Edictu de Milán

L**'Edictu de Milán** (), conocíu tamién como **La tolerancia del cristianismu**, foi promulgáu en Milán nel añu 313 y nél establecía la llibertá de relixón nel Imperiu romanu, dando fin a les persecuciones empobinaes poles autoridaes contra ciertos grupos relixosos, particularmente los cristianos. L'edictu foi robláu por Constantín I el Grande y Licinio, dirixentes de los imperios romanos d'Occidente y Oriente, respeutivamente.

La investigadora italiana Edvige Abete indica nel so artículu «Costantino y l'editto 'che non c'è'» («Constantín y l'edictu "que nun esiste"») que dichu edictu probablemente nun foi promulgáu.

Nel momentu de la promulgación del edictu, esistíen nel Imperiu cerca de 1500 sedes episcopales y siquier de cinco a siete millones de habitantes de los 50 que componíen l'imperiu profesaben el cristianismu. Dempués de l'aprobación, empecipióse la etapa conocida polos historiadores cristianos como la Paz de la Ilesia.

## Historia
### Antecedentes
Enantes, nel añu 311 l'Emperador Galerio emitiera na ciudá un edictu conocíu como'l Edictu de Tolerancia de Nicomedia. Nél concedía indulxencia a los cristianos y reconocíase-yos la so esistencia llegal y llibertá pa celebrar xuntes y construyir templos pal so dios, polo que la persecución de los mesmos remataría. 

### Desarrollu
Nun intentu por reintegrar l'Imperiu romanu so una sola autoridá, Licinio armar en contra de Constantín. Como parte del so esfuerciu pa ganase la llealtá del exércitu, Licinio eximió al exércitu y los funcionarios públicos de la práutica de la política de tolerancia qu'imponía l'edictu, dexándo-yos siguir la persecución de cristianos. De resultes d'esta orde, dellos cristianos perdieron les sos propiedaes y hasta la vida. D'entós sobrevive una lleenda, que cunta de 40 cristianos en Sebaste, que al negase a ofrendar vinu a los dioses romanos, fueron torturaos y encarcelaos. Al refugar entá participar nel ritu, fueron obligaos a caltenese de pies desnudos sobre'l xelu del iviernu hasta la conxelación. Unos cuantos dexaron y aceptaron arrenunciar al cristianismu con tal d'acompañar a los soldaos nes fogatas, coles mesmes qu'un númberu igual de soldaos decidieron confesar el so hasta entós secreta devoción al cristianismu y xuniéronse a aquellos nel xelu. Cunta la tradición que baxaron del cielu ánxeles, quien asitiaron corones nes cabeces de los mártires.

## Carauterístiques
L'edictu o constitución imperial foi aprobáu ente otra serie de midíes tomaes en xunto polos emperadores romanos d'Oriente y Occidente en xunu del añu 313. Nesti establecíase lo siguiente:

## Consecuencies
L'edictu de Milán non yá significó la reconocencia oficial de los cristianos, sinón que traxo de resultes fondos cambeos dientro del Imperiu romanu, según l'empiezu de la espansión de la Ilesia. L'aplicación del edictu devolvió a los cristianos los sos antiguos llugares de xunta y cultu, según otres propiedaes que fueren confiscadas poles autoridaes romanes y vendíes a particulares: «les propiedaes van haber de ser devueltes a los cristianos ensin esixir pagu o pagu de nengún tipu, y ensin almitir nengún tipu de fraude o engañu». Esto brindó-y al cristianismu (y a cualesquier otra relixón) un estatus de llexitimidá xunto cola relixón romana, y n'efeutu, depunxo a esta postrera como la relixón oficial del imperiu romanu y de los sos exércitos.

Inda nun se recuperaron rexistros en piedra del edictu. Les cites que se-y conocen provienen de los capítulos 35 y 48 del documentu históricu *De mortibus persecutorum* (*Sobre la muerte de los persiguidores*), escritu por Lactancio.

## Ver tamién
* Conceyu de Nicea I
* Edictu de Tesalónica
* Edictu de Tolerancia de Nicomedia
* Arquiteutura de les catedrales y les grandes ilesies

## Referencies

## Bibliografía
* Carbó, Juan Ramón (Ed.), "L'Edictu de Milán. Perspectives interdisciplinares", Coleición Ensayo 10, Universidá Católica de Murcia UCAM Serviciu de Publicaciones, Murcia, 2017, 1ª, 624 pp. ISBN 9788416045648

## Enllaces esternos

* Impautos Históricos: Edictu de Milán del Emperador Constantín el Grande
* Lactancio, «». (c.318-321). En M. Artola, *Testos fundamentales pa la Hestoria*, Madrid, 1968, p. 21-22.