open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Julio Galán Gómez

**Julio Galán Gómez**  foi un reputáu arquiteutu español, fíu del tamién arquiteutu Julio Galán Carvajal. Nació en La Coruña por cuenta que'l so padre yera nesi momentu arquiteutu municipal de la ciudá. Xunto col so padre, tien una cai dedicada col so nome n'Uviéu. 

Trabayaron xuntos mientres un curtiu periodu de tiempu a finales de los años 30. Julio Galán Gómez moró n'Uviéu, onde tenía'l so estudiu, y foi arquiteutu municipal de Llangréu nos años 50. 

## Obres
Foi especialmente conocíu pola reconstrucción tres la Guerra Civil de los edificios de les caxes d'aforros d'España: Uviéu, Álava, Segovia, La Coruña, Lugo, Soria, Albacete, Castellón, Ávila, Santiago de Compostela, Burgos y Lleón. Destaquen dellos edificios urbanos n'Uviéu, Avilés, Santander o La Felguera y Sama (Llangréu).

## Referencies

## Enllaces esternos
Julio Galán Martín

**Julio Galán Martín**  foi un escenógrafu y interiorista asturianu.

Nació nel senu d'una familia d'artistes: el so padre y el so güelu, Julio Galán Gómez y Julio Galán Carvajal fueron dos de los más destacaos arquiteutos d'Uviéu del sieglu XX; amás, yera sobrín del escritor José Luis Martín Vigil, y sobrín nietu de la pintora María Galán.

Tuvo'l so primer contautu col teatru na so tierra, y a finales de los años 1970 viaxó a Madrid pa prosiguir cola so carrera, compatibilizando los sos trabayos d'escenografía y vestuariu pa teatru y ópera col diseñu d'interiores. Consiguió la reconocencia a nivel nacional en 1980, cuando collaboró con Emilio Sagi nel montaxe de la ópera *[[La Traviata]]*, de Giuseppe Verdi, espectáculu que-yos mereció'l nomatu de *tándem Sagi-Galán*, y foi aplaudida en numberosos teatros españoles ya internacionales, pos trabayó n'escenarios de Washington, Los Angeles, Tokiu, Venecia, Xinebra, Buenos Aires o Boloña, ente otros.

Ente los sos montaxes destaquen *Lucía de Lammermoor*, *Tosca* o la so visión de *La Bohéme*, y encargóse del montaxe y escenografía de la gala de los Premios Goya en 1995.

## Referencies

## Enllaces esternos
Julio Gilsanz

**Julio González**, más conocíu como **Julio Gilsanz**,) ye un guitarrista asturianu.

## Biografía
A los dolce años empieza la so formación musical de la mano de Luis Magín coles sos primeres lleiciones de guitarra y de solféu,más tarde estudiu, con Demetrio Ballesteros y Anri Shivata guitarra clásica. Como guitarrista llétricu ye totalmente autodidacta.Les sos grandes influencies nun principiu fueron The Beatles, Led Zeppelin y sobremanera Eric Clapton, na so primer dómina.

Yá nos 70, Julio Gilsanz y el so amigu Nacho Martínez formen el Trafalgar. Más tarde tocó con Grisú, a finales de los 70.

Tres la "mili" un amigu unvió-yos unes cintes sos a la compañía Guimbarda, asina que Julio dir a Madrid y empezó a tocar ellí. Tou empezó a rodar cuando grabó'l LP "El Tigre de Guadarrama", de Vainica Doble. Tres esto, Julio conoció a Ramón Julio Martínez Márquez, más conocíu como Ramoncín, col que grabaría discos como "La vida nel filu", "Ramoncinco" o "Fe ciega" y foi nestos años, ente 1984 y 1990, cuando conoció a Brian May, guitarrista de Queen, que fizo un arrogante solu na tema "Como un xuxuriu".

Yá nos 90 Xunetu decide quedase n'Asturies. Tocó con The Meyores y produció un discu de la banda de heavy metal Marvel. Más tarde, Julio foi ficháu como arreglistas y direutor musical de la famosa banda d'agru-rock Los Berrones, amás de guitarrista. En principiu solo diba tar un añu, pero entá sigue nes files de la banda tres más d'una década.

Collaboró tamién con Toli Morilla , Xulio Antídioy Danny Daniel, ente otros munchos. Puede destacar que foi músicu de sesión nel conciertu que Martha Reeves dio en Xixón en 2010.
Anguaño, aparte de Los Berrones, toca cola so propia banda Julio Gilsanz Blues Band y col grupu tributo a Supertramp The Logical Dream.
Amás, ye profesor de guitarres llétrica y acústica na Universidá Popular del Conceyu de Xixón.

En 2012 y 2014 ye nomáu al AMAS a meyor guitarrista asturianu pola so carrera profesional.

## Referencies

## Enllaces esternos
*
*
Julio Iglesias Rouget

**Julio José Iglesias Rouget**,  deportivamente conocíu como **Julio Iglesias** o **Rouget**, ye un ex-xugador profesional de fútbol asturianu. Xugaba na demarcación de porteru. Anguaño desempeña los llabores d'entrenador de porteros en Sporting Cristal.

## Clubes

### Xugador

### Entrenador de porteros

### Entrenador

## Referencies

## Enllaces esternos
Julio Somoza

**Julio Somoza de Montsoriú y García Sala**  foi un historiador asturianu.

## Biografía
La so infancia trescurre en Galicia y Castiella y Lleón n'ónde intenta aportar a l'Academia d'Artillería, yá que nun consigue por cuenta de un problema físicu.

En 1873 instalar en Xixón y empieza a dedicase al estudiu de la hestoria y cultura d'Asturies.

En 1881 funda xunto a Máximo Fuertes Acevedo, Braulio Vigón y Fermín Canella Secades «La Quintana» una especie d'academia pal estudiu de los costumes y pasáu d'Asturies. A parte d'esti llabor empecipia les sos collaboraciones con distintos periódicos del ámbitu rexonal como *[[El Productor Asturianu]]*, *[[El Eco de Asturias]]*, *[[Revista de Asturias]]* o *[[Diariu El Carbayón]]* y en Madrid en *[[La Ilustración Gallega y Asturiana]]* (1879-1982). Pa estes collaboraciones usaba de cutiu el seudónimu *Don Diego de Nueche*.

En 1909 foi nomáu cronista oficial de la villa de Xixón, y en 1924, tres la muerte del so amigu Fermín Canella, cronista oficial del Principáu d'Asturies, cargos que desempeñó hasta'l so fallecimientu en Xixón en 1940.

## Obra

Foi gran almirador de la figura de Xovellanos escribiendo numberoses obres en redol a la figura y la obra del ilustráu. Dientro d'esta etapa podemos indicar:

*Xovellanos: nuevos datos pa la so biografía (1885)
*Les amargures de Xovellanos: Esquisa biográfica con notes y setenta y dos documento inéditos (Xixón, 1889)
*Escritos inéditos de Xovellanos, dispuestos pa la impresión (Barcelona, 1891)
*Inventariu d'un jovellanista (Madrid, 1901)
*Documentos pa escribir la biografía de Xovellanos (Madrid, 1911)
*Cartes de Xovellanos a Lord Vassall Holland sobre la guerra de la Independencia —1808-1814—, con prólogu, notes y índices aclaratorios (Madrid, 1911)
*Xovellanos: manuscritos inéditos, raros o esvalixaos (Madrid, 1913)

Otres obres son:

**«Cosiquines de la mió quintana»* (Uviéu, 1884).
**«Noticia biográfiques y bibliográfiques de Máximo Fuertes Acevedo»* (Uviéu, 1885).
**«Rexistru Asturianu»* (Uviéu, 1927)

## Bibliografía
* 

## Referencies

## Enllaces esternos
Julián Ayesta

**Julián Ayesta Prendes**  foi un escritor, dramaturgu y diplomáticu asturianu. Foi collaborador de les delles revistes lliteraries de la posguerra, como *[[Revista Garcilaso]]*, *Acanto*, *Fantasía* o *Juventud*.

## Biografía
Nacíu nel senu d'una conocida familia asturiana, llicencióse en Derechu y en Filosofía y Lletres, y en 1947 ingresó na Carrera Diplomática. Nesti ámbitu ocupó diversos cargos en distintes llegaciones en Beirut, Bogotá, Ámsterdam, Viena y l'antigua Yugoslavia, na que foi Embaxador d'España -l'únicu embaxador español, yá que antes nun esistíen rellaciones diplomátiques y dempués desfíxose l'Estáu yugoslavu-.

## Obres
Foi autor de diverses obres de teatru, tales como *A cencielles asina* (1943), *El cobarde Serafín* (1943), *La ciudá alloñada* (1944) y *El fusilamiento de los zares* (1961), ente otres.

La so obra más conocida ye la curtia novela *[[Helena o el mar del verano]]* (primer edición: Ínsula, 1952; reeditada depués por Ediciones Arión, 1958; Seix Barral, 1974; Sirmio, 1987; Planeta, 1996; y El Cantil, 2000, con numberoses reimpresiones posteriores), "un llibru llenu de gracia y de frescura", según escribió José Luis Cano. La novela, única obra de narrativa del autor, foi traducida al francés (1992), al alemán (2004), al griegu (2005), al holandés (2006), al inglés (2008) y al italianu (2009).

Póstumamente publicáronse dos llibros con testos sos: *Cuentos* (Valencia, Pre-Testos, 2001) y *Dibuxos y poemes* (Madrid, Trotta, 2003), n'ediciones preparaes por Antonio Pau.

Una selección de los sos rellatos fueron recoyíos na *Antoloxía del cuentu de posguerra*, de Medardo Flaire (Madrid, 1994) y na *Antoloxía de cuentistes españoles*, de Francisco García Pavón (Madrid, 1984).

## Referencies

## Enllaces esternos
Julián Espina

**Julián Espina**  ye un sacerdote católicu arxentín. 

El Padre Julian Espina, sostién la posición teolóxica del sedevacantismo, que afirma la vacancia de la Sede Apostólica de Roma, al sostener que los Pontífices reinantes dende'l Conceyu Vaticanu II (Xuan XXIII, Pablo VI, Xuan Pablo I, Xuan Pablo II, Benitu XVI y Francisco) defendieron y arrobinaron herexíes promulgaes por dichu Conceyu, nes sos Declaraciones y Documentos, tales como "Nostra Aetate", "Unitatis Redintegratio", "Lumen Gentium", ente otres. Esta postura nun tien de ser confundida colos lefebvristas, qu'anque nun acepten el Conceyu Vaticanu II, nun consideren al Papa, un antipapa.

## Vida

Fíu de Carlos Espina Rawson y María Magdalena Leupold Carbó, a los 4 años Espina treslladóse cola so familia a Arxentina cuando camudó'l destín diplomáticu del so padre, cónsul a partir de 1956 en representación del gobiernu de facto de la autoproclamada de la Revolución Llibertadora.

Dempués del serviciu militar entró nel seminariu pa sacerdotes Nuesa Señora Corredentora, perteneciente a la Hermandá Sacerdotal San Pío X, allugáu en La Rexa, partíu de Moreno, Provincia de Buenos Aires. Anque tiempu dempués alloñóse del lefebvrismo . Güei vive n'El Retiru, Molinari, un pueblu cercanu a la ciudá de Cosquín, en Córdoba, Arxentina.

## Casos

El grupu alredor d'Espina cobró importancia mediática per primer vegada nel añu 1996, cuando intentó atrabancar la proyeición de la película The Last Temptation of Christ, na Universidá Nacional de Córdoba.

En 2004 el grupu manifestóse violentamente en contra d'una esposición d'arte na municipalidá de Córdoba, siendo la causa un dibuxu d'un artista arxentín qu'amosó a la Virxe María copulando col Espíritu Santu. La esposición foi atayada pol incidente y dos funcionarios municipales fueron suspendíos por Lluis Xuez, que ye católicu creyente.

En xunu de 2007 el grupu, xunto con un conocíu barrabrava del Club Atlético Belgrano, destruyó práuticamente toles obres d'un dibuxante cordobés nuna esposición d'un centru cultural. La causa fueron dos dibuxos satíricos: n'unu'l preselbe d'una escena navidiega foi reemplazáu por una televisión, na otra una virxe María ye siendo mexada por ánxeles. Espina y los sos siguidores fueron deteníos, pero recuperaron la llibertá hores más tarde. El casu foi una de les temes principales en dellos medios arxentinos.

N'ochobre de 2007 el grupu atrabancó una esposición de la Universidá Nacional de Córdoba al respeutive de la llibertá d'espresión, tratando de torgar l'ingresu de visitantes. La causa fueron les mesmes imáxenes satíriques que nos dos casos anteriores. Espina foi denunciáu darréu.

## Fuentes
http://www.catolicosalerta.com.ar/2004/entrevista.html

## Enllaces esternos
Julián García-San Miguel

**Julián García San Miguel y Zaldua**  foi un políticu y escritor asturianu, ministru de Gracia y Xusticia mientres la rexencia de María Cristina d'Habsburgu.

## Biografía
Estudió Derechu na Universidá d'Uviéu, doctorándose en Madrid en 1865, con una tesis avera del derechu históricu d'España, sobre cuestiones de matrimoniu. Darréu, foi abogáu n'Uviéu, exerciendo la docencia na Universidá d'Uviéu. Tamién foi miembru de la Comisión de Monumentos y miembru correspondiente de la Real Academia de la Historia. Foi asiduo collaborador de la prensa asturiana, cuantimás de *[[El Faro Asturiano]]*, onde escribía artículos eruditos y razonaos arriendes del discutiniu amenáu sobre l'autenticidá del Fueru d'Avilés, na que tomaron parte importantes historiadores, filólogos y paleógrafos españoles de la dómina. 

Dada la so ideoloxía lliberal-monárquica, sofitó la revolución de 1868, enfrentándose darréu a los partidarios de la candidatura al tronu d'Antonio d'Orleans, a quien venció nes eleiciones de 1869 na circunscripción d'Avilés. Foi partidariu d'Amadéu de Saboya, quien lu nomó gentilhombre de cámara, concediendo'l títulu de marqués de Teberga al so padre. Al derrumbar la monarquía amadeísta y dempués la República, San Miguel reconoció la Restauración borbónica. 

Yá nel réxime de la Restauración, volvería ser escoyíu diputáu a Cortes per Avilés, nos comicios celebraos ente 1879 y 1905. Pasó al Senáu en 1907 como senador vitaliciu. Desempeñó'l cargu de ministru de Gracia y Xusticia ente'l 6 de marzu de 1901 y el 19 de marzu de 1902 nun gabinete Sagasta. Tamién foi direutor xeneral de beneficencia y subsecretariu de gobernación. Foi miembru del Conseyu d'Estáu y de la Real Academia de Xurisprudencia. 

En 1885, al morrer el so padre, heredó'l títulu de marqués de Teberga. Tuvo venceyáu a la construcción del ramal del ferrocarril a Avilés, que foi inauguráu en 1890. El so padre fuera unu de los más puxantes armadores y comerciantes d'Avilés, y a la so muerte heredó tamién los sos negocios. Foi autor de gran númberu de discursos parllamentarios.

## Obres
* **' (Madrid, 1897)
* **' (Madrid, 1901)
* ** (Madrid, 1907)

## Referencies

## Bibliografía
* 
* 

## Enllaces esternos
Julián Suárez Inclán

**Julián Suárez Inclán** (Avilés, 1848- Madrid, 1909) Militar y escritor asturianu, miembru d'una familia de la fidalguía asturiana. El so padre foi Estanislao Suárez Inclán y el so hermanu'l ministru lliberal Félix Suárez Inclán.

## Trayeutoria militar
Matricular na Escuela d'Estáu Mayor, xubiendo con rapidez. En xunetu de 1865 yá yera subteniente y en 1866, por cuenta de la so intervención na sulevación de los sarxentos del cuartel de San Gil, foi condecoráu. Poco dempués foi xubíu a teniente d'Estáu Mayor. Tomó parte na batalla de Alcolea, col Reximientu de Húsares de Pavía, siendo xubíu a capitán. Formó parte de la comisión especial de Defensa del Reinu, xubiendo a coronel en 1892. En 1895 participó na Guerra de Cuba, siendo nomáu xeneral de brigada y condecoráu dos veces cola Gran Cruz al Méritu Militar. En 1900 foi designáu miembru de la Real Academia d'Historia.

## Actividá política
Foi diputáu a Cortes pola circunscripción de Pravia de 1886 a 1890, de 1893 a 1895 y de 1898 a 1909.

## Obres
* *Tratáu de topografía* (1879), premiáu cola Medaya d'Oru na Esposición Universal de Barcelona (1883)

## Referencies

* so%C3%A1rez_Incl%C3%A1n Julián Suárez Inclán en Madripedia
Justo Cuervo

**Justo Cuervo Arango O. P.**  foi un relixosu dominicu asturianu, catedráticu y publicista.

## Biografía
Justo Cuervo Arango nació en Folgueras, pueblu del conceyu de Pravia (Asturies), siendo fíu de llabradores. Foi unviáu a estudiar la segunda enseñanza al Colexu de Los Cabos, treslladándose darréu al Colexu de Courias (Cangas), onde ingresó nel Conventu de San Xuan Bautista de la Orde de Predicadores, tomando'l vezu'l 10 de setiembre de 1875. Terminaos los sos estudios eclesiásticos iniciales, foi treslladáu a Salamanca pa estudiar Filosofía y Lletres na so Universidá, llogrando'l grau de llicenciáu en 1885. Ente 1887 y 1889 cursa'l doctoráu na Universidá Central de Madrid, que llogró cola tesis *El maestru Fr. Diego de Ojeda y la Cristiada*. Concluyíos los sos estudios foi destináu al Colexu de los Dominicos de Vergara, en Guipúzcoa. En 1891 foi destináu como profesor de Filosofía al Colexu de Courias, y darréu como profesor de Sagrada Escritura. En 1895 foi nomáu rector de Courias. Darréu foi treslladáu al Conventu de San Esteban de Salamanca, onde finaría'l 28 d'avientu de 1921.

L'Academia de la Historia nomó-y académicu correspondiente en 1913. Tamién-y galardonó, en 1920, col Premiu al Talentu.

Mientres la so estancia en Salamanca desempeñó diversos cargos d'importancia cultural y científica, ente ellos el de presidente de la Comisión de Monumentos, que desempeñó hasta la so muerte.

Bona parte de la so actividá como escritor ya investigador centrar nel estudiu de la vida y obra de Fray Luis de Granada.

## Obres
* *El maestro Fr. Diego de Ojeda y la Cristiada* (Pravia, 1895, reimpresa en Madrid, 1898).
* *Biografía de Fr. Luis de Granada con unos artículos literarios donde se demuestra que el venerable padre y no san Pedro de Alcántara es el verdadero y único autor del Libro de la Oración* (Madrid, 1895).
* *El monasterio de San Juan de Corias* (Xixón, 1898, y segunda edición en Salamanca, 1915).
* *Historiadores del convento de San Esteban de Salamanca* (Salamanca, 1914-1915).
* *Fr. Luis de Granada y la Inquisición* (Salamanca, 1915).
* *Fr. Luis de Granada, verdadero y único autor del Libro de la Oración y Meditación* (Madrid, 1919).

## Bibliografía
* Suárez, Constantino: "Cuervo Arango (Fr. Justo)". En: *Escritores y artistes asturianos: índiz bio-bibliográficu*. Madrid, 1936. Tomu II, p. 486-489.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Reproducción facsimilar de , artículu apaecíu na obra *Asturies* de Bellmunt y Canella (Xixón 1895-1900) y publicáu n'edición electrónica por Tous pa Tous, Sociedá Canguesa d'Amantes del País en 2009.
Laura Casielles

**Laura Casielles**  ye una periodista y escritora asturiana. Anguaño ye direutora de conteníos del Institutu 25M pa la Democracia. Ente 2014 y 2017 ocupó diverses responsabilidaes nel área de prensa y comunicación de Podemos, formación na que tamién formó parte del Conseyu Ciudadanu. 

Casielles ye Llicenciada en Periodismu pola Universidá Complutense de Madrid, Máster n'Estudios Árabes ya Islámicos Contemporáneos pola Universidá Autónoma de Madrid y Llicenciada en Filosofía pola UNED. La so investigación doctoral enceta la lliteratura en llingua española escrita por autores d'orixe marroquín y saḥarianu. 

Como poeta, publicó los llibros *Soldado que huye* (Hesperya, 2008), *Los idiomas comunes* (Hiperión, 2010) publicáu gracies al Premiu de Poesía Nueva Antonio Carvajal y gallardoniáu col Premiu Nacional de Poesía Nueva Miguel Hernández en 2011. En 2014 apaeció *Las señales que hacemos en los mapas* (Libros de la Herida). Tamién publicó'l cuadiernu *Breve historia de algunas cosas* (4 d'agostu, 2017).

Escribe en medios como *La Marea*, *La Madeja*, *Atlántica XXII*, *La Tribu* o *Liberoamérica*, ente otros. Foi una de los fundadores y coordinadores del portal d'información sobre la vida árabe AISH. Como traductora del francés publicó *Desde la otra orilla* (Valparaíso, 2017), una antoloxía del poeta marroquín Abdellatif Laâbi.

## Obra poética
* *Breve historia de algunas cosas*.4 d'agostu, 2017.
* *Las señales que hacemos en los mapas*, 2014.
* *Los idiomas comunes*. Hiperión, 2010.
* *Soldado que huye*. Hesperya, 2008. (Autoedición) 

## Referencies

## Enllaces esternos
* Blogue de Laura Casielles ''Tres pies del gatu'' 
* Tumblr de Laura Casielles en ''Express del gatu''
Leonardo Verdín Bouza

**Leonardo Verdín Bouza**  ye un políticu asturianu. Foi diputáu na Xunta Xeneral del Principáu y Vicepresidente y Conseyeru de Cooperación del Gobiernu d'Asturies presidíu por Sergio Marqués ente 1998 y 1999.

Nes eleiciones autonómiques de 1991 formó parte de la candidatura del Partíu Popular a la Xunta Xeneral del Principáu pola circunscripción central, consiguiendo un escañu como Diputáu. Nesa llexislatura, foi vocera del área d'Economía y Facienda del Grupu Parllamentariu Popular y vocal del Conseyu d'Alministración de Caxa d'Asturies.

Revalidó'l so escañu nes eleiciones de 1995, les primeres nes que'l Partíu Popular consigue ganar n'Asturies y formar gobiernu, presidíu por Sergio Marqués. Tres la crisis de gobiernu de 1998, na que les diferencies de criteriu ente'l Presidente del Gobiernu y los dirixentes del Partíu Popular autonómicu y nacional provocaron una dixebra nel PP asturianu, que desaguó na fundación d'URAS, Leonardo Verdín entró nel Gobiernu como Vicepresidente del mesmu y Conseyeru de Cooperación.

Nes eleiciones de 1999, allegó como númberu 2 pola circunscripción central na candidatura de la Unión Renovadora Asturiana encabezada por Marqués, revalidando de nuevu'l so escañu.

Nes eleiciones de 2003, encabezó la candidatura d'URAS al Conceyu de Xixón, ensin consiguir representación.

## Referencies

## Enllaces esternos
Leoncio Mas y Zaldúa

**Leoncio Mas y Zaldúa**  foi un escritor y militar español.

## Biografía

En 1866 ingresó na Academia d'Artillería de Segovia. En 1871 aportó a teniente d'artillería, siendo destináu a Pamplona y en 1872 a capitán. Intervién na Tercer Guerra Carlista, combatiendo colos lliberales. Foi-y encargada la redaición de la memoria del asediu de Cartaxena mientres la Revolución cantonal, tres el cual foi condecoráu con delles cruces coloráu y xubío a teniente coronel. Foi profesor na Escuela Cimera de Guerra. Foi articulista en prensa y na revista *Memorial d'Artillería*, que dirixó. Foi autor de múltiples memories ya informes d'artillería. Realizó'l reglamentu pal serviciu d'artillería en campaña. N'Italia y Francia estudió la organigrama del Estáu Mayor de los sos exércitos.

## Obres

* *L'artillería en campaña* (1880)
* *Lleiciones sobre'l serviciu y emplegu tácticu de l'artillería de campaña* (1882), pola que foi xubíu a coronel
* *Lleiciones sobre'l serviciu de l'artillería nos servicios de places (ataque y defensa)* (1888 y 1906)
* *Lleiciones de química ya industria militar* (1895)
* *Elementos de siderurxa* (1905)

## Condecoraciones
* Medaya al Méritu Militar
* Lexón d'Honor
* Gran cruz de la Orde de San Hermenegildo
* Gran cruz de la Orde d'Isabel la Católica
* Orde Militar de Cristu Gran Cruz de Cristu

## Referencies

* Leoncio Mas y Zaldúa, biografía
Leticia Díaz

**Leticia Díaz Rodriguez** , ye la conseyera de Presidencia y Xusticia del Gobiernu de Cantabria dende xunu de 2011.

Díaz ye Llicenciada en Derechu y ye funcionaria de carrera del Cuerpu Facultativu Superior de los Servicios Xurídicos del Conseyu de Gobiernu de Cantabria y del Cuerpu Cimeru de Lletraos de Cantabria. Foi secretaria xeneral de la Conseyería de Sanidá, Consumu y Servicios Sociales de 1999 a 2003 y Presidenta de la Xunta Vecinal de Ceceñas de 1996 a 1999. En 2010 sustituyó nel Senáu a Luis Bárcenas. En 2011 foi nomada pol Presidente del Gobiernu de Cantabria, Ignacio Diego, Conseyera de Presidencia y Xusticia. 

## Referencies
Leticia Sánchez Ruiz

**Leticia Sánchez Ruiz**  ye una periodista y novelista española, ganadora en 2009 del IX *[[Premiu de Novela Emilio Alarcos]]* pola so novela *Los libros luciérnaga* y en 2011 del Premiu Atenéu Nuevu de Sevilla de Novela por *El gran juego*.

## Biografía y obra
Cursó estudios de Secundaria nel Colexu Auseva de los HH Maristes, d'Uviéu. Llicenciada en Ciencies de la Comunicación pola Universidá Pontificia de Salamanca, empieza la so trayeutoria collaborando con diversos medios de comunicación como columnista, redactora y crítica lliteraria. Publicó los sos cuentos nos periódicos asturianos *Oviedo Diario* y ''El Comercio''.

En 2004 empieza la so carrera lliteraria ganando'l so primer concursu: el *IV Premiu Tétrada Lliteraria de Novela Curtia*, gracies a *El precio del tiempo*. En 2009 escribe la so primer novela, *Los libros luciérnaga*, merecedora del *IX Premiu Internacional Emilio Alarcos Llorach* y publicada pola editorial Algaida na seronda del mesmu añu. La so segunda novela, *El gran juego*, ganó'l premiu *Atenéu Nuevu de Sevilla* de 2011 y foi publicáu pola mesma editorial. Dambes noveles fueron traducíes al italianu con gran ésitu so los títulos *I libri dell'anima* y *Il grande gioco*

En 2019 espubliza la novela *Cuando es invierno en el mar del norte* cola editorial Pez de Plata​, que'l so títulu homenaxa un versu del poeta uvieín Ángel González.

## Referencies
Loreto Fanjul

**Loreto Fanjul**  ye una pintora asturiana.

Empieza a pintar nel taller d'Eugenio Tamayo y dempués de trabayar con dellos pintores asturianos, completa la so formación con estudios académicos de grabáu na Escuela d'Artes y Oficios Artísticos d'Uviéu y en Zaragoza.. 

Ye profesora de Dibuxu mientres 16 años nel Colexu École y paralelamente nel Taller de Pintura y Grabáu de Loreto Fanjul, nel qu'imparte clases a neños y adultos comenenciudos en desenvolver la so creatividá al traviés de les distintes téuniques artístiques.
Na década de los 80, fundó'l GRUPU AYALA xunto a otros pintores asturianes.

Les sos obres cuelguen na Biblioteca Nacional (Madrid), Conceyu d'Ayer, Institutu “Príncipe d'Asturies” (Moreda), Caxa d'Aforros municipal de Vigo, Bancu de Fomentu (Uviéu), BBVA (Uviéu), Caxa d'Aforros d'Asturies, Ilesia de La Nuesa Señora de les Nieves (Caborana), Fundación Caixa de Pensiones (Tárrega), Colexu de Médicos (Barcelona),……… y, en perabondoses coleiciones particulares.

## Esposiciones

*1979 Sala d'esposiciones del Bancu de Fomentu. Uviéu.
*1979 Caxa d'Aforros d'Asturies. Xixón.
*1980 Casino de Mieres.
*1981 Asociación d'Artistes. La Coruña.
*1982 Sala Nozal. Uviéu.
*1983 Caxa d'Aforros de Vigo.
*1984 Agrupación social Canal de Sabela II. Madrid.
*1984 Sala Polivalente Saleses. Uviéu.
*1985 Sala d'arte del Bancu de Bilbao. Uviéu.
*1987 Esposición itinerante Caxa d'Aforros d'Asturies: Xixón, Mieres, La Felguera, Avilés y Uviéu.
*1988 IV Xornaes Culturales I.B. Príncipe d'Asturies. Moreda.
*1990 Colexu de Médicos. Barcelona.
*1990 Fundación Caixa de Pensiones . Tárrega (Lérida).
*1990 Centru Asturianu. Barcelona.
*1996 Bancu Bilbao - Vizcaya. Uviéu.
*2004.- Auditoriu Príncipe Felipe. Uviéu.

## Referencies

## Enllaces esternos
*en Artistasdelatierra.com Loreto Fanjul

*https://www.lne.es/cuencas/2009/10/27/casa-duro-mieres-ufierta-exposicion-retrospectiva-artista-ayerana-loreto-fanjul/826118.html
*
*http://loretofanjul.blogspot.com.es/2009/12/exposicion-retrospectiva-1979-2009-sala.html?m=1
Lucas Rodríguez Pire

**Lucas Rodríguez Pire**  foi un conocíu químicu uvieín, descubridor del pesu atómicu exactu del carbonu que supunxo la base del famosu sistema de datación del carbonu-14 y creador del principiu alimenticiu Menem. El 11 de xineru de 1994 el Conceyu d'Uviéu aprobó denominar una cai del barriu de La Carisa col so nome.

## Biografía
Yera fíu d'un teniente de la Guardia Civil y la so madre yera de Somao, pero nació na capital española debíu al trabayu del so padre. Casáu con Amelia Laborda, enviudó a mediaos de la década de los 40. Tenía trés fíos.

### Carrera
Cursó la carrera de Ciencies Químiques na Universidá d'Uviéu, llicenciándose en 1919 con premiu estraordinariu. La so tesis doctoral, defendida en 1921, trató sobre'l pesu atómicu del carbonu, que llogró afaer hasta en trés decimales, frente al númberu enteru 12 que se-y concedía hasta entós. Esti descubrimientu sería la base del carbonu-14, que resultó d'enorme utilidá pa les dataciones nel tiempu.

Yera un predicador de la teoría de los radicales llibres y prueba d'ello foi'l principiu alimenticiu que'l mesmu patento llamáu Menem, una sustancia que ralentizaba l'avieyamientu celular y tuvo el so ésitu mientres delles décades sobremanera ente la población uvieína.
 
Foi direutor del llaboratoriu central de la Unión Española d'Esplosivos y del de la Fábrica de Mieresde la que llegó a der direutor de fabrica. Pertenecía al prestixosos Cuerpu de Químicos d'Aduanes. Tamién exerció la docencia nel Institutu de Mieres y nel de Quevedo en Madrid. En 1936 convertir en caderalgu na Universidá d'Uviéu, ocupando la cátedra de Química Téunica. Tres la Guerra Civil Española caltuvo'l so puestu como caderalgu, daqué nada habitual.

Foi delles vegaes escoyíu Diputáu Provincial. Foi Conseyeru de la Caxa d'Aforros d'Asturies.

Al igual que Grande Covián, recibió la condecoración de la Orde d'Alfonso X el Sabiu.

Xunto al rector Sabino Álvarez Gendín foi unu de los artífices de la sobrevivencia de la institución nuna dómina na que se tarrecía pola so continuidá; gracies a ellos la Facultá de Químiques de la Universidá d'Uviéu convertir nuna de les más prestixoses a nivel nacional. Foi interventor de la Universidá, decanu de Ciencies y vicerrector mientres venti años. Vicedireutor y miembru fundador del Real Institutu d'Estudios Asturianos. Construyó nel Campu de Maniobres l'edificiu de la Facultá de Ciencies, inauguráu en 1958 y allugó la Escuela de Mines nel llugar destináu a la Escuela d'Artes y Oficios, impulsando tamién l'Institutu Nacional del Carbón del que foi unos de los sos direutores. Xubilóse nel añu 1970 y finó'l 18 de xunu de 1989.

## Referencies
Lorenzo Martín Roales

**Lorenzo Martín Roales**  ye un ex-futbolista asturianu que xugaba como delanteru.

## Clubes

## Referencies

## Enllaces esternos
Lucía Herrera

**Lucía Herrera**  ye una direutora, guionista y productora de cine asturiana. En 2023 ye direutora d'antena de la Radiotelevisión del Principáu d'Asturies

## Datos biográficos
Lucía Herrera naz na ciudá de Xixón (Principáu d'Asturies). Llicenciada en Derechu y Ciencies del Trabayu, posgráu en Derechos de la Propiedá Intelectual pola Universidá Pompeu Fabra de Barcelona, llogra'l Premiu de fin de carrera nel añu 2002. Darréu, estudia la llicenciatura en Comunicación Audiovisual na Universidá Abierta de Cataluña. En collaborando en dellos proyeutos, asume la codirección de les siguientes películes de non ficción xunto a Juan Luis Ruiz: Lluvina (2002), Medrana (2004), El balagar (2005), Cinco deos (2006). L'escaezu Alcordances del 37 (2008), Los Fugáivos (2009) y Memories de les nueses güeles (2011). Dirixó Subir al cielo, la so primer película de ficción en solitariu.

## Filmografía

## Premios
*PREMIU AL DOCUMENTAL LLUVINA del II Festival Internacional INCUNA nel añu 2003 y Mención Especial pola so orixinalidá nel tratamientu visual del Patrimoniu Industrial
*PREMIU AL DOCUMENTAL LLUVINA nel Festival de Cine Asturianu de Lluvina, añu 2006

## Referencies

## Enllaces esternos

* Lucía Herrera: "Les muyeres siguimos xugando dende'l banquín" (Diariu Espansión).
* Lucía Herrera: "Puede faese cine ensin dineru público; depende de la necesidá de cuntar" (La Nueva España).
* Lucía Herrera: "Faer un llargumetraxe de ficción en Xixón ye tou un retu" (El Comercio).
Lorenzo Rodríguez-Castellano

**Lorenzo Rodríguez-Castellano**  foi un filólogu y bibliotecariu asturianu.

## Biografía
Realizó los sos estudios en Madrid, llicenciándose en Filosofía y Lletres na Universidá Central, onde se doctoró en Lletres con premiu estraordinariu en 1931. En rematando la so formación incorporóse al Centru d'Estudios Históricos. Ellí, so la coordinación de Tomás Navarro Tomás y xunto a Manuel Sanchís Guarner, Francesc de Borja Moll y Aníbal Otero, ente otros, trabayó na recoyida d'información que tenía de sirvir de base pa la ellaboración del *[[Atles Llingüísticu de la Península Ibérica]]*. El proyeutu paralizóse mientres la Guerra Civil (1936-1939) y nun foi retomáu hasta 1947. Munchos de los collaboradores finaron o tuvieron de colar al exiliu, casu del propiu Tomás Navarro Tomás. Rodríguez-Castellano, home d'idees progresistes, optó pol llamáu «exiliu interior» al rematar el conflictu y, tres tar afeutáu mientres un tiempu poles depuraciones de la dictadura, pudo retomar la so actividá profesional al llograr en 1944 ingresar por oposición como funcionariu nel Cuerpu d'Archiveros y Bibliotecarios. En 1946 foi nomáu primer direutor del Centru de Biblioteques d'Asturies, proyeutu qu'impulsara y del que foi responsable hasta xubilase en 1976. La guerra y la posguerra, llevaren la llimpieza, clausura y zarru d'ateneos y biblioteques, y l'amenorgamientu d'éstes a la mínima espresión n'Asturies. Mientres los trenta años que foi direutor, Rodríguez-Castellano destacó pol so trabayu en biblioteconomía, asina como pola proyeición, coordinación y notable dotación y espansión de les biblioteques públiques asturianes, trabayu que resultó un modelu a siguir nel restu d'España. En 1948, retomó tamién la so faceta como autor d'obres sobre filoloxía y fonética qu'empecipiara nos años 1930.

Académicu de númberu del Real Institutu d'Estudios Asturianos, llogró'l Premiu Luis Vives del Conseyu Cimeru d'Investigaciones Científiques (CSIC) pola so obra, *Aspectos del bable occidental* y l'encomienda de la Orde d'Alfonsu X el Sabiu pol so llabor profesional.

## Obres
Escoyeta d'obres:
* *La frontera del andaluz*, (con Tomás Navarro Tomás, 1932)
* *La aspiración de la "h" en el sur y oeste de España* (1936)
* *El habla de Cabra*, (con Adela Palacio, 1948)
* *La variedad dialectal del Alto Aller*, (1952)
* *El sonido [ts] (<1-, -11-) del dialecto asturiano*, (1953)
* *Aspectos del bable occidental*, (1954)
* *Estado actual de la "h" aspirada en la provincia de Santander*, (1954)
* *Contribución al vocabulario del bable occidental*, (1957)
* *Tomo I: Atlas lingüístico de la Península Ibérica*, (1962)
* *La diptongación de "e" y "o" en el habla de un pueblo pesquero de Asturias* (1963)
* *Ejercicios de pronunciación española* (1965)

## Referencies

## Enllaces esternos
Luis Díaz Alperi

**Luis Bernardo Díaz Alperi**  ye un políticu asturianu. Foi alcalde d'Alicante pol Partíu Popular dende 1995 hasta la so dimisión en 2008, ganando toles eleiciones municipales a les que se presentó por mayoría absoluta, siendo la persona que mayor númberu d'años foi alcalde per eleición popular.

## Biografía
Nació n'Uviéu'l 23 de xunu de 1945. El so tíu, el falanxista Agatángelo Soler Llorca, foi alcalde d'Alicante ente 1954 y 1963. Tempranu miembru d'Unión de Centru Democráticu (UCD) n'Alicante, en 1979 sería escoyíu presidente de la Diputación Provincial d'Alicante. Darréu pasóse a les files del Partíu Popular, siendo escoyíu conceyal nel Conceyu d'Alicante. Tres les eleiciones municipales de 1995 llograría faese cola alcaldía d'Alicante. 

Mientres el so mandatu destaquen la construcción de la Ciudá de la Lluz (industria cinematográfica) y el TRAM Metropolitanu d'Alicante, una combinación de tranvía y metro llixeru. Sicasí, el so mandatu tamién tuvo envolubráu en denuncies de corrupción, de les que foi esculpáu en 2009 según sentencia del Tribunal Cimeru de Xusticia.Magar nun asumió responsabilidaes polítiques. Sicasí, en 2011 volvió ser acusáu pola Fiscalía Anticorrupción pola so presunta intervención en tres delito urbanísticos coneutaos col casu Brugal.

Como yá anunciara mientres la última campaña eleutoral, fixo pública la so dimisión el 11 de setiembre de 2008 ensin dar nengún motivu adicional. Asocedió-y nel cargu l'hasta entós conceyal d'Urbanismu Sonia Castedo, tamién del Partíu Popular.

## Polémiques

### Implicación nel Casu Gürtel
N'ochobre de 2009 salió a la lluz pública la so vinculación nel Casu Gürtel, na que Franck Muller regaló un reló valoráu en 24.000 euros al políticu autonómicu Ricardo Costa Climent.

### Implicación nel Casu Brugal
En 2011, Luis Díaz Alperi y la so socesora l'alcaldesa electa d'Alicante, Sonia Castedo, fueron acusaos pola Fiscalía Anticorrupción de tres delito urbanísticos pudieron cometer los delitos de confechu, información privilexada y tráficu d'influencies por beneficiar al Enrique Ortiz Selfa. La investigación una de les cerca de venti ramificaciones de la operación Brugal. Ente otros beneficios, l'empresariu pagaría les vacaciones de dos selmanes de Díaz Alperi a Creta nun jet priváu, que se valoraron en más de 35.000 euros.

Castedo y Díaz Alperi fueren escoyíos nes eleiciones municipales del 22 de mayu de 2011 como diputaos na Cortes valencianes.

El 9 d'abril de 2014 presenta la so dimisión como Diputáu nes Cortes Valencianes, alegando "motivos de salú", anque la prensa resaltó tamién como causa probable, el tener abiertu xuiciu oral por trés delitos contra la facienda pública y otru de confechu impropiu, amás de siguir implicáu nel casu "Brugal" por irregularidaes nel PGOU de la ciudá d'Alicante en favor del empresariu Enrique Ortiz

## Ver tamién
* Llista d'alcaldes d'Alicante
* Eleiciones municipales d'Alicante

## Referencies

## Bibliografía
* 
* 
* 

## Enllaces esternos
Luis Fernández-Vega Diego

**Luis Fernández-Vega Diego**  foi un oftalmólogu asturianu. 

## Biografía
Estudió na Facultá de Medicina de San Carlos de Madrid, llicenciándose en 1946. Trabayó de volao nel consultoriu oftalmolóxicu de la familia tanto'l so padre como'l so güelu exercíen dicha oficiu— pa darréu movese a Londres, siguiendo la so formación nel Moorfields Eye Hospital. Remató los sos estudios en Nueva York gracies a una beca concedida pol doctor Ramón Castroviejo, con quien collaboró na creación del Institutu d'Investigaciones Oftalmolóxiques Castroviejo y la de l'Asociación de Becarios del Castroviejo.

Fernández-Vega Diego foi unu de los mayores impulsores del Institutu Oftalmolóxicu Fernández-Vega, qu'en 2010 tien una superficie de  metros cuadraos y que recibe añalmente a  pacientes.

Fíu de Luis Fernández-Vega Valvidares (30 de marzu de 1890-23 d'abril de 1980) y Elena Diego Somonte Barral (1898-1 de setiembre de 1994), tuvo tres hermanos: Álvaro (1924), Manuel y Elena (1921-14 de marzu de 1993). Casóse con Teresa Sanz Moliner, con quien tuvo dos fíos: Luis y Maite Fernández-Vega Sanz.

## Distinciones
Ente les reconocencies que llogró a lo llargo de la so trayeutoria profesional pueden citase los siguientes:

* 1994, Medaya d'Oru del Centru Asturianu de Madrid.
* 1996, Medaya de Plata del Principáu d'Asturies
* 1997, Cruz de Plata de la Guardia Civil.
* 1997, Fíu Predilectu de la Ciudá d'Uviéu.
* 2001, Gran Cruz del Méritu Humanitariu de la Xeneralidá de Cataluña.
* 2001, Premiu Europa.
* 2002, Medaya d'Oru al Méritu nel Trabayu.
* 2003, Medaya d'Oru de la Ciudá d'Uviéu, xunto col so hermanu Álvaro.
* 2006, Cruz *Pro Ecclesia et Pontifice* dada pol papa Benitu XVI.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Institutu Oftalmolóxicu Fernández-Vega.
Luis García Fernández

**Luis García Fernández** , conocíu como **Luis García**, ye un .

## Trayeutoria
Luis García formar nes categoríes inferiores del Real Uviéu y La Braña Club de Fútbol, dende onde pasó al Real Madrid C. F. "C". Llegó a debutar nel primer equipu del Real Madrid C. F. nun partíu de Copa del Rei. En 2003, el club blancu trespasó al xugador asturianu al Real Murcia, club col que debutó na Primer División d'España el día 31 d'agostu de 2003 nel partíu que'l club *pimentonero* xugó contra'l R. C. Celta de Vigo. A pesar de los once goles que llogró anotar na campaña 2003/04, el club murcianu baxó a Segunda División.

Na temporada 2004/05, Luis García fichó pol R. C. D. Mallorca, onde tuvo una regularidá goliadora que foi tenida en cuenta pol R. C. D. Español p'afitase nél como unu de los principales fichaxes de la campaña 2005/06. El trespasu de Luis García valorar en 2,8 millones d'euros. Les partes alcordaron que'l pagu de dicha cantidá tenía de faese efectivu por aciu quince pagarés de 186&nbsp;666 euros cada unu a desembolsar trimestralmente mientres cuatro años.

Luis, col númberu 10 na camiseta, consiguió col club *pericu* el so primer títulu como profesional (la Copa del Rei que'l club blanquiazul ganó ante'l Real Zaragoza na final que se xugó nel estadiu Santiago Bernabéu nel añu 2006), y tamién un subcampeonatu de la Lliga de la UEFA en perdiendo ante'l Sevilla F. C. na final que s'apostó en Glasgow el 16 de mayu de 2007). El 2 d'agostu de 2009, na inauguración del nuevu estadiu del R. C. D. Español, pasó a la historia por marcar el primer tantu en Cornellà-El Prat, collaborando na victoria del so equipu, con un resultáu final ente l'equipu llocal y el Liverpool F. C. de 3-0.

El día 31 d'agostu de 2011, tres hores antes de cerrase'l mercáu de fichaxes, robló como nuevu xugador del Real Zaragoza, poniendo fin asina a cinco años nel club barcelonés. Nel so segundu partíu enfrentar al so exequipo, al que ganó por 2-1, marcando amás los sos dos primeros goles cola camiseta zaragocista. El 5 de xunetu de 2012 llegó a la ciudá de Monterrey pa roblar un contratu de cesión per un añu con opción de compra col equipu de C. F. Tigres O. A. N. L. de la Primer División de Méxicu. Al acabar la campaña vuelve al Real Zaragoza pol qu'anueva dos años más.

El total de goles na so carrera ye de 131 goles (solo en partíos oficiales), onde destaquen los 2 goles qu'anotó na final de la Copa del Rei ante'l Real Zaragoza.

## Seleición nacional
Foi internacional cola seleición española en seis causes (hasta'l 18 d'ochobre de 2007). Luis Aragonés convocar por primer vegada'l 30 de mayu de 2007, sustituyendo al mancáu Fernando Torres, p'apostar dos partíos de clasificación pa la Eurocopa 2008. El so debú produció díes dempués, el 2 de xunu de 2007, nun partíu xugáu na ciudá de Riga contra la seleición de Letonia nel qu'España ganó por 0-2.

## Clubes

## Palmarés

### Campeonatos nacionales

### Otros campeonatos

### Torneos amistosos

## Referencies

## Enllaces esternos
Luis García-San Miguel

**Luis García-San Miguel Rodríguez-Arango**  foi un xurista español, catedráticu de Filosofía del Derechu, y famosu autor de publicaciones didáctiques y d'investigación. 

## Biografía
A partir de 1987 foi decanu de la Facultá de Derechu de la Universidá d'Alcalá, yá que desempeñaría mientres 12 años. Cuando finó, a la edá de 77 años, llevaba siete como profesor eméritu na mesma facultá. 

Llogró'l doctoráu en Derechu pola Universidá de la so ciudá natal. Asina mesmu, llograría la Llicenciatura en Filosofía, esta vegada en Madrid. En 1979 entraría como vocal na Asociación Española de Filosofía del Derechu. Tamién sería direutor del Institute of European Studies hasta 1988.

De convencimientos democráticos, vio bloquiáu'l camín escontra la cátedra mientres el tardofranquismu, daqué común na dómina, y previsible tres les publicaciones de *Notes pa una crítica de la razón xurídica* (1969) y *La sociedá autogestionada: una utopía democrática* (1972), ente otres.

La so posición frente a la transición española defendía un tresformamientu del réxime dende l'interior del propiu aparatu políticu del Estáu franquista. La so postura quedaría reflexada en *Teoría de la transición* (1981). Asina, pensaba que nun yera necesaria una rotura col anterior réxime, creyendo nuna reforma como la vía más eficaz pa instaurar una democracia n'España.

D'ideoloxía lliberal, tenía enclinos socialdemócrates, y él mesmu asitiábase ente les dos escueles que na España preconstitucional acopaben el mundu de la filosofía del Derechu: la escuela cercana a la socialdemocracia non marxista ("los de Ferraz", como él mesmu moteyar), y el iusnaturalismo católicu, defendíu polos discípulos d'Elías de Tejada (nesti casu, García-San Miguel referir a ellos como "los de Trento").

## Referencies

* Conseyu de ministros, 23 de marzu de 2001, pol que se-y fai entrega de la *Gran Cruz de la Orde Civil d'Alfonso X el Sabiu*.
* Obituario n'''El País''.
Luis José de Ávila

**Luis José de Ávila Fernández**  ye un periodista asturianu.
## Biografía
En titulándose como periodista na Escuela Oficial de Periodismu de Madrid, pasó a formar parte del diariu *[[Región]]* d'Uviéu en 1964, del que aportaría a direutor en 1981. Ente 1982 y 1986 lo foi de *[[La Hoja del Lunes]]* y ente 1986 y 1989 de *[[La Voz de Asturias]]*. 

Foi corresponsal n'Asturies de l'Axencia EFE, d'Europa Press y del desapaecíu diariu madrilanu Informaciones Hai tamién sío collaborador de les emisores de radio Radio Nacional d'España y Onda Cero, lo mesmo que de Televisión Española n'Asturies y de Radio Asturies de la Cadena SER y de la Televisión del Principáu d'Asturies'. Na actualidá collabora nel diariu La Nueva España, en La Hora d'Asturies y na Radio del Principáu d'Asturies amás del blogue www.deavila.eu

Amás de la so actividá puramente periodística, tamién desempeñó'l cargu de xefe de prensa de la Universidá d'Uviéu (1974-1989), el de presidente de l'Asociación de Prensa d'Uviéu (1990-1998) y el de direutor de comunicación de HUNOSA dende 1986. Ye autor de los llibros "Los 78 conceyos asturianos" y "Unu de los nuesos: Vicente Vallina, el médicu de los mineros".

El 21 de setiembre de 2019 ye ingresáu d'urxencia nel HUCA por un *ictus*. El 22 de setiembre de 2019 muerre a los 74 años.

## Referencies
*Biografía en ''deavila.com'' 

## Enllaces esternos

*Artículu: Esta ave nun llevanta vuelu
Luis Manuel Arias

**Luis Manuel Arias Vega** , conocíu como **Luis Manuel**, ye un ex-futbolista asturianu.

## Trayeutoria
Formáu nes categoríes inferiores del Real Uviéu, llegó a debutar col primer equipu na temporada 1985/86, na qu'apostó un únicu alcuentru. Nel conxuntu de la capital del Principáu d'Asturies permaneció mientres les siguientes nueve temporaes, hasta'l branu de 1995, siendo titular indiscutible en munches d'elles. Consiguió xubir a Primer División na campaña 1987/88 y vivió la meyor dómina histórica del club, que llegó inclusive a apostar competiciones europees.

Darréu, recaló na U. D. Salamanca, equipu nel que militó mientres tres temporaes magar qu'en la primera d'elles nun pudo evitar el descensu a Segunda División. Tres un añu en blancu, nel branu de 1998 llegó al C. D. Toledo, entós en Segunda División, onde se convirtió nun xugador fundamental, con setenta y siete alcuentros apostaos y tres goles marcaos en dos campañes. Sicasí, collechó un nuevu descensu nel añu 2000, nesti casu a Segunda División B. L'exerciciu 2000/01 apostar na S. D. Ponferradina, onde xugó trenta partíos y anotó un gol. El so últimu equipu foi'l Águilas C. F., en Tercer División, onde permaneció de 2001 a 2003.

### Tres la so retirada
En mayu de 2004 foi nomáu direutor deportivu del Real Uviéu.

## Seleición nacional
Xugó cuatro alcuentros cola seleición nacional ente 1989 y 1992. Debutó'l 13 d'avientu de 1989 frente al combináu de  nun amistosu celebráu nel estadiu Heliodoro Rodríguez López de Santa Cruz de Tenerife siendo Luis Suárez el seleccionador nacional. Salió na segunda parte sustituyendo a Andrinua y la resultancia final sería de 2 a 1 a favor de la colorada (goles de Michel, Knup y Miñambres). En 1992 volvió xugar tres alcuentros con Vicente Miera como seleccionador: , 0 - España, 0 (el 15 de xineru de 1992 nel estadiu José Alves Vieira de Torres Novas); España, 1 - C.E.I., 1 (el 19 de febreru de 1992 nel estadiu Luis Casanova de Valencia) y España, 2 - Estaos Xuníos, 0 (el 11 de marzu de 1992 nel Estadiu José Zorrilla de Valladolid).

## Clubes

## Referencies
* Revista Don Balón.

## Referencies

## Enllaces esternos
Luis Alberto Rojo Parajón

**Luis Alberto Rojo Parajón** , conocíu como **Parajón**, foi un futbolista asturianu que xugó en dellos equipos de la Primer División y Segunda División españoles na década de los 50 del sieglu XX.

## Clubes

## Referencies

## Enllaces esternos
Luis Manuel García Antuña

**Luis Manuel García Antuña**  ye un ex-futbolista español que se desempeñaba como defensa.

## Clubes

## Referencies

## Enllaces esternos

Antuña recibe la reconocencia a la so llarga trayeutoria nel club
http://www.realoviedo.es/noticia/antuna-recibe-la reconocencia-a-la so-llarga-trayeutoria-en-el club