open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
José de Obaldía

**José De Obaldía y Orejuela**  foi un políticu y abogáu colombianu.

## Biografía
De Obaldía realizó los sos estudios de derechu na Universidá Central de Bogotá (güei Universidá Nacional de Colombia), na cual llogró'l so títulu de doctor en Derechu y Ciencies Polítiques. Participó nes cámares llexislatives de Colombia y foi gobernador del Ismu de Panamá.

Como vicepresidente de la República de la Nueva Granada, a Obaldía tocó-y desempeñar la presidencia interina de la república siete veces, la primera en reemplazu del presidente titular José Hilario López ente'l 14 d'ochobre de 1851 y el 21 de xineru de 1852. Dos años dempués, debíu al derrocamientu del presidente José María Obando realizáu por José María Melo, declarar n'exerciciu del poder como presidente interín de la república ente'l 5 d'agostu de 1854 y el 31 de marzu de 1855. Tres la guerra contra Melo el Congresu de la República apoderáu por Gólgotas y Conservadores, considerándolo parte del golpe d'estáu, destituyir y nomó presidente a Manuel María Mallarino pa terminar el periodu constitucional correspondiente a Obando.

Nesti periodu, por iniciativa creó la provincia de Chiriquí el 26 de mayu de 1849 al traviés de la Llei 26 de dichu añu, y sancionó la creación del Estáu Soberanu de Panamá en 1855 concluyendo la so xestión el 1° d'abril del mesmu; restituyíu pola Corte Suprema de Xusticia nos sos derechos políticos, representó a dichu Estáu nel Congresu Nacional y dedicóse a les actividaes políticu-alministratives.

Unu de los sos fíos, José Domingo de Obaldía, aportó a presidente de Panamá.

## Ver tamién
* Presidente de Colombia

## Referencies

## Enllaces esternos
Agustín Vial Santelices

**Agustín Juan María Vial y Santelices** foi un abogáu y xuez chilenu. Fíu de Manuel José de Vial Jarabeitía y María Mercedes Santelices Aránguiz.
Casáu con María del Rosario Formes, tuvo nueve fíos, de los cualos Manuel Camilo Vial, sería tamién un destacáu políticu.

Estudió na Real Universidá de San Felipe (1793) y nel Real Colexu de San Carlos.
Titular d'abogáu ante la Real Audiencia el 16 d'abril de 1798.

Foi Secretariu Interín de la Capitanía Xeneral en 1799, y Oficial Mayor en Propiedá en 1800. En 1802 sería alcalde de l'Aduana de Valparaíso.

Depués del desastre de Rancagua en 1814, foi arrestáu y desterráu al archipiélagu Juan Fernández, volviendo a Chile depués de la victoria chilena na Batalla de Chacabuco (1817). Sería desterráu por Bernardo O'Higgins, quien lo fadría tornar depués d'un añu.

El 23 d'avientu de 1823, presentó al Congresu Constituyente'l proyeutu d'Estancu del Tabacu, de la so autoría.

## Cargos parllamentarios
* Primer Congresu Nacional de 1811: diputáu propietariu por Valparaíso.
:30 de xunetu de 1811: secretariu.
* Congresu Constituyente de 1823: diputáu propietariu por Santiago.
* Congresu Nacional (periodu 1828-1829): diputáu por Chillán, teniendo d'incorporase por enfermedá de Pedro Nolasco Mena y Ramírez Rivilla, pero nun se presentó a xurar el so cargu.
* Congresu Nacional de 1829: diputáu por Talca.
* Congresu Nacional 1831-1834: senador por Maule.
:30 de mayu de 1832: presidente del Senáu.
* Congresu Nacional 1834-1837: senador.

## Otros cargos
El 9 de setiembre de 1826 foi investido vicepresidente, d'Agustín Eyzaguirre Arechavala. Tamién se desempeñó en dos causes como ministru de facienda.
## Referencies

## Enllaces esternos
* 
* **Rodovid** alluga la xenealoxía de Agustín Vial Santelices
Aníbal Zañartu

**Aníbal Zañartu Zañartu**  foi un políticu lliberal chilenu. Foi diplomáticu, parllamentariu y ministru d'Estáu. Exerció la vicepresidencia de la República ente'l 12 de xunetu al 18 de setiembre de 1901 por cuenta de la muerte del presidente Federico Errázuriz Echaurren.

## Biografía

### Primeros años
Fíu de José de Zañartu y Santa María y Juana de Mata de Zañartu y Arrau. Casóse con Amelia Íñiguez y Vicuña, con quien tuvo seis fíos.

Estudió nel Colexu de Mr. Harris y Mr. Cernis, y nel Llicéu de Concepción. Los sos estudios universitarios realizar na Universidá de Chile, onde se graduó d'abogáu'l 19 de xunetu de 1870.

Perteneció al Club de la Reforma. Dempués de desempeñase como abogáu en Santiago, treslladar a Concepción y Tomé, onde, xunto con unu de los sos hermanos, dedicar a la esplotación carboníferu en Dichato. Adquirió un fundo nes contornes de Chillán, onde pasaba llargues temporaes.

### Carrera política

En 1880 foi nomáu ministru plenipotenciario de Chile n'Ecuador.

En 1882 foi escoyíu diputáu propietariu por San Fernando (1882-1885) ya integró la Comisión Permanente de Gobiernu y Rellaciones Esteriores. Foi reelecto diputáu propietariu por Chillán (1885-1888); foi presidente de la Cámara de Diputaos (del 22 d'agostu al 24 de payares de 1885) y siguió na Comisión Permanente de Gobiernu y Rellaciones Esteriores.

Foi escoyíu senador propietariu por Concepción (1888-1894) ya integró la Comisión Permanente d'Educación y Beneficencia y de la de Gobiernu y Rellaciones Esteriores. Foi vicepresidente del Senáu dende'l 3 de xunu hasta'l 10 d'agostu de 1892. Foi reelecto senador por Concepción (1894-1900). Depués foi miembru de la Comisión Permanente de Constitución, Llexislación y Xusticia, y senador reemplazante na Comisión Permanente de Rellaciones Esteriores. Amás, foi miembru de la Comisión Conservadora pal receso nos periodos 1894-1895 y 1898-1899. Foi escoyíu senador por Ñuble (1900-1906) ya integró la Comisión Permanente de Gobiernu y de la d'Obres Públiques. 

Foi ministru de Rellaciones Esteriores y Colonización (1885-1886) a la fin del gobiernu del presidente Domingo Santa María. Foi ministru del Interior del presidente José Manuel Balmaceda (1887-1888) y nuevamente ministru del Interior del presidente Federico Errázuriz Echaurren (1896).

### Vicepresidencia
En 1901 asumió la vicepresidencia del país por cuenta de la enfermedá y muerte del presidente Errázuriz Echaurren. Zañartu convocó a eleiciones y apurrió el mandu al nuevu presidente Germán Riesco Errázuriz el 18 de setiembre del mesmu añu.

### Muerte
Alloñar de Santiago, pa pasar la temporada de branu y folgar en Tomé, onde finó d'un violentu ataque cardiacu el 1 de febreru de 1902, ensin terminar el so periodu senatorial. Los sos restos fueron treslladaos a Santiago y soterraos nel Campusantu Xeneral, colos honores correspondientes al rangu presidencial que tuvo.

## Referencies

## Enllaces esternos
Miguel Carranza Fernández

**Miguel Carranza Fernández**  foi un políticu y empresariu costarricense. En 1838, l'Asamblea Llexislativa escoyer Vicejefe d'Estáu de Costa Rica, cargu que traía la presidencia del Poder Conservador. Desempeñó esi cargu hasta 1841. En 1830, traxo a San Xosé la primera imprenta que se conoció en Costa Rica. Esta foi fabricada pola compañía inglesa *Waterlow & Sons, Manufactures London Wall*.

Casóse con Joaquina Ramírez y García, y de esti matrimoniu nacieron, ente otros fíos, Froilana, que casó con Braulio Carrillo Colina, y Bruno Carranza Ramírez, Presidente de Costa Rica en 1870.

## Referencies

## Enllaces esternos
Julián Volio Llorente

.

**Julián Volio Llorente**, abogáu y políticu costarricanu, Secretariu de Rellaciones Esteriores de Costa Rica de 1863 a 1868.

Nació en Cartago, Costa Rica, el 17 de febreru de 1827. Foi fíu de José María Volio y Zamora y Juana Llorente y Lafuente, hermana del Obispu Anselmo Llorente y Lafuente. Contraxo nucpias con María Cristina Tinoco Iglesias.

Graduar d'abogáu na Universidá de San Carlos de Guatemala.

## Cargos públicos

Na dómina del presidente Juan Rafael Mora Porras foi miembru del Conseyu d'Instrucción Pública (1852), Comandante d'Armes de Moravia (1856) y Maxistráu de la Corte Suprema de Xusticia de Costa Rica (1858-1859). Tuvo una participación importante na combalechadura que derrocó a Mora y llevó a la presidencia a José María Montealegre Fernández, en que la so alministración provisional foi Ministru de Gobernación, Xusticia y Negocios Eclesiásticos (1859-1860).

Mientres l'alministración constitucional de Montealegre foi Presidente de la Cámara de Representantes (1860-1863) y Primer Designáu a la Presidencia (1862-1863 y 1866-1867). En 1863 el presidente Jesús Jiménez Zamora nomar Secretariu de Rellaciones Esteriores ya Instrucción Pública, cargu nel cual foi confirmáu en 1866 pol Presidente (1863-1868). El so desempeñu nesti últimu cargu foi especialmente brillosu, y estremóse pol so defensa de la institución del asilu políticu y pola ellaboración d'un novedosu plan d'instrucción pública, que nun llegó a ponese n'execución.

## Candidatura presidencial

En 1868 llanzóse la so candidatura a la Presidencia de Costa Rica; pero'l sofitu espreso que-y dio'l presidente José María Castro Madriz espertó muncha oposición. P'apangar los ánimos, mientres la campaña unvióse-y en misión oficial a Europa; pero'l 1 de payares de 1868 un golpe militar depunxo al presidente Castro y atayó definitivamente la postulación de Volio.

## Cargos posteriores

Foi miembru de l'Asamblea Constituyente de 1870, que foi eslleida pol presidente Tomás Guardia Gutiérrez. Enemistado con ésti, hubo d'abandonar Costa Rica y establecióse n'en Guatemala, onde foi Ministru de Facienda y Creitu Públicu y diputáu por Chiquimula a l'Asamblea Constituyente de 1872. 

En 1873 foi espulsáu de Guatemala pol gobiernu de Rufino Barrios y Auyón, y anicióse en San Francisco de California, onde s'establecieren otros distinguíos costarricenses, ente ellos el ex-presidente José María Montealegre Fernández.

En 1874 pudo volver a Costa Rica y establecióse na población de San Ramón, onde se dedicó a impartir lleiciones de Derechu. 

Foi escoyíu para presidió l'Asamblea Constituyente de 1880, que les sos sesiones fueron suspendíes por decisión del presidente Tomás Guardia Gutiérrez. Julián Volio Llorente foi confináu en San Ramón. 

Mientres el gobiernu de Próspero Fernández Oreamuno foi abogáu consultor del gobiernu, abogáu y alministrador del Bancu Nacional, Diputáu por Alajuela (1884-1885) y Presidente del Colexu d'Abogaos.

Morrió en San Ramón, Costa Rica, el 26 de payares de 1889. En 1961 foi declaráu Beneméritu de la Patria.

## Ver tamién
*Cancilleres de Costa Rica

## Referencies

## Enllaces esternos
*
Jorge Volio Jiménez

.
**Jorge Volio Jiménez** (Cartago, Costa Rica, 26 d'agostu de 1882 - † 20 d'ochobre de 1955) Sacerdote, militar y políticu costarricanu.
Fíu de Carlos Volio Llorente y Matilde Jiménez Oreamuno. 

Cursó estudios en Bélxica, onde se nutrió de la Doctrina Social de la Ilesia Católica y foi ordenáu sacerdote en 1909. Al so regresu a Costa Rica, combatió en Nicaragua contra la presencia militar de los Estaos Xuníos, onde llogró'l grau de xeneral que-y foi dau polos lliberales. 

A fines de 1917 salió de Costa Rica, pa entamar dende l'exiliu remanes armaes dirixíes a derrocar el réxime de Federico Alberto Tinoco Granados. Mientres el so exiliu escribió la so obra *L'añu aciagu y la traición del 27 de xineru de 1917*.

Tornó a Costa Rica a la cayida de Tinoco y fundó'l Partíu Reformista, encontáu na doctrina social de la Ilesia, que lo postuló como candidatu a la presidencia de Costa Rica en 1923. En 1924 el Congresu escoyer Segundu Designáu a la Presidencia de la República pal periodu 1924-1928. 

Foi ganador de dellos premios.

## Ver tamién
Vicepresidentes de Costa Rica

## Referencies

## Enllaces esternos
Gustav Heinemann

**Gustav Walter Heinemann**  foi un políticu alemán. Foi ministru del Interior dende 1949 hasta 1950, ministru de Xusticia dende 1966 hasta 1969 y Presidente federal de l'Alemaña Occidental de 1969 a 1974. Foi conocíu por simpatizar coles protestes estudiantiles de 1968.

## Biografía
Dende la so mocedá sintióse movíu por caltener y promover les tradiciones lliberal y democráticu de les revoluciones de 1848, amosándose contrariu a cualquier tipu de opresión. Esta actitú ayudólu a caltener la so independencia intelectual, inclusive de cara a la mayoría de partíos políticos y la Ilesia luterana. Mientres la República de Weimar Heinemann tuvo venceyáu con círculos políticos protestantes. En 1920 asistió a un discursu del entós pocu conocíu Adolf Hitler, pero abandonó la sala pocu dempués d'ataya-y cuando ésti empezó una diatriba contra los xudíos.

Al rematar la II Guerra Mundial participó na fundación de la Unión Cristianu Demócrata (CDU) y foi escoyíu alcalde de la ciudá d'Essen. Gustav Heinemann foi designáu ministru del Interior nel primer gabinete de Konrad Adenauer, tres la creación de la República Federal d'Alemaña.

En 1950 abandonó'l gobiernu y la CDU en 1952 pa fundar el Partíu Popular Panalemán (GVP) xunto con Helene Wessel y otros miembros de la CDU y del Partíu Centrista Alemán. Finalmente, Gustav Heinemann entró, en 1957 xunto a otros miembros del GVP, nel Partíu Socialdemócrata Alemán. Mientres el periodu de la gran coalición (1966-1969) ocupó'l cargu de ministru de Xusticia nel gobiernu federal. 

En 1969 convertir nel primer presidente socialdemócrata de la República Federal d'Alemaña, cargu qu'ocupó hasta 1974 al expirar el so mandatu.

## Familia
La so fía, Uta Ranke-Heinemann, foi realmente escepcional por delles razones: foi la primer moza que tuvo como alumna l'institutu 'Burggymnasium' de Essen, nel que terminó'l so bachiller con ‘matrícula’, cosa que nun asocediera en 30 años; foi la primer muyer en llograr un doctoráu en Teoloxía Católica, na Universidá de Múnich en 1954; y foi tamién la primer muyer en llograr una cátedra na Universidá de Essen: la cátedra de Nuevu Testamentu y Historia de la Ilesia Antigua. Amás foi (y ye güei inda, en 2009) mundialmente famosa por delles de les sos obres publicaes, como "Eunucos pol reinu de los cielos" y "Non y amén".

## Referencies

## Enllaces esternos
Heinrich Lübke

**Heinrich Lübke**  foi un políticu alemán, miembru de la Unión Demócrata Cristiana d'Alemaña.

Foi ministru d'Agricultura nel gobiernu de Renania del Norte-Westfalia dende 1947 hasta 1952, ministru d'Agricultura nel gobiernu federal dende 1953 hasta 1959 y presidente de la República Federal d'Alemaña de 1959 a 1969.

Heinrich Lübke yera un home d'orixe humilde, fíu d'un zapateru y llabrador de Sauerland, Renania del Norte-Westfalia. Foi designáu por Konrad Adenauer como candidatu a la presidencia federal, un cargu con funciones representatives, porque consideró que'l perfil de Lübke yera l'aparente pa evitar crítiques a los sos proyeutos políticos per parte del xefe del estáu. Lübke ganó a Carlo Schmid, el candidatu a la presidencia federal de los socialdemócrates na segunda vuelta del procesu d'eleición. 

Tuvo que dimitir pol so pasáu nazi en que diseñó campos de concentración, nun foi hasta 1966 que les acusaciones empezaron a ser fecha por fontes de la DDR que tenía a lo menos teníu conocencia del usu de mano d'obra esclava nos sos proyeutos; los planes de construcción que lleven la so firma y que contienen bloques barracones del campu de concentración fueron avanzaes como prueba de la so complicidá, pero estos fueron fechos fueron desmentíos n'Occidente como la propaganda d'Alemaña Oriental [1] Sicasí, el potencial escándalu amenació con estropiar la oficina del Presidente Federal.; en 1968 Lübke anunció qu'arrenunciaría al añu siguiente, la so dimisión a valir tres meses antes del final programáu del so mandatu. Morrió trés años dempués.
Solo apocayá empieza a ser conocíu a nivel mundial la implicación de los gobiernos alemanes occidentales de la posguerra col nazismu al ser la mayoría de los sos miembros antiguos nazis o collaboradores d'ellos. Munchos culpables de xenocidiu y asesinatos en masa. A pesar d'ello los gobiernos occidentales, especialmente USA sostuviéron-yos como aliaos frente a la Xunión Soviética.

## Referencies

## Enllaces esternos

 (1) Die Zeit: "Der Fall Lübke" (The Lübke Case) (2007, in German)
Tomás Gomensoro

**Tomás José del Carmen Gomensoro Albino**  foi un políticu uruguayu, presidente de la República ente 1872 y 1873.

## Biografía
Comerciante na so mocedá, venceyóse tempranamente al Partíu Blanco, al que depués abandonaría. Foi senador pol departamentu de Saltu en 1852, y depués xefe políticu y de Policía d'esi departamentu en 1853. Nuevamente senador en 1868, presidía'l Senáu cuando'l 1 de marzu de 1872 encargar del Poder Executivu al rematar el mandatu'l xeneral Lorenzo Batlle.

Mientres el so gobiernu interín, d'un añu de duración, axustóse la finalización de la guerra civil (tamién conocida historiográficamente como Revolución de les Llances, comandada pol caudiellu blancu Timoteo Aparicio). El 6 d'abril de 1872 roblóse la llamada Paz d'Abril, qu'estableció'l fin de les hostilidaes y una amnistía a los revolucionarios blancos. Esti alcuerdu incluyó amás, anque verbalmente, el compromisu del repartu de les xefatures polítiques departamentales (designaes direutamente pol presidente de la República) ente blancos y coloraos, mecanismu conocíu como *coparticipación* y que se caltendría vixente en forma casi inalterada hasta 1897, n'ocasión de la insurrección del caudiellu blancu Aparicio Saravia.

Esti tipu de solución apautada y verbal yera la única —y, a éstes bien primitiva y provisional— respuesta que la sociedá política uruguaya del so tiempu podía dar al afitamientu de los dos acolumbres aniciaes na Guerra Grande. N'abril de 1872, de los trelce departamentos daquella esistentes, cuatro (San José, Florida, Canelones y Cerro Largo) fueron prometíos de fechu pa los blancos, mientres el restu permanecía en manes de políticos coloraos.

N'abandonando'l mandu en 1873, Tomás Gomensoro ocupó diversos cargos: inspector de Correos, colector xeneral d'Aduanes y tesoreru xeneral de la Nación. Foi nuevamente senador por Soriano ente 1888 y 1894, añu esti postreru en que foi postuláu como candidatu pa la Presidencia de la República por un sector del Partíu Coloráu, al que sofitaba dende faía más de 40 años y del que se tresformara nuna figura patriarcal y respetao.

N'homenaxe a la so memoria, lleva'l so nome la llocalidá de Tomás Gomensoro (Artigas).

### Gabinete de gobiernu

## Referencies

## Enllaces esternos
José Eugenio Ellauri

**José Eugenio Ellauri Obes**  foi un políticu y xurisconsultu uruguayu, presidente de la República ente 1873 y 1875.

## Biografía
Fíu del presidente de la primera Asamblea Constituyente del Uruguái, José Longinos Ellauri, graduar d'abogáu en 1857. Ocupó de volao el Ministeriu de Rellaciones Esteriores mientres la presidencia de Lorenzo Batlle, en 1868, siendo más tarde Presidente del Senáu.

Foi escoyíu presidente el 1 de marzu de 1873 pola Asamblea Xeneral pa un periodu de 4 años y, a pesar d'habese negáu a aceptar el cargu, finalmente exercer, con un fuerte sofitu de los "principistas", nome que tradicionalmente axudicar a la nueva xeneración de políticos lliberales y urbanos de la qu'él mesmu formaba parte.

Tres los sucesos de violencia ente los sos partidarios y la oposición popular -sofitada esta postrera por dellos xefes militares ente los que sobresalía'l Coronel Lorenzo Latorre- el 15 de xineru de 1875 arrenunció a la Presidencia y retiróse a Buenos Aires, onde va vivir dellos años. Foi sustituyíu por Pedro Varela.

En 1891, un añu dempués del so regresu al país, foi comisionado pol gobiernu del so íntimu amigu Julio Herrera y Obes pa una importante misión diplomáticu-financera en Londres.

Volvió ser propuestu como candidatu pa la Presidencia de la República en 1894, pa la que efeutivamente foi escoyíu otra vegada anque, al nun llograr la mayoría de los votos, y probablemente teniendo en cuenta la so esperiencia anterior, arrenunció antes d'asumir (12 de marzu de 1894).

Foi home de cultura notoriamente cimera a la de los sos contemporáneos y pocu ciñu a l'actividá política, a la qu'aportó ensin querer. La historiografía uruguaya haber consideráu tradicionalmente como un presidente coimbre y débil.

## Gabinete de gobiernu
El so gabinete tuvo integráu por:

## Referencies

## Enllaces esternos
Tomás Villalba

**Tomás Villalba Albino**  foi un políticu y home de negocios uruguayu.

Partidariu de Manuel Oribe na so mocedá, acompañó a ésti nel Gobiernu "del Cerrito", siendo nomáu Comandante Militar de Soriano. Foi Xefe Políticu y de Policía de Colonia y depués de Soriano ente 1852 y 1853, pa pasar a selo de Cerro Largo al añu siguiente. Nel campu de l'alministración financiera foi Contable Xeneral de la Nación ente 1855 y 1858 y Ministru de Facienda mientres la presidencia de Bernardo Prudencio Berro, ente 1860 y 1861. Poco más tarde, en 1863, foi escoyíu pal Senáu, el que presidía'l 15 de febreru de 1865, fecha de la finalización del mandatu interín d'Atanasio Cruz Aguirre, a quien asocedió como Presidente del Senáu n'exerciciu del Poder Executivu.

En tales circunstancies, y topándose la ciudá de Montevideo sitiada poles tropes del Imperiu del Brasil y les del Xeneral Venancio Flores, buscó una salida negociada qu'evitara a la capital el trance de pasar por circunstancies similares a les del asediu a Paysandú, nel mes d'avientu anterior. L'alcuerdu colos sitiadores roblóse'l 19 de febreru de 1865 y significó la capitulación ensin resistencia dalguna de Montevideo, al empar que'l so alloñamientu del gobiernu.

Señalóse que poles vinculaciones al altu comerciu montevideano per parte de Tomás Villalba, ésti aceleraría la solución del conflictu nel oxetivu de protexer los intereses d'aquel grupu, a quien perxudicaría ostensiblemente una resistencia a los sitiadores.

## Gabinete de gobiernu

## Referencies

## Enllaces esternos
Atanasio Cruz Aguirre

**Atanasio de la Cruz Aguirre Aguado**  foi un políticu uruguayu.

## Biografía
La so primer actuación pública tuvo llugar nel intre de la Cruzada Llibertadora de 1825 a 1828. Ente 1833 y 1838 foi Comisariu de Guerra, y tres la Guerra Grande, en 1852, foi escoyíu diputáu. Electu al Senáu en 1861, presidía'l cuerpu'l 1 de marzu de 1864, cuando asumió interinamente el Poder Executivo ante'l final del periodu de Bernardo Prudencio Berro.

El so mandatu, d'un añu de duración, trescurrió metanes la guerra civil qu'empezara en 1863 cola insurrección de Venancio Flores y el Partíu Colorado, que recibió'l sofitu del Imperiu de Brasil y del presidente arxentín Bartolomé Mitre. El so gobiernu hubo d'enfrentase primero a la presión diplomática de Brasil, al traviés d'una llista de reclamos amañaos por esti (mayu de 1864), y depués a la invasión del territoriu uruguayu poles fuercies de mar y tierra del Imperiu, que se punxeron abiertamente de parte de Venancio Flores.

En respuesta a estos fechos, y ente otres midíes, declaró nulos y fixo quemar en ceremonia pública los trataos de 1851 qu'establecíen l'alianza ente'l gobiernu uruguayu y el de Brasil (avientu de 1864). Tamién intentó ensin ésitu provocar la intervención francesa nel conflictu, unviando una misión diplomática ante Napoleón III (misión Cándido Juanicó, xineru de 1865).

El 15 de febreru de 1865, yá sitiada la ciudá de Montevideo poles fuercies de Venancio Flores y de Brasil, apurrió'l mandu al Presidente del Senáu, Tomás Villalba, quien capitularía poques hores más tarde ante los sitiadores.

### Gabinete de gobiernu

## Referencies

## Enllaces esternos
Reductio ad Hitlerum

La espresión ***reductio ad Hitlerum*** (*amenorgamientu a Hitler*, falacia del tipu *[[ad hominem]]*), ***argumentum ad Hitlerum*** o ***argumentum ad nazium*** foi creada orixinalmente pol filósofu políticu xudíu alemán Leo Strauss (1899-1973), profesor de la Universidá de Chicago. Foi plantegada en 1951 nun artículu de *Measure: a critical journal*. Ye una combinación de delles falacias: la típica falacia d'asociación y argumentu ''ad nauseam'' al suponer que nun ye necesariu mayor alderique tres l'acusación.

*Reductio ad Hitlerum* ye una falacia na forma: «Adolf Hitler sofitaba X, polo tanto X ten de ser malu».

## Exemplos de ''reductio ad Hitlerum''
* Nun episodiu de la serie de televisión d'Estaos Xuníos *[[Daria]]*, dos personaxes listan los horrores de comer chocolate, diciendo estos argumentos consecutivamente: «Ye malu», «podrez los dientes», «te pon nerviosu», «Hitler comía chocolate».
*Ante les crítiques de José Antonio Molina (direutor de la Orquesta Sinfónica Nacional de República Dominicana) en contra del reguetón ―nes qu'afirmaba que «eses lletres qu'incentiven la violencia son un venenu»―, el cantante de dichu xéneru Ramón Luis Ayala Rodríguez (Daddy Yankee) respondió «si la música urbana ye un venenu pa la sociedá, la música clásica entós ye peor, partiendo de que la música que prefería Adolf Hitler yera la clásica».
*Nuna columna d'opinión sobre'l casu d'una comunidá xudía espulsada de San Juan La Llaguna, conceyu de Guatemala, Estuardo Zapeta comparó a la comunidá indíxena con Hitler, diciendo que de xuru dalgún socialista» como Hitler taría detrás de la espulsión de los xudíos.
*Nel so llibru *Política p'Amador*, Fernando Savater argumenta: «[dicir que] los derechos humanos nun son más importantes que los derechos animales o los derechos vexetales [...] paezme [una actitú] esbarriada nel meyor de los casos y nel peor sospechosa: ¿sabíes que munchos representantes de la llamada ecoloxía fonda caltienen venceyos con grupos neonazis o ultraderechistes? Dempués de too convién nun escaecer que les primeres lleis de proteición de los animales y de la madre Tierra promulgar mientres los años trenta un célebre vexetarianu enemigu del tabacu llamáu... Adolf Hitler».

## Ver tamién
* *[[Ad hominem]]*
* *[[Cum hoc ergo propter hoc]]*
* Llei de Godwin
* Prexuiciu cognitivu

## Referencies
Jean Casimir-Perier

**Jean Casimir-Perier**  foi presidente de Francia ente 1894 y 1895.

## Biografía
Nació en París fíu d'Auguste Casimir-Perier y nietu de Casimir Pierre Perier, primer ministru de Luis Felipe I de Francia. Entró na vida pública como secretariu del so padre, quien yera ministru del Interior so la presidencia de Thiers.

En 1874 foi escoyíu conceyal xeneral del departamentu de Aube y foi designáu a la cámara de diputaos del mesmu departamentu nes eleiciones xenerales de 1876. Foi reelixíu pa esi cargu hasta la so presidencia. A pesar de la tradición de la so familia xunir al grupu republicanu d'esquierda. Negar a votar a favor de la espulsión de la princesa en 1883, y arrenunció a la diputación tres l'aprobación de la llei por cuenta de la so rellación personal cola Casa d'Orleans.

El 17 d'agostu de 1883 convertir en subsecretariu del Ministeriu de Guerra, cargu que caltuvo hasta'l 7 de xineru de 1885. Ente 1890 y 1892 foi vicepresidente de la cámara, en 1893 pasó a ser el presidente. El 3 d'avientu convertir en primer ministru ocupando'l departamentu d'asuntos esteriores, arrenunció en mayu de 1894 y foi reelixíu presidente de la cámara.

El 24 de xunu de 1894, depués del asesinatu del presidente Carnot, foi escoyíu presidente de la república con 451 votos contra 195 de Henri Brisson y 97 de Charles Dupuy. La so presidencia duró solu seis meses. L'arrenunciu del ministru Dupuy el 14 de xineru de 1895 foi siguida a otru día pola del presidente. Casimir-Perier esplicó que se debía a que se sentía ignoráu polos ministros quien nun lo consultaben antes de tomar decisiones y nun lo calteníen informáu sobre los eventos políticos, especialmente en rellaciones esteriores.

Dende esi momentu abandonó dafechu la política y dedicóse a los negocios, especialmente la minería.



## Referencies

## Enllaces esternos
Claudio Williman

**Claudio Williman González**  foi un abogáu, docente y políticu uruguayu. Militante del Partíu Coloráu exerció la presidencia de la República mientres los años 1907 a 1911.

## Biografía
Los sos padres, José Williman y Antonia González, yeren gallegos. Los sos güelos paternos yeren d'orixe alsacianu. Empieza la so carrera docente en 1880, a los 19 años d'edá. Yá en 1885, con 24 años gana la cátedra de Física na Universidá de Montevidéu.

En 1886 intervién na Revolución del Quebracho y esi mesmu añu se gradúa como Doctor en Xurisprudencia.

En 1887 empieza como profesor na Academia Xeneral Militar (güei Escuela Militar). 

En 1889 foi escoyíu Edil por Montevideo, cargu que desempeña hasta 1901.

En 1891 designóse-y decanu de la Facultá d'Enseñanza Secundaria y Preparatoria.

En 1902, a los 41 años y como culminación de la so actuación universitaria ye nomáu Rector de la Universidá.

En 1903 asume la presidencia del Partíu Coloráu, integra'l conseyu Penitenciariu y en 1904 ye nomáu Ministru d'Estáu con 43 años.

N'ochobre de 1904 combatió militarmente'l llevantamientu blancu encabezáu por Aparicio Saravia.

En 1905 empezar a falar en files del Partíu Coloriáu como posible figura presidenciable y un 1906 ye proclamáu oficialmente candidatu a la presidencia.

## Presidencia
En 1907 asumi como Presidente de la República Oriental del Uruguái pol periodu que remata en 1911. Mientres el so mandatu, de marcáu signu conservador, reforzó'l poder xudicial, creó los ministerios d'Obres Públiques ya Industria y llogró que'l país retomara la sienda constitucional. Coles mesmes promulgó una llei qu'abolió la pena de muerte.

Llogró alcordar con Arxentina les llendes del ríu de la Plata y con Brasil les llendes de la llaguna Merín.

### Gabinete de gobiernu

## Referencies

## Enllaces esternos
Cyprien Ntaryamira

**Cyprien Ntaryamira** , foi Presidente de Burundi dende'l 5 de febreru de 1994 hasta la so muerte cuando l'avión en que viaxaba foi abatíu.

Ntaryamira nació na comuña de Mubimbi na zona de Mageyo, que forma parte de la provincia de Bujumbura Rural, no qu'entós yera'l territoriu del que les Naciones Xuníes fixeren responsable a Bélxica en réxime de fideicomiso. En 1972, tres una fallida rebelión Hutu tuvo que dexar el país, al igual qu'otros miles de hutus. 

En 1982, Ntaryamira graduar en agricultura pola Universidá Nacional de Ruanda en Kigali. Nesti periodu fíxose políticamente activu en movimientos socialista. Volvió al so país natal en 1983 pa trabayar como funcionariu agrícola. Foi presu políticu sol réxime del Coronel Jean-Baptiste Bagaza por un curtiu periodu en 1985.

N'agostu de 1986 foi miembru fundador y direutor de política económica del partíu Frente pa la Democracia en Burundi (FRODEBU), apoderáu por hutus. El FRODEBU algamó'l poder tres les primeres eleiciones democrátiques en 1993, lo qu'acabó con una llarga historia de gobiernos de la minoría Tutsi y la Unión pal Progresu Nacional (UPRONA). El nuevu presidente Melchior Ndadaye nomó a Ntaryamira Ministru d'Agricultura.

N'ochobre de 1993, Ndadaye y los sos dos principales collaboradores fueron asesinaos, lo que provocó un bloquéu parllamentariu y la guerra civil. Nteryamira foi escoyíu presidente'l 5 de febreru de 1994 como solución de compromisu; yera un Hutu, pero consideráu moderáu na tradición de Ndadaye, ente que Anatole Kanyenkiko, una figura del UPRONA, foi nomáu primer ministru.

Esta solución duró poco tiempu, una y bones l'avión que conducía a Ntaryamira y al Presidente de Ruanda, Juvénal Habyarimana, tamién Hutu, estrellar en circunstancies entá non esclariaes cuando diba aterrizar nel aeropuertu de Kigali, choque na que dambos morrieron. Estes muertes provocaron el xenocidiu de Ruanda.

El 8 d'abril, Sylvestre Ntiybantunganya presidente de l'asamblea nacional y collaborador mientres enforma tiempu de Ntaryamira tomó'l poder.

## Referencies

* À la Mémoire de FEU S.Y. Cyprien Ntaryamira (en francés)
Pasteur Bizimungu

**Pasteur Bizimungu**  foi presidente de Ruanda dende'l 19 de xunetu de 1994 hasta'l 23 de marzu de 2000. 

Ye un Hutu étnicu, nacida na antigua prefeutura de Gisenyi, conocida como bastión del estremismu Hutu.
Bizimungu trabayó nel Movimientu Republicanu Nacional pa la Democracia y el Desenvolvimientu, grupu Hutu que gobernó en Ruanda hasta 1994, nos puestos de direutor xeneral de la compañía nacional d'electricidá. En 1990 xunir al Frente Patrióticu Ruandés, básicamente compuestu por Tutsis, cuando'l so hermanu, coronel de les Fuercies Armaes Ruandeses foi asesináu, probablemente tres una orde del gobiernu Hutu.

El FPR taba descontentu col gobiernu Hutu de Juvénal Habyarimana, al que Pasteur Bizimungu yera próximu nos años ochenta. Tres la muerte de Habyarimana nel choque del so avión el 6 d'abril de 1994 décades de complexos odios étnicos, sociales y políticos españaron dando llugar al Xenocidiu de Ruanda. 

Finalmente, en xunetu de 1994, el FPR consiguió'l control del país y estableció un gobiernu d'unidá nacional. El líder del FPR, el tutsi Paul Kagame, foi escoyíu vicepresidente, y Bizimungu foi escoyíu Presidente por que los Hutus siguieren representaos nel gobiernu.

Mientres el mandatu de Bizimungu, munchos creíen que yera Kagame quien controlaba'l gobiernu. Bizimungu, acabó topetando con Kagame dempués de que les diferencies sobre'l gobiernu y les polítiques públiques fueren creciendo. Dimitió en marzu de 2000, y Kagame convertir en presidente.

En mayu de 2001, Bizimungu fundó un movimientu d'oposición, el Partíu pa la Democracia y la Renovación (PDR), conocíu como Ubuyanja na llingua Kinyarwanda. El gobiernu declarar illegal casi darréu, so l'acusación de ser un partíu radical Hutu. Los críticos col gobiernu creen qu'ésti a cencielles intenta esaniciar figures de la oposición cola sida de qu'afalen a les tensiones raciales. El 19 d'abril de 2000 Bizimungu tuvo n'arrestu domiciliariu dempués de que prosiguiera coles actividaes del partíu y acusáu de poner en peligru al Estáu. En 2004 foi condergáu a 15 años de cárcel por intentar crear una milicia. Él recibió una sentencia de 5 años por caúna d'estes acusaciones, que tuvo que cumplir consecutivamente. El 17 de febreru de 2006 el so recursu, que foi presentáu pol abogáu canadiense Paul Zaduk de qu'él foi condergáu por crímenes distintos d'aquellos polos cualos fuera acusáu primeramente, foi refugáu pol Tribunal Supremu.

Él foi lliberáu'l 6 d'abril de 2007 dempués del perdón de Kagame.

## Enllaces esternos

* Rwanda's ex-leader loses appeal, *[[BBC News]]*, 17 de febreru de 2006 (n'inglés)
* Analysis: Why Bizimungu mattered, *[[BBC News]]*, 23 de marzu de 2000 (n'inglés)
* From president to prison, *[[BBC News]]*, 7 de xunu de 2004 (n'inglés)
Agapito Jiménez Zamora

**Agapito Jiménez Zamora** , foi un políticu y funcionariu públicu costarricense del sieglu XIX.

## Datos personales

Nació en Cartago, Costa Rica, el 24 de mayu de 1817. Foi fíu de Ramón Jiménez y Robredo, Teniente de Gobernador de Costa Rica en 1819, y Joaquina Zamora y Coronado, y hermanu de Jesús Jiménez Zamora, Presidente de la República de 1863 a 1866 y de 1868 a 1870. Casóse con Inés Sáenz Carazo.

Dedicóse principalmente a l'agricultura.

## Cargos públicos

Foi miembru suplente de la Cámara de Representantes (1844-1846) y de l'Asamblea Constituyente de 1846-1847, Diputáu suplente por Cartago (1848-1849), Diputáu propietariu por Cartago (1849-1852), Ministru Conjuez de la Corte Suprema de Xusticia de Costa Rica (1858-1859), miembru suplente por San Xosé na Cámara de Representantes (1860-1862), Primer Designáu a la Presidencia (1863-1864), Segundu Designáu a la Presidencia (1869-1870) y Gobernador de la Provincia de San Xosé (mayu de 1869).

El 31 de mayu de 1869 el so hermanu'l Presidente Jesús Jiménez Zamora nomar Secretariu de Rellaciones Esteriores y carteres amiestes. En xunetu de 1869 encargólu amás toles otres carteres ministeriales, lo cual convertir en persona clave de l'alministración; pero Agapito Jiménez Zamora nun demostró'l talentu y la enerxía que se riquir nes circunstancies tan difíciles que prevalecíen, y nun llogró evitar el golpe militar del el 27 d'abril de 1870, que derrocó al so hermanu y llevó a la presidencia a Bruno Carranza Ramírez.

Mientres la so xestión ministerial suscribió los tratado Jiménez-Montealegre col Ministru de Nicaragua Mariano Montealegre y Romero (1869).

## Últimos años de la so vida y fallecimientu

Dempués del derrocamientu del so hermanu estremar de la política y dedicóse dafechu a les sos actividaes privaes. Morrió en San José, Costa Rica, el 17 de setiembre de 1879.

## Ver tamién

* Vicepresidentes de Costa Rica

* Cancilleres de Costa Rica

## Referencies

## Enllaces esternos
Edward Victor Luckhoo

**Edward Victor Luckhoo**  foi un políticu guyanés. Foi Gobernador Xeneral de Guayana Británica (1965 – 1966).

## Biografía
Nació nel pueblu de New Amsterdam, Guyana, el día 24 de mayu de 1912. Convertir en militar y darréu en políticu. Pol so prestíu políticu convertir nel gobernador de la provincia de Guayana Británica, en 1965 hasta 1966 cuando se declara la independencia del país y conviértese nel primer presidente, papel que desempeño interinamente en 1970.

El so gobiernu cumple dende 1966 hasta 1970. El so gobiernu tuvo que faer frente a la oposición que yera'l Partíu Progresista del Pueblu.

Darréu Edward Victor Luckhoo pasa los sos últimos díes en Yorkshire (Inglaterra) onde morrió'l 2 de marzu de 1998, a la edá de 88 años.

## Referencies

## Enllaces esternos
Arthur Chung

**Raymond Arthur Chung**  foi militante del partíu Congresu Nacional del Pueblu de Guyana. Foi presidente de Guyana ente 1970 y 1980. Foi'l primer xefe d'Estáu d'orixe chinu en gobernar un país non asiáticu. 

Nació en Windsor Forest, West Coast Demerara en Guyana. Foi'l menor de los ocho fíos de Joseph y Lucy Chung. Tuvo casáu con Doreen Pamela Ng-See-Quan, con quien tuvo dos fíos.

En 1965 convertir en miembru del Partíu Progresista del Pueblu. En 1966 participó na acta de declaración d'independencia de la so nación, Guyana y dende 1996 hasta 1970 participó en distintos cargos mientres el gobiernu d'Edward Victor Luckhoo.

En 1970 realizáronse eleiciones y el candidatu del Partíu Progresisita del pueblu, Arthur Chung resultó vencedor pal periodu 1970-1977. El so primer gobiernu foi positivu, anque se vio venceyáu colos asesinatos de Jonestown, una y bones el gobiernu venciera unes hectárees nel territoriu reclamáu de Guayana Esequiba. Nes eleiciones de 1977, resultó reelecto pa gobernar hasta 1984. El so segundu gobiernu tuvo qu'encarar dellos movimientos armaos interraciales, ente cristianos y xudíos. En 1980 arrenunció al nun poder controlar la crisis racial que'l país taba viviendo, y asoceder l'entós vicepresidente Forbes Burnham.

## Ver tamién
* Historia de Guyana

## Referencies

## Enllaces esternos
Cheddi Jagan

**Cheddi Jagan**  foi un odontólogu y políticu guyanés. 

Estudió na Universidá Real de Georgetown. Depués cursó Odontoloxía na Universidá de Howard en Washington D. C., y na Universidá del Noroeste, en Chicago.

Miembru de la Mocedá Comunista en 1943. Disgustáu poles condiciones polítiques de la Guayana Británica, collaboró na fundación del Partíu Progresista del Pueblu, xunto a Forbes Burnham en 1950. Escoyíu parllamentariu colonial en 1947, foi líder del polémicu gobiernu guyanés de fines de los años 1950. Ministru en Xefe (1957-1961), Premier (1961-1964) y Presidente de Guyana (1992-1997). Dempués de 28 años na oposición, ganó les eleiciones presidenciales de Guyana. El so mandatu presidencial foi carauterizáu pola renacencia del movimientu de la unión y una comisión que pretendía la meyora de la educación y de la infraestructura nacional. Cuando asumió como presidente del so país yá nun s'alliniaba al marxismo-leninismu y sentíase más próximu a la socialdemocracia.

Morrió en Washington D. C. (Estaos Xuníos), la enfermedá nun-y dexó dirixir se a Georgetown (Guyana), el so país natal. El so partíu, el Partíu Progresista del Pueblu rindió-y honores y condecoraciones. Tres la so muerte, la so vilba, Janet Jagan ocupó provisionalmente la presidencia al mandu de la bandera del Partíu Progresista del Pueblu.

## Referencies
Desmond Hoyte

**Desmond Hoyte**; (Georgetown, Guyana, 1929-2002), médicu y políticu, Presidente de Guyana (1985-1992). 

Ingresó al Parllamentu como miembru del Partíu del Congresu Nacional del Pueblu (PNC) en 1968 y foi designáu'l ministru de los asuntos internos en 1969, treslladándose a les finances en 1970, los trabayos y les comunicaciones en 1972, y desenvolvimientu económicu en 1974. Dempués de la eleición d'avientu de 1980 pasó a ser unu de los cinco vicepresidentes, cola responsabilidá del planiamientu económicu, de finances, y del desenvolvimientu rexonal. N'agostu de 1984 fixéron-y primer vicepresidente y Primer Ministru. La muerte repentina del Presidente Forbes Burnham el 6 d'agostu de 1985, llevó-y a la presidencia del país, en momentos en que Guyana esperimentaba una crisis económico y social enllargada. Respondiendo a les crítiques d'eleiciones anteriores como fraudulentas, él convieno ciertes reformes. Sicasí, la conducta de la eleición, que volvió da-y al PNC la primer mayoría, foi criticada estensamente poles irregularidaes. En 1990-1992 foi Ministru d'Asuntos Esteriores. Les eleiciones de 1992 fueron ganaes pol Partíu Progresista del Pueblu. Hoyte siguió siendo líder del PNC hasta la so muerte.

Tres la muerte del presidente Forbes Burnham el 6 d'agostu de 1985 fixeron que'l presidente del Congresu Nacional del Pueblu, Desmond Hoyte facer del poder de Guyana, papel que desempeñaría hasta les eleiciones de 1992. 

Ente 1990 y 1992 Desmond Hoyte ocupó'l cargu de Ministru d'Asuntos Esteriores, coles mesmes qu'ocupaba'l cargu de Presidente de Guyana, hasta 1992 cuando apurre'l cargu.

El presidente Hoyte impulsó una política marxista-leninista mientres tol so gubierno y en dellos casos foi acusáu de que'l so gobiernu fuera bien represivu. Nes eleiciones presidenciales de 1992 el candidatu de Partíu Progresista del Pueblu y compadre de Desmond Hoyte, Cheddi Jagan resultó vencedor pal periodu 1992-1999.

## Referencies

## Enllaces esternos
Deogracias Fonseca Espinosa

** Deogracias Fonseca Espinosa**  foi un militar y políticu colombianu, integrante de la Xunta Militar que gobernó a Colombia del 10 de mayu de 1957 al 7 d'agostu de 1958.

## Estudios y primeros cargos
Foi bachiller del Colexu San Simón de Ibagué. Ingresó a la Escuela de Cadetes en 1928. Foi comandante de los batallones Junín, Huila y Camilo Torres, Distritu Militar Non 12, batallones Pichincha, Codazzi, Mistu, Juanambú, Boyacá, Santander y Nariño. Tien De destacar la so notable actuación na batalla de Güepí mientres la Guerra colombo-peruana, el 16 de mayu de 1933, na cual foi mancáu. Los sos cargos más importantes fueron: comandante del batallón d'infantería Non 8 Pichincha, oficial de la guarnición de Tarapacá, comandante del puestu de Tarapacá, alcalde militar del conceyu de Pradería (Valle del Cauca) y de Tumaco (Nariño), comandante del batallón d'infantería Non 15 Santander, xefe d'Estáu Mayor de la tercer brigada y comandante de dicha unidá operativa, inspeutor xeneral de les Fuercies Militares, representante de les Fuercies Militares en visita oficial a Santiago de Chile, delegáu de Colombia a la selmana de la patria en Venezuela, comandante de les Fuercies de Policía de Colombia y miembru de la Xunta militar de Gobiernu. Retirar por voluntá propia al apurrir el poder al presidente Alberto Lleras Camargo el 7 d'agostu de 1958.

## Ascensu a la presidencia
Foi miembru de la Xunta Militar que'l 10 de mayu de 1957 asumió'l poder ante l'arrenunciu del teniente xeneral Gustavo Rojas Pinilla como mandatariu de Colombia hasta'l 7 d'agostu de 1958, xunto col mayor xeneral Gabriel París Gordillo, el brigadier xeneral Rafael Navas Pardo, el contralmirante Rubén Piedrahíta Arango y el brigadier xeneral Luis Ernesto Ordóñez Castillo.

## Familia
Deogracio Fonseca yera fíu de los señores Jesús Fonseca Jiménez y Ericinda Jiménez Espinosa, y nietu de Jenaro Fonseca y Gertrudis Jiménez, y de Deogracias Jiménez y Eduvina Espinosa. Contraxera matrimoniu'l 18 de xunu de 1936 en Popayán con Ana María Iragorri Castro, nacida nesa ciudá en 1919, fía de Carlos Iragorri Castro y Abigaíl Castro Escorsa. Fueron los sos fíos Jesús Enrique, Yolanda Teresa, Alina Socorru, Carlos Alfonso, Marco Aurelio, Nisle Inés, Ana Mireya, Guillermo Alberto, Patricia Helena, Gustavo Adolfo, María Elvira y Carmen Eugenia Fonseca Iragorri.

## Referencies

## Enllaces esternos

The Half-Day Revolt Artidulo en THE TIMES 

The Strongman Falls Artículu en THE TIMES 

Biblioteca Luis Ángel Arango 

Noticia de la so muerte en presidencia.gov
Arturo Rawson

**Arturo Franklin Rawson**  foi un militar y dictador arxentín. Exerció como presidente en desallugando poles armes el 4 de xunu de 1943 al presidente constitucional Ramón S. Castillo. Asina, inauguró tamién el periodu de dictadura militar autodenomináu Revolución del 43. Foi'l segundu de los llamaos presidentes de facto» de l'Arxentina. Gobernó mientres tres díes, dende'l 4 al 7 de xunu de 1943. Nun figura na llista oficial de presidentes de la República Arxentina, pos nun llegó a emprestar el xuramentu de rigor. Foi darréu reemplazáu por Pedro Pablo Ramírez. 

## Carrera
Fíu del coronel del Exércitu Franklin de la Esperanza Rawson Guiñazú y de Juana Mercedes Corbalán, Arturo ingresó nel añu 1903 al Colexu Militar de la Nación. Ellí especializóse como oficial de caballería.

### Primeros años nel Exércitu
Egresó como subteniente en 1905 del Colexu Militar de la Nación, del que depués foi profesor. En 1916 casóse con Delia Sixta Borda Argüello (1895-1983), con quien tuvo siete fíos. Na década de 1920 participó en campañes militares contra los indios chaqueños como oficial de caballería.

### Carrera política
El papel de Xefe Militar llevar inesperadamente a la escena política una y bones los militares tarrecíen un nuevu fraude eleutoral a favor de Robustiano Patrón Patrón Costas, lo que significaría una perpetuación del Gobiernu del Xeneral Justo.

## Llegada a la Presidencia
Esti fechu sumáu a otros llevó a la formación del Grupu d'Oficiales Xuníos (GOU), una organización secreta de la cual Rawson nun formaba parte. El 4 de xunu de 1943, el Xeneral de División Pedro Pablo Ramírez, perteneciente al GOU, comuníca-y al Presidente Castillo que sería reemplazáu por Arturo Rawson.

### Derrocamientu
El 7 de xunu de 1943 comuníquenlu que nun cuntaba con sofitu del exércitu razón pola cual tuvo d'arrenunciar. L'arrenunciu foi presentada al Xeneral Ramírez, xestu col que Rawson reconocía la verdadera Xefatura del movimientu.

### Como embaxador
Rawson aceptó'l cargu d'embaxador arxentín ante Brasil, cargu al qu'arrenunció al poco tiempu en virtú al desalcuerdu colos proyeutos del gobiernu.

## Decesu
El 8 d'ochobre de 1952 a la edá de 67 años finó por causa de un paru cardiaco.

Los sos restos fuelguen nel Campusantu de La Recoleta, na ciudá de Buenos Aires.

## Referencies

## Enllaces esternos
Armand Fallières

**Clément Armand Fallières**  foi un políticu francés, presidente de Francia de 1906 a 1913. Perteneció al partíu Alianza Democrática.

Nació en Mézin (departamentu de Lot-et-Garonne). El so padre yera xuez de paz. Estudiu Derechu y exerció como abogáu en Nérac, empezando la so carrera política como asesor municipal (1868), más tarde alcalde (1871) y en conseyeru xeneral esi mesmu añu. Siendo un encesu republicanu, perdió'l so puestu tres la cayida de Thiers en mayu de 1873, pero en 1876 foi escoyíu diputáu por Nérac, sentándose colos republicanos d'izquierda. Robló la protesta de 18 de mayu de 1877, siendo escoyíu cinco meses más tarde.

En 1880 convertir en subsecretariu d'Estáu nel Ministeriu del Interior mientres el gobiernu de Jules Ferry (mayu de 1880 a payares de 1881). Dende'l 7 d'agostu de 1882 al 20 de febreru de 1883 foi Ministru del Interior, y per un mes (del 29 de xineru al 21 de febreru) foi Primer Ministru. El so gabinete tuvo que faer frente a la cuestión de la espulsión del país de los pretendientes al tronu de Francia, por cuenta de la proclamación realizada pol Príncipe Napoleón.

Fallières nun foi capaz d'enfrentase al enoxu de la oposición y dimitió cuando'l Senáu refugó'l so proyeutu. El payares siguiente, sicasí, foi nomáu Ministru d'Instrucción Pública por Jules Ferry, realizando diverses reformes nel ámbitu educativu.

Arrenunció en marzu de 1885, convirtiéndose en Ministru del Interior mientres dos años nel gobiernu de Maurice Rouvier. Camudó de cartera ministerial, pasando al de Xusticia n'avientu. Tornó al Ministeriu del Interior en 1889 y, finalmente, retomó la cartera de Xusticia de marzu de 1890 a febreru de 1892. En xunu de 1890 el so departanmento, Lot-et-Garonne, escoyer senador por 417 votos frente a 23. Permaneció al marxe de les lluches partidistes, anque caltuvo la so influyencia ente los republicanos.

En marzu de 1899 foi nomáu presidente del Senáu, permaneciendo nel cargu hasta xineru 1906, cuando foi escoyíu pola unión de los partíos d'izquierda como candidatu a la presidencia de la República. Foi escoyíu na primer vuelta, llogrando 449 votos contra 371 del so rival, Paul Doumer. Siendo un abiertu opositor a la pena de muerte, mientres el so mandatu indultó a munchos condergaos.

## Referencies

## Enllaces esternos