Esteban II

**Esteban II** o **III**, (Roma, 715 – ibíd., 26 d'abril de 757), romanu de nacencia, foi nomáu papa nᵘ 92 de la Ilesia católica el 26 de marzu de 752, calteniéndose nel tronu hasta'l 26 d'abril de 757.

Esti papa pasó a la historia como'l fundador de los Estaos Pontificios. Tres la intervención del so antecesor Zacarías nel encumbramiento de Pipino el Curtiu como rei de los francos, y siendo el mesmu Esteban II quien-y coronó en 754, el nuevu monarca nun pudo negase a aidar al papa cuando ésti viose amenaciáu pol lombardu Astolfo que se disponía a atacar Roma. Non yá emprestó-y asistencia militar en dos causes (754 - 756) sinón que na segunda d'elles apurriólu bona parte de los territorios ganaos a los lombardos, tales como Rávena y la Pentápolis. Estes contornes xuníes a la ciudá de Roma y la so redolada, yá pertenecientes a los papes con anterioridá, dieron orixe a los Estaos Pontificios. Como agradecimientu a l'arrogancia de Pipino, Esteban II proclamó-y Patriciu de los romanos».

## El nome del Papa
Cuando'l 22 de marzu de 752 fina'l papa Zacarías, ye escoyíu p'asocede-y un sacerdote romanu que tomó'l nome d'Esteban. Trés díes depués de la eleición, y antes de la so ordenación como obispu de Roma, Esteban finó víctima d'una apoplexía.

Nesa dómina la eleición papal taba suxeta a dos requisitos:

* El papa tenía de ser escoyíu ente los sacerdotes y diáconos de Roma, lo qu'implicaba que nun podía ser obispu d'otra diócesis.

* La eleición namái se consideraba llexítima dende'l día de la ordenación del escoyíu como obispu.

El fulminante muerte d'Esteban torgó la so ordenación como obispu de Roma, polo que nun se-y consideró como un papa llexítimu y foi borráu de les llistes oficioses de los pontífices, nes que tendría de figurar como Esteban II, yá que un papa yá llevara'l nome d'Esteban I ente los años 254 y 257.

Ente 752 y 942, siete papes llevaron el nome d'Esteban nel so pontificáu y, cuando darréu adoptóse'l costume de numberar a los papes homónimos pa estremalos, asignóse-yos los díxitos del II al VIII resalvando al Esteban muertu d'apoplejía antes de la so ordenación y consagración. En 1057, cuando s'escoyó como papa a un nuevu Esteban y habíase yá adoptáu'l costume d'añader un númberu, esti tomu como nome Esteban IX.

Nel sieglu IX, cola eleición del papa Marín I, el primer requisitu dexó de ser esixíu, colo qu'un obispu d'otra diócesis podía ser escoyíu pontífiz. 

En cuanto al segundu requisitu, caltener hasta'l sieglu XII, nel que se pasó a considerar que nun yera precisa la ordenación como obispu y que col namái fechu de la eleición, un papa yera perfectamente llexítimu. Esti cambéu de postura deber a que, dende muncho primero, práuticamente tolos papes yeren yá obispos n'otres diócesis nel momentu de la so eleición. 

La desapaición de los dos requisitos dexó que papes como Celestino IV y Urbanu VII, finaos antes de ser consagraos, o Adriano V, fináu antes de ser ordenáu sacerdote, fueren consideraos llexítimos y ocuparen el so llugar nes llistes de papes.

N'aplicación d'esta nueva regla rehabilitar a Esteban y se renumeraron tolos papes dende Esteban II, que paso a ser conocíu como Esteban III, hasta Esteban IX, que pasó a ser conocíu como Esteban X.

Nel sieglu XX, mientres el pontificáu de Xuan XXIII, decidióse nuevamente qu'Esteban nun yera un papa llexítimu y foi nuevamente borráu de les llistes de papes, incluyíu l'Anuariu pontificiu qu'anque nun tien la considerancia de llista oficial” si tien el tratamientu de llista autorizada” pola Santa Sede.

La rellación de papes col nome d'Esteban estender por tanto hasta Esteban IX.

Sicasí esisten historiadores y llistes que nes sos rellaciones de papes recueyen los dos posibles nomenclatures y asina por casu pa referise al papa Esteban que reinó ente 816 y 817 numberar como Esteban IV (V).

## Referencies