open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Parmananda Jha

**Parmanand Jha**  foi'l primer Vicepresidente de Nepal.

Foi miembru del Tribunal Supremu del país asiáticu. Ye natural de Mauwaha VDC-1, nel distritu de Saptari, Nepal. Jha abandonó la condición de maxistráu nel mes d'avientu de 2007. Nun llogró ser propuestu pol Conseyu Xudicial Nepalés como maxistráu permante del Tribunal Supremu dempués d'un discutiniu rellacionáu coles drogues. Jha empecipió la so actividá política como miembru del partíu Madhesi Janadhikar Forum, Foru de los Derechos del Pueblu Madhesi. El 19 de xunetu de 2008, Jha foi escoyíu Vicepresidente de Nepal, con calter provisional, pola Asamblea Constituyente. Jha foi presentáu como candidatu del Foru de los Derechos del Pueblu Madhesi. Dempués de la eleición, Jha comprometer a actuar de forma independiente, al marxe d'intereses partidistes.

## Referencies
Ram Baran Yadav

**Ram Baran Yadav**, (nepalés रामवरण यादव) (4 de febreru de 1948, Sapahi VDC-9, Distritu de Dhanusha, Nepal) ye un políticu nepalés y presidente de la República de Nepal dende 2008 hasta 2015.

Candidatu pol Partíu del Congresu Nepalés, foi escoyíu pola Asamblea Constituyente el 21 de xunetu de 2008. Asocedió'l 23 de xunetu na xefatura del Estáu del país a Girija Prasad Koirala, siendo'l primera nepalés n'ostentar la condición presidencial.

Na so eleición como presidente, cuntó colos votos del so propiu partíu, del Partíu Comunista de Nepal (Marxista-Leninista Unificáu) (PCN-MLU), el Foru polos Derechos del Pueblu Madhesi (FDPM), el Partíu Nacional Democráticu, el Partíu de los Trabayadores y Llabradores de Nepal, el Frente Nacional Popular, el Partíu Rastriya Janashakti y otres formaciones minoritaries.

La so victoria causó malestar ente les files del Partíu Comunista Unificáu de Nepal (Maoísta), mayoritariu na Asamblea.

Miembru de la etnia "madheshi", estudió medicina nel Calcutta Medical College y na Escuela de Medicina Tropical de la Universidá de Calcuta. Dempués d'ocupar otros cargos públicos foi nomáu Ministru de Salú en 1991. Llogró un escañu nes eleiciones a la Cámara de Representantes de Nepal celebraes en 1999 y volvió ocupase del Ministeriu de Salú.

Yadav sufrió arrestu y tuvo encarceláu mientres tres meses en 1990, hasta la llegada de la democracia al país.

Nel mes de mayu de 2007, la residencia de Yadav en Janakpur sufrió un ataque con bomba perpetáu por militantes del Janatantrik Terai Mukti Morcha, organización biforcada del PCUN(M).

Yadav llogró un escañu pol distritu de Dhanusa nes eleiciones pa l'Asamblea Constituyente celebrar el 10 d'abril de 2008.

Ram Baran Yadav, que s'atopa vilbu dende l'añu 1983, tien dos fíos y una fía.

## Referencies

## Ver tamién
* Historia de Nepal
Presidente de Nepal

El cargu de **presidente de Nepal** (nepalés राष्ट्रपति) ostenta la xefatura d'Estáu d'esti país asiáticu, dempués de la desapaición de la monarquía nepalesa nel mes de mayu de 2008.

Cola adopción d'un testu constitucional de calter provisional en xineru de 2007, el monarca de Nepal perdió toles funciones como xefe d'Estáu. L'Asamblea Constituyente escoyida en 2008 proclamó, acabante constituyir, la república, que foi proclamada'l 28 de mayu de 2008.

La primer enmienda introducida al Testu Constitucional Provisional estableció que, mientres el periodu constituyente los cargos de presidente, vicepresidente, primer ministru del país y el presidente y vicepresidente de l'Asamblea Constitucional tendríen de recayer en persones designaes frutu d'un "alcuerdu políticu". Sicasí, l'alcuerdu nun foi posible y la designación del presidente provisional foi frutu d'una mayoría simple.

Al nun llograse l'alcuerdu nos candidatos pa la Presidencia y Vicepresidencia del país, Ram Baran Yadav, del Partíu del Congresu foi escoyíu en segunda vuelta. 

Les atribuciones definitives del Presidente de la República de Nepal tán pendientes de l'aprobación de la nueva Constitución.

## Presidentes de la [[Nepal|República Federal Democrática de Nepal]]

## Ver tamién
* Vicepresidente de Nepal
* Primer Ministru de Nepal
* Rei de Nepal

## Referencies

## Enllaces esternos
Luis Parodi Valverde

**Luis Parodi Valverde**  foi un inxenieru ecuatorianu. Foi Vicepresidente del Ecuador del 10 d'agostu de 1988 al 10 d'agostu de 1992.

## Biografía
Realizó los sos estudios cimeros na Escuela Cimera Politéunica de la Mariña, egresando como Inxenieru n'Eletricidá n'avientu de 1967. Dende 1974 a 1978 desempeñóse como Rector de la Escuela Cimera Politéunica de la Mariña, siendo'l primera egresado n'exercer dichu cargu.

Foi designáu Sub-Secretariu del Ministeriu de Recursos Naturales y Enerxéticos dende 1976 a 1977. Presidente del Direutoriu de INECEL. Presidente del Direutoriu del Institutu Nacional de Meteoroloxía ya Hidroloxía. Sub-Xerente Xeneral de CEPE dende'l 19 de payares de 1980 hasta'l 30 de setiembre de 1981. Designáu pol Embaxador de los Estaos Xuníos d'América como Miembru del Direutoriu de la Comisión Fullbright en setiembre de 1984. Ratificáu en setiembre de 1985 y en setiembre de 1986.

Exerció la Vicepresidencia Constitucional del Ecuador dende'l 10 d'agostu de 1988 al 10 d'agostu de 1992, mientres la Presidencia de Rodrigo Borja Cevallos. Dende 1995 desempéñase como Direutor Executivu de la Fundación Capacitar.

## Distinciones como estudiante politéunicu
Como estudiante de la Escuela Cimera Politéunica de la Mariña recibió les siguientes distinciones:

* Primer premiu de l'Asociación Escuela Cimera Politéunica de Mariña en tolos años que se partió.
* Primer Premiu (Medaya d'Oru) de la Escuela Cimera Politéunica de la Mariña como meyor egresado de toles especializaciones del añu 1966.
* Medaya d'Oru de la Escuela Cimera Politéunica de la Mariña por ser el meyor egresado nos sos primeros 20 años de vida institucional.
* Diploma de meyor Egresado de la Escuela Cimera Politéunica de la Mariña de toles especializaciones nos 35 años de vida institucional (la condición de meyor egresado caltener hasta'l día de güei).

El 29 d'ochobre de 1997 la Escuela Cimera Politéunica de la Mariña institucionalizó la presea "Luis Parodi Valverde" pa premiar añalmente al meyor egresado de les carreres d'inxeniería.

## Distinciones na docencia Primer y único Profesor ''Emeritus'' de la Escuela Cimera Politéunica de la Mariña.
* Condecoración Especial y Diploma d'Honor apurríu pola Sociedá Filantrópica del Guayas por servicios relevantes a la Provincia y a la Patria.

## Condecoraciones recibíes
* "Grã-Cruz de la Ordem Nacional do Cruzeiro do Sul", de la República Federativa de Brasil, recibida'l 14 de payares de 1989.
* "Gran Officier de la Ordre National de la Légion D'Honneur", de la República de Francia, el 23 d'avientu de 1989.
* "Ciudadanu Internacional Honorariu", títulu concedíu pela ciudá de New Orleans el 28 de marzu de 1991.
* "Condecoración al Méritu de la Integración", conferíu pola Unión Panamericana d'Asociaciones d'Inxenieros (UPADI), recibida'l 7 de xunu de 1991.

## Bibliografía
* 
* 

## Referencies

## Enllaces esternos
Epitácio Pessoa

**Epitácio Lindolfo da Silva Pessoa**  foi un políticu, xurista y profesor brasilanu. Foi Presidente constitucional de Brasil ente los años 1919 y 1922, completando'l periodu de Rodrígues Alves.

## Presidencia constitucional de la República

So'l so gobiernu fixo la celebración del Centenariu de la Independencia. Concluyéronse les demarcaciones de llendes ente los estaos brasilanos; efectuáronse diverses obres públiques, ferrocarriles y telégrafos, y siguiéronse perfeccionando les instituciones armaes.
El 5 de xunetu de 1922, una rebelión militar intentó torgar la eleición del so socesor, que nun llogró xeneralizase y foi albortada en pocos díes.

## Referencies

## Enllaces esternos
Delfim Moreira

**Delfim Moreira da Costa Ribeiro**  foi un abogáu y políticu, qu'en calidá de *"Vice-Presidente de la República"* exerció provisionalmente la presidencia de Brasil ente los años 1918 y 1919, de primeres por enfermedá y depués por fallecimientu del presidente electu Francisco de Paula Rodrigues Alves.

Foi escoyíu vicepresidente en 1918, na fórmula presidencial xunto al presidente Rodrigues Alves. Cola enfermedá y la muerte del presidente electu, quien nunca foi juramentado, Delfim Moreira asumió temporalmente la presidencia de Brasil.

## Presidencia interina

Delfim Moreira gobernó provisionalmente el país como *Vice-Presidente*, atendíu que la Constitución Política brasilana de 1891 prevía nueves eleiciones en casu de falta del presidente antes de completar dos años de gobiernu. El presidente electu Rodrigues Alves nun tomara posesión del cargu, afeutáu pola "gripe español", y morrió'l 16 de xineru de 1919. El mesmu Delfim Moreira nun gociaba de bona salú y sufría de problemes psicolóxicos, y el so interinato aportó a conocíu como "rexencia republicana ", yá que el so Ministru de Tresporte y Obres Públiques, Afrânio de Melo Franco, exercía les xeres de gobiernu.

Trés díes depués de que'l nuevu gobiernu faise cargu del país, una fuelga xeneral afectó la capital y la ciudá de Niterói. 
Delfim Moreira convocó a nueves eleiciones presidenciales, de les cualos resultó electu'l Dr. Epitacio da Silva Pessoa; pela so parte, Moreira quedó como vicepresidente hasta'l so propiu fallecimientu, el 1 de xunetu de 1920.

## Referencies

## Enllaces esternos
Varahagiri Venkata Giri

**Varahagiri Venkata Giri** , comúnmente conocíu como **V. V. Giri**, abogáu y políticu indiu, foi'l cuartu presidente de la República de la India (24 d'agostu de 1969 - 23 d'agostu de 1974).

Nació nuna familia de fala telugú na ciudá de Brahmapur (anguaño parte d'Orissa). El so padre llamábase Jogiah Pantulu. Estudió lleis en Dublín hasta que foi espulsáu d'Irlanda en 1916 poles sos rellación col Sinn Féin. Dempués d'un tiempu practicando'l derechu llaboral, empezó la so carrera política como fundador del Congresu de Sindicatos del so país. 

En 1952 foi escoyíu diputáu. Fixo la so carrera al mandu d'Indira Gandhi, cola que foi ministru de Trabayu ente 1952 y 1954. Foi gobernador de dellos estaos: Uttar Pradesh (1956-1960), Kerala (1961-1965) y Mysore (1965-1967). Desempeñó la presidencia del partíu ente 1967 y 1969. Nesti últimu añu convertir en presidente de la India, cargu que desempeñó hasta 1974.

## Distinciones honorífiques
*  Medaya conmemorativa del 2.500 Aniversariu del Imperiu d'Irán (Imperiu d'Irán, 14/10/1971).
*  Medaya Conmemorativa de la Coronación del Rei Jigme Singye (Reinu de Bután, 02/06/1974).
*  Bharat Ratna (República de la India, 1975).

## Referencies

## Enllaces esternos
* Biografía en Kamat's Potpourri
* http://rajbhavan.kar.nic.in/governors/VVGiri.htm
* http://www.isleijle.org/
Emomali Rahmon

**Emomali Rahmon** (en taxicu: **Эмомалии Раҳмон** o **امامعلی رحمان**; Kulob, 5 d'ochobre de 1952) ye un políticu taxicu que sirvió como xefe d'estáu dende 1992 y como presidente de Taxiquistán dende 1994.

## Biografía
Estrechu collaborador del anterior presidente, Rahmon Nabiyev (1991-1992), desempeñó un papel fundamental na llucha de los comunistes pa espulsar a los rebeldes islamistes y demócrates de Duxambé, capital de Taxiquistán. Dirixó les tropes dende Kulob, llocalidá asitiada al sur de la República, y sofitó la intervención de fuercies militares d'otres antigües repúbliques soviétiques. Cuando Nabíyev foi depuestu polos rebeldes en 1992, resultó abolíu'l réxime presidencial y la presidencia del Sóviet Supremu convertir nel cargu más eleváu del país. Pocos meses dempués de la desapaición de Nabíyev, Rahmon foi escoyíu presidente del Sóviet Supremu.

Unu de los sos principales oxetivos, una vegada nel cargu, foi detener la fuxida de rusos y otros ciudadanos non taxiquistaninos de la República, col fin d'evitar que la so fuxida aniciara'l colapsu de la economía del país. Dempués de reconquistar de Duxambé, Rahmon estimó públicamente al presidente d'Uzbequistán, Islom Karimov, l'ayuda emprestada pa restaurar el réxime. En 1993, allegó a una xunta, que'l so anfitrión foi Karimov, na que los xefes d'Estáu de los cinco antigües repúbliques soviétiques d'Asia Central crearon la Comunidá d'Estaos d'Asia Central. Un añu más tarde, nel mes de payares, y depués d'unes eleiciones con escases garantíes democrátiques, Rajmanov resultó escoyíu presidente de la República. De magar, la so posición viose considerablemente debilitada, debiendo'l so propiu caltenimientu nel poder al sofitu de Rusia. N'avientu de 1996, robló col xefe militar de la oposición fundamentalista islámica, Aid Abdulá Nuri, un protocolu d'alto'l fueu. En mayu de 1997, sufrió un atentáu nel que perecieron dos persones y, pocos meses dempués, llegó a un alcuerdu de paz que dio pasu a la creación d'un gobiernu de coalición con participación islamista. Sicasí, un ataque de guerrilleros islamistes a Duxambé, producíu a finales d'abril de 1998, que remató con un nuevu alto'l fueu a principios del mes siguiente, demostró la fraxilidá de la paz llograda nel país.

El 26 de setiembre de 1999, un referéndum convocáu p'aprobar la nueva Constitución que dexara la reconciliación nacional, sol patrociniu de la Organización de les Naciones Xuníes (ONX), aumentó'l mandatu presidencial de cinco a siete años, ensin derechu a reelección, y la creación de partíos políticos musulmanes. Rahmon llogró poder presentase a los comicios que tuvieron lugar dos meses dempués, yá que la so eleición anterior nun se contabilizó a efeutos d'aplicar la nueva Constitución, y volvió ser escoyíu al llograr casi'l 97% de los votos emitíos.

## Referencies

## Enllaces esternos

*Official Sitiu web de la Embaxada de Taxiquistán nos EE. XX. 
*Sitiu web oficial del Presidente de Taxiquistán
*Biografía por CIDOB (n'español)
Joseph Arthur Ankrah

**Joseph Arthur Ankrah**  foi'l primer comandante militar (teniente-xeneral) del exércitu de Ghana y, ente'l 24 de febreru de 1966 y el 2 d'abril de 1969, exerció como xefe d'estáu. Llegó al poder nel marcu del golpe d'estáu de 1966 y retiróse al ser reemplazáu pol tamién miltiar, Akwasi Amankwaa Afrifa, quien dirixiría'l país hasta 1970.

## Referencies

## Enllaces esternos
Abdulsalami Abubakar

**Abdulsalami Alhaji Abubakar**  ye un militar retiráu que foi presidente de Nixeria dende'l 9 de xunu de 1998 hasta'l 29 de mayu de 1999. Él asocedió a Sani Abacha dempués de la muerte d'ésti.

Foi mientres el gobiernu de Abubakar que Nixeria adoptó'l so actual constitución, nel 5 de mayu de 1999, que dexó eleiciones multipartidarias. Abubakar foi asocedíu por Olusegun Obasanjo el 29 de mayu de 1999, el mesmu día en que la constitución aprobada por Abubakar empezó a ser válida en Nixeria.

## Referencies

## Enllaces esternos
Muhammad Mian Soomro

**Muhammad Mian Soomro** (Sindhi: محمد میاں سومرو, ) ye un políticu paquistanín, que foi presidente interín de Paquistán tres la dimisión de Pervez Musharraf el 18 d'agostu de 2008.

## Carrera
### Senador
Resultó escoyíu senador per primer vegada'l 23 de febreru de 2003 y darréu, Presidente del Senáu, el 12 de marzu de 2003

### Primer ministru

El 15 de payares del 2007 nomáronlu Primer Ministru de Paquistán, tres el fin del mandatu de Shaukat Aziz.Xuró'l so cargu'l 16 de marzu del 2007.El so mandatu remató'l 25 de marzu del 2008, siendo sustituyíu por Yousaf Raza Gillani.

### Presidente interín

Tres la dimisión de Pervez Musharraf el 18 d'agostu del 2008 nomáronlu Presidente de Paquistán de manera interina,debíu'l so cargu de Presidente del Senáu, tal qu'establez la constitución. el 6 de setiembre de 2008 sustituyólu Asif Ali Zardari, tres les correspondientes eleiciones.

## Referencies

## Enllaces esternos
Yousaf Raza Gillani

**Yousaf Raza Gillani**  foi un políticu paquistanín, presidente de l'Asamblea Nacional de Paquistán nel periodu 1993-1997 y Ministru Federal nel periodu 1985-1986.

Foi nomáu por Pakistan Peoples Party (PPP), col sofitu de los otros partíos de la coalición, Pakistan Muslim League (N), Awami National Party, Jamiat Ulema-y-Islam (F) y del Muttahida Qaumi Movement el 22 de marzu de 2008. Gillani tomó'l xuramentu del cargu de Presidente a Pervez Musharraf el 25 de marzu de 2008. Per primer vegada'l Primer Ministru de Paquistán fala l'idioma Seraiki.

Gilani ye l'actual vicepresidente del Pakistan Peoples Party. Foi asocedíu por Raja Pervaiz Ashraf nel cargu de Primer Ministru'l 22 de xunu de 2012.

## Referencies

## Enllaces esternos
* .
* Poema sobre Yusuf Raza Gilani y Parvaiz Musharraf en YouTube. (Video Clip).
* BBC News -- Perfil: Yusuf Raza Gilani
* Daily Times Yousaf Raza Gilani – perfil
* Noticies n'español de Yusuf Raza Gilani 
*Biografía por CIDOB (n'español)
Juan Manuel Gálvez

**Juan Manuel Gálvez Durón**  foi un abogáu, políticu y trentenu novenu Presidente Constitucional de la [república d'[Hondures mientres el periodu 1949 – 1954.

## Biografía
Juan Manuel Gálvez Durón, nació na ciudá de Tegucigalpa, el 10 de xunu de 1887 y finó'l 20 d'agostu de 1972. Foi fíu del matrimoniu ente José María Gálvez Retes y Benita Durón. En 1913 se gradúa de la **Universidá Nacional d'Hondures** güei UNAH de Llicenciatura en Xurisprudencia, a lo que dempués llogra'l títulu d'abogáu y Notariu.
* 1914 Foi nomáu Xuez na ciudá de La Ceiba.
* 1924 Diputáu por Tegucigalpa.
* 1924-1925 Ministru de Gobernación y Xusticia nel gabinete del Xeneral Vicente Tosta Carrasco.
* 1925-1929 Ministru de Gobernación y Xusticia nel gabinete de Miguel Paz Barahona
* 1933-1948 Ministru de Guerra, Marina y aviación na alministración del Doctor y Xeneral Tiburcio Carías Andino.
En 1948 ye candidatu del Partíu Nacional d'Hondures pa les eleiciones presidenciales de 1949, de les cualos foi electu por votación popular como presidente constitucional de la nación, xunto a Julio Lozano Díaz como vicepresidente. Gálvez fomentó la modernización del Estáu y la economía del país con midíes qu'incluyeron, ente otres: la creación del Bancu Central d'Hondures, **Bancu Nacional de Fomentu** güei renomáu como BANADESA, l'impuestu sobre la renta y la oficialización del usu del Lempira como moneda nacional.

Coles mesmes, Gálvez entamó'l sistema educativu, entamó'l deporte del béisbol nel país, y ayudó a la crecedera de la industria cafetalero. La so alministración foi opacada pola represión de sindicalistes cuando españó la fuelga xeneral de trabayadores bananeros de la mariña norte y el sofitu al derrocamientu del mandatariu guatemalianu Jacobo Arbenz al emprestar el territoriu hondureñu pa tal aición. Apurrió'l poder al vicepresidente Lozano Díaz, por razones de salú en fecha 15 de payares de 1954 y darréu ingresó nel Hospital Gorxes de Panamá.

* 1956 Foi nomáu Presidente de la Corte Suprema de Xusticia.
* Como homenaxe, el so efixe puede apreciase nel billete de 50 Lempires

Nengún gobiernu, históricamente, foi consideráu más progresista y efectivu n'Hondures que'l del Dr. Gálvez. Construyó carreteres, proyeutos de lluz y fuercia llétrico y dotó d'agua potable a bien de poblaciones; atayó la delda esterna ya interna que veníen gravando l'erariu nacional, abriendo'l Creitu Internacional pa Honduras; creó l'impuestu sobre la renta de manera científica, llogrando que'l presupuestu aumentar de 20 a 60 millones de Lempires, so la paz qu'enllantó mientres el so periodu, hubo completu orde y progresu.

## Gabinete de Gobiernu

## Descendencia
El so fíu'l Inxenieru y Mayor d'infantería Roberto Gálvez Bárnes, foi unu de los miembros del triunviratu militar que derrocó al contable Julio Lozano Díaz en 1956.

## Ver tamién
* United Fruit Company

## Referencies

* Juan Manuel Gálvez
* Biografíes y Vides
Georgios Vasiliou

**Georgios Vasos Vassiliou** (; ) foi un políticu de Xipre, presidente del so país ente 1988 y 1993. 

El so padre yera comunista y él vivió na so mocedá n'Hungría. Fuxó a Londres dempués de la invasión soviética y terminó ellí los sos estudios. 

Ente 1988 y 1993 foi Presidente de Xipre. Foi escoyíu col partíu Partíu Progresista del Pueblu Trabayador. 

En 1993 fundó'l partíu Demócrates Xuníos.

Ente 1998 y 2003 foi'l negociador de Xipre pa l'adhesión a la Xunión Europea. 

## Referencies

## Enllaces esternos

*Una curtia biografía n'español
Abdou Diouf

**Abdou Diouf**  ye un políticu senegalés, ex Primer Ministru y socesor Léopold Sédar Senghor na Presidencia de la República. Na actualidá ye Secretariu Xeneral de la Organización Internacional de la Francofonía.

## Biografía
Empezó a estudiar Derechu en Dakar, pa siguir depués en París, graduándose la École nationale de la France d'outre-mer en 1960.

Ocupó puestos de relevancia na alministración senegalesa, onde aportó a xefe de gabinete del Presidente Senghor en 1963 y secretariu xeneral de la Presidencia de la República en 1964. De siguío foi nomáu Ministru de Planificación ya Industria ente 1968 y 1970, y primer ministru en febreru de 1970.

Convertir en Presidente de la República de Senegal el 1 de xineru de 1981, tres la dimisión de Senghor, y anovó el so mandatu nes eleiciones de 1983, 1988 y 1993. Mientres el so mandatu afondó la democracia, empecipiada pol so predecesor, liberalizó progresivamente la economía y promovió la descentralización. Tamién contribuyó al prestíu del país nel mundu, al traviés de la participación en numberosos cumes internacionales, y ye un activu defensor de la unidá africana.

Abdou Diouf foi ganáu na segunda vuelta de les eleiciones presidenciales del 19 de marzu de 2000, asocediéndo-y Abdoulaye Wade. Entós treslladó la so residencia a París, onde vive.

El 20 d'ochobre de 2002 foi escoyíu secretariu xeneral de la Organización Internacional de la Francofonía, sustituyendo al exipciu Butros Butros-Ghali. Anovó'l cargu por unanimidá nel oncenu Cume de la Francofonía en Bucarest en 2006.

## Bibliografía
Según consta en :fr:Abdou Diouf d'onde se llogra esti artículu.
*F. Diaye, M. Printz, Tine, * Visages publics au Sénégal. 10 personnalités politiques parlent*, Paris, L'Harmattan, 1991, 260 p. ISBN 2-7384-0567-3
*Momar Coumba Diop y Mamadou Diouf, *Le Sénégal sous Abdou Diouf*, Paris, Karthala, 1990, 436 p. ISBN 2-86537-275-8
* Babacar Ndiaye y Waly Ndiaye, *Présidents et ministres de la République du Sénégal*, Dakar, 2006 (segunda edición), 462 p.

## Referencies
* Biografía na páxina de la Organización Internacional de la Francofonía (en francés).
* Blogue ''« Idées pour le développement »'', onde Abdou Diouf est coredactor (en francés)

## Ver tamién
* Historia de Senegal

## Referencies

## Enllaces esternos
Petar Stoyanov

**Petar Stefanov Stoyanov** (en búlgaru: Петър Стефанов Стоянов; Plovdiv, Bulgaria; 25 de mayu de 1952) ye un abogáu y políticu búlgaru. Foi presidente de Bulgaria ente los años 1997 y 2002. Ganó la eleición de 1996 como candidatu de la coalición *Unión de Fuercies Democrátiques*, siendo'l más votáu na so primer postulación. Nel 2001 postuló pa un segundu periodu contra Georgi Purvanov, sicasí perdió nesta segunda oportunidá.

## Biografía
Stoyanov nació en Plovdiv el 25 de mayu de 1952. Ye formáu en Derechu y exerció l'abogacía ente 1978 y 1990 antes d'ingresar na política. 

## Ver tamién
* Historia de Bulgaria

## Referencies

## Enllaces esternos
*Biografía por CIDOB (n'español)
Spyros Kyprianou

**Spyros Kyprianou** (; ) foi un políticu xipriota.

## Biografía
Estudió derechu y economía en Londres. Mientres el tiempu en que vivió en Londres trabayó pa una organización chipriota qu'informaba al públicu británicu sobre la situación en Xipresobremanera a partir de 1955. Por cuenta de esta actividá, Kyprianou foi espulsáu de Gran Bretaña. 
Ente 1960 y 1972, foi Ministru d'Asuntos Esteriores de Xipre. 
En 1976, fundó'l Partíu democráticu, col cual ganó les eleiciones esi mesmu añu. Foi 2 vegaes Presidente del Parllamentu de Xipre, ente setiembre de 1976 y setiembre de 1977, depués ente xunu de 1996 y xunu de 2001.
En 1977, dempués de la muerte del arzobispu Makarios, Kyprianou lo remplazó como Presidente. Foi reeligidó pal puestu en 1978 y 1983. 

Yera casáu y tuvo 2 fíos, el so segundu fíu ye tamién políticu Markos Kyprianou. Morrió'l 12 de marzu de 2002, en Nicosia por un cáncer.

## Referencies

## Enllaces esternos
Else Krüger

**Else Krüger**  foi una secretaria alemana mientres la Segunda Guerra Mundial.

Dende fines de 1942, Krüger foi la secretaria de Martin Bormann, xefe de la Cancillería y asuntos del NSDAP so órdenes direutes d'Adolf Hitler. Permaneció nel Führerbunker mientres la Batalla de Berlín. Krüger tuvo con Eva Braun, Gerda Christian, Traudl Junge y Constanze Manziarly cuando'l dictador Alemán Adolf Hitler díxo-yos qu'elles teníen de preparar pa dise al Berghof xunto a otros. Tuvo con Eva Braun cuando ésta indicó-y qu'elles nun lo dexaríen nunca y permaneceríen xuntos hasta'l final. Hitler nun xestu de solidaridá dio-yos a caúna una cápsula de cianuru.

Krüger escapó de Berlín el 1 de mayu de 1945 nel grupu lideráu pol Xeneral de Brigada SS (Brigadeführer) Wilhelm Mohnke. Na mañana del 2 de mayu, el grupu, escondíu nun suétanu, foi prindáu polos soviéticos. Emprestó declaración nel Xuiciu de Nuremberg, nel casu "Bormann". 

Else Krüger casóse en Gran Bretaña, el 23 d'avientu de 1947 con Leslie James, el so oficial d'interrogación británicu. James naciera'l 3 de setiembre de 1915 en Wallasey, Cheshire, Gran Bretaña. Else vivió sol nome de Else James en Wallasey y depués en Cambridge, onde'l so maríu exerció como profesor d'inglés. Dempués del fallecimientu del so cónxugue en 1995, Else tornó a Alemaña, au morrió diez años dempués, cuasi nonaxenaria.

## Referencies

## Bibliografía
* Beevor, Antony (2002). *Berlin: The Downfall, 1945*. Penguin Books, ISBN 0-670-88695-5
Rupiah Banda

**Rupiah Bwezani Banda**  foi un políticu de Zambia. Foi vicepresidente de Levy Mwanawasa y asumió'l gobiernu de forma interina poco primeru de la muerte d'ésti, asocedida'l 19 d'agostu de 2008. Exerció'l cargu de presidente dende payares de 2008 hasta setiembre de 2011.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Biografía n'español per Fundación CIDOB
Ernest Shonekan

**Ernest Adegunle Oladeinde Shonekan**  foi un abogáu, industrial y políticu de Nixeria, presidente interín del so país ente'l 26 d'agostu y el 17 de payares de 1993. 

Oloye Shonekan asumió la presidencia de Nixeria'l 26 d'agostu de 1993, cola bendición d'Ibrahim Babangida, xefe d'Estáu de Nixeria mientres la dictadura militar. La nación taba moviéndose gradualmente escontra un estancamientu. Shonekan decidió la cancelación de les eleiciones del 12 de xunu, la mayoría de les potencies occidentales impunxeron sanciones económiques a Nixeria obligando al presidente recular na so decisión.

La inflación yera incontrolable y la mayoría de les inversiones estranxeres non petroleres sumieron. Los problemes políticos siguieron. El ganador de les eleiciones del 12 de xunu prometió oponese al gobiernu interín. Los partidarios de la democracia nel suroeste de Nixeria, la rexón de Shonekan, considerar una torga nel camín de la nación escontra la democracia, la xusticia social y la meyora del bienestar de la xente. Mientres los sos pocos meses nel poder, intentó crear un nuevu calendariu pa la torna democrática, ente que'l so gobiernu viose atrabancáu por una fuelga de trabayadores.

Shonekan lliberó a presos políticos deteníos por Babangida. Trató d'establecer un calendariu pa la retirada de les tropes de la misión de caltenimientu de la paz de ECOMOG en Liberia. El gobiernu tamién empecipió una auditoría de les cuentes de NNPC, el xigante petroleru, una organización que tenía munches eeficiencias operatives. L'alministración de Shonekan presentó un proyeutu de llei pa derogar trés importantes decretos draconianos del gobiernu militar.

El so control sobre los militares viénose embaxo con tái midíes. N'última instancia'l ministru de Defensa dirixó un golpe militar y tomó el control del poder en payares de 1993, a solo unos meses de l'alministración.

## Referencies

## Enllaces esternos
Presidente de Kosovu

El/La **Presidente/a de la República de Kosovo** (n'albanés: *Presidenti i Kosovës* o *Kryetari i Kosovës*, en serbiu: председник Косова, *predsednik Kosova*) ye'l xefe d'estáu de Kosovu. Representa la unidá de la nación, dirixe les rellaciones esteriores del país y amás sirve como Comandante en Xefe de les Fuercies de Seguridá de Kosovo. Escoyese por un mandatu de cinco años y solo puede reelixise una vegada. Hashim Thaçi ye'l cuartu y actual presidente.
Elpidio Quirino

**Elpidio Quirino y Rivera**  foi un abogáu y políticu, foi'l presidente de Filipines ente 1948 y 1953.

## Referencies

## Enllaces esternos
Carlos Polestico Garcia

**Carlos Polestico Garcia**  foi un políticu filipín, presidente del so país ente'l 1957 y el 1961.

## Biografía
Carlos P. García creció en Talibon, onde'l so padre, Policronio García yera alcalde. Visitó la escuela primaria na so ciudá y fixo los estudios secundarios en Cebú pa terminar cursando Derechu na Universidá Silliman de Dumaguete, en Negros Oriental, llicenciándose en 1923.

## Referencies

## Enllaces esternos
Adolfo Ballivián

**Adolfo Ballivián**  foi un militar, músicu y políticu bolivianu. Foi tamién el décimu octavu Presidente de Bolivia dende'l 9 de mayu de 1873 hasta que renunciu del so puestu, el 31 de xineru de 1874.

## Biografía
Adolfo Ballivián nació'l 15 de payares de 1831 na ciudá de La Paz, Bolivia. Foi fíu del ex Presidente bolivianu y héroe de guerra José Ballivián y Segurola. D'alta educación, tuvo la ocasión de viaxar per munchos llugares. Foi miembru de les fuercies armaes, orador, compositor de música clásica, escritor, y diputáu.

Dende bien neñu acompañó al so padre nes batalles de la Confederación Perú-Boliviana y participando tamién na Batalla de Ingavi.

Mientres los sos primeros viaxes, viviendo nel exiliu al pie del so padre, conoció en Valparaíso, Chile a Carmen Grimwood De cullá de Quillota, cola que se casó.

## Presidente de Bolivia
Tornando a la so tierra natal, exerció más tarde cargos como diputáu y periodista, pero tornó a Europa cuando se deterioraben les rellaciones ente'l Presidente Morales y el congresu y sociedá civil en 1872. Inda s'atopaba allá cuando'l so nome foi invocáu poles fuercies congresales y constitucionalistas como'l so candidatu nes eleiciones de 1873, llamaes con rapidez dempués del inesperáu asesinatu del presidente Agustín Morales (en payares de 1872). Foi escoyíu presidente no que posiblemente fueron les eleiciones más llimpies hasta esi puntu na historia boliviana. 

Al so regresu, tresfirió-y el mandu a Tomás Frías Ametller el 4 de mayu de 1873, y Ballivián Coll asina se convirtió nel presidente más nuevu na historia de Bolivia, siguiendo precisamente al más vieyu (Paz Estenssoro).

Ballivián gozu d'un periodu curtiu de la "lluna de miel" y entós enfrentó l'avezada oposición obstruccionista de políticos que yera típica d'esos tiempos. Tampoco lu ayudar que'l so curtiu mandatu presidencial coincidió con una baxa global de los precios de la plata, hasta entós el productu d'esportación más importante pa Bolivia, xunto col estañu. Yera nesti contestu que'l Congresu negó-y a Ballivián el so urxente pidíu de mercar dos nuevos buques de guerra n'Europa pa reequipar la precaria, práuticamente inesistente Armada Boliviana, arriendes de desafíos a la soberanía boliviana que emanaban nel Pacíficu per parte de Chile. Esti refugu del congresu sería bien llamentáu más tarde polos bolivianos, cuando la guerra contra Chile fixo erupción finalmente, en 1879. 
 
Trágicamente, el Presidente Adolfo Ballivián sufrió un cáncer d'estómagu solo meses dempués de llegar al poder, y morrió'l 14 de febreru de 1874. Foi reemplazáu pol Presidente del Conseyu d'Estáu, el mesmu Tomás Frías Ametller quien-y tresfiriera la presidencia solu nueve meses antes.

## Ver tamién
* Hilarion Daza
* Guerra del Pacíficu

## Referencies
Guntis Ulmanis

**Guntis Ulmanis** ye un políticu letón. Foi presidente del so país ente 1993 y 1999.

Guntis Ulmanis nació en Riga y vivió la so infancia en Siberia, onde los sos padres fueron deportaos. L'hermanu del so güelu, Kārlis Ulmanis, foi una importante figura política antes de la Segunda Guerra Mundial y el postreru presidente de Letonia antes de la ocupación soviética en 1940.

## Referencies

## Enllaces esternos

*Biografía por CIDOB (n'español)
Mateo Guerra Marcano

**Mateo Guerra Marcano**  foi un dirixente políticu venezolanu. El so padre foi'l xeneral patriota Mateo Guerra Olivier, miembru de les Espediciones de Chacachacare y Los Cayos, oficial nes campañes del Centro, Oriente y Guayana, polo cual participó nes históriques batalles de Bocachica, d'Aragua de Barcelona, de Carúpano, de Los Aguacates y de la Casa Fuerte de Barcelona ente otros. 

Cásase'l 21 de payares de 1848 en Carúpano, estáu Bermúdez (actual estáu Sucre), con Belén de Gómez de Saa y Ortega. El 2 de xineru de 1864, l'entós Coronel Mateo Guerra Marcano propón per primer vegada xunto al representante Barberü la Constitución Federal de 1864, que finalmente aprobada'l 28 de marzu de 1864, roblándolo como diputáu por Cumaná. Foi diputáu del Congresu Nacional en representación del estáu Nueva Andalucía (estaos Sucre y Monagas) ente 1865 y 1868, Ministru del Interior y Xusticia en 1868 y 1870, y por cuenta de la muerte del presidente José Tadeo Monagas, con otros designaos foi presidente provisional de Venezuela ente payares de 1868 y febreru de 1869. 

En 1875 Don Mateo foi comisionado especialmente pol gobiernu del presidente Antonio Guzmán Blanco a viaxar a Ecuador en calidá d'unviáu estraordinariu coles órdenes precises d'investigar el paradoriu y repatriar a Venezuela, los restos mortales del Gran Mariscal Antonio José de Sucre.

## Referencies
Rexhep Meidani

**Rexhep Qemal Meidani**  ye un políticu albanés.

Graduar de la Universidá de Tirana (1966), Facultá de Ciencies Exactes y Naturales, na Subdivisión de Física, y realizó con éxito estudio de posgráu na Universidá de Caen (Francia) (1974). Polo que respecta a la esfera profesional, Meidani trabayó como profesor, presidente del departamentu y más tarde como Decanu de la Facultá de Ciencies Exactes y Naturales (1966 - 1996). Mientres esti ralu, Meidani publicó una serie d'estudios, llibros y artículos científicos, dientro y fora d'Albania. Xunto con Eqrem Cabej y Nelson Cabej, Meidani ye consideráu como unu de los principales académicos nel país. 

La so carrera política empezó na década de 1990. Foi presidente de la Comisión Eleutoral Central nes primeres eleiciones multipartidarias en 1991 y miembru del Conseyu Presidencial (1991). Mientres 1992 a 1996 presidió tamién de la Xunta Directiva del Centru Albanés de Derechos Humanos. En 1996 incorporar al Partíu Socialista d'Albania y foi escoyíu'l so Secretariu Xeneral (1996 - 1997). 

Nes eleiciones parllamentaries de xunu de 1997, Meidani foi escoyíu miembru de l'Asamblea de la República d'Albania (parllamentu). Dempués de les eleiciones, ganaes pola coalición d'esquierda y encabezada pol Partíu Socialista, el 24 de xunetu de 1997, l'Asamblea escoyer Presidente de la República, asocediendo a Sali Berisha. En 2002 abandonó la Presidencia, ocupándola Alfred Moisiu. N'acabando'l so mandatu nel Partíu Socialista, incorporar al Club de Madrid.

## Referencies

## Enllaces esternos

*Biografía de Rexhep Meidani por CIDOB (n'español)
Manuel Del Río De Narváez

**Manuel Del Río De Narváez**  foi un abogáu nacíu colombianu.

## Trayeutoria política
Foi gobernador de la provincia de Cartaxena. Representante a la Cámara nel Congresu Nacional de 1837, nel que foi recordáu por haber sío'l so votu l'únicu en contra de l'aprobación del proyeutu de Llei que declaraba la supresión de cuatro convento en Campera, midida que sirvió d'escenariu pa la guerra civil de 1840 o *de los supremos*. Escoyíu Senador pal Congresu de 1841, foi deteníu xunto colos tamién electos José Pablo Rodríguez De la Torre, Joaquín Posada Gutiérrez y Juan A. Calvo pol gobiernu revolucionariu que tomara'l poder provincial de Cartaxena. Llogró con Rodríguez y Calvo fugase de la ciudá y encetar una goleta que-y dexó llegar colos sos compañeros a Xamaica pa siguir los planes de Posada Gutiérrez, quien llograra convencer a los sos captores que lu sacaren a esa isla en condición de exiliáu. Pasó con ellos a Maracaibo y cuando algamaron la frontera, coincidieron cola derrota de los rebeldes, de los cualos solo quedaba vixente'l coronel José María Vezga, gobernador de Maruxu, quien díes dempués foi ganáu por fuercies comandadas pol xeneral Joaquín París. Secretariu del Interior en 1862.

## Ascensu al poder
Na so calidá de secretariu del presidente Leonardo Canal, que gobernaba en Pasto en virtú del artículu 4º de la Llei 30 de 1859, recibió la designación d'encargáu del poder executivu mientres Canal asumía'l comandu de los apartaces del exércitu llexítimu. Tuvo Del Río al mandu de los destinos del país dende'l 6 de payares de 1862 hasta'l 16 de xineru de 1863, día nel que ratificó'l tratáu de paz de Cali, que reconoció la victoria de les fuercies federalistes y declaró el final del gobiernu llexítimu.

## Familia
Del Río tuvo casáu col so pariente Petronila De Narváez Fernández de Castro.

## Bibliografía
*Carrizosa Argáez, Enrique "Llinaxes y bibliografíes de los gobernantes de la nuesa Nación".

## Referencies

## Enllaces esternos
Gustavo Adolfo Espina Salguero

**Gustavo Adolfo Espina Salguero**  foi un políticu guatemalianu. Foi Vicepresidente de Guatemala del 14 de xineru de 1991 al 1 de xunu de 1993 y interinamente Presidente de la República de Guatemala del 1 al 5 de xunu de 1993. A raigañu del denomináu "Serranazo", nel que Jorge Serrano Elías viose obligáu a fuxir del país, l'estamentu militar trató d'instaurar a Espina nel poder, pero'l Congresu guatemalianu votó'l 3 de xunu contra'l so nomamientu y l'arrenunciu foi presentada dos díes depués.Foi releváu por Ramiro de León Carpio, entós Procurador de Derechos Humanos quien lu acusó de los delitos de violación de la Constitución, rebelión y usurpación de funciones pola so complicidá nel autu golpe d'Estáu. El 1 de xunu, depués de la salida de Serrano Elías, Espina llegó al hemiciclu parllamentariu a tomar posesión como presidente, pero por cuenta de la presión social, nun pudo tomar posesión por cuenta de la falta de diputaos, pero asumió la xefatura del estáu sol títulu de Vicepresidente.

N'efeutu, la Corte de Constitucionalidá por aciu dictame de 4 de xunu de 1993, declaró que'l vicepresidente Gustavo Espina Salguero, al igual que'l presidente Jorge Serrano Elías, atopábense inhabilitaos pal exerciciu de la presidencia de la república, polo que'l Congresu declaró la vacancia d'ésta.
Atendíu los graves acontecimientos políticos, el 5 de xunu de 1993, Gustavo Espina Salguero presentó'l so arrenunciu irrevocable al cargu de *"Vicepresidente de la República de Guatemala".*

Espina salió al exiliu y retornó al país en 1997. Foi xulgáu y declaráu culpable por violación a la Constitución, pero la so sentencia foi camudada por una pequeña multa.

## Referencies

## Enllaces esternos
República Árabe Libia

La **República Árabe Libia** (árabe: الجمهورية العربية الليبية *Al-Ǧumhūriyya Al-ʿArabiyya Al-Lībiyya*; italianu: *Repubblica Llabraba Libica*) foi un estáu surdíu tres la revolución del Conseyu de Comandu Revolucionariu Libiu al mandu del coronel Muammar al-Gaddafi en 1969, derrocando al rei Idris I. Tomando como referente'l nasserismo l'Estáu impulsa una serie de reformes estatalizantes, d'esi tiempu ye'l lema "Llibertá, socialismu, unidá". En 1977 la República Árabe Libia foi asocedida pola Gran Yamahiriya Árabe Libia Popular Socialista, proclamada por Gadafi.

## Ver tamién
* Libia baxo'l réxime de Muamar al-Gaddafi

## Referencies

## Enllaces esternos
Sergio Osmeña

:*Pa la llocalidá filipina, vease [[Sergio Osmeña, Sr.]].*
**Sergio Osmeña** , foi un políticu y abogáu filipín, y primer vicepresidente de Filipines mientres la presidencia de Manuel Quezón, asumiendo la presidencia en 1944.
 
Estudió derechu na Universidá de Santu Tomás, foi direutor del periódicu cebuano *El Nuevu Día*, gobernador de Cebú en 1904 y fiscal de les provincies de Cebú y de Negros Occidental.

En 1907, foi escoyíu delegáu a l'Asamblea Nacional, fundó'l Partíu Nacionalista Filipín y escoyíu el primer presidente de l'Asamblea de les Filipines, dende 1907 a 1916. Más tarde foi escoyíu senador por Cebú.

Formó parte de diverses misiones p'axustar colos Estaos Xuníos la independencia de les Filipines, y promotor del llogru del estatus de Commonwealth o Estáu Llibre Acomuñáu que-y foi concedida pel país colonizador en 1935. Foi escoyíu dos veces vicepresidente mientres esi periodu. Cola invasión xaponesa y tres la muerte de Manuel Quezón en 1944, foi nomáu presidente de Filipines nel exiliu.

Osmeña foi'l líder del Partíu Nacionalista hasta l'añu 1921, en que-y asocedió Manuel Quezón. A partir de 1923, representó a la provincia de Cebú nel Senáu filipín. En 1933 formó parte de la misión que se treslladó a Washington D.C. p'asegurase que yera aprobada la llei d'independencia de les Filipines, denominada, “Hare-Hawes-Cutting “. Esa llei foi vetada pola Asamblea Filipina. En 1934 foi aprobada la llei Tydings-McDuffie que concedía'l estatus d'Estáu Llibre Acomuñáu o Commonwealth al país.

Al añu siguiente foi escoyíu vicepresidente, con Quezón como presidente. Siguió nesi cargu mientres el periodu de la invasión xaponesa, cuando'l gobiernu tuvo exiliáu en Washington. Tres la muerte de Quezón n'agostu de 1944, foi designáu presidente, en que'l so puestu desembarcó na sablera de Palu na isla de Leyte, xunto con MacArthur pa tomar posesión de Filipines mientres la II Guerra Mundial.

Entamó les eleiciones a la presidencia de Filipines, tres la independencia de los EE.XX. en 1946, presentándose a la eleición, siendo derrotáu por Manuel Roxas, que se convirtió nel so primer presidente.

Tres les eleiciones retirar de la vida política y tornó a la so casa en Cebú.

Morrió por cuenta d'una insuficiencia hepática grave y a un cáncer de mama el 19 d'ochobre de 1961 a los 83&nbsp;años nel Hospital Memorial de los Veteranos en Quezón City. Ta soterráu nel Campusantu del Norte en Manila.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Biografía de Sergio Osmeña (n'inglés).
GröFaZ

***GröFaZ*** ye un acrónimu formáu a partir de la espresión alemana **''Grö**ßter **F**eldherr **a**ller **Z**eiten* (“comandante más grande de tolos tiempos”). Usar pa referise a [[Adolf Hitler]] en tiempos de l'[[Alemaña nazi]].

La espresión orixinal foi acuñada pol *Generalfeldmarschall'' Wilhelm Keitel, tres la conquista de Francia y el Benelux per parte de l'Alemaña nazi:

L'abreviatura caricaturesca "GröFaZ" nun pertenez a Keitel, sinón que s'emplegaba como mofla de Hitler y los sos siguidores. L'abreviatura foi utilizáu xenerales y otros subordinaos de Hitler muncho primero del final de la guerra en clave d'humor negro ya ironía. De cutiu piénsase equivocadamente que la pallabra provién de la frase "Größter Führer aller Zeiten" ("Führer más grande de tolos tiempos").

## Referencies
Severo Fernández Alonso Caballero

**Severo Fernández Alonso Caballero**  foi un abogáu y políticu bolivianu. Home de temperamentu pacíficu y d'estructura llegalista, exerció'l cargu de Presidente de Bolivia ente 1896 y 1899. Enfrentó la Guerra Civil de 1898, siendo derrotáu, polo que se vio obligáu a arrenunciar a la presidencia.

## Biografía
Fíu d'Ángel Fernández y Casimira Caballero. Estudió derechu na Universidá de San Francisco Javier y dedicóse de llenu al exerciciu del so oficiu. Como abogáu trabayó estrechamente coles grandes empreses mineres y fizo fortuna.

Exerció'l periodismu en *El réxime llegal* y *El País* de Sucre. Foi ministru de Gobiernu d'Aniceto Arce Ruiz y de Guerra de Mariano Baptista Caserta. Tamién foi'l Primer Vicepresidente del gobiernu de Baptista, y nesi calter presidió'l Congresu Nacional. 

Representando al Partíu Conservador, ganó a los lliberales nes eleiciones de 1896 y asumió la presidencia'l 28 d'agostu d'esi añu. Tenía entós 47 años d'edá. Foi'l presidente más nuevu del periodu conservador. Los lliberales denunciaron un fraude nes eleiciones y fixéron-y una agafada oposición.

Mientres el so gobiernu fundó una escuela d'inxenieros en Sucre, empecipió la construcción de la primer llinia telegráfica al oriente, construyó la ponte colgante sobre'l Pilcomayo, concluyó'l **Palaciu de Gobiernu de Sucre**, el cinematógrafu llegó a Bolivia en 1896 y fundó Puertu Alonso.

Tocó-y enfrentar la guerra civil, conocida como la guerra federal, qu'enfrentó a los conservadores (gobiernistas) y lliberales (opositores), que'l so detonante foi l'aprobación de la **llei de radicatoria**, que declaraba a Sucre capital permanente de la República de Bolivia, en desmedro de La Paz. Los lliberales oponer a dicha llei y proclamaron en La Paz una xunta federal. La guerra españó en Oruro cuando Fernández comandó l'exércitu constitucional frente a les fuercies lliberales de José Manuel Pando y los aymaras de Zárate. Tres cuatro meses foi ganáu na Batalla del Segundu Cruceru, el 10 d'abril de 1899. Esi mesmu día, Fernández dexó'l poder y partió al exiliu.

Emigró a Chile por un tiempu. Retornó a Bolivia mientres el gobiernu d'Eliodoro Villazón, quien lo acreditó como ministru plenipotenciario nel Perú y na Arxentina. En 1914 foi escoyíu Ministru de la Corte Suprema de Xusticia y, como tal, Presidente d'esi altu tribunal. Finalmente, en 1922 foi escoyíu Senador por Chuquisaca y aportó a presidente del Congresu Nacional.

## Referencies

* Historia de Bolivia, 5ª edición, editorial Gisbert.
* Rede Escuela: 
* Educa Bolivia: 

## Ver tamién
* Guerra Federal
Enrique Santamarina

**Enrique Santamarina**  foi direutor del Banco Nación y vicepresidente d'Arxentina nel gobiernu del xeneral Uriburu, tres el golpe del 6 de setiembre de 1930, pero arrenunció'l 20 d'ochobre d'esi mesmu añu por enfermedá. Foi un gran propulsor de Monte Grande, onde foi'l primer comisionado municipal y una figura bien importante na creación del partíu d'Esteban Echeverría en 1913, cuando dexó los terrenes onde se emplazó el Club Social. Anguaño recordar nesti pueblu una plaza, una avenida y un monumentu, que cuntó cola collaboración de Santamarina y Fíos, una y bones la empresa formó una comisión pa recaldar los fondos necesarios pa la construcción.

## Referencies

## Enllaces esternos
Parviz Davoodi

**Parviz Davoodi** (en persa پرویز داوودی; ) foi un economista y políticu iranín. Foi vicepresidente primeru de Irán mientres el primer mandatu presidencial de Mahmud Ahmadineyad. Davoodi yera doctor pola Universidá del Estáu d'Iowa.

## Referencies

## Enllaces esternos

*Biografía (en persa)