Sabela d'Austria

**Sabela d'Austria**  foi archiduquesa d'Austria ya infanta de Castiella y Aragón, foi reina de Dinamarca, Suecia y Noruega como la esposa del rei Cristián II. Yera fía de Felipe I de Castiella y Xuana I de Castiella y hermana del emperador Carlos V. Nació en Bruxeles. Sirvió como rexenta de Dinamarca en 1520.

## Biografía
Isabel foi la tercer fía de los entós archiduques d'Austria Felipe, duque de Borgoña y de Juana, que se convertiría n'heredera de los reinos d'Aragón y Castiella.

Recibe'l so nome n'honor a la so güela materna la reina Isabel la Católica. Como parte del plan d'espansión política de los Habsburgu escontra les tierres nórdiques, ye escoyida como la esposa del rei Cristián II de Dinamarca y Noruega, quien tamién yera aspirante a la corona de Suecia por heriedu de la Unión de Kalmar.

Isabel y Cristián II casaron na ciudá de Copenḥague, el día 12 d'agostu de 1515. Nun principiu, les rellaciones ente los maríos seríen tirantes y difíciles, particularmente porque la reina nun sabía falar danés, teniendo'l rei que falar cola so esposa al traviés de traductores. Pero la reina bien llueu aprendería a falar la so nueva llingua, ganándose la popularidá ente los sos súbditos. Amás, les rellaciones del rei cola bellísima Dyveke Willums significaben una verdadera torga pal entendimientu de la pareya. La madre de Dyveke, Sigbrit Willums, yera la virtual gobernante de Dinamarca. La misteriosa y oportuna muerte de Dyveke en 1517 (posiblemente envelenada por órdenes del emperador Maximilianu, güelu d'Isabel), fizo que la pareya real reemprendiera vida de mancomún. La muerte de la favorita supunxo entós tamién que'l rei solicitara con mayor frecuencia'l sofitu y los conseyos de la so esposa.

Frutu del matrimoniu nacieron seis fíos:
* Juan (21 de setiembre de 1518 - 2 de xunetu de 1532).

* Maximilianu (4 de xunetu de 1519).

* Felipe (4 de xunetu de 1519 - 1520).

* Dorotea (10 de payares de 1520 - 20 de setiembre de 1580), casada con Federico II, eleutor palatín.

* Cristina (payares de 1521 - 10 d'avientu de 1590), casada primero con Francisco Sforza, duque de Milán y en segundes nupcias con Francisco I, duque de Lorena.

* Un fíu home (1523).
En 1519 #convertir na reina de Suecia, cola coronación de Cristián II n'Estocolmu.

Sicasí, la felicidá nun sería duradera: en 1523 los suecos #remontar contra l'autoridá del rei danés, y Gustavo Vasa, líder de la rebelión, proclámase rei. 

En Dinamarca, el duque Federico, tíu del rei, #sulevar contra Cristián II; Isabel y el so maríu soliciten frenéticamente a los sos parientes regios que convenzan al duque de nun remontase, pero ye inútil. En marzu, ye proclamáu #rey Federico I na ciudá de Viborg.

Cristián II considera la so causa perdida y decide capitular. El día 13 d'abril, a bordu del navío "El Llión", el rei y la so familia abandonen Dinamarca camín de los Países Baxos, onde seríen recibíos por Margarita d'Austria. Isabel nun volvería nunca más a Dinamarca.

Antes d'abandonar Dinamarca, el rei Federico I ufiertó-y a Isabel el permanecer nel país al pie de los sos fíos, a lo qu'ella, según la tradición, respondería: "Ubi Rex meus, ibi regnum meum" ("Onde ta'l mio rei, ellí ta'l mio reinu"). Con esta frase simple y concreto, Isabel demostró la fonda fidelidá y llealtá al so home, nos difíciles años del exiliu.

En marzu de 1524, el rei Federico I llogra ocupar Copenhague y ye coronáu rei, consiguiendo apoderar tol país. La batalla taba perdida.

Nos años siguientes, Isabel y Cristián trataron, ensin ésitu, el sofitu de los sos regios parientes pa recuperar el so reinu perdíu; pero les rellaciones de dambos colos luteranos fixeron que-yos fueren entá más difíciles les coses coles monarquíes europees.

Al so regresu a Mechelen, depués del so viaxe a Saxonia, onde'l so maríu participa na Dieta de Núremberg, la so salú empezó a resentise. La cura de baños en Augsburgu ayudó, pero depués empeoró nuevamente. En xunetu de 1525 celebra'l so últimu cumpleaños col so maríu y fíos, entá bien fráxil. A fines d'añu, los reis deciden viaxar a la pequeña llocalidá de Zwijnaarde, cerca de Gante, onde s'instalaron nun pequeñu palaciu. Pocos díes dempués, el 8 d'avientu, la salú d'Isabel sufre un fatal cayente; sufría de ahogos constantes que nada paecíen aselar. En Mechelen, la so tía Margarita, angustiada pola so salú, pide informes diarios a Zwijnaerde.

Isabel sabía que'l fin taba cerca. El 14 de xineru de 1526, casi ensin fuercies, llogra redactar una carta conmovedora a la so tía Margarita, na cual píde-y que nun abandone a los sos fíos y al so maríu, sofitándolos na llucha por recuperar el tronu de Dinamarca. Cinco díes más tarde, el 19 de xineru de 1526, finó.

La so muerte foi llamentada por toa Europa. Celebráronse mises nel so honor en Dinamarca, los Países Baxos, Hungría y España. Dichu honor nun foi concedíu a nenguna otra reina danesa, nin antes nin dempués d'ella.

Foi soterrada nel altar mayor de San Pedro de Gante, onde se-y xuniría depués el so fíu Juan. En 1883 gracies a xestiones del gobiernu danés, los sos restos y los del so fíu fueron repatriaos a Dinamarca, y soterraos con gran solemnidá na cripta real de la ilesia de San Canutu d'Odense, al pie del so maríu Cristián II.

## Ancestros

**Ancestros de Sabela d'Austria**






## Referencies

## Enllaces esternos