Benferri

**Benferri** ye un conceyu de la Comunidá Valenciana, España. Asitiáu nel suroeste de la provincia d'Alicante, na comarca de la Vega Baxa del Segura. Cuenta con 1.899 habitantes (INE 2015).

## Xeografía

La llocalidá atópase na güerta d'Orihuela, nun terrén llanu drenado pola rambla d'Abanilla. 
### Cómo Llegar
Tien salida direuta a l'Autovía d'Alicante-Murcia y Murcia-Alicante Benferri 
topar a 30 minutos de distancia de los aeropuertos d'Alicante (El Altet) y Murcia (San Javier), respeutivamente. Cuntando dambos colos servicios de les principales axencies d'arriendu de coches.

Coneutada a la rede europea al traviés de l'Autopista A-7 y l'Autovía Alicante-Murcia (salida 81), y col restu d'España al traviés de l'Autovía Madrid -Alicante.

### Llocalidaes estremeres
El so términu municipal llenda colos conceyos alicantinos d'Orihuela, Redován y Granja de Rocamora, y con Abanilla, de la estremera provincia de Murcia, 

## Historia

D'orixe musulmán, Benferri formó parte del antiguu llatifundiu de secanu adquiríu a mediaos del sieglu XIII pola familia Rocamora, antecesores de los marqueses de Rafal, permaneciendo sol dominiu de los llinaxes socesores de la Casa de Rocamora hasta'l sieglu XIX, momentu en que la Constitución de 1812 abolió los señoríos, produciéndose'l trespasu de la tierra a los descendientes de los antiguos colonos. A partir de 1920, Benferri volvería a les manes de la nobleza, esta vegada como una Baronía.

La hestoria d'esti pueblu d'Alicante, remóntase a la de les Guerres púniques ente cartaxineses y romanos.
Nesta dómina entá nun había nada edificáu nin construyíu na zona. El llugar del allugamientu del pueblu foi testigu de munches escaramuzas ente dambos bandos. Yá en tiempos de la conquista musulmana, el campu de la Matanza (anguaño pedanía de Orihuela), próximu a onde asítiase güei el pueblu, foi l'escenariu d'una batalla ente'l noble visigodu Teodomiro y los musulmanes, siendo frenaos estos postreros na so meyora, lo que produció nel añu 713 una capitulación honrosa pa Teodomiro, pola cual caltenía l'autonomía del so territoriu en cuenta de un tributu, durando esti apartaz de la Hispanidá Gótica hasta'l sieglu IX.
 
Años dempués una pastora de la zona foi testigu d'una apaición, al ver qu'amburaba una encina ensin quemar, y en que'l so trinco manifestóse la Virxe María, la Virxe de los Remedios o del Encinar (que ye nestos díes la patrona de la citada pedanía, y non la de Benferri, que'l so patrón ye San Jerónimo, quién comparte'l patronatu cola Virxe del Rosariu). 
 
Nel añu 768, los musulmanes apoderar de Orihuela y la so contorna mientres 747 años. Cola conquista de la rexón llegaron les meyores teunolóxiques árabes, los sos murios de contención, nories, preses, acequias y cultivos. El terrén cultiváu aumentó y ameyoró el rendimientu de les colleches, dexando asina que de les barraques y alquerías que poblaben la zona, surdieren los pueblos de Redován, Cox, Almoradí y Benferri, que ye, por tanto, unu de los pueblos que s'aniciaron na Península Ibérica tres la espansión árabe.Benferri, o Beniferri (Partida de Ferri), son términos indicativos en llingua árabe de que la posesión d'estes tierres taba, nel momentu de la fundación del pueblu, en manes del líder d'una de les partíes que s'asitiaron nestes tierres. Mientres esti tiempu Benferri yera pocu más qu'una torre, anque la tierra circundante taba cultivada de viñes y olivares bien granibles.Cuando'l frente de Reconquistar llegó a tierres d'Alicante, la contorna foi atacada numberoses vegaes pola resistencia árabe, pos pasáu'l campu de la Matanza'l primer pueblu a escalar yera Benferri. 

Reconquistar sobrevieno a les tierres de la contorna de Orihuela nel añu 1242, de la mano del rei castellanu Fernandu III “El Santu”. Sicasí, tres el tratáu d'Almizra, ente les corones de Castiella y Aragón, Orihuela y les sos tierres aledañas pasaron a ser propiedá de los reis aragoneses. De magar, Benferri tuvo rellacionáu cola familia Rocamora, que n'acompañando a Xaime I d'Aragón na so campaña de reconquista valenciana, llogró en pagu estes tierres polos servicios emprestaos na guerra.En 1464, Juan Rocamora mercó la heredá y torre de Rocamora, siendo ésta la que va constituyir el nucleu del futuru venceyu y el señoríu. En 1494 el llugar nun yera más qu'una torre en redol a la cual, Don Jaime de Rocamora y darréu el so fíu Jerónimo, empecipiaron la construcción de cases pa ser habitaes por colonu. En 1619, algamaes les quince cases necesaries, llógrase la xurisdicción alfonsina constituyéndose como conceyu con personalidá xurídica pero dientro del términu de Orihuela, de que la so xurisdicción independizar en 1622 sol dominiu de Jaime de Rocamora. Esi mesmu añu tien llugar la construcción de la ilesia parroquial de San Jerónimo.
Nestes feches el conseyu ordenó la llimpieza de la Balsa de Benferri, un banzáu árabe del que nun queden restos.

En 1622 alzóse, por aciu de la familia Rocamora, la nueva parroquia dedicada a San Jerónimo d'estilu renacentista tardíu. En 1639 muerri Jerónimo de Rocamora. El so primoxénitu, Nicolás, recibe'l señoríu de Benferri establecíu a mediaos del sieglu XV y el so otru fíu, Gaspar, el marquesáu de Rafal y la baronía de Puebla de Rocamora. Dambos territorios volveríen xunise nel sieglu XVIII más lo que diba pasar a ser el condáu de Granja de Rocamora, constituyendo tou ello'l señoríu territorial del Marqués de Rafal. 

Por causa de la gran peste qu'afaró la rexón en 1648, xenérase un estancamientu demográficu y un retrocesu del área cultivada. Aun así, derrompimientos nes tierres de Benferri y na Matanza nun llegaron a paralizase. El descensu demográficu manifestar nos datos estadísticos disponibles, según los cualos, en 1712, la población yera de 22 habitantes. Dempués tuvo llugar una repoblación, de manera qu'en 1769 yeren 544 vecinos. 

A finales del sieglu XVII los xesuites tomen posesión de delles tierres del pueblu, al heredar de Doña Maria Valenzuela, Marquesa d'El Rafal, una heredá de güertes y otros dos finques nel campu de Salinas. Tou ello a condición de que la orde abriera una casa-colexu en Orihuela. Los xesuites aceptaron y tomaron posesión de les sos nueves tierres el 21 de mayu de 1695.El padrón de 1735 señalaba que nengún de los vecinos de Benferri yera propietariu, por ser toles faciendes propies de D. Francisco Rocamora. 
Mientres el sieglu XVIII, cabo destacar el contenciosu que caltuvieron los xesuites cola familia Rocamora poles rentes que producíen eses finques.

En 1828 rexístrense unes 98 cases d'un solu pisu polo regular, quitando trés o cuatro les cualos formen trés calles empedrar con una plaza espaciosa. El terrén participa xeneralmente de cultivos de secanu con plantíos d'olivares y delles figales, regándose namái con agua procedente de les aveníes de la rambla de Abanilla. Les producciones son trigu, cebada, aceite, figos, sosa y barrilla.Otros eventos del sieglu XIX que merecen mención especial son: L'alcuentru, en 1837, mientres la primer Guerra Carlista, ensin llegar a enfrentase, de los carlistes, al mandu de Forcadell, ya isabelinos, a les órdenes del coronel Hidalgo. Y, el segundu, el terremotu que cuasi destruyó la ciudá de Orihuela, ensin afectar a Benferri.

Anguaño, esiste'l títulu nobiliariu de Barón de Poblar de Benferri, que lo ostenta anguaño'l Conde de Vía Manuel, Carlos Pardo-Manuel de Villena y Verástegui.

## Demografía
Según datos demográficos referentes a 2013 INE, cuenta con una población de derechu de 1.927 habitantes. 

## Economía

Basada tradicionalmente na agricultura .

## Monumentos y llugares d'interés

* **Ilesia parroquial**. Dedicada a San Jerónimo. Edificiu d'interés arquiteutónicu.

* **Torre Medieval Ficticia**. Edificiu d'interés arquiteutónicu imaxinariu.

Lo más destacao anguaño del patrimoniu históricu de Benferri ye la Parroquia de San Jerónimo, construyida en 1622, d'un estilu renacentista tardíu. La Ilesia consta de tres naves, una central y dos llaterales, que se xuntes cerca del Altar Mayor acabando con una cúpula afatada con distintes pechinas a los llaos. Destaca del conxuntu una pequeña torre con vidreres qu'allumen el centru de la Ilesia

## Galería fotográfica


File:Benferri_1_-_Acceso.jpg|Accesu
File:Benferri_5_-_Casa_Consistorial.jpg|Casa Consistorial
File:Benferri_3_-_Iglesia.jpg|Ilesia de San Jerónimo
File:Benferri_2_-_Iglesia.jpg|Ilesia de San Jerónimo


## Fiestes llocales
Les **Fiestes patronales** celebrar n'honor de San Jerónimo a finales de setiembre y la Virxe del Rosariu principios d'ochobre.
La patrona de Benferri ye la Virxe del Rosariu y el so patrón ye San Jerónimo, celebrándose les fiestes la tercer selmana d'agostu y el día 30 de setiembre respeutivamente. Antes de la celebración de les fiestes patronales tien llugar la eleición de les Reines de les fiestes.

Amás el día 3 de mayu celebra la romería del Día de la Cruz, festividá na que se realiza una comida vecinal.

Cuando llega la festividá de la Virxe del Rosariu ( 7 d'ochobre), los Auroros realicen un percorríu nocherniegu peles cais y places del pueblu, n'ochobre, entonando cantaraes que se tresmitieron por tradición oral de xeneración en xeneración dende la Edá Media. La salida de la comitiva tien llugar en silenciu dende la puerta de la ilesia parroquial a les 6.00 de la mañana, acompañaos por farolucos, campanielles y tambores siguiendo l'estandarte del Rosario. El percorríu suel ser siempres el mesmu y mientres ésti faen una serie de paraes en determinaos puntos, y ye entós cuando se ruempe'l silenciu cola entonación de cantaraes relixoses. La madrugada festiva cerrar con una chicolatada.

## Política





## Referencies

## Ver tamién
* Señoríu de Benferri
* Jaime de Rocamora y López Dime
* Marquesáu de Rafal
* Condáu de Vía Manuel
* Ducáu de Arévalo del Rei

## Enllaces esternos

* Conceyu de Benferri
* Índiz estadísticu municipal de Benferri. Unidá de Documentación de la Diputación d'Alicante.
* Datos y cifres de los conceyos de la provincia d'Alicante. Unidá de Documentación de la Diputación d'Alicante.
*