open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Maciej Rataj

**Maciej Rataj** , foi un políticu y escritor polacu, presidente ''de facto'' de la Segunda República Polaca en dos causes: la primera tres l'asesinatu de Gabriel Narutowicz cinco díes dempués de ser escoyíu presidente, el 16 d'avientu de 1922; y la segunda ente'l 14 de mayu de 1926 y el cuatro de xunu del mesmu añu, siendo precedíu por Ignacy Mościcki.

## Biografía

Maciej Rataj nació nel pueblu de Chłopy cerca de Lwów (anguaño Lviv, n'Ucraína) el 19 de febreru de 1884, ciudá a la que más tarde se camudaría y estudiaría llingüística nel ximnasiu y na universidá. Tres la finalización de los sos estudios convertir en profesor de ximnasiu (escuela secundaria) y trabayó en Lviv, pa más tarde treslladase a Zamosc.

Arreyar na política dempués de que la Segunda República de Polonia llograra la independencia tres la Primer Guerra Mundial. Foi miembru del Partíu Llabrador Piast y, dende 1931, del Partíu Llabrador. Convertir en presidente de la *[[Stronnictwo]]* y el xefe de redaición del partíu. De 1919 a 1930 y dende 1934 hasta 1935 foi miembru del parllamentu polacu (Sejm), y dende 1922 a 1928 foi'l presidente del parllamentu. 

Foi Presidente de Polonia en dos causes: la primera n'avientu de 1922 tres l'asesinatu del presidente Gabriel Narutowicz (tuvo nel cargu seis díes) y en mayu de 1926, dempués del Golpe d'Estáu de mayu de 1926 realizáu a manes de Józef Piłsudski y l'arrenunciu del presidente Stanisław Wojciechowski. El so segundu mandatu duró menos d'un mes.

N'avientu de 1939 foi deteníu pola Alemaña nazi y executáu en Palmiry mientres la operación *[[AB-Aktion]]* en Polonia.

## Trabayos
* *Pamiętniki* (*Memories*) (1965)
* *Wskazania obywatelskie i polityczne: Wybór pism i przemówień z lat 1919–1938* (1987)
* *Maciej Rataj o parlamentaryzmie, państwie demokratycznym i sanacji* (1998)

## Referencies

## Enllaces esternos
Kazimierz Sabbat

**Kazimierz Aleksander Sabbat**  foi un políticu y empresariu polacu, qu'exerció'l cargu del quintu presidente del Gobiernu de Polonia nel exiliu ente 1986 a 1989.

## Biografía

Kazimierz Sabbat nació'l 27 de febreru de 1913 en Bieliny Kapitulne, a los pies del monte Łysa Góra, nel Imperiu Rusu (güei correspuende al Voivodatu de Santa Cruz en Polonia). Sabbat terminó la escuela secundaria en Mielec, y estudió Derechu na Universidá de Varsovia, poco primero de la Segunda Guerra Mundial. Cuando yera nuevu, Sabbat yera Scout, y a lo llargo de la so vida punxo en práutiques los valores aprendíos gracies al escultismu.

Dempués d'un curtiu serviciu na Armada polaca, Sabbat foi dirigidao a la *10º Brigada Motorizada* de Stanisław Maczek. Mancáu mientres la retirada polaca, iguar pa emigrar a Gran Bretaña y abandonar el campu de batalla.

En siendo dau d'alta del exércitu en 1948, punxo en marcha'l so propiu negociu, que-y dexó collechar un gran ésitu n'Inglaterra. Más tarde trabayó pal Movimientu Scout y la *Asociación de Veteranos de Polonia* de forma voluntaria. 

En 1976 convertir nel primer ministru del gobierno nel exiliu polacu. Trató de xunir a los polacos despedigados qu'emigraren del país y creó llazos cada vez más fuertes col movimientu d'oposición al comunismu en Polonia.

Convertir en presidente de la República de Polonia en 1986, tres l'arrollador ésitu que consiguiera'l so predecesor, Edward Raczyński. Aun así, morrería ensin rematar el so mandatu el 19 de xunetu de 1989 en Londres a la edá de 76 años. 

Esi mesmu día, Wojciech Jaruzelski foi escoyíu por un Parllamentu entá illegal como'l primer presidente del país dende la década de 1950. Ryszard Kaczorowski, el ministru del Interior y socesor designáu, asumió'l cargu nel exiliu y el 22 d'avientu de 1990, dempués de les primeres eleiciones llibres y xustes en Polonia dende la guerra, apurrió los sos poderes y la insinia de la Segunda República de Polonia al presidente electu Lech Wałesa. Sabbat ta soterráu nel campusantu de Gunnersbury en Londres. 

## Referencies
Concordatu de Guatemala de 1884

El **Concordatu de Guatemala de 1884** ye un tratáu internacional ente'l presidente de la República de Guatemala - xeneral Justo Rufino Barrios- y la Santa Sede, que foi suscritu en 1884 pero nun foi ratificáu pol presidente Barrios pos ésti morrió na Batalla de Chalchuapa en 1885. Per mediu d'esti concordatu, Guatemala retiraba a la Ilesia Católica la so condición de relixón favorecida nesi país centroamericanu; sicasí, tres la muerte de Barrios, el gobiernu guatemalianu nunca ratificó'l tratáu. 

## Historia

Tres el derrocamientu del partíu conservador en 1871, el Concordáu de 1852 quedó en suspensu, y l'Estáu yá nun protexó los intereses de la Ilesia Católica; antes bien, espulsó a delles órdenes regulares, empezando polos xesuites en 1871 y siguiendo con otres nos años posteriores.

Pa 1881, les rellaciones ente'l presidente Justo Rufino Barrios y los representantes de la Ilesia Católica ameyoraren considerablemente, y el presidente Barrios unvió al so amigu personal y antiguo sacerdote- Ángel María Arroyo como ministru plenipotenciario ante la Santa Sede pa trabayar nun nuevu concordatu. El documentu tuvo llistu'l 2 de xunetu de 1884, pero nun foi aldericáu na Asamblea de 1885 porque nun algamar a ser incluyíu na axenda llexislativa; sicasí, el presidente Barrios morrió en Chalchuapa esi añu y el so socesor, el xeneral Manuel Lisandro Barillas Bercián yá nun ratificó'l tratáu..

## Ver tamién

*Ángel María Arroyo
*Concordatu de Guatemala de 1852
*Justo Rufino Barrios
*Reforma Lliberal

## Notes y referencies
### Referencies

### Bibliografía

* 
* 
* 
*
Mandela y Fidel

*** Mandela y Fidel*** ye una película documental de Cuba filmada en Eastmancolor dirixida por Estela Bravo y Ernesto Mario Bravo según el so propiu guión que s'estrenó en 2013 y que tuvo como figures principales a Fidel Castro y Nelson Mandela.

## Sinopsis
Cuando en 1991 Mandela visitó Cuba, un añu dempués de salir de prisión, conoció personalmente a Fidel Castro y empezaron una estrecha amistá que s'amontó colos sos numberosos alcuentros, que remataben nun abrazu y una esclamación de “My brother”, “El mio hermanu.”

## Los direutores
Estela Bravo ye norteamericana, fía d'un activu sindicalista n'Estaos Xuníos, un defensor de la España Republicana y un antifascista na Segunda Guerra Mundial. Lleva fechos más de 30 filmes documentales sobre eventos d'América Llatina, África, el Caribe y los Estaos Xuníos, que s'esibieron en munchos festivales de cine y estaciones de televisión.
Ernesto Mario Bravo ye un bioquímicu arxentín que conoció n'Europa a Estela Bravo, con quien se casó. Dempués de vivir ocho años n'Arxentina aniciar en Cuba onde ye profesor de la Facultá de Medicina.

## Referencies
*
*

## Referencies

## Enllaces esternos

* ''Mandela y Fidel'' en YouTubel
Mohammed Ali al-Houthi

**Mohammed Ali al-Houthi**  ye'l presidente del Comité Revolucionariu Yemenín, un gobiernu provisional creáu pol grupu insurxente zaidí chiita Houthis. Convirtióse *[[de facto]]* nel presidente de Yeme dempués de qu'estos tomaren el control de Yemen en 2015. Ye primu d'Abdul-Malik al-Houthi, el líder de la organización.

## Presidencia
El 9 de febreru de 2015, nomar a Mahmoud Al-Junaid como direutor de la oficina presidencial, pero nun lu confirmó al periódicu *[[Yemen Times]]* si taba trabayando pa al-Houthi.

Otru periódicu, *[[Asharq al-Awsat]]*, publicó'l 19 de febreru que sacaron a al-Houthi por cuenta de la falta d'alcuerdu ente les distintes posiciones polítiques yemenies por que sofiten l'autoridá provisional de los Houthis, pero depués un miembru d'altu rangu de la organización negar. L'axencia de noticies, Reuters, y otres cadenes informaron que la ONX axustó un alcuerdu respeuto sobre l'asamblea yemini, pero nun faló sobre la disputa presidencial.

### Respuesta internacional
Les Naciones Xuníes, Estaos Xuníos y el Conseyu de Cooperación pa los Estaos Árabes del Golfu nun aceptaron la llexitimidá de que al-Houthi y del Comité Revolucionariu tean a cargu del gobiernu yeminí y calificar como un golpe d'Estáu. El 15 de febreru de 2015, el conseyu de seguridá de la ONX dixo que'l grupu tien de devolver el control de les instituciones del Estáu ente que'l Secretariu Xeneral Ban Ki-moon alvirtió que Yemen ta cerca de convertise nun estáu fallíu.

## Referencies

## Enllaces esternos
Arturo Herbruger

**Arturo Herbruger Asturias**  foi un políticu guatemalianu. Exerció como Vicepresidente de Guatemala del 18 de xunu de 1993 al 14 de xineru de 1996 nel gabinete del presidente Ramiro de León Carpio. 

Foi escoyíu pol Congresu de la República. Enantes foi xefe del Tribunal Supremu Eleutoral de 1983-1993, hasta la so designación tres l'arrenunciu de Gustavo Espina y Jorge Serrano Elías.

## Referencies
David Granger

**David Granger**  ye un militar retiráu y políticu guyanés. Ye presidente de Guyana dende 2015. Desempeñar mientres un tiempu como comandante de la Fuercia de Defensa de Guyana y darréu como asesor de Seguridá Nacional de 1990 a 1992. Foi xefe de la oposición na Asamblea Nacional de Guyana ente 2012 y 2015.

Granger presentóse como candidatu presidencial de la coalición de la oposición nes eleiciones xenerales de payares de 2011, pero foi derrotáu. Foi escoyíu presidente nes eleiciones xenerales de mayu de 2015.

## Carrera
Nacíu en Georgetown, David Granger asistió a la prestixosa escuela d'élite Queen's College en Guyana como los expresidentes, Forbes Burnham, Cheddi Jagan, Samuel Hynds, Hamilton Green o eruditos como Walter Rodney y Rupert Roopnaraine. Dempués de salir d'esa institución, onde foi miembru del Colexu del Cuerpu de Cadetes de la Reina, el brigadier Granger xunir a la GDF como cadete en 1965, y foi comisionado como segundu teniente en 1966. Recibió la so formación profesional militar nel Army Command and Staff College en Nixeria; el Centru d'Instrucción de guerra de la selva en Brasil; y la Escuela d'Infantería y de la Escuela de Cadetes Oficial Mons, respeutivamente, nel Reinu Xuníu.

Formar en Gran Bretaña, de siguío, Brasil, depués de Nixeria, y col tiempu convertir en comandante de la Fuercia de Defensa de Guyana en 1979; foi xubíu al rangu de xeneral de brigada. Granger foi nomáu Conseyeru de Seguridá Nacional del Presidente en 1990 y retiróse del serviciu militar en 1992. 

## Ver tamién
*Presidente de Guyana
*Historia de Guyana

## Referencies

## Enllaces esternos
Carlos María Jiménez Ortiz

**Carlos María Jiménez Ortiz**  foi un abogáu, llabrador y políticu costarricanu. Foi secretariu d'Estáu, Gobernación y Policía y segundu designáu a la presidencia mientres el primer gobiernu de Ricardo Jiménez Oreamuno. Mesmu cargu ministerial tuvo mientres el gobiernu provisional de Francisco Aguilar Barquero onde tamién foi segundu designáu. Foi candidatu presidencial en dos causes; nes eleiciones de 1928 y en les de 1932, ensin ésitu. 

## Referencies
Luis Flores Asturias

**Luis Alberto Flores Asturies**  ye un políticu guatemalianu que desempeñó'l cargu de Vicepresidente de Guatemala del 14 de xineru de 1996 al 14 de xineru de 2000 nel gabinete de presidente Álvaro Arzú.

## Referencies
Juan Francisco Reyes

**Juan Francisco Reyes López**  ye un políticu guatemalianu, que foi Vicepresidente de Guatemala de 14 de xineru de 2000 al 14 de xineru de 2004 nel gabinete del presidente Alfonso Portillo.

## Referencies
Jafeth Cabrera Franco

**Jafeth Ernesto Cabrera Franco**  ye un académicu, empresariu y políticu guatemalianu y Vicepresidente de Guatemala dende 2016. Va Pasar a la hestoria como'l primer rector de la Universidá de San Carlos de Guatemala en ser declaráu 'non prestosu' en 342 años d'historia d'esa casa d'estudios cimeros. La decisión foi tomada pol Conseyu Cimeru Universitariu (CSU), depués de que Cabrera permaneciera inerte ante les crítiques del presidente Jimmy Morales sobre lo costoso que resulta caltener a un estudiante universitariu.

## Biografía

### Vida temprana
Cabrera estudió na Universidá de San Carlos de Guatemala, onde llogró un títulu desconocíu en ciruxía médica. Foi Rector de la Universidá ente 1994 y 1998.

### Carrera política
La carrera política de Cabrera empezó en 1999 cuando foi unu de los fundadores de la Unidá Nacional de la Esperanza con Álvaro Colom. Cabrera abandonó'l partíu pocu dempués. En 2004 convertir en Secretariu d'Asuntos Agrícoles. 
 
Xunto a Jimmy Morales integraron el binomiu presidencial del partíu Frente de Converxencia Nacional -FCN-, pa les Eleiciones Xenerales de setiembre de 2015 nes que resultaron electos como'l próximu binomiu presidencial de Guatemala.

Cabrera exerció'l cargu de Presidente en funciones dende'l 24 de febreru de 2016, hasta'l 29 de febreru del mesmu añu, por cuenta de que Jimmy Morales atopar en Washington D. C. nuna xunta con distintos sectores norteamericanos.

## Vida personal
Ta casáu con Genara Elizabeth Cortéz.

## Historial eleutoral

## Ver tamién
* Universidá de San Carlos de Guatemala

## Referencies
Elfego Monzón

**Elfego Hernán Monzón Aguirre** (Ciudá de Guatemala, 5 de mayu de 1912 – 1981) foi'l dirixente de la xunta militar de 1954 en Guatemala del 29 de xunu de 1954 al 8 de xunetu de 1954.

## Integrantes del Gobiernu militar (1954)
* Coronel Elfego H. Monzón
* Coronel José Luis Cruz Salazar
* Mauricio Dubois

La xunta de Monzón, José Luis Cruz Salazar y Mauricio Dubois duró cuatro díes, mientres esi tiempu Monzón xunió al Movimientu de Lliberación Nacional, mientres l'exércitu yera mandáu pol Coronel Carlos Castillo Armas.

## Referencies
Mario Sandoval Alarcón

**Mario Augusto Sandoval Alarcón**  foi un políticu guatemalianu. Foi'l fundador en 1960 del Movimientu de Lliberación Nacional (MLN). En 1954, ayudó al coronel Carlos Castillo nel golpe d'estáu en contra de Jacobo Arbenz.

Sandoval exerció la Vicepresidencia del 1 xunetu de 1974 al 1 xunetu de 1978 mientres la presidencia de Kjell Laugerud. En 1982, llogró'l segundu llugar nes eleiciones presidenciales. Él tuvo ésitu nuevu trés años dempués, en 1985.

Sandoval esplegó una serie d'escuadrones de la muerte pa siguir la represión qu'hai llaráu a Guatemala mientres la mayor parte de la so esistencia. Ente 1954 y 1985, más de 60.000 persones fueron asesinaes (na so mayoría indíxenes), que de la mesma esanicia cualquier posibilidaes futures amenaces a la clase elite.

## Referencies

## Enllaces esternos
Roberto Carpio Nicolle

**Roberto Carpio Nicolle**  foi un empresariu, periodista, investigador y analista políticu guatemalianu. Desempeñóse como vicepresidente de la República de Guatemala mientres el gobiernu de Marco Vinicio Cerezo Arévalo mientres el periodu de 1986 a 1991.

## Biografía

### Primeros años
Carpio nació nel llar de Roberto Carpio de la Cerda y María Luisa Nicolle Monteros y ye hermanu de Mario y Jorge Carpio Nicolle.

### Incursión na política
Foi presidente alternu de l'Asamblea Nacional Constituyente de 1985. Vicepresidente de la República de 1986 a 1991 y primer presidente del Parllamentu Centroamericanu. Amás ye Presidente de l'Asociación de la Paz y de la Democracia (ASOPAZ).

Foi gallardoniáu cola Orde Esquipulas II pola Fundación Esquipulas. En 2012 publicó'l llibru *Colapsa el Estado: pensamientos, crónicas y diálogos*.

## Referencies

## Enllaces estenros
Alfonso Fuentes Soria

**Juan Alfonso Fuentes Soria**  ye un odontólogu guatemalianu y rector de la Universidá de San Carlos de Guatemala ente 1990 y 1994. Fungió dende'l 16 de setiembre de 2015 como vicepresidente de Guatemala. hasta'l 14 de xineru de 2016, apurriendo'l cargu a Jafeth Cabrera Franco. En marzu de 2017, postuló la so candidatura pal cargu de Direutor xeneral de la Unesco, la seleición del direutor xeneral va llevar a cabu n'ochobre de 2017; Fuentes Soria parte como unu de los favoritos pa sustituyir a Irina Bokova.

Tres los escándalos del gobiernu por defraudación aduanera, asociación ilícita y confechu pasivu que precedía Otto Pérez Molina y Roxana Baldetti, el Congresu designó a Alejandro Maldonado Aguirre como vicepresidente de Guatemala, pero a los pocos meses d'esti ser designáu tuvo qu'asumir la presidencia de la República de Guatemala; dos selmanes más tarde el Congresu designó-y vicepresidente tres l'arrenunciu de general Pérez Molina.

Los trés nomaos a vicepresidente por Maldonado Aguirre fueron: Gabriel Medrano Valenzuela ex-rector de la Universidá Rafael Landívar, Juan Alfonso Fuentes Soria, ex-rector de la Universidá de San Carlos de Guatemala y Irma Raquel Zelaya, miembru de la Comisión de Paz en representación del Gobiernu d'Álvaro Arzú, secretaria de la Paz de la Presidencia, y miembru del Conseyu Directivu de la Universidá Rafael Landívar. El 16 de setiembre de 2015 el Congresu de la República escoyó a Fuentes Soria.

## Biografía
Egresado del Colegio San José de los Infantes, estudió na Facultá d'Odontoloxía de la Universidá de San Carlos nel Campus Central de la zona 12 de la Ciudá de Guatemala, onde depués foi caderalgu y decanu de la mesma. En 1990 foi electu como rector de la Universidá de San Carlos y el mesmu añu convertir nel presidente del Conseyu Cimeru Universitariu Centroamericanu (CSUCA); la Guerra Civil de Guatemala inda taba vixente, pero yá s'atopaba na última fase, pos los alcuerdu de paz roblar en 1996.

Tres una visita mientres la so xestión como rector a principios de la década de 1990, Fuentes Soria retornó a Alemaña pa realizar investigación gracies a una beca de l'Axencia Alemana pa la Cooperación y Desarrollu, trabayando tres meses en Heidelberg na clínica de traumatoloxía del Hospital Universitariu. Al tornar a Guatemala, y depués de la firma de los alcuerdos de paz n'avientu de 1996, foi nomáu presidente de la Comisión Gautemalteca de Derechos Humanos.

En setiembre de 2015 foi nomáu como vicepresidente de Guatemala depués de la destitución del ex-presidente Otto Pérez Molina tres l'escándalu producíu pol Caso de La Llinia.

## Vida personal
Ta casáu, tien dos fíos. Fala inglés, portugués, y alemán. Tamién fala quekchí, idioma maya en Guatemala.

### Puestos ocupaos

## Ver tamién

* Casu de La Llinia en Guatemala
* Paru Nacional en Guatemala de 2015

## Referencies

### Bibliografía

## Enllaces esternos
Yemi Osinbajo

**Yemi Oisinbajo**  ye'l vicepresidente de Nixeria, dende'l 29 de mayu de 2015. Tamién foi senador de Nixeria y ye profesor en derechu y sociu de SimmonsCooper Partners, una firma d'abogaos.

## Familia
Yemi Oisinbajo nació na familia Osinbajo el 8 de marzu de 1957 nel hospital Creek, Lagos, Nixeria. Ta casáu con Dolapo, que ye nieta d'Obafemi Awolowo y tien trés fíos.

## Carrera política
Dempués de la formación del Congresu de Nixeria en 2013, Yemi encargóse, con otros nixerianos notables, del diseñu y producción d'un manifiestu pal nuevu partíu políticu. Esto remató na presentación de la "Roadmap a una nueva Nixeria", un documentu publicáu pol CN como'l so manifiestu escoyíu pol poder llexislativu. Lo más destacao de la fueya de ruta inclúi un plan de comíes n'escueles gratuites, una tresferencia monetaria condicionada de 25 millones pa los nixerianos más probes si inscriben a los neños na escuela. Había tamién un númberu de programes diseñaos pa crear oportunidaes económiques pa la población de moces en Nixeria. El 17 d'avientu de 2014, el presidente de Nixeria, el Xeneral Muhammadu Buhari, anunció a Osinbajo como'l so vicepresidente de 2015. El 31 de marzu de 2015, Buhari foi confirmáu pola Comisión Nacional Eleutoral independiente (INEC) como'l ganador de les eleiciones presidenciales. Asina Osinbajo convertir nel vicepresidente electu de Nixeria. Tomaron los sos cargos el 29 de mayu de 2015.

## Vicepresidente (2015-)
El Profesor Yemi Osinbajo asumió'l cargu dempués de tomar xuramentu'l 29 de mayu de 2015 na Plaza de la Águila, Abuya. Por cuenta del so marcu xurídicu y antecedentes como Comisariu de xusticia nel estáu de Lagos mientres ocho años, munchos esperen que contribuya enforma a la bien necesaria reforma del sistema xudicial a nivel nacional. Mientres les campañes de 2014/2015 de los congresistes, Osinbajo celebrara numberoses xuntes en tol país frente a manifestaciones populares y políticos.

## Referencies

## Enllaces esternos
Pedro Jacinto Montero

**Pedro Jacinto Montero Maridueña** , tamién conocíu como **Pedro J. Montero** o **El tigre del Bulubulu**, foi un políticu lliberal y militar ecuatorianu. Se autoproclamó Xefe Supremu de Guayaquil mientres el gobiernu de Carlos Freile Zaldumbide nel restu d'Ecuador.

## Biografía
Foi fíu de Coronel Pedro José Montero Ramos y Mercedes Maridueña Quezada. Estudió nel colexu Tomás Martínez de la ciudá de Guayaquil. A la edá de ventiún años conoció a Eloy Alfaro y empezó a collaborar con él. Participó na Revolución lliberal d'Ecuador, el 5 de xunu de 1895.

## Asesinatu
El 25 de xineru de 1912 foi asesináu d'un impautu de bala na cabeza y refundiáu pol segundu pisu del edificiu del gobiernu provincial del Guayas. Tres esto, foi tiráu a la cai, estazáu, arrastráu y quemáu na Plaza de San Francisco, al pie del monumentu a Vicente Rocafuerte. Hores más tarde la cónyuge de Montero riquió n'unu de los cuarteles apúrran-y la cabeza y el corazón, acarretaos como trofeos, mientres el so amigu Carlos Bayona, a solicitú de la so hermana Rosita Bayona de Peña, atropaba los réfugos p'asitialos nun sepulcru del campusantu.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Axencia Pública de Noticies del Ecuador y Suramérica (Andes): ''Ecuador recuerda la muerte del líder lliberal Pedro J. Montero''. Ecuador, 25 de xineru de 2013
* LA FOGUERA BÁRBARA ASESINATU DE MONTERO (videu)
Francisco Aguirre Abad

**Francisco Xavier Aguirre Abad**  foi un políticu y xurisconsultu ecuatorianu.

## Biografía
Repúblico, xurisconsultu ya historiador nacíu en Baba -provincia del Guayas- el 17 d'abril de 1808, fíu del Sr. Francisco Javier Aguirre y Cepeda y de la Sra. María Dolores Abad y Fernández de Moreta.

Los sos primeros estudios realizar en Baba y Guayaquil, depués de lo cual foi unviáu al Colexu de San Luis, na ciudá de Quito, onde-y tocó vivir la culminación de la xesta llibertaria empecipiada en Guayaquil col trunfu de la Revolución del 9 d'ochobre de 1820. N'efeutu, el 24 de mayu de 1822, xunto a tol pueblu quiteño guardó la victoria de los patriotes na histórica Batalla del Pichincha que selló de manera definitiva la independencia de la nuesa patria.

Al terminar los sos estudios medios ingresó a la Universidá Central onde en 1828 llogró'l títulu de Doctor en Xurisprudencia Civil y Canóniga, incorporándose, a los venti años d'edá, al Colexu d'Abogaos.

Poco tiempu dempués volvió a Guayaquil onde empecipió una brillosa carrera d'abogáu y home públicu, desempeñando importantes cargos como Procurador Síndicu Municipal, Xefe Políticu del Cantón, Conceyal, Subdireutor d'Estudios y Presidente de la Xunta Provincial. (ref )

Mientres la presidencia de José María Urbina, presentó la Llei de Manumisión de los Esclavos ante'l Congresu qu'aprobó la mesma, tres la propuesta d'impuestu pola compra de los mesmos esclavos. En 1852, foi electu Diputáu pol Guayas pa l'asamblea constituyente d'aquel añu. En 1857 foi nomáu subdireutor d'estudios del Guayas. Amás d'estos cargos, aportó a tamién procurador síndicu municipal y presidente del Conceyu como xefe políticu del Cantón, amás de ser diputáu na Convención Nacional de 1843

## Referencies
Anton Buttigieg

**Anton Buttigieg**  foi un xurista, poeta y políticu maltés que desempeñó'l cargu de presidente de Malta dende 1976 hasta 1981.

## Biografía
Buttigieg nació en 1912 en Qala, islla de Gozo, y foi'l tercer fíu d'un matrimoniu de clase trabayadora. Dempués de pasar tola so infancia en Qala, con 16 años treslladar a Birkirkara pa estudiar nel Colexu de San Luis de los jesuítas. En 1930 pudo ingresar na Universidá de Malta, onde llogró la Llicenciatura d'Artes (1934) y el doctoráu en Derechu (1940).

Mientres la Segunda Guerra Mundial, en concluyendo'l Sitiu de Malta, tuvo qu'exercer d'oficial del Cuerpu de Policía en Ħamrun hasta'l final del conflictu. Más tarde desenvolvería una carrera como xurista, primero na abogacía y dende 1955 como maxistráu. Nesi tiempu pudo compaxinalo con artículos periodísticos sobre derechu nos diarios locales *[[Times of Malta]]* (1946-1948) y *The Voice of Malta* (1959-1970).

De forma paralela, Buttigieg empecipió la so trayeutoria política en 1955, al ser escoyíu diputáu na Cámara de Representantes de Malta pol Partíu Llaborista. Sol lideralgu de Dom Mintoff, dende 1962 pasó a ser Líder Axuntu del grupu parllamentariu, y cuando Mintoff resultó escoyíu primer ministru de Malta en 1971, Buttigieg asumió tamién la cartera del ministeriu de Xusticia y Asuntos Parllamentarios. Ocuparía dambes responsabilidaes hasta ochobre de 1976.

En 1974, Malta convertir nuna república dientro de la Mancomunidá de Naciones y establecióse que la xefatura del estáu pasaría a un nuevu cargu, el presidente de Malta. Una vegada concluyera'l mandatu temporal del exgobernador xeneral Anthony Mamo (1974-1976), Buttigieg foi votáu pola Cámara como presidente de Malta mientres un mandatu llindáu a cinco años, dende 1976 hasta 1981.

Al marxe de la política y del derechu, Buttigieg destacó pol so obra poética en idioma maltés, una de les sos mayores aficiones. Yá en 1931 yera miembru de la Sociedá pa la Llingua Maltesa «*Għaqda tal-Malti*», fundada por Rużar Briffa, y na década de 1960 desenvolvió una estensa obra lliteraria. Una de les sos obres más reconocíes, *Il-Muża bil-Quimonu* (1968), ye una coleición d'haikus malteses que foi traducida al inglés y al xaponés. Amás foi miembru de l'Academia de la Llingua Maltesa.

Anton Buttigieg finó'l 5 de mayu de 1983 en Qala, la so ciudá natal, a los 71 años.

### Vida personal
Tuvo casáu en trés causes: en 1944 casóse con Carmen Bezzina y tuvo trés fíos: John, Rose y Emanuel. Cuando Carmen morrió, Buttigieg rehízo la so vida y casóse en 1953 con Connie Scicluna, quien tamién finó primero qu'él nun accidente de tráficu. La so tercera y última pareya foi Margery Helen Patterson, cola que tuvo dende 1975 hasta la so muerte.

## Condecoraciones
*  Collar de Compañeros d'Honor de la Orde del Méritu de Malta.

## Ver tamién
* Presidente de Malta
* Dom Mintoff

## Referencies

## Bibliografía
* 

## Enllaces esternos
* Perfil de Anton Buttigieg  del Gobiernu de Malta 
* Obra poética de Anton Buttigieg
Xunta de Gobiernu de Transición

La **Xunta de Gobiernu de Transición** foi un triunviratu que gobernó en Bolivia mientres seis meses, ente 1920 y 1921. Tuvo presidida pol políticu republicanu Bautista Saavedra Mallea, siendo los sos otros integrantes José María Escalier y José Manuel Ramírez, tamién republicanos. 

## Antecedentes
La Xunta surdió tres el golpe del 12 de xunetu de 1920, que baltó al presidente lliberal José Gutiérrez Guerra. Este foi exiliáu a Chile, onde pasó los sos últimos díes. Morrió en Antofagasta en 1929. 
 
El xestor del golpe foi Bautista Saavedra Mallea, profesor universitariu, sociólogu, periodista y diplomáticu, quien en 1915 fundara'l Partíu Republicanu.

## Conformanza de la Xunta

Tres el golpe d'estáu instalóse la Xunta de Gobiernu de Transición, de la que fueron miembros, Bautista Saavedra, José María Escalier y José Manuel Ramírez, toos del Partíu Republicanu. Daniel Salamanca, otra prominente figura del Partíu Republicanu, foi escluyíu en circunstancies nada clares. Ensin abandonar la Xunta, Escalier entamó un Partíu Republicanu “Xenuinu” y alióse con Salamanca, pasando na práutica a la oposición. Esta división tomó tamién un calter de disputa rexonal, una y bones el sur del país sofitaba a Escalier, Cochabamba a Salamanca y La Paz a Saavedra.

## Llabor de la Xunta
La xera principal de la Xunta foi la convocatoria a eleiciones pa una Convención Nacional o Asamblea Constituyente que la so llabor sería reformar la Constitución Política. Pero lo qu'en realidá buscaben cada unu de los trés xefes republicanos (Saavedra, Salamanca y Escalier), yera llegar a la presidencia del país col sofitu de los votos de los convencionales o diputaos. 

Mientres el so curtiu mandatu, la Xunta dictó importantes midíes, como les siguientes:
* Supresión del matrimoniu civil pa los indíxenes, quien caltuvieron asina'l valor del enllaz canónicu reconocíu pol Estáu.
* Creación d'una comisión pa estudiar lleis favorables a los obreros. 

N'agostu de 1920 retornó'l xeneral Hans Kundt, quien nuevamente s'encargó de la reorganización del exércitu bolivianu. Esti personaxe intervendría a lo llargo de la década na vida política boliviana.

## Eleición de Saavedra como Presidente de Bolivia

L'Asamblea Constituyente empecipió les sos sesiones el 19 d'avientu de 1920. La mayoría de los sos miembros yeren partidarios de Saavedra. Este propunxo que los convencionales o diputaos escoyeren al Presidente de la República, a lo que s'opunxeron Escalier y Ramírez, quien, en protesta, abandonaron la Xunta de Gobiernu, en xineru de 1921.

El 26 de xineru de 1921 realizar na Asamblea la eleición del Presidente de Bolivia. La oposición (36 miembros), retirar del hemiciclu, pos consideró que la votación taba iguada. Saavedra resultó escoyíu con 47 votos a favor y unu en contra, esti postreru de Daniel Salamanca. Dos díes depués foi electu vicepresidente Luis Paz, quien arrenunció antes de tomar posesión del cargu.

Saavedra xuró como Presidente de la República'l 28 de xineru de 1921.

## Ver tamién
* Historia de Bolivia
* Xunta Gubernativa de 1861
* Xunta Federal de Gobiernu
* Xunta Militar Torrelio - Bernal - Pammo

## Referencies

## Bibliografía
*
Leopold Poetsch

**Leopold Poetsch**  foi un profesor d'historia austriacu. Célebre por ser el profesor d'Adolf Hitler y quién influyó les visiones del futuru rexente.

## Bibliografía
* Shirer, William L. Aumentu y Cayida del Tercer Reich: Una Historia d'Alemaña Nazi. Simon & Schuster, 1990. 
* Piscina, James Hitler y los sos socios secretos: Contribuciones, Botinos y Pagos, 1933@–1945. Llibros de bolsu, 1997. 
* Hamann, *Viena de* Brigitte Hitler: el deprendimientu d'Un Dictador. Oxford Prensa universitaria, 1999. 
* Hitler, Adolf *Mein Kampf.* Indialog Publicaciones Pvt. Ltd., 2002. 

## Referencies

## Enllaces esternos
Neptalí Bonifaz

**Neptalí Bonifaz Ascázubi**  foi un políticu ecuatorianu que ganó la votación presidencial de 1931, pero que nun asumió'l cargu porque foi inhabilitáu pa la presidencia pol Congresu Nacional antes de tomar posesión. Foi fíu del diplomáticu peruanu Neptalí Bonifaz Febre y Zanabria y de la quiteña Josefina Ascázubi y Salinas, fía del ex-presidente Manuel Ascázubi.

## Biografía
Los sos primeros estudios realizar en Quitu, nel colexu de los xesuites, y a los quince años d'edá viaxó a Europa pa estudiar Ciencies Económiques, Polítiques y Comerciales nes universidaes de Xinebra y na Sorbona en Francia. Al tornar al Ecuador tuvo dedicáu casi puramente a les actividaes agrícoles nes sos propiedaes, hasta qu'en 1927 foi llamáu pol presidente Isidro Ayora pa desempeñar el cargu de presidente del acabante crear Bancu Central del Ecuador. 

Foi candidatu presidencial nes eleiciones presidenciales d'Ecuador de 1931, auspiciado pol Partíu Conservador. Ganó les eleiciones, pero nun pudo asumir el so mandatu, yá que la so eleición foi descalificada pol Congresu Nacional al ser declaráu "non aptu pa exercer la Presidencia", por atribuyise la nacionalidá peruana en distintes correspondencies. Bonifaz, que s'atopaba en Guachalá, treslladar a Quito.

El 27 d'agostu, por cuenta de la decisión del Congresu la guarnición de Quito conxuntamente colos partidarios de Bonifaz, sublévase. Hubo un sangrientu enfrentamientu coles tropes lleales al Gobiernu y nes cais de Quito los combates siguieron hasta'l 1 de setiembre, provocando que'l presidente encargáu Alfredo Baquerizo Moreno abellugar na embaxada arxentina y que'l ministru de gobiernu Carlos Freile Larrea asuma'l gobiernu.

Finalmente los sublevaos fueron derrotaos. Esti episodiu, nel cual morrieron más de dos mil persones, ye conocíu como la Guerra de los Cuatro Díes. Darréu, Bonifaz dedicar a les sos actividaes privaes y desempeñóse de nuevu como presidente del Bancu Central en 1939. Alloñáu voluntariamente de la función público y dedicao a les sos actividaes particulares, Neptalí Bonifaz morrió na ciudá de Quito'l 23 d'agostu de 1953.

## Referencies

## Bibliografía
*Enciclopedia del Ecuador
*Simón Espinoza (2000). Presidentes del Ecuador. Editorial Güeyada
*Tribunal Supremu Eleutoral. Eleiciones y Democracia n'Ecuador (1989). TSE
Presidente de la República Democrática d'El Congu

El **Presidente de la República Democrática d'El Congu** (Francés: Président de la République Democrática del Congo, Suaḥili: Rais wa Jamhuri yá Kidemokrasia yá Kongo, Lingala: Mokonzi wa Republíki yá Kongó Demokratíki), ye escoyíu xefe d'estáu y comandante supremu (comandante en xefe) de les fuercies armaes de la República Democrática d'El Congu (FARDC). El cargu de Presidente de la República Democrática d'El Congu esistió dende la primer Constitución conocida como la Llei Fundamental de 1960. Sicasí los poderes d'esta posición variaron sobre los años, un papel compartíu llindáu nel poder executivo, con un primer ministru, y una verdadera dictadura. So l'actual Constitución, el Presidente esiste como la institución más alta nuna República semipresidencialista. El Presidente actual ye Joseph Kabila. Él ta protexíu pola Guardia Republicana.

## Requerimientos
**Artículu 72** de la Constitución congolesa establez que'l Presidente tien de ser ciudadanu natural de la República Democrática d'El Congu y a lo menos tener 30 años d'edá. Amás, el Presidente tien de tar llibre de restricciones llegales nos sos derechos civiles y políticos. **Artículu 10** de la mesma Constitución establez que'l presidente nun puede ser parte de nenguna tribu.

## Socesión
**Artículos 75** y **76** de la Constitución congolesa establez que solo la muerte o la dimisión del Presidente, dexa vacante la posición de presidente, la vacancia tien de ser declarada pola corte constitucional. El Presidente del Senáu conviértese entós en Presidente interín. La Comisión Eleutoral independiente tien d'entamar les eleiciones ente 60 y 90 díes dempués de la declaración oficial de la vacancia ante la corte constitucional.

## Otra Información

La oficina oficial del Presidente ye'l Palaciu de la Nación (Kinsasa) que s'atopa en Kinxasa. La residencia oficial del Presidente ye'l Palaciu de Campu Tshatshi de Kinshasa, anque nun s'utilizó desque foi escaláu en 1997. Otres residencies presidenciales inclúin: el Palaciu de Marbre; cases de güéspedes pa oficiales estranxeros y el Domaine de la Rwindi en Goma, Kivu del norte;

## Eleición
So la Constitución de 2006, el Presidente ye direutamente escoyíu pa un mandatu de cinco años, anovable namái una vegada por sufraxu universal. El primer presidente que foi escoyíu por estes disposiciones foi Joseph Kabila, nes eleiciones de 2006. Na República Democrática d'El Congu, el Presidente ye escoyíu por un sistema de dos vueltes de votación, qu'asegura que'l Presidente electu siempres llogre una mayoría de los votos. Si nengunu de los candidatos nun llogra llegar a recibir la mayoría de los votos poner al candidatu que ganara la segunda ronda como presidente. Esto dexa que partíos más pequeños tengan un mayor impacto sobre los resultaos de les eleiciones, garantizando un sistema multipartidista, en contraposición a un sistema de dos partíos. Dempués de que'l Presidente ye escoyíu, él pasa al traviés d'una ceremonia de invistidura solemne.

## Referencies

## Enllaces esternos
Manuel Antonio Sánchez

**Manuel Antonio Sánchez**  foi un militar, ex prefeutu y políticu bolivianu. Cabo mentar que xunto a José María Achá y Ruperto Fernández, Sánchez formó parte del triunviratu que derrocó al gobiernu del presidente José María Linares en 1861.

## Biografía
Manuel Antonio Sánchez nació na ciudá de La Paz. Se enlistó de primeres como soldáu nel exércitu de Bolivia, siguiendo y llegando a enrolarse na carrera militar col trescurrir de los años. 

Mientres el gobiernu del mariscal Andrés de Santa Cruz, Sánchez participó na Batalla de Yanacocha de 1835. En 1836, participó tamién na Batalla de Socabaya, dambes batalles contra les confederaes tropes peruanes - chilenes.

En 1838, Sánchez tomó parte activa nel combate de Iruya y na batalla de Montenegro, sol mandu del mariscal alemán Otto Felipe Braun; esta vegada contra les tropes arxentines. Una vegada rematáu toles batalles cola destrucción de la confederación Perú - Boliviana, Sánchez llograra xubir hasta'l rangu de teniente coronel d'exércitu.

L'añu 1841, mientres la invasión a Bolivia per parte de tropes peruanes al mandu del xeneral Agustín Gamarra, l'entós mariscal José Ballivián Segurola, xunió a tolos sos enemigos políticos pa enfrentase al exércitu peruanu na denominada Batalla de Ingavi. Cabo mentar que pa la batalla, el mariscal Ballivián destinó a Sánchez como comandante del batallón sestu del exércitu de Bolivia. Una vegada rematada la batalla, Sánchez foi xubíu al grau de coronel.

## Vida política
Cuando'l mariscal Ballivián arrenunció a la presidencia de Bolivia l'añu 1847, Sánchez al empar, retiróse tamién del exércitu. Pero diez años dempués, volvería nuevamente a formar parte nes files de la institución castrense cola xubida a la presidencia del caudiellu José María Linares en 1857.

El presidente José María Linares, posesionó a Sánchez como prefeutu del departamentu de La Paz y xubir al altu grau de xeneral de brigada el 2 d'ochobre de 1860. 

El 14 de xineru de 1861, mientres Sánchez atopábase como inspeutor xeneral del exércitu, xunto al xeneral José María Achá y el ministru Ruperto Fernández, llograron prindar al presidente de Bolivia José María Linares pa derrocalo de la presidencia dándo-y un golpe d'estáu. Entós formóse una xunta de gobiernu que nesi momentu denominar triunviratu (conformáu por José Antonio Sánchez, José María Achá y Ruperto Fernández).

A pesar de que Sánchez tenía l'aspiración de ser el presidente de Bolivia non pudo llograr, yá que finó mientres s'atopaba entá como miembru del triunviratu.

## Ver tamién
*José María Achá
*Andrés de Santa Cruz
*José María Linares
## Bibliografía
* Historia de Bolivia (7ª edición), editorial Gisbert.
* Bethell, Leslie. *Historia d'América Llatina: América Llatina independiente (1820-1870)*. (Barcelona: Ed. Crítica. 1991).
* Mesa José de; Gisbert, Teresa; Mesa, Carlos D.: *Historia de Bolivia*, tercer edición.
* López Martínez, Héctor: *Hestoria Marítima de Perú. La República – 1876 a 1879*. Tomu X. Institutu d'Estudios Históricos-Marítimos de Perú. Lima, Perú, 1993. Impresu por Cobol S.R.L.

## Referencies

## Enllaces esternos
Luis Leoro Franco

**Luis Leoro Franco**  ye un Teniente Xeneral de la Fuercia Áerea Ecuatoriana y foi miembru del triunviratu militar, llamáu "Conseyu Supremu de Gobiernu" d'Ecuador, qu'ente 1976 y 1979, exerció de facto, los poderes del Estáu.

Nació na ciudá de Ibarra, provincia d'Imbabura, fíu del matrimoniu ente'l profesor José Miguel Leoro y Albertina Franco, realizó los sos estudios escolar y secundariu en dicha ciudá, tres esto ingresó a la Escuela d'Aviación de la Fuercia Aérea Ecuatoriana - FAE.

La so carrera militar foi impecable, razón pola cual llogró xubir a Teniente Xeneral; foi nel so serviciu, tal como yera d'esperase, un escelente pilotu militar, pa esto, estudió n'Estaos Xuníos, Brasil y Panamá. Mientres la so carrera militar amás desempeñóse como Comandante de la Base Aérea de Taura, Xefe d'Operaciones de la empresa TAME, Direcctor de la Escuela Militar d'Aviación y Xefe d'Estáu Mayor y Comandante Xeneral de la Fuercia Aérea Ecuatoriana.

Foi'l Representante de la Fuercia Áerea Ecuatoriana nel triunviratu militar qu'en 1976, depunxo al entós dictador Guillermo Rodriguez Lara, xunto a él conformaron la xunta, el Xeneral d'Exércitu, Guillermo Duren Arcentales, y l'Almirante de la Fuercia Naval Alfredo Poveda Burbano, quien presidió'l Conseyu de Gobiernu. Esta Xunta de Gobiernu gobernó Ecuador, dende 1976 y 1979, cuando Ecuador volvió a un réxime constitucional y democrático. 

## Ver tamién
*Conseyu Supremu de Gobiernu
*Alfredo Poveda
*Guillermo Duren Arcentales
*Guillermo Rodriguez Lara
*Presidente Encargáu d'Ecuador

## Referencies
Sténio Vincent

**Sténio Joseph Vincent**  foi un abogáu y políticu haitianu, qu'exerció como Presidente de dichu país ente'l 18 de payares de 1930 y el 15 de mayu de 1941.

## Biografía
Sténio Vincent nació en Puertu Príncipe. Yera mulatu, fíu de Benjamin Vincent y Iramène Brea.

### Presidencia
Graduáu de la Escuela de Lleis a la edá de 18 años, foi escoyíu en 1915 xefe de la Cámara de Diputaos d'Haití. Foi Ministru del Interior y Obres Públiques ente 1916 y 1917 y, darréu, alcalde de Puertu Príncipe, la capital del país.

N'ochobre de 1930, los haitianos escoyeron per primer vegada una asamblea nacional dende 1918, que nomó a Sténio Vincent como Presidente d'Haití. Políticamente, Vincent basara la so campaña nuna retórica nacionalista, n'oposición a la ocupación d'Estaos Xuníos del país, esistente dende 1915.

N'agostu de 1934, el presidente de los Estaos Xuníos, Franklin D. Roosevelt, retiró los marines. Aun así, los Estaos Xuníos caltuvieron sobre Haití un control fiscal direutu hasta 1941 ya indireutu hasta 1947. En 1935, un plebiscitu estendió'l so periodu presidencial hasta 1941 y enmendó la constitución de cuenta que los futuros presidentes fueren escoyíos por votu popular.

N'ochobre de 1937, tropes y policía de la República Dominicana masacraron miles d'obreros haitianos que vivíen cerca de la frontera, no que se conoció como Masacre del Perexil. Sténio Vincent esfrutaba d'una rellación de cooperación y soporte financieru col gobiernu del dictador dominicanu Rafael Trujillo, polo que nun hubo gran repercusión al respeutu. Namái dempués de dos años de relativa tranquilidá en Puertu Príncipe, les protestes de dellos sectores de la población aprucieron en contra de la débil respuesta dada por Sténio Vincent a la masacre. El gobiernu de República Dominicana alcordó en 1938 indemnizar a los familiares de los trabayadores muertos, anque gran parte d'esi dineru nun llegó a los destinatarios productu de los altos niveles de corrupción.

En 1941, Vincent declaró la so intención d'arrenunciar, y la transición de la presidencia al so socesor, Élie Lescot, realizóse pacíficamente.

## Referencies
Guillermo Durán Arcentales

**Guillermo Durán Arcentales**  foi un Xeneral del Exércitu del Ecuador y miembru del triunviratu militar, llamáu "Conseyu Supremu de Gobiernu" d'Ecuador, qu'ente 1976 y 1979, exerció de facto, los poderes del Estáu.

Nació na ciudá de Quito, fíu del tamién militar Mayor Segundu Durán Pastor y la señora Guadalupe Arcentales. El so educación primaria realizar na escuela El Cebollar y la secundaria ente'l Colexu San Gabriel y el Colexu Militar Eloy Alfaro. Darréu tomaría cursos castrenses na Academia de Guerra del Ecuador y nel Fort Gulick de Panamá.

A lo llargo de la so carrera militar desempeñó diversos cargos, ente ellos, ser Comandante del Batallón d'Infantería Non.5 del Guayas, Direutor de la escuela d'Infantería, Xefe del Departamentu d'Operaciones de la Comandancia Xeneral del Exércitu, Subdireutor de l'Academia de Guerra del Exércitu y Comandante de les divisiones d'Infantería Non.3 y Non.5. Asina mesmu desempeñó cargos diplomáticos como Amestáu Militar del Ecuador na Embaxada d'Ecuador en Venezuela y Representante de les Naciones Xuníes nes Fuercies de Paz d'El Líbanu, en 1958. 

Demientres la dictadura del xeneral Guillermo Rodríguez Lara desempeñóse como Gobernador del Guayas; ente xunetu de 1973 y mayu de 1975, Ministru d'Educación Pública y Deportes y dende 1975 Ministru de Gobiernu, hasta que'l Gobiernu de Rodríguez Lara foi depuestu, pol triunviratu militar qu'él mesmu conformaría; Durán representó a encomalo terrestre nel Conseyu de Gobiernu de facto. Esta Xunta de Gobiernu gobernó Ecuador, dende 1976 y 1979, cuando Ecuador volvió a un réxime constitucional y democrático. El Xeneral Durán, retiróse entós de la vida pública y finó en Quito en 1985.

## Ver tamién
* Conseyu Supremu de Gobiernu
* Alfredo Poveda
* Luis Leoro Franco

## Referencies

## Enllaces esternos
Chien-Jen Chen

**Chen Chien-jen** (), ye un políticu taiwanés y dende el 20 de mayu de 2016, vicepresidente de la República de China (Taiwán). Ye epidemiólogu d'oficiu y foi vicepresidente de l'Academia Sinica, la institución científica más importante de la isla. Él ye tamién miembru de la Xunta de Síndicos de la Universidá Católica Fu Jen.

## Biografía
Chen estudió na Universidá de Taiwán, y recibió el so doctoráu na Universidá Johns Hopkins.

## Carrera política
Chen sirvió como Ministru de Salú y Bienestar de Taiwán dende 2003 a 2005 y Ministru del Conseyu Nacional de Ciencies (güei Ministeriu de Ciencies y Technología) de Taiwán) dende 2006 a 2008.

### Eleición presidencial y vice presidencial de 2016
El 16 de payares de 2015, Chen foi confirmáu como compañeru de boleta de Tsai Ing-wen nes Eleiciones xenerales de 2016 depués d'especulaciones el mesmu mes. Chen ye'l primer vicepresidente católicu electu en Taiwán. El 16 de xineru de 2016, Tsai y Chen ganaron les eleiciones de manera arrolladora. Dambos van tomar posesión el 20 de mayu de 2016.

## Reconocencies
* 2005 Premiu Presidencial de Ciencia (Ciencies de la Vida)
* 2009 Oficial de la Orde de les Palmes Académiques (Francia)

## Referencies

## Enllaces esternos
Mariano Cueva Vallejo

**Mariano Cueva Vallina**  foi un políticu y periodista ecuatorianu. Foi diputáu, gobernador, xuez y rector de la Universidá de Cuenca.

Nació en Cuenca y foi bautizáu'l 6 d'agostu de 1810. Fíu de Tadeo Cueva Tinoco y de Serafina Vallina Encalada, naturales de Loja y Cuenca, respeutivamente.

En xineru del añu 1861 foi a Quito como Diputáu del Azuay a la Convención Nacional y el 10 de marzu foi escoyíu Vicepresidente de la República por 20 votos contra 16 del so oponente Pedro José Arteta.

Foi gobernador del Azuay y ocupó en dos causes el rectoráu de la Universidá de Cuenca, onde permaneció hasta la so muerte'l 18 de marzu de 1882, a los 71 años d'edá.

## Referencies
Bernard Dowiyogo

**Bernard Annen Auwen Dowiyogo**  foi un políticu nauruanu quién exerció como presidente de Nauru en siete causes por separáu. Mientres esi periodu, tamién exerció como parllamentariu pol distritu eleutoral d'Ubenide.

## Antecedentes y carrera inicial
Dowiyogo nació en Nauru el 14 de febreru de 1946, fíu d'un oficial de guerra xaponés y una muyer de les Islles Gilbert. La primer vegada que se convirtió en miembru del parllamentu de 18 asientos foi en 1973. Particularmente nos sos primeros años nel parllamentu, Dowiyogo foi vistu como un adversariu del primer presidente dempués de la independencia de Nauru, Hammer DeRoburt. Dowiyogo Fundó'l Nauru Institutu de Medios de comunicación y Comunicaciones qué operaos ente 1984 y 1996 pero por cuenta de les dificultaes financieres tuvo cerrada en 1997.

## Presidente de Nauru
Exerció'l so primer periodu como presidente de 1976 a 1978 dempués de destituyir a Hammer DeRoburt. Mientres los próximos 25 años, Dowiyogo sirvió como presidente delles vegaes, por periodos d'hasta seis años (1989–1995) y tan curtios como 8 díes (en xineru del 2003). Foi'l presidente más nuevu en Nauru. Mientres los años ochenta, critico fuertemente a Francia y a los Estaos Xuníos poles pruebes d'armamentu nuclear realizaes en Nauru.

### Muerte
Finó nel cargu en marzu del 2003 (siendo presidente nesta ocasión dende xineru del 2003) nel Hospital universitariu George Washington en Washington D.C.. por cuenta d'entueyos cardiacos pola so llucha contra les diabetes, una enfermedá común en Nauru. Nel momentu del deterioru de la so enfermedá final, participara n'enllargaes rellaciones col gobiernu de los Estaos Xuníos.

## Familia
Dowiyogo tuvo ocho fíos cola so esposa, Christina Dowiyogo (finada en marzu del 2008): Clara Augusta Alefaio (née Dowiyogo) quién exerció nel Departamentu d'educación de Nauru pero agora mora en Nueva Zelanda, Valdon Kape Dowiyogo, quién exerció como voceru del parllamentu de Nauru, Jesaulenko Dowiyogo, quien se desempeñó como diplomáticu y darréu presidente del conseyu d'alministración de Pesca y Recursos marinos de Nauru, Junior Dowiyogo quién se desempeña como comisariu nes fuercia policial del país, Peter Jason Dowiyogo quién trabaya na oficina de mensaxería de Nauru, David Dowiyogo quién ye emplegáu na República del Hospital Nauru, Jeff Dowiyogo quién anguaño mora n'Australia y Zita Dowiyogo quién agora trabaya na oficina d'inmigración de Nauru.

## Referencies

## Enllaces esternos