open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Maria Reiter

**Maria Josepha "Mitzi" Reiter**  foi una muyer alemana rellacionada con Adolf Hitler, con quien tuvo una curtia rellación amorosa.

## Biografía
Maria "Mitzi" Reiter yera fía d'un oficial cofundador del Partíu Socialdemócrata d'Alemaña en Berchtesgaden, Obersalzberg, Karl Reiter-Wenger y la so esposa Mara, tenía otros trés hermanos.

En 1926, Mitzi a los sos 17 años yera una formosa mocina roxa que cumplía l'apariencia del ideariu nazi y trabayaba nuna tienda del so padre en Berchtesgaden cuando conoció a Hitler (37 años) por aciu la so hermana Paula Hitler nuna tienda testil mientres esti pasiaba los sos perros. Mitzi iguar p'averase a Hitler y captar la so atención a lo cual él aportó convidándola al Berghof. 

D'esta miente, Mitzi empecipió una rellación que foi tornándose estraña yá que según mesmes declaraciones en 1959, al cabu d'un añu Hitler intentó convertila nel so amante, invitación qu'ella tornó n'espera d'una propuesta de matrimoniu. 
Hitler refugó la pretensión de Reiter pa casase y pidió-y que lu esperara una y bones tenía una misión que cumplir. Sicasí, Hitler previendo qu'esta rellación sería-y políticamente perxudicial, alloñar de la moza sumiéndola nuna depresión que sumada a la muerte de la so madre por cáncer nesa mesma fecha (29 de payares de 1926) llevar esi mesmu añu a cometer un intentu de suicidiu que'l so hermanu torgó que se peracabara. 
 
Maria Reiter nunca dexó d'almirar a Hitler a pesar de casase en 1930 con un hoteleru de Berchtesgaden, Fernand Woldrich, matrimoniu que fracasó rápido en 1931.

Rudolf Hess averó nuevamente en 1934 a Maria Reiter yá divorciada al círculu hitlerianu y aparentemente la rellación reinicióse efímeramente; Hitler volvió pidi-y que fuera'l so amante, pero Reiter aportunó nuna propuesta de matrimoniu; Hitler quien nun quería trate arreyáu con una divorciada encargó a Hans Frank ver el casu de divorciu de Reiter, sicasí Hitler estabilizar en 1935 con Eva Braun y nun volvieron a trate so esi mesmu escenariu.

Reiter casóse entós con un mozu oficial de les SS, Georg Kubisch, un Hauptsturmführer, ayudante de Joseph Goebbels que morrió n'aición nel sitiu de Dunkerque en 1941. 

Hitler unvió a Reiter un centenar de roses coloraes como espresión de duelu. Estos fechos solu conocíos nel círculu íntimu de Hitler fueron sacaos a la lluz pública mientres una entrevista a la hermana del dictador, Paula Hitler y a Maria Reiter en 1959, dempués de la guerra.
La pista de Maria Reiter piérdese dempués de la guerra y solo súpose que se casara en payares de 1945 con un oficial de la SS discapacitáu físicamente mientres la guerra en Noruega llamáu Walter Zierahn; ella nun tuvo descendencia y finó en 1992 siendo soterrada nun campusantu de Múnich.

## Referencies
Vicepresidente de Brasil

El **Vicepresidente de Brasil** ye'l segundu cargu más altu nel gabinete de gobiernu de Brasil dempués del Presidente. El principal trabayu del vice presidente ye reemplazar al presidente en casu de muerte o arrenunciu y asumir la presidencia temporalmente cuando'l presidente atópese fuera del país. Tamién puede reemplazar al presidente cuando esti nun s'atope facultáu por cualesquier motivu pa cumplir los sos deberes. El Vicepresidente ye escoyíu xunto col presidente, siendo'l so compañeru nes eleiciones.

El vicepresidente mora nel Palácio do Jaburu en Brasilia.

## Llista de vicepresidentes

## Referencies

## Enllaces esternos
* Vice-Presidencia de Brasil Sitiu oficial
Manuel Serifo Nhamadjo

**Manuel Serifo Nhamadjo**  foi un políticu de Guinea-Bisáu qu'ocupó, de forma interina, el puestu de Presidente de Guinea-Bisáu dende'l 12 de mayu de 2012 hasta'l 23 de xunu de 2014. Enantes presidiera l'Asamblea Nacional Popular.

## Presidencia
Serifo Nhamadjo presentar a la eleición presidencial de marzu de 2012, quedando en tercer llugar col 15% de los votos. Antes de celebrase la segunda vuelta l'exércitu dio un golpe d'Estáu, deteniendo al presidente interín y ganador de la primer vuelta Carlos Gomes Júnior. Finalmente, l'exércitu y los partíos políticos llegaron al alcuerdu, n'abril, de designar a Serifo Nhamadjo como presidente interín hasta la celebración d'unes nueves eleiciones presidenciales nel plazu de dos años. 

La mediación de la Comunidá Económica d'Estaos d'África Occidental amenorgó'l periodu de transición a un añu y dexó a Serifo Nhamadjo la formación d'un gobiernu interín el 16 de mayu. D'esta forma, nomó primer ministru a Rui Duarte de Barros.

## Referencies
Carlos Gibson

**Carlos Diego Gibson Möller**  foi un abogáu, catedráticu y políticu peruanu. Foi Segundu Vicepresidente de la República (1939-1945) y Rector de la Universidá Nacional de San Agustín (1939-1944).

## Biografía
El so padre foi Enrique W. Gibson Bernaldo de Estremadoyro, fíu de James Thomas Gibson y María Pía Bernaldo de Estremadoyro y Vásquez. La so madre foi Dorotea Möller Sojo-Vallina, fía de Roberto Möller Kute y María Sojo-Vallina y de Entreambasaguas. Foi hermanu del poeta Percy Gibson y tíu de la periodista Doris Gibson

Estudió nel Colexu Victor Bailly y, depués, ingresó a la Universidá Nacional de San Agustín d'Arequipa, onde, en 1908, llogró la llicenciatura en Derechu; en 1910, el doctoráu, y Ph.D. en 1936. Exerció la docencia na so alma máter, como catedráticu interín de Lliteratura Antigua, Historia d'Arte y Historia Crítica de Perú (1907) y pasó depués a ser caderalgu titular d'Estadística, Finances y Llexislación Financiera de Perú na Universidá Mayor de San Marcos de Lima.

En 1913 viaxó a Europa; n'Inglaterra, siguió cursos na Universidá d'Oxford y na Universidá de Cambridge, onde llogró un *[[Master of Arts]]*, y, depués pasó a Francia, onde estudió na Universidá de La Sorbona. En 1916 retornó al Perú.

Casar en Arequipa con María Mercedes Llira de Romaña, con quien tuvo siete fíos.

En 1919, foi nomáu primer secretariu, dempués asesor y, finalmente, encargáu de negocios na embaxada n'Estaos Xuníos. Foi nomáu agregáu honorariu en Buenos Aires y, depués, secretariu honorariu en Londres. Foi nomáu ministru plenipotenciario a los países escandinavos y, depués, a Bolivia. 

En 1939, xunto a Manuel Prau y Ugarteche como Presidente y Rafael Larco Herrera como Primer Vicepresidente, foi escoyíu Segundu Vicepresidente de la República, cargu nominal qu'ocupó hasta'l términu de dichu gobiernu, en 1945. 

Coles mesmes, exerció'l rectoráu de la Universidá Nacional de San Agustín d'Arequipa (1939-1944). Destacó como conferenciante en dicha universidá. En 1940 foi escoyíu Decanu del Colexu d'Abogaos d'Arequipa. 

Foi, amás, miembru del Institutu Británicu de Filosofía, foi representante peruanu en distintes organizaciones, ente elles la Conferencia Internacional del Trabayu y Seguridá Social, en Xinebra; nel Congresu Filosóficu, en Praga, y nel Congresu de Documentación Internacional, París.

En 1949 xubilar del so llabor universitariu.

## Distinciones
* Doctor *Honoris Causa* de la Universidá George Washington, Estaos Xuníos.
* Doctor *Honoris Causa* de la Universidá de Boloña, Italia.
* Doctor *Honoris Causa* de la Universidá de Madrid, España.

## Referencies

*Pardo Gámez de Belaunde, Adela: *Arequipa: el so pasáu, presente y futuru*. Impr. Litográfica de Perú, 1967 (517 páxines). Vista parcial en Libro Google: *
* Tauro del Pino, Alberto: *Enciclopedia Ilustrada de Perú*. Tercer Edición. Tomu 7, FER/GUZ. Lima, PEISA, 2001. ISBN 9972-40-156-1
Juan Bautista Vicini Burgos

**Juan Bautista Vicini Burgos**  foi una figura política dominicana. Sirvió como presidente de la República Dominicana ente 1922 y 1924 so la ocupación militar d'Estaos Xuníos.

## Primeros años
Juan Bautista Vicini nació'l 19 de xunetu de 1871, fíu del industrial italianu Juan Bautista Vicini Canepa y la so amante María Burgos Brito. El so padre llegó a la República Dominicana mientres la puxanza de la industria azucrero, qu'aprovechó pa crear una operación respetable dientro d'un periodu relativamente curtiu de tiempu. Según l'autor holandés H. Hoetink nel so llibru El Pueblu Dominicanu, 1850-1900, el so padre yera propietariu de dos plantaciones de zucre en 1882 y, en 1893, yera'l dueñu de la fábrica de zucre «Angelina». La so rellación d'amistá col dictador Ulises Heureaux (Lilís) ayudólu a consolidar una fortuna respetable. Vicini heredó los negocios del so padre y foi a convertise nun empresariu d'ésitu, principalmente gracies a la so educación europea estricta. Vicini yera fluyíu n'español, italianu, inglés y francés a una edá bien nueva.

## Presidencia provisional
La República Dominicana fora ocupada poles tropes estauxunidenses dende 1916 y, tres l'aprobación del plan Hughes-Peynado, Vicini foi un candidatu pal cargu de presidente provisional de la República Dominicana. Foi escoyíu presidente en 1922, y el so oxetivu principal yera facilitar la evacuación de les tropes estauxunidenses que taben presentes na República Dominicana. El día dempués de ser escoyíu, Vicini nomó a los cinco homes que formaron el so gabinete; los cualos foron:
# José del Carmen Ariza, secretariu del Interior.
# Cayetano Armando Rodríguez, secretariu de Xusticia ya Instrucción.
# Eladio Sánchez, secretariu de Promoción y Comunicaciones.
# Manuel Sanabia, secretariu de Salú y Caridá.
# Pedro Pérez, secretariu d'Agricultura ya Inmigración.

Con estos pasos, Vicini aseguró a la retirada de les fuercies estauxunidenses en forma pacífica. A pesar de les sos bones intenciones, el réxime Vicini foi acosáu y primíu pol ferrial control del Plan Hughes-Peynado y poles fuercies estauxunidenses qu'aínda s'atopaben nel país. Asina y too, Vicini afitó les eleiciones más llimpies que la República Dominicana viera enxamás, nes qu'Horacio Vásquez ganó'l 15 de marzu de 1924 n'escontra de .

Cuando Vicini dexó la presidencia dempués de les eleiciones, volvió al so negociu azucreru y abandonó la política pol restu de la so vida. Al momentu de la so muerte, el 25 de mayu de 1935, Juan Bautista Vicini dexó a les sos parientes una de les empreses más grandes de zucre nel Caribe, que sigue funcionando a partir de 2010.

## Referencies

## Enllaces esternos
*  (en quisqueyavirtual.edu.do).
* Juan Bautista Vicini Burgos .
Ramón Borrero

**Ramón Antonio Borrero y Cortázar**  foi un políticu ecuatorianu qu'aportó a presidente del senáu. Yera l'hermanu del ex-presidente d'Ecuador Antonio Borrero.

Ramón Borrero foi delegáu a los convenios constitucionales tantu en 1861 como en 1884. Foi tamién un eruditu prolíficu y escritor.

## Referencies

## Enllaces esternos
Charles Rivière-Hérard

**Charles Rivière-Hérard** tamién conocíu como **Charles Hérard Aîné**  foi un oficial del exércitu haitianu so les órdenes d'Alexandre Pétion mientres el conflictu d'esti postreru contra Henri Christophe (1807-1810). Foi declaráu Presidente d'Haití el 4 d'abril de 1843.

## Biografía

Nació en Puertu Príncipe el 16 de febreru de 1789. Poco se sabe de la so infancia y mocedá, sacantes lluchó colos revolucionarios alzaos n'armes contra Francia ente 1791 y 1804.

Hérard foi'l líder de los conspiradores qu'echó del poder al Presidente Jean-Pierre Boyer mientres la Revolución haitiana de 1843. El 30 d'avientu del mesmu añu, el Parllamentu Provisional d'Haití promulgó una nueva Constitución ensin l'aprobación de Hérard, lo que lu llevó a protagonizar un pronunciamientu militar, faciéndose col poder y declarándose Presidente d'Haití.

Poco dempués, na metá esti d'Haití (nun yera la metá de Haiti, yera la parte hispana ocupada pola fuercia por Haiti), conocida como Santu Domingu, españó una revuelta independentista. El 27 de febreru de 1844, los rebeldes ocuparon la principal ciudá de Santu Domingu y declararon la independencia de la República Dominicana. Hérard respondió con un exércitu de 25&nbsp;000 soldaos el 10 de marzu de 1844, siendo refugáu. Ante'l deterioru de la situación política y la medría de la oposición a la so xestión, el 30 de marzu de 1844 Hérard eslleió'l Parllamentu y suspendió la nueva Constitución de 1843 que lo declaraba Presidente d'Haití con mandatu constitucional de cuatro años.

Pela so parte, tamién a finales de marzu 1844, un exércitu rebalbu haitianu conocíu como *piquets* y lideráu pol Xeneral Jean-Jacques Acaau formar na redoma de la ciudá de Les Cayes, nel suroeste, conformando lo que se llamó *"L'Armée Souffrante"* ("Exércitu de los sufrientes"). Asediado polos problemes, Hérard dexó la Presidencia'l 3 de mayu de 1844, siendo ésta asumida por Philippe Guerrier. Partió al exiliu'l 2 de xunu del mesmu añu, estableciéndose en Xamaica, onde finó'l 31 d'agostu de 1850.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Charles Rivière-Hérard na *Digital Library of the Caribbean*
Jean-Baptiste Riché

**Jean-Baptiste Riché**  foi un militar haitianu y Presidente d'Haití ente'l 1 de marzu de 1846 y el 27 de marzu de 1847.

Riché nació como esclavu llibre, fíu d'un prominente militar na provincia norte francesa de Saint-Domingue. El so padre foi sarxentu na milicia colonial. Riché participó xunto a los alzaos na Revolución Haitiana escontra 1801. Darréu, Riché participó nes fuercies de Henri Christophe, quien en 1807 concedió-y el grau de xeneral y comandante del so exércitu. Mientres la guerra ente Alexandre Petion y Christophe, Riché participó na Batalla de Siebert del 1 de xineru de 1807. Mientres l'asediu de Port-au-Prince en 1811, Riché comandó l'exércitu de Christophe. 

Mientres el mandatu de Jean-Louis Pierrot empecipiáu en 1845, l'intentu de reformar el gobiernu condució a una rebelión nes provincies de Port-au-Prince y Artibonite en 1846. L'armada rebalba proclamó Presidente d'Haití a Riché el 1 de marzu de 1846. 

Unu de los sos primeros actos como gobernante, foi reinstaurar la Constitución d'Haití de 1816. El Conseyu d'Estáu declarar Presidente d'Haití y de la mesma, Riché convirtió al Conseyu d'Estáu en Senáu y encargó-y la redaición d'una nueva Constitución, que aprobóse en payares de 1846 y dio la presidencia vitalicia al propiu Riché. 

Riché finó en febreru de 1847, siendo reemplazáu como Presidente por Faustin-Élie Soulouque.

## Ver tamién
* Presidentes d'Haití

## Referencies

## Enllaces esternos
Suha Arafat

**Suha Daoud Tawil** () , conocida como **Suha Arafat** (), ye la vilba de Yasser Arafat, presidente de l'Autoridá Nacional Palestina.

## Biografía
Suha Arafat nació en Nablus (Cixordania), nuna familia palestina de confesión ortodoxa griega. La so madre, Raymonda Tawil, foi una destacada periodista, poeta y escritora nos Territorios Ocupaos y el so padre, Daoud Tawil, un banqueru que foi educáu na Universidá d'Oxford. Estudió en distritu n'institutu relixosu católicu del Rosariu de Beit Hanina, en Xerusalén Oriental. 

Ella conoció a Yasser Arafat en 1985. Suha Tawil Arafat axuntar con él en París en 1989, cuando yera una estudiante na Universidá de París *La Sorbona* sirviendo como traductora pa les xuntes oficiales. Depués convirtióse na so secretaria, cuando taba nel exiliu en Túnez. En 1990, convertir al Islam, y unos meses más tarde, 17 de xunetu de 1990 casóse col líder palestín, trenta y cuatro años mayor qu'ella. Tuvo una fía, Zahwa, que nació d'esta unión en 1995 en Neuilly-sur-Seine. Siendo relativamente pocu popular en Palestina, Suha Arafat vive nun exiliu en París cola so fía dende l'españíu de la segunda Intifada en 2000.

## Referencies

## Enllaces esternos
Henrique de Obarrio Vallarino

**Henrique de Obarrio Vallarino**  foi un políticu panamiegu que foi presidente provisional de Panamá mientres dos díes ente'l  y el . Estudió nel Colexu Sallar de los Hermanos Cristianos na ciudá de Panamá. Foi miembru de l'Asamblea Constituyente d'ente 1945 y 1947. Tamién foi contralor xeneral de la República ente 1945 y 1948 y xerente del Bancu Nacional de Panamá (BNP) ente 1954 y 1960.

## Referencies
Cincinnatus Leconte

**Jean-Jacques Dessalines Michel Cincinnatus Leconte**  foi un políticu haitianu, y Presidente d'Haití ente'l 15 d'agostu de 1911 y el 8 d'agostu de 1912. Yera bisnietu de Jean-Jacques Dessalines.

Foi ministru del Interior so la presidencia de Pierre Nord Alexis, pero fuxó a Xamaica cuando Alexis foi derrocáu por un golpe d'Estáu en 1908. 

Leconte tornó a Haití en 1911 y entamó un exércitu que derrocó al presidente François C. Antoine Simon. El Parllamentu designó-y Presidente constitucional pal periodu 1911-1918.

Ye consideráu un gobernante reformista que fizo meyores na infraestructura del país, como la pavimentación de cais, aumentos salariales de los maestros, la estensión del serviciu telefónicu y la disolución parcial del exércitu nacional, como coles mesmes, menguó la inmigración y punxo restricciones llegales a les empreses.

Leconte morrió nuna esplosión que destruyó'l Palaciu Nacional. 

## Referencies

## Enllaces esternos
Jean-Louis Pierrot

**Jean-Louis Pierrot**  foi'l quintu presidente de .

Pierrot foi escoyíu presidente del país pol Conseyu d'Estáu'l 16 d'abril de 1845, a otru día de la muerte de Philippe Guerrier. Resabiando de posibles combalechadures dientro del palaciu presidencial, na capital de Port-au-Prince, treslladó'l so gobiernu a la segunda ciudá del país, Cap-Haitien y Port-au-Prince perdió la so condición de capital. Proclamó la so intención de caltener la parte oriental de la isla que se remontara contra la ocupación d'Haití pa proclamar la independencia de la República Dominicana en febreru de 1844. El so gobiernu tuvo que faer frente a les incursiones que dende la República Dominicana acosaben a les tropes haitianes a lo llargo de la frontera y a los ataques per parte de barcos dominicanos nes mariñes d'Haití. Pierrot decidió empecipiar una campaña militar contra los dominicanos, a quien consideraba a cencielles como insurxentes. La población haitiana, sicasí, nun taba dispuesta a dir a la guerra colos sos vecinos, y nun taba dispuesta a sofitar les opiniones del Presidente, dando llugar a una corriente opositora al mesmu.

Amás, Pierrot nun yera del presto del exércitu al otorgar graos militares a los dirixentes de los llabradores del Departamentu Sur y a munchos de los sos siguidores. Pela so parte, los habitantes de los pueblos d'esti departamentu sentíense incómodos con al respective de los enclinos de Pierrot, que nomara al Xeneral Jean-Jacques Acaau, quien a finales de marzu de 1844 liderara un exércitu rebalbu conocíu como *piquets* na redoma de la ciudá de Les Cayes, nel suroeste, conformando la llamada *"L’Armée Souffrante"* (Armada del Sur) y poniendo fin a la presidencia de Charles Rivière-Hérard, como Comandante del *[[arrondissement]]* (o distritu) d'Anse-à-Veau, nel actual Departamentu de Nippes, antes Departamentu de Grand'Anse.

La población de Port-au-Prince y l'élite intelectual y militar, instalada na antigua capital, nun aceptó'l destín de la so ciudá. En produciéndose enfrentamientos internos, el 1 de marzu de 1846, el Xeneral Jean-Baptiste Riché foi proclamáu Presidente de la República en Port-au-Prince. El 24 de marzu Pierrot resignóse y retiróse a la so propiedá de Camp-Louise, onde finó'l 18 de febreru de 1857.

## Referencies

## Ver tamién
* Llista de presidentes d'Haití

## Enllaces esternos

* Haitian Presidents
* Chapter XVI, Haiti History Chapters, in: Haitiwebs.com
* Biografía en Haitianmedia
* James D. Fearon, David D. Laitin: ''"Haiti"'', Stanford University, 2006 
* ''"Dates Principales De L’Histoire D’Haiti"''
* ''"Decades Of Instability, 1843–1915"'', Library Of Congress, 1989
* ''"History of Haiti, 1804–1859"''
* Semeya del President Pierrot
Pierre Nord Alexis

**Pierre Nord Alexis**  foi un xeneral, políticu y presidente d'Haití dende'l 21 d'avientu de 1902 al 2 d'avientu de 1908.

## Biografía
Fíu de Nord Alexis, un funcionariu d'altu rangu nel réxime de Henri Christophe, y de Blézine Georges, fía illexítima de Christophe, Pierre Nord Alexis nació en Cap-Haïtien el 2 d'agostu de 1820. Alexis xunir al exércitu na década de 1830 so la presidencia de Jean-Louis Pierrot. En 1874 viose forzáu al exiliu, pero tornó a Haití unos años más tarde, so la presidencia de Pierre Théoma Boisrond-Canal. 

So la presidencia de Lysius Salomon, foi la voz de la oposición, encarceláu delles vegaes primero que'l presidente Salomon fuera derrocáu tres una revuelta popular. El nuevu presidente, Florvil Hyppolite, concedió-y un puestu militar importante nel norte. Darréu xunióse a Joseph Anténor Firmin na so marcha sobre Port-au-Prince nel so intentu de tomar el poder.

### Ministru de Guerra
So la presidencia de Boisrond-Canal, xube Alexis al cargu de Ministru de Guerra y Marina, dempués de lo que Firmin sulevar coles tropes a los sos órdenes, lluchando en Port-au-Prince, y calteniendo sicasí solu dos places fuertes, Saint-Marc y Gonaives. Alexis aprovechó la situación al traviés d'una negociación colos Estaos Xuníos na que se manifestó defensor de los intereses d'Estaos Xuníos nel Caribe. Los Estaos Xuníos respondieron imponiendo un bloquéu naval sobre los dos bastiones lleales a Firmin, dando sofitu asina a les pretensiones de Alexis.

### Toma del poder
Alexis llegó al poder el 21 d'avientu de 1902, cuando al mandu de les sos tropes forzó a la Cámara de Diputaos a declara-y presidente. Alexis caltener nel poder mientres seis años, a pesar de que'l so réxime siguió faciendo frente a rebeliones, y les frecuentes acusaciones de corrupción escontra'l so gobiernu. 

En xineru de 1908, Alexis, entós con 88 años d'edá, tomó la decisión de declarase presidente vitaliciu. Los partidarios de Firmin empecipiaron una nueva revuelta contra'l réxime de Alexis, rebelión que foi entartallada. Una fame nel sur el mesmu añu dio llugar a violentos disturbios y a una nueva rebelión encabezada pol xeneral Antoine François Simon. Alexis foi derrocáu'l 2 d'avientu, tres lo que partió al exiliu en Xamaica y más tarde en Nueva Orleans (EE.XX.) cola so familia, onde morrió'l 1 de mayu de 1910. 

Ta soterráu nel *St.Louis 2 Cememtery* en Nueva Orleans.

## Referencies

## Bibliografía
* Justin Chrysostome Dorsainvil, *Manuel d'histoire d'Haïti*, Port-au-Prince, Procure des Frères de l'Instruction Chrétienne, 1934, 402 p. lleer on-line (páxina consultada'l 22 de xunu de 2012), p. 333 a 336
Michel Domingue

**Michel Domingue**  foi'l decimoprimer presidente d'Haití, dende'l 11 de xunu de 1874, en sustitución de Nissage Saget.

## Biografía
Michel Domingue nació na ciudá de Les Cayes el 28 de xunetu de 1813. Graduar nel exércitu y convirtióse nel comandante de les unidaes del exércitu nel Departamentu Sur.

Dende'l 8 de mayu de 1868 hasta avientu de 1869, so la presidencia de Sylvain Salnave, encabezó la revuelta contra'l presidente nel sur d'Haití, contribuyendo a la xubida al poder de Nissage Saget. El 11 de xunu de 1874, el xeneral Domingue foi escoyíu pa un mandatu d'ocho años como presidente d'Haití.

Promulgó una nueva Constitución pal país el 6 d'agostu de 1874, creando'l cargu de vicepresidente, yá que concedió al so sobrín Septimus Rameau Domingue el 10 de setiembre de 1874, quien foi'l presidente *de facto* del país mientres el so mandatu. 

Llegó a un alcuerdu de paz col presidente de la República Dominicana, al traviés del cual Haití reconocía y aceptaba la total independencia de los dominicanos. Magar él y el presidente dominicanu, Ignacio María González Santín, roblaron l'alcuerdu'l 20 de xineru de 1875, el congresu haitianu negar a ratificalo. 

A pesar d'esti ésitu na política internacional, la economía del país pasába-y factura na opinión popular. Domingue trató d'axustar un préstamu con Francia. A lo último, la corrupción y el fraude yeren tan grandes que Domingue promulgó un decretu, el 15 de mayu de 1875, que condució a la detención de los xenerales Pierre Brice y Pierre Monplaisir. El so adversariu políticu, Pierre Théoma Boisrond-Canal criticó fuertemente al gobiernu, tres lo que Domingue empecipió una purga d'opositores. Boisrond-Canal abellugar na embaxada d'Estaos Xuníos. Pierre Monplaisir y Pierre Brice morrieron mientres Boisrond-Canal y otru opositores fuxeron al estranxeru. Esto dio llugar a nuevos disturbios en munches partes del país, pero especialmente na capital, Puertu Príncipe. Septimus Rameau foi acusáu de ser responsable de la muerte de los dos xenerales, siendo asesináu nuna cai de Port-au-Prince. La revuelta civil finalmente llevó a la cayida del so gobiernu'l 15 d'abril de 1876, abellugándose na embaxada de Francia, tres lo que se exilió en Xamaica, ya instalándose en Kingston, onde finó'l 24 de xunu de 1877.

Foi asocedíu al frente del país por Boisrond-Canal.

## Ver tamién
* Llista de presidentes d'Haití

## Referencies

## Enllaces esternos
* Chapter XXI, Haiti History Chapters, in: Haitiwebs.com
* Biografía en Haitianmedia
* Fearon, James D./ Laitin, David D.: ''"Haiti"'', Stanford University, 2006  (PDF-Datei; 259 kB)
* ''"Dates Principales De L‘Histoire D‘Haiti"''
* ''"Decades Of Instability, 1843-1915"'', Library Of Congress, 1989
* ''"World History: Haiti 1859-1915''"
Joseph Davilmar Théodore

**Joseph Davilmar Théodore**  foi Presidente d'Haití dende'l 7 de payares de 1914 al 22 de febreru de 1915.

## Biografía
Nacíu n'Ennery, nel *[[arrondissement]]* de Gonaïves (Departamentu de Artibonito) en 1847, n'empecipiando la so carrera nel exércitu, entamó a los llabradores de cacáu del norte na revuelta contra'l Presidente Oreste Zamor. 

Foi escoyíu presidente'l 7 de payares de 1914 y el 10 de payares, tomó'l xuramentu del cargu.

El 12 de payares de 1914, el gobiernu d'EE.XX. ufiertó ayuda financiera a Davilmar Theodore, a cambéu del control d'aduanes, ferrocarriles y bancos. La so incapacidá pa pagar a los llabradores pola so participación na rebelión, como los prometiera, llueu condució al so arrenunciu en favor de Jean Vilbrun Guillaume Sam, en febreru de 1915.

Dempués de la so cayida, se exilió primero mientres un tiempu en Curaçao (territoriu de los Países Baxos). Sicasí, tornó so proteición d'Estaos Xuníos, finando'l 13 de xineru de 1917 en Port-au-Prince.

## Referencies

## Ver tamién
* Llista de presidentes d'Haití
Pierre Théoma Boisrond-Canal

**Pierre Théoma Boisrond-Canal**  foi un políticu haitianu que desempeñó'l cargu de presidente d'Haití en trés causes.

## Biografía
Boisrond-Canal nació'l 12 de xunu de 1832 na ciudá de Les Cayes, Haití. N'empecipiando la so carrera militar, tuvo'l rangu d'oficial dende 1858 hasta 1867, mientres el gobiernu de Fabre Geffrard. Darréu retiróse del exércitu y dedicóse a l'agricultura.

### Primer presidencia (1876 -1879)
La so carrera política empezó en 1870, so la presidencia de Nissage Saget, cuando foi escoyíu senáur en Port-au-Prince, siendo reelixíu hasta 1875. Tres los disturbios de mayu d'esi mesmu añu, se exilió en Kingston (Xamaica) mientres unes poques selmanes. Al so regresu foi nomáu comandante del exércitu nel Departamentu Oeste pol presidente Michel Domingue. El 23 d'abril de 1876, sustituyó a Domingue como primer presidente del gobiernu provisional, antes de convertise en presidente d'Haití de forma constitucional el 17 de xunetu de 1876, por eleición de l'Asamblea Nacional. La Constitución de 1867 dio-y un mandatu de cuatro años. Mientres esta primer alministración Boisrond-Canal, les tensiones na política nacional y n'asuntos esteriores crecieron, en particular por cuenta de les diferencies ente los partíos lliberal y nacionalista nel Parllamentu. Tres un encaloráu alderique na Cámara de Representantes el 30 de xunu de 1879, produciéronse disturbios en Port-au-Prince nos que'l líder lliberal Jean-Pierre Boyer-Bazelais xugó un papel importante. Magar el gobiernu llogró restablecer la llei y l'orde, Boisrond-Canal arrenunció a la presidencia al mes siguiente, el 17 de xunetu, incapaz de mediar ente los partíos Lliberal y Nacional. El socesor a la presidencia foi, tres la presidencia provisional de Joseph Lamothe, Lysius Salomon. Dempués del so arrenunciu, Boisrond-Canal de nuevu se exilió en Xamaica.

### Segunda presidencia (1888)
Tres el regresu de Boisrond-Canal del exiliu y l'arrenunciu de Salomon, el 10 d'agostu de 1888, Boisrond-Canal foi nomáu nuevu presidente interín d'Haití. Asocedió-y na presidencia François Denys Légitime el 16 d'ochobre de 1888.

### Tercer presidencia (1902)
El 26 de mayu de 1902, Boisrond-Canal foi nomáu socesor de Tiresias Simon Sam como nuevu presidente interín d'Haití. El 17 d'avientu de 1902 Pierre Nord Alexis convertir nel so socesor.

Boisrond-Canal foi unu de los políticos más influyentes del so tiempu n'Haití y mientres la so vida influyó significativamente la política haitiana, entá cuando tuviera fuera del cargu de presidente. Finó en Port-au-Prince, el 6 de marzu de 1905.

L'hermanu menor de Boisrond-Canal, Louis-Auguste Boisrond-Canal, foi una figura política activa en 1908 como miembru de la Comisión pal orde públicu, y presidente interín d'Haití.

## Referencies

## Bibliografía
* Justin Chrysostome Dorsainvil, *Manuel d'histoire d'Haïti*, Port-au-Prince, Procure des Frères de l'Instruction Chrétienne, 1934, 402 p. lleer on-line, p. 308-313

## Ver tamién
* Llista de presidentes d'Haití
Nissage Saget

**Jean-Nicolas Nissage Saget**  foi un políticu y presidente d'Haití, en reemplazu de Sylvain Salnave en 1869.

## Biografía
Nissage Saget nació en Port-au-Prince el 20 de setiembre de 1810. Xunir al exércitu y empezó una carrera de funcionariu, mientres la cual convirtióse en comandante de les unidaes del exércitu en Léogâne. Mientres el mandatu del primeru Presidente Faustin Soulouque y depués Emperador Faustin I (1847-1859) foi encarceláu mientres diez años, hasta la cayida de Soulouque, cuando foi puestu en llibertá pol so socesor, el presidente Fabre Geffrard y volvió al so antiguu puestu en Leogane. Darréu convirtióse tamién en senáur. A la cayida de Geffrard, del 20 de marzu al 2 de mayu de 1867, exerció como presidente interín o provisional, hasta l'entamu del mandatu de Sylvain Salnave el 4 de mayu del mesmu añu.

Foi'l primer presidente d'Haití en llevar a cabu'l so mandatu hasta'l final, del 27 d'avientu de 1869 al 13 de mayu de 1874. Depués retiróse voluntariamente de la política.

El 19 de marzu de 1870, col sofitu de l'Asamblea Nacional, en Port-au-Prince, foi escoyíu Presidente de la República por un periodu de cuatro años. El fin oficial del so mandatu foi establecíu pola Constitución pal 15 de mayu de 1874.

La crisis de los años recién inda taba fondamente presente na conciencia del pueblu haitianu. El presidente Saget amosar mientres el so mandatu bien respetuosu colos valores de la Constitución de 1867. Intentó faese col control del Partíu Lliberal, que, dempués de la introducción d'un sistema parllamentariu, pretendía someter l'Executivu a l'Asamblea Llexislativa. La so intención yera faer dimitir a los ministros ensin aprobar polos miembros de la Cámara de Diputaos. Tou esto supunxo una fonte de tracamundios y desalcuerdos col presidente.

Tres el final del so mandatu, el 11 de xunu de 1874 el xeneral Michel Domingue foi escoyíu pa un mandatu d'ocho años como presidente d'Haití.

Nissage Saget finó'l 7 d'abril de 1880 na so ciudá natal de Saint-Marc, nel Departamentu de Artibonito.

## Referencies

## Ver tamién
* Llista de presidentes d'Haití
Mahmoud Mekki

**Mahmoud Mekki** (n'árabe: محمود محمود محمد مكي) (n. 1954 na Gobernación d'Alexandría) ye un maxistráu y políticu exipciu. El 12 d'agostu de 2012, foi nomáu Vicepresidente de la República Árabe d'Exiptu pol presidente Mohamed Morsi. Arrenunció mientres la segunda vuelta del el día de la votación sobre la nueva constitución, el 22 d'avientu de 2012.

## Referencies
Eliud Williams

**Eliud Thaddeus Williams**  ye un políticu de Dominica qu'ocupó'l cargu de Presidente de Dominica dende'l 17 de setiembre de 2012 hasta'l 2 d'ochobre de 2013. Tien un máster n'Alministración pola Universidá de les Indies Occidentales y ocupó diversos altos cargos como funcionariu de l'alministración pública dende 1992, siendo secretariu permanente de los ministerios de Salú y Seguridá Social, d'Agricultura y Mediu Ambiente según el de Comunicaciones, Trabayu y Vivienda.

## Presidencia
Dempués de que l'anterior presidente, Nicholas Liverpool, dimitiera por motivos de salú, Williams foi designáu candidatu a la presidencia pol Partíu Llaborista de Dominica. La eleición presidencial realizar el Parllamentu el 18 de setiembre de 2012 y la oposición boicotió les eleiciones al considerar que'l procesu yera inconstitucional. Magar estes protestes William foi escoyíu presidente y declaró la so intención de parmanecer nel cargu siquier hasta les eleiciones xenerales d'ochobre de 2013. Roosevelt Skerrit caltener nel cargu de Primer ministru de Dominica Primer ministru.

## Referencies

## Enllaces esternos
Virgilio Calvo Sánchez

**Virgilio Calvo Sánchez**  foi un abogáu y políticu costarricanu. Graduáu en derechu de la Universidá de Columbia, foi diputáu de l'Asamblea Llexislativa pol Partíu Republicanu pal periodu 1962-1966 y vicepresidente de la República na alministración de José Joaquín Trejos Fernández. Foi candidatu presidencial independiente en 1970 postuláu pol partíu de la so propia fundación el Frente Nacional. 

## Referencies
Óscar Denis Sánchez

**Amancio Óscar Denis Sánchez**,  ye un químicu industrial y políticu paraguayu, foi vicepresidente del Paraguái, nomáu pol congresu nacional tres la destitución del ex-presidente Fernando Lugo, que dexó que Federico Franco asumiera la máxima instancia del poder executivu, dexando la vicepresidencia vacante.

## Biografía

Nació na capital del primer departamentu, Concepción, el 10 de febreru de 1946, cursu los sos estudios primarios na Escuela Santa Teresita de Concepción, pa depués cursar el bachilleratu de ciencies y lletres nel Colexu Nacional de Concepción. Darréu partió pa la capital, pa siguir la carrera de química industrial, na Universidá Nacional d'Asunción.

## Política

Identificar col Partíu Lliberal. Foi ministru d'agricultura y ganadería, amás foi electu gobernador del Departamentu de Concepción pol periodu entendíu ente 1993 y 1998, darréu ye escoyíu diputáu de la nación pal periodu 1998 - 2003. Nos sufraxos del 2003 ye escoyíu senador, y depués ye reelecto nel añu 2008.

## Vicepresidencia

Por cuenta de la crisis política qu'asocedió nel Paraguái nel 2012, que desencadenó la destitución de Fernando Lugo, dexando que Federico Franco asumiera la Presidencia de la República, el congresu nacional nomó a Óscar Denis Sánchez, como vicepresidente de la República.

Esti fechu dexó que'l el Presidente y Vicepresidente del Paraguái fueren de la mesma nucleación política, el Partíu Lliberal Radical Auténticu.

## Referencies
Hasán Habibí

**Hasán Ebrahim Habibí** (, n. 1937-2013) foi un políticu y abogáu eruditu iranín y el direutor de l'Academia de la Llingua y Lliteratura Persa (dende'l 11 d'ochobre de 2004 hasta la so muerte en 2013). Foi tamién un miembru del Conseyu Cimeru de la Revolución Cultural. Habibí foi'l primer vicepresidente d'Irán.

## Primeros años y educación
Habibí nació'l 29 de xineru de 1937. Doctoróse en derechu y socioloxía.

## Carrera
Habibí foi unu de los principales arquiteutos del primer borrador de la Constitución de la República Islámica d'Irán dempués de la revolución iranina, que foi aprobada más tarde pa un discutiniu más a una Asamblea d'Espertos pa la Constitución. L'asamblea realizó cambeos significativos nel proyeutu orixinal, por casu, per aciu la introducción de la nueva posición de "líder de la República Islámica", basada nel conceutu de Jomeini de la tutela de los xuristes islámicos, lo que dio un poder casi illimitáu pal cleru. La versión modificada foi aprobada nun referéndum popular en 1979. Habibí foi'l primer vicepresidente d'Irán de 1989 a 2001, ocho años so la presidencia de Rafsanyaní y depués cuatro años so la presidencia de Jatamí. Foi siguíu por Mohammad Rezá Aref nel segundu mandatu de Jatamí.

Enantes de la so vicepresidencia, Habibí fuera ministru de Xusticia sol primer ministru Musaví. Foi tamién voceru del Conseyu de la Revolución d'Irán en 1979.

## Referencies
Nikos Anastasiadis

**Nikos Anastasiadis** (; ) ye un políticu xipriota, líder del partíu conservador Reagrupamientu Democráticu (DISY) y Presidente del so país dende'l 1 de marzu de 2013 al 28 de febreru de 2023.

## Carrera política
Anastasiadis foi escoyíu miembru de la Cámara de Representantes de Xipre en 1981 y ye líder del so partíu dende'l 8 de xunu de 1997.

## Campaña presidencial de 2013
Mientres les eleiciones presidenciales en Xipre de 2013, Anastasiadis basó la so campaña eleutoral na promesa de volver conducir a Xipre pola sienda europea, metanes una crisis financiero y bancario producida, en parte, pola debacle económica sufierta por Grecia.

Ganó la primer ronda de les eleiciones con un 45,46% de los votos y consiguió el 57,5% na segunda ronda.

El so principal rival foi'l candidatu comunista Stávros Malás.

## Presidencia de Xipre
Mientres el so mandatu Anastisiadis tendrá de faer frente a dellos desafíos:
*Apautar el rescate pal país, desapaecíu nuna fonda crisis y bien amestáu a la debilitada economía griega.
*Axustar la posible reunificación de la isla, estremada ente grecoxipriotas y turcoxipriotas dende la invasión del norte de la isla por Turquía en 1974.

Una de les midíes de mayor trescendencia producir tres namái quince díes nel gobiernu, cuando se fixo públicu'l 16 de marzu de 2013 un rescate financieru, axustáu ente la Xunión Europea y el gobiernu de Anastasiadis, qu'incluyía una penalización cercana al 7% de los depósitos bancarios, lo cual produció numberoses reacciones en toa Europa.

## Vida privada
Casáu con Andri Moustakoudes, son padres de dos fíos: Elsa y Ino Anastasiadis.

## Galería

Image:Flickr - europeanpeoplesparty - EPP Summit 14 December 2006 (15).jpg|Nikos Anastasiadis col Ex-presidente de Francia Nicolas Sarkozy
Image:Flickr - europeanpeoplesparty - EPP Sumiit 15 May 2006 (44).jpg|Nikos Anastasiadis col ex Primer Ministru d'Italia Silvio Berlusconi
Image:Flickr - europeanpeoplesparty - EPP Summit 24 March 2007.jpg|
Image:Flickr - europeanpeoplesparty - EPP Summit 29 October 2009 (87).jpg|
Image:Flickr - europeanpeoplesparty - EPP Summit 29 October 2009 (98).jpg|Nikos Anastasiadis col Ex-presidente de la Comisión Europea José Manuel Barroso
Image:Flickr - europeanpeoplesparty - EPP Summit 19 March 2009 (120).jpg|Nikos Anastasiades cola entós Primer Ministru d'Ucraína, Yulia Tymoshenko
Image:EPP Summit March 2012 (26).jpg|Nikos Anastasiadis con Pier Ferdinando Casini
Image:Flickr - europeanpeoplesparty - EPP Congress Warsaw (268).jpg|Nikos Anastasiadis nel cume del Partíu Popular Européu en Varsovia
Image:Flickr - europeanpeoplesparty - EPP Sumiit 29 October 2009 (6).jpg|


## Referencies

## Enllaces esternos

*Biografía de Nikos Anastasiadis por CIDOB
Carlos Manuel Castillo Morales

**Carlos Manuel Castillo Morales**  foi un economista y políticu costarricanu. Exerció cargos como'l de Ministru d'Economía de 1971 a 1972, Primer Vicepresidente de la República na alministración de Daniel Oduber Quirós, diputáu nel periodu 1978-1982 y presidente del Bancu Central nos periodos 1982-1984 y 1994-1995. Foi amás candidatu presidencial del Partíu Lliberación Nacional nes eleiciones presidenciales de 1990.

Castillo empecipió la so carrera política na so mocedá como miembru del grupu Aición Demócrata, del sindicatu de trabayadores Rerum Novarum y depués militante del Partíu Socialdemócrata. Militó tamién nel Partíu Lliberación Nacional dende la fundación d'ésti en 1951 ya inclusive exerció la presidencia d'ésta agrupación política. Foi precandidato presidencial en cinco causes sicasí perdió siempres les eleiciones internes, hasta la Convención Nacional Liberacionista de 1989 onde venció a Rolando Araya Monge convirtiéndose asina en candidatu liberacionista pero perdiendo les eleiciones de 1990 ante Rafael Ángel Calderón Fournier del democristianu Partíu Unidá Social Cristiana. Finó de cáncer a los 70 años en 1999.

## Referencies

## Enllaces esternos
Abdul Hamid

**Abdul Hamid** (Bengalí: আব্দুল হামিদ; ) ye'l voceru del parllamentu nacional de Bangladex dende 2009 y actual Presidente de Bangladex tres la muerte de Zillur Rahman en marzu de 2013.

## Carrera
Empezó la so carrera política, mientres yera estudiante en Kishoreganj, como'l Vicepresidente de la Universidá de Gurudayal. Más tarde convirtióse en abogáu na corte del xuez de Kishoreganj. Foi nomáu delles vegaes presidente del Colexu d'abogaos de Kishoreganj. Foi escoyíu siete veces como miembru del Parllamentu dende 1970 a 2009.

## Política
Hamid foi'l voceru axuntu del Parllamentu nacional de Bangladesh cuando la Lliga Awami formó'l gobiernu en 1996. En 2001, foi nomáu como'l líder axuntu del partíu d'oposición na Asamblea Nacional. El 25 de xineru de 2009, convertir nel Presidente del Parllamentu nacional de Bangladex.

### Presidencia
Hamid foi nomáu presidente interín de Bangladex el 14 de marzu de 2013 mientres el presidente, Zillur Rahman, taba nun hospital de Singapur. Rahman morrió seis díes dempués.

## Referencies
Anthony Carmona

**Anthony Carmona**  foi'l quintu presidente de Trinidá y Tobagu. Primeramente foi xuez del Tribunal cimeru de la Corte Suprema de Trinidá y Tobagu y sirvió como Xuez de la Corte Penal Internacional.

## Primeros años de vida y educación
Carmona nació en Palu Secu, al sur de la islla de Trinidá, el mayor de seis fíos de Dennis Stephen Carmona y la so esposa Barbara. Estudió na escuela primaria de Santa Flora y na Presentation College de San Fernando. Asistió a la Universidá de les Indies Occidentales y a la Hugh Wooding Law School ente 1973 y 1983.

## Carrera
Dempués de graduase na Facultá de derechu de Hugh Wooding en 1983, Carmona trabayó como conseyeru d'estáu. En 1989, convertir nun Abogáu Senior del estáu. Dende 1994 a 1999, foi primer asistente y Direutor Axuntu de la Fiscalía. Ente 2001 y 2004 foi abogáu d'Apelaciones na oficina del fiscal nel Tribunal Penal Internacional pa la ex Yugoslavia en L'Haya y nel Tribunal Penal Internacional pa Ruanda en Arusha.

### Xuez del tribunal cimeru
Nel 2004, foi nomáu xuez del Tribunal cimeru de la Corte Suprema de Xusticia de Trinidá y Tobagu.

### Corte Penal Internacional
El 12 d'avientu de 2011, foi escoyíu xuez de la Corte Penal Internacional. Ganó'l comiciu na primer vuelta de l'Asamblea d'Estaos Partes con 72 de 104 votos y asumió'l cargu'l 11 de marzu de 2012.

### Nominación
El 3 de febreru de 2013, el primer ministru Kamla Persad-Bissessar anunció que'l partíu gobernante llanza a Carmona como candidatu pa sustituyir al Presidente saliente George Maxwell Richards.

A otru día, Keith Rowley, líder del partíu opositor Movimientu Nacional del Pueblu (PNM poles sos sigles n'inglés), indicó que'l so partíu sofitaba la candidatura de Carmona.

Sicasí, tres esti anunciu, el PNM cuestionó la elegibilidad de Carmona pa sirvir como Presidente, dáu'l so trabayu fuera del país ente 2001 y 2004 (Pa ser elegible y ser escoyíu Presidente, una persona tien de morar "de normal" nel país mientres los diez años antes de la eleición). El Fiscal Xeneral Anand Ramlogan respondió diciendo que'l gobiernu consultó con espertos maxistraos qu'espresaron la opinión de que Carmona cumple esti requisitu.

## Referencies

## Enllaces esternos
Omar Halleslevens

**Moisés Omar Halleslevens Acevedo**  ye un militar y políticu nicaraguanu qu'actuó como vicepresidente de Nicaragua ente'l 10 de xineru de 2012 y el 10 de xineru de 2017. Tien el títulu honoríficu de **Comandante Guerrilleru**. 

## Biografía
Nació en La Libertad, Chontales nel senu d'una familia dedicada a la ganadería. 

### Guerrilleru sandinista
En 1966, abandonó los sos estudios de Farmacia na XUNAN de León pa integrase a la guerrilla del Frente Sandinista de Lliberación Nacional (FSLN).

En 1974, integró la columna guerrillera "Juan José Quezada", mesma que s'ocupó d'asaltar la casa de José María Castillo Quant, un altu funcionariu mientres el réxime d'Anastasio Somoza Debayle. L'operativu sirvió p'axustar la lliberación de dellos presos políticos, ente ellos Daniel Ortega.

Dempués del trunfu de la Revolución Popular Sandinista (RPS), el 19 de xunetu de 1979 recibíu'l títulu honoríficu de **Comandante Guerrilleru** y el grau militar de **Comandante de Brigada**.

### Gobiernu sandinista 1979-1990
Mientres el gobiernu sandinista de la década de los 80 del sieglu XX, foi xefe de la Direición Política del Exércitu Popular Sandinista (EPS) y depués xefe de Contrainteligencia Militar (CIM), instancia destinada a compensar el llabor d'intelixencia del enemigu a lo interno de les fuercies armaes, con funciones de Policía Militar.

Mientres la emerxencia del Furacán Joan, que cutió'l Caribe nicaraguanu en 1988, dirixó la evacuación de la población civil na ciudá La Caña.

### Comandante en xefe del EPS
A propuesta del Conseyu Militar del EPS, foi xubíu al grau de Xeneral d'Exércitu y nomáu como Comandante en xefe del Exércitu de Nicaragua mientres el periodu 2005-2010.

### Vicepresidente electu
Nes Eleiciones xenerales de Nicaragua en payares de 2011 resultó electu por votu direutu como vicepresidente de Nicaragua (2012-2017), siendo compañeru de fórmula de Daniel Ortega Saavedra, candidatu presidencial pol FSLN.

### Ministru
Foi nomáu nel cargu de **Ministru-Delegáu p'Asuntos Específicos** según Decretu Executivu Non. 01-2017 publicáu en La Gaceta, Diariu Oficial del llunes 16 de xineru de 2017 por aciu el cual creóse la **Delegación Presidencial p'Asuntos Específicos**.

Les funciones del Ministru Delegáu del Presidente de La República de Nicaragua son:

1. Coordinar la execución de les polítiques, planes programes y actividaes del Conseyu Nacional de Ciencia y Teunoloxía (CONICYT).

2. Dirixir la execución de les polítiques, planes, programes y actividaes del CONICYT.

3. Asistir a xuntes y/o actos a nivel nacional ya internacional delegáu pol Presidente de La República.

4. Exercer les atribuciones llegales y asumir les funciones que -y delegue el Presidente de La República.

## Referencies
Abulfaz Elchibey

**Abulfaz Elchibey**  foi un políticu y presidente d'Azerbaixán. El so verdaderu nome yera *Əbülfəz Qədirqulu oğlu Əliyev*, según la grafía del idioma azerbaixanu, pero adoptó l'apellíu Elchibey de cara a la so candidatura a les eleiciones de 1990.

## Biografía
Elchibey nació na actual República Autónoma de Naxçıvan en 1938, enclavada ente Armenia, Irán y el mesmu Azerbaixán. Nes eleiciones presidenciales celebraes el 7 de xunu de 1992, les primeres tres la independencia, Elchibey foi electu presidente d'Azerbaixán, llogrando'l 54% de los votos y convirtiéndose nel primer presidente electu non comunista d'Azerbaixán. 

Elchibey nomó a İsgandar Hamidov, un coronel de la policía y xefe del movimientu de los Llobos Grises n'Azerbaixán, como ministru del Interior. Hamidov, a pesar de la so devoción y del so papel na Guerra d'Altu Karabakh contra Armenia, demostró ser incompetente y dimitió n'abril de 1993 tres la cayida de Kelbajar y amenaciar a los armenios con un ataque nuclear.

Mientres les tropes armenies avanzaben escontra Bakú, el presidente Elchibey convidó a Heydar Aliyev, ex miembru del Politburó soviéticu y entós dirixente de Naxçıvan, a Bakú. Esto foi'l 9 de xunu de 1993. Aliyev rápido fíxose col poder, convirtiéndose en presidente del Parllamentu d'Azerbaixán el 15 de xunu. 

Mientres la presidencia de Heydər Əliyev, Elchibey tornó a Bakú en 1997 y xunióse a la oposición como líder del Frente Popular d'Azerbaixán.

Nel añu 2000 Elchibey foi diagnosticáu con un cáncer de próstata y morrió n'agostu d'esi mesmu añu nun hospital militar d'Ankara, la capital de Turquía. El so cuerpu foi treslladáu n'avión a Bakú y celebróse un funeral d'Estáu cola asistencia del entós presidente Heydər Əliyev.

## Ver tamién
* Guerra de Nagorno Karabakh
* Historia d'Azerbaixán

## Referencies

## Enllaces esternos

* Engology: Mutalibov