Germán Suárez Flamerich

**Germán Suárez Flamerich**  foi un políticu, abogáu y diplomáticu venezolanu. Presidente de la Xunta de Gobiernu dempués del magnicidiu de Carlos Delgado Chalbaud el 13 de payares de 1950. Tuvo casáu con Rosario Pérez Carreño, hermana del médicu y docente Miguel Pérez Carreño.

## Biografía

### Primeros años (1907-1929)

Germán Suárez Flamerich nació'l 10 d'abril de 1907 en casar númberu 85, ente les esquines de Miracielos y Hospital na parroquia Santa Teresa de Caraques. Yera l'hermanu del mediu ente la mayor, Clorinda Amelia y Oscar. Fueron los sos padres Jesús María Suárez y Clorinda Flamerich. 

Asistió al Colexu Alemán y dempués al Llicéu Caraques. De contextura sana y fuerte, prauticó deporte nel Club Los Samanes Junior y dedicóse a faer escursiones en bicicleta a Los Teques y otres poblaciones cercanes a la ciudá capital. 

El 6 de febreru de 1924 finó la so madre. Esi mesmu añu empecipia los sos estudios de derechu na Universidá Central de Venezuela (UCV). Mientres la primer etapa de la carrera, funge como pasante nel escritoriu xurídicu de Carlos Sequera, amigu de la familia Suárez Flamerich. 

En febreru de 1928 formó parte del grupu d'estudiantes que se remonten ante la dictadura de Juan Vicente Gómez. 'autodenominada «Xeneración del 28», encabezada por Jóvito Villalba, Rómulo Betancourt y Raúl Leoni, ente otros, va tresformar d'una senciella actividá cultural destinada a recaldar fondos pa la sede de la Casa del Estudiante, nun episodiu crucial de la Venezuela contemporánea. A xuiciu del historiador Manuel Caballero, les lluches políticu y social camuden d'escenariu con estos sucesos, «pasar del campu a la ciudá». De la mesma, los miembros d'esa xeneración van ocupar col tiempu les altes esferes polítiques, culturales y económiques del país. 

Depués de los sucesos de la Selmana del Estudiante», participó na sulevación contra Gómez del 7 d'abril de 1928 la cual, cuntando con sofitu cívicu-militar, españó nel cuartel del Palaciu de Miraflores pero foi estenada pol xeneral Eleazar López Contreras nel Cuartel San Carlos. A pesar del fracasu de l'aición, Suárez Flamerich llogró escapar y abellugase primero en casa de la familia Arévalo y depués onde Hermann Lange. Dos meses dempués pudo tornar al so llar. 

N'ochobre de 1928 ye lleváu a prisión, xunto col so hermanu Oscar, por roblar una carta que denunciaba les detenciones arbitraries ordenaes por Gómez na cortil universitaria. Pasa de la cárcel de L'Atayante al pobláu de Les Colonies, onde ye castigáu con trabayos forzaos. Depués ye treslladáu al Castiellu Llibertador de Puerto Cabello, hasta la so lliberación na ciudá de Maracay el 19 de payares de 1929.

### Carrera profesional (1929-1950)

Suárez Flamerich llogró'l so títulu d'abogáu de la Universidá Central de Venezuela'l 30 de xunetu de 1931 cola tesis *Les fundaciones en Venezuela*. N'avientu de 1935 finó Gómez y asumió la presidencia'l so Ministru de Guerra y Marina, Eleazar López Contreras. Con él empecipia una gradual transición a un sistema más respetuosu de les garantíes democrátiques. Al añu siguiente, Suárez Flamerich empezó a dictar la materia de Derechu Civil, arrenunciando en febreru de 1937 como protesta pol ingresu de funcionarios policiales al campus universitariu. Ente 1937-1940 exerció la presidencia de la Comisión Coordinadora y Revisora de Lleis y ente 1939-1940 fungió como presidente del Conceyu Municipal de Caraques.

La cátedra de derechu retomar en 1941, compartiendo'l so llabor docente cola de diputáu al Congresu Nacional pol Distritu Federal nel periodu llexislativu 1941-1944, mientres el gobiernu d'Isaías Medina Angarita, quien sería derrocáu'l 18 d'ochobre de 1945 por un golpe d'Estáu cuayáu pola Unión Militar Patriótica col sofitu del partíu Aición Democrática (AD). D'ellí va surdir la autoproclamada Xunta Revolucionaria de Gobiernu, que va ser presidida por Rómulo Betancourt. Hai de solliñar que como congresista oponer a l'aprobación del Tratáu de demarcación de fronteres ente Colombia y Venezuela, al consideralo contrariu a los intereses nacionales. 

El 14 de payares de 1945 foi designáu decanu de la Facultá de Derechu de la UCV, cargu nel que permaneció hasta 1947. En febreru de 1948 el novelista y candidatu de AD, Rómulo Gallegos tomó posesión como Presidente de la República dempués de convertise nel primer mandatariu escoyíu por votu universal, direutu y secretu na hestoria de Venezuela. A pesar de la so llexitimidá d'orixe, Gallegos va ser derrocáu'l 24 de payares per parte de los mesmos militares qu'encabezaron el golpe de 1945 y llevó al so partíu al poder.

La nueva Xunta Militar de Gobiernu integrada por Carlos Delgado Chalbaud, Luis Felipe Llovera Páez y Marcos Pérez Jiménez, va xustificar la so aición «ante la incapacidá del Gobiernu Nacional pa resolver la crisis esistente nel país». Suárez Flamerich va convertir en Consultor Xurídicu de la mesma. Emprestó amás servicios como diplomáticu, actuando interinamente como Ministru de Rellaciones Esteriores mientres la convalecencia de Luis Emilio Gómez Ruiz en 1949, según Ministru Plenipotenciario de Venezuela nel Perú ente xunu y payares de 1950.

## Presidente de la Xunta de Gobiernu (1950-1952)

El 13 de payares de 1950 el presidente de la Xunta Militar, Carlos Delgado Chalbaud foi secuestráu y depués asesináu. Ante esta conmoción, los otros dos miembros de la xunta deciden ufierta-y el cargu a Suárez Flamérich quien nesi momentu desempeñaba les sos funciones diplomátiques en Lima. Ye según al mediudía del 27 de payares de 1950 Germán Suárez Flamerich ye juramentado como Presidente de la Xunta de Gobiernu nel Palaciu de Miraflores. Esi mesmu día la xunta decide lliberar a parte de la direutiva d'Unión Republicana Democrática (URD), deteníos dende'l día 23 y proclama como principal propósitu'l de llevar al país a un procesu d'eleiciones pa la renovación de los poderes públicos. L'Estatutu Eleutoral que rexiría los futuros comicios va ser promulgáu'l 18 d'abril de 1951 y esi mesmu día, por aciu el Decretu 120, restablécense les garantíes d'asociación y xunta, lo mesmo que de funcionamientu de los partíos políticos, a esceición del Partíu Comunista y Aición Democrática.

Ente otros fechos del periodu, atópense'l decretu del 21 de mayu de 1951 por aciu el cual la orquídea ye declarada flor nacional de Venezuela. Tamién el Decretu 393 del 2 de mayu de 1952 col que se instituye la Sierra Nevada de Mérida como parque nacional. Coles mesmes créase'l Ministeriu de Mines ya Hidrocarburos en 1951 y avánzase na construcción de la Ciudá Universitaria de Caraques y l'Autopista Caraques-La Guaira.

Nel mensaxe d'Añu Nuevu del 1 de xineru de 1951, Suárez Flamerich refierse sobre'l magnicidiu y sintetiza los fines de la Xunta de Gobiernu que preside: 

### Gabinete de la Xunta de Gobiernu

### La represión y el fraude de 1952

A pesar de les mires que tuvo Suárez Flamerich al convertise na cabeza del gobiernu, la so función principal foi la de tapar a los verdaderos dueños del poder efectivu, Pérez Jiménez y Llovera Páez. Mientres esti periodu se arrecian los controles policiales y para mediaos de 1951, Pedro Estrada va ser nomáu direutor de la Seguridá Nacional. Tanto Estrada como'l so policía van criminalizar toa disidencia política por aciu la represión y tortura hasta la cayida de la dictadura de Pérez Jiménez en 1958. El 8 de payares de 1951, son unviaos los primeros presos políticos al campu de concentración de Guasina, nel Delta del Orinoco. Son 446 deteníos obligaos a trabayos forzaos nun sitiu inhóspito, ensin nenguna atención médica nin sanitaria. D'estos años va quedar la novela-atestiguo *[[Llamábase SN]]* (1964), de José Vicente Abreu. 

Unu de los acontecimientos más sonaos d'aquella dómina foi l'asesinatu, per parte de la Seguridá Nacional, del dirixente y Secretariu Xeneral de AD na clandestinidá, Leonardo Ruiz Pineda, el 21 d'ochobre de 1952. A pesar del reclamu y l'amenaza de Suárez Flamerich a Pérez Jiménez d'arrenunciar a la xunta si nun s'esclariaba'l fechu, el crime quedó impune anque foi de gran conmoción na opinión pública nacional. 

Les eleiciones son convocaes pola xunta pal 30 de payares de 1952. va escoyese una Asamblea Nacional Constituyente encargada de la redaición d'una nueva carta magna y la designación d'un presidente provisional. Los partidarios del gobiernu entamar nel Frente Eleutoral Independiente (FEI); pela so parte la oposición dexada representada por URD y el partíu socialcristiano COPEI deciden participar. La direición de AD, dende l'exiliu, ordena l'astención de la so militancia.

La campaña trescurre con ventajismo gubernamental, represión y dos conatos d'insurrección nel Cuartel José Gregorio Monagas de Maturín y la Base Aérea Boca de Ríu en Maracay. A pesar d'ello URD convoca un gran mitin nel Nuevu Circu de Caraques el día 27 de payares. Ellí xúnense los diversos factores que adversan a la Xunta de Gobiernu y Jóvito Villalba convertir nel líder indiscutible de la oposición. La nueche del 30 de payares la prensa nacional ya internacional tresmite la información de que URD resultó vencedor na guerra. Ante esti fechu'l gobiernu decide nun aceptar los resultaos y el 1 d'avientu convoca una xunta del Altu Mandu Militar. A otru día, Germán Suárez Flamerich y la xunta en plenu deciden arrenunciar ante les Fuercies Armaes, que decide nomar a Pérez Jiménez como Presidente Provisional.

## Trayeutoria posterior
Dempués del so arrenunciu como presidente de la Xunta de Gobiernu, Suárez Flamerich decide retirase de la vida pública y en 1953 treslladar a Europa. Tornó a Caraques a principios de 1954, en marzu d'esi añu fina'l so padre Jesús María Suárez. Sigue'l so exerciciu como abogáu y llinda les sos actividaes sociales a compartir cola so familia y vuelve prauticar dellos deportes de la so mocedá como equitación y tiru al blancu. Les fines de selmana les pasa na so casa d'El Junquito y fai donaciones pa l'asociación benéfica católica Fe y Allegría. 

En 1973 déxase entrevistar pol periodista José Hermán Briceño d'El Nacional, rompiendo asina con más de dos décades de silenciu. Referir a la so actuación na xunta y da les sos opiniones sobre l'actualidá política. Na década de los ochenta adulces vase aisllando de resultes d'una artritis que la aquexa. Fina en Caraques el 24 de xunu de 1990, poco tiempu dempués de la muerte de la so esposa Rosario. 

En 1992 Oscar Suárez Flamerich publica'l llibru *Germán Suárez Flamerich: Presidente del quintu gobiernu plural de Venezuela*, col qu'intenta reivindicar la memoria del so hermanu.

## Referencies

## Enllaces esternos