Nan Goldin

**Nan Goldin**  ye una artista d'Estaos Xuníos, renovadora de la fotografía documental y narradora de la escena contracultural de Nueva York de los años 70 y 80.

## Biografía

Goldin naz en 1953 nuna familia d'orixe xudíu en Washington D.C., pero crez ente delles families adoptives de distintes ciudaes de Nueva Inglaterra, dempués de que la so hermana suicidárase. Poco dempués, Goldin entra nuna escuela esperimental del área de Boston, la Satya Community School. Cuando tien 15 años, tien el so primer contautu cola fotografía na escuela; dos años más tarde, cuando empiecen los años 70, Goldin yá apaez como una aspirante a fotógrafa profesional inspirada, según ella mesma, "nes imáxenes de les revistes de moda moderna". 

Por esa dómina, Goldin empieza a frecuentar la comunidá de Provincetown, un destín de vacaciones de Massachusetts bien popular ente los homosexuales de la Mariña Este d'Estaos Xuníos. Ellí, l'artista conoz a los qu'habríen de ser habitantes y protagonistes de les sos fotografíes mientres los siguientes 20 años: Bruce, Sharon, Cookie, Waters...

Poco dempués, Goldin ingresa na Escuela del Muséu de Belles Artes de Boston, onde se gradúa en 1978. Na so promoción tamién estudien artistes reconocíos como Philip-Lorca diCorcia y David Armstrong, al que conociera en Satya y qu'habría de convertise n'unu de los grandes cómplices de Goldin, participando nel grupu de Los cinco de Boston. Nesa dómina, amás, la fotógrafa empieza a trabayar con películes de color y a emplegar lluces de flax. 

Con esi equipaxe, Goldin abandona Boston y establezse nel barriu de Bowery, en Manhattan, onde s'atopa col españíu del punk y l'apaición paralela de decenes d'impulsos contraculturales. En Nueva York, la fotógrafa atopa la gran tema de la so obra: la narración de la vida sentimental y sexual d'esi ambiente. Goldin, ello ye que califíccase a sigo mesma como «fotógrafa documentalista».

Pa entamar esa narración, Goldin trabaya con series de fotografíes que cunten dende dientro la vida de los sos amigos: iniciación, plenitú y dependencia sexual, depresión, probeza, amor, soledá, violencia, enfermedá... Pa enfatizar l'efectu narrativu, Goldin presenta eses imáxenes en películes qu'amuesen les fotografíes socesivamente. La más famosa d'elles llámase *La balada de la dependencia sexual* (títulu tomáu d'un cantar de Bertolt Brecht), y yá amuesa l'efectu devastador del sida sobre esa xeneración en 1986. Una de les sos series posteriores, *La balada dende la morgue* aportuna na mesma tema.

Tanto ye asina que, pocu dempués de presentar *La Balada de la dependencia sexual* n'Europa, Goldin ingresa nuna clínica de desintosicación, onde sigui trabayando. Ellí, l'autorretratu convertir n'unu de les temes recurrentes de la so obra. Más tarde, la fotógrafa rodaría un documental autobiográficu, *I'll be your mirror*, que toma'l so títulu d'un cantar de la Velvet Underground.

Poco dempués de salir de la clínica, en 1991, Goldin abandona los Estaos Xuníos y cólase a Berlín pa curiar del so amigu Alf Bold, enfermu de sida. De magar, la fotógrafa vive ente la capital alemana, París y Yale, onde ye profesora.

Nel añu 1992 exhibe na Galería Matteu Marks siendo'l so trabayu oxetu de dos grandes retrospectives itinerantes: una entamada en 1996 pol Muséu Whitney d'Arte Americano y otru, en 2001, el Centru Pompidou, París y Whitechapel Art Gallery, Londres. 

Expociones inclúin la diapositiva y presentación de video *Sisters, Saints & Sibilas* en La Chapelle de la Salpêtrière, París, les contribuciones a les Rencontres d'Arles en 2009, recién nel añu 2006 foi almitida na Lexón d'Honor Francés. Darréu espón “escopofilia”, que forma parte del programa especial en 2011 de Patrice Chéreau nel Louvre. La colonia MacDowell otorgar a Nan Goldin la Medaya Edward MacDowell pola so visión permanente y la creatividá. Nel mesmu añu monta una esposición de la so obra nel Muséu d'Arte Moderno de Rio de Janeiro. 

Nan, dende principios de los años 80, tuvo fotografiando neños y anguaño dedícase a faelo. Espunxo n'Atenes un pase de diapositives en 2010 y depués la so versión siguida en 2011 con imáxenes que tán editaes y sincronizaes con una banda sonora. Delles fotografíes son recién y otres del so archivu. 

El so últimu llibru publicáu foi, *The Beautiful Smile* en 2007 y dixo “Los últimos siete años, nun pudi publicar un llibru por un contratu y consideróseme una artista muerta.”

Nel añu 2007 recibió'l Premiu internacional de la fundación Hasselblad pola so obra

## Referencies

## Enllaces esternos
*Nan Goldin nel  Museum of Contemporary Photography
*Entrevista con Nan Goldin (n'inglés)
*Nan Goldin en francés 
*Denuncia de Nan Goldin sobre OxiContin