open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Pobladura de Valderaduey

**Pobladura de Valderaduey** ye un conceyu d'España, na provincia de Zamora, comunidá autónoma de Castiella y Llión. Tien una superficie de 12,54 km² con una población de 59 habitantes y una densidá de 4,7 hab/km².

## Historia
La fundación de Pobladura de Valderaduey deber a los reis lleoneses, que repoblaron la zona na Edá Media p'asegurar les sos posiciones nel calce del ríu Valderaduey.

La primer mención escrita de la llocalidá data del reináu de Fernandu II de Llión, rexistrándose nel añu 1172 donaciones al Obispu Bernardo de Zamora per parte d'un vecín, Mayor Gutiérrez, quien-y apurrió los derechos feudales que tenía *“in ecclesia de Populatura iuxta Castrum Novum”*.

Per otru llau, dende les Cortes lleoneses de 1188, Pobladura foi una de les llocalidaes representaes pela ciudá de Toro en Cortes, siendo una de les qu'integró darréu la provincia de Toro, dependiendo dende la Edá Media del arciprestalgu toresano.

Nel sieglu XVI, Pobladura de Valderaduey xunto coles llocalidaes de Baíllo, Cabañas de Sayago, San Pedro de Campeán, Villanueva del Campeán y la devesa de Llapaes son mentaos nun documentu de 1558 por cuenta de la venta de la xurisdicción de les mesmes a Cristóbal de Porras, caballeru fanegueru de Zamora y señor de la villa de Castronuevo. Lo recaldao sirvió, según el mesmu documentu, pa cubrir una parte de los gastos necesarios pa la defensa de los reinos, nuna dómina na que l'ayalga cuntaba con numberoses necesidaes derivaes de l'acción esterior de Felipe II y qu'en 1557 yá provocó la primera de les bancarrotes del reináu.

Yá na Edá Contemporánea, al crease les actuales provincies na división provincial de 1833, Pobladura de Valderaduey quedó encuadráu na provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa.

## Demografía

## Patrimoniu
* **Ilesia de San Miguel Arcánxel**. Alzada a finales del sieglu XV o principios del sieglu XVI, tien clares influencies mudéxares nel so estilu, alluga un Retablu Mayor del sieglu XVIII, d'estilu barrocu, tien una fornica central con una escultura que representa La Piedá, obra de los sieglos XVIII-XIX. Nos llaterales reciben cultu les imáxenes de San Xuan Bautista y de San José. L'áticu acueye una pintura que representa al titular de la parroquia, San Miguel Arcánxel, enmarcáu por estípites bien decoraos.

## Fiestes
Les fiestes patronales de la llocalidá celebren el día 9 de mayu n'honor a San Gregorio. Esi día tien lugar misa solemne y procesión peles cais del pueblu, cola imaxe del santu y de la Virxe.

Celébrase tamién la festividá de San Isidro'l 15 de mayu, con misa solemne y procesión cola imaxe hasta les contornes del pueblu pa la bendición de los campos.

Nel branu, cuando tornen los fíos del pueblu temporalmente, celébrase la llamada Fiesta del Turista (primer sábadu d'agostu).

## Referencies
Pozuelo de Tábara

**Pozuelo de Tábara** ye una llocalidá y conceyu español de la provincia de Zamora y de la comunidá autónoma de Castiella y Llión. 

"El Tafarrón" ye'l personaxe central, cada 26 d'avientu, de la fiesta de San Esteban. Esti personaxe fixo qu'esti pueblu adquiriera una notable fama más allá del so área comarcal propia, siendo una de les principales eventos festivos y tradicionales de la provincia de Zamora.

## Xeografía física
Pozuelo asítiase a una distancia de 36 km de Zamora, la capital provincial. El so términu municipal asítiase a una altitú media d'en redol a los 702 metros y cuenta con una superficie de 25,39 km².

## Historia
Mientres la Edá Media Pozuelo quedó integráu nel Reinu de Llión, que los sos monarques acometeríen la repoblación de la llocalidá dientro del procesu repoblador lleváu a cabu na zona, quedando integráu dende la so creación en 1371 nel señoríu de Tábara, posterior Marquesáu de Távara.

Dada la so pertenencia al señoríu tabarés, mientres la Edá Moderna Pozuelo de Tábara tuvo integráu coles mesmes nel partíu de Tábara de la provincia de Zamora, tal que reflexaba en 1773 Tomás López en *Mapa de la Provincia de Zamora*. Asina, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, la llocalidá caltener na provincia zamorana, dientro de la Rexón Lleonesa, integrándose en 1834 nel partíu xudicial d'Alcañices, dependencia que s'enllargó hasta 1983, cuando foi suprimíu'l mesmu ya integráu nel Partíu Xudicial de Zamora.

## Demografía

## Patrimoniu
* **Ilesia de San Xuan**. Esperimentó importantes remodelaciones evidenciadas nel perfil del remate de la so espadaña o'l pórticu d'entrada mientres del interior destaca'l retablu mayor d'estilu barrocu.

* **Arquiteutura rural**. Construyida en piedra, madera y sobremanera adobe, materiales autóctonos na contorna, entá son visibles restos de viviendes típiques, palombares, chimenees, corralaes o unu de les pontes -l'únicu antiguu-, ensin escaecer fontes, detalles en rejería y elementos típicos d'una socioeconomía agrícola y ganadera.

## Gastronomía
Ufierta lo meyor de la contorna, un estilu popular de cocina con cocíu, sopes d'ayu, arroz a la zamorana, llegumes y guisos o asaos, carnes de xata, corderu, de caza, cabritu, cogordes, embutíos, quesos, o productos hortofrutícolas arreglaos con una variada gama de repostería tradicional.

## Fiestes

San Xuan, el 24 de xunu, y San Esteban, el 26 d'avientu. Mientres esta última fiesta apaez "El Tafarrón", personaxe central d'esti día festivu y que representa al diañu. Carauterizar por llevar un traxe de payes, cinxíu con una petrina del que cuelguen delles llueques. Porta un mazcaritu negru con coloretes coloraos, oreyes seques de llebre y bigotes de pelo de caballu o pollín. Nes sos manes suel llevar un cazo y una pelota de trapu arreyada a un palu decoráu con cintes.

## Ver tamién
*Tafarrón
*Tierra de Tábara

## Referencies

## Enllaces esternos
*
Pueblica de Valverde

**Pueblica de Valverde** ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Llión.

El conceyu asítiase na contorna de Benavente y Los Valles, cuenta con una superficie de 25,76&nbsp;km² y, según datos del padrón municipal  del INE, tien un censu de población de  habitantes. El so términu inclúi la devesa de Pozos y la llocalidá pedánea de Bercianos de Valverde, esta postrera asitiada nes proximidaes del regueru Castrón.

## Xeografía física
;Allugamientu
:Pueblica de Valverde atopar nel centru del triángulu que formen les carreteres N-630 al este, N-631 al oeste y N-525 al norte, esta postrera paralela a l'A-52 o autovía de les Ríes Baxes. Asítiase a una distancia de 25 km de Benavente, 13 km de Tábara, 71 de Puebla de Sanabria y 58 km de Zamora, la capital provincial.
 
;Orografía
:El terrén tien una orografía accidentada, con cuetos cultivables. Esisten dellos picos na zona con altitúes variables, ente los que destaquen l'Altar Mayor, Tarcibera y Penosillos que dixebren el pueblu de la devesa de Pozos. Estes paraxes más elevaes suelen ser ricos en caza, con especies cinexétiques ente les qu'abonden llebres, coneyos, perdices y xabalinos, amás de ser relativamente frecuente la presencia de llobos que lleguen a estes tierres nes sos batíes dende la próxima sierra de la Culiebra.

;Hidrografía
:El regueru Zamarrilla crucia Pueblica de sur a norte, paralelu a la carretera ZA-121. Esti regueru naz nel términu de Litos, percuerre la devesa de Pozos, Pueblica de Valverde y Morales de Valverde hasta desaguar nel regueru Castrón, nuna paraxa asitiada ente Morales y San Pedro de Zamudia.

## Historia
Na Edá Media, la victoria del exércitu d'Alfonsu III na batalla de la Polvorosa, nel añu 878, foi decisiva pa la posterior integración y repoblación de la llocalidá de Pueblica, que quedó integrada nel Reinu de Llión.

Darréu, na Edá Moderna, Pueblica foi una de les llocalidaes que s'integraron na provincia de les Tierres del Conde de Benavente y dientro d'esta na Merindad de Valverde y la receptoría de Benavente. Sicasí, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, la llocalidá pasó a formar parte de la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, quedando integrada en 1834 nel partíu xudicial de Benavente.

## Economía
Nesta llocalidá destaca la producción de cereces, popularmente denominaes como «guindes de la Pueblica». Amás, nos últimos años el floriamientu de les zrezales convirtióse nun recursu turísticu, al que s'allega pa ver la imaxe del mantu blancu que xeneren los miles de zrezales esistentes nel campu d'esti conceyu zamoranu.

## Demografía




## Patrimoniu
El so edificiu más significativu ye la so ilesia parroquial, con un campanariu nel que se dibuxen tres ventanes qu'alluguen a les sos campanes. Tantu nel so esterior como nel so interior puede apreciase una estrema austeridá. Cuenta cola imaxe de la Virxe del Amor Formoso.

## Fiestes
Les principales fiestes de Pueblica de Valverde celebren el 22 de xineru, San Vicente, y el 29 de mayu, Amor Formoso.

## Referencies

## Enllaces esternos
Quintanilla de Urz

**Quintanilla de Urz** ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Llión.

El conceyu asítiase na contorna de Benavente y Los Valles, tien una superficie de 10,05&nbsp;km² y, según datos del padrón municipal  del INE, cuenta con una población de  habitantes.

## Topónimu
Quintanilla ye un topónimu bien común en ciertes partes del norte d'España que de la mesma dio orixe a un apellíu, estendíu per España y Hispanoamérica. Una quinta designaba primeramente "la quinta parte de la producción que l'arrendador (llamáu quinteru) apurría al dueñu d'una finca"; más tarde aplicóse la denominación de quinta a esa mesma finca rústica o granxa y na actualidá acabó significando "finca de recréu". Deriváu de "quinta" ye la pallabra quintana, primeramente colos mesmos significaos qu'aquella; pero ye de suponer que, al dir creciendo tales "quintanas", pasaríen a ser sinónimas d'aldega. Quintanilla nun ye más qu'un deriváu de quintana, polo que tien el mesmu significáu etimolóxicu que aldehuela.

El determinativo Urz ye la denominación entá vixente na zona del uz albar.

## Historia
Na Edá Media, el territoriu nel que s'asitia Quintanilla de Urz quedó integráu nel Reinu de Llión, que los sos monarques entamaríen la fundación del pueblu.

Darréu, na Edá Moderna, Quintanilla foi una de les llocalidaes que s'integraron na provincia de les Tierres del Conde de Benavente y dientro d'esta na Merindad de Vidriales y la receptoría de Benavente.

Sicasí, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, Quintanilla de Urz pasó a formar parte de la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, quedando integrada en 1834 nel partíu xudicial de Benavente.

## Demografía

## Patrimoniu
Amás de la so ilesia parroquial, que destaca ente los edificios de la llocalidá, Quintanilla cuenta con un segundu edificiu eclesiásticu, la ermita de San Isidro.

## Fiestes
Quintanilla de Urz celebra les sos fiestes n'honor a San Isidro, el 15 de mayu.

## Referencies

## Enllaces esternos
Rábano de Aliste

**Rábanu d'Aliste** (en castellano y oficialmente, *Rábano de Aliste)* ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Llión.

El so términu municipal pertenez a la histórica contorna d'Aliste, tando formáu por cuatro llocalidaes que son Sanamés, Seixas, Tola y Rábanu.

## Historia
El conceyu foi habitáu pol ser humanu dende tiempos inmemoriales. Asina lo atestigua'l castru de «El Cerco» de Sejas de Aliste, declaráu bien d'interés cultural con categoría de zona arqueolóxica en xunu de 2013. Esti xacimientu cunta con una dilatada ya ininterrumpida ocupación humana qu'empieza na Edá del Fierro y perdura hasta la dómina romana, tal que punxeron de manifiestu les diverses escavaciones arqueolóxiques feches. Les prospecciones arqueolóxiques punxeron de manifiestu la esistencia d'estructures defensives y nicios d'actividá metalúrxica que se dataron na primer Edá del Fierro, según otres de dómines posteriores que podríen aportar a de dómina romana. El castru ye por tanto unu de los escasos testimonios de la cultura castreña del occidente de la provincia de Zamora.

Foi unu de los territorios reconquistaos pol Reinu de Llión, nel que s'integró, polo que se vio afeutáu pol procesu repoblador qu'entamaron los sos monarques. Amás sufrió los conflictos bélicos que surdieron ente los reinos lleonés y portugués tres la independencia d'esti postreru en 1143, causaos de resultes de les disputes pol control de determinaos territorios fronterizos, ente los que taben los de la contorna d'Aliste y que s'atayaron col Tratáu de Alcañices de 1297. 

Yá na Edá Contemporánea, cola creación de les actuales provincies en 1833, Rábanu foi adscritu a la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, que, como toles rexones españoles de la dómina, escarecía de competencies alministratives. En 1834 integróse nel partíu xudicial d'Alcañices y en redol a 1850, el términu de Rábanu tuvo la so principal ampliación, al integrar nel so conceyu les llocalidaes d'Alcorcillo, Sejas de Aliste y Tola. Pela so parte, la pedanía de San Mamed integróse en redol a 1850 nel conceyu de Villarino Tras la Sierra, pasando darréu una vegada desapaecíu dichu conceyu al de Rábano de Aliste.

El so términu viose alteriáu en 1965, yá que Alcorcillo segregóse de Rábanu pa xunise al conceyu d'Alcañices. En 1983 suprimióse'l partíu xudicial d'Alcañices y los conceyos de la so demarcación integráronse nel Partíu Xudicial de Zamora. Tres la constitución de 1978, Rabanales pasó a formar parte en 1983 de la comunidá autónoma de Castiella y Llión, y en llocalidá d'un conceyu integráu na provincia de Zamora.

## Demografía

### Población por llocalidá
El conceyu estrémase en cuatro nucleos de población, que teníen la siguiente población en 2016 según l'INE.

## Fiestes
N'honor a María Madalena celébrase'l día 22 de xunetu mientres 3 díes: La viéspora, el día de la fiesta y el posterior.

## Referencies

## Enllaces esternos
*
Requeixu (Zamora)

**Requeixu** (en castellán, *Requejo de Sanabria*) ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora na comunidá autónoma de Castiella y Llión.

Atópase allugáu na contorna de Senabria, al noroeste de la provincia. Destaca pol so patrimoniu monumental, paisaxísticu y medioambiental, cuantimás pol so monte d'enormes texos denomináu "monte del Teixedelu", asitiáu nes proximidaes del pueblu y que milagrosamente salvóse de les innumberables quemes qu'afaren esta contorna.

## Símbolos

El plenu del conceyu de Requeixu, en sesión celebrada pol mesmu'l día 26 d'ochobre de 2001, alcordó aprobar l'escudu heráldicu y la bandera municipal, cola siguiente descripción:

;Escudo Escudu mediu partíu y
cortáu 1º d'oru, tres tejos de sinople, frutados de púrpura, puestos dos y unu. 2º de plata parrilla de sable. 3º d'azur, faxa ondada de plata. Al timbre corona real zarrada.
;Bandera Bandera rectangular
de proporciones 2:3, formada por cuatro franxes horizontales y proporciones 1/2, 1/6, 1/6 y 1/6, siendo blanca con tres tejos verdes frutados de púrpura la cimera y azul, blanca y azul les otres trés.

## Xeografía
### Clima

## Historia

Mientres la Edá Media Requeixu quedó integráu nel Reinu de Llión, que los sos monarques acometeríen la repoblación de la llocalidá dientro del procesu repoblador lleváu a cabu en Senabria. Tres la independencia de Portugal del reinu lleonés en 1143 Requejo sufriría pola so situación xeográfica los conflictos ente los reinos lleonés y portugués pol control d'esta zona de la frontera, quedando estabilizada la situación a entamos del sieglu XIII. 

Darréu, na Edá Moderna, Requeixu foi una de les llocalidaes que s'integraron na provincia de les Tierres del Conde de Benavente y dientro d'esta na receptoría de Senabria. Sicasí, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, Requeixu pasó a formar parte de la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, quedando integráu en 1834 nel partíu xudicial de La Viella.

## Demografía

## Flora y fauna

Tien grandes mases forestales de carbayos y d'escobes (retamas), destacando'l Tejedelo, monte con texos y castañales de más de mil años d'edá. Ta declaráu Llugar d'Interés Comuñal (LIC) y forma parte de la Rede Natura 2000.

## Ver tamién

* Monte del Tejedelo
* Senabria
* Llagu de Sanabria
* Lleenda del Llagu de Senabria
* Camín de Santiago Senabrés
* Puebla de Sanabria
* Samartín de Castañeda

## Referencies

## Enllaces esternos

*
Revellinos de Campos

**Revellinos** ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Llión.

## Historia
Los nicios más antiguos d'ocupación atopáronse en Fonte Salina, onde esistió un ampliu pobláu ocupáu de manera ininterrumpida dende la primer Edá del Fierro hasta dómina romana. Esta paraxa ocupa un tesu destacáu sobre la llanura y el terrén llanu que lu arredola, algamando más de venti hectárees d'estensión. La intervención arqueolóxica nesti llugar alcontróse nuna zona marxinal del asentamientu, a veres de la Llaguna de La Fonte» y mui cerca del manantial que-y da nome. Les resultancies llograes na escavación, delaten buelgues de combustión que pudieren tar rellacionaes cola producción de sal.

La fundación de Revellinos podría enmarcase dientro del procesu repoblador que promovieron los reis lleoneses. Nesti sentíu, paez ser que'l topónimu de Revellinos pudi faer referencia al lleonés “Revelle”, que lo puebla a mediaos del sieglu X. D'esta mesma dómina ye la primer cita documental de Revellinos datada n'añu 945, sol reináu de Ramiro II de Llión, nel que se se citen les propiedaes de la familia Bani Sendati con otros vecinos del llugar.

Darréu Revellinos perteneció a la encomienda santiaguista de Castrotorafe, creada tres la concesión dada en 1176 pol rei Fernandu II de Llión de Castrorafe a la Orde de Santiago, orde de la cual pasó a depender Revellinos.

Yá na Edá Contemporánea, la división territorial d'España en 1833 incorporó a Revellinos a la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, que, como toles rexones españoles de la dómina, escarecía de competencies alministratives. Tres la constitución de 1978, esti conceyu pasó a formar parte en 1983 de la comunidá autónoma de Castiella y Llión, en cuantes que pertenecíen a la provincia de Zamora.

## Demografía

## Patrimoniu
* **Ilesia parroquial de Santu Tomás**. Data del sieglu XV, tando construyida en lladriyu y tapial. La Capiya Mayor dispón d'un interesante artesonado. Reviste especial interés la imaxe del Cristu de la Misericordia, (sieglu XV) sobre un retablu formáu por pareyes de columnes de fuste estriáu, tien tamién un retablu barrocu qu'acueye a la Virxe del Amor Formoso y ye interesante la pila bautismal con una gran cruz al frente, arrodiada d'otres menores, una aspa y una concha.

* **Observatoriu d'aves**. Allúgase frente a les llagunes de la Rosa y Paneres.

* **Palombares**. Son dellos los que jalonan el términu municipal, destacando unu d'ellos formáu por numberosos tejadillos circulares, ensin patiu interior, que recuerda la forma d'una pagoda oriental.

## Fiesta festexa San Antonio Abá, (17 de xineru), con pidimientu y puya de donativos, y ufrienda de los animales domésticos por que los bendiga. Celebrar nesa fecha les “sanantonadas” y la boda de la burra Matilde. Coles mesmes, festexar a San Marcos (25 d'abril), el santu encargáu de traer l'agua a los campos, según pel branu (a mediaos d'agostu) la Fiesta del Emigrante y el 21 d'avientu la fiesta de los Quintos.

## Referencies

## Enllaces esternos
Roales

**Roales** ye un conceyu y llocalidá d'España, na comunidá autónoma de Castiella y Llión, dientro de la provincia de Zamora, asitiáu na contorna de Tierra del Pan. Tien una superficie de 10,89 km², con una población de 856 habitantes (INE 2016) y una densidá de población de 78,6 hab/km².

## Historia
Les noticies históriques relatives a Roales avérennos a la repoblación efectuada polos monarques del Reinu de Llión na llinia del Duero mientres los sieglos X-XII. Siempres permaneció ésti como llugar de realengu dientro de la xurisdicción de la Tierra del Pan. Instituciones eclesiástiques tan distantes como Nª Sª de la Victoria de Salamanca, Mercedarios de Toro y dellos conventos de Zamora, amás del Cabildru de la Catedral, atroparon importantes propiedaes rústiques que cultivaben los llabradores de Valcabado n'arrendamientu. Dientro del actual términu aniciaba'l despobláu de Villanueva, en que'l so llugar tenía'l Cabildru de la Catedral una heredá forera.

Yá na Edá Contemporánea, al crease les actuales provincies na división provincial de 1833, Roales del Pan quedó encuadráu na provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa.

Finalmente, cabo señalar qu'ente mediaos del sieglu XIX y hasta la década de los años 20 del sieglu XX Roales formó parte del conceyu de La Hiniesta.

## Demografía

## Patrimoniu

Roales del Pan tien na so ilesia parroquial de Nuesa Señora de l'Asunción el so edificiu más carismáticu. Reconstruyida ente los años 1971 y 1972, namái caltién la portada del mediudía de la orixinal construcción del sieglu XVI. Nel so interior, el templu guarda un Cristu del sieglu XVI y un San Sebastián del XVII, y dientro de la sacristía puede almirase un crucifixu de principios del sieglu XVII. Amás, cuenta con una figura del San Antonio Abá de XVI y una cruz parroquial en plata, de la primer metá del sieglu XVII. El so Altar Mayor foi restauráu mientres el branu de 2008.

## Fiestes
El 20 de xineru celebra fiesta n'honor de San Sebastián. Coles mesmes, festexar a San Isidro Llabrador el 15 de mayu, con rosariu siguíu de procesión y bendición de campos, el 15 d'agostu La nuesa Señora de l'Asunción, titular de la parroquia, y na primera quincena d'agostu tien llugar el Branu Cultural, mientres el que s'entamen tou tipu d'actos pa toles edaes.

## Ver tamién

* Llista de conceyos de Zamora
* Tierra del Pan

## Referencies

## Enllaces esternos

* Páxina del Conceyu de Roales del Pan
Samil (Zamora)

**Samil** (n'español, *Samir de los Caños*) ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Llión.

## Símbolos

El plenu d'esti conceyu de Samil, en sesión estraordinaria celebrada'l día 15 de xunetu de 2006, alcordó aprobar l'escudu heráldicu y la bandera municipal cola siguiente descripción:

;Escudo Escudu cortáu y
mediu partíu. 1º De gules, fonte de dos caños de plata esquitando agua, d'azur. 2º D'oru, fai de trés espiges de trigu de sinople. 3º De sinople, cabeza de carneru de plata. Al timbre corona Real zarrada.
;Bandera Bandera rectangular
de proporciones 2:3, formada por un pañu verde con un cuadriláteru blancu que tien los sos vértices nel ángulu cimeru del estil, l'inferior de la batiente y nos puntos medios de la parte inferior y de la batiente, sobre'l que se superponer otru cuadriláteru azul que tien comunes los vértices de los ángulos y los otros dos a 1/3 dende l'ángulu inferior de la batiente.

## Llocalización

Samir atópase allugáu na contorna d'Aliste, al oeste de la provincia de Zamora, nuna zona cercana a la frontera con Portugal. Nel so términu municipal atópense los vértices xeodésicos de Coreije (884 msnm) y Encina (824 msnm), siendo l'altitú media de 700 msnm). La so orografía ta marcada por una socesión de pequeños valles derrotos por regueros que nel estivu mengüen notablemente'l so caudal.

## Historia

De posible orixe árabe según les teoríes de Herminio Ramos, Samir formó parte de la encomienda templaria d'Alba de Aliste, territoriu que foi donáu a dicha orde pol rei Alfonsu IX de Llión en 1220, fechu pol cual darréu, tres la desapaición de dicha Orde, formó parte de la Vicaría d'Alba y del Condáu d'Alba de Liste, creáu en 1459 pol rei Enrique IV.

Cola creación de les actuales provincies en 1833, Samir de los Caños foi adscritu a la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, que, como toles rexones españoles de la dómina, escarecía de competencies alministratives. Un añu dempués quedó integráu nel partíu xudicial d'Alcañices, fechu que s'enllargó hasta 1983, cuando foi suprimíu'l mesmu ya integráu nel Partíu Xudicial de Zamora. Tres la constitución de 1978, Samir pasó a formar parte en 1983 de la comunidá autónoma de Castiella y Llión, en tanto conceyu integráu na provincia de Zamora.

## Patrimoniu

El so cascu urbanu caltién muestres de la so arquiteutura tradicional en piedra, siendo los sos principales edificios la ilesia parroquial de San Xuan Bautista y la ermita del Benditu Cristu de la Rivera, allugada nuna altiplanicie pela rodiada de la llocalidá y d'antiguo llugar de pelegrinación de les llocalidaes próximes.

## Demografía

## Fiestes

D'especial mención son les sos fiestes tradicionales como les Corderes o Pastoradas, consistentes en representaciones que narren los fechos asocedíos mientres la nacencia de Cristu (Natividá del Señor y Adoración de los pastores) nel día de Nuechebona, antes de la misa del Gallu.

## Referencies

## Enllaces esternos
San Agustín del Pozo

**San Agustín del Pozo** ye un conceyu y llocalidá d'España de la provincia de Zamora y de la comunidá autónoma de Castiella y Llión.

Tien una superficie de 14,49 km² con una población de 206 habitantes y una densidá de 14,22 hab/km². El so términu atópase integráu na reserva nacional de caza de «Llagunes de Villafáfila». Nel so cascu urbanu destaca la ilesia parroquial de la Natividá de la Virxe. La fiesta principal ye'l 28 d'agostu, día de San Agustín.

Tien l'únicu observatoriu astronómicu de la provincia de Zamora, construyíu por un pastor de la zona integráu na so propia vivienda.

## Historia
La presencia humana nestes tierres tuvo de ser bien temprana, acordies colos afayos que, adulces, van apaeciendo, ente los que destaquen dellos hachos neolíticos y puntes de flecha. Dende equí desenvolvióse la esplotación del sal de les llagunes na dómina romana, de que la so presencia hai numberosos restos, como la cabeza de mármol que se caltién nel Muséu de Zamora, o tégulas y cerámica (Los Villares, Fonte de la Devesa).

San Agustín tuvo de surdir como población a finales del sieglu XII o principios del XIII, siendo repoblada polos reis de Llión, xunto a la sienda de Benavente a Toro, pero apaez citáu per primer vegada a principios del sieglu XIV (1310), nuna rellación de les rentes que percibía l'obispu d'Astorga, daquella'l so propietariu. Antes pertenecieron les tierres a la Orde de Santiago (1229) y más tarde pasaron a Bernardino Pimentel, Marqués de Tábara (1541), calteniéndose asina hasta l'abolición de los señoríos a mediaos del sieglu XIX. Dientro del términu municipal tamién esistieron los anguaño despoblaos de San Clemente (nel pagu de *La Somadica*) y Fortiñuela (nel pagu de *Fonte de la Devesa*).

Yá na Edá Contemporánea, al crease les actuales provincies na división provincial de 1833, San Agustín del Pozo quedó encuadráu na provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa.

## Demografía

## Patrimoniu
* Ilesia parroquial de la Natividá de la Virxe. De dómina medieval tien como pieces interesantes el retablu mayor (sieglu XVI), compuestu por trelce tables, amás de diverses figures en baxorrelieve, que paecen venir de talleres toresanos. La pila bautismal ye bien axatada y apaez grabada con una gran cruz al frente, arrodiada d'otres menores, una aspa y una concha.

## Fiestes
Les fiestes patronales celebrar n'honor a San Agustín a finales d'agostu, siendo tamién remarcable la celebración de La nuesa Señora de la Natividá (8 de setiembre). Per otru llau, San Agustín del Pozo festexa tamién a San Antonio Abá (17 de xineru), según Les Candeles (2 de febreru), el “Domingo Tortillero” (domingu anterior a Domingu de Ramos), San Marcos (25 d'abril) y San Isidro (15 de mayu).

## Referencies

## Enllaces esternos
San Cristóbal de Entreviñas

**San Cristóbal de Entreviñas** ye un conceyu d'España, perteneciente a la provincia de Zamora y la comunidá autónoma de Castiella y Llión.

El conceyu asítiase na contorna tradicional de Benavente y Los Valles. El so términu municipal conformar la llocalidá de San Cristóbal de Entreviñas y les pedaníes de San Miguel del Esla y Santa Colomba de las Carabias.

## Historia
Mientres la Edá Media San Cristóbal de Entreviñas quedó integráu nel Reinu de Llión, siendo na Edá Moderna una de les poblaciones que formó parte de la provincia de les Tierres del Conde de Benavente, encuadrándose dientro d'esta na Merindad de Villamandos y la receptoría de Benavente.

Yá nel sieglu XIX, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, San Cristóbal de Entreviñas pasó a formar parte de la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, quedando integráu en 1834 nel partíu xudicial de Benavente.

En redol a 1850, San Miguel del Esla integrar nel conceyu de Santa Colomba de las Carabias, conceyu esti postreru que de la mesma s'integró en 1972 nel de San Cristóbal de Entreviñas.

## Demografía
Según datos del INE del añu 2017, San Cristóbal de Entreviñas cunta con una población de 1417 habitantes y una densidá de población de 33,32 hab./km².

## Patrimoniu
L'edificiu con mayor notoriedá del pueblu ye la so ilesia parroquial, qu'empezó a construyise nel sieglu XV y na que s'atopen entemecíos los estilos góticu y románicu. Destaca la so gran torre cuadrada de gran solidez y enormes dimensiones. Nel so interior caltién un impresionante retablu barrocu, según un valiosísimo artesonado mudéxar, restauráu.

## Deporte
**Equipos más representativos de San Cristóbal de Entreviñas**

## Fiestes
La llocalidá principal, San Cristóbal de Entreviñas, conmemora la festividá de La Trinidá, domingu anterior a Corpus, y San Cristóbal, el 10 de xunetu.

## Referencies

## Enllaces esternos
San Esteban del Molar

**San Esteban del Molar** ye un conceyu d'España, na comunidá autónoma de Castiella y Llión, dientro de la provincia de Zamora, asitiáu na contorna de Tierra de Campos.

La totalidá del so términu municipal intégrase dientro de la ZEPA Penillanuras-Campos Sur.

## Historia
La fundación de San Esteban del Molar se circunscribe dientro del procesu repoblador entamáu polos reis lleoneses na Alta Edá Midía na zona. Asina, nel reináu d'Alfonsu IX de Llión recuéyese yá documentalmente la esistencia de San Esteban del Molar, concretamente nuna compra de terrenes que fizo na llocalidá la Orde de San Xuan en 1190.

Mientres la Edá Moderna, San Esteban del Molar tuvo integráu na provincia de Llión, tal que recueye nel sieglu XVIII Tomás López en *Mapa xeográficu d'una parte de la Provincia de Llión*. Sicasí, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, San Esteban del Molar pasó a formar parte de la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa.

## Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 25,03&nbsp;km², cuenta según el padrón municipal pa  del INE con  habitantes y una densidá de &nbsp;hab./km².

## Alministración

### Evolución de la delda viva
El conceutu de delda viva contempla namái les deldes con caxes y bancos relatives a creitos financieros, valores de renta fixa y préstamos o creitos tresferíos a terceros, escluyéndose, poro, la delda comercial.

La delda viva municipal per habitante en 2014 xubía a 160,58 €.

## Referencies
Santa Colomba de las Monjas

**Santa Colomba de las Monjas** ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Llión.

El conceyu cunta con una superficie de 6,78&nbsp;km² y, según datos del padrón municipal  del INE, cuenta con una población de  habitantes.

## Historia
Mientres la Edá Media Santa Colomba quedó integráu nel Reinu de Llión, constituyéndose nel sieglu XII na llocalidá un monesteriu de relixoses, qu'habitaron nel llugar ente los sieglos XII al XVI, dándo-y apellíu al pueblu. 

Mientres la Edá Moderna, Santa Colomba de las Monjas foi una de les poblaciones que formó parte de la provincia de les Tierres del Conde de Benavente, encuadrándose dientro d'esta na Merindad de La Polvorosa y la receptoría de Benavente.

Sicasí, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, Santa Colomba de las Monjas pasó a formar parte de la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, quedando integráu en 1834 nel partíu xudicial de Benavente.

## Demografía

## Patrimoniu
Destaca la so ilesia parroquial, que tien una formosa torre que combina mampostería y sillería. Amás, nel altar mayor hai un artesonado cisterciense. Coles mesmes, cabo señalar la Piera del Rollu, una enorme roca cilíndrica que delles versiones argumenten que pudo ser utilizada como forca.

## Servicio
* Frontón públicu: Pabellón habilitáu con porteríes pa xugar al fútbol sala y preparáu pa xugar al Frontenis y Badminton.
* Parque del Pozu Abisinio: Llugar habilitáu para utilizar con meses y bancos pa merendar. Recibe esi nome porque hai un antiguu pozu del que se sacaba agua moviendo una palanca.

## Naturaleza
Nel conceyu hai dellos fresnos bicentenarios, d'hasta 2,5 metros de diámetru y que la so vida envalorar en más de 200 años.

## Fiestes
Esta llocalidá celebra la festividá de San Antonio de Padua, el 14 de xunu, y Santa Colomba, la so patrona, el 17 de setiembre.

## Referencies

## Enllaces esternos
Santa Eufemia del Barco

**Santa Eufemia del Barco** ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Llión. 

El conceyu constituyir les llocalidaes de Losilla, San Pedro de las Cuevas y Santa Eufemia del Barco, siendo esta postrera la capital municipal. El conceyu cunta con una superficie de 52,18&nbsp;km² y, según datos del padrón municipal  del INE, cuenta con una población de  habitantes.

## Allugamientu
Santa Eufemia del Barco allúgase xunto al banzáu de Ricobayo, cerca d'una de les coles que se xeneraron tres la construcción de la presa. Cuenta con una sablera fluvial arrodiada de bellos paisaxes.

## Historia
Los castros ástures cercanos a la llocalidá son una muestra del poblamientu humanu de la redolada dende dómina prerromana. Estos, asitiaos na redolada del ríu Esla (ríu que primeramente denomináu Ástura dio nome a los ástures) asitiar xunto a esti ríu que constituyó la frontera natural oriental de los pueblos ástures prerromanos.

Mientres la Edá Media Santa Eufemia quedó integráu nel Reinu de Llión, que los sos monarques acometeríen la repoblación de la llocalidá dientro del procesu repoblador lleváu a cabu na zona. Asina, mientres los sieglos XIII y XIV Santa Eufemia perteneció a la Orde del Temple, formando parte de la encomienda templaria d'Alba una vegada que'l rei Alfonsu IX de Llión dio a esta Orde la contorna, donación que se fixo efeutiva en 1220 tres una posible entrega anterior, formando parte darréu del Condáu d'Alba de Liste.

Cola creación de les actuales provincies en 1833, Santa Eufemia del Barco (entós nel conceyu de *San Vicente del Barco*, llocalidá que sumió sol banzáu de Ricobayo), foi adscritu a la provincia zamorana, dientro de la Rexón Lleonesa, integrándose en 1834 nel partíu xudicial d'Alcañices, dependencia que s'enllargó hasta 1983, cuando foi suprimíu'l mesmu ya integráu nel Partíu Xudicial de Zamora.

## Patrimoniu
* **Ilesia de l'Asunción**. Remocicada, con pórticu y dos cuerpos, y espadaña triangular de pináculos, acueye na so interior iconografía relixosa procedente del templu del desapaecíu San Vicente del Barco.
* **Arquiteutura rural**. D'adobe, cayuela y sobremanera cuarcites amosar en viviendes típiques d'una o dos plantes con detalles de rejería y portaladas, en zarramientos de güertos, pontones y barganales

## Fiestes
Santa Eufemia celebra les fiestes patronales n'honor de Santa Eufemia a mediaos de setiembre, amás de La nuesa Señora del Rosariu'l primer domingu d'ochobre con misa y procesión. San Vicente en xineru, Les Candeles en Febreru, o la Bendición de campos y San Isidro en Mayu completen el calendariu añal de festexos tanto populares como relixosos.

## Demografía

## Referencies

## Enllaces esternos
*
Santa María de la Vega

**Santa María de la Vega** ye un conceyu y llocalidá española perteneciente a la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Llión. El conceyu ta formáu por una sola llocalidá estremada en dos barrios que, de la mesma, corresponder con dos antigües llocalidaes: Redelga y Verdenosa. Dambes integráronse en 1925, constituyendo'l nuevu y actual conceyu de Santa María de la Vega. Pertenez a la histórica y tradicional comarca de Benavente y Los Valles, asitiada ente los ríos Eria y Órbigo. Cuenta con un términu municipal de 17,90&nbsp;km² y, según datos del padrón municipal  del INE, con una población de  habitantes.

## Símbolos
L'escudu heráldicu y la bandera que representen al conceyu fueron aprobaos en 2006. L'escudu sigue'l siguiente blasón:

La descripción testual de la bandera ye la siguiente:

## Xeografía
;Allugamientu 
La llocalidá capital del conceyu ta asitiada a una altitú de 728&nbsp;msnm.



## Historia
Na Edá Media, el territoriu nel que s'asitia la llocalidá quedó integráu nel Reinu de Llión, que los sos monarques entamaríen la fundación de Redelga y Verdenosa.

Darréu, na Edá Moderna, Redelga y Verdenosa integrar na provincia de les Tierres del Conde de Benavente y dientro d'esta na Merindad de la Polvorosa y la receptoría de Benavente.

Sicasí, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, dambes llocalidaes pasaron a formar parte de la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, quedando integraes en 1834 nel partíu xudicial de Benavente.

Finalmente, en 1925, les antigües llocalidaes de Redelga y Verdenosa, que s'asitiaben a menos de mediu quilómetru una d'otra, decidieron xunise nun solu nucleu a efeutos llegales, naciendo como llocalidá Santa María de la Vega, y esgazándose del conceyu de Morales de Rei.

## Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 17,88&nbsp;km², cuenta según el padrón municipal pa  del INE con  habitantes y una densidá de &nbsp;hab./km².




## Patrimoniu
Santa María de la Vega ye conocida por dos tipos de construcciones que nun tienen nada que ver, unu fai referencia a lo lúdico y la otra a lo espiritual. Esta postrera nun ye otra que la so ilesia de la que destaca sobremanera la so gran torre de piedra la cual lluz una gran campana. El segundu tipu ye la bodega. Ensame d'elles nes pequeñes llombes próximes a la llocalidá.

## Fiestes
Les sos principales festividaes son 15 d'agostu l'Asunción, 16 d'agostu San Roque y la Virxe del Carmen, celebrada a finales de setiembre.

## Referencies

## Enllaces esternos
La Torre del Valle

**La Torre del Valle** ye un conceyu y llocalidá d'España, asitiáu na contorna de Benavente y Los Valles, na provincia de Zamora y la comunidá autónoma de Castiella y Lleón.

El conceyu ta conformáu poles llocalidaes de La Torre del Valle y Paladinos del Valle. Tien una superficie de 16,59 km², con una población de 176 habitantes y una densidá de población de 10,61 hab/km².

## Historia
Mientres la Edá Media La Torre del Valle quedó integráu nel Reinu de Lleón, siendo na Edá Moderna una de les poblaciones que formó parte de la provincia de les Tierres del Conde de Benavente, encuadrándose dientro d'esta na Merindad de La Polvorosa y la receptoría de Benavente.

Sicasí, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, La Torre del Valle pasó a formar parte de la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, quedando integráu en 1834 nel partíu xudicial de Benavente.

Finalmente, en redol a 1850, l'antiguu conceyu de Paladinos del Valle integrar nel de La Torre del Valle.

## Demografía

## Hidrografía

* Ríu Órbigo. Percuerre les provincies de Lleón y Zamora, naz de la unión del río Lluna, procedente de la sierra de les Grayes y el ríu Omaña, procedente de los montes de Lleón, nel conceyu de Llamas de la Ribera. Escurre de norte a sur pola provincia de Lleón y dexa el so agües al ríu Esla en Bretocino. Tien un llargor de 162 km y drena una cuenca de 4995 km².

* Regueru Ahogaborricos. El regueru naz nel norte de la provincia de Lleón a partir de dos regueros, el Grande y el Valcabado, que se xunen, non lloñe de San Adrián del Valle, y formen el Regueru o Ahogaborricos.

## Patrimoniu
Cunta con unu de los meyores exemplos representativos de concentración de bodegues nes proximidaes de la so ilesia parroquial.

## Fiestes
La Torre del Valle celebra la festividá de Santa Cruz, el 3 de mayu, y el Santu Cristu de la Vera Cruz, el 14 de setiembre.

## Referencies
Torres del Carrizal

**Torres del Carrizal** ye un conceyu español de la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Llión. 

## Llocalización
El so términu atópase enclaváu na contorna de la Tierra del Pan, a unos 15 km de Zamora, la capital provincial, y 40 km de Toro.

## Historia
Les primeres muertes d'asentamientos humanos topar nel cercanu xacimientu del Tesu de la Mora, onde les escavaciones arqueolóxiques y los afayos acomuñaos a elles pueden confirmar que tuvo ocupáu na Primer Edá del Fierro y que nél hubo un pobláu que lo ocupó hasta la dómina final de les Guerres Cántabres. Amás, nél toparon dos barcales de cronoloxía romana que son anteriores al sieglu I, yá que con posterioridá foi abandonáu.

Yá na Edá Media, col procesu repoblador entamáu polos reis de Llión va nacer Torres del Carrizal. Nesti sentíu, los mozárabes llegaos del sur collaboraron na repoblación medieval d'estes tierres como en Toldanos (repobláu con mozárabes naturales de Toledo). Los descendientes d'aquellos repobladores realizaron donaciones a favor del Cabildru de la Catedral, quien caltuvo una influencia permanente en Torres del Carrizal y los sos despoblaos, interesándose nel ríu Saláu pa establecer molinos. Asina, en 1150 recibió la donación de San Mamed, en 1157 los derechos sobre la ilesia de Torres, y en 1168 sobre'l templu de Toldanos.

Delles instituciones eclesiástiques caltuvieron un importante patrimoniu agrariu en Torres del Carrizal, como los conventos de Santa Marina, San Pablo o Dueñes, según la Parroquia y les Cofraderíes locales, qu'amás teníen bienes singulares como la fragua del Santísimu, el tejar de Santa Cruz o la posada de les Ánimes. Ente los ricos hacendados seglares sobresalíen el Mayoralgu de Miguel Trejo y el Señor de Arquillinos.

A mediaos del sieglu XVIII, cuando yá taben despoblaos Toldanos y San Mamed, contabilizar en Torres 52 vecinos, de los que 22 yeren llabradores y, al rematar esta centuria, funcionaba una Fábrica de Salitre de bona calidá.

Yá nel sieglu XIX, al crease les actuales provincies na división provincial de 1833, Torres del Carrizal quedó encuadráu na provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, que, como toles rexones españoles de la dómina, escarecía de competencies alministratives. Tres la constitución de 1978, esti conceyu pasó a formar parte en 1983 de la comunidá autónoma de Castiella y Llión, en cuantes que pertenecíen a la provincia de Zamora.

## Patrimoniu
*La ilesia de La nuesa Señora de l'Asunción cunta con un retablu mayor de Juan Ruiz de Zumeta, rematáu por Antonio López nel primer terciu del sieglu XVII, presidíu por una talla policromada de l'Asunción de la Virxe del sieglu XVI.
*Escultures etnográfiques de Mariano Fernández Prieto, una parte d'elles esperdigaes pol pueblu y otres recoyíes nel muséu, nelles recueyen estampes que narren la vida rural.

## Demografía

## Fiestes
La fiesta principal ye la de San Antón (17 de xineru) cola so correspondiente bendición d'animales y de rosques de pan que se puyen, completándose'l día coles carreres de cintes de los quintos.

## Ver tamién

* Llista de conceyos de Zamora
* Tierra del Pan

## Referencies
Valcabado

**Valcabado** ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Llión.

## Historia
La fundación de Valcabado aniciar cola repoblación medieval fomentada polos reis lleoneses nes cercaníes del ríu Duero, momentu nel que la infanta Dª Sancha, hermana del rei Alfonsu VII de Llión, realiza donaciones a favor de la Ilesia, como la entrega d'una finca sita en Valcabado a la Catedral d'Astorga en 1158, anque siempres foi un llugar de realengu.

El Monesteriu de San Miguel del Burgo de Zamora, col enfotu de construyir un nuevu monesteriu na capital, realizó en 1468 una permuta col conventu de los Jerónimos de Montamarta, qu'incluyía una heredá d'éstos en Valcabado.

Nel sieglu XVI Valcabado conoció l'arrogancia del so vecín Andrés Rabilero y la so esposa cuando fundaron una Capellanía en 1544 y una Memoria pa dotar a les doncelles ensin recursos que deseyaren casase. Aprovechando la so cercanía a la ciudá, nel sieglu XVIII dellos Rexidores Perpetuos de Zamora figuraben como propietarios de finques rústiques en Valcabado, igual que'l Cabildru de la Catedral y dellos conventos de la capital como San Benitu, San Jerónimo o les monxes de la Concepción y de Santa Clara.

Yá nel sieglu XIX, la división territorial d'España en 1833 encuadró a Valcabado na provincia de Zamora, dientro de la dientro de la Rexón Lleonesa, que, como toles rexones españoles de la dómina, escarecía de competencies alministratives. Tres la constitución de 1978, esti conceyu pasó a formar parte en 1983 de la comunidá autónoma de Castiella y Llión, en cuantes que pertenecíen a la provincia de Zamora.

## Demografía

## Patrimoniu

*La ilesia de Santa María de l'Asunción sufrió delles reformes que tresformaron fondamente la so primitiva fábrica románica, de la que namái se caltién la so antigua espadaña, llevantada nel hastial del poniente en sillería, que riesga dos arcos de mediu puntu. El so retablu mayor, de factura moderna, contién la imaxe barroca Virxe sentada col Neñu y les escultures de San Blas y Santa Ana. Al llau del Evanxeliu recibe cultu un Crucifixu de la primer metá del sieglu XIII, pero yá d'estilu góticu.

## Fiestes
Venerar a La nuesa Señora de l'Asunción (15 d'agostu). Coles mesmes, festexar a San Blas (3 de febreru) y a Santa Águeda (5 y 6 de febreru), el primer día tres la misa y el nomamientu de la mayordoma, les dames salen a la cai a solicitar “la miaja”, afatiaes con traxes típicos. Tamién se festexen San Marcos (25 d'abril), San Isidro (15 de mayu), la Virxe del Rosariu (primer de selmana d'ochobre) y na nueche de San Xuan (24 de xunu) amburen les típiques fogueres, preparaes polos mozos del pueblu.

## Ver tamién

* Llista de conceyos de Zamora
* Tierra del Pan

## Referencies
Valdescorriel

**Valdescorriel** ye un conceyu y llocalidá d'española de la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Llión.

## Topónimu
El nome de la llocalidá podría venir de les barranqueras qu'escaven les agües nos magres xunto al ríu Cea, ellí, por Barrancogrande, con más de trenta metros de fondura.

## Allugamientu
Asítiase na contorna de Tierra de Campos, a unos 73 km de Zamora, la capital provincial, y 20 km de Benavente.

## Historia
La presencia humana nel términu foi bien temprana, como lo demuestren los afayos neolíticos de la devesa de Escorriel. Más tarde, los vacceos ocuparon esta zona llevantando los sos poblaos fortificaos n'oteros, como El Castru, na marxe derecha del ríu.

Tres el pasu de los romanos, y la invasión musulmana de la península, n'integrando Alfonsu III el términu de Valdescorriel nel Reinu de Llión a finales del sieglu IX, la fundación de la llocalidá haber lleváu a cabu'l rei Fernandu I de Llión nel añu 1043.

Darréu, antes de 1148, sábese que'l Monasterio de Vega concedió fueru propiu a Valdescorriel, magar el testu del mesmu nun llegó hasta los nuesos díes.

Nel sieglu XIV, de resultes de la fame, peste, guerres ya impuestos crecientes, mengua la población y empiecen a abandonase numberosos llugares. Les sumíes ermites de Santa Marta y la Veracruz, podríen ser alcordances d'antiguos despoblaos. Al pie de Santa Marta hubo otros dos, La Torre y San Esteban.

Yá nel sieglu XIX, la división territorial d'España en 1833 encuadró a Valdescorriel na provincia de Zamora, dientro de la dientro de la Rexón Lleonesa, que, como toles rexones españoles de la dómina, escarecía de competencies alministratives. Tres la constitución de 1978, esti conceyu pasó a formar parte en 1983 de la comunidá autónoma de Castiella y Llión, en cuantes que pertenecíen a la provincia de Zamora.

## Monumentos
* Ilesia de San Salvador, na que destaca la so sobeyosa torre, d'estilu mudéxar con forma troncopiramidal. La ilesia caltién un sillar nel ábside onde, xunto a un monograma de Cristu, figura la probable fecha de consagración: “Yera de 1131”. Nel so interior destaquen el so artesonado y el retablu mayor (del sieglu XV). La talla de Santa Marta (sieglu XVII) procede, casi con seguridá, de la ermita sumida del mesmu nome.
*Molín de la Villa, allugáu a veres del ríu Cea, foi construyíu nel XVIII y abandonáu a mediaos del sieglu XX, cuando lo llevó'l ríu nuna de les sos aveníes. Foi reconstruyíu pa usos culturales.

## Demografía

## Fiestes
Santa Marta, el día 29 de xunetu.

## Referencies