open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Isaías Rodríguez

**Julián Isaías Rodríguez**  foi un abogáu venezolanu que sirvió como vicepresidente executivu, Fiscal Xeneral de Venezuela, y segundu vicepresidente de l'Asamblea Nacional Constituyente de Venezuela de 2017.

## Biografía
Graduóse d'abogáu na Universidá Central de Venezuela con una especialización en Derechu del Trabayu o Llaboral, milita primeramente nel partíu Aición Democrática, y dempués n'unu de los partíos que surden de resultes d'una de les divisiones d'este, el Movimientu Eleutoral del Pueblu (MEP) nel que se caltién hasta la década de los 80.

A finales de la década de 1990 xunir a la campaña del entós candidatu a la presidencia Hugo Chávez, siendo electu senador en 1998 y constituyente en 1999, pa pocu dempués el 29 de xineru.

### Vicepresidente de Venezuela
Nel añu 2000 ye nomáu como'l primer Vicepresidente de Venezuela so la nueva constitución de 1999, cargu qu'ocuparía hasta'l 26 d'avientu del mesmu añu.

### Fiscal Xeneral
El 9 de xineru de 2001 l'Asamblea Nacional de Venezuela de mayoría oficialista designar como nuevu Fiscal Xeneral de la República, debiendo esti arrenunciar a cualquier militancia política, lo que sicasí nun evitó que mientres la so xestión fora criticáu pola oposición política, quien lo consideró cercanu al gobiernu.

Mientres la so xestión tuvo que faer frente a casos polémicos y situaciones difíciles como los sucesos del 11 d'abril de 2002, el paru petrolero o paru cívico nacional o l'asesinatu del Fiscal Danilo Anderson, ente otros.

Finalmente en payares de 2007, Rodríguez anunció que nun optaría por un nuevu periodu o designación como Fiscal xeneral, en consecuencia al terminase'l tiempu pal que foi designáu, dexó de ser fiscal el 13 d'avientu de 2007, cuando'l Parllamentu Venezolanu nomó como nueva Fiscal Xeneral a una excolaboradora so, la Fiscal Luisa Ortega Díaz.

### Constituyente
Desempeñóse como Segundu Vicepresidente de l'Asamblea Nacional Constituyente de Venezuela de 2017, esto dempués de resultar electu constituyente'l pasáu 30 de xunetu de 2017, y propuestu na sesión d'instalación el 5 d'agostu de 2017 pol constituyente Diosdado Cabello pa ocupar un puestu dientro de la xunta directiva, hasta'l 27 d'ochobre del mesmu añu cuando ye destituyíu.

## Ver tamién
* Vicepresidente Executivu de Venezuela
* Ministeriu Públicu de Venezuela
* Sanciones mientres la crisis en Venezuela

## Referencies

## Enllaces esternos
Anerood Jugnauth

**Anerood Jugnauth**  ye un políticu de la República de Mauriciu, presidente de dichu país dende 2003 hasta 2012 y primer ministru dende 1982 hasta 1995, dende 2000 hasta 2003 y dende 2014 hasta 2017.

## Carrera
Dende 1982 a 1995 foi Primer Ministru de la República de Mauriciu. Nel 2003 foi electu Presidente de la República de Mauriciu, y reelecto el 2008.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Ficha de Anerood Jugnauth (n'español)
José Miguel Pey

**José Miguel Pey y Andrade**  foi un estadista, abogáu, militar, alcalde de Bogotá y primer gobernante criollu de Colombia, qu'exerció mientres la independencia.

## Biografía

José Miguel Pey nació en Santafé de Bogotá el 11 de marzu de 1763, siendo fíu del oidor de la Real Audiencia Juan Francisco Pey, la so madre foi Maria Ignacia de Andrade. Estudió nel Colexu de San Bartolomé, y graduóse ellí como abogáu en 1787. Casóse con doña Juana Hipólita Bastidas.

### Guerra d'independencia
Nel gobiernu del virréi Antonio Amar y Borbón, Pey foi nomáu alcalde ordinariu de primer votu de Santafé de Bogotá, en sustitución de José Antonio de Ugarte, en 1810.Por ello pudo participar nos sucesos del 20 de xunetu de 1810, salvando la vida de José González Llorente, quien yera escorríu polos santafereños, depués de injuriarlos.

José Acevedo y Gómez nomar vicepresidente de la Xunta Suprema de Gobiernu y presidente al virréi Amar y Borbón, que foi creada nel Cabildru Abiertu que se realizó'l 20 de xunetu. Correspondió-y presidir la Xunta Suprema. Pey nun tardó n'amosar la so malicia revolucionaria: detuvo al virréi y desterrar, esto convertir nel primer neogranadino (colombianu) n'exercer el poder executivo nel so país. Foi esta xunta la que redactó l'acta d'independencia de Cundinamarca, siendo Pey unu de los sos firmantes.

Pey decretó la orde d'arrestu contra'l virréi Antonio Amar y Borbón. El 13 d'agostu de 1810 el virréi foi prindáu y a otru día Pey facilitó la so salida furtiva de la capital escontra Cartagena de Indias. Dende ellí'l virréi dirixir escontra L'Habana.

El 20 d'avientu de 1814, Pey foi nomáu gobernador de la provincia de Cundinamarca, qu'acababa d'incorporase a les Provincies Xuníes de la Nueva Granada'l 12 d'avientu d'esi añu.

Encargóse-y la presidencia del 28 de marzu de 1815 al 28 de xunetu de 1815 , yá que yera la so vez nel triunviratu integráu por él, Manuel Rodríguez Torices y Antonio Villavicencio (tando Villavicencio en reemplazu de Custodio García Rovira y Pey en reemplazu de José Manuel Restrepo).

### Colombia independiente
El 30 d'abril de 1831, dempués del arrenunciu del presidente Rafael Urdaneta, el Congresu creó un executivu plural de tres miembros, que delegó los poderes de la presidencia a Juan García del Río, Jerónimo Gutiérrez de Mendoza y Pey. Pey foi investido de los poderes del secretariu de la guerra. Esti executivu plural terminóse'l 5 de mayu de 1831, cuando'l vicepresidente Domingo Caycedo tomó'l poder. Yera honoríficamente xeneral de división. 

Morrió a la edá de 75 años, el 17 d'agostu de 1838 na ciudá de Bogotá.

## Ver tamién
* Gobernantes de Colombia
* Llistáu de presidentes de Colombia

## Referencies

## Enllaces esternos
Manuel Rodríguez Torices

**Manuel Rodríguez Torices y Quirós**  foi un abogáu, periodista y estadista colombianu. Robló l'acta d'independencia de la Nueva Granada en 1811, foi presidente de les Provincies Xuníes de la Nueva Granada en 1815 y vicepresidente de Camilo Torres Tenorio esi mesmu añu.

## Infancia y formación
Nació'l 24 de mayu de 1788, siendo fíu de Matías Rodríguez Torices, nacíu en Burgos (España), y María Trinidad Quirós Navarro, nacida en Bogotá. La partida de nacencia de Rodríguez Torices y Quirós dicía:

Estudió les sos primeres lletres en Cartagena y los sos estudios posteriores nel Colexu Mayor de La nuesa Señora del Rosariu, onde recibió'l títulu d'abogáu. Ayudó a Francisco José de Caldas cola redaición del *Selmanariu del Nuevu Reinu de Granada* y depués foi co-fundador del periódicu *El Argos Americanu* con José Fernández Madrid. Tuvo un importante papel na independización de la provincia de Cartagena (la primera en declarar la so independencia absoluta d'España na Nueva Granada), afalando'l deséu d'independencia y siendo unu de los firmantes de l'acta d'independencia de la provincia'l 11 de payares de 1811. En 1812 foi escoyíu como Presidente del Estáu de Cartagena.

El 23 de setiembre de 1814 el Congresu de les Provincies Xuníes de la Nueva Granada formó un triunviratu que remanara'l poder executivo, que foi conformáu por Manuel Rodríguez Torices, Custodio García Rovira (reemplazáu por Antonio Villavicencio) y José Miguel Pey. Esi mesmu añu dexó Cartagena y dirixóse a Bogotá a asumir el so cargu. Asumió la so vez de presidir el triunverato mientres cuatro meses de 1815.

Darréu'l Congresu escoyó a Camilo Torres Tenorio como presidente de les Provincies Xuníes de la Nueva Granada y a Rodríguez Torices como vicepresidente.

La reconquista, comandada por Pablo Morillo, obligó a Rodríguez Torices, Camilo Torres Tenorio y a otros patriotes a fuxir de Bogotá, dirixéndose hasta Popayán. Nesta ciudá fueron prindaos y llevaos de vuelta a Bogotá. Ellí foi xulgáu pol Conseyu de Guerra Permanente, quien lo condergó a la pena capital y la confiscación de los sos bienes.

Rodríguez Torices foi executáu'l 5 d'ochobre de 1816 en Bogotá, xunto con Camilo Torres Tenorio. Los sos cuerpos fueron estazaos y espuestos en distintos sitios de la ciudá como escarmientu públicu a los independentistes. La so cabeza foi espuesta na güei Cai 13 onde s'atopa la Estación de la Sabana.

## Ver tamién
* Gobernantes de Colombia

## Referencies

## Bibliografía
*
Alexander Ankvab

**Alexander** (o **Aleksandr**) **Zolotiskovich Ankvab** (n'abkhasu *Александр Анқәаб*; ) foi'l presidente d'Abkhasia, una república parcialmente reconocida. Escoyíu pal cargu de Primer ministru pol presidente abkhasu Sergei Bagapsh el 14 de febreru de 2005, ta bien rellacionáu con Bagapsh y ye'l líder del influente partíu políticu Aytayra.

## Biografía
Nacíu na capital abkhasa Sukhumi, Ankvab titular en Derechu na Universidá de Rostov y trabayó como oficial del Komsomol mientres años. Trabayó ente 1975 y 1981 como funcionariu nel Ministeriu de Xusticia de la entós República Socialista Soviética Autónoma d'Abkhasia. Entró al executivu del comité central del Partíu Comunista Xeorxanu en 1981, siendo xubíu al puestu de diputáu interior de la República Socialista Soviética de Xeorxa en 1984. Caltener nesti puestu hasta'l fin del dominiu comunista en Xeorxa en 1990.

Tres la disgregación de la Xunión Soviética y la consecución de la independencia per parte de Xeorxa en 1991, Ankvab entró a formar parte del Tribunal Supremu Soviéticu Abkhasu. Foi escoyíu ministru del interior del gobiernu separatista d'Abkhasia mientres el conflictu mientres el gobiernu central de Xeorxa ente 1992 y 1993. Tres la victoria abkhasa, camudar a Moscú en 1994 y convirtióse nun esitosu home de negocios.

Volvió a la política d'Abkhasia en 2000, creando un movimientu denomináu *Aytayra* (“Espertar”) n'oposición al gobiernu del entós Presidente Vladislav Ardzinba. En 2004 anunció que se presentaría como candidatu a la presidencia, pero foi descalificáu por inelegible por cuenta del so desconocimientu del abkhasu, requisitu pa cualquier cargu públicu na república) y al so demasiáu curtiu periodu de residencia n'Abkhasia. Ankvab decidió, sicasí, sofitar a Bagapsh y foi crucial pal trunfu eleutoral d'esti postreru. El so nomamientu como primer ministru foi llargamente predichu.

## Intentos d'asesinatu
Ankvab sobrevivió a tres intento d'asesinatu dende'l so nomamientu en 2005. Nel últimu ataque, el 9 de xunetu de 2007, resultó llevemente mancáu cuando'l so vehículu amburóse por cuenta de un ataque de granada en carretera ente Sukhumi y Gudauta. L'Asamblea del Pueblu Abkhasu pidió al gobiernu qu'investigara temporalmente l'ataque y acusó a les fuercies destructives actives tanto dientro como fora d'Abkhasia» d'intentar desestabilizar la situación n'Abkhasia. El Ministru d'Interior abkhasu de facto ufiertó un pagu de 500.000 rublos rusos por información que conduxera a la captura de los atacantes, de quien se pensaba yeren locales. Esisten dellos motivos pal ataque. Una influyente parllamentaria xeorxana, Konstantine Gabashvili, acusó a los Servicios Secretos rusos d'intentar desfacer de Ankvab.

## Referencies

## Enllaces esternos
Mariano Suárez Veintimilla

**Mariano Suárez Veintimilla**  foi un políticu conservador ecuatorianu. Vicepresidente de José María Velasco Ibarra y Presidente Constitucional del Ecuador en 1947.

## Biografía
Mariano Suárez nació en Otavalo el 8 de xunu de 1897. Foi llicenciáu en Ciencies Públiques y Sociales, Doctor en Xurisprudencia, realizó los sos estudios de Derechu Internacional. Desempeñar nes siguientes funciones: Diputáu por Imbabura, Presidente del Conseyu Municipal d'Ibarra, Vicepresidente de la Cámara de Diputaos, Ministru d'Agricultura, Ministru d'Ayalga, Presidente del Conseyu Provincial de Pichincha, Diputáu por Pichincha a la Constituyente de 1946, Electu Presidente Constitucional de la República –1947-, Vocal del Tribunal Supremu Eleutoral –5 vegaes-, Vocal y presidente del Ferrocarril Quito-Ibarra-San Llorienzo. Foi afiliáu al Partíu Conservador Ecuatorianu. Morrió en Quito'l 23 d'ochobre de 1980.

Tuvo casáu con Blanca Lucía Pasquel Alarcón, con quien tuvo 5 fíos:

*María Teresa Suárez Pasquel
*Berenice Matilde de Lourdes Suárez Pasquel
*Lucía Josefina Suárez Pasquel
*Francisco Alfonso Suárez Pasquel
*Mariano Alejandro Suárez Pasquel

Foi hermanu de Carmela Suárez, la primer muyer Diputada por eleición popular nel Ecuador.

## Presidencia
El triunviratu de Luis Larrea Alba, Humberto Albornoz y Luis Maldonado Tamayo, recibió la dimisión de Carlos Mancheno, pero según la Constitución tenga d'ocupar el Mandu'l Vicepresidente de la República qu'a lo postrero yera'l Dr. Mariano Suárez Veintimilla el 2 de setiembre de 1947, abrió'l camín pa la transición política, convocó a un Congresu Estraordinariu'l 11 de setiembre de 1947, que nomó como Vicepresidente Constitucional al de Guayaquil Carlos Julio Arosemena Tola el 16 de setiembre de 1947, arrenunciando ante Arosemena darréu depués de la so posesión nel Congresu, siendo aceptada'l so arrenunciu'l Congresu Nacional a otru día, terminando asina'l mandatu del Dr. Suárez Veintimilla.

### Ministros d'Estáu

**Fonte:**

## Vida Post-Presidencia
N'agostu de 1956 foi designáu pol Congresu Nacional como nuevu Procurador Xeneral de la Nación, quien permaneció nel cargu hasta agostu de 1960. Foi'l segundu ex Xefe d'Estáu qu'aceptó llaboriar como Procurador Xeneral dempués de presidir del Poder Executivu; el primeru ser el Dr. Abelardo Montalvo. Foi Vocal y Presidente (1973) del Tribunal Supremu Eleutoral.

## Ver tamién
* Presidente d'Ecuador
* Vicepresidente del Ecuador

## Referencies
* Ecuador online: Mariano Suárez Veintimilla 

* https://web.archive.org/web/20080912173656/http://www.presidencia.gov.ec/modulos.asp?id=83

## Referencies
José María Rojas Garrido

**José María Rojas Garrido**  foi un senador colombianu qu'ocupó la presidencia del so país mientres dos meses, en 1866.

Estudió Derechu nel colexu de Bartolomé, foi gobernador de Neiva, ministru plenipotenciariu y llegó a ocupar la presidencia ente abril y mayu de 1866, una y bones el xeneral Tomás Cipriano de Mosquera, entós presidente, tuvo que salir exiliáu.

## Referencies

## Enllaces esternos
Juan Antonio Martínez

**Juan Antonio Martínez**  foi presidente interín de Guatemala ente'l 16 d'agostu de 1848 y el 28 de payares del mesmu añu. Foi designáu depués del arrenunciu del presidente José Rafael Carrera y Turcios el 15 d'agostu de 1848.

L'Asamblea Nacional Llexislativa, liderada polos lliberales, aceptó l'arrenunciu de Carrera'l 17 d'agostu de 1848, pasando a deliberar quién tendría de sustituyi-y. A la fin, escoyeron al señor Juan Antonio Martínez poles siguiente razones:
* Pasaba de los sesenta años.
* Caltuviera una posición prudente con tolos gobiernos.
* Amontara la so capital honradamente.
* La so firma gociaba del meyor creitu.
* Yera lliberal moderáu, exemplar padre de familia, ensin vicios y con poca ambición de mandu pública.

De primeres, Martínez nun aceptó la posición, pero finalmente foi convencíu. El so gobiernu empecipió'l 17 d'agostu col siguiente manifiestu:

Al nun tener esperiencia nel ámbitu de la política, l'alministración de Martínez foi una serie d'errores y esviaciones. Como comerciante de grana, y banqueru espertu en moneda estranxera, tuvo un bon manexu del bancu de Guatemala.

El 27 de payares de 1848 presentó'l so arrenunciu irrevocable por cuenta de la guerra y les "pasiones puerca" de los políticos. Morrió na Ciudá de Guatemala el 30 d'abril de 1854.

## Referencies

## Enllaces esternos
Carlos Mancheno

**Carlos Mancheno Caxes**  foi un militar y políticu ecuatorianu qu'en 1947, tres un golpe d'Estáu, foi Presidente d'Ecuador por solu 10 díes.

## Biografía
Nació nel barriu "La Mercé" de la ciudá de Riobamba, Provincia de Chimborazo, el 9 d'ochobre de 1902; los sos padres fueron los riobambeños Carlos Mancheno Chiriboga y Victoria Caja González. 

Foi Ministru de Defensa de José María Velasco Ibarra, a quien darréu derrocaría por aciu un golpe d'Estáu. Tres 10 díes de azaroso mandatu, foi ganáu militarmente pol exércitu adepto a la Constitución. sustitúyo-y el Viceprecidente Suárez Siendo obligáu a retirase de la vida militar.

## Fallecimientu
Morrió'l 11 d'ochobre de 1996, en Riobamba, por causes naturales, a los 94 años d'edá.

## Ver tamién
* Presidente d'Ecuador
* Dictador d'Ecuador

## Referencies

## Enllaces esternos
* Ecuador online: Coronel Carlos Mancheno Caxes
Zweites Buch

**Hitlers Zweites Buch** (n'asturianu *Segundu llibru de Hitler*) ye un llibru xeneralmente atribuyíu a Adolf Hitler onde afonda enforma de les temes mentaes en Mein Kampf sobremanera la so teoría sobre'l *[[Lebensraum]]* o 'espaciu vital' que tenía d'ocupar Alemaña en desmedro de los pueblos que consideraba más débiles.

Esta obra sería dictada por Hitler na primavera y el branu de 1928 a Max Amann, l'entós xefe de Eher Verlag, empresa amestada al NSDAP y encargada de la publicación de *Mein Kampf* y del material propagandístico del partíu. Nun se publicar mientres el Tercer Reich, y sería guardada nuna caxa fuerte de la Central de Publicaciones del NSDAP.

El *[[Institut für Zeitgeschichte]]* publicaría per primer vegada'l documentu en 1961. El prólogu orixinal llevaba por títulu *Vorwort*, pero Hitler nunca mentó cómo s'habría de llamar la obra completa, polo que na so publicación de 1961 llamóse-y a cencielles *Segundu llibru de Hitler* (*Hitlers Zweites Buch*). En países de fala hispana suelse publicar sol títulu *Raza y destín*.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Hitler's ''Zweites Buch''
Julio César Franco

**Julio César Ramón Franco Gómez**  ye un políticu y médicu paraguayu. Vicepresidente de Paraguái mientres el periodu 2000-2002. El primeru perteneciente al Partíu Lliberal Radical Auténticu.

Nació'l 17 d'abril de 1951 en Fernando de la Mora. Estudio medicina, na Facultá de Ciencies Médiques de la Universidá de Córdoba, (Arxentina), y realizó un posgráu en pediatría nel Hospital Universitariu d'Asunción. 

Ingresó nel Partíu Lliberal Radical Auténticu (PLRA). Por esta agrupación política foi escoyíu primer intendente (alcalde) por votu direutu del so puebo natal, Fernando de la Mora, nel periodu 1991-1996. Darréu foi electu Senador pal periodu 1998-2003.

Vicepresidente y darréu Presidente de la Comisión de Salú, Seguridá Social y llucha contra'l narcotráficu, de la Cámara de Senadores. Convertir en líder del so partíu asocediendo a Domingo Laíno, siendo postuláu como tal nes eleiciones internes del 21 de marzu de 1999. Dempués de la crisis político y social debíu al magnicidiu del vicepresidente coloráu Luis María Argaña (los disturbios fueron denominaos popularmente como "Marzu Paraguayu"), el 13 d'agostu de 2000 realizáronse eleiciones a la vicepresidencia nes que resultó ganador Franco. Arrenunció nel 2002 al cargu, pa presentase pol so partíu como candidatu a presidente de la república.

El 15 d'agostu de 2003 foi asocedíu nel cargu de vicepresidente del país pol coloráu Luis Castiglioni, ganador de les eleiciones cola fórmula del presidenciable Nicanor Duarte Frutos.

## Referencies

## Enllaces esternos
Marcus Stephen

**Marcus Stephen** , foi'l presidente de la República de Nauru ente 2007 y 2011. Ye tamién un antiguu llevantador de peses de primer nivel.

## Carrera deportiva

De primeres, xugó pal equipu llocal de fútbol australianu "los Ases", pero optó por siguir cola halterofilia como deporte. En 1989 fundóse la Federación de Llevantamientu de peses del Nauru (NWF), principalmente pa dar a Stephen, l'únicu pesista de primer nivel en Nauru nesi momentu, la oportunidá de competir internacionalmente.

En 1992 participó nos sos primeros Xuegos Olímpicos, en Barcelona. Pa ello tuvo que solicitar la nacionalidá samoana yá que Nauru nun tenía Comité Olímpicu nesos momentos. A partir de 1993, al fundase'l comité, pudo participar col so país nes siguientes olimpiaes: Xuegos Olímpicos d'Atlanta 1996 y los Xuegos Olímpicos de Sydney 2000. Nos xuegos de Sidney foi portador de l'antorcha olímpica al so pasu por Nauru.

Nos Xuegos de la Mancomunidá Británica de 1990 sorprendentemente ganó una medaya d'oru nel arranque na categoría d'hasta 60 kg. Nos Xuegos de la Mancomunidá Británica de 1998 y na categoría d'hasta 62 kg recoyó tres medayes d'oru. Nos sos últimos Xuegos, los de 2002 en Mánchester llogró tres medayes de plata na división hasta 62 kg.

El so mayor llogru foi ser subcampeón mundial d'envión nel eventu disputáu n'Atenes en 1999, tamién na categoría hasta 62 kg.

## Carrera política

Dende 1997 foi'l Tesoreru del Comité Olímpicu de Nauru. El 3 de mayu de 2003 Stephen foi escoyíu al Parllamentu de Nauru con una cuenta d'un pocu más de 215 puntos, algamando'l primer allugamientu n'Ewa y el distritu eleutoral Anetan. Mientres la presidencia de René Harris Stephen foi Ministru d'Educación y Ministru de Finances de Nauru (del 8 d'agostu de 2003 al 22 de xunu de 2004), un yá que tuvo qu'abandonar cuando Ludwig Scotty convirtióse nel nuevu presidente. N'ochobre de 2004 foi reelixíu al parllamentu.

## Referencies

## Enllaces esternos
Asif Ali Zardari

**Asif Ali Zardari** (n'urdú: آصف علی زرداری, en sindhi: آصف علي زرداري; ), ye un empresariu paquistaní y Presidente de Paquistán dende setiembre de 2008 a setiembre de 2013. Sustituyó-y nel cargu Mamnoon Hussain.

## Biografía
Viudu de la ex primer ministra Benazir Bhutto. Copresidente del Partíu del Pueblu Pakistaní dempués del 30 d'avientu de 2007.

Zardarí foi condergáu por corrupción y chantaxe en 1990 y la so esposa, Benazir Bhuto, nomar Ministru de Mediu Ambiente cuando salió de prisión. Tamién cumplió condena per corrupción ya inducción al asesinatu d'un miembru de la so familia, quedando en llibertá en 2004. A la salida de prisión tenía pendientes seis casos per corrupción, siendo exonerado d'ellos en virtú de l'amnistía que Pervez Musharraf, entós Presidente de Paquistán, dictara n'ochobre de 2007 pa dexar el regresu del exiliu de tola familia Bhuto.

El 30 d'avientu de 2007, foi nomáu nuna asamblea estraordinaria como copresidente del Partíu del Pueblu Pakistaní al pie del so fíu Bilawal Bhutto.

Llogró la victoria nes eleiciones presidenciales de Paquistán de 2008, con 480 de los 702 votos de los colexos eleutorales y remató el so mandatu en 2013.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Perfil de Asif Zardari 
* Biografía pola Fundación CIDOB
Rafael Navas Pardo

**Rafael Navas Pardo**  foi un militar y políticu colombianu. Integró la Xunta Militar de Gobiernu que reemplazó al xeneral Gustavo Rojas Pinilla del 10 de mayu de 1957 al 7 d'agostu de 1958.

## Trayeutoria
Estudió nel Colexu de La Presentación y nel Institutu de la Salle de Bogotá, y graduóse primeramente como suboficial na Escuela de Suboficiales, algamando'l grau de cabu primeru. Más tarde ingresó a la Escuela Militar de Cadetes, onde se graduó de bachiller y depués de subteniente en 1933. 

Emprestó los sos servicios na Escuela Militar de Cadetes, Batallón Guardia d'Honor, Batallón Bomboná, Batallón d'Inxenieros Caldas, Escuela d'Infantería, Escuela de Motorización, Batallón d'Inxenieros Garavito, Escuela Cimera de Guerra, Batallón d'Inxenieros Codazzi, Sesta Brigada, Guarnición de Mocoa, Escuela d'Armes Blindaes y el Batallón de Bogotá. Foi alcalde militar de Barichara, alcalde militar del Socorru, comandante del Batallón d'Inxenieros Codazzi, xefe de la División de Policía de Bogotá, comandante de la Escuela Blindada y de Motorización, comandante del Batallón d'Inxenieros N°- 1 Caldas, comandante del Centru d'Inxenieros y comandante de la Brigada d'Institutos Militares.

El Xeneral Navas Pardo y el Xeneral Rojas Pinilla gociaben d'un mutuu apreciu, respetu y enfotu como resultáu d'una llarga vida militar que dambos percorrieron al serviciu de la patria.
Cola ocupación del cargu de presidente de Colombia pol xeneral Rojas Pinilla, el coronel Navas Pardo llegó a comandar al Exércitu Nacional y recibió el rangu de Brigadier Xeneral por aciu el decretu 1012 del primeru de mayu de 1956, nel que se destacar el so brillosu comandu de la Brigada d'Institutos Militares y les sos escelentes calidaes como oficial. El 10 de mayu de 1957 pasó a integrar la Xunta Militar de Gobiernu que'l xeneral Gustavo Rojas Pinilla conformó por que lo asocediera na presidencia de Colombia.

El 2 de mayu de 1958 hubo un intentu de golpe d'estáu a la Xunta Militar efectuáu por un apartaz de les fuercies militares que deseyaben que nun se-y apurriera'l poder al gobiernu civil escoyíu nel plebiscitu, sinón qu'aspiraben que retornara'l Xeneral Rojas Pinilla. La casa de residencia del Xeneral Navas Pardo, allugada en frente a La Ciudá Universitaria, foi baliada y parcialmente destruyida por tar opuestu a la retención del poder.

## Últimos años
Retirar del serviciu activu en 1958. Dempués foi embaxador de Colombia ante'l gobiernu de Xapón. En 1976 creó'l Cuerpu d'Oficiales Profesionales de la Reserva del Exércitu. Na so memoria foi nomáu'l 18º batallón d'inxenieros con sede en Tame y alzóse un bustu alusivu a la so figura nel Batallón de Sanidá del Exércitu de Colombia.

## Familia
Rafael Navas foi'l terceru de siete hermanos nacíos nel llar de don José Rafael Navas Ospina y de doña Cecilia Pardo Carrizosa. Casóse'l 27 de payares de 1943 con Elvira De Francisco Figari, fía de don Alberto De Francisco Calvo y de doña Blanca Figari. Fueron padres de Rafael Navas De Francisco, María Isabel Navas De Francisco, y Alfredo Navas De Francisco.

## Referencies

## Enllaces esternos
Rubén Arosemena

**Rubén Arosemena Valdés**  ye un políticu panamiegu. Foi diputáu de l'Asamblea Nacional y foi'l Segundu Vicepresidente constitucional de la República de Panamá pal periodu 2004-2009. Amás, foi Ministru de la Presidencia y alministrador de l'Autoridá Marítima de Panamá mientres esi periodu.

## Vida
Ye sociu de la firma RR Arosemena & Asociaos y litigante en Illueca & Acomuñaos. Ye miembru de l'Asociación Panamiega d'Executivos d'Empreses, del Colexu Nacional d'Abogaos, de l'Asociación Bolivariana, de la Federación Internacional d'Abogaos y miembru honorariu del Club Rotario. 

Na vida política, ocupó diversos cargos nel partíu Demócrata Cristianu y nel partíu Popular. Foi representante suplente del correximientu de Bella Vista, Llexislador Suplente del circuitu 8-8 (1989-1994) y electu Llexislador Principal mientres tres periodu consecutivos (1994 - 2009). Foi Presidente de l'Asamblea Nacional, Secretariu Xeneral de l'Asamblea Nacional, presidente de la comisión llexislativa de Gobiernu y Xusticia y miembru de les comisiones de Mediu Ambiente, Presupuestu, Rellaciones Esteriores, Comerciu ya Industries y Credenciales. 

Darréu, mientres la presidencia de Martín Torrijos foi segundu Vicepresidente de la República, alministrador de l'Autoridá Marítima de Panamá y Secretariu Xeneral de la Rede Operativa de Cooperación Rexonal de les Autoridaes Marítimes.

## Referencies

## Enllaces esternos
Ramón Carrizalez

**Ramón Alonso Carrizalez Rengifo**  ye un políticu y militar venezolanu, qu'ocupó diversos cargos na alministración d'Hugo Chávez. Anguaño ye'l gobernador del estáu Apure.

Foi Vicepresidente de la República Bolivariana de Venezuela, del 3 de xineru de 2008 al 27 de xineru del 2010, amás foi'l Ministru del Poder Popular pa la Defensa dende'l 4 de marzu de 2009 hasta'l 27 de xineru de 2010.

Ye un coronel retiráu del Exércitu, egresado de l'Academia Militar Venezolana el 5 de xunetu de 1974 na promoción Xeneral de División (Ej.) José Ignacio Pulido” col títulu de Llicenciáu en Ciencies y Artes Militares. Solicitó la so baxa (por voluntá propia), en 1994. Ta casáu con Yubirí Ortega (tamién ministra mientres el gobiernu de Chávez) con quien tien 3 fíos.

Dende 2000 ocupó cargos designaos pol gobiernu, como la presidencia executiva de la Fundación Fondu Nacional de Tresporte Urbanu (Fontur), que asumió nesi mesmu añu cuando sustituyó a Jorge Garrido.

Darréu, en marzu de 2004, Carrizalez Rengifo foi nomáu ministru d'Infraestructura, depués de que l'entós gobernador del estáu Miranda, Diosdado Cabello abandonara'l cargu con mires a les eleiciones rexonales d'esi mesmu añu. Dende esta xefatura impulsó la llamada "Misión Vivienda", la construcción de les llinies 3 y 4 del Metro de Caracas y de los metros de Los Teques, Valencia y Maracaibo, amás del tramu Caracas-Cua del Sistema Ferroviariu Nacional.

El más recién cargu del funcionariu nel gabinete de Chávez asocedió a principios de 2007, cuando empezó a ocupar la cartera de Vivienda y Hábitat. El 11 de xunu de 2008 foi designáu nuevamente ministru de vivienda. El 25 de xineru de 2010 dimite de tolos sos cargos ministeriales argumentando motivos personales y ratificando el so sofitu al gobiernu, la so esposa Yubirí Ortega hasta entós Ministra del ambiente arrenuncia'l mesmu día por motivos de salú.

En febreru de 2011 ye designáu gobernador encargáu del estáu Apure, per parte del Conseyu Llexislativu una y bones fungía como Secretariu de Gobiernu y amás pola declaratoria de la falta absoluta del gobernador titular Jesús Aguilarte, quien arrenunció al so cargu alegando problemes de salú, pa depués ser electu en 2012 y reelecto en 2017.

## Gobernación del estáu Apure

El 16 d'avientu de 2012 gana les Eleiciones rexonales de Venezuela de 2012, convirtiéndose nel Gobernador electu del Estáu Apure pal periodu 2013-2017.

El 15 d'ochobre de 2017 gana nes Eleiciones rexonales de Venezuela de 2017,convirtiéndose nel Gobernador reelecto del Estáu Apure pal periodu 2017-2021.

## Referencies

## Enllaces esternos
Dimitris Jristofias

**Dimitris Jristofias** (; ) ye un políticu chipriota d'ideoloxía comunista. Foi presidente de Xipre dende 2008 hasta 2013.

Foi escoyíu presidente'l 24 de febreru de 2008, en ganando nes eleiciones presidenciales al candidatu conservador Ioannis Kassoulides. Foi'l primer presidente de pensamientu marxista de Xipre.

Amás, foi secretariu xeneral del AKEL (partíu comunista de Xipre) y presidente de la Cámara de Representantes (Parllamentu de Xipre) hasta la so eleición como Presidente de la República.

En setiembre de 2009 realizó una visita oficial a Cuba p'axuntase col so homólogu Raúl Castro y roblar alcuerdos de cooperación y collaboración en materia agrícola, cultural, turística, deportiva y en teunoloxíes d'enerxía anovable, petroleu y gas.

## Historial eleutoral

### Eleiciones presidenciales de 2008

## Referencies

## Enllaces esternos
Fernando Lasama de Araújo

**Fernando Lasama de Araújo**  foi presidente del parllamentu de Timor Oriental dende'l 30 de xunetu de 2007, y presidente interín del país del 13 de febreru de 2008 al 17 d'abril de 2008, por mor del atentáu sufríu pol presidente José Ramos Horta.

Nacíu en Manutasi, Ainaro, a los 12 años, foi testigu del asesinatu de 18 familiares pol exércitu indonesiu, lo que determinó'l so fervorosu deséu de soberanía timoresa, y el so compromisu y participación nes organizaciones xuveniles de la resistencia. Estudió lliteratura en Bali, Indonesia, y darréu ocupó'l cargu de secretariu xeneral (máximu cargu) de la RENETIL (Resistencia nacional de los estudiantes de Timor Oriental).

## Tiempu en prisión

Foi afayáu pola ocupación indonesia nel exerciciu d'esti cargu, y foi sentenciáu a 6 años y 4 meses na prisión de Cipinang, Xakarta, la mesma na que cumplía la so condena Xanana Gusmão. Sobre esta dómina de cautiveriu afirmó:

En prisión, conoció a la que sería la so esposa, Jacqueline Siapno Aquino, autora en 2006 de testos publicaos n'Australia críticos al FRETILIN. Depués de cumplir la so condena, foi lliberáu en 1998.

## Referencies

## Enllaces esternos
Alfredo Navarro

**Alfredo Navarro Benítez**  foi un médicu y políticu uruguayu, perteneciente al Partíu Colorado d'Uruguái.

## Biografía
Naz en Montevidéu, fíu de Juana Benítez y Antonio Navarro y hermanu de Gabriel Navarro Benítez. Recibir de bachiller en 1885. Realizó'l doctoráu en Medicina en París especializándose en ciruxía en Francia al llau del doctor Victor Pauchet. 

## Actividá académica
Xunto colos sos colegues Manuel Quintela, Elías Regules, Ángel Maggiolo y José Scosería reformularon la Facultá de Medicina a imaxe de la Universidá de París empezando les reformes en 1896.

En 1897 realizó la primer operación neuroquirúrgica del Uruguái.
El 25 de xineru de 1905 foi designáu Decanu de la Facultá de Medicina de Montevideo siendo electu por 1 periodu más pero que tuvo que suspender por cuenta de les revueltes de la dómina qu'obligaron a un arrenunciu masivu de los Decanos de la Universidá qu'exercíen nesa dómina. Foi designáu nuevamente como Decanu'l 16 de febreru de 1927.

Foi miembru fundador del Sindicatu Médicu del Uruguái en 1920.

## Actividá política
Foi integrante del Partíu Colorado (Uruguái) y foi'l primer vicepresidente de la República nel periodu del 1934 al 1938 ocupando la presidencia Gabriel Terra.

## Referencies

## Enllaces esternos
Alfredo Navarro - Biografía.
Mircea Snegur

**Mircea Ion Snegur**  foi'l primer presidente de Moldavia, gobernando dende 1990 hasta 1997. Fuera presidente del Sóviet Supremu dende'l 29 de xunetu de 1989 hasta'l 3 de setiembre de 1990 cuando entá esistía la RSS de Moldavia.

Anque fuera un políticu del partíu PCUS, Snegur secundó la independencia de Moldavia, que se llogró n'agostu de 1991.

## Ver tamién
* Moldavia
* Historia de Moldavia

## Referencies

## Enllaces esternos
Fakhruddin Alí Ahmed

**Fakhruddin Ali Ahmed**  foi'l quintu presidente de la India de 1974 a 1977.

Nació en Delhi, fíu d'un coronel, estudió nel St. *Stephen's College* en Delhi y darréu n'Inglaterra nel St Catharine's College de Cambridge. Al volver a la India convertir en miembru activu del partíu del congresu, siendo escoyíu en 1931 diputáu na Asamblea Local nel estáu d'Assam. 

En 1934 representó a dichu Estáu nel Congresu. Tuvo encarceláu cinco años pol so sofitu a la campaña en favor de la independencia de Gandhi. Exerció en distintes ocasiones como ministru de Finances y Agricultura, en 1966 foi incluyíu tamién como ministru pola primer ministra Indira Gandhi de la que siempres foi partidariu. En 1974 resultó escoyíu quintu presidente del país dende la so independencia y segundu de relixón, musulmana, permaneció nel cargu hasta'l so fallecimientu en 1977.

## Referencies

## Enllaces esternos

* El País Diariu'l país 12/02/1977 https://www.elpais.com/articulo/internacional/GANDHI/_INDIRA/INDIA/Partidariu/fiel/Indira/Gandhi/elpepiint/19770212elpepiint_15/Tes/
Sarvepalli Radhakrishnan

**Sarvepalli Radhakrishnan**  foi un filósofu, catedráticu y políticu indiu, segundu presidente constitucional del so país.

* 
* సర్వేపల్లి రాధాకృష్ణ en idioma télugu
* सर्वेप्पल्ली राधाकृष्णन en idioma hindi

## Biografía
Sarvepalli Radhakrishnan nació nuna familia de clase media télugu de la casta brahmán na pequeña ciudá de Tiruttani, asitiada a 64 km al noroeste de la ciudá de Madrás (anguaño conocida como Chennai), nel estáu de Tamil Nadu, nel estremu sur de la India. La so llingua materna foi l'idioma télugu y los sos primeros años pasar en Tiruttani, Tiruvallur y Tirupati.

En 1904, cuando solo tenía 16 años casó na ciudá de Vellore con Shiva Kamamma, con quien tuvo seis fíos, ente ellos l'historiador Sarvepalli Gopal.

Graduóse en Filosofía na universidá cristiana británica Madras Christian College. En 1921 foi nomáu profesor de Filosofía na Universidá de Calcuta. En xunu de 1926 viaxó a Inglaterra, onde representó a esta universidá nel Congresu d'Universidaes del Imperiu Británicu y en setiembre de 1926 nel Congresu Internacional de Filosofía na Universidá Harvard. A partir de 1929 foi profesor na Universidá d'Oxford (Inglaterra) y de 1931 a 1936 vicerrector de la Universidá de Andhra (en Visakhapatnam) y rector de la Universidá de Delhi. Dende 1936 foi profesor de Relixones Orientales y Ética na Universidá d'Oxford.

Al adoptar la independencia la India, en 1947, Radhakrishnan representó al so país na Unesco y más tarde convirtióse n'embaxador en Rusia. Tamién foi escoyíu pa l'Asamblea constituyente de la India.

En 1952, Radhakrishnan foi escoyíu primer vicepresidente de la India. En 1954 foi-y concedida la Bharat Ratna (la xoya de la India), máxima condecoración del so país. En 1956 finó la so esposa Sivakamamma, con quien tuvo casáu más de 50 años. En 1962 foi escoyíu segundu presidente de la India (trés años, hasta 1967). Na India, el so cumpleaños celébrase como'l Día del Profesor.

## Filosofía y obra
Foi un gran estudiosu de la filosofía y de les rellaciones ente les distintes relixones; construyó una ponte ente'l pensamientu oriental y l'occidental. Introdució l'idealismu occidental nes doctrines indies y foi'l primer estudiosu de la importancia d'apurrir una amplia exéxesis de la relixón y de la lliteratura filosófica india n'Occidente. 

Escribió diverses obres sobre les tradiciones de la India, que se popularizaron n'Occidente, ente ellos destaquen *Filosofía hinduista* (1927) y *Una visión idealista de la vida* (1932).

### Otres obres
* 1923-1927: *Indian Philosophy* *(Filosofía india)*, 2 volúmenes.
* 1924: *The Philosophy of the Upanishads* *(La filosofía de les Upanishades)*.
* 1932: *An Idealist View of Life* *(Una visión idealista de la vida)*.
* 1939: *Eastern Religions and Western Thought* *(Relixones orientales y pensamientu occidental)*.
* 1955: *East and West: Some Reflections* *(Oriente y Occidente: delles reflexones)*.
* 1960: *[[Brahma Sutra]]. The Philosophy of Spiritual Life* *(El Vedanta-sutra, la filosofía de la vida espiritual)*.

## Referencies

## Enllaces esternos
Alhaji Aliu Mahama

**Alhaji Aliu Mahama**  foi un políticu de Ghana, Vicepresidente dende'l 7 de xineru de 2001 hasta'l 7 de xineru de 2009 cuando foi sustituyíu por John Dramani Mahama.

Mahama intentó convertise nel candidatu presidencial del Nuevu Partíu Patrióticu pa les eleiciones de 2008. Sicasí, nel congresu del partíu d'avientu de 2007 namái recibió'l sofitu del 6,38% de los delegaos, unos 146 votos. Tres la derrota anunció que nun esperaba unes resultaos tan mediocres y que dexaría la política.

## Referencies
Lansana Cunté

**Lansana Cunté**  foi un políticu y militar de Guinea, presidente del país dende'l 5 d'abril de 1984 hasta la so muerte. Foi miembru del Partíu de la Unidá y el Progresu, partíu predominante en Guinea. Perteneciente a la etnia Soussou.

## Golpe d'estáu y presidencia
Llegó al poder al traviés d'un golpe d'estáu. Foi lleváu a cabu'l 3 d'abril de 1984 escontra'l presidente interín, Louis Lansana Beavogui, tres la muerte d'Ahmed Sékou Touré, primer presidente de Guinea. Cunté denunció los abusos de los derechos humanos del réxime de Touré, lliberó a 250 prisioneros políticos y pidió'l regresu de los exiliaos. Amás, el comité Militar de Rexeneración, lideráu por Cunté suspendió la Constitución y esllió l'Asamblea Nacional. El mesmu añu del so ascensu al poder, el gobiernu de Cunté superó un intentu de golpe d'estáu orquestáu pol Coronel Diara Traoré, que fuera Primer Ministru nos empiezos de la presidencia de Cunté.

## Nueva constitución y reformes
A partir de 1990 el gobiernu de Cunté empecipió un procesu de democratización que remató na aprobación d'una nueva Constitución en 1992. En 1998 celebráronse eleiciones presidenciales. Nelles Cunté enfrentóse a otros cuatro candidatos, ganando con más del 50% de los votos, faciendo innecesaria una segunda vuelta. La oposición acusó al gobiernu de fraude eleutoral. En xunu de 2001 Cunté fizo un cambéu constitucional qu'esanició la llende de dos mandatos, dexándo-y presentase en forma consecutiva. El cambéu aprobóse al traviés d'un referéndum bien criticáu pola oposición. Nes últimes eleiciones llogró más del 90% de los votos gracies al boicó de la mayoría de la oposición.

## Decesu
Cunté morrió'l 22 d'avientu de 2008 por cuenta de una enfermedá terminal. Tres la so muerte prodúxose un golpe d'estáu per parte del exércitu qu'esllió'l gobiernu. La constitución espresaba que Cunté tenía de ser sustituyíu por Aboubacar Somparé presidente de l'Asamblea Nacional.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Biografía n'español per Fundación CIDOB
Mariano Acosta

**Mariano Acosta**  foi un políticu arxentín. Apenes terminó los sos estudios secundarios coló a Europa, d'onde retornó en 1853, tres la cayida del gobernador Juan Manuel de Rosas, a que la so causa nun quixera sumase na adolescencia. Foi unu de los redactores de la Constitución del Estáu de Buenos Aires nesi añu. En 1862 foi ministru de Gobiernu de Mariano Saavedra y fundador del pueblu de Saladillo. Ocupó'l cargu de gobernador de Buenos Aires ente 1872 y 1874, cuando foi escoyíu vicepresidente de la Nación xunto a Nicolás Avellaneda.

## Biografía
Acosta nació en 1825 siendo fíu de Madalena Santa Coloma Lezica, fía d'un importante estanciero bonaerense, y José Francisco Acosta, d'orixe correntino. Siendo opositor de Juan Manuel de Rosas, Acosta treslladóse a Europa en rematando los estudios secundarios. Tornó cola cayida de Rosas en 1852 na batalla de Caseros, y foi electu pa la llexislatura provincial como diputáu. Foi teniente del Reximientu de Patricios, y formó parte del llevantamientu de Valentín Alsina en 1853 contra'l vencedor en Caseros, Justo José de Urquiza, pa la mantención de l'autonomía provincial.

Tornó a l'actividá parllamentaria bonaerense al añu siguiente y foi nomáu como Comisionado d'Inmigración. Una disputa col gobernador Pastor Obligado, obligar a retirase de l'actividá pública ente 1855 y 1860, cuando ye electu convencional constituyente provincial. Acosta casar en 1857 con Remedios Oromi, una sobrina de Remedios de Escalada, esposa del xeneral José de San Martín. El gobernador Mariano Saavedra designar Ministru de Gobiernu en 1862, ya integró la Comisión d'Asistencia Veteranos ente 1866 y 1872. Acosta, en 1871, foi asesor llegal del, daquella apocayá formáu, Ferrocarril Oeste, y foi presidente del Bancu de la Provincia de Buenos Aires.
 
Tornó de volao a la llexislatura, y en 1872, foi electu Gobernador de la Provincia de Buenos Aires. Realizó numberoses obres d'infraestructura ya iniciatives públiques; designó al primer inxenieru arxentín Luis Huergo, pa la planificación de rutes y canales. Como gobernador promulgó una nueva constitución n'avientu de 1873, y al poco tiempu, foi nomáu nel Partíu Autonomista Nacional, como compañeru de fórmula de Nicolás Avellaneda pa presidente.

Electu en setiembre de 1874, Avellaneda y Acosta fueron opositores a Bartolomé Mitre, quien caltenía rivalidaes col benefactor d'Avellaneda, el saliente vicepresidente Adolfo Alsina. Acosta coordinó'l programa de construcción d'escuela qu'Avellaneda heredara del so predecesor, Domingo Sarmiento. Foi presidente de la Comisión pal repartu de los restos del Xeneral San Martín dende Francia, creáu por Avellaneda en 1874, que finalmente se cumplió en 1880.

Acosta retirar de la vida pública en 1880, y finó en Buenos Aires en setiembre de 1893, a los 68 años. Por ser llaicu franciscanu, Acosta foi atapecíu y soterráu na cripta de la Ilesia San Francisco naquella ciudá.

## Referencies

## Enllaces esternos
Eladio Victoria

**Eladio Victoria y Victoria** (30 de xunetu de 1864 - 27 de xunetu de 1939) foi presidente provisional de la República Dominicana en 1911 y depués presidente constitucional en 1912.

## Vida familiar y política
Eladio Victoria foi fíu d'Alejandro Victoria y de Josefa Victoria. Recibió'l llamatu de "Quiquí".
Nel so gobiernu los Victoria aportaron a una de les families más poderoses del país, casu similar al de los Trujillo.

Victoria ocupó posiciones d'importancia dientro del gobiernu dominicanu xunto al so acompañante Jose Gabriel , ente les cualos cítense: Secretariu d'Estáu de Fomentu y Obres Públiques, Ministru d'Instrucción Pública, Ministru de Facienda y Comerciu, según otros cargos. Tamién ocupó'l cargu de Senador.

El so gobiernu namái duró once meses y foi obligáu a arrenunciar pol *Plan Wilson*.

## Presidencia constitucional
Depués del asesinatu del presidente Ramón Cáceres el 19 de payares de 1911, el Congresu escoyó a Eladio Victoria como Presidente provisional por dos meses con encargu de convocar a nueves eleiciones, de les cualos el mesmu resultó electu como presidente constitucional, juramentándose nel cargu'l 27 de febreru de 1912.

Eladio Victoria cuntó primeramente col respaldu del gobiernu d'Estaos Xuníos y de los siguidores del ex-presidente Juan Isidro Jimenes, anque se-y oponíen los siguidores del tamién ex-presidente Horacio Vásquez. Los postreros aliar a les fuercies de Desiderio Arias, desaguando esto nun conflictu bélicu de valumbu nacional que recibió'l nome de la "Guerra de los Quiquises", por cuenta de que yera una guerra llibrada contra'l presidente y el so sobrín. Metanes la fonda crisis, n'ochobre de 1912, el presidente Victoria anunció que gobernaría'l país solamente hasta xunetu de 1914, fecha en que tenía de concluyir el mandatu constitucional del asesináu presidente Cáceres.

Pa caltenese nel poder, Victoria gastó grandes sumes de dineru, anque dicha aición nun frenó'l so escalabru. Por ello los Estaos Xuníos, ante la medrana de perder los sos beneficios nel país, realizaron una intervención político y militar na República Dominicana. Esto terminó col arrenunciu del presidente Victoria'l 26 de payares de 1912. Nel so llugar foi escoyíu presidente l'arzobispu Adolfo Alejandro Nouel, cuñáu de la so hermana Luisa Hortensia Victoria y Victoria, asumiendo'l 1 d'avientu de 1912. Foi maríu de Pamela Medina Sueru.

## Referencies

* ''Eladio Victoria y Victoria''.  El Caribe, Santu Domingu de Guzmán, 10 de febreru de 2004. 
* *Presidentes y Mandatarios de la República Dominicana*. Cultural Hispanoamericana, Santu Domingu de Guzmán, 2003.
Patrick Hillery

**Patrick John "Paddy" Hillery** (en gaélicu irlandés: Pádraig Seán Ó hIrighile; Spanish Point, 2 de mayu de 1923-Dublín, 12 d'abril de 2008) foi un políticu del Soldaos del Destín y el sestu presidente d'Irlanda ente 1976 y 1990. 

El so primer cargu públicu foi'l de diputáu (TD) del as a Fianna Fáil pola circunscripción de Clare, dempués de lo que permaneció nel parllamentu irlandés (Dáil Éireann) hasta 1973. Nesti periodu de tiempu ocupó los cargos de Ministru d'Educación (1959–1965), Industria y Comerciu (1965–1966), Trabayu (1966–1969) y Asuntos Esteriores (1969–1973). En 1973 foi'l primer irlandés en ser nomáu Comisariu Européu, hasta 1976, añu en que foi nomáu Presidente. Completó dos mandatos como Presidente d'Irlanda, al igual que fixeren Éamon de Valera y Seán T. O'Kelly. Ye unu de los trés Presidentes que tuvo la República que nun fueron escoyíos nuna eleición popular, al igual que Douglas Hyde y Cearbhall Ó Dálaigh .

## Referencies
Julián V. Montellano Carrasco

**Julián V. Montellano Carrasco**  foi un abogáu y políticu bolivianu, ventenu quintu vicepresidente de la República de Bolivia mientres el gobiernu de Gualberto Villarroel López dende'l 6 de payares de 1945 hasta'l 21 de xunetu de 1946.

## Biografía
Julian Montellano nació en Villa Abecia, Chuquisaca el 27 d'ochobre de 1900. Foi fíu de Julián Montellano y Clara Carrasco, casóse con María Arana con quien tuvo cinco fíos, Mary, Ruth, Nora, Hugo y Luis Alberto. Mientres la so mocedá estudió la carrera de derechu na Universidá Mayor de San Andrés y na Universidá San Francisco Xavier, llicenciándose como abogáu l'añu 1923. Foi caderalgu de Derechu de les universidaes de La Paz, Chuquisaca y Oruro.

## Vida política
Formar nes idees del republicanismu mientres el gobiernu de Bautista Saavedra Mallea (1921 - 1925). Foi escoyíu diputáu nes Llexislatures de 1925, na de 1926 hasta 1928, volviendo ocupar dichu puestu dende 1928 a 1930, foi convencional en 1938 y ente los años de 1944 a 1945, aportando a Presidente de la Convención en 1945. 

Foi escoyíu Vicepresidente de Bolivia mientres el gobiernu de Gualberto Villarroel López pola Asamblea Nacional el 6 de payares de 1945, hasta la cayida y asesinatu del presidente Villarroel el 21 de xunetu de 1946. Foi Presidente interín de la República ocupando'l cargu por 9 díes (del 9 de setiembre de 1945 hasta'l 18 de setiembre de 1945).

Dempués de la so salida del palaciu de gobiernu dexando de ser vicepresidente, sufrió persecución, cárcel y exiliu mientres los años de 1946 a 1952, como tamién mientres la etapa de 1952 hasta 1964 mientres el gobiernu del Movimientu Nacionalista Revolucionariu (MNR), quien nun dexó la publicación del so llibru *Terror y congoxa nel corazón d'América* en Bolivia.

Julián V. Montellano finó na ciudá de La Paz el 24 de mayu de 1989 a los 88 años d'edá.

## Publicaciones
Escribió dellos llibros como ser:
**Les obligaciones nel Derechu Civil Bolivianu*
**Soberanía y Reconocencia*
**La Xusticia Boliviana al Serviciu de la Masonería*
**La Cátedra Pantaleón Dalence* 
**Filosofía de la bolivianidad*, escritu en 1982. 

Tamién escribió la novela *De lo nueso* en 1921. Escribió amás dellos artículos sobre cuestiones xurídiques.

## Ver tamién
*Vicepresidente de Bolivia
*Historia de Bolivia

## Referencies

## Enllaces esternos