Jambrina

**Jambrina** ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón.

## Elementos identitarios
### Toponimia
El so nome dizse que podría derivase de Jano, Dios romanu de les dos cares y de les puertes abiertes, y de «briga», que significa *ciudá*. Esti topónimu dio llugar al apellíu Jambrina, bien estendíu pela provincia de Zamora, per España y Suramérica. Nel so cascu urbanu destaca la ilesia parroquial de *La nuesa Señora de la Concepción* y una fonte que puede tener orixe romanu. Son bien carauterístiques les bodegues, alcordanza d'histórica tradición vitivinícola qu'agora se ta recuperando. Amás, atópase arrodiáu de paraxes naturales de gran guapura.

### Xentiliciu
El xentiliciu d'esta llocalidá ye jabrileño.

### Símbolos
L'escudu y la bandera municipal fueron aprobaos pol plenu del conceyu de Jambrina na so sesión del 18 d'avientu de 2002. L'escudu heráldicu del conceyu represéntase conforme a la siguiente descripción testual o blasón:

La descripción testual de la bandera ye la que sigue:

## Xeografía física
### Llocalización
Asítiase nel centru de la contorna de la Tierra del Vinu, a 18 km de Zamora, la capital provincial. Llenda al norte con Gema y Casaseca de las Chanas, al sur con Santa Clara de Avedillo y Fuentespreadas, al este con El Piñero y Gema, y al oeste con Peleas de Abajo. El términu municipal atopar a una altitú de 713 metros.




### Hidrografía
La llocalidá asítiase asitiáu xunto a les ribera del regueru Jambrina.

### Naturaleza
Esti territoriu debió de ser dende antiguu un hábitat aparente pa la sobrevivencia de numberoses especies. Este ye'l casu de la tortúa fluvial (Neochelys aff. salmanticensis) fosilizada que s'atopó na cuneta d'un camín a 2 km al sur de Jambrina y que vivió mientres el tramu mediu del Eocenu mediu, hai unos 42 millones d'años. De los sos patrimoniu natural destaca la paraxa conocida como «La Negrillera», totalmente trupu de vexetación en dellos periodos. Ta incluyíu nel ZEPA Llanures del Guareña, espaciu protexíu por presencia d'especies como'l aguilucho pálidu, l'aguilucho cenizo, la avutarda y el sisón.

## Historia

La fertilidá d'estes tierres fizo que fueren poblaes pol home fai miles d'años. Un exemplu ye la paraxa de «El Canchal» o «Los Marqueses», asitiáu a un quilómetru al norte de Jambrina, onde s'atoparon materiales cerámicos, de güesu y de piedra del bronce inicial. Trátase d'un xacimientu similar al esistente n'otros cercanos como'l de «Les Poces» en Cazurra o del cuetu del Aforcáu» en Madridanos. La cerámica ta decorada con temes d'ondes escobilladas o en peñe, caldarudos y fondes escocías y acanaladuras fondes nos cantos, atopándose dellos coladores. En material de güesu atopáronse una espátula, una baniella con incisiones xeométriques, hachos apolazaos y sierres. L'horizonte ye precampaniforme, posiblemente del periodu calcolítico (ente'l 2000 y el 1800 antes de Cristu).

Nel so conceyu atópase'l paraxa de «La Mañana» qu'asitiáu al oeste del pueblu foi yá nomáu como despobláu por Madoz. El significáu del so nome rellacionar col raigañu prerromanu «manna-», col valor de 'estéril, baldío' qu'unos rellacionen con 'terrén ensin cultivar, non granible' y otros con o 'maneru; el que muerre ensin dexar socesión'.

Na Edá Media, la llocalidá de Jambrina quedó integrada nel Reinu de Lleón, siendo repoblada polos sos monarques, quedando encuadrada mientres tola Edá Moderna nel Partíu del Vinu de la provincia de Zamora, tal que reflexaba en 1773 Tomás López en *Mapa de la Provincia de Zamora*. Sía que non, a empiezos del sieglu XIX pervivían entá una heteroxeneidá de xurisdicciones de señoríos eclesiásticos, seculares y de realengu, fechu que motivaba que Jambrina, magar integrase en dichu partíu y provincia pa la representación en Cortes, nun correspondía a la xurisdicción de Zamora puramente, pos yera perteneciente a la xurisdicción de señoríu.

Sicasí, al abolise los señoríos y crease les actuales provincies en 1833, la llocalidá de Jambrina quedó encuadrada na provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, integrándose en 1834 nel Partíu Xudicial de Zamora.

## Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 16,64&nbsp;km², cuenta según el padrón municipal pa  del INE con  habitantes y una densidá de &nbsp;hab./km².





## Patrimoniu

Nel so cascu urbanu destaca la ilesia de La nuesa Señora de la Concepción. Tien nave única de tres tramos, con bóvedes de mediu cañón y lunetas sobre arcos fajones. La capiya mayor ye más estrecha, cuenta con una bóveda d'aresta, y foi añadida darréu. Destaca'l so retablu mayor -del XVII- con 6 relieves de valor que representen la Presentación y Adoración a los reis, la Fuxida d'Exiptu, la Coronación de la Virxe, La nacencia y La Anunciación. Otres 15 tablillas asitiaes nel altar mayor a posteriori, y dataes nel XVII, representen los misterios del Santu Rosario. El retablu barrocu llateral derechu -con dos columnes- inclúi dos imáxenes de San Xuan Bautista y San Antonio Abá respeutivamente.

Del so caserío destaquen diverses cases señoriales de piedra partíes por delles de les sos cais. Esiste tamién una fonte, llamada «El Llavaderu», que se presume d'orixe romanu. Tamién son bien carauterístiques les bodegues, alcordanza d'un pasáu vitinícola qu'agora se ta recuperando.

## Economía
Los sos habitantes viven de l'agricultura y la ganadería, con cultivos de remolacha, maíz, xirasol, o viñéu -yá escasu- como en tantos otros puntos de Tierra del Vinu. Polo xeneral predomina'l regadío y los productos hortofrutícolas pa consumu propiu. De la ganadería destaca'l vacunu y el porcín minoritariu, ensin presencia d'ovín, yá que n'otra dómina esti conceyu foi zona de llendo de branu en réxime d'arrendamientu de camperes.

Jambrina ye conocida pola so piedra arenisca, de carauterístiques bien similares a les de Villamayor en Salamanca. Estrayer de forma esporádica d'una pequeña cantera, na qu'hai un nivel d'arenisca limosa de granu finu y otru arcósico de granu finu-gruesu.

## Gastronomía
Alubia con carne, llenteyes con chorizu, cocíu, y embutíos -al pie de verdures y frutes de les güertes- entemecer na gastronomía llocal, que tamién se basa en carnes de vacunu o procedentes de la caza en segundos platos.

## Fiestes
N'agostu celebren al empar les fiestes patronales y una selmana cultural, polo que mientres esos díes conflúin actos relixosos con conferencies o charres culturales, teatru, música y deportes, actividaes taurines y de la más diversa índole. El 8 d'avientu celebra la Inmaculada Concepción.

## Alministración

## Referencies

## Enllaces esternos