open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
José Miranda González

**José Miranda González** , foi un historiador asturianu aniciáu en Méxicu. Les sos obres tomaron la historia de Nueva España, destacando los sos estudios sobre la historia económica de dichu periodu, sobremanera del tributu indíxena.

Foi doctor en Derechu y Ciencies Sociales pola Universidá de Madrid. Por cuenta de la Guerra Civil Española emigró a Chile, onde siguió les sos actividaes académiques. En 1943 aportó a Méxicu pa empecipiar llabores na UNAM.

## Obres más importantes
* *Notes sobre la introducción de la Mesta en Nueva España* (1944)
* *La función del encomendero en Nueva España (1532-1541)* 
* *El tributu indíxena na Nueva España nel sieglu XVI* (1952) 

## Referencies

## Enllaces esternos
* Semblanza de Miranda González en revistir Estudios d'Historia Novohispana de la UNAM
José Ramón Tolivar Faes

**José Ramón Tolivar Faes**  foi un prestixosu médicu y unu de los historiadores más importantes d'Asturies.

## Biografía
Naz na llocalidá asturiana de Cabanaquinta'l 27 de mayu de 1917 onde'l so padre ocupaba la secretaría del Conceyu. Con seis años, la familia instalar n'Uviéu al ser treslladáu'l padre a la diputación provincial. Estudia'l bachilleratu nel Institutu d'Uviéu y darréu empecipia los estudios de Farmacia. Tres la guerra civil treslladar a Valladolid a estudiar la carrera de Medicina na so universidá.

Al rematar la carrera torna de nuevu a Asturies siendo destináu a Quirós para más tarde ser treslladáu al Hospital Psiquiátricu d'Uviéu n'ónde va desenvolver bona parte de la so carrera, según na Xefatura Provincial de Sanidá como xefe de personal. En 1949 contrái matrimoniu con Cristina Ales hijo de Leopoldo García Ala Argüelles y nieta de Clarín. En 1966 doctorar coles máximes calificaciones na Universidá de Salamanca con una tesis empobinada pol profesor Luis Sánchez Granjel.

En 1974 ingresa na Real Academia de Medicina d'Asturies y Lleón y, un añu más tarde, nel Real Institutu d'Estudios Asturianos. 

Fina n'Uviéu'l 29 de marzu de 1995, siendo'l 6 d'abril del mesmu añu bautizada una cai d'Uviéu nel so honor, siendo enantes nomáu fíu adoptivu de la ciudá (1987).

## Obra
Amás del so llabor de médicu destaca'l so llabor como historiador. 

* *Nombres y cosas de las calles de Oviedo*, 1958. Ediciones posteriores de 1985 y 1992.
* *Hospitales de leprosos en Asturias durante las edades Media y Moderna* (tesis doctoral), 1966. Reedición de 2008.
* *Noticias históricas de la evolución sanitaria en Asturias*, 1974.
* *Historia de la medicina en Asturias*, 1976.
* *Oviedo, 1705*, 1981.
* *Los enfermos del doctor Casal*, 1981.
* *José Robles, pintor de Asturias*, 1984.
* *El reverendo Joseph Townsend y su viaje por Asturias en 1786*, 1986.
* *El mal de la rosa (biografía novelada del Doctor Gaspar García Casal)* publicada col seudónimu de *Blas de Aces*, 1990.

## Referencies

## Enllaces esternos

*Noticia n'El País aportada'l 29 de mayu de 2008
* *[https://bibliotecavirtual.asturias.es/i18n/catalogo_imagenes/imagen.cmd?path=4006570&posicion=1 Boletín del Real Institutu d'Estudios Asturianos] *, Avello, Manuel F. Uviéu:ISSN 0020-384X, Añu nᵘ50, Nᵘ148, 1996 , páxs. 385-389
* Artículu sobre José Tolivar Faes na wiki *Uviéu Enciclopedia*
José Ramón Pérez Ornia

**José Ramón Pérez Ornia**  foi un periodista y profesor universitariu asturianu. Foi direutor xeneral del ente públicu de comunicación del Principáu d'Asturies (la RTPA), profesor de la Universidá Complutense y direutor del *Anuariu de la TV* qu'edita GECA. Como académicu estudió les rellaciones ente'l poder políticu y la televisión. Allugáu na órbita del PSOE, formó parte del equipu que preparó la concesión de llicencies de televisión privada n'España a finales de los años ochenta. Darréu foi nomáu Direutor Xeneral de Telemadrid (1991), yá que ocupó hasta 1994. D'ende pasó al Ministeriu de la Presidencia como Direutor Xeneral de Comunicación. Dexó'l cargu en 1996 ya incorporóse a la empresa GECA -Gabinete d'Estudios de Comunicación Audiovisual- dedicada al analís y el plantegamientu d'estratexes en televisión y que publica un Anuario de la Televisión dirixíu pol mesmu Ornia. En xineru de 2005, tomó posesión como Direutor Xeneral de RTPA.

## Referencies

## Enllaces esternos
José Reguero Argüelles

**José Reguero Argüelles** , astrónomu y matemáticu asturianu.

## Biografía
Fíu de Francisco Regueru y María Josefa Argüelles, hermana d'Agustín Argüelles, estudia gramática castellana y llatina en Villaviciosa y Humanidaes en Valdediós. Protexíu pol entós obispu de Zamora, que yera familiar so, Pedro Inguanzo y Rivero, ingresó nel Seminariu de Zamora, nel que concluyó los estudios de Filosofía y más tarde na Universidá de Salamanca, na que se graduó de llicenciáu en Cánones en 1832, facultá de la que se doctoró pocu dempués na Universidá de Valladolid. Concluyíos los estudios, y siempres so la proteición de Inguanzo y Rivero, yá arzobispu de Toledo, ésti designó-y racionero del arzobispáu y más tarde conseyeru del gobiernu d'esa xurisdicción eclesiástica. En tal puestu intervieno na guerra carlista y diose a conocer como escritor col so *Apoloxía del xustu mediu*, llibru que reflexa'l talante d'un home lliberal y amante del progresu.

Treslladar a Toledo a trabayar baxu tutelar de Pedro Iguanzo, nesi tiempu arzobispu de Toledo, y ellí interésase pola astronomía. Publica'l so llibru *Uranugrafía vulgar*, un mapa celeste que-y reporta fama y fai que se-y dea una cátedra de matemátiques nel naciellu institutu de segunda enseñanza y el cargu de vicerrector. Publica tamién los trés tomos del so *Astronomía física*. El concordatu de 1851 suprimió la clase de los racioneros, pero dióse-y una canonjía al añu siguiente, que llogró cola dignidá de capitular y na que tuvo pocu tiempu, yá que finó'l 5 de payares de 1853.

## Obra
**Uranografía vulgar, ó sea representación clara y palpable del mecanismo celeste*. Toledo: Editorial J. de Cra. 1842.
**Astronomía física. Nociones de esta ciencia sublime, dirigidas a ponerla al alcance de todos, y á preparar al estudio elemental de la misma*. Madrid, 1850-51, 3 tomos, 672p. + 638p. + 397p. 7 llámines plegaes.
**Apología del justo medio: Discurso político, calmante de excitación, conciliador de extremados partidos, lo dirige a un amigo y lo ofrece al público el licenciado...* (Toledo, 1836).
**Brevísimas reflexiones sobre el discurso que, contra la intolerancia de cultos religiosos, pronunció un ilustre diputado en la sesión de Cortes el 13 de diciembre de 1836* (Toledo: Imp. de D. J. de Cea, 1837).
**Máximas y verdaderos principios del Derecho público canónico que sirven de bases preliminares al Tratado y concordia entre el sacerdocio y el imperio* (Toledo 1838).
**La Religión y las Ciencias, o sean, principales puntos de contacto de la religión con las ciencias en general y especialmente con la Astronomía* (Madrid: Impr. y casa de la Unión Comercial, 1843), 2 vols.

## Fuentes
*ABEPI. Archivu biográficu español y iberamericano: II 756, 175-177.

## Referencies

## Enllaces esternos
José Uría y Uría

**José María Uría y Uría**  foi un pintor asturianu.

## Biografía
Empecipióse como discípulu d'Antonio Fernández Cuevas. Formar mientres diverses estancies n'Asturies, Madrid, na Escuela de San Fernando, y Roma ente 1883 y 1890. En Madrid tuvo aprendiendo nel taller de Salvador Martínez Cubells. Al empiezu de la so carrera dedicar a pintures de calter históricu (influyíu por Diego de Velázquez o Francisco Pradilla) como *Príncipe Don Carlos y El Duque d'Alba*. Les sos pintures *El Campu de San Francisco*, *Antes de Dar el sí* o *Lope de Vega nel campusantu* son dalgunes de les obres coles que participó n'esposiciones internacionales llogrando gran reconocencia. Empieza a cultivar la temática industrial influyíu pol ambiente asturianu, con interiores de fábriques y talleres como *Dempués de la fuelga* o *Yera de machaqueo en [[Fábrica de La Felguera|Duro Felguera]]*. Darréu, va dedicar a la semeya y más tarde a los paisaxes, especialmente d'Asturies y Lleón. Dalgunes de les sos obres, como *L'arcu del rei Castu*, atopar nel Muséu del Prado. Cofundó xunto con Rafael Zamora y Pérez de Urría, marqués de Valero Urria, la Sociedá Filarmónica d'Uviéu. Foi padre del historiador Juan Uría Ríu.

## Referencies

## Enllaces esternos

* L'Ayalga d'Uviéu: José Uría y Uría
José Álvarez Fernández

**José Álvarez Fernández**, conocíu como *Padre Apaktone*,  foi un misioneru católicu dominicu evanxelizador de la selva virxe madrediosense, na Amazonia Peruana, onde permaneció por un periodu de 53 años. Atopar en procesu de beatificación.

## Biografía
Consideráu como símbolu del misioneru, entá ensin saber nadar y ser de naturaleza medrosa, percorrió esta selva, transitó caudalosos ríos y tupios montes, trochas y quebraes, durmió en sableres y xunto a grandes árboles, acompañáu namái del so inquebrantante fe. Dalgunos llamar llocu y quixote, pero más lu reconocieron como un héroe y santu.

## Esplorador
Realizó cientos d'espediciones pola cuenca del ríu Madre de Dios. 

Pol so descubrimientu de llugares recónditos del ríu Madre de Dios, buscando a los sos pobladores nativos, aportó a incorporáu como miembru de la Sociedá Xeográfica de Lima.

## Obra
* *Escritos*. Edición, Joaquín Barriales. Lima: Misioneros Dominicos, 1998.
* *Vocabulariu español-huarayo. Y*studio introductoriu y notes de María C. Chavarría Mendoza. Lima: Centru Cultural José Pío Aza, 2008.

## Bibliografía
* Pérez Casado, Ángel: *Misión nes cabeceres del Amazones: l'apasionante aventura del dominicu José Álvarez na Amazonia peruana*. Lima: Misioneros Dominicos, 1998.
* Soria Heredia, José Manuel: *Ente tribus amazóniques: l'aventura misionera del P. José Alvarez Fernández, O.P. (1890-1970)*. Salamanca: San Esteban, 1998.
* Barriales Ardura, Andrés: *Home de Dios y de los homes: semeya d'una fidelidá: Apaktone, P. José Álvarez Fernández misioneru dominicu*. Salamanca, Editorial San Esteban, 2003.
* Barriales, Joaquín: *P. José Álvarez: misioneru dominicu, Apaktone = Pá vieyu*. Caleruega, Burgos: Padres Dominicos, 2007.

## Referencies

## Enllaces esternos
* 
* 
* Reportaxe de RTVE sobre'l Apaktone y los misioneros dominicos
José Ángel Abad

**José Ángel Abad**  ye un periodista corresponsal asturianu.

En 1993 entama la so trayeutoria profesional como *[[freelance]]* en Yugoslavia. Al añu siguiente incorporar a la cadena de televisión Antena 3 en Madrid. Cuatro años dempués, en 1998, desempeña pa esta cadena'l puestu de corresponsal en Galicia y Asturies. En 1999 ye nomáu corresponsal d'Antena 3 en Londres y dende 2003 ye corresponsal d'Antena 3 en Nueva York, onde vive anguaño.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Información na páxina de l'Asociación de Corresponsales de les Naciones Xuníes
* Blogue n'antena3.com de José Ángel Abá 
*
José Ramón Álvarez Rendueles

**José Ramón Álvarez-Rendueles Medina**  ye un economista asturianu.

## Biografía
Abogáu y doctor en ciencies económiques pola Universidá Complutense de Madrid, y profesor mercantil pola Escuela de Xixón. 

En 1964 ingresó nel Cuerpu de Téunicos Comerciales y Economistes del Estáu, siendo caderalgu d'Universidá dende 1973.

Foi Xefe d'Estudios del Plan de Desenvolvimientu (1970-73), secretariu téunicu y subsecretariu del Ministeriu de Facienda (1973-76), secretariu d'Estáu d'Economía (1977-78), gobernador del Bancu d'España (1978-84) y presidente del Bancu Zaragozanu (1986-1997).

Nel ámbitu empresarial asturianu, foi presidente de los estelleros Xuliana Constructora Xixonesa y conseyeru d'Uninsa, Ensidesa y Hunosa. Foi'l primer presidente de la Fundación pa la Investigación Científico y Téunico (FICYT) del Principáu d'Asturies.

Catedráticu de Facienda Pública na Universidá Autónoma de Madrid, Álvarez-Rendueles, patronu de delles fundaciones, algamó la vicepresidencia mundial d'Arcelor y la presidencia d'Aceralia (1997) y de Peugeot España, siendo nomáu tamién conseyeru d'Asturiana de Zinc, de Holcim y de Sanitas na qu'anguaño ye presidente. Ente 1977 y 1978 foi Secretariu d'Estáu pa la Coordinación y Programación Económiques. 

Escoyíu presidente de la Fundación Príncipe d'Asturies en marzu de 1995, desempeñó esti cargu hasta abril de 2008, sustituyéndo-y el tamién economista Matías Rodríguez Inciarte.

Ente otres condecoraciones, tien la gran cruz de la Orde del Méritu Civil, la Lexón d'Honor de Francia, la gran cruz del Méritu Civil d'Italia, la Cruceiro do Sur de Brasil, la Couronne de Chêne de Luxemburgu y la gran cruz de la Orde d'Isabel la Católica. Tamién ye fíu predilectu d'Asturies.

Ye académicu correspondiente pa Madrid na Real Academia de Ciencies Económiques y Financieres dende 1986.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Real Academia de Ciencies Económiques y Financieres. CV de José Ramón Álvarez Rendueles
* Bancu d'España - Gobernadores del Bancu d'España
José Ángel Leiras

**José Ángel Leiras**  ye un expresentador de televisión español.

José Ángel realizó numberosos trabayos en diversos medios de comunicación. Empezó la so trayeutoria profesional cuando yera moza na radio, concretamente na emisora madrilana Radio Complutense, y tamién realizó práutiques en Radio Voz televisión. Darréu trabayó na Cadena SER en Xixón, realizando programes como *Lo que ye güei*. 

Más tarde buscó suerte en Madrid y consiguió trabayu na cadena Localia, onde exerció como presentador del programa televisivu *Tratu abiertu*, que foi'l so primer contautu con esti mediu y que compaxinaba cola radio, onde faía'l programa *Carrusel de branu*. Foi pocu dempués, a principios de 2007, cuando-y surdió la propuesta de participar nel programa *La tarde d'Estremadura* (Canal Estremadura), nel cual tuvo'l so primer contautu col formatu magacín. Un añu más tarde integróse nel equipu del programa *[[Esta mañana]]*.

Tamién foi'l titular de la seición *Saber lo que pasa* del programa mañaneru *[[La mañana de La 1]]* de Televisión Española y de la versión veraniega d'este mesmu programa, según sustitutu de la titular habitual d'ésti, la periodista Mariló Montero. Amás, dende'l 12 de setiembre de 2011 hasta'l 29 de xunu de 2012 presentó la versión diaria de *[[+Xente]]* xunto a Pilar García Muñiz.

Na temporada 2012/2013 presentó l'espaciu *Oxetivu* en Canal Estremadura y depués pasó a la cadena autonómica asturiana TPA para concudir el programa *[[Conexión Asturies]]*.

En 2014 empieza a presentar na TPA'l programa *De güei nun pasa*.

Dende xunu de 2015 y hasta setiembre de 2017 formó parte del equipu de reporteros del programa *Equí en Madrid* de Telemadrid.

## Televisión
* *[[La tarde d'Estremadura]]* (Canal Estremadura, 2007)
* *[[Esta mañana]]* (La 1, 2008-2009)
* *[[La mañana de La 1]]* (La 1, 2009-2011)
* *Gala: [[Discu del Añu]]* (La 1, 2010)
* *[[+Xente]]* (La 1, 2011-2012)
* * Gala: [[Una nueche única]]* (La 1, 2011)
* * Oxetivu* (Canal Estremadura, 2013)
* *Conexión Asturies* (TPA, 2013)
* *De güei nun pasa* (TPA, 2014)
* *Equí en Madrid* (Telemadrid, 2015-2017)
## Referencies

## Enllaces esternos
José Ramón de Luanco

**José Ramón Fernández de Luanco y Riego**  o a cencielles **José Ramón de Luanco**, foi un químicu, «historiador de la Alquimia» y polígrafu asturianu.

## Biografía
Nació'l 14 de payares de 1825 na llocalidá de Castropol,​ concretamente na Casa del Campu, residencia de los marqueses de Santa Cruz de Marcenao. Fíu d'Andrés Fernández de Luanco y Carbayeda y de Petronilia del Riego y Riego, dambos naturales de Lluanco, anque se treslladaron a Castropol, onde Andrés Fernández de Luanco yera alministrador de los bienes que Manuel María de Navia-Osorio y de Álvarez-Cuevas,  marqués de Santa Cruz de Marcenao, tenía na ría del Eo.

Caltuvo una rellación d'amistá con Marcelino Menéndez Pelayo, de quien foi tutor. Foi caderalgu de Química Xeneral nes universidaes d'Uviéu y Barcelona, amás de pasar poles de Sevilla, Santiago de Compostela, Madrid y Zaragoza. Foi presidente del Atenéu Barcelonés y de l'Academia de Bones Lletres, y miembru correspondiente de la Real Academia de Ciencies Exactes, Físiques y Naturales, dende 1886. Publicó obres como **', **' —discursu—, **' o **', ente otres. 

Finó'l 5 d'abril de 1905 na so llocalidá natal.

## Bibliografía
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Notes

## Referencies

## Enllaces esternos
José Ángel Ordiz Llaneza

**José Ángel Ordiz Llaneza**  ye un escritor asturianu.

## Biografía
Llicenciáu en Ciencies Químiques pola Universidá d'Uviéu, foi profesor de Física y Química en dellos Institutos d'Educación Secundaria.

Empecipió'l so llabor lliterariu cola novela curtia *Bosquejo de una sombra* (Premiu Diputación d'Asturies 1980). La mayor parte de les sos narraciones curties tán axuntaes nos llibros:

* *Relatos impíos* (XI Premiu de la Crítica d'Asturies) 
* *El fin y otros relatos de supervivencia*
* *Club Lola y otros espectáculos*
* *Extravíos* (2017)
* *Violencias* (2018)

## Noveles
**Las muertes de un soñador* (Premiu Cáceres 1994, versiones ampliaes y correxíes en 2010 y 2014)
**Buenas noches, Laura* (Premiu Onuba 2006)
**Mujer te doy* (Finalista nel V Premiu Ángel Miguel Pozanco)
**Las luces del puerto* (XII Premiu de la Crítica d'Asturies)
**El narrador de historias fantásticas* (2010)
**En aquel tiempo* (Finalista nel XXVII Premiu Principáu d'Asturies)
**Sal dulce* (Finalista nel LIX Premiu Planeta)
**Circo* (VI Premiu Ángel Miguel Pozanco)
**La vocalista ausente* (2016)
**Lo sucedido* (2019)

## Referencies

## Enllaces esternos
* 
* Blogue
Juan Alonso de Navia y Arango

**Juan Alonso de Navia y Arango**,  marqués de La Ferrera  foi un noble y militar español, alférez mayor de Ḷḷuarca y del conceyu de Valdés (R.D. 22 de febreru de 1700), rexidor perpetuu d'Avilés y d'Uviéu y caballeru de la Orde de Santiago.

## Biografía
Casóse dos veces: la primera, con doña María Madalena de Montenegro (fía de Pedru de Montenegro, señor de la casa de Montenegro, y de doña Francisca de Cadorniga y Pimentel, de la casa de la Mezquita en Galicia); y la segunda en 1700 con doña Rosa Francisca de Navia-Osorio y Vigil de Quiñones, hermana d'Álvaro Navia Osorio y Vigil de la Rúa,  marqués de Santa Cruz de Marcenao y vizconde de Puerto.

Del so primer matrimoniu nació doña Francisca de Navia y de Montenegro, qu'heredó los mayoralgos de la so madre y d'Álvaro de Navia-Osorio y Vigil de la Rúa, hermanu de la segunda muyer del so padre.

Del so segundu matrimoniu naz Juan Alonso de Navia-Arango y Navia-Osorio,  marqués de La Ferrera. Ésti herieda al títulu al finar el so padre, el  marqués de La Ferrera, en 1731.

## Fuentes

### Referencies
Juan Alonso de Navia-Arango y Navia-Osorio

**Juan Alonso de Navia-Arango y Navia-Osorio**  foi'l II Marqués de La Ferrera, nació en Ḷḷuarca (Asturies) el 16/03/1703 y finó n'Uviéu en 1777 . Heredó del so padre D. Juan Alonso Navia y Arango León Menéndez de Avilés en 1731 el Marquesáu de La Ferrera xunto a grandes mayoralgos.

## Biografía
Casó'l 06/02/1724 n'Uviéu con doña Joaquina Álvarez de Rivera y Cabeza de Vaca, fía única y heredera de José de Rivera y Dóriga, paxe del rei Carlos II, Correxidor de Segovia, Vizconde de Casta-Ossa y Caballeru de la Orde de Santiago y de doña Melchora Cabeza de Vaca y Prada, fía de José Ramírez Cabeza de Vaca, Rexidor d'Uviéu y Lleón y Correxidor de Palencia y Valladolid y de doña Sabela Vázquez de Prada. Nun tuvo socesión masculina, pos l'únicu fíu home morrió de pocu tiempu. Sobreviviéron-y trés fíes llamaes María Manuela, María Teresa y María Josefa de Navia y Rivera.

Foi miembru de la Xunta Xeneral del Principáu y de la Diputación, teniendo'l control de los poderes de dellos conceyos d'Asturies. Perteneció a la primer xeneración d'ilustraos, defendiendo'l llibre comerciu con América según el desenvolvimientu de les comunicaciones. A partir de 1745 hasta la so muerte les facetes más importantes de la política asturiana dependieron d'él. 

Finó en 1777, heredando la so fía Dª María Manuela Navia-Arango de Rivera el marquesáu.

## Fuentes

### Referencies

### Bibliografía
* Faure, Roberto, Ribes, María Asunción y Garcia ,A. *Diccionario de apellidos españoles*, Espasa Calpe, 2009, ISBN 978-84-670-30976
* Alberto y Arturo García Carraffa, *Enciclopedia Hispanoamericana de Heráldica, Genealogía y Onomástica*, Imp. Antonio Marzo, 1920-1963. 86 v
Juan Alsina

**Juan Alsina Torrente**  foi un inxenieru naval y políticu asturianu.

Casáu con Pilar Beatriz Arízaga de Gobantes, condesa de Albay, y padre de cinco fíos (una d'elles, Carmen Alsina Arízaga, emplegada de CaixaBank, foi conceyal del conceyu de Xixón por Foro Asturies dende'l 11 de xunu de 2011 hasta'l 29 d'agostu de 2012).

Estudió nel Colexu de la Inmaculada (Xixón) cola promoción de 1959, y darréu inxeniería naval en Madrid.

Acabante llicenciar incorporar a los estelleros de Juliana Constructora Gijonesa, onde tuvo dos años. Darréu trabayó nel dique de Duro Felguera, hasta 1977. Depués ocupó'l cargu de direutor xerente n'Estelleros Nuvasa, Tenerife, y el de presidente direutor xeneral en Téunica Naval Canaria (Tenacan), tamién en Tenerife. Volvió a Xixón en 1992, al ser nomáu direutor xeneral de la caña siderúrxica de Duro Felguera.

En 1995 incorporar al Conseyu de Gobiernu del Principáu d'Asturies presidíu por Sergio Marqués como conseyeru d'Economía ya Industria, cargu nel que cesó'l 17 de xunetu de 1996.

Presidió l'Institutu de Fomentu Rexonal y el Real Sitiu de Cuadonga. 

En 1996 pasó a ocupar la presidencia de la Empresa Nacional Bazán, y trés años más tarde la d'Electra de Viesgo. Dende entós desempeñó distintos cargos como presidente de Calderinox, vicepresidente de Winsea Marine Shipping, Presidente de Nexus Corporate, etc.

Finó en Madrid el 4 de setiembre de 2011.

## Publicaciones
Escribió'l llibru tituláu *Una guerra romántica 1778-1783. España, Francia ya Inglaterra na mar* (Ministeriu de Defensa, Madrid, 2007), que llogró'l premiu *Virxe del Carmen* dau pol Ministeriu de Defensa. 

## Referencies

## Enllaces esternos
Juan Antonio Cuervo

**Juan Antonio Cuervo**  foi un arquiteutu español. El so sobrín ye'l tamién arquiteutu Tiburcio Pérez Cuervo. Parte del so trabayu realizar en Madrid, onde la so obra más destacada ye la Ilesia de Santiago (La primitiva parroquia de Santiago foi baltada por Xosé Bonaparte). Foi alumnu destacáu de Ventura Rodriguez, y tres realización de delles de les sos obres arquiteutóniques na capital nel añu 1815 ye nomáu direutor de la Real Academia de San Fernando (intre nel que'l pintor Goya retráta-y xunto colos planos de la ilesia de Santiago, llenzu que, na actualidá, ye propiedá del Muséu d'Arte de Cleveland). Mientres la so actividá profesional destacó pol so defensa del neoclasicismu.

## Referencies

## Ver tamién
* Tiburcio Pérez Cuervo.
* Antonio López Aguado
## Enllaces esternos
Juan Carlos Sánchez Alonso

**Juan Carlos Sánchez Alonso**  ye un diplomáticu español, dende ochobre de 2011, embaxador d'España en Perú.

Llicenciáu en Derechu, ingresó en 1991 na carrera diplomática. Tuvo destináu nes representaciones diplomátiques españoles en Venezuela y Arxentina, y foi subdireutor xeneral de Países de la Comunidá Andina. Foi direutor del Gabinete de la secretaria d'Estáu pa Iberoamérica y direutor xeneral de Política Esterior pa Iberoamérica. De xunetu de 2010 a ochobre de 2011 foi direutor xeneral pa Iberoamérica.

Nomáu n'ochobre de 2011 embaxador na República de Perú pol Conseyu de Ministros, apurrió credenciales ante Ollanta Humala el 10 de xineru de 2012.
## Referencies

## Enllaces esternos

*
Juan Carlos Álvarez

**Juan Carlos Álvarez Vega**, más conocíu como **Juan Carlos Álvarez**,  ye un .

## Carrera deportiva
Juan Carlos xugó nel Sevilla Futbol Club na década de los 80. En dichu club, siempres se-y utilizó como entrenador interín. Hasta en trés causes tocó-y ocupar plaza de primer entrenador nel banquín nervionense. La primer ocasión nel intre de la temporada 1995-1996, sustituyendo n'ochobre de 1995, na xornada novena, a Toni Oliveira, que tenía asitiáu al equipu en decimonovena posición pero l'equipu vuelve desenchise y como revulsivo la directiva decide fichar nuevamente a Víctor Espárrago pa intentar la reacción. A la fin ésta llegaría y el Sevilla ocuparía la 14ª plaza nel campeonatu. 

Na temporada 1997-1998, col Sevilla somorguiáu en 2ª división, Juan Carlos vuelve ser llamáu pa ocupar nuevamente'l banquín. Empezara'l campeonatu Julián Rubio, de la mesma sustituyíu por Vicente Miera, y Juan Carlos Álvarez actuaba de segundu col ex-seleccionador. Como l'asturianu tampoco ameyoraba'l rendimientu del equipu y a la fin el Sevilla quedar en Segunda, ocupándose'l 7º llugar na clasificación. 

Na temporada 1999-2000, Juan Carlos ye llamáu per tercer vegada pa ocupar el banquín de Nervión, Nesta ocasión el Sevilla taba en 1ᵉʳ división, y l'oxetivu marcáu yera la permanencia. El 7 de marzu, col Sevilla ocupando l'últimu llugar de la clasificación, na xornada 26ª, reemplaza a Marcos Alonso Peña. Ésta foi ensin dulda la peor participación del asturianu, pos nos dos meses llargos qu'ocupa'l banquín namái consigue sumar cinco puntos y nun se mueve del últimu llugar na clasificación. En descarga so hai que dicir que tomó al equipu práuticamente baxáu, y lo único que pudo faese ye certificar el so descensu.

## Clubes
*1994-1995: Sevilla Atlético
*1995-1996: Sevilla Atlético
*1995-1996: Sevilla FC
*1996-1997: Cádiz CF
*1997-1998: Sevilla FC
*1998-1999: Sevilla Atlético
*1999-2000: Sevilla Atlético
*1999-2000: Sevilla FC
*2001: Club Deportivo Castellón
*2008-2011: Coria Club de Fútbol
*2017-Actual : Futsal Tomares

## Referencies

## Enllaces esternos
Juan Cueto Alas

**Juan Cueto Alas**  foi un escritor, periodista y actor ocasional asturianu.

Llicenciáu en Derechu pola Universidá d'Uviéu, en Ciencies Polítiques pola d'Arxel y en Periodismu pola de Madrid.

Columnista y críticu de televisión de ''El País'' nos sos entamos, foi fundador y direutor de la *Enciclopedia Temática d'Asturies*, la revista *Cuadiernos del Norte* y Canal Plus España y los sos satélites. Robló tamién el "*Manifiestu contra la esposición [[Tintín]] y [[Hergé]]*" (1984) y por estensión la *[[llinia clara]]*.

Publicó, ente otros, *La sociedá de consumu de mases*, *Mitoloxíes de la modernidá* y *Pasión Catódica*. Escribió una columna quincenal nel diariu *El País* y foi collaborador na Cadena SER.

Juan Cueto ye de la mesma consideráu l'inventor del términu "*[[progre]]*" pa referise a la izquierda surdida de la burguesía.

Nel añu 2012, el Conceyu de Xixón dio-y un gallardón col premiu *María Elvira Muñiz* a Juan Cueto, en reconocencia tanta a la so trayeutoria como escritor, como al so sofitu al llibru y a la so pasión pola llectura.

Juan Cueto morrió en Madrid por mor d'una llarga enfermedá en 2019.

## Obres
*
*
*
*
*
*
*
*
*
* (Con Alonso Zamora Vicente)
*
*
*
*
*

## Filmografía
* (1972) *[[Morbo]]*
* (1982) *[[A contratiempo]]*
* (1983) *[[Truhanes]]*
* (1985) *[[Los paraísos perdidos]]*
* (1986) *[[El vivo retrato]]*
* (1987) *[[Asignatura aprobada]]*
* (2015) *[[Entertainment]]*

## Referencies

## Enllaces esternos
Juan Flórez Posada

**Juan Flórez Posada**  foi un inxenieru y políticu español, de familia llanisca, emparentáu con Posada Herrera.

## Biografía
Remató en 1900 los estudios Inxenieru Industrial na Escuela de Barcelona, cursando estudios posteriores en Bélxica, na Escuela Montefiore. Catedráticu de la Escuela Central d'Inxenieros Industriales, de la que aportó a Direutor, publicó, una obra sobre "Xeneralidaes y emplegu de les corrientes trifásiques". Nel ámbitu alministrativu ocupó importantes cargos. Al crease la Direición Xeneral de Comerciu, Industria y Navegación nel Ministeriu de Fomentu, foi designáu asesor de la mesma. Pasó dempués al nuevu Ministeriu de Trabayu, Comerciu ya Industria como Xefe Superior d'Industria, y encamentóse-y dicha cartera en 1923, yá col Directoriu Militar. Del so ampliu llabor ye destacable l'impulsu qu'imprimió a la enseñanza industrial nos sos distintos graos, y nesti aspeutu inauguró un gran númberu de centros dedicaos a ella. Collaboró viviegamente na conformanza de les Asociaciones d'Inxenieros Industriales, y desempeñó el cargu de Presidente de la Xunta Cimera de l'Asociación Nacional d'Inxenieros Industriales. Finó nun accidente de circulación al dirixise a Madrid dende Lleón.

## Referencies

## Enllaces esternos
Juan Avendaño

**Juan Bautista Avendaño Iglesias**  ye un ex-xugador profesional de tenis asturianu, meyor recordáu por ser capitán del Equipu de Copa Davis d'España xunto con Jordi Arrese y Josep Perlles, cuando España ganó'l so segundu títulu de Copa Davis en Copa Davis 2004.

## Trayeutoria profesional
Con trece años ficho pol Club de tenis d'Avilés, formándose na so Escuela de Tenis. Foi becáu en Barcelona, na Residencia Joaquín Blume. En 1977 foi consideráu unu de los cinco meyores juniors d'España, siendo escoyíu pa competir na Copa d'Europa Junior d'Iviernu, onde ganó tolos partíos que xugó. Aumentó la so cotización y fama, y la Federación Española escoyer, xunto a Gabriel Urpi y Pagola, pa representar a España mientres tres meses n'América, quedando subcampeón individual na Banana Bowl. Por equipos, ganaron en Rio de Janeiro. En 1978 consagróse. En xunu foi subcampeón del Gran Prix Junior de la Federación Internacional, llamáu Troféu de La Mazana, Apple Bowl. Venció a Margets, Hidalgo y Urpi, y perdió la final ante'l suecu Per Hjerquist. N'agostu foi escoyíu pa participar na Copa Valerio, ganando tolos alcuentros individuales. El so mayor ésitu llograr al vencer nel Tornéu más importante pa equipos nacionales juniors, la Sunshine Cup, n'avientu de 1978, ganando la final a Estaos Xuníos y dempués d'esaniciar a Paquistán, Suiza, Suecia y Brasil. En 1979 representó a España nos Torneos Internacionales d'Italia, celebraos en Roma, Roland Garros, Apple Bowl, Wimbledon, Toronto, etc.

## Referencies

* Juan Avendaño Perfil ATP
Juan Hernaz

**Juan Ángel Muñiz Hernaz** (Xixón, 1975).
Diseñador gráficu y ilustrador profesional.
Llicenciáu en Belles Artes, Universidá de Salamanca, en Diseñu Gráficu y Audiovisuales, funda'l so propiu estudiu en 2000. Como ilustrador, el so trabayu foi reconocíu con diversos premios (San Marcos, Salamanca, 1993; Certame de Mozos Ilustradores de Castiella y Lleón, de 1998 a 2005), y celebró esposiciones itinerantes, coleutives ya individuales, n'España y Portugal. Ilustró múltiples proyeutos pa editoriales como Auseva, Everest, L'Oriente d'Asturies (división editorial, coleición "Tema Llanes"), el Real Institutu d'Estudios Asturianos, IMC - Conceyu de Burgos, Conceyu de Xixón, Xunta de Castiella y Lleón, etc.
Como ilustrador heráldicu participó na edición de diversos artículos y compendios de los apellíos asturianos, en collaboración col historiador asturianu, etnólogu y heraldista Elviro Martínez.

## Bibliografía
**5 sentíos 5* (Ed. JCYL - Consej. Educación y Cultura. Valladolid, 1998)
**Otra vegada l'agua, la nueche* (Ed. JCYL - Dir. Xeneral de Mocedá. Valladolid, 2000)
**De la "A" a la "Z": más de 20 coses que nun tienen de faltar nuna maleta* (Ed. JCYL - Dir. Xeneral de Mocedá. Valladolid, 2000)
**Porcelain, diariu d'iviernu en Londres* (Ed. JCYL - Dir. Xeneral de Mocedá. Valladolid, 2001)
**Frente al espeyu* (Ed. JCYL - Dir. Xeneral de Mocedá. Valladolid, 2002)
**El domesticador* (Ed. JCYL - Consej. Familia ya Igualdá d'Oportunidaes. Valladolid, 2004)
**Mil dolores pequeños* (Ed. JCYL - Consej. Familia ya Igualdá d'Oportunidaes. Valladolid, 2005)
**L'home que semaba árboles / L'home que llantaba árboles* (Ed. Ayto. Xixón. Xixón, 2007)
**El viaxe de l'agua* (Testu ya ilustraciones. Ed. Y.M.A. Xixón. Xixón, 2009)
**La [R]evolución de Darwin* (Ed. Ayto. Xixón. Xixón, 2009)
**Árboles del parque Isabel la Católica* (Ed. Cuidu ambiental - Ayto. Xixón. Xixón, 2010)
**L'aventura botánica de Xovellanos* (Ed. Área de Medioambiente - Ayto. de Xixón. Xixón, 2010)
**El truébanu viaxeru* (Ed. AEA et. al. Madrid, 2012)
Tamién collaboró en diverses publicaciones y diarios (*[[La Nueva España]]*, Asturies, 1997-2001).

## Enllaces esternos y referencies n'Internet
*páxina web personal
*blogue personal
*obres nel catálogu de la Biblioteca Nacional

## Referencies

## Enllaces esternos
Juan José Guerenabarrena

**Juan José Guerenabarrena Hormaeches**  ye un periodista español.

## Biografía
Periodista Llicenciáu en Filosofía y Lletres, D.Y.A. (diploma final de los cursos de doctoráu) en Ciencies de la Comunicación, y tituláu n'arte dramático pola RESAD.
Empezó la so carrera profesional nel programa destináu al públicu xuvenil *[[Cremallera (programa de televisión)|Cremallera]]* (1984-1985), de TVE, y tamién intervieno na serie *[[Víspores (serie de televisión)|Víspores]]* (1987) y en *[[La sombra del ciprés es alargada (película)|La sombra del ciprés es alargada]]* (1990), de Luis Alcoriza. Tamién trabayó como direutor teatral y en 1990 punxo n'escena la obra *[[Filoctetes]]*, de Heiner Müller, que se representó nel Teatro María Guerrero, de Madrid.

Mientres esa etapa foi redactor de la Revista *[[Época (revista)|Época]]*,, na seición de cultura y espectáculos, y na revista de teatru *[[El públicu (revista)|El públicu]]*, que dirixía Moisés Pérez Coterillo.

En 1991 incorporar a la cadena autonómica Telemadrid, al espaciu d'actualidá *Vivir Madrid*. En mayu de 1992 incorporar a la redaición de *[[Telenoticias (Telemadrid)|Telenoticias]]*, los servicios informativos de la cadena como redactor, presentador y editor (en distintes etapes). Nesi periodu, compatibiliza au trabayu n'informativos cola direición del programa *Ciudá abierta*, sobre espectáculos , arte y enclinos y dirixe el programa "Puerta del sol".

Sigue en Telemadrid hasta 1998, llabor que compaxina con collaboraciones en *El Cultural*, la revista selmanal del Diariu *[[El Mundo (España)|El Mundo]]* o'l programa *Mano a mano* (La metafísica cubierta d'amapoles), en Onda Madrid.

Ente 1999 y 2000 foi Direutor Adxuntu del Programa *La Vía Navarro* que presentaba Pepe Navarro pa la plataforma Vía Digital.

En 2000 foi nomáu Direutor de LaOtra, nome comercial qu'adoptó la segunda canal de Telemadrid, siendo responsable del so diseñu, puesta en marcha y desenvolvimientu como segunda canal alternativa a Telemadrid. Permaneció nel cargu hasta 2005 en que foi nomáu direutor d'antena y conteníos ya información de la Radiotelevisión del Principáu d'Asturies, dirixida por José Ramón Pérez Ornia. En 2010, llogró'l premiu Talentu, de l'Academia de Televisión.

En xunu de 2011 foi designáu direutor xeneral de RTPA , cargu del que presentó la so dimisión irrevocable seis meses dempués, una vegada consiguida la permanencia de la cadena y la so viabilidá futura. alegando qu'había "escosáu una etapa". Darréu, axuntu a la direición na productora Vamos ver televisión, coordinador de *Toos somos raros*, Telemaraton en TVE1 (2013-2014)..Foi collaborador del programa Te doi la mio pallabra, d'Onda Cero. 
En 2017 dirixó'l programa ¿Cómo lo ves?, pal prime time de TVE1. Dende va años ye columnista de Ye diari Menorca.

## Referencies

## Enllaces esternos
Juan José Otegui

**Juan José Otegui**  foi un actor asturianu.

## Biografía
Dio los sos primeros pasos interpretativos dientro del grupu de teatru de la Universidá d'Uviéu, compaxinando la so afición cola carrera de Derechu qu'estudiaba. En 1961 empecipió la so carrera profesional como actor, especializándose nel mundu teatral.

## Carrera
La so presencia foi más habitual nel teatru que nel cine.

### Teatru

### Cine
* *[[Tiempo de silencio (película)|Tiempo de silencio]] y [[Asesinato en el Comité Central]]*, de Vicente Aranda.
* *[[El vuelo de la paloma]] y [[La noche más larga]], de [[José Luis García Sánchez]].
* *Las autonosuyas*, de [[Rafael Gil]]. 
* *Tacones lejanos*, *La flor de mi secreto* y *Todo sobre mi madre*, de [[Pedro Almodóvar]].
* *Belle Époque*, dirixida por [[Fernando Trueba]].
* *Fuera de juego*, dirixida por [[Fernando Fernán Gómez]].

=== Televisión ===
* *La Regenta'' (TVE).

## Referencies

## Enllaces esternos
Juan José Suárez Ayer

**Juan José Suárez Ayer**  foi un arquiteutu asturianu, unu de los máximos esponentes de l'arquiteutura moderna nel Principáu, llegando la so influencia a otros llugares d'España.

## Biografía

Fíu d'Arturo Suárez, fundador de Construcción Suárez S. A. y teniente alcalde de Llangréu durente el franquismu. Juan José foi'l primeru de los sos trés fíos, y estudió nel colexu de les Dominiques de Sama. Tres el final de la Guerra Civil, na que tuvo que combatir, estudió na Escuela Cimera d'Arquiteutura de Madrid en 1951 y na Real Academia de Belles Artes de San Fernando. Recibió influencia de la Escuela Bauhaus, Frank Lloyd Wright o Le Corbusier. Ente les sos obres destaca'l Cine Felgueroso en Sama, una de les meyores amuesa del movimientu modernu n'Asturies, y la so participación en La Xirafa d'Uviéu, que supunxo un finxu na hestoria urbana de la ciudá.

Finó'l 19 d'abril de 2008 n'Uviéu, celebrándose'l funeral na ilesia de San Pedro de La Felguera, en que'l so campusantu depositar los sos restos.

## Obres relevantes
* Cine Felgueroso (Sama)
* Monumentu a los Hermanos Felgueroso (Ciañu)
* Monumentu a los Cayíos nel Trabayu (Sama)
* Monumentu al Trabayu (La Felguera)
* Casa Suárez (Sama)
* Torres Aramo (Uviéu)
* Edificiu calle Begoña 14 (Xixón)
* Barriada de Tremañes (Xixón)
* Conventu Sierves de Los Probes (Xixón)
* Patronatu de San José (La Felguera)
* Chalés de Perlora (Carreño)
* Colexu de les Dominiques (Madrid)
* Almacenes El Mapa (Sama)
*Cine Maripeña (La Felguera)
* Cinema Siero (La Pola Siero)
* Edificiu de La Xirafa miembru del equipu (Uviéu)
* Viviendes de la cai Virxe de Setefilla (Sevilla)

## Referencies

## Enllaces esternos
Juan Fueyo

**Juan Fueyo Margareto**  ye un neurólogu y escritor asturianu afincáu n'Estaos Xuníos. Ta investigando sobre los tumores cerebrales.

## Biografía
Miembro d'una familia de mineros, ferroviarios y empresarios. Pasó los branos de la so infancia y adolescencia en Congostinas (Ḷḷena). A los dieciocho años treslladar cola so familia dende Vallobín hasta Barcelona, yá que el so padre sacara una plaza de Renfe na ciudá condal.

En Barcelona, estudió la carrera de Medicina. Mientres faía la residencia de Neuroloxía en Barcelona, conoció a Candelaria Gómez Pumar, con quien se casó. Xuntos colar a los Estaos Xuníos, como especialistes y investigadoradores oncolóxicos. El matrimoniu tien trés fíos. 

Juan Fueyo ye profesor ya investigador en neuroloxía y oncoloxía nel centru Oncolóxicu MD Anderson de la Universidá de Texas, unu de los centros más prestixosos del mundu nel tratamientu del cáncer. 

Na so investigación, afayó un virus que podría sirvir pa tratar los tumores cerebrales. En concretu, el matrimoniu desenvolvió en 2003 un virus modificáu qu'agora s'emplega pal tratamientu del cáncer cerebral, que la so evolución suel ser mortal en poco tiempu. Esti estudiu clínicu, desenvueltu nel M. D. Anderson Center de Houston tien como oxetivu atacar el cáncer con un virus manipoliáu xenéticamente de forma qu'acabe namái coles célules canceroses. 

Tamién participó na fundación de la compañía bioteunolóxica DNATrix. 

En 2017 debutó como escritor de ficción, con un llibru sobre Severo Ochoa, tituláu "Exilios y odisees: La hestoria secreta de Severo Ochoa". Nel llibru, Fueyo desenvuelve la teoría de que Severo Ochoa optó a un segundu premiu Nobel polos descubrimientos sobre'l códigu xenéticu en 1968. Nel llibru, parte del fechu de que'l Nobel que recibió foi un error, yá que posteriores investigaciones sobre'l acedu ribonucleico demostráronse fallíes.

## Referencies

## Enllaces esternos
Juan García Avello y Castrillón

**Juan García Avello y Castrillón**  foi un relixosu español, obispu d'Uviéu.

Nacíu'l 1 d'abril de 1673. Estudia teoloxía na Universidá d'Uviéu. En 1713 ye nomáu rector de la Universidá d'Uviéu, yá que va ocupar un añu hasta 1714.

El 8 de xineru de 1730 ye promulgáu pal cargu d'obispu d'Uviéu aportando al puestu'l 16 d'abril de 1730.

## Obres
* Manifiestu contra'l padre don Carlos Castañeda, sobre la fundación del Seminariu de Misioneros, en Xixón. Uviéu, s.a.
* Constituciones de la Cofradería de la gloriosa Santolaya de Mérida, Patrona del Principáu d'Asturies, restablecida y nuevamente fundada nel día 22 del mes de xunetu de 1730. Uviéu, 1730. 

## Referencies

## Enllaces esternos
Juan Luis Ruiz de la Peña

**Juan Luis Ruiz de la Peña**  foi un teólogu español, hermanu de los profesores Juan Ignacio y Álvaro Ruiz de la Peña.

## Biografía
Al españar la Guerra Civil, la so familia, católica y conservadora colar d'Uviéu al Occidente d'Asturies, buscando abellugu. Al concluyir la guerra, Juan Luis realizó'l bachilleratu nel Colexu Hispania, d'Uviéu. En xineru de 1954 entró nel Seminariu d'Uviéu y ordenóse sacerdote en 1961. Dempués, amplió estudios en Roma, na Universidá Gregoriana, onde tuvo como maestru al xesuita Juan Alfaro Jiménez. Tamién estudió nel Pontificiu Institutu de Música Sacra, especializándose en pianu y órganu.

Foi designáu profesor d'Escatoloxía, impartiendo lleiciones d'Antropoloxía Teolóxica y de Teoloxía de la Creación y empecipió un diálogu cola filosofía marxista. En 1964 foi designáu profesor de Teoloxía Sistemática nel Seminariu d'Uviéu. Exerció la docencia de 1971 a 1976 na Facultá de Teoloxía del Norte, y foi caderalgu d'Antropoloxía Teolóxica y Escatoloxía na Universidá Pontificia de Salamanca. Foi profesor convidáu de la Universidá de Comillas y miembru de númberu del Institutu de Ciencies de la Relixón de la Universidá d'Uviéu. Foi unu de los fundadores de la edición española de la revista *[[Communio. Revista Internacional de Teoloxía]]*.

## Obres
* *Teología de la creación*
* *La Pascua de la creación*
* *El don de Dios*
* *Imagen de Dios* (1988)
* *El hombre y su muerte. Antropología teológica actual* (1971)
* *La otra dimensión. Escatología cristiana* (1975)
* *Muerte y marxismo humanista* (1978)
* *El último sentido* (1980)
* *Crisis y apología de la fe*
* *Creación, gracia y salvación* (1993)

## Referencies

## Enllaces esternos
* 

## Referencies
* pe%C3%B1a-juan-lluis/ye Juan Luis Ruiz de la Peña en VivirAsturias
Juan Luis Suárez

**Juan Luís Suárez Garrido**  yera unu de los guitarristes del grupu español de pop *[[El sueño de Morfeo]]* que dende'l 2002 collechó un gran ésitu gracies a los sos cuatro discos en 2005, 2007, 2009 y 2012.

La so carrera como profesional empieza en 2000 xunto a Raquel del Rosario col so primer grupu Xemá. Más palantre en 2002 cola unión de Juan Luis Suárez naz El Sueño de Morfeo. 

Col grupu El Sueño de Morfeo tuvo dende los sos entamos en 2002 hasta la so separación en 2013.

Carez d'Espondilitis anquilosante dende va dalgún tiempu sicasí sigue siendo un exemplu de superación. Caltiénse daqué alloñáu de los focos y los medios de comunicación.

A pesar de que lleva dalgún tiempu separáu del El sueño de Morfeo caltién contautu colos sos compañeros del grupu. Unu de los realcuentros foi cuando Raquel del Rosario taba nel so segundu embaranzu.

## Referencies

## Enllaces esternos
Juan Manuel Fernández González

**Juan Manuel Fernández González**  ye un ex-futbolista asturianu que se desempeñaba como defensa.

## Clubes

## Referencies

## Enllaces esternos
Juan Manuel del Busto

**Juan Manuel del Busto González**  foi un arquiteutu asturianu fíu del tamién arquiteutu Manuel del Busto Delgado, con quien collaboró bien viviegamente. El so trabayu centróse sobremanera na ciudá de Xixón.

## Obres
*Cine Avenida (Xixón)
*Cine Albéniz (Xixón)
*Cine Natahoyo (Xixón)
*Cine Roxy (Xixón)
*Cine María Cristina (Xixón)
*Teatro Arango (Xixón)
*Capiya Colexu L'Asunción (Xixón)
*Ilesia de San Nicolás de Bañugues 
*Edificio autos modernu (Marqués de san Esteban 23,Xixón)
*Teatru Virginia, Sotrondio.

## Bibliografía
**«Juan Manuel del Busto González. Vida y obra d'un arquiteutu»*, Blanco, Héctor.

## Referencies

## Enllaces esternos
Juan Peláez

**Juan Pelaez Leirena**  foi un paisaxista y ilustrador d'orixe asturianu, que desenvolvió la mayor parte de la so carrera artística n'Arxentina.

## Formación
Por cuenta de la estrechura económica que carecía, la familia Peláez-Leirena decide treslladase a Madrid. Ellí, el mozu Juan completa los sos estudios primarios. Más tarde acompaña al so padre a Bayonne, Francia, onde esti postreru había consiguíu emplegu d'un noble. Ellí empecípiase nel estudiu del dibuxu, pal que tenía grandes cualidaes. De vuelta en Madrid, en 1894, sigue'l so aprendizaxe col paisaxista Julián Tordesillas y col pintor asturianu Alfredo Flórez García.

Darréu, Peláez ingresa a la Real Academia de San Fernando, onde recibe clases del pintor d'escenes históriques José Moreno Carbonero y con Antonio Muñoz Degrain, llogrando años dempués el títulu de maestru de Pintura y Dibuxu.

## La etapa artística n'España (1895-1902)
Presentó'l llenzu *Paisaxe d'Asturies* na Esposición Nacional de Belles Artes de 1895; participó na de 1897 con *A orillas del Narcea* y na de 1899 cola obra *Caridad*, llogrando una mención d'honor. Tamién en 1899 llogró una segunda medaya en Xixón.

## Etapa n'Arxentina (1904-1937)
En 1904 treslladar a Arxentina, onde llogró la nacionalización arxentina y permaneció hasta la so muerte. Trabayó como dibuxante en diversos periódicos, destacando los sos dibuxos gauchescos. Los sos dibuxos apaecieron en *[[Caras y Caretas (Arxentina)|Caras y Caretas]]*, *[[Fray Mocho (revista)|Fray Mocho]]*, *[[La Nación (Arxentina)|La Nación]]* y otres publicaciones. Participó en delles esposiciones y cola so pintura *La hora de la siesta* llogró'l premiu únicu pa pintores estranxeros. La Comisión Nacional de Belles Artes mercó pa los museos de Buenos Aires, La Plata y Santa Fe los sos cuadros *Rancherio*, *Iglesia de Alta Gracia*, *Corral de cabras* y *La oración*. Hai cuadros de so nel Conseyu Nacional d'Educación, Muséu de Belles Artes de Buenos Aires, Centru Asturianu y Club Español.

## Vida personal
Fíu de Justa Leirena Martínez y de Francisco Peláez Rodríguez, Juan Peláez nació nun llar humilde. Formaba parte d'una familia de diez hermanos.

Casó con Clementina Arrechea en Concepción del Uruguay el 11 de xunetu de 1908.

Finó en Villa Ballester, provincia de Buenos Aires, el 9 de marzu de 1937.

## Notes

## Referencies

## Enllaces esternos
Juan Vigil de Quiñones y Labiada

**Juan Vigil de Quiñones y Labiada**  foi un noble y eclesiásticu asturianu qu'ocupó les cátedres de Valladolid (1607-1616) y Segovia (1616-1617).

## Biografía
Nació en San Vicente de Caldones (provincia d'Uviéu), siendo fíu de Toribio Vigil de Quiñones y de Catalina de la Labiada, dambos de familia noble. Foi unviáu a estudiar a la Universidá de Salamanca, perteneciendo al colexu de San Pelayo, y en 1582 pasó al colexu de Santa Cruz de Valladolid, onde tuvo cátedra en Decretos. En 1589 foi promovíu a la Inquisición, y en 1607 nomáu obispu de Valladolid, onde se caltuvo hasta'l 18 de xunetu de 1616, que foi escoyíu obispu de Segovia, en socesión d'Antonio Idiáquez Manrique. Fixo la so entrada'l 25 d'ochobre del mesmu añu, día de San Frutos, patrón de la ciudá, y finó nella'l 1 de setiembre de 1617.

Foi soterráu de primeres na catedral de Segovia, y treslladáu en 1627 a la catedral d'Uviéu, onde xaz soterráu nuna capiya que mandó construyir pa ello.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Hestoria de la insigne ciudá de Segovia y compendiu de les hestories de Castiella, de Diego de Colmenares (1637), capítulu L.
Juan de Llano Ponte

**Juan de Llano Ponte**  foi un eclesiásticu ya historiador asturianu, obispu d'Uviéu de 1791 a 1805.

De familia noble, de la cortil de Ponte, en Pravia (anguaño Sotu'l Barcu), doctorar na Facultá de Teoloxía de la Universidá uvieína. Empecipia la so carrera eclesial desempeñáu los cargos d'arcedianu y prior de Gordón treslladándose a la Catedral d'Uviéu pasando de canónigu, obispu auxiliar y finalmente obispu el 26 de setiembre de 1791 cargu que va ocupar hasta la so muerte en 1805. Mientres el so mandatu percorrió infatigablemente la diócesis asturiana.

En 1801 ye nomáu académicu de la Real Academia de la Historia pos trabayó col so amigu Francisco Martínez Marina nel *Diccionariu Xeográficu d'Asturies*. A él debe'l sofitu d'un gran númberu de párrocos a esta empresa.

## Referencies

## Enllaces esternos
Juanma Suárez del Valle

**Juan Manuel Suárez del Valle** , conocíu como **Juanma**, ye un ex-futbolista español que xugaba de mediocampista. Ye hermanu del tamién ex-futbolista Monchu y padre de Pelayo Suárez, futbolista del Real Sporting de Xixón "B".

## Clubes

## Referencies

## Enllaces esternos
Julio Alas

**Julio Luis Alas**  ye un ex-futbolista español nacionalizáu arxentín. Xugaba de defensor y el so primer club foi Boca Juniors.

## Carrera
Empezó la so carrera en 1964 xugando pa Boca Juniors. Xugó pal club hasta 1967. Nesi añu foi a Newell's Old Boys. Tuvo nesi club hasta 1969. En 1970 pasó a les files del Huracán, au retiróse definitivamente en 1974.

## Clubes

## Referencies

## Enllaces esternos