open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Daniel Fignolé

**Daniel Fignolé**  foi un políticu haitianu qu'ocupó les funciones de presidente de la República, provisionalmente, en 1957.

## Biografía
Profesor de Matemátiques nel Lycée Alexandre-Pétion de Puertu Príncipe, xunir al movimientu sindical y en 1946 fundó'l Movimientu Obreru Llabrador xunto con François Duvalier y Clément Jumelle. Los sos bederres discursos valiéron-y una reputación como defensor de les persones de los barrios de clase trabayadora. Nomáu ministru nel gobiernu de Dumarsais Envalore, enfrentar a la hostilidá de Paul E. Magloire que, convertíu en presidente, facer encarcelar. Favorable a l'acción política sobre'l terrén, Fignole se jacta de ser capaz de llanzar a los sos siguidores negros a les cais.

En mayu de 1957, poques selmanes dempués del derrocamientu del presidente interín Franck Sylvain por una coalición militar, una guerra civil taba estrozando al país. El "Conseyu Executivu de Gobiernu" decidió confiar la presidencia provisional a Daniel Fignole, quien asumió'l cargu'l 26 de mayu de 1957.

Apenes designáu, Fignole retarda les eleiciones presidenciales programaes pal mes siguiente y decidió exercer el poder mientres seis años. Impunxo una purga nel exércitu pa esaniciar a los oficiales que se-y oponíen y esixó puestos pa los sos militantes. Estes disposiciones ofendieron al Xefe d'Estáu Mayor que'l mesmu Fignole escoyera, el Xeneral Antonio Thrasybule Kébreau. El 14 de xunu de 1957, el Xeneral tomó'l palaciu presidencial colos sos soldaos y obligó a Fignole a roblar una carta d'arrenunciu, y depués espulsar a Miami a bordu d'un avión del exércitu. A otru día, Kébreau anunció na radio qu'un "Conseyu Militar del Gobiernu", formáu por él mesmu y dos acólitos, aseguraría la transición hasta la celebración d'eleiciones llibres.

Dos díes depués, el rumor del asesinatu de Fignole provocó una reacción violenta per parte de los sos partidarios, quien prendieron fueu a edificios y escalaron un edificiu alministrativu. Kébreau reprimió severamente los disturbios y munchos manifestantes fueron baleados o arrestaos.

Cuando Jean-Claude Duvalier cayó en 1986, Fignolé tornó a Haití dempués de 29 años d'exiliu. Cinco meses dempués, morrió de cáncer de próstata nel hospital Canapé Vert de Puertu Príncipe.

## Referencies

## Enllaces esternos
Franck Sylvain

**Franck Sylvain**  foi un abogáu y políticu haitianu, efímeru presidente d'Haití en 1957.
## Biografía
Antes de la so carrera política, recibió la so llicenciatura en derechu y trabayó como abogáu. En 1934, foi'l fundador del periódicu anticomunista "La Croisade". Tamién foi unu de los fundadores de la "Agrupación pal Pueblu Haitianu", un partíu clandestín. Mientres el réxime de Paul E. Magloire ente 1950 y 1956 foi xuez y ganó una bona reputación.

El 7 de febreru de 1957, foi nomáu pol Parllamentu como socesor de Joseph Nemours Pierre-Louis, presidente interín d'Haití. Sylvain foi presidente por solu 56 díes, depués de ser depuestu pol xeneral Leon Cantave.

Dempués de la so presidencia, escribió les sos memories, titulaes *Los 56 díes de Franck Sylvain*. Morrió en Puertu Príncipe el 3 de xineru de 1987.
## Referencies
Joseph Nemours Pierre-Louis

**Joseph Nemours Pierre-Louis**  foi un políticu haitianu, que se desempeñó como Presidente d'Haití de 1956 a 1957.
## Biografía
Pierre-Louis, qu'estudió física y derechu, foi'l primer profesor de física nel Lycée Philippe Guerrier. Dempués de trabayar como profesor de 1928 a 1937, convertir en xuez del Tribunal Municipal de Cap-Haïtien. Convertir en presidente de la Corte Suprema dempués de la revolución de xineru de 1946, cargu qu'ocupó hasta la so eleición como senador.

Dempués de la salida del poder de Paul E. Magloire n'avientu de 1956, Pierre-Louis anunció nun discursu per radio'l 12 d'avientu de 1956 que se convirtiera en presidente interín d'Haití. Tamién anunció eleiciones p'abril de 1957 y ordenó la lliberación del candidatu presidencial y rico propietariu del plantíu Louis Dejoie y otros presos políticos. A principios de xineru de 1957, apoderar de los activos del ex-presidente Paul Magloire. Pierre-Louis foi presidente en funciones dende'l 12 d'avientu de 1956 hasta'l 3 de febreru de 1957. Foi reemplazáu por Franck Sylvain, que se convirtió en presidente interín el 7 de febreru de 1957.
## Referencies
Franck Lavaud

**Franck Lavaud**  foi un xeneral y políticu haitianu que foi xefe d'estáu "en funciones" mientres dos periodos: dende'l 11 de xineru de 1946 hasta'l 16 d'agostu de 1946 y dende el 10 de mayu de 1950 hasta'l 6 d'avientu de 1950. Dambes vegaes lideró una xunta militar integrada amás por Paul Eugène Magloire y Antoine Levelt.

## Biografía
Lavaud, que se graduó de l'Academia Militar, foi xubíu a teniente en 1929. En 1944 foi xubíu a coronel pol presidente Élie Lescot y nomáu xefe del Estáu Mayor de la Guardia, esto ye, comandante del Exércitu haitianu.

Como tal, convertir nel oficial de más altu rangu dempués del derrocamientu del presidente Lescot el 11 de xineru de 1946, y asumió como presidente del Conseyu Executivu Militar. Al pie de él, los miembros del conseyu executivu incluyíen a los dos coroneles Antoine Levelt y Paul Eugène Magloire. Lavaud ocupó'l cargu hasta'l 16 d'agostu de 1946 y depués apurrió-y el poder a Dumarsais Envaloré.

Dempués de la cayida d'Envaloré'l 10 de mayu de 1950, volvió asumir na so calidá de comandante en xefe de les fuercies armaes la presidencia de la xunta de gobiernu. Dempués de les eleiciones presidenciales d'ochobre de 1950, apurrió oficialmente la Presidencia'l 6 d'avientu de 1950 al ganador de la eleición Paul Eugène Magloire. Catorce díes dempués foi dau de baxa del exércitu.

En mayu de 1951 foi unviáu como diplomáticu por un curtiu tiempu a Francia, onde depués s'estableció y morrió en 1986.

## Referencies

## Enllaces esternos
David Mabuza

**David Dabede Mabuza**  foi un políticu surafricanu. Anguaño ocupa'l cargu de Vicepresidente de la República de Sudáfrica y del Congresu Nacional Africanu (ANC). Amás foi Premier de Mpumalanga ente'l 2009 y el 2018.

## Vida temprana y carrera
Mabuza matricular en Khumbula High School y estudió nel Mngwenya College of Education, más tarde na Universidá de Sudáfrica.

Foi secretariu de la Organización d'Estudiantes de Azania (AZASO) dende 1984 a 1985, presidente de NEUSA de 1986 hasta 1988, tesoreru de FEP de 1986 a 1990, coordinador de NECC de 1987 a 1989 y presidente de* South African Democratic Teachers Union * dende 1988 hasta 1991. Enseñó nel *Departamentu d'Educación de KaNgwane* dende'l 1986 hasta'l 1988 y foi direutor de la Lungisani Secondary School de 1989 a 1993.

## Vicepresidente
El 18 d'avientu de 2017, foi escoyíu Vicepresidente del partíu políticu Congresu Nacional Africanu. Y el 26 de febreru de 2018,  por Cyril Ramaphosa como Vicepresidente de Sudáfrica.

El 20 de marzu de 2018, Mabuza prununció el so discursu inaugural nel Parllamentu y, per primer vegada, respondió a les entrugues de los diputaos como vicepresidente de Sudáfrica.

El 21 de marzu de 2018, Mabuza asistió a la conmemoración nacional del Día de los Derechos Humanos en Sharpeville una y bones el presidente Ramaphosa taba fuera del país por asuntos oficiales.

## Escándalos y discutinios
Mabuza foi acusáu de corrupción y participación en fraudes y de tar detrás del asesinatu d'opositores políticos mientres yera Premier de Mpumalanga. En 2015, supuestamente foi envelenáu, pero recuperóse, y asina-y lo moteyó "El Gatu" pola so habilidá pa sobrevivir a los ataques de los sos opositores..

En 2010, una gran suma d'efectivu, supuestamente 14 millones de randes, fueron robaos de la so casa. La unidá provincial de crime entamáu aportunó en que solo robaron 1,200 de la so casa y depués informó que solo faltaben 4 millones.

Mabuza declaró que les acusaciones contra él son parte d'una campaña de bilordiu escontra la so persona.

## Referencies

## Enllaces esternos
Win Myint

**Win Myint** ( ) ye un políticu birmanu y ex prisioneru políticu que se desempeña como'l décimu presidente de Myanmar dende'l 30 de marzu de 2018. Foi'l presidente de la Cámara de Representantes de Myanmar dende 2016 a 2018. Tamién se desempeñó como miembru del parllamentu pa la Cámara de Representantes dende 2012 hasta 2018.

## Primeros años y educación
Win Myint nació na aldega de Nyaung Chaung, Danubyu, estáu d'Ayeyarwady, Birmania, fía de Tun Kyin y Daw Than. Graduóse con una llicenciatura en xeoloxía de la Universidá d'Artes y Ciencies de Rangún. Casóse con Cho Cho y tienen una fía llamada Phyu Phyu Thin, asesora principal de City Mart Holdings.

## Carrera política
### Llevantamientu 8888 y eleiciones de 1990
Dempués de graduase en xeoloxía de la Universidá de Rangún, Win Myint convertir n'abogáu sénior del Tribunal Cimeru en 1981, y convirtióse n'abogáu del Corte Suprema de Myanmar. En 1985, convertir en defensor del Tribunal Cimeru. Foi encarceláu pol so papel nel llevantamientu 8888, y foi descritu por dalgunos que lo conocieron como un llibru zarráu.

Fora de la cárcel a tiempu pa les eleiciones xenerales de Birmania de 1990, que darréu anularon los militares, postular con ésitu pal conceyu de Danubyu del estáu de Ayeyarwady, llogrando  votos (56% del total), pero nunca se-y dexó ocupar el so cargu.

### Eleiciones parciales de 2012 y eleiciones de 2015
Volvió a entamar la so carrera política nes eleiciones parciales de Birmania de 2012, ganando un escañu na cámara baxa, Pyithu Hluttaw,representando al conceyu de Pathein, y pasando a ser parte del comité del estáu de derechu del secretariu del parllamentu. Nes eleiciones xenerales de Birmania de 2015, foi nuevamente escoyíu diputáu del Pyithu Hluttaw pol conceyu de Tamwe. Desempeñóse como Presidente de la Cámara de Representantes de Birmania de 2016 a 2018.

## Presidencia
Dempués del arrenunciu de Htin Kyaw como presidente de Birmania, Win Myint arrenunció como presidente del Pyithu Hluttaw el 21 de marzu de 2018, una midida vista por munchos como una preparación de la Lliga Nacional pa la Democracia por que Win Myint que se va presentar como candidatu pa la presidencia. Foi asocedíu pol so ayudante T Khun Myat. El Pyithu Hluttaw confirmó la eleición de Win Myint como candidatu a la vicepresidencia de la Cámara de Representantes el 23 de marzu de 2018, allanando el camín por que Win Myint ingrese al procesu d'eleición como próximu presidente de Birmania. Ganó al candidatu del Partíu pa la Unión, la Solidaridá y el Desenvolvimientu, Thaung Aye, con 273 votos contra los 27 d'esti postreru. Win Myint foi escoyíu como'l décimu presidente de Birmania pol Pyidaungsu Hluttaw el 28 de marzu de 2018, con 403 de los 636 llexisladores votando por él.

El 17 d'abril de 2018, Win Myint concedió l'amnistía a 8500 presos, incluyíos nestos a 51 estranxeros y 36 presos políticos.

## Referencies

.
Dumarsais Envaloré

**Léon Dumarsais Envalore**  foi un políticu haitianu, Presidente d'Haití del 16 d'agostu de 1946 al 10 de mayu de 1950.
## Biografía

Nació nel pequeñu pueblu de Verrettes n'abril de 1900.

Ente 1937 y 1940 sirvió como Ministru d'Educación Nacional, Agricultura y Trabayu nel gobiernu de Sténio Vincent.

Asumió la presidencia d'Haití n'agostu de 1946. El so gobiernu tuvo marcáu por una serie de reformes agrícoles (qu'incluyeron, por casu, la introducción del cultivu d'arroz nel país).

El 1 d'avientu de 1949, inauguró la Esposición Xeneral de segunda categoría de Puertu Príncipe. El costu planiáu de $ 4,000,000 pa la organización d'esta Esposición Mundial per parte del Gobiernu d'Haití algamó los $ 26,000,000, de los cualos $ 10,000,000 nun fueron xustificaos. Esti escándalu provocó fuertes crítiques nel país. En mayu de 1950 un golpe d'Estáu lideráu por Franck Lavaud derrocó al gobiernu d'Envalore, pa depués llevar a otru líder del golpe, Paul E. Magloire, a la presidencia en siendo escoyíu oficialmente n'ochobre d'esi añu. 

Léon Dumarsais Envalore foi puestu baxu arrestu domiciliariu y darréu se exilió en París. Finó en mayu de 1950 en Nueva York.
## Referencies
Louis Eugène Roy

**Louis Eugene Roy**  foi un prominente banqueru mulatu haitianu escoyíu pol xeneral d'Estaos Xuníos John H. Russell, Jr., altu comisionado d'Estaos Xuníos n'Haití, pa sirvir como presidente interín del país tres l'arrenunciu de Louis Borno. 

Roy sirvió como Presidente d'Haití del 15 de mayu al 18 de payares de 1930, tiempu mientres el cual tuvo encargáu de supervisar les eleiciones a la nueva Asamblea Nacional. Cuando l'Asamblea escoyó a Sténio Vincent como presidente, Roy arrenunció.
## Referencies
Philippe Sudré Dartiguenave

**Philippe Sudré Dartiguenave** , foi un abogáu y políticu haitianu, ventenu séptimu presidente de la República d'Haití de 1915 a 1922 . Convertir en presidente dempués de la ocupación d'Haití por parte de los Estaos Xuníos, siendo xulgáu polos norteamericanos como daquién abondo afechiscu. Dartiguenave enfrentó la Primer Guerra Mundial xunto a Francia y los Estaos Xuníos. Cola victoria de la Triple Entente, Haití convertir nun país victoriosu en 1918. 
## Biografía
Philippe Sudre Dartiguenave nació en 6 d'abril de 1862 en Anse-à-Veau, perteneciendo a la etnia mulata. Abogáu, diputáu, y depués senador, xugó un papel relevante na ocupación d'Haití por parte de los Estaos Xuníos. Previu a la ocupación norteamericana resultó muertu l'entós Presidente Jean Vilbrun Guillaume Sam, y Estaos Xuníos instaló como nuevu mandatariu a Sudré Dartiguenave.

El presidente aceptó les condiciones de los Estaos Xuníos y veló polos sos intereses, incluyida l'haitiana Haitian American Sugar Company y el bancu comercial Kuhn, Loeb & Co.. Col mandatu del presidente Dartiguenave llegando al so fin, el Conseyu d'Estáu, el cuerpu llexislativu creáu pola Constitución de 1918, axúntase y escueye a Louis Borno como'l so socesor en 10 d'abril de 1922. Philippe Sudré Dartiguenave morrió en 8 de xunetu de 1926 na so ciudá natal d'Anse-à-Veau.
## Referencies
Vilbrun Guillaume Sam

**Jean Vilbrun Guillaume Sam**  foi un políticu y militar haitianu, presidente d'Haití del 4 de marzu al 27 de xunetu de 1915. Foi primu de Tirésias Simon Sam, presidente d'Haití dende 1896 hasta 1902.
## Biografía
Sam yera'l comandante de la División del Norte d'Haití cuando dirixó la revuelta que llevó al poder al presidente Cincinnatus Leconte. Más tarde encabezó la revuelta que derrocó al presidente Oreste Zamor. Sam foi proclamáu presidente cuando'l so antecesor, Joseph Davilmar Théodore, foi obligáu a arrenunciar el 25 de febreru de 1915, cuando nun pudo pagar a los milicianos que lu habíen ayudáu a derrocar a Zamor.

Como'l quintu presidente en cinco años aturbolinaos, Sam viose obligáu a trepar con una revuelta contra'l so propiu réxime, dirixíu pol Dr. Rosalvo Bobo, que s'oponía a los llazos comercial y estratéxicu espandíos del gobiernu colos Estaos Xuníos. Tarreciendo que compartiría'l mesmu destino que los sos predecesores, Sam actuó con durez contra los sos oponentes políticossobremanera la población mulata, más educada y más rica. La culminación de les sos midíes represives producióse'l 27 de xunetu de 1915, cuando ordenó la execución de 167 presos políticos, incluyíu l'ex presidente Zamor, que taba deteníu nuna prisión de Puertu Príncipe. Esto enfureció a la población, que se llevantó contra'l gobiernu de Sam asina llegó-yos la noticia de les execuciones.

Sam fuxó a la embaxada de Francia, onde recibió asilu. Los líderes mulatos de los rebeldes aprucieron na embaxada y atoparon a Sam. Abasnar y cutir, depués refundiaron el so cuerpu inerte sobre la verja de fierro de la embaxada a la población qu'aguardaba, quien depués fixo cachos el so cuerpu y exhibió les pieces al traviés de los barrios de la capital. Mientres les siguientes dos selmanes, el país tuvo en caos.

La noticia del asesinatu llueu llegó a los barcos de l'Armada d'Estaos Xuníos fondiaos nel puertu de la ciudá. El presidente Woodrow Wilson, que resabiaba del xiru de los acontecimientos n'Haití, y especialmente la posibilidá de que Bobo tomara'l poder, ordenó a les tropes d'Estaos Xuníos que s'apoderaren de la capital, alegando que los disturbios podríen bastiar una invasión del Imperiu alemán al país. Aterrizaron a otru día, el 28 de xunetu, y siguieron ocupando'l país mientres diecinueve años (vease Ocupación d'Haití por parte de los Estaos Xuníos), hasta agostu de 1934.
## Referencies
Oreste Zamor

**Emmanuel Oreste Zamor**  foi un militar y políticu haitianu, efímeru Presidente d'Haití en 1914.

## Biografía
Mientres la guerra civil haitiana, Oreste Zamor y el so hermanu Carlos, dambos xenerales, entraron nel conflictu, lo que resultó nuna presidencia curtia pa Oreste del 8 de febreru al 29 d'ochobre d'esi añu. Tuvo dificultaes col xeneral Joseph Davilmar Théodore, que se negó a reconocer la so autoridá, y colos empresarios estauxunidenses que teníen intereses financieros n'Haití.

El gobiernu de los Estaos Xuníos buscó'l control de les aduanes n'Haití sol gobiernu de Zamor. Los gobiernos francés y alemán oponer a les demandes de los Estaos Xuníos, y el Secretariu d'Estáu William Jennings Bryan presentó una propuesta modificada (el "Plan Farnham", qu'incluyía la supervisión de les aduanes, les finances y el creitu haitianos) a Charles Zamor. Los Zamor refugaron aceptar el plan nun siendo qu'Estaos Xuníos creara l'apariencia de que taben so presión militar pa faelo. El plan nunca foi implementáu, y la guerra civil n'Haití volver# a entamar nel branu de 1914.

Dempués de cuatro meses de llucha, Oreste Zamor foi espulsáu de la presidencia y asocedíu por Theodore. Foi executáu l'añu siguiente pol gobiernu de Vilbrun Guillaume Sam.

## Referencies

## Enllaces esternos
François C. Antoine Simon

**François C. Antoine Simon**  foi un militar haitianu, presidente d'Haití del 6 d'avientu de 1908 al 3 d'agostu de 1911. Lideró una rebelión contra Pierre Nord Alexis y asoceder como presidente.

## Biografía
Francois C. Antoine Simon nació'l 10 d'ochobre de 1843 en Les Cayes, Haití, y morrió'l 10 de xineru o'l 10 de marzu de 1923 en Les Cayes. Primeramente trabayó como policía municipal antes de xunise al exércitu como oficial.

En 1883 foi nomáu comandante de les tropes en Sur, cargu qu'ocupó hasta 1908. Mientres la so carrera militar, foi xubíu a coronel en 1887. Ente 1896 y 1902, foi ayudante de campu del presidente Tirésias Simon Sam y depués foi promovíu a xeneral. Como xeneral, lideró una revuelta militar contra'l presidente Pierre Nord Alexis.

### Presidencia
El 6 d'avientu de 1908, foi nomáu socesor del presidente Alexis. Anque tenía poca educación formal, axuntó un grupu asesor compuestu por homes influyentes. El 19 d'avientu de 1908 anunció'l so gabinete de seis miembros y juramentó ante'l senador Paulin.

Una de les sos primeres decisiones polítiques foi buscar una política d'apandamientu que dexara'l regresu de los haitianos exiliaos. Esto preparó l'escenariu pa cierta estabilidá mientres los primeros años del so mandatu. El presidente Simon esforcióse constantemente p'ameyorar la producción agrícola. Tamién tenía la intención de construyir una rede ferroviaria nacional. Pa llograr esto, riquiéronse dellos contratos con compañíes estauxunidenses, incluyíu'l llamáu "Contratu MacDonald", un contratu pa construyir una llinia ferroviaria ente Puertu Príncipe y Cap-Haïtien. Encualláu dientro d'estes negociaciones taba'l cultivu y l'esportación d'azucre y plátanos per parte de la Haitian American Sugar Company. Sicasí, estos contratos taben mal preparaos, lo que xeneró crítiques d'intelectuales y políticos per igual. Per otru llau, los contratos conducieron direutamente a la pavimentación de les cais y la electrificación de Puertu Príncipe. Como resultáu de les carreteres modernes, hubo un aumentu na presencia d'automóviles n'Haití.

Pa satisfaer los plantíos bananeras de los Estaos Xuníos, les empreses haitianes fueron gravadas, lo que provocó disturbios de pequeños propietarios que finalmente pagaron el preciu. Los pequeños llabradores del norte del país empezaron a remontase en xunu de 1911. El xeneral Cincinnatus Leconte, ex ministru d'Obres Públiques y Agricultura de Simon Sam, aprovechó la situación pa liderar un golpe d'Estáu contra Simon.

La combalechadura inicial de Leconte fracasó, pero un intentu posterior n'agostu de 1911 tuvo ésitu na captura de Puertu Príncipe. Simon foi espulsáu del poder por partidarios de Cincinnatus Leconte, quien foi'l so socesor como presidente.. Simón partió al exiliu mientres dellos años, pero tornó a Haití, onde morrió en Les Cayes.

## Referencies
Tirésias Simon Sam

**Tirésias Simon Sam**  foi un militar y políticu haitianu, Presidente de la República d'Haití dende'l 31 de marzu de 1896 hasta'l 12 de mayu de 1902. Senador per dellos años antes de convertise en Presidente de la República, asocedió al so rival Florvil Hyppolite. So la so presidencia, gobernó col sofitu del Senáu y la Cámara de Diputaos. El so mandatu terminó con un golpe d'Estáu lideráu por Pierre Nord Alexis.

## Biografía
Yá en 1879, Simon Sam convertir en senador vitaliciu. Llueu se convirtió en secretariu d'estáu. De cutiu foi nomáu por senadores pa representar al Senáu d'Haití en ceremonies oficiales ante'l Presidente de la República. En 1889, Florvil Hyppolite llegó al poder y controló el Senáu, amenorgando a Simon Sam y los sos colegues a papeles honorarios. El 24 de marzu de 1896 Florvil Hyppolite, entós presidente, muerre d'un paru cardiaco.

Dempués de la muerte del presidente Florvil Hyppolite, el Senáu nomó a Tiresias Simon Sam como presidente de la República. Simon fuera un antiguu aliáu y amigu políticu de Florvil Hyppolite. Pero cuando ésti tomara'l control del Senáu en 1889, Simon Sam dixebrárase d'él. 

Sam controló'l país col sofitu del Senáu y la Cámara de Diputaos. Foi escoyíu'l 31 de marzu de 1896 por un periodu de siete años. La so presidencia lliberal tuvo marcada pol casu Lüders, que representó humildación escontra'l planu internacional, debilitando'l so poder.

El 8 de mayu de 1902, el xeneral Pierre Nord Alexis tomó'l control del país por un golpe d'Estáu. El golpe de Alexis llevó al presidente Simon Sam a arrenunciar. Simon Sam dexó la presidencia dempués d'un tirotéu ordenáu poles tropes de Alexis, el 12 de mayu de 1902 . Nord Alexis proclamóse Presidente vitaliciu y Simon Sam partió al exiliu. Tres la cayida de Alexis, tornó a Haití en 1908. Pero se exilió per segunda vegada'l 8 d'agostu de 1912, tres la muerte del presidente Tancrede Auguste.

## Referencies
Monpoint Jeune

**Borno Monpoint**  meyor conocíu como **Monpoint Jeune**, foi un militar y políticu haitianu.

## Biografía
Monpoint Jeune yera un mozu graduáu cuando empezó una carrera militar, mientres la cual xubió al rangu de Xeneral d'Exércitu Xeneral.

Como xeneral, reprimió una revuelta en marzu de 1878 contra'l presidente Pierre Théoma Boisrond-Canal.

Dempués de la destitución del presidente François Denys Légitime, foi designáu, el 23 d'agostu de 1889, como presidente interín d'Haití.

El 17 d'ochobre de 1889 foi reemplazáu pol Ministru d'Agricultura, Florvil Hyppolite.

Sirvió como Secretariu d'Estáu de Guerra y Marina ente abril y avientu de 1896, y nuevamente ente ochobre de 1889 y agostu de 1890 (so les presidencies de Tirésias Simon Sam y Florvil Hyppolite, respeutivamente).

## Referencies
Vicepresidente de Turquía

El **Vicepresidente de Turquía** ye'l segundu cargu constitucional de mayor xerarquía en Turquía, dempués del Presidente de la República.

El 9 de xunetu de 2018 Fuat Oktay foi nomáu Vicepresidente de Turquía.

## Llista de Vicepresidentes de Turquía (2018–presente)

## Referencies
François Denys Légitime

**François Denys Légitime**  foi un militar y políticu haitianu que se desempeñó como presidente d'Haití dende 1888 hasta 1889.
## Biografía
Légitime nació en Jérémie, Haití, el 20 de payares de 1841, fíu de Denys Légitime y Tinette Lespérance. Légitime casóse con Rose-Marie Isaure Marion y tuvo nueve fíos: Cuvier, Edmond, Angèle, Antoinette, Denis Jr., Léon, Clemence, Marie y Agnès.

Sirvió como xeneral axuntu mientres el gobiernu de Fabre Geffrard, y como ayudante de campu mientres el gobiernu de Sylvain Salnave. Foi Secretariu d'Estáu del Interior y depués Secretariu d'Estáu del Interior y d'Agricultura mientres el gobiernu de Lysius Salomon. Mientres esta alministración, Légitime foi acusáu d'aspirar a la presidencia, y en consecuencia dir a Kingston, Xamaica, permaneciendo trés años.. Depués tornó a Haití por invitación de los sos siguidores, y el 7 d'ochobre de 1888 foi escoyíu presidente del gobiernu provisional. El xeneral Seide Thelemaque denunció la so eleición como fraudulenta ya intentó faese presidente, pero foi asesináu na batalla que siguió. Légitime asumió como presidente d'Haití'l 16 d'avientu de 1888, pero arrenunció en 1889, por cuenta de la oposición del xeneral Florvil Hyppolite, y nuevamente retiróse a Xamaica. En 1896, el presidente Tirésias Simon Sam dio una amnistía xeneral y Légitime tornó a Haití. Morrió'l 29 de xunetu de 1935 en Puertu Príncipe.
## Referencies
Joseph Lamothe

**Joseph Lamothe**  foi un militar y políticu haitianu, Presidente d'Haití de xunetu a ochobre de 1879.

## Biografía
El xeneral Joseph Lamothe llegó al poder dempués del arrenunciu del presidente Pierre Théoma Boisrond-Canal el 17 de xunetu de 1879.

Formó un gobiernu provisional el 26 de xunetu con otru militar d'altu rangu, el xeneral Hériston Hérissé.

Llueu, Joseph Lamothe enfrentó una rebelión per parte de los lliberales y una bancarrota del Estáu haitianu, que yá nun podía pagar los sueldos de los sos funcionarios. Los bonos del Tesoru emitir dende instituciones financieres estranxeres, especialmente estauxunidenses, que teníen un índiz de gastadura exorbitante.

N'ochobre de 1879, el gobiernu provisional de Lamothe foi derrocáu por un golpe militar del xeneral Richelieu Duperval. Esti postreru fixo detener a Lamothe y al so compañeru Hérissé. Al tornar del exiliu, Lysius Salomon, secundáu poles autoridaes militares de Puertu Príncipe, ordenó la disolusión d'esti gobiernu provisional y foi escoyíu pola Asamblea Nacional como nuevu mandatariu.

## Referencies

## Enllaces esternos
Tancrède Auguste

**Joseph Antoine Tancrède Auguste**  foi un políticu haitianu, presidente de la República d'Haití dende'l 9 d'agostu de 1912 hasta la so muerte. La so presidencia, que duró solu ocho meses, empezó na crisis, yá que el so predecesor Cincinnatus Leconte morriera nuna esplosión del Palaciu Presidencial causada polos sos opositores políticos. El presidente Auguste ordenó entós la reconstrucción del Palaciu Nacional y estableció una policía secreta p'atayar cualquier combalechadura contra'l gobiernu. Enfermu, morrió antes de completar el so mandatu.

## Biografía
Fíu de André P. Auguste y Ernestine Rotgers, yera dueñu d'una casa comercial en Puertu Príncipe. Depués convirtióse en Ministru del Interior y Policía so les presidencies de Florvil Hyppolite y Tiresias Simon Sam. Foi parte del Conseyu de Secretarios d'Estáu, qu'aseguró la transición al poder ente la muerte de Florvil Hyppolite y la elección de Tiresias Simon Sam.

Asumió la presidencia d'Haití'l 9 d'agostu de 1912. 

Dempués d'un viaxe al norte del país, Auguste sufrió una enfermedá y morrió en 2 de mayu de 1913.

## Referencies

## Enllaces esternos
Michel Oreste

**Michel Oreste-Lafontant**, meyor conocíu como **Michel Oreste**  foi un políticu haitianu, Presidente de la República d'Haití dende'l 4 de mayu de 1913 hasta'l 27 de xineru de 1914. Mientres la so presidencia, al averase la Primer Guerra Mundial, Oreste nun despinta'l so sofitu a Alemaña. El so gobiernu parcialmente dictatorial causó la so cayida'l 27 de xineru de 1914, unos meses antes del empiezu de la Primer Guerra Mundial. Se exilió en Nueva York, onde finó en 1918.
## Biografía
Ente 1912 y 1913 foi miembru del Senáu d'Haití en representación del departamentu d'Oeste.

Michel Oreste foi escoyíu'l 4 de mayu de 1913 como Presidente de la República pola Asamblea Nacional, nun contestu de baturiciu dempués de la muerte del presidente Tancrède Auguste. Según Oreste, el país podía salir de la crisis solu si'l poder llexislativu y executivu concentrar nuna sola persona. Dalgunos tarrecieron entós una dictadura, y Orestes tuvo qu'arrenunciar al 27 de xineru de 1914 so la presión d'una posible insurrección. Se exilió primero en Colombia y depués en Nueva York, onde finó en 1918. Dempués del so arrenunciu y partida, asocedió-y Oreste Zamor.
## Referencies
Marc Bazin

**Marc Louis Bazin**  foi un funcionariu del Bancu Mundial, ex funcionariu de les Naciones Xuníes y ministru haitianu de Finances y Economía so la dictadura de Jean-Claude Duvalier. Foi Primer Ministru d'Haití dende'l 4 de xunu de 1992, nomáu pol gobiernu militar que tomara'l poder el 30 de setiembre de 1991.

## Biografía
Nacíu en Saint-Marc, el so padre, Louis Bazin, yera miembru de la elite negra d'Artibonite. Estudió derechu y economía nel Institutu Solvay en Bruxeles y depués trabayó como economista pal Bancu Mundial de 1972 a 1976. Bazin desempeñóse como Ministru d'Economía y Finances mientres seis meses en 1982, so la dictadura de Jean-Claude Duvalier.

Foi consideráu como'l candidatu presidencial haitianu favoritu de l'alministración d'Estaos Xuníos de George H. W. Bush y la población burguesa d'Haití. Cuando'l país nun podía durar más nes rellaciones esteriores como una dictadura militar y tenía qu'abrir el gobiernu a eleiciones llibres, Bazin yera vistu como'l candidatu ganador en casu de que los comicios llevar a cabu primero que la izquierda haitiana tuviera tiempu de reorganizase.

N'última instancia, Bazin recibió'l 14% de los votos; Jean-Bertrand Aristide ganó les eleiciones presidenciales de 1990 col 67%. Dempués de nueve meses, Aristide foi depuestu por un golpe militar. En xunu de 1992, l'exércitu designó a Bazin como primer ministru y presidente interín. La respuesta inicial de Washington foi qu'ocupaba'l cargu illegalmente, pero llueu s'averaron a él y primieron a Aristide por qu'axustara colos militares y con Bazin. Col cambéu de les alministraciones nos EEXX y l'ascensu de Bill Clinton, l'actitú escontra Haití camudó. Bazin dimitió'l 8 de xunu de 1993.

Bazin tamién foi un fervosu opositor políticu de Aristide, y presentóse nes eleiciones presidenciales de 2006, pero recibió apenes el 0,68% de los votos.

Bazin morrió de cáncer de próstata na so casa en Pétion-Ville el 16 de xunu de 2010.

## Referencies
Hérard Abraham

**Hérard Abraham**  foi un militar y políticu haitianu.

## Biografía
Abraham apuntóse al exércitu d'Haití cuando yera mozu. Aportó a rangu de teniente xeneral y convirtióse n'unu de los pocos miembros del exércitu pertenecientes al círculu íntimu del presidente Jean-Claude Duvalier. Abraham sofitó, sicasí, el golpe d'Estáu de 1986 contra Duvalier, y desempeñóse como ministru d'Asuntos Esteriores del so socesor Henri Namphy dende 1987 hasta 1988. Convirtióse en presidente interín d'Haití el 10 de marzu de 1990 dempués de protestes caleyeres qu'obligaron al presidente Prosper Avril al exiliu. Arrenunció al poder trés díes depués, convirtiéndose nel únicu líder militar n'Haití del sieglu XX n'arrenunciar al poder voluntariamente. En xineru de 1991, na so calidá de Comandante en Xefe de les Fuercies Armaes, Abraham ayudó a detener un intentu de golpe d'estáu contra la presidenta provisional Ertha Pascal-Trouillot.

En 1991, Abraham retiróse del exércitu y coló a los Estaos Xuníos. Instalóse en Miami (Florida) y retiróse de la vida pública. Vivía cerca d'otru ex-políticu haitianu, Gérard Latortue, quien más tarde se convertiría en Primer Ministru d'Haití. En febreru de 2004, Abraham fixo un discursu per radio dende Florida pidiendo l'arrenunciu del presidente Jean-Bertrand Aristide.

Dempués del exiliu forzáu d'Aristide del país, precisábase formar un nuevu gobiernu. Latortue finalmente foi escoyíu pal cargu de primer ministru so la presidencia interina de Boniface Alexandre, y convidó a Abraham a tornar a Haití y convertise en ministru del Interior. Abraham aceptó y desempeñó el cargu dende marzu de 2004 hasta'l 31 de xineru de 2005, cuando se convirtió en ministru de Rellaciones Esteriores. Ocupó esi puestu hasta'l 9 de xunu de 2006.

Morrió por mor d'un tumor cerebral el 24 d'agostu de 2022 a los 82 años d'edá.

## Referencies

## Enllaces esternos
Walter Simons

**Walter Simons**  foi un abogáu y políticu alemán. Exerció como presidente de la *[[Reichsgericht]]* de 1922 a 1929.
## Biografía
N'estudiando hestoria, filosofía, derechu y economía n'Estrasburgu, Leipzig y Bonn, empezó la so carrera en derechu en 1882 como asistente llegal, y en 1893 convertir en xuez en Velbert. Dempués de trabayar na *Reichsjustizamt* en 1905 y na Oficina de Rellaciones Esteriores en 1911 Simons convertir en xefe de la Cancillería del Reich n'ochobre de 1918. Foi xefe de la delegación alemana pal tratáu de paz de Versalles y tuvo que dimitir en refugando'l Tratáu de Versalles.

Dende'l 25 de xunu de 1920 al 4 de mayu de 1921 foi Ministru de Rellaciones Esteriores d'Alemaña, ensin afiliación a partíu políticu dalgunu, nel gobiernu de Konstantin Fehrenbach. Como tal, representó a Alemaña na Conferencia de Spa en xunetu de 1920.

De 1922 a 1929, Simons foi'l presidente de la *[[Reichsgericht]]*. Como tal, dempués de la muerte del presidente Friedrich Ebert, asumió de forma provisional como Xefe d'Estáu de la República de Weimar de 12 de marzu de 1925 hasta'l 12 de mayu de 1925, cuando'l presidente electu, Paul von Hindenburg, asumió'l cargu. Arrenunció a la so posición na *Reichsgericht* en protesta por una inxerencia inconstitucional del Gobiernu nun xuiciu. A partir de 1929 Simons foi un profesor de derechu internacional na Universidá de Leipzig.
## Referencies

## Enllaces esternos
Benigno Andrade Flores

**Benigno Andrade Flores** foi un militar ecuatorianu qu'exerció per unes hores la xefatura supremu de la república al apurri-y el poder a los militares l'encargáu del poder Antonio Pons, depués del derrocamientu del presidente José María Velasco Ibarra.

## Xefatura Suprema
En 1935, depués del derrocamientu de Velasco Ibarra polos militares, l'encargáu del poder Antonio Pons, ante l'inminente trunfu del Partíu Conservador con Alejandro Ponce nes eleiciones presidenciales, decidió apurri-y el poder a los militares pa evitar o conflictu civil. El cargu de xefe d'estáu recayó en Andrade Flores, quién foi designáu como'l presidente de la xunta militar conformada en Quito, pero esti refugu asumir el poder y alcordó designar a un dictador civil, el cuál foi Federico Páez, ministru d'obres públiques.

## Cargos Exercíos
Ministru de Guerra y Marina en 1935, del gobiernu encargáu d'Antonio Pons.

Iinspector Xeneral del Exércitu ente 1934 y 1935.

Xefe de la Segunda Zona Militar, Quito en 1934
Xefe de la Zona Militar de Guayaquil

Coronel del Exércitu del Estáu Mayor en Payares de 1927

## Referencies

## Enllaces esternos
* Diccionariu biográficu del Ecuador , la páxina de Rodolfo Pérez Pimentel.
Juan Bernardo León

**Juan Bernardo León y Cevallos**  foi un militar, políticu y prócer ecuatorianu.

Patriota y prócer de la independencia que participó de manera activa nel movimientu llibertariu de Riobamba del 11 de payares de 1820.

Diez años más tarde asistió como Diputáu pola provincia de Chimborazo a la Primera Constituyente, que convocada pol Xeneral Juan José Flores axuntar na ciudá de Riobamba el 14 d'agostu de 1830 pa dictar la primer Carta Fundamental del Ecuador.

Foi electu nuevamente como asambleísta constituyente por Chimborazo en 1835 y foi escoyíu Vicepresidente de la República, p'acompañar na so xestión alministrativa al Dr. Vicente Rocafuerte.

## Referencies

## Enllaces esternos
Fausto Navarro Allende

**Fausto Navarro Allende**  foi un políticu ecuatorianu qu'exerció per una hora'l poder executivu del Ecuador mientres el golpe d'estáu al gobiernu de Carlos Arroyo del Río.

## Biografía
Navarro Allende nació en Quitu en 1888, d'una familia pudiente proveniente de la Revolución Lliberal, polo que foi miembru del Partíu Lliberal Radical Ecuatorianu tola so vida, aportando a Presidente del Poder Llexislativu d'Ecuador Presidente de la Cámara de Representantes ente 1932 y 1933. Foi miembru de la Gran Loxa Masónica del Ecuador hasta la so muerte en Quitu en 1972.

## Encargu del Poder
En 1944, a la fin del gobiernu de Carlos Arroyo del Río asocedió l'entamu de la Revolución de la Gloriosa, ante la posibilidá de fraude eleutoral nes eleiciones presidenciales del mesmu añu favoreciendo al candidatu oficialista, el presidente del congresu, Miguel Ángel Albornoz. El 29 de mayu, la situación volvióse insostenible al tomase la revuelta la ciudá de Guayaquil, polo que Arroyo del Río decidió arrenunciar apurriéndo-y el poder al Vicepresidente de la Cámara del Senáu, Fausto Navarro, una y bones Albornoz refugo'l cargu por atopase en campaña eleutoral, d'igual manera'l presidente de la Cámara de Representantes Teodoro Maldonado Carbo escusar por solicitú del presidente, yá que confiaba en Navarro.

La so designación causo mayores disturbios, resultando nel trunfu de la revolución y el derrocamientu del réxime lliberal, siendo encarceláu Navarro. El so fugaz pasu pol poder convertir nel xefe d'estáu que menos tiempu tuvo nel poder na historia del país, por menos d'una hora.

**Fonte:**

## Referencies

## Enllaces esternos
Marcos Espinel

Marcos Espinel Endara foi un políticu y diplomáticu ecuatorianu, nacíu na ciudá de Quito en 1809 y fináu na mesma ciudá en 1876.

## Biografía
Espinel, un lliberal de tola vida, xubió al poder mientres el gobiernu de José María Urbina, quién lo designao como Canciller y Ministru de Gobiernu ente 1852 hasta 1855, añu en que foi propuestu como'l presidente pa ser el candidatu oficialista pa la vicepresidencia, trunfando na primer eleición vicepresidencial por votación popular. Al concluyir el so mandatu en 1858, siguió collaborando nel gobiernu de Francisco Robles hasta que foi derrocáu, teniendo que fuxir al exiliu en Perú al ser escorríu polos conservadores, tornó al país en 1875 al cayer el réxime garciano, tando enfermu gravemente, morriendo un añu dempués.

## Referencies

## Enllaces esternos
Manuel Benigno Cueva

**Manuel Benigno Cueva Betancourt**  foi un abogáu y estadista ecuatorianu.

Dende bien nuevu pasó a aniciase na ciudá de Guayaquil, onde fundó'l periódicu «El Heraldo» al traviés del cual fustigó al gobiernu del Xeneral Ignacio de Veintemilla, quien pa castigar la so altiveza ordenó'l so destierru.

Foi Presidente de la Xunta Patriótica Nacional, Diputáu, Senador, Presidente de l'Asamblea de 1896-97 y Vicepresidente de la República mientres el primer gobiernu constitucional del Xeneral Eloy Alfaro.

Tocó-y actuar entós como Encargáu del Poder Executivu n'alministración constitucional, del 17 de xunu al 22 d'agostu de 1897 del 1 de xineru al 3 de febreru de 1898 y del 16 de payares al 23 de marzu de 1899.

## Referencies

## Enllaces esternos
José Rafael Bustamante

**José Rafael Bustamante Cevallos**  foi un políticu y escritor ecuatorianu.

## Biografía
Yera fíu de Rafael Bustamante Sánchez y de Josefina Cevallos y Cevallos.

Foi un filósofu que fizo honor a les lletres del Ecuador. D'ente la so bibliografía destaquen dos obres: “Pa Matar el Viérbene” (novela) y “Considerancies sobre la Llibertá” (Filosofía de la Llibertá).

En 1921 ingresó a l'Academia Ecuatoriana de la Llingua, lleendo “La Claridá de la Elocución”, discursu en prosa d'innegable valor que foi publicáu esi añu nes Memories” de l'Academia. 

El Dr. José Rafael Bustamante morrió na so ciudá natal, el 14 d'abril de 1961.

## Vida pública
Foi unu de los integrantes de la Xunta de Gobiernu Plural que llegó al poder de resultes de la Revolución Xuliana qu'en 1925 punxo fin al gobiernu del Dr. Gonzalo S. Córdova. Nesti réxime -que s'estendió dende'l 9 de xunetu de 1925 hasta'l 9 de xineru de 1926- participaron tamién pervalibles figures de la dómina como Luis Napoleón Dillon, Pedro Pablo Garaicoa, Francisco Arízaga Luque, Francisco J. Boloña y el Xeneral Francisco Gómez de la Torre.

Ente 1932 y 1933 foi Presidente del Congresu Nacional al presidir el Senáu.

Darréu tocó-y actuar como Vicepresidente de la República, dende'l 18 de setiembre de 1947 hasta'l 31 d'agostu de 1948, mientres el gobiernu del señor Carlos Julio Arosemena Tola

## Referencies

## Enllaces esternos
Manuel Sotomayor y Luna

**Manuel Sotomayor y Luna Orejuela**  foi un políticu ecuatorianu nacíu en 1884 en Quitu.

## Biografía
Dende bien mozu foi unu de los líderes del Partíu Conservador Ecuatorianu. Foi en delles ocasiones diputáu y Senador por Pichincha, foi candidatu presidencial pol Partíu Conservador nes Eleiciones presidenciales d'Ecuador de 1932 llogrando'l segundu puestu. Foi candidatu vicepresidencial nes Eleiciones presidenciales d'Ecuador de 1948 en binomiu con Manuel Elicio Flor, resultancia electa, ente que Galo Plaza Lasso trunfó na presidencia. 

Llegó a la vicepresidencia avanzáu d'edá y con una fráxil salú, opositor al presidente, polo que munches vegaes delegó la presidencia del Congresu por motivos de salú, hasta que n'ochobre de 1949 finó por una afección al corazón, siendo l'únicu vicepresidente en morrer en funciones.

## Referencies

## Enllaces esternos
Abel Gilbert

**Abel Gilbert Pontón**  foi un médicu y políticu ecuatorianu . Dedicó la mayor parte de la so vida a la medicina, fundando la reconocida Clínica Guayaquil, la cuál siguió operando al cargu del so fíu Roberto Gilbert y depués pol so nietu Roberto Gilbert Febres -Cordero. Finó en Guayaquil en 1965. Nel so honor fundóse l'Hospital de Especialidad Abel Gilbert Pontón en 1973.

Gilbert ocupó dellos cargos públicos mientres la so vida ensin pertenecer a un partíu específicu pero identificandose cola ideoloxía lliberal. Foi conceyal de la municipalidá de Guayaquil, Senador pola Agricultura de la Mariña y Vicepresidente de la 13º Asamblea Constituyente. Nes eleiciones presidenciales de 1948 foi binomiu de Galo Plaza Lasso, pero nun resultó electu. En 1949, debíu al fallecimientu del vicepresidente Manuel Sotomayor y Luna, foi electu pol Congresu Nacional pa ocupar la vicepresidencia hasta 1952. 

## Referencies

## Enllaces esternos
Alfredo Chiriboga

**Alfredo Chiriboga Chiriboga**  foi un políticu ecuatorianu. Dende mozu participó na política, siendo por munches ocasiones diputáu pol Partíu Conservador Ecuatorianu en 1920 a 1924. 

Foi unu de los miembros fundadores del *velasquismo*, llinia política na que se caltuvo hasta la so muerte, aportando al direutor del movimientu velasquista, polo que foi escoyíu como binomiu de Velasco Ibarra pa les eleiciones de 1952, resultando electu hasta 1956. Pol restu de la so vida sigo collaborando colos gobiernos de Velasco y el so partíu hasta la so muerte en 1975.

## Referencies
Reynaldo Varea Donoso

**Reynaldo Varea Donoso**  foi un militar y políticu ecuatorianu nacíu na ciudá de Latacunga en 1916. Tuvo una pernomada carrera militar, llegando ser Teniente Coronel del Estáu Mayor del Exércitu. Foi ministru de defensa de José María Velasco Ibarra ente 1952 hasta 1955, al arrenunciar por intentar conspirar pa derrocar al presidente pol so autoritarismu. 

Darréu retomo la so amistá con Velasco Ibarra, polo que foi candidatizado al Senáu pol movimientu velasquista, resultancia electa y foi designáu vicepresidente del senáu. Al dase'l quebre ente la rellación de Velasco Ibarra col vicepresidente Carlos Julio Arosemena Monroy, Varea dexo'l velasquismo y sofitu a Arosemena, polo que foi unviáu a la cárcel xunto al vicepresidente de volao. 

Darréu foi designáu pol Congresu como Vicepresidente de la República, teniendo una polémica xestión, siendo acusáu de corrupción nel manexu de la chatarra, polo qu'enfrentó un xuiciu políticu, el cuál nun llego a inculpalo. Al asumir el poder los militares, Varea foi encarceláu xunto a Arosemena y depués exiliáu. Varea caltúvose alloñáu de la política hasta la so muerte nel 2008.

**Fonte:**

## Referencies

## Enllaces esternos
Arif Alvi

**Arif-ur-Rehman Alvi** ()  ye un políticu paquistanín; actual presidente de Paquistán y asumió'l cargu'l 9 de setiembre de 2018. 

Foi miembru de l'Asamblea Nacional de Paquistán de xunu de 2013 a mayu de 2018 y nuevamente d'agostu a setiembre de 2018. Miembru fundador de Paquistán Tehreek-i-Insaf (PTI), Alvi foi escoyíu presidente de Paquistán el 4 de setiembre de 2018 na eleición presidencial.

## Biografía

### Carrera política
Foi escoyíu miembru de l'Asamblea Nacional de Paquistán como candidatu de PTI pola circunscripción NA-250 (Karachi-XII) nes eleiciones xenerales paquistanines de 2013. Recibió 77 659 votos y ganó a Khushbakht Shujaat. Tres la so esitosa eleición, convertir nel únicu miembru de la PTI en ganar un escañu na Asamblea Nacional de Sindh nes eleiciones xenerales de 2013.

En 2016, foi nomáu presidente del PTI en Sindh.

Foi reelixíu pa l'Asamblea Nacional como candidatu de PTI pola circunscripción NA-247 (Karachi Sur-II) nes eleiciones xenerales paquistanines de 2018. Recibió 91 020 votos y ganó a Syed Zaman Ali Jaffery, un candidatu de Tehreek-y-Labbaik Pakistan.

El 18 d'agostu de 2018, foi nomáu por PTI como candidatu pal cargu de presidente de Paquistán. El 4 de setiembre de 2018, foi escoyíu como'l decimotercer presidente de Paquistán nes eleiciones presidenciales de Paquistán de 2018. Recibió 352 votos eleutorales y ganó a Fazal-ur-Rehman y Aitzaz Ahsan, que llograron 184 y 124 votos, respeutivamente. Al ser escoyíu presidente, Alvi estimó al primer ministru Imran Khan y a la coalición gubernamental pol so sofitu. Convertir nel segundu dentista nel mundu dempués de Gurbanguly Berdimuhamedow pa dirixir un estáu o un gobiernu. Él ye'l tercer presidente de Paquistán que la so familia emigró a Paquistán dende la India dempués de la Partición de la India. El 5 de setiembre de 2018, arrenunció al so escañu na Asamblea Nacional.

## Referencies
Barlen Vyapoory

**Barlen Vyapoory**  ye un políticu mauriciano que se desempeñó como vicepresidente de Mauriciu dende 2016. Vyapoory foi enantes Altu Comisionado de la República de Mauriciu en Sudáfrica. Vyapoory desempeñóse como presidente d'esa organización en delles ocasiones. Él ye un miembru del Movimientu Socialista Militante.

A la efectividá del arrenunciu d'Ameenah Gurib, desempéñase como Presidente interín de Mauriciu. 

## Referencies
Monique Ohsan Bellepeau

**Monique Ohsan Bellepeau**  ye una política mauriciana y foi vicepresidente de Mauriciu dende 2010 hasta 2016. Actuó como Presidenta de Mauriciu del 31 de marzu de 2012 al 21 de xunetu de 2012, cuando Sir Anerood Jugnauth arrenunció a la inauguración de Kailash Purryag na oficina. De nuevu actuó como presidenta del 29 de mayu al 5 de xunu de 2015, cuando Kailash Purryag arrenunció a la inauguración d'Ameenah Gurib na oficina.

## Trayeutoria
Monique Ohsan Bellepeau foi periodista y presentadora de noticies na canal nacional de televisión, Mauritius Broadcasting Corporation. Ella ganó les eleiciones parllamentaries y foi nomada vicepresidenta'l 12 de payares de 2010 tres la muerte del vicepresidente Angidi Chettiar. Foi escoyida por unanimidá por tolos miembros de l'Asamblea Nacional pa convertise na primer muyer vicepresidenta de Mauriciu. Ohsan Bellepeau foi miembru del Partíu Llaborista de Mauriciu y más tarde convirtióse nel presidente del Partíu. Ella ye la fía de Bartholomée Ohsan, quien foi miembru fundador de la fiesta.

El 30 de marzu de 2012, el presidente de Mauriciu Anerood Jugnauth arrenunció dempués d'una engarradiella col primer ministru del país, dexando la siella presidencial al vicepresidente Ohsan Bellepeau. Kailash Purryag asoceder como presidente'l 21 de xunetu de 2012. El 29 de mayu de 2015, el presidente Kailash Purryag arrenunció, dexando la siella presidencial nuevamente al vicepresidente Ohsan Bellepeau. A Ameenah Gurib asoceder como presidente'l 5 de xunu de 2015.

## Referencies

## Enllaces esternos