Francisco Diez Canseco Corbacho

**Francisco Díez Canseco Corbacho**  foi un políticu y militar peruanu qu'ocupó provisionalmente la Presidencia de Perú en dos causes: en xineru de 1868 y en xunetu de 1872.

## Biografía
Nació en Arequipa. Foi fíu de Manuel José Díez Canseco Nieto y María Mercedes Corbacho Abril de Díez Canseco, pertenecientes a l'alta sociedá arequipeña d'orixe español. Hermanu de los xenerales Pedro Díez Canseco Corbacho y Manuel Díez Canseco Corbacho y de Francisca Díez Canseco Corbacho esposa del presidente Ramón Castilla.

En 1835 ingresó al exércitu como cadete y foi destináu como ayudante del xeneral Ramón Castilla, quien darréu-y otorgó'l grau de subteniente y llevar na so compañía, primero a Lima cuando foi al alcuentru del xeneral Felipe Santiago Salaverry, y depués cuando fuxó a Chile, safando la persecución del trunfante Andrés de Santa Cruz, qu'estableció la Confederación Perú Boliviana. Con otros desterraos peruanos en Chile, Francisco integró'l Batallón de Cazadores, y nel combate del Barón del 6 de xunu de 1837 contribuyó a ganar a los remontaos qu'asesinaron al ministru chilenu Diego Portales. 

Allegó a la Primer Espedición Restauradora; y mientres la Segunda participó nes batalles de la Portada de Guías (1838) y Yungay (1839). Xubíu a teniente, pasó a guarnir el departamentu de Puno; secundó l'acción de Castilla contra'l movimientu rexenerador de Manuel Ignacio de Vivanco; participó na guerra contra Bolivia, y mientres la batalla de Ingavi del 18 de payares de 1841 foi xubíu a capitán pol presidente Agustín Gamarra, a quien depués asistió mientres los sos últimos intres de vida. Prisioneru, permaneció en Santa Cruz de la Sierra hasta la firma de la paz con Bolivia, el 7 de xunu de 1842. 

Pasó a Lima y sirvió al gobiernu del xeneral Juan Crisóstomo Torrico hasta la so derrota na batalla d'Agua Santa, el 17 d'ochobre de 1842. Collaboró depués col gobiernu del xeneral Juan Francisco de Vidal, quien lo xubió a sarxentu mayor en 1843. Derrocáu ésti, xunir al movimientu constitucional encabezáu polos xenerales Domingo Nieto y Ramón Castilla, y actuó nel combate llibráu sobre'l ríu Pampes y na decisiva batalla de Carmen Alto, el 22 de xunetu de 1844. Mereció l'ascensu a teniente coronel graduáu (1845) y depués efectivu (1847). Unviáu a Tacna, encaloró la sulevación empecipiada pol xeneral José Félix Iguaín (1848) y caltúvose en Puno con cuenta de neutralizar los amagos bolivianos na frontera. 

Xubíu a coronel en 1851, sirvió como edecán del presidente José Rufino Echenique, pero xunir a la revolución que Castilla encabezó n'Arequipa, participando a lo llargo de la campaña que concluyó na batalla de La Palma, el 5 de xineru de 1855. Nomáu xefe de la plaza militar de Lima, caltuvo l'orde mientres el xeneral Vivanco intentaba estender la revolución contra'l gobiernu de Castilla por aciu una incursión a lo llargo de la mariña; y, con cuenta de salvaguardar la estabilidá económica del país, confióse-y la gobernación de les islles Chincha, qu'exerció de 1857 a 1861. 

Nomáu prefeutu del Callao en 1861, pasó al cuerpu de edecanes del presidente Miguel de San Román, en 1862. En 1863, mientres el curtiu interinato del so hermanu, el xeneral Pedro Díez Canseco, foi nomáu prefeutu de Lima, cargu nel que se caltuvo por cuenta de la repitida solicitú del presidente Juan Antonio Pezet. En 1865 foi xubíu a xeneral de brigada y encargóse del mandu na capital cuando Pezet coló al frente del exércitu pa detener la meyora de la revolución empobinada por Mariano Ignacio Prado y Pedro Díez Canseco. A pesar d'esta circunstancia personal, defendió aprofiantemente'l Palaciu de Gobiernu, que cayó dempués d'un violentu combate de seis hores. El populacho intervieno dedicándose al pillaje y parte del archivu palaciegu amburóse. 

Francisco foi prindáu y depués retiráu del serviciu. Yá sol gobiernu de Prado, conspiró viviegamente al igual que'l so hermanu Pedro, quien-y nomó xefe políticu y militar de los departamentos del centru. Tomó'l Callao y depués Lima, el 8 de xineru de 1868, poniendo asina fin al réxime de Prado. Encargóse momentáneamente del Poder Executivu, mientres 14 díes, pa depués apurrir el poder al so hermanu Pedro, a quien-y correspondía llegalmente por ser el segundu vicepresidente constitucional, según les eleiciones de 1862, consideraes les postreres llexítimes.

Escoyíu segundu vicepresidente de la República del gobiernu qu'encabezó José Balta, en 1868, asumió l'autoridá suprema en dos curtios oportunidaes:
* Por enfermedá del presidente Balta, del 27 al 28 de xunu de 1871.
* Pol asesinatu de Balta y el linchamiento del coronel Tomás Gutiérrez, el 26 de xunetu de 1872, mientres se tomaba la decisión sobre quién asumiría'l gobiernu.

Cumpliendo cola Constitución de 1860, apurrió'l mandu al primer vicepresidente, xeneral Mariano Herencia Zevallos, el 27 de xunetu de 1872, a fin qu'ésti concluyera'l periodu presidencial del coronel Balta.

Retiráu a la vida privada, solicitó volver al serviciu mientres la guerra con Chile, y disciplinó delles unidaes de la reserva. Mientres la curtia alministración de Francisco García Calderón, en 1881, foi ministru de Guerra.

## Referencies

## Bibliografía

* Basadre, Jorge: *Historia de la República de Perú. 1822 - 1933*, Octava Edición, correxida y aumentada. Tomos 5 y 6. Editada pol Diariu "La República" de Lima y la Universidá "Ricardo Palma". Impresu en Santiago de Chile, 1998.
* Tauro del Pino, Alberto: *Enciclopedia Ilustrada de Perú*. Tercer Edición. Tomu 6. D’AC/FER. Lima, PEISA, 2001. ISBN 9972-40-155-3
* Vargas Ugarte, Rubén: *Historia General del Perú*. Novenu Tomu. Primer Edición. Editor Carlos Milla Batres. Lima, Perú, 1971.


## Ver tamién
* Historia republicana de Perú
* Presidentes de Perú
## Enllaces esternos