Louise Johnson

**Louise Napier Johnson**, DBE, FRS (Worcester, 26 de setiembre de 1940 – 25 de setiembre de 2012) foi una bioquímica y cristalógrafa británica. Foi profesora de la Cátedra "David Phillips" de Biofísica Molecular na Universidá d'Oxford de 1990 a 2007, y darréu foi profesora emérita.

## Educación
Asistió a la Wimbledon High School pa muyeres de 1952 a 1959, onde les moces yeren aguiyaes pa estudiar ciencia. La so madre había estudiáu bioquímica y fisioloxía nel University College de Londres nos años 1930 y sofitó la decisión de Johnson pa dedicase a una carrera científica. Ella asistió al University College de Londres en 1959 pa estudiar física y, viniendo d'una escuela esclusiva pa muyeres, viose sorprendida de ser una de solu 4 moces, nuna clase de 40 estudiantes. Cursó física teórica como la so opción de tercer añu y graduóse con una nota de 2.1. Mientres trabayaba cola Autoridá pa la Enerxía Atómica del Reinu Xuníu en Harwell sobre la difracción de neutrones mientres una de les sos vacaciones, conoció al Dr. Uli Arndt, un científicu instrumental, quien trabayaba na Royal Institution, Londres. Ella taba impresionada col trabayu que tomaba llugar ende, y en 1962 ella camudóse a la Royal Institution pa llograr un doctoráu en biofísica. El so supervisor de tesis foi David Chilton Phillips, que'l so equipu taba trabayando na estructura cristalina de la lisozima. La so primer xera foi determinar la estructura d'una molécula d'azucre, N-acetilglucosamina, utilizando difracción de rayos X, lo cual ella pudo resolver nun añu. Ella entós pasó al estudiu de la unión del sustratu a la proteína lisozima, y foi parte del equipu qu'afayó la estructura de felicidá enzima; esta foi la tercer estructura de proteína na hestoria resuelta por cristalografía de rayos X, y la primer enzima. Llogró'l so doctoráu en 1965 y foi al llaboratoriu del profesor Frederic M. Richards na Universidá Yale pa un añu posdoctoral en 1966. En Yale, trabayó como parte d'un equipu con Richards y Hal Wyckoff sobre la estructura cristalina d'otra enzima, ribonucleasa, que foi resuelta pocu dempués de qu'ella se foi: la cuarta estructura de proteína resuelto.

## Carrera
Dempués del so añu posdoctoral en Yale, tornó al Reinu Xuníu en 1967 y tomó el puestu d'aidar nel Departamentu de Zooloxía de la Universidá d'Oxford. Johnson foi capaz de combinar la enseñanza cola investigación independiente y siguió el so trabayu sobre la lisozima y nuevos estudios cristalinos sobre otres enzimes. En 1972 recibió dellos cristales de glucóxenu fosforilasa y esto foi l'empiezu d'un capítulu importante na so carrera d'investigación. Ella empezó un analís detalláu por aciu cristalografía de rayos X de la proteína, que yera ocho veces más grande que la lisozima y enforma mayor que cualesquier de les otres proteínes que les sos estructures fueren resueltes pa esi entós. En 1973 foi designada como profesora na universidá (lecturer), un yá que foi acomuñáu col Somerville College. Volvióse un Additional Fellow de la universidá y la Janet Vaughan Lecturer. Ella agora yera capaz d'espandir el so equipu d'estudiantes graduaos ya investigadores posdoctorales. El trabayu de la fosforilasa desenvolvióse y pa 1978 l'equipu afayara la so estructura y foi capaz de trabayar nes sos propiedaes de control biolóxicu. El glucóxenu fosforilasa atopar nos músculos y ye responsable de movilizar l'almacenamientu d'enerxía del glucóxenu p'aprovir combustible pa sostener la contraición muscular. Nel músculu en reposu la enzima ye apagada pa prevenir la degradación desbalidora del combustible, pero en respuesta a señales nervioses o hormonales la enriba ye encendida casi simultáneamente pa xeneral el suplementu d'enerxía. La so investigación foi dirixida escontra l'entendimientu de les bases moleculares de les propiedaes biolóxiques de mecanismos de control y catálisis. El so equipu usó la brillosa fonte de rayos X xenerada na Synchrotron Radiation Source en Daresbury, qu'aprovió datos que nun podríen ser llograos cola fonte local. Foi profesora de la Cátedra David Phillips en biofísica molecular na Universidá d'Oxford ente 1990-2007.

El llaboratoriu de Johnson en Oxford resolvió y estudió munches otres estructures de proteínes, ella apurrió 100 entraes nel Protein Data Bank incluyendo munches formes de glucóxenu fosforilasa y de complexos CDK/ciclina del ciclu celular. Xunto con Tom Blundell ella escribió un influyente llibru de testu sobre cristalografía de proteínes. Ella foi Direutora de Ciencies de la Vida en Diamond Light Source ente 2003-2008, y foi Fellow del organismu ente 2008-2012. Diamond Light Source ye la instalación nacional británica de radiación de sincrotrón en Harwell, Oxfordshire.

## Honores
Dióse-y la orde de Dama Comandante (DBE) en 2003, y convirtióse en Dama del Imperiu Británicu. Foi Fellow (miembru) del Corpus Christi College y Fellow Honorariu del Somerville College. Recibió dellos graos honorarios, incluyendo: Doctor of Science honorariu (Hon DSc) na Universidá de Saint Andrews, 1992; Hon DSc na Universidá de Bath, 2004; Hon DSc nel Imperial College London, 2009; Hon DSc Universidá de Cambridge, 2010. Foi escoyida Miembru de la Royal Society, 1990; Miembru Acomuñáu de la Tercera Academia Mundial de Ciencia, 2000; y un Asociáu Estranxeru de l'Academia Nacional de Ciencies d'Estaos Xuníos, 2011.

## Vida personal
Johnson casóse col físicu teóricu Abdus Salam en 1968. Él darréu compartiría'l Premiu Nobel de Física en 1979 pol so trabayu sobre la unificación electrodébil. Tuvieron dos fíos: un fíu nacíu en 1974 y una fía nacida en 1982. Ella finó'l 25 de setiembre de 2012 en Inglaterra.

## Referencies

## Enllaces esternos

* (n'inglés) Molécula del Mes nel PDB: Glucóxenu fosforilasa 
*