open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Mijaíl Kalinin

**Mijaíl Ivánovich Kalinin** (rusu: *Михаи́л Ива́нович Кали́нин*; Tver,  - Moscú, 3 de xunu de 1946) foi un revolucionariu bolxevique y políticu soviéticu, fundador de la Xunión Soviética en representación de la República Socialista Federativa Soviética de Rusia, que se desempeñó como presidente del Presidium del Sóviet Supremu de la URSS ente 1938 y 1946. 

## Semblanza
Nació nel senu d'una familia llabradora na provincia de Tver (Imperiu rusu), treslladándose en 1893 a San Petersburgu a trabayar como obreru industrial. Nesta ciudá xunir al Partíu Obreru Socialdemócrata de Rusia en 1898, y foi unu de los primeros partidarios de Lenin, dientro del partíu, siendo unu de los fundadores de la corriente interna que depués sería conocida como *[[bolxevique]]* (mayoría). Arreyar de manera importante nes aiciones revolucionaries del partíu siendo arrestáu en 1899 y en 1903 pola policía zarista, polo que foi condergáu al exiliu en Siberia per un añu. Al tornar a San Petersburgu participó na Revolución de 1905.

En 1912, na Conferencia de Praga, ingresó al Comité Central del Partíu Obreru Socialdemócrata de Rusia (bolxevique), participando viviegamente na Revolución rusa en 1917. Foi tamién cofundador del periódicu *[[Pravda]].*

Fináu en 1946, los sos restos tán soterraos na Necrópolis de la Muralla del Kremlin de Moscú.

## Cargos

En 1917, antes de la instauración del poder de los sóviets foi escoyíu alcalde de Petrográu, ciudá na que se desenvolvieron los fechos principales de la Revolución rusa. En 1919 integró'l Comité Central del Partíu Obreru Socialdemócrata y foi unu de los trés miembros candidatos (suplentes) del Politburó, o órganu máximu executivu creáu esi añu. Tamién en 1919 foi escoyíu presidente del Comité Executivu Central Panruso (VTsIK).

En 1922 foi unu de los cuatro fundadores de la Unión de Repúbliques Socialistes Soviétiques (URSS) en representación de la República Socialista Federativa Soviética de Rusia.

Na década de 1920, Kalinin carauterizar por sofitar les posiciones de Stalin nes votaciones decisives. Esto llevar a caltener una rellación cercana con aquél, sobremanera a partir de los años 1930, nos que Stalin esanició a los sos rivales políticos y llogró el control completu del Estáu soviéticu.

En 1926 foi designáu miembru del Politburó del Partíu Comunista y en 1938, Presidente del Presidium del Sóviet Supremu de la URSS, cargu que caltuvo hasta marzu de 1946, poco primero del so fallecimientu. Foi unu de los principales dirixentes soviéticos que sofitó tol periodu y práutica política del estalinismu.

La ciudá de Tver llevó'l nome de Kalinin ente 1931 y 1990 nel so honor. Coles mesmes, l'antigua ciudá prusiana de Königsberg, conquistada en 1945 pol Exércitu Coloráu ya incorporada a la URSS, foi renomada Kaliningráu nel so honor, nome que se caltién anguaño.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Mijaíl Kalinin en Biografía y vides
Nikolái Podgorni

**Nikolái Víktorovich Podgorni** (; ) foi un políticu soviéticu, Presidente de la XRSS ente 1965 y 1977. El so puestu oficial yera'l de Presidente del Presidium del Sóviet Supremu de la XRSS.

Inxenieru, tituláu nel Institutu Teunolóxicu de la Industria Alimentaria de Kiev, foi Vice-Ministru pa la Industria Alimentaria de la RSS d'Ucraína, y en 1950 entró a formar parte de la direición del Partíu Comunista de la Xunión Soviética (PCXS). Foi escoyíu miembru del so Comité Central en 1956 y del Politburó en 1960. Asina mesmu, foi Secretariu Xeneral del Partíu Comunista de la RSS d'Ucraína. 

En 1965 asocedió a Anastás Mikoyán al frente del Presidium del Sóviet Supremu, cargu equivalente al de Xefe d'Estáu de la Xunión Soviética. En 1977 foi apostráu del so cargu ante'l poderosu Leonid Brézhnev y espulsáu del Politburó. 

## Referencies

## Enllaces esternos
Vasili Kuznetsov

**Vasili Vasílievich Kuznetsov** (rusu: *Василий Васильевич Кузнецов*) (12 de febreru de 1901 – 5 de xunu de 1990)foi un políticu soviéticu. Exerció interinamente mientres trés curtios periodos el cargu de Presidente del Presidium del Sóviet Supremu de la URSS (Xefe d'Estáu): ente 1982 y 1983, en 1984 y en 1985. 

Kuznetsov nació en Sofílovka, óblast de Kostromá, Imperiu rusu en 1901. Xunir al Partíu Comunista de la Xunión Soviética (PCUS) en mayu de 1927. Estudió inxeniería n'Estaos Xuníos ente 1931 y 1933. Dende 1977 hasta la so muerte foi miembru del Politburó del Comité Central del PCUS. 

## Referencies
Nikolái Shvérnik

**Nikolái Mikháilovich Shvérnik** (; ) foi un revolucionariu bolxevique y un políticu soviéticu, Presidente del Presidium del Sóviet Supremu de la XRSS (Xefe d'Estáu) ente'l 19 de marzu de 1946 y el 15 de marzu de 1953. 

Shvérnik xunir a la corriente bolxevique del Partíu Obreru Socialdemócrata Rusu en 1905, participando como tal na Revolución rusa de 1917. En 1924 foi escoyíu miembru del gobiernu de la RSFS de Rusia y en 1925 ingresó nel Comité Central del Partíu Comunista de la Xunión Soviética. Sicasí, en 1927 perdió influencia y foi unviáu a los Urales a dirixir la organización llocal del Partíu. Stalin, que precisaba dirixentes lleales nel procesu d'asunción de tolos poderes de la URSS, atopó en Shvérnik a unu d'ellos, retornando en 1929 a Moscú pa dirixir el sindicatu de metalúrxicos. Mientres los años 30 xubió na burocracia del Partíu, siendo miembru del Buró d'Organización (*Orgburó*) y del Secretariáu del Comité Central. Asina mesmu, foi primer secretariu del Conseyu Central de Sindicatos de la URSS ente xunetu de 1930 y marzu de 1944. 

Mientres la Segunda Guerra Mundial, Shvérnik foi responsable de la gran evacuación de la industria soviético ante la meyora d'Alemaña. Tres el conflictu, foi escoyíu en 1946 Presidente del Presidium del Sóviet Supremu de la URSS, asocediendo al fináu Mijaíl Kalinin. Hasta 1952 nun ingresó nel Politburó del CC del PCUS, anque en 1953 salió al amenorgase'l númberu de miembros del, na práutica, máximu órganu de poder del Partíu y polo tanto del Estáu. 

Tres la muerte de Stalin el 15 de marzu de 1953, Shvérnik foi reemplazáu como Presidente de la URSS por Kliment Voroshílov. Retornó al so trabayu como dirixente de la central sindical soviética. Sicasí, en 1956, Nikita Khrushchov encamentó a Shvérnik pal puestu de Presidente del Comité de Control del Partíu, asitiándolo al mandu de la Comisión Shvérnik, pa la rehabilitación de les víctimes de les purgues del estalinismu. En 1957 Shvérnik volvió ser miembru titular del Politburó, permaneciendo nél hasta la so xubilación en 1966.

Los sos restos tán soterraos na Necrópolis de la Muralla del Kremlin de Moscú. 

## Referencies

## Enllaces esternos
*
Li Xiannian

**Lǐ Xiānniàn**, (chinu tradicional: 李先念, pinyin: Lǐ Xiānniàn, Wade-Giles: **Li Hsien-nien**, ), foi un políticu chinu, III Presidente de la República Popular China ente 1983 y 1988.

Li xunióse al Partíu Comunista Chinu en 1927, y foi capitán del exércitu y comisariu políticu del Exércitu Roxu mientres la Llarga Marcha. Consideráu unu de los Ocho Inmortales del Partíu Comunista de China.

## Referencies

## Enllaces esternos
Yang Shangkun

**Yang Shangkun**, (chinu simplificáu: 杨尚昆, chinu tradicional: 楊尚昆, pinyin: Yáng Shàngkūn, Wade-Giles: Yáng Shàngkūn),  foi'l Presidente de la República Popular China de 1988 a 1993.

## Biografía
Yang Shangkun nació'l 5 de xunetu de 1907 en Sichuan, fixo los sos estudios na Escuela Normal Superior de Chengdu y afilióse a la so escuela secundaria ente 1920-25, cuando tornó a Chongqing. El so hermanu mayor, Yang Yangong foi unu de los miembros fundadores del Comité Executivu del Partíu Comunista Chinu (CCP) en Sichuan, y de xuru quien tuvo la influencia sobre la orientación ideolóxica de Yang Shangkun. Dempués de xunise a la Lliga Xuvenil Comunista (1925) y al CCP (1926), matricular na Universidá de Shanghai, lo cual en combinación colos sos estudios posteriores na Universidá Sun Yat Sen en Moscú, fixeron d'él unu de los meyor preparaos de los líderes iniciales del partíu. Consideráu unu de los Ocho Inmortales del Partíu Comunista de China.

## Ver tamién
* República Popular China
* Política de la República Popular China

## Referencies

## Enllaces esternos
Dong Biwu

**Dong Biwu** , foi un destacáu políticu chinu, vice-presidente de China ente 1959 y 1975, y co-Presidente de China ente 1968 y 1972. 

## Biografía
Dong Biwu nació en Huanggang, Hubei. En 1911 incorporar a la Tongmenghui, y participó na Revolución de Xinhai. Viaxó en dos ocasiones a Xapón pa estudiar na Universidá de Nihon. En 1921 asistió al Primer Congresu del Partíu Comunista de China como representante de Wuhan. Mao Zedong y Dong Biwu fueron los únicos líderes qu'asistieron tanto al Primer Congresu como al establecimientu de la República Popular de China en Tiananmen en 1949.

Foi Vicepresidente de la República Popular China dende 1959 hasta 1975, de forma conxunta con Soong Ching-ling, y dempués de 1968 foi - hasta l'añu 1972 conxuntamente con Soong Ching- ling - Presidente interín de la República Popular de China. En 1975, el cargu de presidente foi abolíu y el Presidente del Comité Permanente de l'Asamblea Popular Nacional - de siguío, Zhu De convirtióse en xefe d'estáu formal. Dong foi escoyíu Vicepresidente del Comité Permanente de l'Asamblea Popular Nacional .

Dong foi miembru del Buró Políticu del Partíu Comunista de China dende 1945 hasta 1975. Foi escoyíu unu de los nueve miembros del Comité Permanente del Buró Políticu del Partíu Comunista de China nel 10º Congresu del Partíu Comunista en 1973.

Finó'l 2 d'abril de 1975, xusto un añu antes de Mao y dellos otros políticos importantes, como Zhou En Lai. 

## Ver tamién
* Kuomintang

## Referencies

## Enllaces esternos
Andréi Gromyko

**Andréi Andréyevich Gromyko** (en rusu: Андре́й Андре́евич Громы́ко, en bielorrusu: Андрэй Андрэевіч Грамыка (Andréi Andréyevich Hramyka)  foi un economista, diplomáticu, políticu y canciller soviéticu. Desempeñó los más altos cargos del so país, Ministru d'Asuntos Esteriores mientres más de venticinco años, y Presidente del Presidium del Sóviet Supremu de la URSS nes acabadures del gobiernu comunista.

## Biografía

D'orixe bielorrusu, nació nel senu d'una familia llabradora nes cercaníes de la ciudá de Minsk el 18 de xunetu de 1909, correspondiente al 9 de xunetu del calendariu xulianu entós vixente nel Imperiu rusu. Graduóse en 1932 nel Institutu d'Economía y en 1936 terminó los estudios de posgráu nel Institutu d'Investigaciones Científiques d'Economía Agropecuaria. Foi nomáu secretariu de la editorial estatal d'obres d'economía.

En 1939 entró a formar parte del serviciu diplomáticu del so país, pocu dempués que la Gran Purga de Stalin cirniérase sobre la cancillería soviética. Desempeñó dende entamos de la década nos Estaos Xuníos, onde sería nomáu embaxador en 1943. Como representante de la Xunión Soviética nes Naciones Xuníes, ente 1946 y 1948, intervieno na política internacional en calidá de conseyeru mientres la Conferencia de Yalta. 

Ente 1952 y 1953 foi embaxador de la Xunión Soviética nel Reinu Xuníu. Tornó al so país l'entamu de la desestalinización, formando parte del XX Congresu, sol lideralgu de Nikita Khrushchov. De 1957 a 1983, el so cargu máximu foi'l de ministru de Rellaciones Esteriores. Nesti cargu, que desempeñó mientres 28 años, foi una de les figures internacionales más importantes mientres la Guerra Fría. Foi unu de los protagonistes de dellos eventos internacionales, como por casu la Crisis de los misiles en Cuba, según unu de los promotores de la idea de la *[[détente]]* o *[[razryadka]]* (*разрядка*). 

Foi miembru del Buró Políticu del Comité Central del PCUS dende'l mes d'abril de 1973, pero hasta diez años dempués nun foi escoyíu vicepresidente del Conseyu de Ministros de la URSS. Cola llegada del reformista Gorbachov a la direición del Partíu Comunista soviéticu, Gromyko, una de les principales cares de la dómina de Leonid Brézhnev, foi destituyíu del so cargu de canciller, pa ser nomáu como Presidente del Presidium del Sóviet Supremu de la URSS en xunetu de 1985. Esti cargu, anque nel papel representaba'l de xefe d'estáu, en realidá constituyía un meru llugar ceremonial, ensin mayor poder o trescendencia. Magar lo anterior, y en razón del so conservadorismu ideolóxicu, foi cesáu en 1988 pa ser remplazado pol mesmu Gorbachov, quien nel procesu conocíu como *[[perestroika]]* intentaba trasferir el poder dende'l Partíu escontra l'Estáu Soviéticu.

Andréi Gromyko morrió al añu siguiente en Moscú. Taba casáu con Ludmila Gromyko (finada nel 2004) y tenía un fíu, Anatoli, nacíu en 1932.

## Referencies
Ocho Inmortales del Partíu Comunista de China

Los **Ocho Inmortales del Partíu Comunista de China** (idioma chinu=八大元老; pinyin=Bā dà yuánlǎo), embrivíu como los **Ocho Inmortales ** (idioma chinu=八老, pinyin=Bā lǎo) fueron un grupu d'antiguos miembros del Partíu Comunista de China quien tuvieron un sustancial poder mientres los ochenta y los noventa. El nome de los Ocho inmortales fai alusión a les deidaes taoístes comúnmente conocíes con esti nome. 

Les identidaes de los Ocho, toos ellos finaos son:

; Deng Xiaoping (1904–1997): Máximu líder de la República Popular de China", miembru del Comité Permanente del Buró Políticu del Comité Central 1977&ndash;1987, Presidente de la Conferencia Consultiva Política 1978&ndash;1983, Presidente de la Comisión Militar Central 1980&ndash;1989, Presidente de la Comisión Militar Central 1982&ndash;1987
; Chen Yun (1905–1995): miembru del Comité Permanente del Buró Políticu del Comité Central dende 1977&ndash;1987, Presidente de la Conferencia Consultiva Política 1987&ndash;1992
; Peng Zhen (1902–1997): Presidente del Asamblea Popular Nacional de China 1983&ndash;1988
; Yang Shangkun (1907–1998): Presidente de la República Popular China 1988&ndash;1993.
; Bo Yibo (1908–2007): Vice Presidente del Comité Consultivu Política 
; Li Xiannian (1909–1992): Comité Permanente del Buró Políticu del Comité Central miembru dende 1977&ndash;1987, Presidente de la República Popular China 1983&ndash;1988, depués Presidente de la Conferencia Consultiva Política
; Wang Zhen (1908–1993): Vice Presidente del Comité Consultivu Política 
; Song Renqiong (1909–2005): Vice Presidente del Comité Consultivu Política. 

Los Descendientes de los Ocho Inmortales, quien se beneficiaron significativamente por nepotismu constitúin un grupu conocíu como "los Príncipescos" o como'l "Príncipe herederu del Partíu".

## Ver tamién
* Historia de la República Popular China
* Política de la República Popular China

## Referencies

## Enllaces esternos
* AsiaWeek
* John Ruwitch 'China's leaders tug strings of power in retirement ' (Reuters)
Song Renqiong

**Song Renqiong** (chinu: 宋任穷 o 宋韵琴; ) foi políticu chinu, xeneral del Exércitu Popular de Lliberación de la República Popular China.

Song nació en Liuyang, Provincia de Hunan. Mientres la Primer guerra sino-xaponesa, foi vice direutor del departamentu políticu de la 129a. División. A la fin de la Guerra Civil China, foi vice comisariu políticu del Exércitu del Campu Nordeste.

Depués del establecimientu de la RPCh en 1949, foi secretariu del Comité del Partíu Comunista de China (PCCh) na Provincia de Yunnan, vice secretariu del Buró del Suroeste del PCCh, vice secretariu-xeneral del Comité Central del PCCh, ministru Nᵘ. 2, Nᵘ. 3 y Nᵘ. 7 del Departamentu d'Industria Mecánico, y Secretariu Nᵘ. 1 del Buró del Nordeste del PCCh. Foi Vice Presidente de la 4ª y 5ª. Conferencia Consultiva Política del Pueblu Chinu. Foi miembru alternu del Politburó del 8ᵘ. Comité Central del PCCh, secretariu del Secretariáu Central del 11ᵉʳ. Comité Central del PCCh, y miembru del politburó del 12do.

Foi vicepresidente del Comité Central de la Conferencia Consultiva Política. Finó a los 96 años en Beixín, depués de carecer una enfermedá. Anque Song Renqiong finó enantes de Zhao Ziyang, el solicitó que'l so arreglu floral con una dedicatoria tuviera nel funeral de Zhao.

Foi Presidente Honorariu de l'Asociación China de Voleibol.

## Ver tamién
* Historia de la República Popular China

## Referencies

## Enllaces esternos
Peng Zhen

**Peng Zhen** (chinu: 彭真 ; pinyin: *Péng Zhēn*; Wade-Giles: *P'eng Chen*; ) foi un miembru prominente del Partíu Comunista de China. Foi Presidente del Comité Permanente de l'Asamblea Popular Nacional de 1983 a 1988.

## Biografía
Xunióse al Partíu Comunista de China en 1926 como miembru fundador del partíu de la provincia de Shanxi. Arrestáu en 1929, siguió realizando actividaes polítiques clandestines mientres tuvo en prisión. Lliberáronlu en 1935 y empezó a entamar un movimientu de resistencia escontra les fuercies invasores xaponeses. Por esa mesma dómina, nomáronlu Direutor del Departamentu d'Organización de la Oficina del Norte del Partíu Comunista de China. Mientres la captura de 1948 de Beixín poles fuercies comunistes na Guerra Civil China, destaca pol so esfuerciu.

Peng foi miembru de múltiples Comités centrales y del Secretariáu del Comité Central del Partíu Comunista de China. Tamién tuvo'l cargu de Primer Secretariu del Comité Municipal de Beixín y alcalde de Beixín (1951).

Peng perdió'l favor de Mao Zedong na revolución d'abril de 1966 cuando atacó la creencia de Mao, según la que tola lliteratura tenía de sofitar al estáu. A pesar d'esta oposición, sobrevivió pa ser rehabilitáu mientres el gobiernu de Deng Xiaoping. Darréu, convirtióse en Secretariu de la Comisión d'asuntos políticos y llegales del Comité Central del Partíu Comunista de China (1980). Como presidente del Comité Permanente de l'Asamblea Popular Nacional (1983), procuró amontar el poder de l'Asamblea Popular Nacional. Peng retiróse de les sos posiciones polítiques destacaes en 1988. 

Ye consideráu unu de los Ocho Inmortales del Partíu Comunista de China.

## Referencies

* Testu orixinal basáu nel artículu de marxists.org (GNU FDL)

## Enllaces esternos
* Archivu sobre Peng Zhen
Bo Yibo

**Bo Yibo** (pinyin: **Bó Yībō**; 17 de febreru de 1908, Shanxi, China - 16 de xineru de 2007, Beixín, China) foi un políticu chinu, unu de los líderes de la Revolución China. Ye consideráu unu de los Ocho Inmortales.

## Biografía
Bo Yibo participó na revolución comunista de 1949. Foi degradáu del so cargu de ministru de Facienda mientres la Revolución Cultural y nun foi rehabilitáu hasta 1978.

Defendía'l comerciu con Occidente, contrariu al réxime comunista.
Tuvo seis fíos, unu d'ellos ye Bo Xilai, ministru de Comerciu del Gobiernu Chinu.

Finó'l 16 de xineru de 2007 a la edá de 98 años en Beixín. El mes siguiente diba celebrar el so 99 cumpleaños.

## Referencies
Wang Zhen

*Wang Zhen* (chinu: 王震; pinyin: Wáng Zhèn); (* 11 d'abril de 1908 – 12 de marzu de 1993) foi un políticu comunista chinu, aportando a Vice Presidente .

## Biografía
Como la mayoría de los líderes comunistes chinos, Wang foi un comandu na so mocedá. Mientres la Segunda Guerra Mundial, cuando la base comunista nel noroeste de China foi abarganada poles fuercies de Kuomintang sol comandu de Hu Zongnan, Wang Zhen ganó fama nel comandu de brigada de la 359na Brigada pol so ésitu al convertir la tierra eriaza de Nanniwan en terrenes granibles, y la so producción agrícola non yá sirvió pal sostenimientu de la mesma brigada, sinón con una substantial sobreproducción pa sostener otres partes de la base comunista. Esti ésitu foi posteriormenta allabáu polos comunistes como exemplu de autoabastecimiento.

Foi Vicepresidente del Comité Nacional de la Conferencia Consultiva Política del Pueblu Chinu y consideráu como unu de los Ocho Inmortales del Partíu Comunista de China. Foi tamién Vice-Presidente del la República Popular de la Repúbblica de China dende 1988 a 1993 nel periodu del Presidente Yang Shangkun.

Wang Zhen finó'l 12 de marzu de 1993, siendo les sos últimes pallabres: Visitaría a Marx, y reportaríame al Presidente Mao, al Comandante en Xefe Zhu, y al Premier Zhou", les tres persones a quien él foi'l más lleal, amás de Deng Xiaoping, quien taba entá vivu. Les últimes pallabres escrites que Wang Zhen dexó fueron: "¡Saludu al Partíu (Comunista Chinu)! ¡Saludu al Pueblu (Chinu)! ¡Saludu al Exércitu Popular de Lliberación!"
## Ver tamién
* Política de la República Popular China
* Historia de la República Popular China

## Referencies

## Enllaces esternos
Jeolla del Sur

ye una provincia del suroeste de Corea del Sur. La provincia crear en 1896 a partir de la metá sur de l'antigua provincia de Jeolla. Gwangju foi la capital de la provincia hasta l'añu 2005, en que se treslladó al sur l'alministración provincial, al condáu de Muan.

## Xeografía
La provincia forma parte de la rexón de Honam, y llinda pel este col mar Mariellu, pel norte cola provincia de Jeolla del Norte, pel sur col estrechu de Jeju, y pel este con Gyeongsang del Sur.

Esisten casi 2.000 islles a lo llargo del mariniegu de Jeolla del Sur, de les cualos trés cuartos tán despoblaes. La mariña tien unos 6.100 quilómetros de llargor.

La provincia ye montascosu, pero solu en parte; esisten llanures nel cursu de los ríos Seomjin, Yeongsan y Tamjin.

En cuanto al clima, prodúcense abondoses precipitaciones y les temperatures son templaes.

## Recursos
Atópase a la cabeza de Corea del Sur nel llogru de dellos productos marítimos, como les ostres y les algues per mediu de cultivu.
L'agricultura ye una actividá floreciente nes zones llanes, gracies a la orografía y a les condiciones climátiques. Los cultivos más importantes son arroz, trigu, cebada, xudíes y pataques. Tamién se producen verdures, algodón y frutes.

Hai esplotaciones mineres, pero a pequeña escala, d'oru y carbón. Amás, nesta provincia esisten diverses industries.

## División alministrativa
Jeolla del Sur estremar en 5 ciudaes (*Si* o *Shi*) y en 17 condaos (*Gun*). De siguío, numbérense los nomes de cada entidá n'alfabetu llatín, Hangul y Hanja.

### Ciudaes
* Gwangyang (광양시, 光陽市).
* Mokpo (목포시, 木浦市).
* Naju (나주시, 羅州市).
* Suncheon (순천시, 順天市).
* Yeosu (여수시, 麗水市).

### Condaos
* Condáu de Boseong / Boseong-gun (보성군, 寶城郡).
* Condáu de Damyang (담양군, 潭陽郡).
* Condáu de Gangjin / Gangjin-gun (강진군, 康津郡).
* Condáu de Goheung / Goheung-gun (고흥군, 高興郡).
* Condáu de Gokseong / Gokseong-gun (곡성군, 谷城郡).
* Condáu de Gurye / Gurye-gun (구례군, 求禮郡).
* Condáu de Haenam / Haenam-gun (해남군, 海南郡).
* Condáu de Hampyeong / Hampyeong-gun(함평군, 咸平郡).
* Condáu de Hwasun / Hwasun-gun (화순군, 和順郡).
* Condáu de Jangheung / Jangheung-gun (장흥군, 長城郡).
* Condáu de Jangseong / Jangseong-gun (장성군, 長興郡).
* Condáu de Jindo / Jindo-gun (진도군, 珍島郡).
* Condáu de Muan (무안군, 務安郡).
* Condáu de Sinan (신안군, 新安郡).
* Condáu de Wando / Wando-gun (완도군, 莞島郡).
* Condáu de Yeongam / Yeongam-gun (영암군, 靈巖郡).
* Condáu de Yeonggwang / Yeonggwang-gun (영광군, 靈光郡).

## Referencies

## Enllaces esternos

* Páxina del gobiernu provincial de Jeolla del Sur (*N'inglés*).
Presidentes de Taiwán

El **presidente de la República de China** (chinu tradicional: 中華民國總統, chinu simplificáu: 中华民国总统, pinyin:Zhōnghuá Mínguó Zǒngtǒng) ye'l xefe d'Estáu de la República de China, l'Estáu que gobernó toa China hasta 1949 y qu'anguaño gobierna solo la islla de Taiwán y dellos archipiélagos menores.

La República de China foi establecida en Nankín en 1912 y el primer presidente foi Sun Yat-sen, qu'ocupó'l cargu de manera provisional hasta que foi sustituyíu por Yuan Shikai. Años más tarde, el cargu sería abolíu y nun sería reinstaurado hasta 1947, cuando s'aprobó l'actual constitución de la República de China, que consagraba la figura del presidente como xefe del Estáu y definía les sos atribuciones. La constitución entró a valir en 1948 y Chiang Kai-shek, líder militar y políticu indiscutible del estáu republicanu, foi nomáu presidente. Sicasí, la victoria del Partíu Comunista de China na Guerra Civil China en 1949, que llevó a la fundación de la nueva República Popular en Beixín, forzó a los dirixentes de la República de China a fuxir a Taiwán, única parte del territoriu chinu que nunca cayería baxu control comunista.

Les instituciones de la República de China, según lo axustao na constitución de 1947, permanecieron en Taiwán hasta l'actualidá. Por cuenta de la creciente identificación del estáu de la República de China cola so actual realidá territorial, al presidente de la República de China llámase-y tamién de manera habitual, anque non oficial, **presidente de Taiwán**.

L'actual presidenta de la República de China ye Tsai Ing-wen, que ganó les eleiciones presidenciales del 16 de xineru de 2016 y xuró como presidente'l 20 de mayu d'esi mesmu añu.

## Llista de presidentes

## Ver tamién
* Presidente de la República de China
* Primer ministru de la República de China
* Vicepresidente de la República de China

## Referencies

## Enllaces esternos
* Oficina del Presidente de la República de China (n'inglés)
* Pressidentes y primeros ministros de la República de China (n'inglés)
Ríu Jiulong

El **ríu Jiulong** o *Jiulong Jiang* () ye un curtiu ríu costeru de la parte meridional de la República Popular China, el ríu más grande nel sur de la provincia de Fujian, y el segundu más grande de tola provincia. Al igual que tolos ríos de Fujian (sacante'l ríu Ting), desagua nel estrechu de Taiwán.

Con un llargor de 258 km y una cuenca de 14.700 km². La so fonte más alloñada ye'l brazu norte, Beixi (北 溪), que s'atopa nel conceyu de Longyan; el brazu oeste, Xixi (西溪), llega casi hasta la ciudá de Zhangzhou, nel condáu de Pinghe. El ríu desagua na badea de Xiamen, na zona del archipiélagu Kinmen, n'agües del estrechu de Taiwán.

## Referencies

## Enllaces esternos
Ríu Pásig

El **ríu Pásig** ye un ríu asitiáu nel norte de Filipines. El ríu coneuta la Llaguna de Bay cola badea de Manila. Tien un llargor de 25 quilómetros y estrema la Gran Manila en dos. Arramen les sos agües nél los sos afluentes Marikina y San Juan.

Na mariña nortizu d'esti importante ríu atópase'l Palaciu de Malacañán, la residencia oficial del presidente de Filipines. Antes de la urbanización de Manila, el ríu Pásig yera la vía de tresporte más importante, en redol a la cual creóse una gran riqueza económica. Dalgunos de los reinos prehispánicos más prominentes na antigua historia filipina — incluyendo los reinos de Namayan, Maynila y Tondo— aniciar a lo llargo de los bancos d'esti ríu, aprovechándose de la so bayura. Cuando s'estableció Manila como la capital de los sos territorios coloniales nel estremu oriente, los españoles construyeron la ciudá emparedada d'Intramuros nel bancu meridional del ríu Pásig cerca de la boca, y tamién foi una de les víes más importantes pa comerciar colos productos que llegaben dende otros llugares del mundu nel Galeón de Manila.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Philippine Information Agency article on Pasig River
* Pasig River Rehabilitation Commission
* Iloilo River
Estrechu de Mindoro

L**'estrechu de Mindoro** (n'inglés, *Mindoro Strait*) ye un estrechu marín alcontráu nel archipiélagu filipín, que dixebra la islla de Mindoro al este, de la islla de Busuanga nes islles de Calamianes al oeste del mesmu. Conecta'l mar de la China Meridional col mar de Sulu y nes sos agües atopa'l Apo Reef, el mayor sistema de petones de coral en Filipines. L'estrechu tien un anchu d'unos 80 km aproximao.

L'estrechu de Mindoro ye parte d'una ruta alternativa pa grandes barcos que van escontra y dende l'océanu Índicu hasta'l Pacíficu. Son buques mayores que'l tamañu Malaccamax y que, por tanto, nun puede pasar al traviés del estrechu de Malaca.

## Referencies

## Enllaces esternos
China continental

**China Continental** (chinu simplificáu: 中国大陆, chinu tradicional: 中國大陸, pinyin: Zhōnggúo Dàlù, lliteralmente *continente chinu*) ye la denominación convencional pa la zona de China so la soberanía efectiva de la República Popular China, ensin incluyir a les rexones alministratives especiales de Ḥong Kong y Macáu, antigües colonies europees, nin a la islla de Taiwán. Esta postrera, xunto con dellos archipiélagos menores como les Islles Pescadores, Kinmen (o Quemoy), Matsu y otres, que s'atopen so la soberanía efectiva del réxime de la República de China, muerte del antiguu Estáu que gobernó toa China hasta la victoria de les fuercies del Partíu Comunista de China a la fin de la Guerra Civil China en 1949.
## Estensión del términu
Hasta la retrocesión a China de les antigües colonies de Hong Kong y Macáu, el nome "China continental" utilizar pa referise a China escluyendo a Taiwán. Dende l'asunción per parte de la República Popular China de la soberanía sobre Hong Kong y Macáu, esti nome esclúi tamién polo xeneral a estos dos territorios, inclusive dempués de les unificaciones y del desenvolvimientu de la idea Un país, dos sistemes. 

Nesti sentíu, tien de notase que "China continental" ye una denominación xeopolítica y non puramente xeográfica. La islla de Hainan, por casu, considérase parte de la China continental, ente que la península de Macáu o los Nuevos Territorios de Ḥong Kong nun se consideren parte d'ésta.
### En Taiwán
En Taiwán, l'usu del nome "China continental" ye habitual ente quien defenden la identidá cultural china de la islla. Nel usu taiwanés, el nome de cutiu nun inclúi a Hong Kong nin Macáu. Munchos partidarios de la independencia formal de Taiwán refuguen, sicasí, l'usu d'esta denominación, al considerar que nun hai un mesmu país a entrambos llaos de la canal. 

Mientres la Guerra Fría y especialmente hasta los años 1970, cuando munchos países occidentales entá reconocíen al réxime de Taiwán como gobiernu llexítimu de toa China, yera habitual tamién la denominación **China comunista** o **China colorada**, esta postrera claramente despreciatible, pero que yera utilizada de manera habitual pol Gobiernu de los Estaos Xuníos hasta la meyora de les rellaciones ente los dos países.

## Referencies
Estrechu de Luzón

L**'estrechu de Luzón** () ye un importante estrechu marín alcontráu nel Pacíficu occidental, que coneuta'l mar de Filipines col mar de China Meridional, ente les islles de Taiwán, al norte, y Luzón, al sur, nes Filipines.

## Xeografía
L'estrechu tien aproximao 250 km d'anchu. Contién una serie d'islles arrexuntaes en dos grupos: les islles Batanes, pertenecientes a la homónima provincia filipina de Batanes; y les islles Babuyan, de la provincia de Cagayán.

L'estrechu estremar nuna serie de pequeñes canales: la canal de Babuyan dixebra la islla de Luzón de les islles Babuyan; la canal de Balintang, dixebra de la mesma les islles Babuyan de les islles Batanes; y la canal de Bashi dixebra Taiwán de Batanes.

Este ye un estrechu importante pa la navegación y les comunicaciones. Munchos buques procedente d'América usen esta ruta p'aportar a los más importantes puertos d'Asia Oriental. Tamién munchos de los cables submarinos de comunicaciones pasen al traviés del estrechu de Luzón, apurriendo serviciu de telefonía a China, Hong Kong, Taiwán, Xapón y Corea del Sur.

## Historia
### Segunda Guerra Mundial
Na II Guerra Mundial, l'estrechu de Luzón foi parte de la ruta de la invasión xaponesa n'avientu de 1941. El 8 d'avientu (el mesmu día del ataque a Pearl Harbor, por causa de la llinia de fecha) desembarcaron en Batanes. El 10 d'avientu ocuparon la isla de Camiguin (nun confundir con Camiguin, xusto al norte de Mindanao), nun intentu que llueu abandonaron pa crear una base d'hidroaviones y el mesmu día desembarcaron en Aparri en Luzón.

Darréu, munchos submarinos de los EE.&nbsp;UU. cazaron a los convóis xaponeses que pasaben pel estrechu camín dende les Indies Orientales a Xapón.

## Referencies

## Enllaces esternos
Islles de Calamianes

Les **islles de Calamianes**  son un pequeñu grupu d'islles allugáu ente'l mar de la China Meridional y el mar de Sulú, ente les islles de Mindoro, al nordeste, y Palawan, al suroeste. Alministrativamente pertenecen a les islles Filipines, parte de la provincia de Palawan (rexón de les Visayas Occidentales). Tienen una superficie total de 1.753 km ² y una población d'unos 88.000 habitantes (2007).

## Xeografía
Les principales islles del grupu, de norte a sur, son:

* Busuanga, de 890 km² y unos 45.000 habitantes nel añu 2000;
* Corón, de 71 km² y unos 2.500 habitantes en 2007;
* Culion, de 389 km² y 17.194 habitantes en 2007;
* Linapacan, de 103 km² y 11.688 habitantes en 2007.

Amás d'estes islles , hai más d'un centenar de pequeñes islles de coral y otros castros.

Les islles principales son xeneralmente montascoses y tán densamente poblaes. Les ocupaciones principales de los sos habitantes son, históricamente, l'agricultura y la pesca de subsistencia, a la que s'añedieron nos últimos años la industria del turismu, atraíu pola guapura natural de les islles, una y bones dalgunes de les meyores sableres, islles y llugares turísticos del país atopar nesti grupu d'islles.

L'asentamientu principal ye Corón (tamién llamada Corón Ciudá), allugáu nel sureste de la islla de Busuanga, frente a la islla de Corón.

Tamién s'atopen nestes islles la masa d'agua interior más pura de les Filipines, el llagu Kayangan, y la islla de Calauit, que sirve de llar a delles especies d'animales africanos en peligru d'estinción.

Nel archipiélagu habita una especie de cérvidu única, en peligru d'estinción, el venáu de los Calamianes (*[[Axis calamianensis]]*), según una pequeña musaraña, la tupaya de les islles Calamian (*Tupaia moellendorffi*) y una especie de varano acuáticu (el *varanus salvator marmoratus*) .

## Historia
Históricamente, les islles de Calamianes constituyíen la provincia políticu-militar española de Calamianes. España mercó más tarde la parte continental de Paragua al sultán de Borneo. Mientres la ocupación d'Estaos Xuníos, l'antigua Provincia de Calamianes foi eslleida y alministrada conxuntamente cola islla de Paragua como la nueva provincia de Palawan.

Dende'l réxime d'Estaos Xuníos y hasta apocayá, les Calamianes sirvieron d'acoyida a la colonia de malatos de Culion, qu'agora ye un conceyu ordinariu de les Filipines.

El secretu de bucéu meyor guardáu del mundu, los restos de los naufraxos xaponeses fundíos na Segunda Guerra Mundial, tamién s'atopen en silenciu ente les sos agües, como testimoniu d'un pasáu tarrecible, la mayoría de los cualos tópense a fondures accesibles.

## Referencies

## Enllaces esternos
Península de Liaodong

La **península de Liaodong** (chinu tradicional: 遼東, chinu simplificáu: 辽东, pinyin: Liáodōng, Wade-Giles: **Liao-tung**) ye una península de la provincia de Liaoning na República Popular China, conocida polos sos numberosos puertos naturales n'agües del mar Mariellu.

*Liaodong* significa en chinu «Este del Liao». El ríu Liao foi un ríu que mientres el periodu de los Reinos Combatientes estremó les comandancies de *Liaoxi* («Oeste del Liao») y *Liaodong*.

## Xeografía
La península ta asitiada al norte del mar Mariellu, enfrentada a la península de Shandong, dixebrando ente dambes el mar de Bohai. Les mariñes occidentales de la península tán bañaes per mar de Bohai y les orientales pola badea de Corea. Forma parte del cinturón sur de montes que sigue escontra'l norte hasta convertise nos montes Changbai. La zona de los montes allegante a la península ye conocida como montes Qian.

La península dispón de dos puertos: el de Dalian y el de *[[Port Arthur]]* asitiáu nel estremu sur. La ciudá de Lüshun ye la sede gubernamental de los distritos de Dalian. Lüshun dispón d'un puertu natural que resultó bien curiosu pa diverses potencies nel sieglu XIX.

## Historia
En Port Arthur se produjó una batalla que dio orixe a la guerra ruso-xaponesa (9 de febreru de 1904). El puertu taba nesos momentos baxu dominiu rusu y sufrió un ataque per parte de l'armada xaponesa. La batalla quedó ensin concluyir y dio orixe al sitiu de Port Arthur y, darréu, a la Batalla de Shandong.

A consecuencia del tratáu de Portsmouth (5 de setiembre de 1905) que dio fin al conflictu rusu-xaponés, dambes partes alcordaron evacuar Manchuria y devolver la so soberanía a China.

## Referencies

## Enllaces esternos
Independentismu taiwanés

El **independentismu taiwanés** ye un movimientu políticu o corriente sociopolítica que'l so oxetivu principal la eliminación de los venceyos esistentes ente la República de China y la República Popular China, según la creación d'un estáu independiente y soberanu na isla de Taiwán, sol nome de **República de Taiwán**.

Esti movimientu ye sofitáu pola Coalición pan-verde y atopa oposición na Coalición pan-azul, que ta a favor de la reunificación cola China continental. Mientres la década de 1990 y empiezos de la de 2000, los simpatizantes de la independencia de Taiwán propunxeron la redaición d'una nueva Constitución, ensin consiguilo. Nel añu 2000, celebráronse unes eleiciones nes que resultó vencedor Chen Shui-bian, líder del Partíu Democráticu Progresista, una formación constituyida por dellos partíos favorables a la independencia formal de la isla. El presidente saliente Lee Teng-hui (del Kuomintang) foi acusando dende'l senu del so partíu de desllealtá al sofitar les posiciones independentistes de la oposición en contra de la ideoloxía del so propiu partíu. Lee acabaría abandonando'l Kuomintang y fundando el 24 de xunetu de 2001 el so propiu partíu, d'ideoloxía marcadamente independentista: la Unión Solidaria de Taiwán, integráu na Coalición Pan-Verde.

El 14 de marzu de 2005, la República Popular China aprobó la llei antisecesión, que contempla la intervención armada del Exércitu Popular de Lliberación en casu d'una declaración formal d'independencia de Taiwán.

Por cuenta de la demanda de soberanía sobre Taiwán y les pretensiones territoriales de la República Popular China, una declaración d'independencia formal podría dirixir a un enfrentamientu militar ente les fuercies armaes de la República de China y l'Exércitu Popular de Lliberación, que s'intensificaría y supondría la intervención d'otros países, como los Estaos Xuníos o Xapón.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Sitio web de Formosanos Xuníos pola Independencia
Islles Pescadores

Les **islles Pescadores** o **Penghu** nel so nome chinu (chinu tradicional: 澎湖群島, chinu simplificáu: 澎湖群岛, pinyin: Pénghú Qúndǎo) son un archipiélagu nel estrechu de Taiwán.

## Historia
Francia ocupó les islles en 1884, mientres la Segunda Guerra del Opiu. Tres el final de la Primer guerra sino-xaponesa, les islles, xunto con Taiwán, pasaron a ser territoriu del Imperiu xaponés, según lo alcordao nel Tratáu de Shimonoseki de 1895. La soberanía pasó a la República de China en 1945, tres la derrota xaponesa na Segunda Guerra Mundial. Nel Tratáu de San Francisco puestu en vixencia'l 28 d'abril de 1952, Xapón arrenunció formalmente de manera definitiva a la soberanía sobre Taiwán y les Pescadores.

## Territoriu

Les islles tienen una estensión d'unos 127 km² y tán asitiaes a unos 30 km de distancia de la islla de Taiwán, de la que dependen alministrativamente. Formen nel so conxuntu'l condáu (縣 xiàn) de Penghu na organización territorial de la República de China. De la mesma atópase estremáu en 1 ciudá-condáu (縣轄市 xiànxiáshì) y 5 villes (鄉 xiāng)

## Referencies

## Enllaces esternos
Emperador mariellu

L**'Emperador mariellu**, tamién conocíu n'Occidente pol so nome chinu **Huangdi** (Chinu tradicional: 黃帝, ), ye una de les figures más importantes de la mitoloxía china.
Huangdi —unu de los Cinco Emperadores— reinó, según la tradición, dende'l 2698 al 2598 e.C.
Represéntase-y como conquistador, xuez, inmortal, dios del monte Kunlun y del centru de la Tierra. Ye consideráu como unu de los iniciadores de la civilización china.

## Interpretación

Paez que orixinalmente foi una figura mítica o un dios que foi reinterpretado mientres la dinastía Zhou. Orixinalmente sería un dios de la guerra que nes tradiciones tempranes desempeñaba un papel pocu importante, pero que más tarde se convertiría n'unu de los inmortales del taoísmu.
Dalgunos identificar col dios del truenu tocariu Ylaiñäkte, que correspuende a otres divinidaes indoeuropees, como'l dios xermánicu Wotan, el griegu Apolo y el celta Lug.

## Lleendes

Cúntase que la so madre quedó embarazada por un rayu cayíu del cielu nocherniegu y que tres venti años d'embaranzu nació Huangdi, que falaba dende la nacencia.

Esisten hestories sobre la so llucha col so hermanu Shennong, y con un diluviu causáu por una bisarma. Tamién se cunta que tien un tambor fechu con piel de kui (un ser mitolóxicu que puede producir agua, vientu o seca).
La lleenda de la so retirada escontra l'oeste na guerra contra l'emperador del Este, Chi You, na batalla de Zhuolu, considérase como l'establecimientu de la etnia han.

## Contribuciones culturales

Los chinos de la etnia han consideren que Huangdi ye'l so ancestru (xunto con Shennong, al que tamién conocen como Yandi (‘l'emperador Yan’).
Haber referir a sigo mesmos cola fórmula «los descendientes de Yan y Huang» (炎黄子孙, *Yán Huáng zisun*). 

Ente otros llogros, al Emperador Mariellu atribúyese-y la invención de los principios de la medicina tradicional china: el *Neijing* (内經, *Nèijīng*) o *Canon médicu del Emperador Mariellu*, que —según la lleenda— foi compuestu en collaboración col so médicu Qi Bo (岐伯).
Sicasí, historiadores modernos consideren que foi compilado de fontes antigües por un estudiosu ente les dinastíes Zhou y Dinastía Han Han, más de 2000 años dempués.

El so historiador Cang Jie sería'l creador de los caráuteres chinos.

Según otra lleenda, la so muyer, Luo Zu o Leitzu (螺祖), enseñó a los chinos cómo texer la seda de los gusano.

## Referencies
 

## Bibliografía
* 

## Enllaces esternos
Li Hongzhang

**Li Hongzhang** o **Li Hung-chang**  foi un estadista que representó a China na serie d'humillantes negociaciones al rematar la Guerra Franco-China (1883–1885), la primer Guerra Sino-xaponesa (1894–1895) y la rebelión de los Bóxers (1900).

En gran parte de los empiezos de la so carrera, Hongzhang ayudó cola supresión de la rebelión Taiping (1850–1864) y suburdió a la rebelión Nian (1852–1868). Entós daquella, poner en contautu colos europeos (n'especial col inglés Charles George Gordon) y les sos armes, convenciéndose de que China precisaba del inxeniu occidental si quería protexer el so soberanía.

En 1870, cuando Hongzhang foi designáu gobernador xeneral de la provincia capitalina Zhili, foi capaz de crear un arsenal, fundar una academia militar, establecer dos modernes bases navales, adquirir buques de guerra y entamar otres midíes de fortalecimientu. Anque la modernización qu'él esperaba pa caltener la China tradicional, nun pudo enllantase dafechu por aciu estes innovaciones, a la fin, foi fatalmente atrabancáu pol sistema que trataba de protexer.
## Ver tamién
* Cantar de Li Zhongtang
## Referencies

## Enllaces esternos
Serviciu Aereu de l'Armada Imperial Xaponesa

El  yera l'arma aérea de l'Armada Imperial Xaponesa, responsable d'operar l'aviación naval y llevar a cabu la guerra aérea.

## Aeronaves de la Segunda Guerra Mundial

De siguío se listan los aviones más importantes usaos pol Serviciu Aereu de l'Armada Imperial Xaponesa mientres la Segunda Guerra Mundial (ente paréntesis la designación de l'Armada Imperial Xaponesa y dempués el nome en clave dau polos Aliaos):

**Caces:**
* Mitsubishi A5M (Caza Embarcáu Tipu 96) **"Claude"**
* Mitsubishi A6M (Caza Embarcáu Tipu 0) **"Zeke"**
* Kawanishi N1K-J/N1K2-J (Caza Interceptor Basáu en Tierra *Shiden*/*Shiden Kai*) **"George"**
* Mitsubishi J2M (Caza Basáu en Tierra *Raiden*) **"Jack"**
* Nakajima J1N1-S (Caza Nocherniegu *Gekko*) **"Irving"**

**Bombarderos:**
* Yokosuka P1Y (Bombarderu Modelu 11 *Ginga*) **"Frances"**
* Mitsubishi G4M (Avión d'Ataque Basáu en Tierra Tipu 1) **"Betty"**
* Mitsubishi G3M (Avión d'Ataque Basáu en Tierra Tipu 96 *Rikko*) **"Nell"**

**Torpederos y bombarderos en picáu:**
* Aichi D1A (Bombarderu Embarcáu Tipu 94) **"Susie"**
* Aichi D3A (Bombarderu Embarcáu Tipu 99) **"Val"**
* Yokosuka D4Y (Bombarderu Embarcáu Tipu 33 *Suisei*) **"Judy"**
* Nakajima B5N (Bombarderu d'Ataque Embarcáu Tipu 97) **"Kate"**
* Nakajima B6N (Bombarderu d'Ataque Embarcáu Tipu 11 *Tenzan*) **"Jill"**
* Yokosuka B4Y (Bombarderu d'Ataque Embarcáu Tipu 96) **"Jean"**

**Hidroaviones:**
* Aichi Y13A (Hidroavión de Reconocencia Tipu 0) **"Jake"**
* Yokosuka Y14Y (Hidroavión de Reconocencia Pequeña Tipu 0) **"Glen"**
* Aichi Y16A (Hidroavión de Reconocencia Tipu 16 *Zuiun*) **"Paul"**
* Mitsubishi F1M (Hidroavión d'Observación Tipo 0) **"Pete"**
* Nakajima Y8N (Hidroavión de Reconocencia Tipu 95) **"Dave"**
* Kawanishi Y7K (Hidroavión de Reconocencia Tipu 94) **"Alf"**
* Kawanishi H8K (Hidrocanoa Grande Tipu 2) **"Emily"**
* Kawanishi H6K (Hidrocanoa Grande Tipu 97) **"Mavis"**
* Kawanishi N1K1 (Hidroavión de Caza *Kyōfū*) **"Rex"**
* Nakajima A6M2-N (Cazabombarderu/Interceptor Tipu 2) **"Rufe"**

**Aviones de reconocencia:**
* Nakajima C6N **"Myrt"**

**Entrenadores:**
* Mitsubishi A5M-4k (versión biplaza del Mitsubishi A5M)

**Aviones de tresporte:**
* Mitsubishi Ki-57 (Tresporte Tipu 100 Modelu 2) **"Topsy"**
* Nakajima Ki-34 (Tresporte Tipu AT-2) **"Thora"**
* Nakajima G5N (Bombarderu d'Ataque Esperimental 13-Shi) **"Liz"** (usaos pa tresporte)

## Ver tamién

* Serviciu Aereu del Exércitu Imperial Xaponés

## Referencies

## Enllaces esternos
Posposición

La **posposición** (dacuando **postposición**) ye un tipu d'adposición que realiza en munches llingües SOV, el mesmu papel que la preposición nes llingües SVO y VSO, cola única diferencia de que la posposición sigue al sintagma nominal (o "pallabra modificada") rexíu por ella. 

## Introducción
En idioma español nun esisten posposiciones, pero hai muertes procedentes del llatín nes pallabres *conmigo*, *contigo*, y *consigo*, nes cualos la terminación *-go* vien del *cum* (con) del llatín (cummecum, cumsecum, cumtecum), usáu como posposición. Nel llatín, en contraste col usu normal de les preposiciones, como traza particular de la pallabra *cum* con pronomes, espresábase como posposición enclítica de ciertos pronomes (*mecum*, *tecum*, etc.). La pallabra llatina *tenus* 'hasta' tamién funciona como una (cuasi)posposición de xenitivu.

L'inglés tien enclín a formar pallabres compuestes posposicionales, como *there<o>after</o>* (dempués d'eso) y *where<o>in</o>* (na que), una calidá que comparte col alemán y el neerlandés. Amás, l'inglés usa'l clíticu "-'s", baxáu d'una terminación genitiva del inglés antiguu , pa indicar la posesión. De la mesma manera, y col mesmu sentíu, el afrikaans emplega una pallabra distinta como una posposición auténtica, *se*.

Hai enclín a que los idiomes sían posposicionales cuando l'oxetu del verbu preciede'l verbu na oración (especialmente l'orde bien común de SOV). Sicasí, esto solamente ye un enclín pos el mesmu llatín ye típicamente SOV). L'usu de les posposiciones tamién se correllaciona col enclín de poner axetivos antes del sustantivu que modifica.

## Llingües con posposiciones
Les posposiciones son bien frecuentes en munches families llingüístiques de Eurasia, como les llingües uráliques, les llingües altaiques o les llingües chines, y tamién nes llingües amerindies d'América:
:

## Referencies

## Ver tamién
* Adposición
* Preposición
Mandarín zhongyuan

El **Mandarín Zhongyuan** o **mandaríen de les llanures centrales** () ye una variedá dialeutal del chinu mandarín faláu na parte central de Shaanxi, Henan, y la parte sur de Shandong.

El dialeutu arcáico de la Ópera de Beixín ye una forma de mandarín zhongyuan.

Ente los chinos musulmanes, emplégase l'alfabetu árabe pa escribir nesti dialeutu.

## Subdialeutos
*Dialeutu de Guanzhong (关中话)
*Dialeutu de Henan (河南话), Provincia de Henan
*Dialeutu de Luoyang
*Dialeutu de Gangou, Qinghai – influyíu pol idioma monguor
*Idioma dungan, Rusia

## Referencies

*
*
*
Mandarín lanyin

El **Mandarín Lan&ndash;Yin** (Lanyin) () ye un dialeutu del chinu mandarín tradicionalmente faláu en tou Gansu y na parte norte de Ningxia. Nes últimes décades espandióse escontra'l norte de Xinjiang. Xunto col mandarín zhongyuan (中原官话) conformen el Mandaríen Central (中部官话). El nome ye un compuestu de les capitales de los dos antigües provincies onde s'apodera, Lanzhou y Yinchuan, que son tamién dos de los sos principales subdialeutos.

Ente los chinos musulmanes, úsase l'alfabetu árabe pa escribir esti dialeutu.

## Subdialeutos
*Dialeutu de Lanzhou 兰州话/蘭州話
*Dialeutu de Urumqi
*Dialeutu de Xining 西宁话/西寧話
*Dialeutu de Yinchuan 银川话/銀川話

## Referencies