open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Isabel de Brabante

La princesa **Isabel de Bélxica**, Duquesa de Brabante (Élisabeth Thérèse Marie Hélène, nacida en Bruxeles el 25 d'ochobre de 2001), ye la heredera al tronu de Bélxica y ye un miembru de la Casa Real de Bélxica, tres l'abdicación del so güelu Alberto II en xunetu de 2013, el so padre Felipe ye rei.Ye la fía mayor del rei Felipe de Bélxica y de la so esposa, la reina Matilde.

## Biografía

### Nacencia
Nació por aciu cesárea'l 25 d'ochobre de 2001 nel Hospital Erasmus d'Anderlech, Bruxeles a les 21:58 hores.

### Bautismo
Dos meses dempués de la so nacencia, el 9 d'avientu de 2001, foi bautizada na capiya privada del castiellu de Ciergnon nes Ardenas belgues . La ceremonia tuvo llugar nos trés idiomes oficiales de Bélxica , siendo presidida pol cardenal Godfried Danneels.

El so padrín foi'l so primu hermanu'l príncipe Amadeo de Bélxica y archiduque Austria-Este y la so madrina la so tía materna la condesa Elena d'Udekem d'Acoz

### Nomes
La princesa recibió los nomes d'Isabel Teresa María Elena:

**-Isabel:** n'honor al so tatara-tatarabuela Isabel Gabriela de Baviera

**-Teresa:** n'honor a la güela de la so madre, la condesa Teresa Sobańska

**-María:** n'honor a la virxe María

**-Elena:** n'honor a la so tía materna y madrina, la condesa Elena d'Udekem d'Acoz, baronesa de Jansse

### Hermanos
- Príncipe Gabriel Balduino Carlos María, nacíu'l 20 d'agostu de 2003

- Príncipe Manuel Leopoldu Guillermo Francisco María, nacíu'l 4 d'ochobre de 2005

- Princesa Leonor Fabiola Victoria Ana María, nacida'l 16 d'abril de 2008

### Educación
Na actualidá, Isabel sigue colos sos estudios (en neerlandés, unu de los idiomes oficiales de Bélxica) en Sint-Jan Berchmanscollege en Bruxeles.

## Duquesa de Brabante
En 1991, abolióse la Llei Sálica en Bélxica, dando plenos derechos de socesión a les princeses de Bélxica y los sos descendientes. Como fía mayor del soberanu reinante, Isabel ye primer na llinia de socesión y espérase que seya finalmente la primer muyer n'ocupar el tronu de Bélxica. Anque tradicionalmente el fíu mayor del herederu al tronu recibía'l títulu de "Conde d'Hainaut", por cuenta de les diferencies llingüístiques d'esti títulu foi abolíu por decretu real dempués de la nacencia.

El 21 de xunetu de 2013 el so padre ye coronáu rei de los belgues tres l'abdicación de del so güelu paternu, lo que la convierte n'heredera del Reinu de Bélxica y duquesa honorífica de Brabante.

## Títulos y tratamientos
* **21 d'ochobre 2001 a 21 de xunetu de 2013:** *La so Alteza Real* la princesa Isabel de Bélxica 
* **21 de xunetu 2013- presente:** *La so Alteza Real* la duquesa de Brabante

## Antepasaos

## Referencies

## Enllaces esternos
* Casa Real Belga
* Ficha en Geneall
Reina consorte de los belgues

El títulu de **reina consorte de los belgues** ye l'utilizáu pola esposa del **[[rei de los belgues]]**.

Foi ostentáu por:

## Referencies

## Enllaces esternos
Giacomo Dalla Torre del Tempio di Sanguinetto

**Giacomo Dalla Torre del Tempio di Sanguinetto**  foi un diplomáticu, relixosu, profesor, filólogu, arqueólogu ya historiador italianu. Foi'l Llugarteniente del Gran Maestre de la Soberana Orde Militar de Malta dende'l día 20 d'abril de 2017 hasta la so muerte.

## Biografía
Nacíu en Roma el día 9 d'avientu de 1944, baxa d'una antigua familia noble proveniente de la ciudá de Treviso.

Él y la so familia siempres tuvieron bien venceyaos a la Santa Sede; ente los sos antepasaos incluyir al so güelu, que yera editor del periódicu L'Osservatore Romano y al so hermanu Giuseppe Dalla Torre, que ye un destacáu xurista y actual Presidente del Tribunal de la Ciudá del Vaticanu.

Mientres los sos años d'estudiante, llicencióse en Lletres, especializar n'Arqueoloxía Cristiana y en Historia del arte pola Universidá de Roma La Sapienza.
Depués pasó a ser asistente de direición de la biblioteca de la Pontificia Universidá Urbaniana, na cual tamién foi profesor de Griegu antiguu.

En 1993 xunióse como caballeru profeso na Soberana Orde militar y hospitalaria de San Xuan de Xerusalén, de Rodes y de Malta.
Na Orde de Malta, foi dende 1994 a 1999, Gran Prior de Lombardía y Venecia; y dende esi últimu añu hasta 2004 formó parte del Conseyu Soberanu, que ye l'órganu que garrasti al Gran Maestre nes sos funciones de gobiernu. Depués hasta 2009 foi'l Gran Comendador.

Coles mesmes el 7 de febreru de 2008, a consecuencia del fallecimientu del Gran Maestre Andrew Bertie, asumió'l máximu cargu de la orde temporalmente ("conocíu mientres esti tipu de periodu en funciones como Llugarteniente") hasta atopar un nuevu socesor. Foi asocedíu'l 11 de marzu d'esi añu, tres la eleición de "Frey" Matthew Festing. El 24 de xineru de 2009, dexó'l cargu que tenía enantes como Gran Comendador y pasó a ser el Gran Prior de Roma.

El día 29 d'abril de 2017 foi escoyíu pol plenu del Conseyu d'Estáu como nuevu Llugarteniente del Gran Maestre de la Soberana Orde Militar de Malta mientres el periodu d'un añu, en sustitución de "Frey" Matthew Festing quien arrenunció al cargu'l 28 de xineru d'esi mesmu añu. En febreru de 2020 anunció que carecía una enfermedá incurable. Morrió en Roma poco depués, el 29 d'abril, a los 75 años d'edá.

## Títulos y condecoraciones

## Bibliografía
* El Llugarteniente del Gran Maestre, Superior relixosu y Soberanu de la Orde de Malta
* Joseph MCKENNA, *Knights of Malta elect new leader as Vatican seeks to bury feud*, in: The Telegraph, 29 april 2017.

## Referencies

## Enllaces esternos
Princesa consorte de Liechtenstein

Esta ye una llista de **Princeses de Liechtenstein** qu'asumieron el so títulu pol so matrimoniu col Príncipe Soberanu de Liechtenstein.

## Notes

## Referencies

## Enllaces esternos
Príncipe de Mónacu

El **Príncipe de Mónacu** (en francés: *Prince de Monaco*) ye'l monarca y xefe d'estáu del Principáu de Mónacu. 

Hasta la fecha, tolos príncipes qu'ocuparon el cargu tomaron el nome de la dinastía Grimaldi, magar siguiendo la llinia masculina pertenecieron a otres cases. El príncipe actual ye Alberto II de Mónacu.

Mónacu ye, xunto con Liechtenstein y la Ciudá del Vaticanu, unu de los trés únicos estaos n'Europa onde'l monarca sigue teniendo un papel activu na política y el gobiernu.

## Poderes del Príncipe

Les atribuciones y poderes del príncipe de Mónacu emanan de la Constitución y de les lleis. Ye asesoráu pol Conseyu de la Corona; y como xefe d'estáu, representa al Principáu nes rellaciones internacionales y cualquier revisión total o parcial del testu constitucional tien de realizase por aciu alcuerdu ente'l príncipe y el Conseyu Nacional.

El poder llexislativu atópase estremáu ente'l príncipe y el Conseyu Nacional. El príncipe ye quien realiza les proposiciones de llei, ente que'l Conseyu aprobar o non por aciu votación. El poder executivo, sicasí, ye competencia del príncipe, que lo exerz al traviés d'un ministru d'Estáu y del Conseyu de Gobiernu, que respuenden ante'l príncipe de la so alministración del Principáu. Tamién el poder xudicial atópase venceyáu a él, una y bones el príncipe representa l'autoridá en virtú de la cual los xueces y tribunales parten xusticia.

Ente les sos otres atribuciones cabo destacar el derechu a conceder la ciudadanía y l'amnistía, según otorgar títulos nobiliarios y otres distinciones.

## Ver tamién
* Conseyu Nacional de Mónacu
* Soberanos de Mónacu
* Consorte del Soberanu de Mónacu

## Referencies

## Enllaces esternos
* Constitution de la Principauté - Constitución de Mónacu (en francés)
Alexandra de Hannover

**Alexandra de Hannover** () ye la única fía d'Ernesto Augusto V y de la so segunda esposa la princesa Carolina de Mónacu. Tien el títulu nobiliariu de *Princesa de [[Hannover]]*, usáu en Mónacu o por cortesía en dellos llugares del mundu.

## Biografía

### Nacimientu
Alexandra nació'l 20 de xunetu de 1999 en Vöcklabruck, Alta Austria, Austria, siendo la primer y única fía de mancomún ente Ernesto Augusto V y Carolina de Mónacu.

Al traviés del so padre, ye descendiente del rei Xurde III del Reinu Xuníu y del emperador alemán Guillermu II. Al traviés de la so madre, de los príncipes Raniero III de Mónacu y Gracia Patricia de Mónacu (Grace Kelly).

### Bautismu
Los sos padrinos de bautismu fueron: la so tía paterna, la princesa Alexandra de Leiningen (nacida princesa Alexandra de Hannover), la so hermana per parte de madre, Carlota Casiraghi, Ulrike Ulmschneider, Maryam Sachs, Virginia Gallico, George Condo y Eric Maier. Tomó'l nome de les sos madrines. El sacramentu alministró'l 19 de setiembre de 1999.

### Títulos
El so títulu completu ye: Princesa Alexandra Carlota Ulrica María Virginia de Hannover, Duquesa de Brunswick y Luneburgu, Princesa de Gran Bretaña ya Irlanda; sicasí, Alemaña ya Irlanda son repúbliques, y el Reinu Xuníu nun reconoz el títulu anterior. *S.A.R. ([[Tratamientos protocolarios de la monarquía y la nobleza|La so Alteza Real]]) la princesa Alexandra de Hannover* ye utilizáu oficialmente en Mónaco o por cortesía en cualquier llugar del mundu. Nació seis meses dempués de la unión matrimonial de los sos padres. 

Atópase fuera de la llinia socesoria del tronu de Mónacu yá que nun profesa la relixón católica. Atópase na llinia de Socesión al tronu británicu, nel puestu 411.

### Hermanos
Tien dos hermanos per parte de padre:
* Ernesto Augusto de Hannover.
* Cristián de Hannover.
Tien tres hermanos per parte de madre:
* Andrea Casiraghi.
* Carlota Casiraghi.
* Pierre Casiraghi.

### Actos oficiales
Nel añu 2011, Alexandra asiste a dos acontecimientos familiares relevantes: l'entierru de la so tía güela la princesa Antonieta, el 24 de marzu, y el matrimoniu del so tíu'l príncipe Alberto con Charlene Wittstock, los díes 1 y 2 de xunetu.

Alexandra tamién asiste al Baille de la Rosa que se celebra en Mónacu y qu'entama la so madre.

### Aficiones
En deportes, la princesa destaca en patinaxe sobre xelu.

## Árbol xenealóxicu


## Títulos
El títulu oficial de la Princesa Alexandra ye: *La so Alteza Real la princesa Alexandra Carlota Ulrica María Virginia de Hannover, duquesa de Brunswick y Luneburgu, princesa de Gran Bretaña ya Irlanda (dende'l 20 de xunetu de 1999)*.

## Referencies
Casa de Hannover

La **Casa de Hannover** foi la dinastía alemana reinante en Gran Bretaña dende 1714 hasta la fundación del Reinu Xuníu en 1801, y dende entós hasta 1901, fecha na que morrió Victoria I y xubió al tronu'l so fíu Eduardu VII, perteneciente a la dinastía Saxonia-Coburgu-Gotha (reinante anguaño y col nome de Windsor dende 1917). En Gran Bretaña por cuenta de la Declaración de Derechos de 1689 nos sieglos XVIII y XIX los Hanover solo podíen gobernar col consentimientu del Parllamentu una y bones el verdaderu gobernante yera'l Primer Ministru, ente que la reina o rei recibía la dignidá de Xefe del Estáu. Tien el so orixe nuna casa nobiliaria establecida en Suabia y Baviera dende'l sieglu IX. Delles vegaes conózse-y como la **Casa de Brunswick y Luneburgu, la llinia Hannover**. La Casa de Hannover ye una caña más nueva de la Casa de Welf, que de la mesma ye la caña mayor de la Casa d'Este.

## Historia
Considerar a Jorge de Brunswick-Luneburgu como'l primer miembru de la Casa de Hannover. Cuando'l Ducáu de Brunswick-Luneburgu foi estremáu en 1635, Jorge heredó los principaos de Calenberg y Göttingen y decidió camudase a Hannover en 1636. El so fíu, el duque Ernesto Augusto, foi alzáu a príncipe eleutor nel Sacru Imperiu Romanu Xermánicu en 1692. Sofía de Wittelsbach, casada con Ernesto Augusto, foi declarada heredera al tronu de Gran Bretaña (entá entós Inglaterra y Escocia) pol Acta d'Establecimientu de 1701, que decretó que los miembros de la Ilesia católica nun podíen aportar al tronu. Sofía yera nesi momentu la mayor descendiente protestante de Xacobu I d'Inglaterra.

## Reis de Gran Bretaña ya Irlanda y Eleutores de Hannover

## Reis del Reinu Xuníu de Gran Bretaña ya Irlanda y del Reinu de Hannover

## Reina del Reinu Xuníu de Gran Bretaña ya Irlanda y Emperatriz de la India

## Reis del Reinu de Hannover

## Pretendientes al Reinu de Hannover

## Ver tamién
* Casa de Saxonia-Coburgu-Gotha
* Casa de Windsor
* Rellaciones anglu-alemanes

## Referencies

## Enllaces esternos
* Die Welfen páxina oficial de la Casa de Hannover (n'alemán)
Gabriela de Mónacu

**Gabriela Teresa María Grimaldi** (; ) ye la primoxénita del Príncipe Alberto II de Mónacu y la so consorte, la Princesa Charlène, y ostenta los títulos de Princesa de Mónacu y Condesa de Carladès, con tratamientu d*'[[Tratamientos protocolarios de la monarquía|Alteza Serenísima]]*.

## Biografía
### Nacencia
Gabriela nació'l 10 d'avientu de 2014 nel hospital Princesa Grace de Mónacu, dos minutos primero que'l so hermanu'l Príncipe Jaime.

Al nacer, el principáu dio-yos la bienvenida con una salva de cuarenta y dos cañonazos disparaos dende'l castiellu Fuerte Antoine y les campanes de les sos ilesies repicaron al unísonu pa dempués dar el testigu a les serenes de los barcos atracaos nel puertu monegascu.

Los ximielgos fueron presentaos al públicu'l 7 de xineru de 2015, día que foi festivu en tou Mónacu.

### Llei Sálica
La princesa Gabriela ocupa'l segundu puestu na llinia socesión al tronu de Mónacu a pesar de ser la primoxénita, yá qu'en Mónaco rixe una derivación de la Llei Sálica. El primeru ye'l so hermanu'l príncipe Jaime y dempués d'ella asítiase'l so tía, la princesa Carolina.

Jaime ostenta'l títulu de marqués de Baux, como marca la tradición establecida en 1641, ente que la so hermana Gabriela ye segunda na llinia socesoria y ostenta el títulu de condesa de Carladès. Jaime ye l'herederu al tronu más nuevu del mundu.

### Bautizu
Gabriela foi bautizada'l 10 de mayu de 2015, al pie del so hermanu Jaime, na Catedral de Mónacu. El so padrín Gareth Wittstock (el so tíu maternu) y la so madrina la sudafricana Nerine Pienaar (esposa del ex-xugador de rugby François Pienaar)

Ella y el so hermanu llevaron vistíos de bautizu de Dior colos sos monogramas bordaos.

### Hermanos
* Jazmin Grace Rotolo, nacida en 1992, frutu del novialgu ente Alberto y Tamara Jean Rotolo
* Alexandre Éric Stéphane,nacíu en 2003, frutu del novialgu ente Alberto y Nicole Valérie Costu 
* Príncipe Jaime Honorato Rainiero, nacíu'l 10 d'avientu de 2014

## Títulos y tratamientos
* ''La so Alteza Serenísima'' la princesa Gabriela de Mónacu, condesa de Carladès (dende'l 10 d'avientu de 2014).

## Distinciones honorífiques
*  Gran Oficial de la Orde de Grimaldi (Principáu de Mónacu, 10/05/2015).

## Ancestros


## Referencies

## Enllaces esternos

* Páxina oficial del Gobiernu de Mónacu 
* Páxina oficial de la Casa Real de Mónacu
Andrea Casiraghi

**Andrea Albert Pierre Casiraghi** (8 de xunu de 1984), ye fíu primoxénitu de la princesa Carolina de Mónacu, Princesa de Mónacu y Princesa consorte de Hannover, y del so segundu maríu, Stéfano Casiraghi. Ye nietu de los finaos príncipes Raniero III y Grace de Mónacu y sobrín del actual soberanu del Principáu de Mónacu, La so Alteza Serenísima Alberto II de Mónacu. Según les lleis sáliques del Principáu nun-y correspuende por nacencia ostentar títulu nobiliariu. 

Foi consideráu unu de los 50 homes más formosos del mundu.

## Biografía

### Infancia y familia
Nacíu'l 8 de xunu de 1984 a les 22:40 hores nel Centru Hospitalariu Princesa Grace en Montecarlu, Mónacu, foi llamáu n'honor a un vieyu amigu de la infancia del so padre Stéfano. Los sos padrinos son la so tía materna, la princesa Estefanía de Mónacu y el so tíu paternu, Marcu Casiraghi.

Andrea tenía seis años cuando'l so padre Stéfano Casiraghi finó nun accidente de carrera de botes. La so muerte marcar de tal manera que la so madre Carolina facer pasar por una consulta psicolóxica.

Tien dos hermanos menores, Charlotte y Pierre Casiraghi. Ye hermanu per parte de madre de la princesa Alejandra de Hannover.

### Educación
Pasando la mayor parte de la so vida en Francia, estudió pal exame de la Organización del Bachilleratu Internacional na International School of Paris en 2002. Amás de francés, fala fluidamente inglés ya italianu. Tres un tiempu na Universidá McGill de Canadá en 2006 llogró una llicenciatura n'Artes Visuales y en Política Internacional na Universidá Americana de París.

Mientres los años 2008-2009 tuvo ocho meses enseñando en Senegal, como parte del so trabayu na fundación AMADE.

Mientres 2014, Andrea va cursar el Master in Management nel Institutu d'Empresa de Madrid (IE Business School), motivu pol cual tanto él como la so esposa y fíu van morar cuasi un añu na capital d'España a partir del mes de setiembre.

### Funciones oficiales
Andrea Casiraghi foi designáu carabineru de la Compañía de Carabineros del Príncipe el 20 de xineru de 2012.

El 30 de mayu de 2014 el Palaciu de Mónacu confirmó que'l Príncipe Alberto y la Princesa Charlene esperaben el so primer fíu p'avientu, quitando asina la posibilidá a Andrea d'aportar al tronu.

## Matrimoniu y descendencia

### Compromisu
En xunetu de 2012 la princesa Carolina emitió un comunicáu anunciando que'l so fíu Andrea y Tatiana Santu Domingu comprometiéronse dempués d'una rellación de siete años.

El 6 d'avientu de 2012 la so prometida, Tatiana, anunció nuna revista que taba esperando un ñácaru.

### Boda
La boda civil celebróse'l 31 d'agostu de 2013 en Mónacu. 

La ceremonia relixosa llevar a cabu'l 31 de xineru de 2014 na ilesia de San José de la llocalidá de Gstaad, Suiza.

### Fíos
* Alexandre "Sacha" Andrea Stéfano Casiraghi Santu Domingu, nacíu'l 21 de marzu de 2013
* India Julia Casiraghi Santu Domingu, nacida'l 12 d'abril de 2015

## Árbol xenealóxicu


## Referencies
Stéfano Casiraghi

**Stéfano Casiraghi**  foi un empresariu italianu, casáu dende 1983 y hasta la so muerte cola princesa Carolina de Mónaco, fía primoxénita del príncipe Raniero III y de Grace de Mónaco.

## Biografía

Fíu de Giancarlo Casiraghi y Fernanda Biffi, Stéfano Casiraghi, convertíu nun empresariu multimillonariu, conoció a Carolina de Mónaco en 1982 al traviés d'unos amigos de mancomún. Casiraghi yera trés años menor que la princesa Carolina de Mónaco. 

Empezaron una rellación. Coincidieren en dalguna ocasión y unos amigos comunes xuntáron-yos un branu. Empezaron a quedar y pa despistar a la prensa Carolina siguía quedando col so gran amigu Robertino Rossellini. Pasaron los meses y ella quedó embarazada. El 29 d'avientu de 1983 contraxeron matrimoniu civil nel Palaciu del Príncipe de Mónaco. La rellación con Casiraghi traxo estabilidá emocional a la princesa Carolina y un periodu de sele felicidá familiar; la cual foi una gran alegria pal príncipe Raniero III, quien entá guardaba llutu pola muerte de la so esposa, la princesa Grace de Mónaco.

El 8 de xunu de 1984, nació'l so primer fíu, Andrea Casiraghi. El 3 d'agostu de 1986, nació la so segunda fía, Carlota Casiraghi, de notable paecíu cola so madre. Y el 5 de setiembre de 1987, foi padre, por tercera y última vegada, de Pierre Casiraghi, de notable paecíu col so padre.

Casiraghi foi criticáu pola prensa amarillista pola so forma casual de vistise, la so bonable espontaneidá y simplez personal.

Stéfano Casiraghi, amás d'empresariu, yera deportista d'altu riesgu en competiciones Off-Shore d'embarcaciones d'alta velocidá, afición que nun yera compartida del tou pola so esposa.

Stefano Casiraghi morrió'l 3 d'ochobre de 1990 n'agües de Montecarlu a bordu de la so embarcación *[[Pinot di Pinot]]*, cuando participaba nel mundial de *off-shore*. Una fola inusitada provocó un entorno violentu de la so embarcación. Patrice Innocenti, el so copilotu, sobrevivió al accidente; pero Stéfano morrió a los pocos minutos del incidente.
La noticia devastadora llegó a la princesa Carolina cuando esta asistía a un salón de guapura, y guardó llutu por casi seis años. Asina mesmu foi una gran perda pa Rainero yá que consideraba a Stefano una persona al altor de la so fía Carolina.

## Referencies

## Enllaces esternos
*Biografía
Pierre Casiraghi

**Pierre Rainier Stéfano Casiraghi** (5 de setiembre de 1987, Montecarlu) ye'l tercer fíu de Carolina de Mónacu y Stéfano Casiraghi, por tanto sobrín del príncipe Alberto II de Mónacu y nietu de Grace Kelly.

## Biografía

### Infancia
Nacíu como tercer fíu de la pareya compuesta por Carolina de Mónacu y Stéfano Casiraghi, nel Centru Hospitalariu Princesa Grace.

El so nome Pierre deber al so bisagüelu maternu Pierre de Polignac, Rainier n'homenaxe al so güelu maternu Raniero III de Mónacu y Stéfano pol so padre.

Los sos padrinos de bautismu fueron el príncipe Alberto II de Mónacu, y l'esposa del so tíu Daniele Casiraghi: Laura Sabatini Casiraghi.

Cuando tenía trés años d'edá'l so padre finó nun accidente de navegación en Mónaco. Dempués de la muerte del so padre, la so madre, decide treslladase a vivir colos sos trés fíos a la ciudá francesa de Saint-Rémy-de-Provence.

### Estudios
Asistió a la escuela pública de Saint-Rémy-de-Provence. Cuando la so madre casóse col príncipe Ernesto de Hannover tola familia treslladar a Fontainebleau pa tar más cerca de París y Londres, onde los sos nuevos hermanascos vivíen cola so madre. 

Supónse que Pierre cursó'l bachilleratu sobre l'añu 2005 yá que pocu dempués apuerta a la universidá. 

Nel añu 2006 treslladar a Milán pa cursar un grau d'Economía Internacional y Alministración, mientres trés años, na Universidá de Bocconi. 

Ye periodista d'oficiu. Amás del francés, fala fluidamente inglés ya italianu y tien conocencies d'alemán. Tamién toca'l saxofón.

### Novialgos
Mientres tola so mocedá Pierre tuvo venceyáu sentimentalmente a una serie de muyeres, especialmente mientres la so estancia en Milán.

En mayu de 2008 empezó una rellación sentimental con una periodista y aristócrata italiana, la Condesa Beatrice Borromeo (fía del Conde Carlos Fernando Borromeo y de la so segunda esposa, Paola Marzotto).

## Matrimoniu y descendencia

### Boda
Pierre celebró la so boda civil con Beatrice el 25 de xunetu de 2015 nel Palaciu de Mónacu. La boda relixosa, el 1 d'agostu, tuvo llugar nes Islles Borromeas, concretamente na Isla Bella, allugaes en llagu Maggiore y propiedá de la familia de Beatrice.

### Fíu
* Stefano Ercole Carlo Casiraghi Borromeo, nacíu'l 28 de febreru de 2017

## Árbol xenealóxicu


## Referencies
Ministru d'Estáu de Mónacu

El **Ministru d'Estáu de Mónacu** o **Primer Ministru de Mónacu** (en francés: *Ministre d'État* ) ye'l títulu del xefe de gobiernu de Mónacu, magar ye nomáu y ta subordináu al Príncipe de Mónacu. Mientres el so mandatu, ye'l responsable de dirixir l'aición del gobiernu y ta al cargu de les rellaciones internacionales. Como representante del Príncipe, tamién dirixe los servicios executivos, ta al mandu de la policía y preside (con poder de votu) el Conseyu de Gobiernu.

El cargu foi creáu en 1911, al traviés de la Constitución de Mónacu. Hasta la reforma constitucional de 2002 desixíase que la persona qu'ocupara'l cargu tuviera ciudadanía francesa, y yera escoyíu d'ente distintos candidatos propuestos pol gobiernu francés. Dende 2002, el Ministru d'Estáu puede ser francés o monegascu, y ye escoyíu pol Príncipe en consultando al gobiernu francés.

## Llista de Ministros d'Estáu

## Referencies

## Ver tamién
* Política de Mónacu
* Conseyu Nacional de Mónacu

## Enllaces esternos
* Constitution de la Principauté - Constitución de Mónacu (en francés)
Constitución de Mónacu

La **Constitución de Mónacu** foi a
probada en 1911 y sufrió una fonda reforma aprobada'l 17 d'avientu de 1962, sol principáu de Raniero III de Mónaco. Establez la regulación de les tres cañes del gobiernu, incluyendo diversos cargos alministrativos y ciertu númberu de conseyos, que comparten el poder llexislativu y consultivo col Príncipe de Mónaco.

La Constitución tamién define la llinia socesoria al tronu monegascu, seición que foi modificada'l 2 d'abril de 2002.

## Poder executivu
El Príncipe retién la mayor parte del poder executivu, pero'l xefe de gobiernu ye'l Ministru d'Estáu de Mónaco, que preside un Conseyu de Gobiernu formáu por seis miembros, que de la mesma asesora al príncipe y ye responsable de faer cumplir les lleis.

Los asuntos internos del principáu son xestionaos por un Conseyu Comunal, formáu por quince miembros electos y presidíu pol Alcalde de Mónaco.

## Poder llexislativu
De conformidá colo dispuesto tres la reforma de 1962, el Príncipe comparte'l so poder col Conseyu Nacional de Mónaco, un parllamentu unicameral que conforma'l cuerpu llexislativu del Principáu. Anque ye independiente del Príncipe y puede adoptar decisiones contraries a los sos deseos, constitucionalmente ríquese la firma del Príncipe pa sancionar les lleis.

## Poder xudicial
La independencia de los xueces ta garantizada pola Constitución. La Corte Suprema de Mónaco, compuesta por cinco miembros principales y dos xueces asistentes, ye la más alta instancia xudicial del Principáu, según la encargada d'interpretar la Constitución si fuera necesariu. Los sos miembros son nomaos pol Príncipe a partir de los candidatos propuestos pol Conseyu Nacional.

## Referencies

## Enllaces esternos
*Constitution de la Principauté - Constitución de Mónaco (en francés)
Tribunal Cimeru de Mónacu

El **Tribunal Supremu de Mónacu** (en francés: *Le Tribunal suprême*) ye la Corte suprema d'esi principáu européu, ye'l más altu tribunal de xusticia na ciudá estáu de Mónaco. Establecíu pola Constitución, tien como funciones faese cargu de xulgar la constitucionalidá de les lleis y la llegalidá de les decisiones alministratives. Componer de cinco miembros y dos suplentes. Son nomaos pol Príncipe de Mónaco por un periodu de cuatro años a propuesta de los distintos órganos en Mónaco: el Conseyu Nacional (*Conseil national*), el Conseyu d'Estáu (*Conseil d'État*), el Conseyu de la Corona (*Conseil de la Couronne*), el Tribunal d'Apelación y el Tribunal de primera Instancia, cada unu con un Miembru del Conseyu Nacional y el Conseyu d'Estáu y amás cada unu con un miembru suplente. L'artículu 89 de la Constitución da al príncipe'l derechu de nun aceptar estes propuestes y el de pidir información sobre estos procedimientos. El Tribunal Supremu foi creáu en 1962 tres l'aprobación de nueva Constitución col enfotu de garantizar les llibertaes fundamentales.

## Miembros
Los miembros de la Corte Suprema ten de ser de siquier 40 años d'ente los abogaos "especialmente competentes". Na práutica, son abogaos franceses, o profesores de derechu públicu o los miembros del Conseyu d'Estáu o del Tribunal de Casación .

Según la Constitución, el Tribunal anovaría'l 24 de xunetu de 2007. Los sos miembros actuales son:

* Hubert Charles, profesor de la Universidá de Niza Sophia-Antipolis , Presidente.
* Jean-Michel Lemoyne de Forges, un profesor de la Universidá de París II , Vice-Presidente.
* José Savoye, un profesor de la Universidá de Lille II , miembru titular.
* Michel Roger, Inspector Xeneral de la Educación francesa, miembru titular.
* Martine Luc-Thaler, un abogáu del Conseyu d'Estáu y del Tribunal de Casación francés, miembru titular.
* Frédéric Rouvillois, profesor de la Universidá París-V, miembru suplente.
* Magali Ingall-Montagnier, conseyera del Tribunal de Casación francés, miembru suplente de la corte francesa de los conflictos , miembru suplente. 

## Ver tamién
* Política de Mónaco
* Ministru d'Estáu de Mónaco
* Conseyu Nacional de Mónaco

## Referencies

## Enllaces esternos
* Ordonnance n. 2.984 du 16/04/1963 Organización y funcionamientu del Tribunal Supremu de Mónaco
Política de Mónacu

**Mónaco** foi gobernáu por una monarquía constitucional dende 1911, col Príncipe como Xefe d'Estáu. La caña executiva consiste nun Ministru d'Estáu (Xefe de Gobiernu), quien preside un gabinete (Conseyu de Gobiernu) de 4 miembros. El Ministru del Estáu ye un ciudadanu francés designáu pol príncipe, que lo escueye ente candidatos propuestos pol gobiernu de Francia, que s'encarga de los asuntos de defensa y seguridá del principáu.

So la constitución de 1962, el Príncipe comparte'l so poder con un parllamentu unicameral, el Conseyu Nacional. Los 24 miembros del cuerpu llexislativu son escoyíos per mediu de votación direuta y democrática, y tienen un periodu de 5 años. Ellos, cumplen la función de faer les lleis y reglamentar los decretos reales. Los principales asuntos locales son dirixíos pol Conceyu Comunal, que compónse de 15 miembros escoyíos y presidíos por un alcalde. El Conceyu Comunal fai les vegaes de conceyu y cumple la función de faer les xestiones locales pal so desenvolvimientu.

## Ver tamién
*Misiones diplomátiques de Mónaco

## Referencies

## Enllaces esternos
Serge Telle

**Serge Telle**  ye un políticu y diplomáticu francés. Empezó la so carrera diplomática nel Ministeriu d'Asuntos Esteriores Francés y mientres estos años trabayó nes Misiones diplomátiques de Francia n'embaxaes, na Organización de les Naciones Xuníes (ONX), nel Ministeriu de Sanidá y Aición Humanitaria, na Mancomunidá de Naciones (Commonwealth of Nations), nel gabinete del Primer Ministru Lionel Robert Jospin y na organización Unión pal Mediterraneu (UpM). 
Tres l'arrenunciu de Michel Roger, ocupa dende'l día 1 de febreru de 2016 el cargu de Ministru d'Estáu de Mónacu.

## Biografía

Nacíu na ciudá francesa de Nantes el día 5 de mayu de 1955. Ye llicenciáu en Ciencies polítiques pol Institutu d'Estudios Políticos de París y amás estudió'l Idioma suaḥili nel Institut National des Langues et Civilisations Orientales de la mesma ciudá. Tamién estudió en fondura'l Derechu comuñal ("conocíu como Derechu de la Unión Europea").

Tas rematar los sos estudios cimeros integróse como funcionariu del Ministeriu d'Asuntos Esteriores de Francia. Años más tarde en 1982 empezó la so carrera diplomática na Embaxada Francesa en Dar es Salaam (Tanzania). De siguío en 1984 foi unviáu a la Misión Permanente de Francia ante la Organización de les Naciones Xuníes (ONX), onde foi responsable de los rexistros rellacionaos colos derechos humanos y les cuestiones humanitaries. Darréu dende 1988 a 1992 foi nomáu Conseyeru Diplomáticu del Ministeriu de Salú y Aición humanitaria dirixíu pol entós ministru Bernard Kouchner.

Un añu más tarde en 1993 foi adscritu a la Oficina de Rellaciones Esteriores de la Mancomunidá de Naciones (Commonwealth of Nations) de Londres, na que foi encargáu de les cuestiones de la Península balcánica que tienen que ser puestos a disposición de les Naciones Xuníes na ciudá de Xinebra, según responsable de la coordinación de les operaciones humanitaries. 
Depués en 1997 foi llamáu pol Primer Ministru, Lionel Robert Jospin pa ser asesor diplomáticu del so gabinete.

En ochobre de 2002, foi nomáu Cónsul xeneral de Francia en Mónacu y el 1 de xineru de 2006 arriendes de un nuevu conveniu robláu ente los dos países, el consuláu alzar al rangu d'embaxada, convirtiéndose nel primer embaxador francés nel país.

Darréu en mayu de 2007, foi llamáu pol ministru Bernard Kouchner pa ser Direutor adxuntu del so gabinete nel Ministeriu d'Asuntos Esteriores, siendo la segunda vegada que trabaya pal. En 2008 foi Nomáu Embaxador na organización intergubernamental Unión pal Mediterraneu (UpM), de la qu'en xineru de 2013 convertir en Xefe de la Delegación Interministerial.

Anguaño foi designáu pa ser el nuevu Ministru d'Estáu de Mónacu, en socesión de Michel Roger quien arrenuncia al cargu por motivos d'edá.
El so nomamientu y invistidura entró a valir a partir del día 1 de febreru de 2016.

## Condecoraciones

## Vida privada

Serge Telle ta casáu cola famosa periodista francu-nixeriana Guilaine Chenu (n. Lagos, Nixeria, 17 d'agostu de 1960), qu'anguaño trabaya na canal France 2 (del grupu "France Télévisions") como presentadora del programa "Envoyé spécial".

## Referencies

## Enllaces esternos

* Biografía
Himnu nacional de Mónacu

El ***Hymne monégasque*** ("Himnu monegascu", en francés) ye l'himnu oficial del Principáu de Mónacu. La lletra en monegascu, llingua vernácula local, ye la oficial, anque nel sieglu XIX tamién esistía una en francés, llingua oficial del principáu.

## Historia
Tuvo delles versiones: una primer versión foi compuesta y escrita en francés por Theophile Bellando en 1841. Foi adoptada como cola pola Guardia Nacional en 1848. En 1896 Charles Albrecht compunxo una nueva versión pa pianu, de la que más tarde se fixo una versión pa orquesta. Dexó d'interpretase escontra 1900 por ser considerada demasiáu llarga. L'actual versión foi creada por Léon Jehin en 1914 y tocóse per vegada primera nos actos de conmemoración de los 25 años de reináu del príncipe Alberto I de Mónacu. Finalmente, en 1931, Louis Notari escribió la lletra en monegascu. Esta lletra tien una versión más curtia, tamién escrita por Louis Notari.

El coru de la Orquesta Filarmónica de Montecarlu nun interpreta la estrofa entemedia, probablemente por cuenta de la rapidez del ritmu y a la dificultá respiratoria.

## Himnu de Mónacu

## Enllaces esternos
* Comité de Tradiciones Monegasques: Himnu Nacional Monegascu (*en francés*)
* Himnu Nacional Monegascu

## Referencies
Idioma monegascu

El **monegascu** (autoglotónimu *munegascu*) ye la llingua vernácula del Principáu de Mónacu. Lingüísticamente representa una variedá ligur con dalguna influencia léxica del occitanu, yá que tien semeyances coles variedaes ligures de Menton y Roquebrune, anque Mónacu nun se considera un enclave ligur en tierres lingüísticamente occitanes.

El monegascu ta bien próximu al dialeutu ligur llamáu *intemelio* (propiu de la zona ente Ventimiglia y Taggia en Liguria). El meyor estudiu llingüísticu sobre'l monegascu llevar a cabu'l filólogu francés Raymond Arveiller mientres les décades de 1940 y 1950 (*Étude sur le parler de Monaco* Comité National des Traditions Monégasques. Monaco 1967).

El monegascu foi d'usu xeneral como llingua oral nel Principáu hasta la década de 1870, dempués atayóse rápido la so tresmisión xeneracional y sustituyóse pol francés. De primeres de la década de 1970 puede dase por totalmente escastáu nel usu oral. La enseñanza obligatoria nes escueles de Mónacu dexó alicar el so usu, anque ésti ye bastante acutáu (delles publicaciones lliteraries, usos ceremoniales). Nun ye idioma oficial, l'únicu idioma oficial de Mónacu ye'l francés, faláu pola mayor parte de la población. L'italianu tamién tien abondo usu y otros munchos idiomes son falaos, de manera más minoritaria, por residentes y visitantes.

Utiliza una ortografía basada na del italianu, anque con dellos signos propios:
* La **ü** lléese como la del alemán o la *o* del francés.
* La **œ** lléese *y*.
* La **ë** lléese como la *e* zarrada nes pallabres franceses *nez* o *messieurs*. Tamién puede pronunciase como *i*.
* La **ç**, inesistente n'italianu, lléese como en francés, catalán o portugués, ye dicir como una *s*. 

Fragmentu del himnu de Mónacu:

Despoei tugiù sciü d'o nostru paise
Se ride au ventu, o meme pavayùn
Despoei tugiù a curù russa y gianca
Y stà l'emblema, d'a nostra libertà
Grandi y i piciui, l'an sempre respetà

[Dende siempres, sobre'l nuesu país / flota al vientu la mesma bandera. / Dende siempres, los colores coloráu y blancu / constitúin el símbolu de la nuesa llibertá. / Grandes y pequeños haber respetáu siempres]

## Ver tamién
* Ligur
* Nizardo (dialeutu faláu en Niza)
* País Mentonasco

## Referencies

## Enllaces esternos
* Ethnologue: ligur
* Introducción xeneral del esudio sobre'l monegascu de Raymon Arveiller
Consorte del Soberanu de Mónacu

Esta ye una llista de Consortes de Mónacu qu'asumieron el so títulu pol so matrimoniu col Soberanu de Mónacu:

## Señora en Mónacu

## Señora de Mónacu

## Consorte del Príncipe de Mónacu

### Princeses Herederes
*Esposes de Príncipes Herederos de Mónacu que nunca aportaron a Princeses consortes de Mónacu*:
* María Aurelia Spinola, esposa d'Hércules Grimaldi, Marqués de Baux, fináu en 1651.
* Luisa Felicidá d'Aumont, esposa d'Honorato IV, divorciaos en 1798.
* María Victoria Douglas-Hamilton, primer esposa d'Alberto I, divorciaos en 1880.

## Referencies

## Enllaces esternos
Xaime de Mónacu

**Jacques Honoré Rainier Grimaldi** , conocíu como **Xaime de Mónacu**, ye'l fíu y futuru socesor del Príncipe soberanu Alberto II de Mónacu y la so consorte, la Princesa Charlène, y polo tanto herederu del Principáu de Mónacu. Tamién ostenta'l títulu de marqués de Baux.

## Biografía

### Nacencia
Casaos en 2011, el so padre, el príncipe Alberto II (nel tronu dende 2005) y la sudafricana Charlene Wittstock, anunciaron en mayu de 2014 l'embaranzu de la consorte, que más palantre se confirmó de mellizos.

Jaime nació'l 10 d'avientu de 2014 nel hospital Princesa Gracia de Mónacu, dos minutos dempués que la so hermana la Princesa Gabriela.

Al nacer, el principáu dio-yos la bienvenida con una salva de cuarenta y dos cañonazos disparaos dende'l castiellu Fuerte Antoine y les campanes de les sos ilesies repicaron al unísonu pa dempués dar el testigu a les serenes de los barcos atracaos nel puertu monegascu

Jaime y Gabriela fueron presentaos a la sociedá'l 7 de xineru de 2015, día festivu en tou Mónacu.

### Llei Sálica
La hermana mayor del soberanu, la Princesa Carolina de Mónacu, yera entós la heredera presunta por cuenta de qu'otros fíos d'Alberto II de Mónacu, habíos fuera del matrimoniu, taben escluyíos de la socesión. 

A pesar de que la so hermana Gabriela ye la primoxénita, la Llei Sálica tórga-y ser la heredera polo que Jaime ye nomáu marqués de Baux foi declaráu herederu.

Jaime ostenta'l títulu de Marqués de Baux, como marca la tradición establecida en 1641, ente que la so hermana Gabriela ye segunda na llinia socesoria y ostenta el títulu de Condesa de Carladès. Jaime ye l'herederu al tronu más nuevu del mundu.

### Bautizu
Jaime y Gabriela fueron bautizaos el 10 de mayu de 2015 na Catedral de Mónacu. El 7 de mayu de 2015 s'hubo anunciáu que'l so padrín sería Christopher Víni-y Jr., sobrín nietu de Grace Kelly y poro, sobrín segundu d'Alberto II, y la so madrina Diana Isabel de Polignac-Nigra, vilba del conde Carlo Augusto Nigra.

El y la so hermana llevaron vistíos de bautizu de Dior colos sos monogramas bordaos.

## Príncipe herederu de Mónacu
Como príncipe herederu garrasti dende la so nacencia a dellos actos públicos como a les celebraciones del Día Nacional de Mónacu, el 19 de payares.

## Títulos y tratamientos
* **De nacencia:** ''La so Alteza Serenísima'' el príncipe herederu de Mónacu, marqués de Baux.

## Distinciones honorífiques
*  Caballero Gran Cruz de la Orde de Grimaldi (Principáu de Mónacu, 10/05/2015).

## Ancestros


## Ver tamién
* Xaime I de Mónacu

## Referencies

## Enllaces esternos
Oben am jungen Rhein

***Oben am jungen Rhein*** (lliteralmente: *Sobre lo alto del nuevu [[Rin]]*) ye'l himnu nacional de Liechtenstein. Cantar cola mesma melodía que l'himnu nacional del Reinu Xuníu, *[[God Save the Queen|Dios salve a la Reina]]*. Les lletres fueron escrites en 1850 por Jakob Josef Jauch. Hasta 1963, el primer versu y títulu yera "Oben am deutschen Rhein" ("Sobre lo alto del Rin alemán").
La supresión de la mención alemana nel himnu tres 1963 atestigua l'ampliu sentir d'ambivalencia cultural escontra espresiones rellacionaes col nacionalismu alemán dempués del periodu nazi n'Alemaña y Austria. 

## Lletres

## Referencies

## Enllaces esternos
Palaciu Real de Bruxeles

El **Palaciu Real de Bruxeles** (en neerlandés: *Koninklijk Paleis van Brussel*, en francés: *Palais Royal de Bruxelles*) ye'l palaciu oficial del Rei de los belgues, nel centru de la capital nacional, Bruxeles. El palaciu nun ye usáu como residencia real, una y bones el Rei y la so familia viven nel Castiellu Real de Laeken, nes contornes de Bruxeles. El Rei cumple les sos funciones de Xefe d'Estáu nesti Palaciu Real.

El Palaciu atopar al sur del Parque Real, na parte alta de la ciudá de Bruxeles.Per otru llau, engarráu al Palaciu atopa'l Parllamentu Federal de Bélxica. Estos dos edificios representen la forma de gobiernu en Bélxica: la monarquía constitucional.

## Historia
La construcción del Palaciu Real empezó a principios del sieglu XIX a manes de Guillermu I, rei de los Países Baxos. Mientres el reináu de Leopoldu II el palaciu sufrió munches remodelaciones y quedó como puede trate anguaño.
Dende 1965, el Palaciu Real de Bruxeles ta abiertu al públicu davezu dende'l 21 de xunetu (la fiesta nacional) hasta principios de setiembre. L'horariu de visita ye de martes a domingu de 10:30 a 17:00 hores.

## Referencies

## Enllaces esternos
Castiellu de Vaduz

El **castiellu de Vaduz** ye unu de los dos esistentes en Liechtenstein. L'otru ye'l Castiellu Gutenberg (allugáu en Balzers). Ta asitiáu nun altu sobre Vaduz, la capital del país, y ye la residencia oficial del príncipe Xuan Adán II de Liechtenstein y la so familia. Les sos 130 habitaciones agospien una magnífica coleición d'arte privao.

La so fábrica orixinal data del sieglu XII, anque foi bastante ampliáu nel sieglu XVII y grandemente reformáu nes primeres décades del sieglu XX.

## Ver tamién
* Castiellu de Liechtenstein
* Muséu Liechtenstein

## Referencies

## Enllaces esternos
Castiellu de Berg

El **Castiellu de Berg** (en luxemburgués: *Schlass Bierg*, en francés: *Château de Berg*, n'alemán: *Schloss Berg*) ye la residencia principal de la familia gran ducal de Luxemburgu. Ta asitiada na llocalidá de Colmar-Berg, nel centru del Gran Ducáu de Luxemburgu, cerca de la confluencia de los ríos Alzette y Attert.

## Historia
La propiedá de los montes del Castiellu de Berg pasó a la familia real holandesa l'añu 1845. El rei Guillermu II de los Países Baxos, naquel momentu gran duque de Luxemburgu, mercó'l castiellu y la propiedá axacente col fin de dotase d'una residencia oficial en territoriu luxemburgués. La propiedá foi mercada a la familia Pasquier y en 1848 yá foi reconocida como la residencia oficial del gran duque de Luxemburgu nel Gran Ducáu.

Cola separación del Gran Ducáu del reinu de los Países Baxos en 1890, el Castiellu de Berg caltúvose como propiedá de la reina Guillermina I de los Países Baxos, que lo vendió al gran duque Adolfo I de Luxemburgu nel añu 1891. En 1906, el gran duque Guillermu IV de Luxemburgu baltó l'antiguu castiellu col fin de construyir unu nuevu basáu nun diseñu del arquiteutu muniqués Max Ostenrieder y l'arquiteutu luxemburgués Pierre Funck-Eydt. Les obres empecipiar en 1907 y concluyéronse en 1911.

Darréu a la Gran Depresión de 1929 y de resultes de les graves dificultaes económiques poles que pasaba la familia gran ducal, la gran duquesa Carlota I de Luxemburgu alcordó trespasar al gobiernu'l Castiellu de Berg y el Palaciu Gran Ducal de Luxemburgu con cuenta de que fora'l dineru público'l que caltuviera al palaciu. La familia gran ducal utilizar como residencies oficiales tal como reconoz l'artículu 44 de la Constitución luxemburguesa.

Mientres la Segunda Guerra Mundial, el Palaciu foi ocupáu poles tropes nacionalsocialistes, periodu nel cual el Castiellu sufrió graves daños nes sos obres d'arte más importante. Pela so parte, el Palaciu, mientres el periodu 1940 - 1944, usóse como centru de reeducación de les estudiantes luxemburgueses.

Dempués de la Guerra, el Castiellu foi sometíu a un procesu xeneral de restauración que concluyó en 1964 con motivu del ascensu al tronu del gran duque Xuan I de Luxemburgu. Dende 1964 y hasta l'actualidá, el castiellu convirtióse na principal residencia de la familia soberana de Luxemburgu. Anguaño mora ellí'l gran duque Enrique I de Luxemburgu y la so familia.

## Ver tamién
*Palaciu Gran Ducal de Luxemburgu

## Referencies

## Enllaces esternos

*les résidences de la Famille grand-ducale (en francés)
*Semeyes del Castillo
Palaciu Gran Ducal de Luxemburgu

El **Palaciu Gran Ducal** (; ; ) ye un palaciu na ciudá de Luxemburgu, a sur de Luxemburgu.

Ye la residencia oficial del Gran Duque de Luxemburgu, y onde realiza la mayoría de les sos obligaciones como cabeza del Estáu del Gran Ducáu.

## Historia
L'edificiu foi nun principiu el Conceyu de Luxemburgu dende 1572 hasta 1795, la sede de la prefeutura del *Département des Forêts* en 1795, y dempués la sede principal del Gobiernu de Luxemburgu en 1817.

Dende 1817, el palaciu convertir na residencia del Gobernador, el representante de los Gran Duques de los Países Baxos. Como tal, foi utilizáu pol príncipe Enrique, mientres el periodu en que foi Teniente Representante de Luxemburgu. L'interior del edificiu foi anováu en 1883, en preparación d'una visita del Gran Duque Guillermu III y la so esposa Gran Duquesa Emma.

Cola ascensión de la Casa de Nassau-Weilburg en 1890, el palaciu foi acutáu puramente pal Gran Duque y la so familia. Sol gobiernu del Gran Duque Adolfo foi anováu exhaustivamente y foi construyida una nueva ala, conteniendo les habitaciones familiares y de acomodación d'invitaos, a cargu del arquiteutu belga Gédéon Bordiau y l'arquiteutu del estáu luxemburgués, Charles Arendt.

Mientres la ocupación alemana na Segunda Guerra Mundial, el Palaciu Gran Ducal foi utilizáu polos nazis como sala de conciertos y tabierna. Foi llargamente estropiáu y gran parte del moblame y la coleición d'arte foi arruinada. Cola torna del exiliu de la Gran Duquesa Carlota en 1945, el palaciu de nuevu convertir na sede de la corte Gran Ducal.

So la supervisión de Carlota, el palaciu foi redecorado mientres la década de 1960. Foi restauráu dafechu en 1991 y 1996. L'interior del palaciu foi regularmente anováu p'afaer los nuevos gustos y los estándares de confort.

Dende 1945 hasta 1966 la Guardia Gran Ducal realizó la guardia ceremonial del palaciu. Dende 1966 soldaos del exércitu de Luxemburgu realicen les obligaciones de guardia.

## El palaciu na actualidá

Como residencia oficial del Gran Duque, el palaciu ye utilizáu por él nel exerciciu de les sos funciones oficiales. Él y la Gran Duquesa, xunto col personal al so cargu, tienen les sos oficines nel palaciu, y les habitaciones d'Estáu nel primer pisu son utilizaes pa una variedá de congresos y audiencies. En Nuechebona, el mensaxe de Navidá del Gran Duque ye emitíu dende la Sala Mariella.

Xefes d'Estáu estranxeros son agospiaos nel palaciu, como convidaos del Gran Duque y la Gran Duquesa, mientres visites oficiales a Luxemburgu; y el Salón de Baille ye la sede de llacuaes nel so honor. Al traviés de los años, realizáronse numberoses otres celebraciones nel palaciu, como la receición d'Añu Nuevu dada a los miembros del Gobiernu y de la Cámara de Diputaos.

## Referencies

## Enllaces esternos
* 
*Le Palais Grand Ducal
Palaciu Real d'Oslu

El **Palaciu Real** ye la residencia de los reis de Noruega n'Oslu. Foi construyíu nel sieglu XIX, ente 1823 y 1848, con planta en forma de C, onde'l llau central ye más anchu y contién un cuerpu central saliente escontra dambos llaos. Ye obra del arquiteutu Hans Linstow, quien lo proyeutó para Carlos XIV Juan de Suecia, rei de Suecia y Noruega, que n'algamando el poder en 1818 quixo construyise un palaciu en Oslo.

L'edificiu, de tres altures, inclúi una capiya y un salón de baille. Tien una habitación llamada *Sala de los Páxaros* que tien pintures d'aves nes parés. Tres la independencia de Noruega en 1905 el palaciu, que nun fuera demasiáu utilizáu polos reis suecos, pasó a ser patrimoniu de la casa real noruega, qu'anguaño lo utiliza como llugar de trabayu y non de residencia.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Páxina oficial  (n'inglés)
Ja, vi elsker dette landet

**Ja, vi elsker dette landet**  (n'asturianu: *Sí, amamos esti país*) ye'l himnu nacional de Noruega.

La música foi compuesta por Rikard Nordraak en 1864, y la lletra ye obra de Bjørnstjerne Bjørnson, quien la escribió en 1870.

## Lletra

## Referencies

## Enllaces esternos
Llista de monarques de los Países Baxos

El primer rei de los Países Baxos, como tal, foi Guillermu I, fíu del estatúder de les Provincies Xuníes de los Países Baxos Guillermu V. Reinó nel Reinu Xuníu de los Países Baxos dende la so creación en 1815 hasta la independencia del Reinu de Bélxica en 1830, y él mesmu reconocer en 1839, siendo dende esa fecha rei de los Países Baxos hasta 1840. Ente'l so reináu y el del so padre hubo un impás favorecíu poles ocupaciones franceses, correspondiendo la denominación de la zona primero a República Bátava, darréu a Reinu d'Holanda, pa ser, a lo último, una parte del Primer Imperiu francés hasta'l final del mesmu.

## Casa d'Orange-Nassau
Oficialmente'l nome de la casa reinante neerlandesa foi siempres Casa d'Orange-Nassau, pero xenealóxicamente la reina Xuliana pertenez a la Casa de Mecklemburgu pol so padre y la reina Beatriz a la Casa de Lippe tamién pol so padre. L'actual rei Guillermo Alejandro pertenez de fechu a la casa d'Amsberg.

## Llista de monarques de los Países Baxos
### [[Reinu d'Holanda]] (1806-1810)

### Reinu Xuníu de los Países Baxos (1815-1839)

### Reinu de los Países Baxos (dende 1839)

## Referencies

## Enllaces esternos