Venialbo

**Venialbo** ye un conceyu y llocalidá española de la provincia Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Llión.

Esiste diverxencia d'opiniones a la d'asitiar a esti conceyu como parte de la Tierra del Vinu o como pueblu del Alfoz de Toro.

## Etimoloxía
Venialbo podría derivar d'un híbridu formáu pol árabe «beni 'fíos'» y del romance Albu», antropónimu col significáu de 'blancu'.

## Símbolos
El plenu del conceyu de Venialbo, en sesión celebrada'l día 24 de xineru de 2003, alcordó aprobar l'escudu heráldicu y la bandera municipal, cola siguiente descripción:
*Escudu heráldicu: escudu partíu. Ponte de piedra sobre agua de plata. Cepa con recímanu d'uva d'oru. Flor de Lys. Torre medieval y estrella de la Vera Cruz.
*Bandera municipal: bandera rectangular formada por trés franxes oblicues, colorada la cimera, azul la central y oru la inferior.

## Historia
La primer mención documental que se conoz de Venialbo ye del 14 d'abril de 1126, cuando Alfonsu VII de Llión donó al monesteriu de Santu Tomé de Zamora les villes de Venialbo y Congosto. Dellos meses más tarde, l'abá de Santu Tomé, Pedro, dio l'otorgaba fueru de población al conceyu de Venialbo. En 1220 anovóse'l fueru anterior, al camudar de titularidá'l pueblu en beneficiu del cabildru de la catedral de Zamora. De nuevu en 1128 Alfonsu VII fixo donación de la heredá exenta de Santa María de Venialbo a Santu Tomé. 

En 1219 Venialbo foi oxetu d'un pleitu ente l'obispu de Zamora y el conceyu de Toro por causa de los sos términos. Al añu siguiente, esti obispu, Martín II, donó una tierra xunto a un palaciu so y la carta de población a los futuros pobladores de Venialbo, lo que prueba l'interés del obispáu zamoranu por amontar la población de la villa y de camín por afitar los sos derechos ante'l conceyu toresano. Les tensiones ente'l conceyu de Toro y el cabildru de Zamora pol términu y monte de Venialbo siguió mientres el sieglu XIII, documentándose por casu en 1258 un nuevu conveniu ente les partes o en 1265 dátense dos ejecutorias de Clemente IV por que'l preláu de Astorga execute la sentencia d'escomunión dictada pol obispu zamoranu contra dellos vecín de Toro qu'afararen los bienes episcopales en Venialbo y Villamor.Tradicionalmente foi un pueblu de señoríu, dependiente del Obispáu de Zamora no eclesiástico y del Reinu de Llión no civil. 

En 1833, al crease les actuales provincies, Venialbo foi encuadráu na provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, magar esta postrera escarecía de cualquier tipu de competencia o órganu común a les provincies qu'arrexuntaba, teniendo un meru calter clasificatorio, ensin pretensiones de operatividad alministrativa. Tres la constitución de 1978, y la diversa normativa que la desenvuelve, Venialbo pasó a formar parte en 1983 de la comunidá autónoma de Castiella y Llión, en tanto conceyu adscritu a la provincia de Zamora.

## Monumentos
La ilesia parroquial tien oríxenes y muertes romániques anque principalmente ye del s. XV.
El so interior ye especialmente interesante, destacando'l retablu mayor documentáu a nome de Lorenzo de Ávila.

## Demografía

## Fiestes y tradiciones
El pueblu carauterizar polos sos ancestrales tradiciones, como allegar los acabante casar tres la so boda a la fonte del Machu, la puesta del Mayu, los encierres camperos, la Selmana Santa o'l baille del Floreo na fiesta del Neñu Xesús cada 27 d'avientu.

## Alministración

## Economía
D'antiguo foi un importante nucleu alfareru, actividá escastada en 1980 col fallecimientu del postreru alfareru de la llocalidá.

## Imáxenes de Venialbo

## Referencies

## Enllaces esternos
* Nortecastilla. Datos d'interés sobre la población.