Hydrastis canadensis

**Hidrastis** (***Hydrastis canadensis***) ye una planta yerbácea perenne de la familia Ranunculaceae, nativa del sureste de Canadá y nordeste d'EE. XX.. Estremar polos sos tarmos color mariellu. Crez nos montes avesíos y húmedos d'Estaos Xuníos y Canadá. Tamién se cultiva en países del norte d'Europa dende Inglaterra a Rusia.

## Carauterístiques
Ye una pequeña planta yerbácea perenne qu'algama los 40-50 cm d'altor. Tien rizoma o raigañu perenne, horizontal y rugoso, ensundiosa y nudosa, de color mariellu nel so interior con munches fibres llargues con estolónes. El tarmu erecto, simple, yerbaceu y redondu col tiempu vuélvese color púrpura, algama los 25 cm d'altor y nel so estremu presenta dos fueyes palmatisectos, desiguales y terminales. Solo tien esos dos fueyes de color verde escuru, alternes, pilosas y palmetaes, cordaes na base qu'algamen hasta 15 cm d'anchor. Les flores pequeñes, son solitaries y terminales de color rosáu nun pedúnculu de 3 cm. El frutu que paez una baga, ye de color coloráu y consiste en dos drupes carnoses que contién numberoses granes.
## Propiedaes
* Utilizada nel tratamientu de hemorroides, dismenorrees y metrorragies.
* Tónicu estomacal, tamién pal estriñimientu.
* Produz efeutu antibióticu sobre *[[Escherichia coli]]*, *[[Bacillus anthracis]]* y otros microorganismos patóxenos.
* Ye hipertensor que puede alzar la tensión arterial.
* Per vía esterna usar en forma de llavadures pa casos de hemorroides.
;Química:
El sellu d'oru contién los alcaloides d'isoquinolina: hidrastina, berberina, berberastina, hidrastinina, tetrahydroberberastina, canadina y canalidina. Un compuestu rellacionáu, 8-oxotetrahydrothalifendina identificar nun estudiu. Un estudiu analizó'l conteníu en hidrastina y berberina del *sellu d'oru* comercial y de productos que contienen *sellu d'oru* y atopó que conteníen del 0% -2,93% de hidrastina y 0.82% -5.86% berberina. La berberina y la hidrastina actúen como bases cuaternaries y son pocu solubles n'agua pero solubles n'alcohol. La yerba paez tener actividá antibacteriana sinérgica sobre la berberina *[[in vitro]]*, posiblemente por cuenta de la bomba de eflujo de l'actividá inhibidora.

Delles bacteries y fungos, xunto con protozoos y la clamidia escoyida son susceptibles a la berberina *in vitro*. La berberina lo único que tien débil ye l'actividá antibiótica *in vitro* una y bones munchos microorganismos viviegamente esportar dende la célula (anque tola yerba ye probable que funcione nel sistema inmune, según nel ataque a los microbios y polo tanto tienen un efeutu clínicu más fuerte que l'actividá antibiótica sola suxeriría). Ye interesante señalar qu'hai delles pruebes pa otres especies que contienen síntesis de berberina d'un inhibidor de la bomba de fluxu que tiende a torgar que la resistencia de los antibióticos, un casu d'evidencia científica sólida de que la yerba ye cimera a la del principiu activu aislláu. Sicasí, entá nun se sabe si'l *sellu d'oru* contién un inhibidor de la bomba de fluxu de resistencia a les melecines, anque munches yerbes antimicrobianas facer. 
## Taxonomía
*Hydrastis canadensis* describióse por Carlos Linneo y espublizóse en *[[Systema Naturae]], Editio Decima 2: 1088*, nel añu 1759. 
;Sinonimia:
**Hydrastis trifolia* Raf. 
**Warnera canadensis* Mill. 
**Warnera diphylla* Raf. 
**Warnera tinctoria* Raf.
## Referencies

## Bibliografía
# Fernald, M. 1950. Manual (ed. 8) i–lxiv, 1–1632. American Book Co., New York.
# Ford, B. 1994. Hydrastis (Ranunculaceae). 7 pp.
# Gleason, H. A. 1968. The Choripetalous Dicotyledoneae. vol. 2. 655 pp. In H. A. Gleason Ill. Fl. N. U.S. (ed. 3). New York Botanical Garden, New York.
# Gleason, H. A. & A. Cronquist. 1991. Man. Man. Vasc. Pl. N.E. U.S. (ed. 2) i–lxxv, 1–910. New York Botanical Garden, Bronx.
# Radford, A. E., H. E. Ahles & C. R. Bell. 1968. Man. Vasc. Fl. Carolinas i–lxi, 1–1183. University of North Carolina Press, Chapel Hill.
# Scoggan, H. J. 1978. Dicotyledoneae (Saururaceae to Violaceae). 3: 547–1115. In Fl. Canada. National Museums of Canada, Ottawa.
# Small, J. K. 1933. Man. S.E. Fl. i–xxii, 1–1554. Published by the Author, New York. 
# Voss, E. G. 1985. Michigan Flora. Part II Dicots (Saururaceae-Cornaceae). Bull. Cranbrook Inst. Sci. 59. xix + 724.
## Enllaces esternos

*