open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Principáu de Moldavia

El **principáu de Moldavia** (en moldavu: *Principatul Moldovei*) foi un principáu medieval européu, asitiáu nel terrén ente los Cárpatos orientales y el ríu Dniéster. 

El rei Lluis I d'Hungría decidió fundar un Estáu al oriente del reinu húngaru pa protexer el so Estáu de los constantes ataques tártaros. Pa ello nomó rexente al noble rumanu Dragoș, quien tenía un cargu oficial n'Hungría como xefe d'una comunidá rumana na rexón de Máramaros. D'esta manera, abandonando'l so cargu anterior, este gobernó en calidá de rexente de la nueva entidá territorial ente 1351 y 1353. Nun foi independiente d'Hungría, sinón que cumplió cola so función orixinal y tres la muerte de Dragoș el so fíu Sas asoceder nel gobiernu ente 1351 y 1358. Darréu tres la muerte de Sas, el so fíu Balk tomó'l llugar del so padre siendo electu por un curtiu periodu, pos foi derrocáu por otru noble rumanu, quien xubió al tronu sol nome de Bogdan I de Moldavia. A partir d'esti momentu Moldavia convertir nun Estáu nuevu ya independiente na so totalidá d'Hungría, y Balk fuxó escontra la proteición del rei Segismundo d'Hungría, onde s'asitió y tuvo descendencia.

El principáu de Moldavia esistió dende'l sieglu XIV hasta 1859, cuando se xunió col principáu de Valaquia, pa formar el Reinu de Rumanía.

El principáu históricu incluyía les rexones de Besarabia (anexonada pol imperiu rusu en 1812), Bucovina (anexonada pol imperiu austriacu en 1775) y, mientres el reináu d'Esteban el Grande, tamién la de Pocutia. Anguaño la parte oeste de la Moldavia histórica pertenez a Rumanía, la parte este (la mayor parte de Besarabia) a la República de Moldavia, y la parte norte (el norte de Bucovina) y sureste (el sur de Besarabia) a Ucraína.

## Sistema de socesión
Hasta'l sieglu , El principáu de Moldavia heredar ente homes (les muyeres taben escluyíes del títulu) de sangre principesco. Bien el príncipe nomaba al herederu, que podía nun ser el so fíu primoxénitu o ser un fíu bastardu o, si nun designara unu, escoyer los terratenientes del principáu a la so muerte. De siguío, l'escoyíu yera unxíu pol metropolitanu moldavu, que lo proclamaba soberanu por derechu divín. Cuando s'estendió pola rexón el poder otomanu, el candidatu al tronu moldavu tuvo de cuntar coles mesmes col beneplácito del sultán pa llograr el títulu. El sistema, anque polo xeneral aseguraba que'l cargu ostentar un home de calter, tamién fomentaba les lluches intestinas por llogralo y les invasiones de los exércitos estranxeros llamaos pa sostener a los distintos aspirantes. Nel sieglu , por casu, hubo más de venti príncipes, de reinaos efímeros.

## Referencies

## Bibliografía
*
Estáu llibre de Fiume

L**'Estáu llibre de Fiume** (, ) foi un estáu independiente qu'esistió en Fiume (actual Rijeka) ente 1920 y 1924. La ciudá ta emplazada sobre les mariñes del Mar Adriáticu. Orixinariamente puertu de Hungría, Fiume foi oxetu de disputes territoriales ente'l Reinu d'Italia y el Reinu de los Serbios, Croates y Eslovenos tres la Primer Guerra Mundial.

N'efeutu: en 1919, un exércitu italianu —compuestu por militares de baxu rangu a les órdenes del poeta italianu Gabriele D'Annunzio— ocupó la ciudá estableciéndola como Estáu soberanu dende 1920 a 1924. Rexir pola Carta del Carnaro.

Col ascensu de Mussolini al poder, tres el golpe de 1922, l'Estáu llibre de Fiume foi ocupáu por tropes fascistes. Dos años más tarde, la ciudá foi anexonada a Italia.

Fiume careció un intensu bombardéu per parte de los aliaos mientres la Segunda Guerra Mundial. Cola retirada d'Italia del Exa, les tropes alemanes ocuparon la ciudá.

El 3 de mayu de 1945, los partisanos yugoslavos ocuparon Fiume espulsando a la ocupación nazi. Finalmente, en 1947, la ciudá foi cedida a Yugoslavia tres el Tratáu de París, cola espulsión de la población d'orixe italianu y fiumano. A partir d'entós, cola repoblación de Fiume pasó a ser la ciudá yugoslava de Rijeka no qu'anguaño ye Croacia.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Mapa de Fiume Nᵘ1 (1910)
* Mapa de Fiume Nᵘ2 (1910)
* Mapa de Fiume Nᵘ3 (1910)
* Società di studi Fiumani
Reinu de Galitzia y Lodomeria

El **Reinu de Galitzia y Lodomeria** (nome oficial n'alemán: *Königreich Galizien und Lodomerien*; en polacu: *Królestwo Galicji i Lodomerii*; y n'ucraín: Королівство Галичини і Лодомерії) foi ente 1772 y 1918 una tierra de la corona perteneciente a los territorios dinásticos de los Habsburgu (nel marcu de la monarquía de los Habsburgu, l'Imperiu austriacu y de la Cisleitania austrohúngara).

## Historia
 
Tuvo'l so orixe en 1772 na incorporación a los dominios de los Habsburgu del territoriu tres la primer partición de la Mancomunidá de Polonia-Lituania.

La denominación del reinu foi acuñada na corte de María Teresa d'Austria, entós tamién reina d'Hungría, una y bones los distritos d'Hálych (Galitzia) y Volodímir (Lodomeria) pertenecieren sieglos tras, antes de la so anexón pol Reinu de Polonia, al Reinu d'Hungría, que los sos monarques adoptaron mientres un tiempu'l títulu de «duques de Galitzia y Lodomeria». De mayor estensión que'l so históricu predecesor, primeramente unos 45&nbsp;000 km², recibió categoría de territoriu patrimoniu de la corona (*Kronland*).

La provincia del imperiu austriacu de Bucovina tuvo incluyida formalmente nel reinu de Galitzia ente 1787 y 1790, ente 1817 y 1849 y ente 1860 y 1861.

Galitzia Occidental, que fuera propiedá del imperiu austriacu dende la Tercer partición de Polonia de 1795, tuvo fundida col reinu de Galitzia dende 1803, estableciéndose la capital en Lemberg (Lviv).

De resultes del Tratáu de Schönbrunn de 1809, l'Imperiu austriacu dexó dos territorios del reinu de Galitzia: la enantes mentada Galitzia Occidental (incluyendo a Cracovia) al Ducáu de Varsovia, y una parte de la Galitzia Oriental, el llamáu distritu de Tarnopol, al Imperiu rusu. En 1815 Tarnopol retornaría a control austriacu.

En 1846, l'hasta entós Ciudá Llibre de Cracovia foi incorporada a Galitzia y al imperiu austriacu.

## Referencies

## Bibliografía
* 
*
* 
* 
* 
* 
*
República Soviética Socialista de Galicia

La **República Soviética Socialista de Galitzia** (RSS de Galitzia) esistió dende'l 8 de xunetu a 21 de setiembre de 1920 mientres la Guerra Polacu-Soviética nel área de la Galitzia d'Europa Central. La so capital yera Ternópil. Foi proclamada tres la ocupación de la zona por fuercies del Exércitu Coloráu.

La RSS de Galitzia foi establecida y remanada pol *Comité Revolucionariu de Galitzia* (**Galrevkom**), un gobiernu provisonal creáu a partir de la Rusia bolxevique. La so capital asitiar en Ternópil con Volodýmyr Zatonsky como'l so presidente. El *Galrevkom* estableció una estructura alministrativa, l'Exércitu de Galitzia, y un sistema educativu. Los idiomes nacionales atopar nun estatus igual y declarar como: polacu, ucraín y yiddish. 

El Galrevkom nun controló la parte más importante de Galitzia que ye Lviv. Ternópil foi reocupado por Polonia el 21 de setiembre de 1920.

## Ver tamién
* República Nacional d'Ucraína Occidental.

## Bibliografía
* Davies, Norman, *White Eagle, Red Star: the Polish-Soviet War, 1919-20*, Pimlico, 2003, ISBN 0-7126-0694-7. (Primer edición: St. Martin's Press, inc., New York, 1972). 

## Referencies

## Enllaces esternos
Ducáu de Kleve

El **ducáu de Kleve** (n'alemán: *Herzogtum Kleve*; en neerlandés: *Hertogdom Kleef*) foi un Estáu del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu na actual Alemaña (parte del estáu federáu de Renania del Norte-Westfalia) y los actuales Países Baxos (partes de Limburgu, Brabante Septentrional y Gelderland). El so territoriu taba asitiáu nos dos llaos del ríu Rin, alredor de la so capital Kleve, y cubría aproximao los distritos actuales de Kleve, Wesel y la ciudá de Duisburgu.

El condáu de Kleve (n'alemán: *Grafschaft Kleve*; en neerlandés: *Graafschap Kleef*) foi mentáu per primer vegada nel sieglu XI. Por ésitos militares y una prudente política de bodes, el poder de los condes de Kleve creció a la fin del sieglu XIII, y en 1417 el conde Adolfo II foi xubíu a duque. La hestoria del ducáu ta rellacionada de cerca cola de los sos vecinos, los ducaos de Jülich, Berg y Gelderland y el condáu de Mark. En 1368 xuniéronse Cléverís y Mark. En 1521 con Jülich, Berg, Kleve y Mark fueron formaos los “Ducaos Xuníos de Jülich-Kleve-Berg” pol duque Xuan III el Pacíficu. Ana de Kleve (1515-57), reina consorte d'Inglaterra en 1540, foi una fía d'esti duque.

Cuando l'últimu duque de Jülich-Kleve-Berg morrió ensin fíos en 1609, españó una guerra pola socesión. Como resultáu'l ducáu foi estremáu ente Palatináu-Neoburgu (Jülich y Berg) y Brandeburgu (Kleve, Mark y Ravensberg) nel tratáu de Xanten (1614). Sicasí, grandes partes del ducáu de Kleve fueron ocupaes poles Provincies Xuníes hasta 1672. Kleve foi una parte del Reinu de Prusia dende 1701, cuando foi ocupáu temporalmente polos franceses na Guerra de los siete años (1757-62).

En 1795, dempués de les guerres revolucionaries franceses, los prusianos dexaron la parte a la izquierda del Rin y Wesel a los franceses, y la rexón formó parte de la so provincia del Rin. El restu del ducáu foi ocupáu ente 1803 y 1805, y foi parte del “Département d´Yssel-Supérieur” y del gobiernu títere del “Gran Ducáu de Berg” (dempués de 1811, el “Département des Lippe)”. En 1815, dempués de la derrota de Napoleón, el ducáu pasó a integrar la provincia prusiana de “Jülich-Kleve-Berg”, que formó una parte de la “provincia del Rin” dempués de 1822. Como resultancia del congresu de Viena en 1815, les ciudaes de Gennep, Zevenaar y Huissen fueron amestaes pol “Reinu Xuníu de los Países Baxos”.

## Soberanos de Kleve
### Condes de Kleve

* 1092-1119 Teodorico I
* 1119-1147 Arnoldo I
* 1147-1172 Teodorico II
* 1172-1188 Teodorico III
* 1188-1198 Teodorico IV
* 1198-1201 Arnoldo II
* 1201-1260 Teodorico V
* 1260-1275 Teodorico VI
* 1275-1305 Teodorico VII
* 1305-1310 Otón
* 1310-1347 Teodorico VIII
* 1347-1368 Johann

### Condes de Kleve-Mark

* 1368-1394 Adolfo I de Mark
* 1394-1448 Adolfo II
* 1448-1481 Xuan I
* 1481-1521 Xuan II

### Duques de Kleve-Mark-Jülich-Berg-Ravensberg
* 1521-1539 Xuan III
* 1539-1592 Guillermo
* 1592-1609 Juan Guillermo
* 1614-1619 Juan Segismundo
Condáu de Ravensberg

El **Condáu de Ravensberg**  foi un condáu históricu del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu. El so territoriu atópase na parte oriental de la presente Westfalia, Alemaña, al pie del Osning o Monte de Teutoburgu.

## Historia

 
Ravensberg foi mentáu per primer vegada nel sieglu XII; la so primer capital foi Burg Ravensberg. Los Condes de Ravensberg dempués fixéronse col Castiellu de Sparrenburg construyíu en Bielefeld ca. 1240-50, que fixeron la so sede.

El condáu más tarde foi heredáu pol Ducáu de Berg en 1346, que de la mesma se convirtió en parte del Ducáu de Jülich-Berg en 1423, y n'últimu términu de los Ducaos Xuníos de Jülich-Kleve-Berg en 1521.

Dempués de la Guerra de socesión de Jülich nel Tratáu de Xanten en 1614, el Condáu de Ravensberg cayó en manes del Margraviato de Brandeburgu, que se convirtió nel Reinu de Prusia en 1701, y foi alministráu dientro de la unidá alministrativa Minden-Ravensberg dende 1719-1807, cuando foi eslleíu mientres les Guerres Napoleóniques.

Xunto con Bielefeld, otres comunidaes nel Condáu de Ravensberg yeren Borgholzhausen, Halle, Steinhagen, Versmold, Werther, Isselhorst (agora parte de Gütersloh), Enger, Hiddenhausen, Rödinghausen, Spenge, Herford (sacante para Falkendiek), Bünde (sacante para Dünne y Spradow), Vlotho (sacante para Uffeln), Kirchlengern al sur del Werre, Preußisch Oldendorf (sacante para Hedem y Lashorst) y Bad Oeynhausen al sur del Werre.

## Gobernantes

### [[Condáu de Calvelage|Casa de Calvelage-Ravensberg]]
*Hasta 1144 Hermann I *ca.1140
-ca.1170 Otto I *ca.1160
-ca.1180 Heinrich
*ca.1175 -ca.1220 Hermann II *ca.1220 
-1244 Otto II *ca.1220
-1249 Ludwig
*1249-1306 Otto III
*1306-1328 Otto IV
*1328-1346 Bernardo

### [[Casa de Jülich]]
*1348-1395 n'unión personal con [[Berg (Estáu)|Berg]], dende 1437 con [[Ducáu de Jülich-Berg|Jülich-Berg]]*
*1346-1360 Gerardo I
*1360-1408 Guillermu I, dexó gobernar a los sos dos fíos:
*1395-1403 Adolfo
*1403-1428 Guillermu II
*1428-1475 Gerardo II
*1475-1511 Guillermu III

### [[Casa de La Marck]], Duques
– *dende 1521 una parte de los [[Ducaos Xuníos de Jülich-Kleve-Berg]]* –
* 1511-1539 Juan
* 1539-1592 Guillermu V
* 1592-1609 Juan Guillermu I

### Casa de Hohenzollern
- *dende 1614 [[Margraves de Brandemburgu, reis de Prusia y emperadores d'Alemaña|Margraves de Brandeburgu]] y [[Rei de Prusia|Reis de Prusia]]* -
* 1614-1619 Juan Segismundo de Hohenzollern
* 1619-1640 Jorge Guillermo, fíu *
1640-1688 Federico Guillermu I, fíu *
1688-1713 Federico I, fíu, *[[Rei en Prusia]]* dende 1701 
* 1713-1740 Federico Guillermu I, fíu, Rei en Prusia 
* 1740-1786 Federico II, fíu, Rei *de* Prusia dende 1772
* 1786-1797 Federico Guillermu II, sobrín, Rei de Prusia
* 1797-1807 Federico Guillermu III, Rei de Prusia 
*A Francia pol [[Tratáu de Tilsit]] de 1807, incorporáu nel [[Reinu de Westfalia]]*

## Ver tamién
* Ostwestfalen-Lippe

## Referencies

## Enllaces esternos
 
* Mapa históricu de Renania del Norte-Westfalia de 1789
Ducáu de Prusia

El **Ducáu de Prusia** o **Prusia Ducal** (n'alemán: *Herzogtum Preußen*; en polacu: *Prusy Książęce*) foi un ducáu ente 1525-1701 na rexón más oriental de Prusia herederu del Estáu monásticu de los Caballeros Teutónicos. En 1701, el ducáu tresformar nel Reinu de Prusia. Tuvo como capital Königsberg.

Foi'l primer ducáu protestante (luteranu) mayoritariamente de población de fala alemana, según con minoríes polaques y lituanes. Nos antiguos testos en llatín, el términu *Prutenia* (o *Pruthenia*) referir por igual al *Ducáu de Prusia*, el so vecín más occidental Prusia Real, o l'el so Estáu común predecesor, la Prusia Teutónica. La forma axetival del nome yera "Prut(h)enico".

## Historia
En 1525 mientres la Reforma Protestante, el Gran Maestre de los Caballeros Teutónicos, Alberto, secularizó el territoriu prusianu de la orde, convirtiéndose n'Alberto, Duque de Prusia. El so ducáu, que tenía la so capital en Königsberg (en polacu: *Królewiec*), foi establecíu como feudu de la Corona de Polonia. Foi heredáu polos príncipes-eleutores del Brandenburgu de la Casa de Hohenzollern en 1618; esta unión personal ye referida como Brandemburgu-Prusia. Federico Guillermo, el "Gran Electu" de Brandenburgu, algamó la completa soberanía sobre'l territoriu nel Tratáu de Wehlau de 1657, que foi confirmada nel Tratáu d'Oliva de 1660. El Ducáu de Prusia foi alzáu al rangu de Reinu de Prusia en 1701.

## Ver tamién
* Prusia Real
* Reinu de Prusia
* Dinastía Hohenzollern
* Soberanos de Prusia

## Referencies

## Enllaces esternos
Obispáu de Minden

L**'Obispáu de Minden**  foi una diócesis católica y un Estáu, Obispáu Principescu de Minden , del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu. La so capital foi Minden que s'atopa na actual Alemaña.

## Historia
La diócesis foi fundada por Carlomagno en 803, dempués de que conquistara a los saxones. Taba subordináu al Eleutoráu de Colonia Arzobispáu-Eleutoral de Colonia. Convertir n'Obispáu Principescu de Minden () en 1180, cuando foi eslleíu'l Ducáu de Saxonia. Nel sieglu XVI, la Reforma Protestante taba empezando a coyer fuercia nel Estáu, so la influencia del Ducáu de Brunswick-Luneburgu. Minden foi ocupáu por Suecia na Guerra de los Trenta Años, y foi secularizado. Na Paz de Westfalia foi dau al Margraviato de Brandeburgu como **Principáu de Minden** ().

Dende 1719, l'obispáu-principáu de Minden foi alministráu por Brandemburgu-Prusia conxuntamente col axacente Condáu de Ravensberg como Minden-Ravensberg. En 1807, convertir en parte del Reinu de Westfalia. En 1814, foi devueltu a Prusia y convirtióse en parte de la prusiana Provincia de Westfalia.

En 1789, el principáu tenía una estensión de 1100 km². Dende'l norte, nel sentíu de les manes del reló, bordiaba con: un exclave del Landgraviato de Hesse-Kassel (o Hesse-Cassel), el Eleutoráu de Hannover, el Condáu de Schaumburg-Lippe, otru exclave de Hesse-Kassel, el Principáu de Lippe, el Condáu de Ravensberg, y el Obispáu-Principáu de Osnabrück. Les ciudaes incluyíen Minden y Lübbecke.

La diócesis católica de Minden tres tomar de control suecu en 1648, dende un puntu de vista eclesiásticu, dexó d'esistir. La rexón de la diócesis, qu'entendía amás del obispáu-principáu parte de Brunswick-Wolfenbüttel y tou Schaumburg-Lippe, foi la primer diócesis en sumir y en ser asumida pol Vicariado Apostólicu de la Misiones Septentrionales en 1667. Ente 1709 y 1780 l'anterior rexón diocesana formó parte del Vicariado Apostólicu de l'Alta y Baxa Saxonia, antes de ser reincorporada al Vicariado de les Misiones Septentrionales. En 1821 l'anterior rexón diocesana de Minden dientro de les fronteres del obispáu-principáu foi incluyida na Diócesis de Paderborn, ente que la parte perteneciente a Brunswick convertir en parte del Vicariado Apostólicu de Anhalt y Brunswick en 1825, pa xunise a la Diócesis de Hildesheim en 1834. La rexón de Schaumburg-Lippe caltúvose dientro del Vicariado d'Alemaña Septentrional hasta la so disolución en 1930, convirtiéndose en parte de la Diócesis de Osnabrück y de Hildesheim dende 1965.

## Obispos famosos

* San Erkanbert (803-813)
* San Hardward (813-853)
* San Theoderich (853-880)
* San Thietmar (1185-1206)
* Francisco de Waldeck (1530-53)
* Julio, Duque de Brunswick-Luneburgu (1553-54)
* Enrique Julio, Duque de Brunswick-Luneburgu (1582-85, Protestante)
* Cristián, Duque de Brunswick-Luneburgu (1599-1625, Protestante)
* Francisco de Wartenberg (1631-48)

## Ver tamién
* Ostwestfalen-Lippe

## Referencies

* At Meyers Konversationslexikon, 1888 (n'alemán)
* At NRW-Geschichte.de (with map) (n'alemán)
*  (n'inglés)
Principáu de Halberstadt

El **Principáu de Halberstadt** () foi un estáu del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu gobernáu por Brandeburgu-Prusia. Substituyó al Obispáu de Halberstadt dempués de la so secularización en 1648. La so capital yera Halberstadt. En 1807, el principáu foi incorporáu al Reinu de Westfalia. En 1813, foi restauráu'l control del principáu, y los sos derechos soberanos fueron confirmaos como posesión del Reinu de Prusia.

## Historia
Según la Paz de Westfalia de 1648, l'anterior Obispáu principescu foi secularizado como'l Principáu de Halberstadt y junro a Magdeburgu, Minden y Cammin dau al eleutor de Brandeburgu Federico Guillermu I de Hohenzollern como compensación por Pomerania Occidental, que nel desenllaz del conflictu Brandeburgu-Pomerania foi cedíu a Suecia. Esti alcuerdu foi axustáu pol representante de Federico Guillermo, Joachim Friedrich von Blumenthal, que como pagu foi escoyíu como primer gobernador secular de Halberstadt.

L'acabante crear Principáu de Halberstadt consistía del territoriu alredor de les ciudaes históriques d'Osterwieck y Halberstadt, l'antiguu Principáu de Anhalt-Aschersleben, l'anterior Condáu de Regenstein incluyendo del Castiellu de Heimburg y el Condáu de Falkenstein. Ye Señoríu de Derenburg foi añadíu en 1701, Hasserode foi adquiríu de Stolberg-Wernigerode en 1714 y dempués del Congresu de Viena en 1815, el Principáu de Halberstadt llogró la Baronía de Schauen y el Señoríu de Hessenrode. Territorios perdíos incluyeron Weferlingen, que'l rei Federico I en 1703 cedió al so primu Cristián Enrique de Brandeburgu-Bayreuth-Kulmbach, una subdivisión del Condáu de Hohenstein sobre'l mesmu tiempu y Stapelburg cedíu a Stolberg-Wernigerode en 1727.

El Principáu de Halberstadt foi eslleíu según el Tratáu de Tilsit de 1807 qu'asocedió a la derrota de Prusia na Guerra de la Cuarta Coalición. El so territoriu pasó a formar parte del Reinu de Westfalia, un estáu napoleónicu satélite baxu gobiernu del so hermanu menor Jerónimo. Dempués de la derrota final francesa en Waterloo, el principáu foi restauráu en favor de Prusia en 1813 ya incorporáu a la nueva Provincia de Saxonia en 1817. Los monarques prusianos de la Casa de Hohenzollern siguieron denominándose "Príncipes de [...] Halberstadt" hasta 1918.https://web.archive.org/web/20070314063126/http://regiments.org/biography/royals/1859wilG.htm

## Referencies

## Enllaces esternos
Provincia de Saxonia

La **Provincia de Saxonia** (n'alemán: *Provinz Sachsen*) foi una provincia prusiana allugada a mediu camín ente'l reinu de Hannover (*Königreich Hannover*) y el reinu de Saxonia (*Königreich Sachsen*). Cierra dalgunos de los enclaves del estáu históricu d'Anhalt. La rexón histórica de la provincia de Saxonia anguaño entiende la mayoría del actual estáu federáu alemán de Saxonia-Anhalt. La capital de la provincia foi Magdeburgu.

## Historia
La provincia foi creada en 1816 colos siguientes territorios:
* l'antiguu Ducáu de Magdeburgu y el principáu de Halberstadt, que formaren parte del reinu de Westfalia de 1807-1813;
* partes del Margraviato de Brandeburgu que taben asitiaos nel marxe occidental del ríu Elba, tales como Altmark;
* territoriu ganáu del reinu de Saxonia tres la batalla de Leipzig en 1813: les poblaciones y los territorios circundantes Wittenberg, Merseburg, Naumburgu, Mansfeld, Querfurt y Henneberg;
* y territorios daos a Prusia tres el Reichsdeputationshauptschluss: tierres alredor d'Érfurt (enantes direutamente subordinaes al emperador francés como'l principáu de Érfurt), el Eichsfeld (enantes propiedá del arzobispáu de Mainz) y les anteriores ciudaes imperiales de Mühlhausen y Nordhausen.

La provincia de Saxonia yera una de les más riques rexones de Prusia con una agricultura ya industria altamente desenvueltes. En 1932 la provincia foi engrandada cola adición de la rexón en redol a Ilfeld y Elbingerode, que fuera primeramente parte de la provincia de Hannover.

El 1 de xunetu de 1944, la provincia de Saxonia foi estremada según les llinies de los sos trés rexones alministratives. El Erfurt Regierungsbezirk foi fundíu col distritu Herrschaft Schmalkalden de la provincia de Hessen-Nassau y emplazada nel estáu de Turinxa. El Regierungsbezirk de Magdeburgu convertir na provincia de Magdeburgu, y el Regierungsbezirk de Merseburg convertir na provincia de Halle-Merseburg.

En 1945, l'alministración militar soviética combinó Magdeburgu y Halle-Merseburg col estáu d'Anhalt na provincia de Saxonia-Anhalt, con Halle como la so capital. La parte más oriental del distritu de Blankenburg, exclave de Brunswick y el exclave de Turinxa d'Allstedt tamién fueron añadíos a Saxonia-Anhalt. En 1947, Saxonia-Anhalt convertir n'estáu.

Turinxa y Saxonia-Anhalt fueron abolíos en 1952, pero fueron recreaos tres la reunificación alemana en 1990, con dellos llixeros cambeos nes sos fronteres, como modernos estaos d'Alemaña.

## Ver tamién
* Provincies de Prusia

## Referencies

## Enllaces esternos
* Provinz Sachsen  — Provincia de Saxonia na dómina prusiana
* Provinz Sachsen (Landkreise, Gemeinden y Gutsbezirke), 1910 
*Provincia de Saxonia del Estáu Llibre de Prusia (alemán)
República Cisalpina

La **República Cisalpina** foi una «república hermana», un estáu satélite de la Primer República Francesa creáu'l 29 de xunu de 1797 por Napoleón Bonaparte y asitiáu nel norte d'Italia con capital en Milán.

## Historia
Entendía un territoriu d'unos 40.000 km² trevesaos pol ríu Po y con Milán como sede del gobiernu. Taba provista d'un exércitu integráu por tropes franceses.

En 1802, pasó a llamase República Italiana, y en 1805, convertir nel Reinu d'Italia, del que Napoleón foi rei. En 1815, el territoriu foi cedíu a Austria.

## Fuentes
*Louis Bergeon, François Furet, Reinhart Koselleck; *Historia Universal 26. La dómina de les Revoluciones Europees*. 1780-1848. Ed. Sieglu XXI d'España, 1976. ISBN 978-84-323-0219-0
*Blanning, T. C. W., *The French Revolutionary Wars*, 1787-1801. ISBN 0-340-64533-4

## Referencies

## Enllaces esternos
María de Borbón-Soissons

**María de Borbón-Soissons**  foi condesa de Soissons dende'l 6 de xunetu de 1641, fecha de la muerte del so hermanu, Lluis de Borbón-Soissons, hasta la so propia muerte.

## Primeros años de vida
Yera fía de Carlos de Borbón, conde de Soissons y d'Ana de Montafia, Señora de Lucé.

### Matrimoniu y fíos
Casóse'l 6 de xineru de 1625 con Tomás de Saboya, descendiente de les cases d'Habsburgu, Valois, Médici y Avís; fíu de Carlos Manuel I de Saboya y de Catalina Micaela d'España, nieta de Carlos V y de Sabela de Portugal, per parte de padre y d'Enrique II y de Catalina de Médici, per parte de madre. 

D'esta unión nacieron cuatro fíos:

* Lluisa Cristina de Saboya-Carignano (1627-1689), princesa de Carignano, casada con Fernando Maximiliano de Baden-Baden.
* Manuel Filiberto de Saboya-Carignano (1628-1709), príncipe de Carignano, casáu con María Ángela Caterina d'Esti.
* Xosé Manuel de Saboya-Carignano (1631-1656), conde de Soissons, morrió nuevu y ensin descendencia.
* Eugenio Mauricio de Saboya-Carignano (1635-1673), conde de Soissons y duque de Carignano, casáu con Olimpia Mancini.

A la so muerte en 1692, Claude Favre de Vaugelas (1585-1650) foi escoyíu pa ser gobernador de los sos fíos.

## Referencies

## Enllaces esternos
Luisa Francisca de Borbón

**Luisa Francisca de Borbón** , foi la mayor de les fíes sobrevivientes de la rellación habida ente'l rei de Francia Lluis XIV y Madame de Montespan. 

## Primeros años
Nació en Tournai y foi llexitimada tan solu seis meses dempués y tuvo al cuidu, xuntu dalgunos de los sos otros hermanos, de Madame de Maintenon, un pocu dempués de la so llexitimación el so hermanu Luis Augusto recibió'l títulu de Duque de Maine, y al recibir el so hermanu menor Luis César el condáu de Vexin ella recibió'l tratamientu de *Mademoiselle de Nantes*.Los sos padres moteyaren *Poupotte* pol so aspeutu de muñeca.

Tuvo series fregadures cola so hermana Francisca María y cola so media hermana María Ana por cual d'elles yera la princesa con más rangu, esto por cuenta de los sos matrimonios.

## Descendencia
Mademoiselle de Nantes casóse con Lluis de Borbón, el Duque de Borbón y futuru Príncipe de Condé, d'esti matrimoniu nacieron: 

# **[[María Ana Gabriela de Borbón-Condé|María Gabriela Leonor]]** (1690-1760; Abadesa de Saint-Antoines-des-Champs.
# **[[Lluis IV Enrique de Borbón-Condé|Luis Enrique]]** (1692-1740); Duque de Borbón y Príncipe de Condé.
# **[[Luisa Sabela de Borbón-Condé|Luisa Isabel]]** (1693-1775); Princesa de Conti con Luis Armando II.
# **[[Luisa Ana de Borbón-Condé|Luisa Ana]]** (1695-1768); Mademoiselle de Charolais.
# **[[María Ana de Borbón-Condé|María Ana]]** (1697-1741); Mademoiuelle de Clermont, Duquesa de Joyeuse, casada con Luis de Melun.
# **[[Carlos de Borbón-Condé|Carlos]]** (1700-1760); conde de Charolais, tuvo un fíu con Xuana de Valois. Esti fíu foi Luis Tomás de Borbón-Condé y Valois (1718), pero nun foi reconocíu llexítimu.
# **[[Enriqueta Luisa de Borbón-Condé|Enriqueta Luisa]]** (1703-1772); mademoiselle de Vermandois, abadesa de Beaumont-lès-Tours
# **[[Isabel Teresa de Borbón-Condé|Isabel Teresa]]** (1705-1765); *Mademoiselle de Sens*
# **[[Lluis de Borbón-Condé (1709-1771)|Luis]]** (1709-1771); Conde Clermont, abá de Saint-Germain-des-Près

## Muerte
L'agora viuda princesa de Condé morrería por causes naturales nel Palaciu de Borbón en París, llevando a los sos llombos una llarga llista d'amantes y de conflictos con otres dames de la corte.

## Galería

Image:François de Troy - Louise Françoise de Bourbon, mademoiselle de Nantes - Google Art Project.jpg|Luisa Francisca por François de Troy.
Image:Jean Marie Ribou, Portrait de Louise-Françoise de Bourbon (c. 1776, Musée Condé).jpg|La princesa Luisa Francisca de Borbón según Pierre Gobert.
Image:The Duchess of Maine depicted as Cleopatra by François de Troy.jpg|Mademoiselle de Nantes.
Image:Circle of Pierre Mignard - Portrait of two French princesses.jpg|Luisa Francisca (derecha) y la so hermana Francisca María (esquierda).
Image:1694 Portrait of Louis de Bourbon, Prince of Condé from the workshop of Rigaud (Versailles).jpg|Lluis III de Borbón-Condé, maríu de Luisa Francisca.


## Referencies

## Enllaces esternos

* http://retratosdelahistoria.lacoctelera.net/post/2008/12/01/los-pr-ncipes-cond-lluis-iii-1668-1710
* Généalogie de Louise Françoise de Bourbon
* http://conde.ifrance.com/l3.htm
Pedru I de Borbón

**Pedru I de Borbón**  foi un noble francés, fíu de Lluis I de Borbón y María d'Hainaut. Yera descendiente per llinia masculina del rei Lluis IX de Francia.

## Biografía
A la muerte del so padre, Lluis I de Borbón, en 1342, recibió los títulos de conde de Clermont, conde de La Marche y foi nomáu segundu duque de Borbón. Siempres se faló de la so feble salú mental, que foi dablemente hereditaria.

Fixo'l so debú en 1341 so les órdenes del duque de Normandía, el futuru rei Xuan II de Francia y lluchó en Bretaña, mientres casi tola Guerra de Soceción, dexando al pretendiente francés, Carlos de Blois, tomar posesión del ducáu.

N'agostu de 1343, él y el delfín de Viennois, foron los embaxadores franceses nuna conferencia de paz n'Avignon, pero les negociaciones foron infructuoses una y bones el rei Eduardu III d'Inglaterra negóse a unviar dalgún representante.

En 1346, lluchó na Batalla de Crécy, onde resultó firíu. En 1355, foi unviáu a Languedoc col títulu de teniente xeneral del rei, cumpliendo con ésitu la so misión. En 1356, lluchó na Batalla de Poitiers, au finalmente foi asesináu.

## Descendencia
Pedru casóse con Sabela de Valois, fía de Carlos de Valois, por tanto hermana del rei Felipe VI de Francia. D'esta xunión nacieron siete fíos y un fíu:

* Lluis de Borbón (1337-1410), conde de Clermont y duque de Borbón.
* Xuana de Borbón (1338-1378), esposa del rei Carlos V de Francia.
* Blanca de Borbón (1339-1361), esposa del rei Pedru I de Castiella.
* Bona de Borbón (1341-1402), esposa del duque Amadeo VI de Saboya.
* Catalina de Borbón (1342-1427), esposa del conde Xuan VI de Harcourt.
* Margarita de Borbón (1344-1416), esposa del conde Arnaud-Amanieu d'Albret.
* Sabela de Borbón (1345)
* María de Borbón (1347-1401), Prioresa de Poissy

## Muerte
Pedru morrió en Poitiers el 19 de setiembre de 1356. A la so muerte, el condáu de La Marche pasó a manes del so hermanu Xaime y el condáu de Clermont xunto al ducáu de Borbón pasaron al so fíu Lluis.

## Referencies

## Enllaces esternos
Xuan I de Borbón

**Xuan I de Borbón** (?, 1381 - Londres, 5 de febreru de 1434), yera fíu de Lluis II de Borbón y d'Ana de Auvernia. Foi conde de Clermont en vida del so padre y dempués duque de Borbón y conde de Forez a la so muerte. Más palantre, el so matrimoniu con María de Berry convirtió-y tamién en duque de Auvernia y conde de Montpensier. 

## Biografía
Por causa del so matrimoniu con María, duquesa de Auvernia, fía de Xuan I de Berry, nel añu 1400 el so padre alzó-y a conde de Clermont, pero la muerte d'ésti en 1410, dio-y los títulos de duque de Borbón y conde de Forez. Seis años dempués, la muerte del so suegru convirtió-y en duque de Auvernia y conde de Montpensier.

Nomáu capitán xeneral de Languedoc en 1404, atacó a los ingleses en Lemosín y tomó delles de les sos fortaleces. Foi partidariu en primer llugar de Xuan I de Borgoña, del que se disoció dempués del asesinatu de Lluis d'Orleans en 1407, y llevar a averase a los *Armagnacs*, convirtiéndose nun feroz oponente del duque de Borgoña. 

Na guerra civil ente Armagnacs y Borgoñonos, que taba nel so apoxéu en Borgoña en 1411, perdió *Clermont-en-Beauvaisis* mientres dalgún tiempu. La paz roblada en 1412, esanició les bandes de carreteros de la Islla de Francia. En 1414, volver# a entamar la guerra atayada pola invasión inglesa. Xuan lluchó n'Azincourt en 1415 y ellí foi fechu prisioneru. Él tuvo presu en Londres hasta la so muerte.

## Descendencia
Casar nel Palaciu de la Ciudá de París el 24 de xunu de 1400 con María de Berry, duquesa de Auvernia y condesa de Montpensier, fía de Xuan de Francia, duque de Berry y de Xuana d'Armagnac; cola que tuvo a:
* Carlos de Borbón (1401-1456), conde de Clermont y duque de Borbón
* Sabela de Borbón (1402), morrió nuevu.
* Xuan de Borbón (1403-1412), conde de Forez
* Lluis de Borbón (1405-1486), conde de Montpensier y señor de Mercœur 
* María de Borbón (1405), morrió nuevu.

Tuvo una fía natural llexitimada, *Xuana de Borbón* (1399-1487), que se casó en 1435, un añu dempués de la muerte del so padre, con *Lluis I Combauld de Borbón*, un descendiente de Mahaut de Borbón. 

Ente los sos otros fíos illexítimos destaquen: *Margarita de Borbón*, casada en 1433 con Rodrigue de Villandrando (1386-1457), conde de Ribadeo y Valladolid, señor d'Ussel y *Xuan de Borbón* (1413-1485), conde de Velay, obispu de -y Puy, abá de Cluny y de Saint-André de Villenueve, y prior de Saint-Rambert.

## Muerte
Siguiendo los pasos de tola so familia, lluchó nes batalles de la Guerra de los Cien Años, foi prindáu mientres la Batalla de Azincourt y morrió prisioneru en Londres, el 5 de febreru de 1434.

## Referencies

## Enllaces esternos
Xuan II de Borbón

**Xuan de Borbón**, (1426 - Moulins (Allier), 1488), noble francés, fíu de Carlos I de Borbón ya Inés de Borgoña. A la muerte d'ésti en 1456 convirtióse en conde de Clermont, conde de Forez, duque de Borbón, duque d'Auvernia, Barón de Roannais y príncipe de Dombes.

De los sos matrimonios con María de Valois (fía de Carlos VII), con Catalina d'Armagnac y con Xuana de Borbón-Vendôme (fía de Xuan VIII de Vendôme) nun-y sobrevivió nengún fíu y la so muerte en 1488 convirtió al so hermanu nel so heriede.
Carlos II de Borbón

**Carlos de Borbón** (Castiellu de Moulins (Allier) 1433 - Lyon, 13 de setiembre de 1488), noble y relixosu francés. Foi fíu de Carlos I de Borbón y Inés de Borgoña. Foi escoyíu Arzobispu de Lyon a la edá de 10 años gracies a les sos conexones familiares y más palantre, nomáu cardenal, amás de conde de Clermont y de Forez, duque de Borbón y de Auvernia, barón de Roannais y príncipe de Dombes por un curtiu periodu de tiempu en 1488, asocediendo al so hermanu Xuan II de Borbón.

Como fíu menor, Carlos tuvo destináu a la vida eclesiástica de neñu; él mesmu, nun tenía vocación dalguna pol poder y los honores a los que foi eleváu, y foi más conocíu poles sos incorreiciones (tuvo una fía illexítima) que pola so piedá. A pesar d'ello, foi un notable patrón de les artes, esbardiando dineru na Catedral de Lyon - la capiya de los Borbones de dicha catedral, que patrocinó dende 1486 (patrociniu que siguió a la so muerte'l so hermanu Pedru II de Borbón) foi descrita como "una de les maravíes de les artes decoratives nel sieglu XV". 

Tocantes a les sos mentaes incorreiciones, non yá tuvo una fía illexítima, sinón dellos fíos más que trató de faer sumir pa evitar la vergüenza pública. Unu d'esos fíos, Luke, sobrevivió ensin conocer la identidá de so padre hasta la ventena, cuando s'atoparon y cruciaron espaes en Besançon. Luke sobrevivió, anque perdió una mano na llucha.

A la muerte del so hermanu mayor Xuan II, duque de Borbón, el 1 d'abril de 1488, Carlos - como herederu más cercanu de Xuan - reclamó l'heriedu familiar en Borbonés y Auvernia. Esta reclamación nun foi tolerada pol so hermanu menor Pedru de Borbón y la esposa d'ésti, Ana de Francia, que darréu tomó posesión de les tierres de los Borbones pola fuerza'l 10 d'abril. 

El 15 d'abril, miembros del Conseyu del rei, unviaos por Ana pa "consolar al Cardenal pola muerte del so hermanu", forzáronlu a roblar un arrenunciu de tolos sos derechos sobre les tierres de los Borbones, en cuenta d'una pensión. Carlos morrió esi mesmu añu en misterioses circunstancies, tres un súbitu colapsu na so casa de Lyon. El curtiu tiempu mientres el que retuvo'l títulu, del 1 al 15 d'abril, foi ratificáu póstumamente cuando Carlos, duque de Borbón aportó al ducáu como Carlos III.

## Fuentes
Pedru II de Borbón

**Pedru de Borbón** , noble francés, fíu de Carlos I de Borbón ya Inés de Borgoña. Casóse cola fía de Lluis XI, Ana de Francia. El so suegru, el rei, nomólu conde de La Marche. Al pie de la so esposa foi'l rexente del so sobrín Carlos VIII de Francia.

La muerte del so hermanu Xuan II de Borbón y l'arrenunciu a los derechos del so otru hermanu Carlos en 1488, convirtiéronlu en conde de Clermont, conde de Forez, duque de Borbón, duque d'Auvernia, barón de Roannais y príncipe de Dombes.

El so fíu Carlos morrió solteru y ensin fíos, polo que la so propia muerte en 1503 convirtió a la so fía Susana y el so maríu Carlos de Borbón-Montpensier nos sos heriedes.

## Referencies

## Enllaces esternos
Susana de Borbón

**Susana de Borbón**, , noble francesa, fía de Pedru II de Borbón y d'Ana de Francia.

## Primeros años
Ella yera fía y única sobreviviente de Pedru II de Borbón y Ana de Francia, fía mayor del rei Lluis XI. Ella convirtióse en duquesa reinante en 1503 tres la muerte del so padre. La so madre, Ana convertir en rexente mientres la so minoría d'edá y axustó dellos matrimonios distintos p'asegurase de que tuviera un maríu que protexera'l so cargu.
 
Susana tenía un hermanu llamáu Carlos, que nació en 1476 y morrió en 1498. Con esti incidente, el so padre quedó ensin herederos (nun tenía otros fíos homes). Si morriera ensin herederu home, el títulu de duque de Borbón pasaría a un pariente alloñáu. Pedru nunca quixo qu'esto asocediera, polo que, en 1498, la pareya unvió una carta al rei Lluis XII de Francia solicitando que Susana de siete años d'edá, pudiera asoceder al so padre dempués de la muerte d'ésti. Él respondió afirmativamente.

## Matrimoniu
Una de les propuestes de matrimoniu traducir en compromisu'l 21 de marzu de 1501 con Carlos IV d'Alençon, que riquiera una dispensa papal. Por razones que se desconocen, el compromisu foi anuláu, y Ana viose obligada a buscar otru home pa Susana.
 
El 10 de mayu de 1505, nel Château du Parc-les-Moulins, Susana casóse col so primu Carlos de Borbón, xefe de la familia Montpensier, una caña menor de los Borbones. El so home foi co-gobernante al traviés del matrimoniu y alla convertir en condesa de Montpensier, condesa de Clermont-en-Auvernia y delfina d'Auvernia.

## Fíos
Ella dio a Carlos un herederu nacíu'l 17 de xunetu de 1517 y bautizáu Franciscu n'ochobre de 1517, n'honor a un bon amigu del so padre, el rei Franciscu I de Francia. El neñu recibió'l títulu de conde de Clermont. Sicasí, morrió dempués de vivir mientres unos pocos meses. Depués la duquesa dio a lluz ximielgos nacíos muertos.

## Muerte
Susana morrió nel Castiellu de Châtellerault. La so salú yera fráxil a lo llargo de los sos últimos años. La so madre, que siempres tarreciera pola salú de la so fía, sobrevivir un añu. El so home caltuvo la so posición como'l duque de Borbón dempués de la so muerte. La so muerte ensin herederos fizo que les sos tierres convirtiérense finalmente nuna parte del reinu de Francia. Foi soterrada nel Prioratu de Souvigny.

## Socesión del ducáu de Borbón
Al morrer ensin descendencia, la cuestión socesoria del ducáu de Borbón y de los otros títulos viose comprometida. Dos persones reivindicar a la so muerte: 
* el so home Carlos, el condestable de Borbón, reclamar en cuantes qu'home y xefe de la casa de Borbón.
* la so prima, Lluisa de Saboya, madre del rei Franciscu I, en cuantes que descendiente de Carlos I de Borbón.
La querella solucionóse a favor de Lluisa de Saboya y el condestable de Borbón, furiosu, traicionó a Franciscu I y alióse al so mayor enemigu, l'emperador Carlos V.

## Referencies

## Enllaces esternos
Carlos III de Borbón

**Carlos de Borbón** o **Carlos de Montpensier**, (17 de febreru de 1490, Montpensier- 6 de mayu de 1527, Roma), noble francés, fíu de Gilberto de Montpensier y Clara Gonzaga. Suélse-y referir col títulu de *Condestable de Borbón*, por ser condestable (comandante en xefe de los exércitos) con Franciscu I, col que finalmente se enemistó, camudando de bandu nun famosu episodiu.

Casóse con Susana de Borbón, la fía del Pedru II de Borbón. La muerte del so hermanu en 1501 convirtió-y a él y la so esposa en condes de Montpensier, condes de Clermont-en-Auvernia y delfines d'Auvernia.

Dos años dempués, la muerte del padre de Susana facer condes de Clermont, condes de Forez, condes de Colar, duques de Auvergne, duques de Borbón, príncipes de Dombes y Señores de Beaujeu. 

En 1515, morrió na Batalla de Marignano el so hermanu menor Franciscu, lo que convirtió a Carlos en duque de Châtellerault. Tres el fallecimientu de Susana en 1521, Carlos pudo caltener los títulos pol grau de parentescu que teníen, pero a Susana nun lu sobrevivió nengún fíu que los heredara. 

Carlos morrió'l 6 de mayu de 1527, mientres el Sacu de Roma, pero los títulos yá pasaren al dominiu real en 1523 pola querella socesoria contra Lluisa de Saboya, madre del Rei de Francia, que salió favorecida, sacante'l condáu de Montpensier (eleváu a Ducáu) que foi apurríu a la so hermana Lluisa de Borbón y el ducáu de Borbón que foi apurríu a Carlos de Borbón, conde-duque de Vendôme. 

La disputa qu'arriendes de ello surdiera, y na que Franciscu I de Francia optó por beneficiar a la so madre en perxuiciu de Carlos, unu de los sos más importantes xenerales, produció qu'ésti camudara de bandu nun momentu clave de la Guerra Italiana de 1521, pasando a sirvir al emperador xermánicu Carlos V.

## Referencies

## Enllaces esternos
Príncipe de Conti

El títulu de **Príncipe de Conti** (llamáu asina por Conti-sur-Selles, una pequeña población del norte de Francia asitiada aproximao a 32 quilómetros d'Amiens) ye un títulu nobiliariu francés que perteneció a una caña menor de la Casa de Condé (que de la mesma formó parte de la familia real francesa). 

Esti títulu foi orixinalmente dau a Francisco de Borbón, fíu del príncipe Lluis I de Condé. Dempués de la muerte de Francisco, que finó ensin descendencia, el títulu pasó a Armando de Borbón, fíu del príncipe Enrique II de Condé.

Los príncipes de Conti fueron:
# 1629–1666: Armando de Borbón-Conti (1629–1666), I Príncipe de Conti.
# 1666–1685: Luis Armando I de Borbón-Conti (1661–1685), II Príncipe de Conti, fíu del anterior.
# 1685–1709: Francisco Lluis de Borbón-Conti (1664–1709), III Príncipe de Conti, moteyáu «*el Gran Conti*», hermanu del anterior.
# 1709–1727: Luis Armando II de Borbón-Conti (1695–1727), IV Príncipe de Conti, fíu del anterior.
# 1727–1776: Luis Francisco I de Borbón-Conti (1717–1776), V Príncipe de Conti, fíu del anterior.
# 1776–1814: Luis Francisco II de Borbón-Conti (1734–1814), VI Príncipe de Conti, fíu del anterior.

## Ver tamién
*Casa de Borbón
*Casa de Condé
*Árbol familiar Borbón

## Referencies

## Enllaces esternos
* Les aventures des Bourbon-Condé & Bourbon-Conti
Antoniu de Borbón

**Antoniu de Borbón**  foi un príncipe de sangre francés. Ostentó los títulos de duque de Borbón y de Vendôme, como xefe de la Casa de Borbón (1537-1562); sicasí, ye más conocíu por ser rei de Navarra por matrimoniu (*[[xure uxoris]]*) xunto a la so esposa, Xuana d'Albret (1555-1562).

## Biografía
Nació en Picardía, siendo'l cuartu fíu, y el segundu home de Carlos IV, duque de Borbón y de Vendôme, y d'otra princesa de sangre, Francisca d'Alençon, de la Casa de Valois. Foi l'hermanu mayor de Lluis de Borbón, príncipe de Condé.

El 20 d'ochobre de 1548, casóse con Xuana d'Albret na ciudá de Moulins, convirtiéndose xunto a ésta en **Rei de Navarra**. El reinu atopar na so mayor parte ocupáu dende 1512 poles tropes castellanes de Fernando El Católicu, polo que **Antoniu** fixo lo posible por restablecelo, tresformándose este nel so principal oxetivu.

Nel ámbitu relixosu, a diferencia del so hermanu y de la so propia muyer, nunca foi un fervorosu protestante, de fechu camudó delles vegaes de relixón según les conveniencies polítiques qu'estes traxeren, y cuando la so muyer autorizó a los hugonotes a escalar les ilesies de Vendôme, trató de refugala y unviala a un conventu, teniendo esta que fuxir a Bearne.

Nun foi del tou un home estable. La llocura na casa de Borbón foi común, y foi abondo manipoliáu polos sectores más católicos y cercanos a la rexente Catalina de Médici. Como Teniente Xeneral del Reinu, comandó l'asediu de Rouen y morrió mientres este.

Del so matrimoniu nacieron 5 fíos:
# Enrique de Navarra, infante (1551-1553), duque de Beaumont;
# Enrique III de Navarra (1553-1610), rei de Navarra y, darréu, rei de Francia col nome d'Enrique IV;
# Lluis Carlos de Navarra, infante (1555-1557), conde de Marles;
# Madalena de Navarra, infanta (1556);
# Catalina de Borbón (1559-1604), duquesa d'Albret, condesa d'Armagnac y Rodes, casada en 1599 col duque Enrique II de Lorena.

## Antepasaos

**Ancestros d'Antoniu de Borbón**




## Referencies

## Enllaces esternos
Carlos IV de Borbón

**Carlos de Borbón-Vendôme**  foi un noble francés, nacíu nel Castiellu de Vendôme el 2 de xunu de 1489 como'l primoxénitu del conde Franciscu I de Vendôme y de María de Luxemburgu, príncipe de sangre, descendiente direutu de San Lluis de Francia y d'otru tantos monarques.

La muerte del so padre en 1495, cuando apenes cuntaba con seis años convertir en **Conde de Vendôme** y mientres la so minoría d'edá la so madre desempeñóse como rexente del condáu. Nel so adultez tuvo al serviciu del rei Lluis XII, y este en 1514 concedió-y la dignidá de Par del Reinu y alzó-y a **Duque de Vendôme** tres la Batalla de Marignano. Foi un fiel siguidor del monarca socesor de Lluis XII, Franciscu I, y lluchó xunto a él na Batalla de Marignano, mientres el cautiverio del rei formó parte del Conseyu de Rexencia.

El 18 de mayu de 1513 casóse con Francisca d'Alençon, heredera del condáu d'Alençon, miembru d'una llinia menor de la Casa de Valois y descendiente direuta de Carlos de Valois, esta dio-y trelce fíos: 

* Lluis de Borbón, Conde de Marle (1514-1516)
* María de Borbón (1515-1538), candadidata a la mano del rei Xacobu V d'Escocia
* Margarita de Borbón (1516-1589), duquesa de Nevers, pol so matrimoniu con Franciscu de Clèves
* Antoniu de Borbón, Duque de Vendôme (1518-1562), rei de Navarra, pol so matrimoniu con Xuana III
* Franciscu de Borbón, Conde de Enghien (1519-1546)
* Madalena de Borbón (1521-1561), Abadesa de Poitiers
* Lluis de Borbón (1522-1525)
* Carlos de Borbón (1523-1590), Cardenal de Rouen, *Carlos X de Francia*
* Catalina de Borbón (1525-1594), Abadesa de Soissons
* Renata de Borbón (1527-1583), Abadesa de Chelles
* Xuan de Borbón, Conde de Soissons (1528-1557), Duque de Estouteville pol so matrimoniu con María de Borbón-Saint-Pol, fía del hermanu del so padre Franciscu I de Saint-Pol
* Lluis de Borbón, Príncipe de Condé (1530-1569)
* Lleonor de Borbón (1532-1611), Abadesa de Fontevrault
 

La muerte de Carlos, el condestable de Borbón en 1527 y por órdenes del rei Franciscu I convirtiéron-y en duque de Borbón. Los sos fíos convertir n'importantes líderes mientres les Guerres de relixón de Francia, dalgunos pel llau católicu y otros protestantes, el so fíu Carlos foi proclamáu rei de Francia polos católicos, y el so nietu fíu del so primoxénitu tresformar nel rei Enrique IV de Francia.

## Referencies

## Enllaces esternos
Don Stark

**Donald** "**Don**" **Stark **  ye un actor d'Estaos Xuníos conocíu por ser parte del repartu de *[[Father of the Pride]]*.

## Referencies

## Enllaces esternos
*
Soong May-ling

**Soong May-ling** (Chinu simplificáu: 宋美龄, Chinu tradicional: 宋美齡, pinyin: Sòng měilíng, Wade-Giles: Sung May-ling), (Kunshan, 5 de marzu de 1897-New York, 23 d'ochobre de 2003)

## Referencies

## Enllaces esternos
Paséu de la Florida (Uviéu)

El **Paséu de la Florida** (tamién conocíu como'l *bulevar* de La Florida) ye una cai de la ciudá d'Uviéu (Principáu d'Asturies). Ye'l vial más llargu de la ciudá, con 1.620 metros de llargor, por delantre de la cai Uría. Amás, les sos anches ceres (de más de cinco metros), los sos dos carriles por sentíu y el so bulevar separador de sentíos fáenla tamién la cai más ancha.

## Referencies

## Enllaces esternos