open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Anne Malherbe Gosseline

**Anne Malherbe Gosseline**  ye una educadora belxicana, esposa del ex-presidente ecuatorianu Rafael Correa Delgado. Extraoficialmente foi reconocida como Primer Dama d'Ecuador ente los años 2007 y 2017, anque ella y el so maríu refugaron el términu y nun ostentó nengún cargu públicu.

## Biografía
Nació'l 16 d'avientu de 1968 na ciudá de Namur, Bélxica, como fía llexítima de Paul Malherbe y la so esposa Chantal Gosseline, dambos tamién de nacionalidá belxicana.

### Matrimoniu y descendencia
Conoció a Rafael Correa mientres dambos cursaben estudios na Universidá Católica de Lovaina, nel país natal d'Anne. Darréu, en 1992, contraxeron matrimoniu y estableciéronse n'Ecuador.

La pareya tien trés fíos, a saber:
* Sofía Bernardette Correa Malherbe
* Anne Dominique Correa Malherbe
* Rafael Miguel Correa Malherbe

## Declaraciones públiques
Dende los entamos de la xestión del so maríu prefirió caltener un baxu perfil públicu y dedicase a los sos llabores de docente y madre. La única declaración pública de calter políticu que fizo nos primeros meses de gobiernu de Correa fueron sobre esta tema precisamente; alegó qu'arrenunciaba a ser la Primer Dama porque toles muyeres son iguales, y les persones que piensen que valen polos sos propios méritos y non pola posición de la so cónyuge, sintiéronse confirmaes. Recibió'l total y completu sofitu del so maríu nesta decisión.

Conocióse bien pocu d'ella, la única declaración pública de Malherbe foi'l 31 de xunetu de 2007, cuando n'entrevista telefónica a l'Axencia EFE referir al casu de la neña ecuatoriana Angélica Loja Cajamarca, que fuera retenida xunto cola so madre en Bélxica por non portar papeles, y que fueren zarraes nun centru pa indocumentados. La Primer Dama dixo sentir vergüenza de lo que'l so país taba faciéndo-y a una neña de tan solo 11 años.

En febreru de 2017, poco primero de rematar el periodu del so maríu frente al Gobiernu, Anne Malherbe foi llargamente criticada per una parte de la población ecuatoriana al sofitar a unu de los sos compañeros de trabayu nun prestixosu colexu de Quito, sentenciáu a 22 años de cárcel pola violación d'un estudiante de 5 años d'edá. El casu, conocíu como "el Principito", foi reabiertu y la presencia de la esposa del Presidente nes contornes de los xulgaos xeneró incomodidad na ciudadanía, qu'empezó a cuestionar la tresparencia del procesu por una posible influyencia de la Primer Dama.

## Ver tamién
*Primer dama d'Ecuador
*Primeres dames d'Ecuador
*Rafael Correa Delgado

## Referencies

## Enllaces esternos
Volodimir Scherbitski

**Vladimir Vasiliovich Cherbitsky** (n'ucraín: Володимир Щербицький Васильович, *Volodymyr Vasylyovych Shcherbytsky*, rusu: Владимир Васильевич Щербицкий)  foi un políticu ucraín y soviéticu, líder del Partíu Comunista d'Ucraína dende 1972 hasta 1989.

## Política
Nació'l 17 de febreru de 1918 nel senu d'una familia obrera, y mientres la so etapa d'estudiante afiliar al Komsomol. Graduáu en Química pola Academia Militar de Defensa, foi una figura influyente na Xunión Soviética y miembru del Politburó dende 1971, amás d'un home d'enfotu del presidente de la Unión, Leonid Brezhnev. La so política al mandu de la República Socialista Soviética d'Ucraína carauterizose por un severu control y represión de la disidencia y una mayor centralización del poder, focalizado en Moscú; esto últimu, sicasí, nun punxo torgues al usu del ucraín como llingua habitual. 

A la muerte de Konstantin Chernenko, foi unu de los partidarios de Mikhaíl Gorbachov; sicasí, **Cherbitsky** acabó per oponer se duramente a les reformes aperturista y autonomista propulsadas pol mesmu Gorbachov.

## La xestión del accidente de Chernóbil

Polo xeneral, **Cherbitsky** ye consideráu unu de los políticos más corruptos y conservadores de tola Xunión Soviética. Una de les acusaciones más notables foi la non cancelación del desfile del 1 de mayu unu de mayu de 1986 nes ciudaes de Chernóbil, Kiev y munches otres relativamente cercanes a la Central Nuclear de Chernóbil, que, cinco díes antes, sufriera'l accidente más grave de la historia de la industria nuclear. 

La celebración de dichu desfile foi remanada pola importancia del día del trabayu na Xunión Soviética y pola intención de nun crear alarma na población nin llevantar barruntos nel estranxeru; les consecuencies fueron una fuerte irradiación de la población, colos consiguientes riesgos pa la so salú. Tamién despintó a Moscú la gravedá del accidente nes primeres hores del mesmu, lo que condució a la Xunión Soviética a una comprometida situación diplomática col restu de países. Sicasí, nun sería hasta seronda de 1989 cuando Gorbachov forzara la so salida d'Ucraína y del PCUS.

## Fallecimientu
Finó'l 16 de febreru de 1989 d'una neumonía, según los datos oficiales. Sicasí, esisten nicios qu'apunten al suicidiu, pos a otru día del so óbito tenía de testificar pol so papel nel encubrimiento de la catástrofe de Chernóbyl, la tardanza en tomar de decisiones y el riesgu al que s'espunxo a la población.

## Referencies

## Enllaces esternos
*Shcherbytsky Volodymyr Vasylyovych, from the Ukrainian Government Portal
**Latysh Yu.* Vladimir Shcherbitsky and his time
Manuel Aguilar Bonilla

**Manuel Aguilar Bonilla**  foi un médicu costarricense, fíu póstumu de Manuel Aguilar Morúa y Teresa Bonilla, y nietu del Presidente Francisco Aguilar Barquero (1919-1920). 

Eminente médicu y ciruxanu, y persona de gran prestíu profesional y personal, el doctor Aguilar Bonilla foi escoyíu en 1970 como Primer Vicepresidente de la República, cargu qu'exerció hasta 1974 ad honorem. En delles oportunidaes exerció interinamente la presidencia por ausencia del Presidente José Figueres Ferrer.

## Ver tamién

## Referencies

## Enllaces esternos
Paulo Muwanga

**Paulo Muwanga** (1924 - 1 d'abril de 1991) foi'l presidente de la Comisión d'Alministración Militar y presidente de facto d'Uganda per unos díes en mayu de 1980 hasta l'establecimientu de la Comisión Presidencial d'Uganda.

La Comisión Presidencial, con Muwanga como presidente, ocupó'l cargu de Presidente d'Uganda ente'l 22 de mayu y 15 d'avientu de 1980, entós que Muwanga, xunto con Yoweri Museveni, Ojok Oyite y Tito Okello Godfrey depunxeron nun golpe a Binaisa el 12 de mayu de 1980.

Desempeñóse como Primer Ministru dende'l 1 al de 25 agostu de 1980.

Tres les eleiciones celebraes el 10 d'avientu de 1980, Muwanga instalóse como xefe de la Comisión Eleutoral y declaróse ganador al Congresu Popular d'Uganda de Milton Obote, anque les eleiciones fueron fraudulentas a la vista del públicu. Les eleiciones fueron impugnaes. Yoweri Museveni llibró una guerra de guerrilles en señal de protesta, aportando a presidente.

## Ver tamién
* Presidente d'Uganda
* Historia d'Uganda
## Referencies

## Enllaces esternos
Kazys Grinius

**Kazys Grinius**  foi'l tercer presidente de Lituania, gobernando ente'l 7 de xunu y el 17 d'avientu de 1926.

## Biografía

Cuando Grinius nació en Selema, Lituania yera parte del Imperiu rusu. Estudió medicina na Universidá de Moscú y graduóse como médicu. Mientres la so mocedá tuvo arreyáu n'actividaes polítiques y foi escorríu pola policía del zar.

El 1896 casóse con Joana Pavalkytė. Mientres dellos años vivieron en Virbalis. Tuvieron un fíu en 1899, Kazys, y una fía en 1902, Gražina. Mientres la Primer Guerra Mundial, vivieron en Kislovodsk. La so esposa y los sos fíos fueron muertos en 1918 nun ataque del Exércitu Coloráu. Ellos tán soterraos nun campusantu de Kislovodsk.

Cuando Lituania llogró'l so independencia en 1918, Grinius formó parte de l'Asamblea Nacional como miembru del Partíu Popular Llabrador. Exerció de primer ministru ente 1920 y 1922 y robló un pactu cola Xunión Soviética. Escoyíu presidente pol Tercer Seimas, sirvió apenes 6 meses, siendo depuestu pol golpe d'Estáu del 1926, lideráu por Antanas Smetona.

Cuando la Alemaña Nazi invadió Lituania, Grinius refugó collaborar por cuenta de la so oposición a cualquier ocupación estranxera. Fuxó a Occidente cuando Lituania foi ocupada polos soviéticos en 1944 y emigró a los Estaos Xuníos en 1947.

Morrió en Chicago, Illinois en 1950. En reponiendo Lituania la so independencia en 1990, los sos restos mortales fueron repatriaos.

## Referencies

## Enllaces esternos
Yusufu Lule

**Yusuf Lule Kironde** (1912 - 21 de xineru de 1985) foi presidente provisional d'Uganda ente'l 13 d'abril y el 20 de xunu de 1979.

Como líder del Frente de Lliberación Nacional d'Uganda (FLNU), Lule foi instaláu como presidente pola vecina Tanzania, que derrocara a Idi Amin cola ayuda del FLNU dempués del so fallíu intentu d'amestar partes de Tanzania (ver Guerra ente Uganda y Tanzania). Lule foi'l primeru d'una rápida socesión de líderes d'Uganda ante l'eventual regresu de Milton Obote en 1980.

El gobiernu de Lule adoptó un sistema ministerial d'alministración y creó un órganu cuasi parllamentariu conocíu como la Comisión Consultiva Nacional (NCC). El CCN y el gabinete Lule reflexaben puntos de vista políticos bien distintes. En xunu de 1979, arriendes de una apuesta sobre l'algame de los poderes presidenciales, el NCC sustituyó a Lule con Godfrey Binaisa.

Fora de la oficina, condució a los Combatientes pola Llibertá d'Uganda (UFF), un grupu de resistencia que se xunió al Exércitu de Resistencia Popular (ERP) de Yoweri Museveni en 1981, formando'l Exércitu de Resistencia Nacional (ANR) que finalmente tuvo ésitu en derrocar a Tito Okello Lutwa y tomó'l poder en 1986.

Lule, sicasí, morriera en 1985 d'insuficiencia renal.

## Ver tamién
* Presidente d'Uganda

## Referencies

## Enllaces esternos
Pascual Bravo

**Pascual Bravo Echeverri** foi un políticu y militar colombianu, nacíu en Rionegro (Antioquia), Antioquia el 2 de xunetu de 1838 y fináu en Marinilla el 4 de xineru de 1864. Foi Presidente del Estáu Soberanu d'Antioquia ente 1863 a 1864.

Estudió en Medellín y Sonsón, destacar tempranamente como escritor. En rematando los estudios secundarios, treslladar a Rionegro p'alternar ente los sos negocios agropecuarios y l'estudiu de la economía y el derechu. Fixo parte del Partíu Lliberal y defendió les sos propuestes y la oposición al gobiernu de Mariano Ospina Rodríguez, dende la prensa; n'abril de 1861 se enroló nel exércitu lliberal qu'invadió Antioquia, pero foi prindáu polos conservadores en xunu del mesmu añu. En 1862 foi lliberáu, tres la victoria de les tropes del Xeneral Tomás Cipriano de Mosquera, quien lo designó como Prefeutu d'Occidente (xurisdicción de Santa Fe d'Antioquia). Foi escoyíu diputáu de la Llexislatura d'Antioquia en 1862, que lo escoyó como Tercer Designáu, y en 1863 fixo parte de la Convención de Rionegro, que promulgó la Constitución de los Estaos Xuníos de Colombia. Encargar de la Presidencia del Estáu mientres unos díes de xineru de 1863, por ausencia del titular Antonio Mendoza, a quien sustituyó definitivamente, tres la so destitución, el 16 d'abril d'anguaño; pa esta eleición ganó a Salvador Camacho Roldán.

Como Presidente, Bravo entamó la recuperación de la Casa de la Moneda de Medellín; asina mesmu fundó la Gaceta Oficial del Estáu, una penitenciaría y una escuela d'artes y oficios. Por cuenta de les sos midíes anticlericales, en llinia col gobiernu nacional qu'encabezaba Mosquera, valiéron-y la formación d'una oposición armada de parte del Partíu Conservador. Nel combate de Cascayos, cerca de Marinilla, el Presidente Pascual Bravo foi algamáu por una bala y morrió en batalla. 

## Referencies
Astrid Fischel Volio

**Astrid Fischel Volio** , ye una historiadora costarricense, que se desempeñó como Primer Vicepresidenta de la República na alministración Rodríguez Echeverría (1998-2002) y tamién como Ministra de Cultura, Mocedá y Deportes. Ye fía de Oscar Fischel Carbayos y Olga Volio Guardia. Ta casada con Eduardo Polini Freer. la so sobrina segunda y fía del dueñu de la Corporación Fischel, Suzanne Fischel, atópase casada con Oscar Arias, ex-presidente de la República.

## Carrera docente

Estudia la carrera de Historia na Universidá de Costa Rica, onde darréu llogró, con honores, una maestría na mesma caña. En 1991 recibe un Doctoráu n'Hestoria, con mención d'honor, pola Universidá de Southampton, Inglaterra.

Dende 1984 desempeñóse como profesora na Escuela d'Historia y Xeografía de la Universidá de Costa Rica y tamién como investigadora nel Institutu d'Investigación pal Meyoramientu de la Educación Costarricense

## Empresaria privada

Cursa en 1991 el programa d'Alta Xerencia nel Institutu Centroamericanu d'Alministración d'Empreses (INCAE). Preside la Corporación Fischel de 1991 a 1997. En 1992 la Federación de Muyeres Empresaries y Profesionales estremar col gallardón de «*Empresaria del añu*» y de 1994 a 1995 foi vicepresidenta de la Cámara de Comerciu de Costa Rica.

## Participación nel Gobiernu

En 1995, Miguel Ángel Rodríguez Echeverría convidar a participar como coordinadora del Plan de Gobiernu del Partíu Unidá Social Cristiana. Depués ye postulada pol mesmu Rodríguez Echeverría como candidata a Primer Vicepresidenta de la República, xunto a Elizabeth Odio Benito como Segunda Vicepresidencia.

Nel gobiernu d'Abel Pacheco de la Espriella (2002-2006) ye nomada Ministra d'Educación Pública, cargu al cual arrenuncia'l 2 de xunu de 2003, metanes una fuelga de maestros. Ye sustituyida por Manuel Antonio Bolaños Salas.

## Publicaciones

* La Caxa Máxica. Cien años d'Historia del Teatru Nacional.
* El Teatru Nacional de Costa Rica. La so Hestoria.
* L'Usu Atélite de la Ideoloxía en Costa Rica.
* Consensu y Represión. Una interpretación sociu - política de la educación costarricense.
* Atmósfera de Mocedá (Poesía).

## Enllaces esternos
* 

## Referencies
Taha Yassin Ramadan

**Taha Yasin Ramadan al-Jizrawi** (; ) foi un prominente curdu iraquín, que foi Vicepresidente d'Iraq dende marzu de 1991 hasta la cayida de Sadam Husein n'abril del 2003.

N'ochobre de 2002, cuatro meses primero que los Estaos Xuníos invadieren Iraq, Ramadan propúnxo-y al presidente de los E.E.X.X. George W. Bush y a Sadam Husein resolver los sos problemes por aciu un duelu. Taha esplicó qu'esto non yá sirviría como una alternativa a una guerra (que finalmente tuvo llugar y qu'estropió la infraestructura d'Iraq), sinón qu'amenorgaría'l sufrimientu de ciudadanos iraquinos y americanos. La ufierta de Ramadan incluyía la posibilidá de qu'un grupu d'oficiales estauxunidenses enfrentar con un grupu d'oficiales iraquinos del mesmu o similar rangu (presidente v. presidente, vicepresidente v. vicepresidente, etc.). Ramadan propunxo que'l duelu realizar nun territoriu neutral, con cada parte usando les mesmes armes, y col secretariu xeneral de Naciones Xuníes Kofi Annan supervisando l'alcuentru. En nome del presidente Bush, el secretariu de prensa de la Casa Blanca Ari Fliescher tornó la ufierta.

Depués de la cayida del gobiernu de Saddam, Taha Yasin Ramadan formó parte de la llista d'iraquinos más buscaos nos Estaos Xuníos y el so nome taba representáu pol *Diez de diamantes* nel xuegu de cartes de los iraquinos más buscaos. Taha foi prindáu'l 10 d'agostu de 2003 en Mosul, por combatientes de la Unión Patriótica del Curdistán (UPK) y apurríu a les fuercies estauxunidenses.

Ramadan foi unu de los acusaos nel xuiciu d'Al-Dujail del Altu Tribunal Penal iraquín. El 5 de payares de 2006 foi sentenciáu a cadena perpetua. El 26 d'avientu de 2006 la corte d'apelaciones unvió l'espediente de regresu al Tribunal, indicando que la sentencia yera demasiáu indulxente y solicitando sicasí una sentencia de muerte. El 12 de febreru de 2007 foi sentenciáu a muerte por aforcamientu. La so sentencia foi llevada a cabu nel cuartu aniversariu de la invasión d'Iraq a Estáu Xuníos, finando'l 20 de marzu de 2007 antes del amanecer.

## Referencies

## Enllaces esternos
Bechara El Khoury

**Bechara El Khoury**  (n'árabe: بشارة الخوري) foi'l primer presidente d'El Líbanu dempués de la independencia. Ocupó'l cargu dende'l 21 de setiembre de 1943 hasta'l 18 de setiembre de 1952. Con anterioridá foi dos vegaes Primer Ministru d'El Líbanu, cargu qu'ocupó dende'l 5 de mayu de 1927 al 10 d'agostu de 1928 y dende'l 9 de mayu de 1929 al 11 d'ochobre de 1929, y foi primu hermanu del políticu libanés Antonio Khoury Hanna que salió d'El Líbanu escontra Colombia por culpa del Imperiu Otomanu.

## Biografía
Abogáu d'oficiu, yera un nacionalista que s'oponía al mandatu francés y, el 11 de payares de 1943, foi deteníu poles tropes franceses instalaes n'El Líbanu, foi encarceláu na Torre Rashaya mientres once díes, xunto con Riad El-Solh (el Primer Ministru), Pierre Gemayel, Camille Chamoun y numberoses personalidaes que diben ocupar el poder política d'El Líbanu na xeneración viniente, tres la independencia. 

Manifestaciones populares forzaron a les Fuercies armaes de Francia a que lliberaren a los prisioneros, incluyendo a Khoury y, el 22 de payares de 1943 llogróse la lliberación, fecha na que güei se celebra'l día de la independencia nacional d'El Líbanu. 

Khoury ye recordáu pola so participación na ellaboración del Pautu Nacional, un alcuerdu ente los cristianos d'El Líbanu y los líderes musulmanes que constitúi la base de la estructura constitucional del país. Nel Pautu, los cristianos acepten l'afiliación d'El Líbanu cola Lliga Árabe y alcordaron nun tratar la proteición francesa n'El Líbanu, los musulmanes aceptaron l'alcuerdu coles llendes actuales y prometió nun buscar la unificación cola vecina Siria. Nel Pautu tamién se distribuyeron los escaños na Asamblea Nacional nuna proporción de seis a cinco cristianos y musulmanes respeutivamente, basáu nel censu de 1932 (esto foi modificáu pa representar a los siguidores de dambes relixones por igual). Lo más significativo, los trés principales cargos de la Constitución (Presidente, Primer Ministru y presidente de l'Asamblea Nacional) fueron asignaos a un maronita (cristianos), sunita (musulmanes), y los chiites (musulmanes).

## Referencies

## Enllaces esternos
*''Bechara El Khoury'' n'Academic.ru
Aleksandras Stulginskis

**Aleksandras Stulginkis**  foi un políticu lituanu qu'aportó al segundu Presidente de Lituania, ocupando esti cargu ente'l 19 de xunu de 1920 y el 7 de xunu de 1926. Foi amás presidente provisional per unes hores mientres el Golpe d'Estáu de Lituania de 1926.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Información sobre Aleksandras Stulginskis
* Información adicional
Jakup Krasniqi

**Jakup Krasniqi**  ye un políticu kosovar.

Dende 2007 exerz como presidente de l'Asamblea de Kosovu, la cámara llexislativa de dichu territoriu. Tres l'arrenunciu de Fatmir Sejdiu el 27 de setiembre de 2010 asumió'l cargu de Presidente de la República de Kosovo de forma interina.

Jakup Krasniqi naz en Negrofc, Glogobac (Yugoslavia), actual Kosovu. Terminó la escuela primaria na so ciudá natal, ente qu'en 1965 el so bachilleratu terminar en Prístina hasta 1971. Asistió a la facultá de Filoloxía de la Universidá de Pristina y graduóse en 1976.

El 12 d'avientu de 2007 convirtióse en presidente de l'asamblea nacional. Ta casáu, tien 4 fíos, 3 fíes y un fíu. Mientres la guerra de Kosovu foi'l protavoz del Exércitu de lliberación de Kosovu (ELK)

El 28 de setiembre de 2010 Fatmir Sejdiu arrenunció al cargu de presidente de Kosovo, y Krasniqi como titular de l'asamblea de Kosovu asumió'l cargu provisional hasta celebrar eleiciones n'avientu.

El 31 de marzu de 2011 Behgjet Pacolli arrenunció al cargu de presidente de Kosovo, y Krasniqi como titular de l'asamblea de Kosovu asumió'l cargu de presidente interín per segunda vegada.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Sitiu oficial del Presidente de Kosovu
* Biografía nel sitiu de l'Asamblea de Kosovu
Horst Seehofer

**Horst Lorenz Seehofer**  ye un políticu alemán del CSU, ministru federal del Interior dende 2018 y líder de la Unión Social Cristiana (CSU) dende 2008.

Ministru Presidente de Baviera ente 2008 y 2018, tamién exerció de ministru federal de Salú y Seguridá Social ente 1992 y 1998 nun gabinete de Helmut Kohl y ministru Federal d'Alimentación, Agricultura y Proteición del Consumidor, nun gabinete d'Angela Merkel ente 2005 y 2008. N'ochobre de 2008 convertir nel ministru presidente del estáu de Baviera. El 17 de febreru de 2012 asumió de volao la presidencia del país de manera interina tres la dimisión de Christian Wulff, acusáu de corrupción.

## Biografía

### Ministru Federal y miembru del Bundestag
Foi miembru de la cámara baxa del Parllamentu alemán (*[[Bundestag]]*) dende 1980 hasta 2008. Convertir n'asistente de direición de la facción CDU/CSU nel *Bundestag* n'ochobre de 1998. Arrenunció al cargu'l 22 de payares de 2004 pol so desalcuerdu coles contribuciones de tarifa plana (*Gesundheitsprämie*) al seguru federal de salú, pero retuvo'l cargu como asistente de direición del CSU. Dende la so participación nel *Bundestag* Seehofer caltuvo'l so mandatu como delegáu direutu electu (*Direktkandidat*) del so circunscripción Ingolstadt hasta convertise en Ministru Presidente bávaru en 2008. Nes eleiciones federales de 2005 consiguió'l 65.9&nbsp;% de los votos nel so distritu.

Dempués de que'l so partíu perdiera más del 17&nbsp;% de los votos nes eleiciones de Baviera de 2008, el ministru presidente nel cargu, Günther Beckstein y el direutor del CSU, Erwin Huber, fixeron públiques les sos dimisiones. Seehofer foi nomáu llueu como socesor en dambos cargos. Nuna convención del partíu celebrada'l 25 d'ochobre de 2008 foi confirmáu como direutor del CSU con un 90&nbsp;% de votos a favor y el 27 d'ochobre foi escoyíu ministru presidente de Baviera pol Parllamentu Rexonal Bávaru colos votos del Partíu Democráticu Lliberal, formando'l primer gobiernu de coalición en Baviera dende 1962.

El 17 de febreru de 2012 asumió de manera interina la presidencia d'Alemaña cuando Christian Wulff, acosáu por una acusación de corrupción, viose obligáu a presentar la dimisión.

### Ministru del Interior (2018-presente)
Tres les eleiciones federales de setiembre 2017 y l'alcuerdu de gobiernu de gran coalición algamáu ente CDU, CSU y PSD, convertir en 2018 nel ministru del Interior, de la Construcción y la Patria del gabinete encabezáu por Angela Merkel.

## Referencies

## Enllaces esternos
Investidura presidencial de Calvin Coolidge en 1923

La **invistidura presidencial de [[Calvin Coolidge]] en [[1923]]** tuvo llugar el 3 d'agostu de 1923, dempués de que'l Presidente, Warren G. Harding, morriera mientres un discursu en California el 2 d'agostu del mesmu añu. El Vicepresidente Coolidge taba visitando a a la so familia en Vermont, quien nun teníen electricidá nin teléfonu, cuando recibió la noticia por un mensaxeru de que Harding morriera. Coolidge vistióse, rezó y baxó les escaleres pa recibir a los reporteros que s'habíen aconceyáu ante la so casa. El so padre, John Calvin Coolidge, Sr., un notariu, fixo'l xuramentu presidencial na sala de tar de la familia con una lluz de querosenu a les 2:47 de la mañana del 3 d'agostu, y dempués fuéronse a la cama. Dempués nel día, Coolidge volvió a Washington DC y foi xuráu pol xuez de la Corte Suprema del Distritu de Columbia, Adolph A. Hoehling, Jr., yá que había tracamundios en que si un notariu tenía l'autoridá de faer el xuramentu presidencial.

## Ver tamién
*Invistidura presidencial de Calvin Coolidge en 1925
## Referencies
Investidura presidencial de Warren G. Harding en 1921

La **invistidura presidencial de [[Warren G. Harding]]** tuvo llugar el 4 de marzu de 1921, marcando'l principiu de la presidencia de Warren G. Harding, como'l 29º presidente de los Estaos Xuníos. El Xuez presidente, Edward Douglass White, fixo'l xuramentu presidencial.

Harding utilizó la Biblia que George Washington usara mientres el so xuramentu. Esa fuera la primer vegada qu'un autu fuera utilizáu nuna inauguración presidencial, que llevaba al Presidente Woodrow Wilson y el Presidente electu, Warren G. Harding escontra'l Capitoliu.

## Referencies

## Enllaces esternos
Investidura presidencial de Woodrow Wilson en 1917

La **invistidura presidencial de [[Woodrow Wilson]] en [[1917]]** llevar a cabu en priváu'l 4 de marzu de 1917 y en públicu'l 5 de marzu, marcó l'entamu del segundu mandatu del ventenu octavu presidente de los Estaos Xuníos, Woodrow Wilson. El xuez presidente, Edward D. White, alministró'l xuramentu del cargu.

## Referencies

## Enllaces esternos
Investidura presidencial de Woodrow Wilson en 1913

La **invistidura presidencial de [[Woodrow Wilson]] en [[1913]]** llevar a cabu'l 4 de marzu de 1913, marcando l'entamu del primer mandatu de Woodrow Wilson el como'l ventenu octavu presidente de los Estaos Xuníos. El xuez presidente, Edward D. White, alministró'l xuramentu del cargu. Wilson pidió que'l baille inaugural atayárase porque lo atopó desaveniente pa la ocasión.

## Referencies

## Enllaces esternos
Investidura presidencial de William Howard Taft en 1909

La **invistidura presidencial de [[William Howard Taft]] en [[1909]]** llevar a cabu'l 4 de marzu de 1909 na Cámara del Senáu del Capitoliu por cuenta de una nevarada la nueche anterior. El xuramentu de cargu foi alministráu pol Xuez presidente, Melville Fuller, que lo taba faciendo per sesta vegada. El nuevu presidente emprestó xuramentu sobre la Biblia de la Corte Suprema, qu'usó de nuevu en 1921 pa tomar el so xuramentu como Xuez presidente de los Estaos Xuníos. Ente que el desfile foi canceláu, una celebración inaugural llevar a cabu esa nueche nel Edificiu de les Pensiones.

## Referencies
Derog Gioura

**Derog Gioura**  ye un políticu nauruano, que foi presidente de la República de Nauru del 10 de marzu de 2003 al 29 de mayu de 2003.
## Biografía
Nació nel distritu de Ubenide.

En marzu de 2003, dempués de que'l Presidente de la República, Bernard Dowiyogo morriera nel cursu d'una operación quirúrxica nel corazón en Washington DC (Estaos Xuníos)Derog Gioura ye nomáu Presidente de la República hasta les eleiciones convocaes el 3 de mayu.

El 29 de mayu del mesmu añu, Derog Gioura sufre un infartu del miocardiu y ye treslladáu a un hospital de Melbourne (Australia). El mesmu día, Ludwig Scotty ye designáu como'l so socesor. Derog Gioura vuelve a Nauru dempués de recuperase, convirtiéndose en ministru de la Muyer y de la Familia nel momentu de l'ascensión de René Harris a la presidencia'l 8 d'agostu de 2003.

El 22 de xunu de 2004, un nuevu votu de rocea balta a René Harris en provechu de Ludwig Scotty. Derog Gioura pierde la so cartera ministerial, calteniendo sicasí la so sede nel Parllamentu, hasta ochobre de 2004 cuando ésti ye disueltu.
## Referencies
Petru Lucinschi

**Petru Lucinschi Chiril** (, *Piotr Kiríllovich Luchinsky*;  ye un activista políticu y abogáu moldavu, segundu presidente del so país (1996-2001).

## Biografía
Nació'l 27 de xineru de 1940 en Rădulenii Vechi, Rumanía (anguaño'l distritu Floreşti, Moldavia ). Tien un doctoráu en Filosofía ( 1977 ). 
Dende 1971 , Lucinschi foi miembru del Comité Executivu del Comité Central del Partíu Comunista de Moldavia SSR . Foi l'únicu nativu de Moldavia na direición del Partíu Comunista del país nesi momentu, cuando la direición de la RSS de Moldavia estabacasi totalmente en manes de persones de fora de la república o transnistrios.

Dende 1978 a 1989 , foi primer secretariu de Quixináu por elPartido Comunista de Moldavia . En 1978 , Ivan Bodiul unviar a trabayar pal Partíu Comunista de la Xunión Soviética en Moscú , onde Lucinschi permaneció hasta 1986 . Dende 1986 a 1989 , Lucinschi foi segundu secretariu del Comité Central del Partíu Comunista de Taxiquistán. Al so regresu a la República Socialista Soviética de Moldavia en 1989 , convertir en primer secretariu del Partíu Comunista de Moldavia.

A principios de 1991 , volvió salir de la RSS de Moldavia y foise a Moscú, onde se xunió al Resolvimientu del Órganu Central de la Xunión Soviética, aportando a secretariu del Comité Central del Partíu Comunista de la Xunión Soviética.

Foi Presidente del Parllamentu de Moldavia ( 1993 - 1997 ). 

Lucinschi foi escoyíu como segundu Presidente de Moldavia en 1996. Foi hasta 2001 cuando convocó eleiciones antemanaes, y el Parllamentu votó a favor de Vladimir Voronin. 
Lucinschi casóse con Antonina Lucinschi (2006), una maestra xubilada cola que tien dos fíos, Sergio y Chiril.

## Referencies

## Enllaces esternos
*Biografía por CIDOB (n'español)
José Domingo Molina Gómez

**José Domingo Molina Gómez**  foi un militar y políticu arxentín qu'ocupó de forma interina y *de facto* la presidencia de la Nación Arxentina depués de que l'autodenominada Revolución Llibertadora llograra'l so oxetivu principal, derrocar a Juan Domingo Perón nel añu 1955.
## Familia
Fíu de Daniel Molina Ablanéu y Melitona Gómez, José Domingo casóse en Buenos Aires en 1933 con Delina del Carmen Botana, nacida'l 20 d'ochobre de 1899.

## Carrera militar
Cursó los sos estudios nel Colexu Militar de la Nación ingresando al mesmu en 1914 y egresando en 1917. Depués cursó na Escuela Cimera de Guerra.

Los aspeutos más relevantes de la carrara militar de José Domingo Molina Gómez son los siguientes:
### El so desempeñu como Direutor Xeneral de Xendarmería
Foi subxefe de la Policía Federal Arxentina. Antes de llegar a la comandancia del Exércitu Arxentín, José Domingo Molina Gómez desempeñar en dos causes como Direutor Xeneral de la Xendarmería Nacional Arxentina, siendo xeneral de brigada, dende 1945 hasta 1947.

En 1947 Molina Gómez ye promovíu al grau de Xeneral de División. Nesi añu ye designáu Direutor Xeneral d'Intendencia del Exércitu Arxentín. En 1949 ye nomáu per segunda vegada Direutor Xeneral de la Xendarmería Nacional Arxentina; exerció funciones nesti cargu hasta 1952, cuando foi nomáu xefe de la Guarnición de Buenos Aires.

### La so designación al frente del Exércitu Arxentín
Mientres el segundu gobiernu de Juan Domingo Perón, José Domingo Molina foi xubíu a Teniente Xeneral y nomáu comandante del Exércitu en payares de 1953, tres la repentina muerte del Teniente Xeneral Alfredo Andrés Ávalos.

### Creación de la Xunta Militar y derrocamientu de Perón
Depués del golpe, el 19 de setiembre'l presidente derrocáu Juan Domingo Perón escribió una carta confusa empobinada al Xeneral de División Franklin Lucero, que paecía ser una carta d'arrenunciu. Sobre la base de la so interpretación d'esta carta, la xunta militar integrada por dellos oficiales militares d'alta xerarquía y que foi encabezada pol Teniente Xeneral José Domingo Molina, xefe del Exércitu, asumió'l gobiernu del país. Esi mesmu día Perón dixo que nun yera un arrenunciu real anque, a la mañana siguiente, pidió asilu políticu nel Paraguái.

El día 3 d'ochobre de 1955, Molina Gómez foi arrestáu pol gobiernu d'Eduardo Lonardi, sicasí darréu foi lliberáu.

## Referencies

## Notes
* *Hestoria Integral Arxentina T10, CEAL, 1976, p. 23/25*
Investidura presidencial de Theodore Roosevelt en 1905

La **invistidura presidencial de [[Theodore Roosevelt]] en [[1905]]** llevar a cabu'l 4 de marzu de 1905. Esto marcó l'empiezu del segundu mandatu de Theodore Roosevelt como ventenu sestu presidente de los Estaos Xuníos. El xuez presidente, Melville Fuller, alministró'l xuramentu del cargu.

## Referencies

## Enllaces esternos
Heo Jeong

**Heo Jeong**  , foi un políticu surcoreanu qu'ocupó provisionalmente el cargu de Presidente de la República de Corea dende 26 d'abril 1960 hasta'l so arrenunciu'l 12 d'agostu de 1960.

## Ver tamién
* Primer ministru de Corea del Sur
* Syngman Rhee
* Kim Gu
* Chang Myon
* Park Chung-hee
* Yun Bo-seon
* Yun Chi-ho

## Referencies

## Enllaces esternos
Riek Machar

**Riek Machar Teny** , foi'l vicepresidente de la república de Sudán del Sur dende 2005 hasta 2013.

## Carrera
Riek Machar foi unu de los primeros miembros de Movimientu de Lliberación del Pueblu de Sudán (SPLA / M) de John Garang (1984). Él dixebróse de SPLA / M en 1991 con Lam Akol y Gordon Kong Chuol pa formar el SPLA-Nasir (1991-1993), dempués conocíu como'l SPLA-Xuníu (1993-94), col enfotu de afaer l'oxetivu de la llucha armada. Contrariamente a la visión del presidente del SPLM / SPLA sobre un "Nuevu Sudán", nel so manifiestu claramente declaróse partidariu de la llibre determinación pal pueblu del sur de Sudán nel so llexítimu derechu a lluchar y morrer.

Machar casóse con Emma McCune, una trabayadora d'ayuda británica. Ella morrió nun accidente de coche en Nairobi en 1993.

Machar robló l'Alcuerdu de Paz de Ḥartum en 1997, obligando al frente Nacional Islámicu a adoptar una constitución democrática cola llexitimación de la llibre determinación del pueblu del sur de Sudán, per primer vegada na hestoria de Sudán. Dempués de la firma, convertir nel líder de les Fuercies de Defensa del Sur de Sudán (SSDF, el recién renomáu SSIM) (1997 -2002) L'Alcuerdu de Paz de Ḥartum ufiertó al Sur la llibre determinación nel papel y fixo de Machar l'Asistente del Presidente de la República del Sudán y el Presidente del Conseyu Coordinador de Sur de Sudán (7 d'agostu de 1997 a 31 de xineru de 2000).

En 2005 sustituyó a Salva Kiir Mayardit como Vicepresidente de Sudán del Sur, quien de la mesma asumió como presidente. En 2013 foi sustituyíu na vicepresidencia.

## Ver tamién
* Primer Guerra Civil Sudanesa
* Segunda Guerra Civil Sudanesa

## Referencies

* Douglas H. Johnson (2003) The Root Causes of Suden's Civil Wars (African Issues), Indiana University Press, ISBN 0-253-21584-6
* Deborah Scroggins (2004) Emma's War Vintage Books USA - Academi, ISBN 0-375-70377-2
* Maggie McCune (1999) Till The Sun Grows Cold Headline Book Publishing Ltd, ISBN 0-7472-7539-4
Alpha Condé

**Alpha Condé**  ye un políticu guineanon qu'ocupa'l cargu de presidente de Guinea dende'l 21 d'avientu de 2010. Profesor de Ciencies Polítiques na Universidá de París. Opositor al gobiernu de Lansana Cunté, presentar nes eleiciones de 1993 y 1998 so l'agrupación política opositora, *Agrupación del Pueblu Guineanu*. Ganó les eleiciones presidenciales en 2010. 

## Biografía

Nació en Boké, Prefeutura de Kouroussa, colonia de Guinea Francesa, el 4 de marzu de 1938, nel senu d'una familia acomodada, perteneciente a la etnia malinké. A los 15 años, viaxa a Francia pa completar los sos estudios secundarios y universitarios. Estudió Derechu na Universidá de París, onde tamién llogró'l so doctoráu en derechu públicu, ya impartió clases de ciencies polítiques na mesma casa d'estudios. Foi un destacáu opositor de Lansana Cunté, presidente mientres venticuatro años hasta la so muerte en 2008, enfrentándose contra él nes eleiciones de 1993 y 1998. Dempués d'eses eleiciones foi arrestáu acusáu de destabilizar el gobiernu y d'intentar dexar el país de forma illegal. En 1999 foi condergáu a cinco años de cárcel anque en 2001 foi perdonáu por Cunté.

Tres el golpe d'estáu en Guinea en 2008 Condé axuntar col líder golpista Moussa Dadis Camara, presidente del Conseyu Nacional pa la Democracia y el Desarrollu. Declaró que los miembros del CNDD yeren unos "patriotes", anque más palantre opúnxose al conseyu y criticó a Camara. Ganó les eleiciones presidenciales de 2010 col 52,52% de los votos en segunda vuelta per delantre de Cellou Dalein Diallo magar qu'en la primer vuelta namái llograra'l 18%. Antes de tomar posesión ufiertó a la oposición formar gobiernu nun intentu de "reintegración" nacional.

Na madrugada del 19 de xunetu de 2011 sufrió un intentu de golpe d'Estáu: un comandu fuertemente armáu sitió la casa presidencial y atacar mientres Condé dormía, siendo esta ofensiva refugada pola Guardia Presidencial. L'asaltu, que s'empecipió a les 3:10&nbsp;am (hora llocal) y estendióse por cuasi tres hores, afectó gravemente la estructura de la residencia, la que sufrió disparos d'artillería y esplosiones causaes por granaes y cohetes. Delles hores dempués asocedió otru combate ente miembros del exércitu y los atacantes nes cercaníes del Palaciu. Siquier un asaltante finó mientres los enfrentamientos y otru foi prindáu.

Esta casáu con Djene Antonia Cunté.

## Notes

## Enllaces esternos

*Biografía de Alpha Condé por CIDOB (n'español)
Pedro Quirós Jiménez

**Pedro Quirós Jiménez**  foi un xeneral costarricense, propietariu, primer designáu a la Presidencia de Costa Rica (1877-1881) y quintu designáu a la Presidencia de Costa Rica (1881-1882). Participó igualmente nes campañes centroamericanes contra los filibusteros de William Walker de 1856 y 1857.

## Vida y familia
**Pedro Quirós Jiménez** foi bautizáu'l 1 d'agostu de 1819, en San José, Costa Rica y finó'l 1 de mayu de 1883 na mesma ciudá.

Casó en primeres nupcias con Bernarda Marín Segura (1822-desp. 1854), fía de José Gregorio Marín Méndez (ca 1796-1829) y de María Segura (1796), con numberosa descendencia.
En segundes nupcias, el 8 de setiembre de 1856, en San Juan de Tibás, San José, Costa Rica con María Josefa Aguilar Castro (1829-1885), fía de Santos Aguilar Hidalgo (1803-1833) y de María Josefa Castro Fernández (1797), con descendencia numberosa, siendo bisagüelusobremanera de: José Joaquín Trejos Fernández, presidente de Costa Rica, 1966-1970; Daniel Oduber Quirós, presidente de Costa Rica 1974-1978 y de Carlos Humberto Rodríguez Quirós, IV Arzobispu de San Xosé, Costa Rica.

Pela so llinia paterna baxa de la Casa Cano Florín de Quirós y pela so llinia materna, baxa, ente otros, de la Casa “García de Quirós”, de los Quirós del sieglu XVI, de Cartago, Costa Rica.

## Carrera militar y política
A solicitú del so amigu'l coronel Tomás Guardia Gutiérrez participó en “el más célebre de tolos golpes militares habíos nel país”, el miércoles 27 d'abril de 1870, xunto con otros parientes Quirós, ente ellos, el so hermanu'l coronel Pablo Quirós Jiménez, y el so fíu Eliseo Quirós Marín, onde tuvo un papel predominante en tomar del cuartel de l'Artillería de San Jose.

Dambos hermanos, primero con rangu de coroneles y depués xenerales, desempéñense como comandantes de los dos cuarteles de la capital: el cuartel de l'Artillería (Pedro) y el cuartel Principal de San José (Pablo). El 30 de xunetu de 1876 suscriben l'Acta de desconocimientu al presidente de la República, Lcdo. Aniceto Esquivel Sáenz, nomando nel so llugar al Lcdo. Vicente Herrera Zeledón. En dicha Acta figuren tamién los nomes d'otros parientes de los xenerales Quirós:
* Eliseo Quirós Marín y Luis Quirós Marín, (los sos fíos); 
* Lorenzo Quirós Jiménez , (el so hermanu);
* Jacinto Quirós Montero, Xusto Quirós Montero, los sos sobrinos
* Juan Bautista Quirós Segura, Federico Quirós Segura, (fíos del xeneral Pablo Quirós Jiménez)
* Francisco Cordero Brenes , (xenru de Remigio Quirós Jiménez, esti postreru, hermanu de los xenerales Quirós) y *
Rafael Chaves Torres, (xenru del xeneral Pedro Quirós Jiménez y autor de la célebre marcha aciaga “Duelu de la Patria” que foi dada a conocer n'ocasión del funeral del xeneral Tomás Guardia Gutiérrez, el 6 de xunetu de 1882, na ciudá de Alajuela, Costa Rica.

## Ancestros hasta los tatarabuelos

## Referencies

## Enllaces esternos
Goh Kun

**Goh Kun**  ye un políticu surcoreanu. Desempeñóse como primer ministru de Corea del Sur ente los periodos de 1997-1998 y 2003-2004, como alcalde de Seúl ente 1988-1990 y como Presidente (interín) de Corea del Sur en 2004.

## Ver tamién
* Heo Jeong
* Yun Bo-seon
* Lee Myung-bak
* Kim Gu
* Park Chung-hee
* Chang Myon

## Referencies

## Enllaces esternos

* 
* Goh Kun
Salva Kiir Mayardit

**Salva Kiir Mayardit**  ye un políticu sursudanés, miembru de la etnia dinka y presidente de Sudán del Sur dende'l 30 de xunu de 2005.

## Carrera
Miembro fundador del Exércitu Popular de Lliberación de Sudán (SPLA), foi escoyíu polos dirixentes del SPLA pa siguir col procesu de paz que formalmente punxo fin a la segunda guerra civil sudanesa en xineru de 2005. Al igual que Garang, provién de la tribu Dinka, la más numberosa nel sur de Sudán, pero perteneciente a una cla distinta.

Na década de 1960, Kiir xunir a los rebeldes del sur na primer guerra civil sudanesa.

Tres la muerte de John Garang a finales de xunetu de 2005, sustituyólu como vicepresidente de Sudán (11 d'agostu de 2005) y presidente del gobiernu de Sudán del Sur (el cargu de vicepresidente pasó a Riak Machar).

Cuando s'abrir el conseyu llexislativu de Sudán del Sur en Juba (setiembre 2005) tuvo presente y n'ochobre anunció la formación d'un gobiernu. En payares produció una dixebra nel SPLM pola disputa pola presidencia del parllamentu ente Minni Arkou Minnawi (que foi escoyíu) y Abdelwahid Mohamed en-Nour, Kiir llogró un compromisu ente los dos facciones. N'avientu de 2005 robló la constitución de Sudán del Sur.

Kiir foi reelixíu col 93% de los votos nes eleiciones sudaneses de 2010. Anque la votación tantu nel nivel nacional como subnacional, foi criticada por activistes democráticos y los observadores internacionales, el marxe apolmonante de la reelección Kiir foi señaláu per dellos medios de comunicación como'l "Primer Pasu" nel procesu de secesión de Sudán. Dempués de la so reelección, Omar al-Bashir reelixó a Kiir como'l so primer vicepresidente de conformidá cola constitución provisional.

## Ver tamién
* Primer Guerra Civil Sudanesa
* Segunda Guerra Civil Sudanesa

## Referencies

## Enllaces esternos
* Biografía de Salva Kiir por CIDOB (n'español)
Vicepresidente de Nixeria

El **vicepresidente de [[Nixeria]]** ye'l segundu al mandu tres el Presidente de Nixeria nel gobiernu d'esti país africanu. Oficialmente ye nomáu como **vicepresidente de la República Federal de Nixeria**. 

L'actual vicepresidente ye Yemi Osinbajo.

## Historia
La Federación de Nixeria algamó la so independencia​ el 1 d'ochobre de 1960, como antigua colonia británica foi incluyida na Mancomunidá Británica de Naciones y la reina Sabela II convertir en xefe del estáu representada al traviés d'un gobernador xeneral. El xefe del gobiernu yera'l primer ministru

En 1963 la Federación de Nixeria tresformar nuna república federal​ con Nnamdi Azikiwe como primer presidente. El cargu de primer ministru caltener hasta 1966 cuando un golpe d'estáu derrocó al presidente Azikiwe, y estableció una dictadura militar hasta 1979, a partir d'esi momentu, el cargu de primer ministru foi abolíu y sustituyíu pol vicepresidente.

El cargu caltúvose inclusive cuando'l xefe d'Estáu, el militar Ibrahim Babangida, restituyó'l cargu de primer ministru na figura d'Ernest Shonekan, quien sustituyiría a Babangida como presidente. Col presidente Shonekan el cargu de vicepresidente foi abolíu, y nun sería hasta payares de 1993 cuando'l xefe del estáu Sani Abacha restituyó'l cargu de vicepresidente que se caltién hasta l'actualidá, salvu nel periodu de 1997 a 1998.

## Mandatu
El candidatu vicepresidencial ye escoyíu xunto al presidente pa un periodu de cuatro años. El vicepresidente puede ser cesáu tantu pol presidente como pola Asamblea Nacional (**artículu 143**). En casu d'incapacidá física o mental o xuiciu por mala conducta del vicepresidente, este tendrá de ser sustituyíu por un nuevu candidatu nomáu pol presidente (**artículu 146**).

Nestos casos que la presidencia queda vacante va ser el vicepresidente quien asuma'l cargu presidencial; si la vicepresidencia topara vacante va ser el presidente del senáu quien ocupe'l cargu de presidente (**artículu 146**).

El Akinola Aguda House ye la so residencia oficial.

## Llista de vicepresidentes (1966-actualidá)




## Referencies

## Enllaces esternos
Omar Suleiman

**Omar Suleiman** (*عمر سليمان* n'árabe)  foi'l vicepresidente d'Exiptu, y ex Direutor Xeneral d'Intelixencia Exipcia (EGID), l'axencia nacional d'intelixencia d'Exiptu, tuviera nel cargu dende 1993. Nel so papel como direutor de EGID, el diariu británicu *[[The Daily Telegraph]]* llegar a considerar como "unu de los xefes del mundu d'espionaxe más poderosu". La revista *[[Foreign Policy]]* clasificar como'l más poderosu xefe d'intelixencia d'Oriente Mediu, per delantre del xefe del Mossad, Meir Dagan.

## Primeros años y educación
Suleiman nació en Qina nel sur d'Exiptu. Dexó Qina pa dir a El Cairu en 1954, a la edá de diecinueve años, pa inscribise na prestixosa Academia Militar d'Exiptu. Recibió entrenamientu militar adicional na Xunión Soviética na Academia Militar Frunze de Moscú. Per otra parte, tien llicenciatura y maestría en Ciencies Polítiques pola Ain Shams y la Universidá d'El Cairu a mediaos de la década de 1980. Suleiman foi treslladáu a la intelixencia militar, onde empezó lo que sería una llarga rellación ente Exiptu y los Estaos Xuníos.

## Xefe de la Oficina d'Intelixencia
Suleiman convertir nel xefe de la intelixencia exipcia en 1993. El so nome foi llanzáu nos medios de comunicación alredor de 2000, rompiendo la tradición de caltener el nome del xefe de la Intelixencia exipcia de callao, siendo antes conocíu namái por altos funcionarios del gobiernu. Suleiman adquirió un perfil más públicu al intentar llegar a un alcuerdu ente los distintos grupos armaos palestinos que compiten pol poder en Gaza como unviáu de la presidencia del presidente Hosni Mubarak, lo mesmo que de recibir ufiertes de servicios d'intermediación o tregües ente los palestinos ya Israel. El so papel percibíu nes negociaciones ente los grupos palestinos diéron-y la imaxe d'una figura efectiva detrás d'escena nel gobiernu exipciu, según considerase potencialmente útil nos gobiernos estranxeros como los de los países árabes, Israel, los Palestinos y los Estaos Xuníos.

## Rol políticu final
Nos últimos años, por cuenta del so rol nel escenariu políticu rexonal y la falta d'un candidatu alternativu aceptable para Hosni Mubarak, especulóse que Suleiman tendría ésitu como socesor de Mubarak na presidencia. Nin Suleiman nin el Partíu Nacional Democráticu falaron d'esto o comentáu sobre'l futuru papel políticu de Suleiman.

El 29 de xineru de 2011, foi nomáu vicepresidente d'Exiptu mientres les protestes civiles, poniendo fin a una vacante na posición que duró casi 30 años. El 10 de febreru a les 11 hores de la nueche tomó parte de les funciones presidenciales tres la cesión de parte d'esi poder per parte del presidente, Hosni Mubarak, anunciando'l so arrenunciu del poder y convirtióse n'intermediariu ente l'exércitu, el garante real del poder, y la so persona.

La Comisión Eleutoral considerar non aptu pa participar nes eleiciones presidenciales de 2012.

Finó'l 19 de xunetu de 2012 por cuenta de problemes cardiacos y pulmonares. Otres teoríes apunten a que pudo ser víctima, non oficial, del atentáu de Damascu del 18 de xunetu de 2012. Darréu, treslladáu a EE.XX. de callao, comunicóse la so muerte.

## Referencies

## Enllaces esternos