Gregorio Magno

**Gregorio Magno**  **Gregorio I** o tamién **San Gregorio**, foi'l sesentenu cuartu papa de la Ilesia católica. Ye unu de los cuatro Padres de la Ilesia llatina xunto con Jerónimo de Estridón, Agustín d'Hipona y Ambrosio de Milán. Foi proclamáu Doctor de la Ilesia el 20 de setiembre de 1295 por Bonifacio VIII. Tamién foi'l primer monxu n'algamar la dignidá pontificia, y probablemente la figura definitoria de la posición medieval del papáu como poder separáu del Imperiu romanu. Home fondamente místicu, la Ilesia romana adquirió gracies a él un gran prestíu en tou Occidente, y dempués d'él los papes quixeron polo xeneral titulase como él facer: «siervu de los siervos de Dios» (*servus servorum Dei*).

## Biografía
Gregorio nació en Roma nel añu 540, nel senu d'una rica familia patricia romana, la *[[gens]] Anicia*, que se convirtiera al cristianismu faía enforma tiempu: el so bisagüelu yera'l papa Félix III (†492), el so güelu el papa Félix IV (fl. 530) y dos de les sos tíes paternes yeren monxes. Gregorio taba destináu a una carrera secular, y recibió una sólida formación intelectual.

De mozu, dedicar a la política, y en 573 algamó'l puestu de prefeutu de Roma (*præfectus urbis*), la dignidá civil más grande a la que podía aspirase. Pero, inquietu sobre cómo compatibilizar les dificultaes de la vida pública cola so vocación relixosa, arrenunció llueu a esti cargu y fíxose monxu.

Tres la muerte del so padre, en 575 tresformó la so residencia familiar nel Monte Celio nun monesteriu so la advocación de san Andrés (nel llugar álzase güei la ilesia de San Gregorio Magno). Trabayó con constancia por arrobinar la regla benedictina y llegó a fundar seis monasterios aprovechando pa ello les posesiones de la so familia tantu en Roma como en Sicilia.

Nel añu 579 el papa Pelagio II ordenar diáconu y unviar como apocrisiario (una suerte d'embaxador) a Constantinopla, onde permaneció unos seis años y estableció bien bones rellaciones cola familia del emperador Mauricio y con miembros de les families senatoriales italianes que s'establecieren na capital oriental. En Constantinopla conoció a Leandro de Sevilla, l'hermanu del tamién doctor de la Ilesia Isidoro de Sevilla. Con Leandro caltuvo una constante correspondencia epistolar que se caltuvo. Mientres esta estancia apostó col patriarca Eutiquio de Constantinopla alrodiu de la corporeidad de la resurrección.

Gregorio tornó a Roma en 585 o 586 y retiróse nuevamente al monesteriu. Depués solicitó permisu de dir evanxelizar na islla de los anglosaxones. Pero al saber el pueblu de Roma de les sos intenciones, pidir al Papa que nun lo dexara dir. Ocupó dende entós el cargu de secretariu de Pelagio II hasta la muerte d'esta víctima de peste en febreru de 590, dempués de lo que foi escoyíu pol cleru y el pueblu p'asocede-y como pontífiz.

## Pontificáu (590-604)

Al aportar al papáu nel añu 590, Gregorio viose obligáu a enfrentar les trabayoses responsabilidaes que pesaben sobremanera obispu del sieglu VI pos, nun pudiendo cuntar cola ayuda bizantina efectiva, los ingresos económicos que reportaben les posesiones de la Ilesia fixeron que'l papa fuera la única autoridá de la cual los ciudadanos de Roma podíen esperar daqué. Nun ta claru si nesta dómina esistía entá'l Senáu romanu, pero seya que non nun intervieno nel gobiernu, y la correspondencia de Gregorio nunca menta a les grandes families senatoriales, emigraes a Constantinopla, sumíes o veníes a menos.

Solo él tenía los recursos necesarios p'asegurar la provisión d'alimentos de la ciudá y distribuyir llimosnes pa socorrer a los probes. Pa esto emplegó los vastos dominios alministraos pola Ilesia, y tamién escribió al pretor de Sicilia solicitándo-y la unviada de granu y de bienes eclesiásticos.

Intentó infructuosamente que les autoridaes imperiales de Rávena repararen los acueductos de Roma, destruyíos pol rei ostrogodu Vitiges nel añu 537.

Nel añu 592, la ciudá foi atacada pol rei lombardu Agilulfo. En devanéu esperóse l'ayuda imperial; nin siquier los soldaos griegos de la guarnición recibieron la so paga. Foi Gregorio quien tuvo d'axustar colos lombardos, llogrando que llevantaren l'asediu en cuenta de un tributu añal de 500 llibres d'oru (probablemente apurríes pola Ilesia de Roma). Asina, axustó una tregua y depués un alcuerdu pa delimitar la Tuscia romana (la parte del ducáu romanu asitiada al norte del Tíber) y la Tuscia puramente dicha (la futura Toscana), qu'a partir d'entós sería lombarda. Esti alcuerdu foi ratificáu en 593 pol exarca de Rávena, representante del Imperiu bizantín n'Italia.

Nuna oportunidá, Gregorio afitó la so atención nun grupu de cautivos que taba nel mercáu públicu de Roma pa ser vendíos como esclavos. Los cautivos yeren altos, bellos de cara y toos roxos, lo que resultó más llamativu pa Gregorio. Movíu pola piedá y l'interés preguntó d'ónde proveníen. «Son anglos», respondió daquién. «*Non angli sei angeli*» («Nun son anglos sinón ánxeles»), señaló Gregorio, frase que la so interpretación non lliteral podría ser: «nun son esclavos, son almes».

Esti episodiu motivó a Gregorio a unviar misioneros al norte, trabayu que tuvo a cargu del obispu Agustín de Canterbury. Cuando Agustín llegó a Inglaterra escribió una carta a Gregorio, preguntar qué tenía de faer colos santuarios paganos onde se practicaben sacrificios humanos. La respuesta de Gregorio (caltenida nel llibru de Beda) foi: «Nun destruyan los santuarios, llímpienlos», en referencia a que los santuarios paganos teníen de ser re-dedicaos a Dios.
 
Gregorio trabó aliances coles órdenes monástiques y colos reis de los francos na confrontación colos ducaos lombardos, adoptando la posición d'un poder temporal separáu del Imperiu.

Tamién entamó les xeres alministrativu y llitúrxicu eclesiástiques.

Gregorio finó'l 12 de marzu del añu 604. Foi declaráu Doctor de la Ilesia por Bonifacio VIII el 20 de setiembre de 1295, anque'l títulu yá apaecía escontra 800. Ye unu de los cuatro grandes Padres de la Ilesia occidental, xunto con Jerónimo de Estridón, Agustín d'Hipona y Ambrosio de Milán.

## Obres

Gregorio ye autor d'una *[[Regula pastoralis]]*, manual de moral y de predicación destináu a los obispos. Arrexuntó y contribuyó a la evolución del cantu gregorianu, llamáu nel so honor el *Antifonario de los cantares gregorianos*. Nel añu 600 ordenó que s'arrexuntaren los escritos de les cantaraes o himnos cristianos primitivos (conocíos tamién como *Antífones*, *Salmos* o *Himnos*); diches lliturxes d'allabancia a Dios yeren celebraes nes antigües catacumbes de Roma.

Estes antífones fueron perdíes debíu al cisma o diáspora de los ciudadanos romanos poles constantes guerres romanu-bárbares al tratar de catequizales (Edictu de Tesalónica). Tamién contribuyeron los cambeos d'estructura de los cantares por persones que decidieron crear les sos obres propies y gustos a la desapaición d'estos documentos.

El antifonario de los cantares gregorianos permaneció atáu al altar de San Pedro, pero estos sumieron. El papa Pío X encamentó a los monxos benedictinos de l'abadía de Solesmes la reproducción fiel d'estes melodíes cristianes tres una busca infructuosa d'estes obres per parte de Francia nel sieglu XIX.

La nueva escoyeta d'estes melodíes foi llamada *Edición Vaticana del Cantu Gregorianu*, faciéndose esta edición oficial el 22 de payares de 1903, cuando'l cantu gregorianu quedó dafechu reconocíu pola ilesia como'l cantar oficial de la Ilesia católica.

Ente les sos obres conocíes atopamos el llibru *De Vita et Miraculis Patrum Italicorum et de aeternitate animarum* conocíu comúnmente col nome embrivíu de *Llibru de Los Diálogos*, que narra la vida y milagros de diversos santos italianos del sieglu IV, destacando nel so segundu capítulu a San Benitu de Nursia.

Gregorio desenvolvió la doctrina del purgatoriu en 593, a poco tiempu d'asumir la cátedra de San Pedro. Hasta'l sieglu VII reinaba la creencia de que los difuntos taben amenorgaos a una situación de solombres (*refrigerium*) y permanecíen nun llugar de tránsitu a la espera del xuiciu final y definitivu. Solo los mártires quedaben exentos d'esi *llugar de solombres* al aportar direutamente a la visión beatífica. Nos sos *Diálogos*, Gregorio presentó otra concepción: que dempués de la muerte, el difuntu enfrentaría un primera xuiciu particular, non xeneral, a partir de cual podría resultar temporalmente apostráu al purgatoriu pa expiar les sos faltes, esto ye, como forma de purificación.

Caltiénense 866 cartes de Gregorio na so *Regestum* o *Archivu de correspondencia*, el 63% de les cualos son rescriptos (respuestes a solucitudes de normativa n'asuntos eclesiásticos o alministrativos). Envalórase que mientres el so pontificáu unviar dende Roma unes venti mil cartes; el mesmu Gregorio escoyía cuálos d'elles teníen de ser copiaes nel *Regestum*.

## Patronalgu
Ye patronu del sistema educativu de la Ilesia, de los mineros, de los coros y el cantar coral, los estudiosos, profesores, alumnos, estudiantes, cantantes, músicos, albañiles, fabricantes de botones; proteutor contra la gota y la peste.

Ye *abogáu de les almes del purgatoriu*. El so nome tamién figura ente les celebraciones del Calendariu de Santos Luteranu.

## Ver tamién
*Schola Cantorum
*Misión gregoriana

## Notes





## Referencies

## Enllaces esternos

* Benedicto XVI presenta al Papa san Gregorio Magno
* Benedicto XVI: San Gregorio, Papa Magno, "siervu de los siervos de Dios"
* San Gregorio Magno: ''Cristu, el bon pastor''
* Testos de Gregorio Magno (unos, en francés; otros, en billingüe llatín - francés) nel sitio de Philippe Remacle (1944 - 2011).