Manuel Prado Ugarteche

**Manuel Carlos Prado y Ugarteche**  foi un políticu peruanu qu'ocupó la Presidencia de Perú en dos causes: dende'l 8 d'avientu de 1939 hasta'l 28 de xunetu de 1945 y dende el 28 de xunetu de 1956 al 18 de xunetu de 1962. Tuvo nel poder 11 años, 7 meses y 11 díes, de manera non consecutiva.

Fíu del ex-presidente de Perú Mariano Ignacio Prado y de la so esposa, Madalena Ugarteche, perteneciente a una familia faneguera, estudió ciencies na Universidá de San Marcos, y graduóse d'Inxenieru Civil na Escuela Nacional d'Inxenieros (actual Universidá Nacional d'Inxeniería). Militante del Partíu Civil, sofitó al coronel Óscar R. Benavides nel golpe militar de 1914 contra'l presidente Guillermo Billinghurst. Foi opositor de la dictadura d'Augusto B. Leguía de 1919-1930. Al rematar el segundu gobiernu de Benavides (1933-1939) foi candidatu oficialista y ganó les eleiciones presidenciales de 1939. El so primer gobiernu coincidió col desenvolvimientu de la Segunda Guerra Mundial na cual allinióse decididamente colos aliaos. Tuvo qu'enfrentar les consecuencies económicu y social de dicha guerra. Coles mesmes, ganó a Ecuador na denominada guerra del 41, roblándose depués, el 29 de xineru de 1942, el Protocolu de Rio de Janeiro, que buscaba atayar asina la centenaria disputa de llendes con dicha nación. Termináu'l so gobiernu, dexó la posta al vencedor de les eleiciones de 1945, José Luis Bustamante y Rivero y pasó a Francia. 

Retornó al Perú en 1955 pa postular nuevamente a la presidencia, encabezando un partíu propiu. Ganó con sofitu de los apristas, a quien ufiertó llevanta-yos la proscripción del so partíu, lo que cumplió y empecipió el periodu conocíu como la Convivencia”. Mientres esti segundu gobiernu tuvo qu'enfrentar una grave crisis social y económica. La so política económica bazcuyó ente la esperimentación lliberal al esaniciar subsidios al combustible y a los alimentos (lo que foi siguíu de fuelgues y balasmes), la restricción de la salida de capitales y l'entamu de la nacionalización de la producción petrolífera. Once díes antes de rematar esti segundu mandatu sufrió un golpe d'estáu militar, en negándose el Xuráu Nacional d'Eleiciones a anular les eleiciones xenerales de 1962 que los militares calificaron de fraudulentas. Retornó a Francia, onde finó.

## Nacencia y primeros años
De familia aristocrática, foi fíu del presidente de Perú Mariano Ignacio Prado, y de María Madalena Ugarteche Gutiérrez de Cossío. El so padre abandonó'l Perú en plena Guerra con Chile, y foi depuestu pol golpe d'estáu de Nicolás de Piérola (1879), ensin poder efectuar la compra d'armes n'Europa, motivu del so viaxe, siendo forzáu a quedase nel estranxeru. El so hermanu paternu, Leoncio Prado, foi héroe de dichu conflictu siendo fusiláu polos chilenos en 1883. Otros hermanos sos fueron: Mariano, abogáu y empresariu; Javier, intelectual y políticu; y Jorge, tamién políticu. 

Manuel estudió nel Colexu de la Inmaculada y siguió estudios cimeros na facultaes de Ciencies y Ciencies Polítiques de la Universidá de San Marcos, onde se recibió de bachiller en 1907 cola so tesis sobre «Los centros de presión hidrostática», y de doctor en 1910 cola tesis «Ensayo sobre'l réxime pluviométricu de Lima». Coles mesmes fixo estudios na Escuela Nacional d'Inxenieros, (actual Universidá Nacional d'Inxeniería), graduándose d'Inxenieru Civil en 1911. 

Allegó al Primer Congresu Internacional d'Estudiantes que se realizó en Montevidéu en 1907. Como alumnu universitariu siguió la instrucción militar esixida pol reglamentu llogrando'l grau de sarxentu y depués el d'alférez de caballería nun cursu entamáu pola Misión Militar Francesa en Chorrillos. Con esti grau incorporar al exércitu y foi movilizáu a Lambayeque, al producise l'amenaza de guerra con Ecuador en 1910. 

Incorporáu a la docencia universitaria tuvo al so cargu, na Facultá de Ciencies de San Marcos, el cursu d'Analís Infinitesimal, primero como catedráticu axuntu (1912) y depués como catedráticu titular (1918).

Dende bien nuevu fíxose miembru del Partíu Civil. Secundó, xunto colos sos hermanos Javier y Jorge, al xeneral Óscar R. Benavides nel golpe d'estáu contra'l presidente Guillermo Billinghurst, que se realizó'l 4 de febreru de 1914; y tuvo presente nel asaltu a Palaciu de Gobiernu, participación que-y valió'l so ascensu a teniente. El 19 de xineru d'esi mesmu añu casárase con Enriqueta Garland Higginson, seis años mayor qu'él, cola que tuvo dos fíos: Rosa y Manuel Prado Garland.

En 1915 foi escoyíu miembru del Conseyu Municipal de Lima mientres l'alministración del alcalde Pedro d'Osma. Nel Conseyu tuvo'l cargu d'inspector d'Obres y como tal diseñu dalgunos de los planos del reordenamientu urbanu de la ciudá. 

Asumió la presidencia de les Empreses Llétriques Asociaes y foi escoyíu diputáu por Huamachuco en 1919. Dende'l Congresu empecipió una aportunante oposición a la política reeleccionista del presidente Augusto B. Leguía, polo que tuvo que foi prindáu en 1921, xunto con otros civilistes, y deportáu a Chile. De Chile se exilió a Francia, onde permaneció hasta 1932. A la so torna foi presidente del direutoriu de la Compañía Peruana de Vapores y xerente xeneral y presidente del Bancu Central de Reserva de Perú, qu'exerció dende 1934 hasta 1939.

## Eleiciones de 1939
Pa les eleiciones xenerales de 1939, el presidente Óscar R. Benavides escoyó como candidatu presidencial a Manuel Prado. Contra esta candidatura oficial, alzóse la de José Quesada Larrea, nuevu abogáu, natural de Trujillo, quien para la so campaña adquirió'l diariu *[[La Prensa (Perú)|La Prensa]]*, dende onde s'engarró pola llibertá eleutoral, ante'l propósitu evidente del gobiernu de manipoliar los resultaos.

El partíu aprista, que yera'l más importante del país, topábase proscritu por llei. Otra importante fuercia política, la Unión Revolucionaria sanchecerrista, quedó tamién anulada al tar desterráu'l so líder, Luis A. Flores. Ante la coxuntura eleutoral, tanto Prado como Quesada solicitaron el sofitu de los apristas pero estos decidieron nun tomar partíu. Prado presentóse como candidatu d'una concentración de pequeños partíos.

Antes de la eleición, el gobiernu clausuró *La Prensa*. Fechos los escrutinios, Manuel Prado apaeció como vencedor, con enorme ventaya. Falar de fraude masivu.

## Primer gobiernu (1939 - 1945)

Manuel Prado asumió la presidencia'l 8 d'avientu de 1939. Políticu hasta entós casi desconocíu, agorábase que nun duraría enforma nel cargu, pero esplegó una combinación d'astucia táctica, flexibilidá estratéxica y encantu personal que-y fixo unu de los políticos más eficaces de Perú del sieglu XX. El so gobiernu siguió en gran parte la obra realizada pol xeneral Benavides y foi d'una relativa democracia. Sufrió les consecuencies de la segunda guerra mundial, que repercutió fuertemente nel comerciu. Les importaciones baxaron notablemente pero los productos d'esportación, como azucre, algodón, metales y cauchu aumentaron. La escasez de productos d'importación pal consumu nacional fixo surdir nueves industries que reemplazaron a los productos estranxeros con bon ésitu. La guerra fixo apaecer a numberosos "nuevos ricos". 

Nel orde internacional, Prado tuvo dos ésitos notables:

* El primeru foi la victoriosa guerra contra l'Ecuador y la suscripción del Protocolu de Rio de Janeiro garantizáu polos Estaos Xuníos, Brasil, Chile y Arxentina, que buscaba atayar el vieyu pleitu de llendes que mientres más d'un sieglu caltuviera l'atención de la cancillería peruana. El problema volvería alicar tiempu dempués, a raigañu del desconocimientu del Protocolu per parte d'Ecuador.
* El segundu foi la política de solidaridá continental y de sofitu a Estaos Xuníos y a les democracies engarraes a les potencies del Exa (Alemaña, Italia y Xapón), mientres la segunda guerra mundial. El Perú foi'l primer país de Llatinoamérica en romper rellaciones coles potencies de la Exa, y mientres una xunta estraordinaria de cancilleres realizada en Rio de Janeiro, a principios de 1942, foi l'actitú peruana la qu'inclinó a los representantes de los demás países americanos a sofitar a Estaos Xuníos. Esti pronorteamericanismo traxo consigo dellos escesos, como'l dexar a los Estaos Xuníos la instalación d'una base aérea en Baltara (norte peruanu), y la deportación masiva de residentes alemanes y xaponeses escontra campos de confinamientu.

Nel orde internu, magar considerase un gobiernu democráticu, Prado caltuvo proscritu al Partíu Aprista; solo nel últimu añu del so gobiernu, por cuenta de les eleiciones xenerales, llegalizó la participación del APRA, que nesa ocasión formó parte del Frente Democráticu Nacional col nome de “Partíu del pueblu”. En contraparte, munchos comunistes sofitaron a Prado, siguiendo'l contestu internacional, pos la Xunión Soviética pertenecía al bloque aliáu.

### Obres y fechos importantes
Amás de la victoriosa guerra contra l'Ecuador, cola subsiguiente firma del Protocolu de Rio de Janeiro, según el sofitu a les democracies occidentales na segunda guerra mundial, nel primer gobiernu de Prado realizaron les siguientes obres:
* Planióse una política de “sustitución d'importaciones” ante la escasez de productos d'importación per motivu de la guerra mundial. Nesi sentíu dieron meyores importantes nel procesu de industrialización del país.
* Fundóse la Corporación Peruana del Amazones pa impulsar la industria del cauchu, ante la so demanda por motivu de la guerra mundial.
* Creóse la Corporación Peruana d'Aviación Comercial (CORPAC), encargada del bon funcionamientu de los aeropuertos. Al efeuto, inauguróse l'aeropuertu de Limatambo.
* Roblóse'l conveniu colos Estaos Xuníos pal desenvolvimientu agrariu por aciu la intervención del Serviciu Cooperativu Interamericano de Producción d'Alimentos (SCIPA).
* Rematóse l'asfaltáu del tramu peruanu de la Carretera Panamericana.
* Rematóse la Carretera Central hasta Aguaytia y Pucallpa, en plena selva.
* Creóse'l departamentu de Baltes (Llei Nᵘ9667 de 25 de payares de 1942) y el departamentu de Pasco (Llei Nᵘ10.030 de 27 de payares de 1944).
* Realizóse'l Censu Xeneral de 1940, que refundió una población de 6.207.966 habitantes. En Lima concentrábense unos 577.000 habitantes.
* Diose la llei orgánica d'Educación Pública acompañada por un agresivu plan d'alfabetización a nivel nacional, ante'l nutríu númberu d'analfabetos que'l censu dio a conocer (1943).
* Diose impulsu a la educación téunica, cola meyor implementación y equipamientu de les escueles d'arte y oficios.
* Inauguróse l'Hospital Obreru (actual Hospital Guillermo Almenara).
* Inauguróse l'Hospital Obreru d'Huacho (actual Hospital Gustavo Lanatta Luján).
* Inauguróse l'Hospital de la Maternidá de Lima.
* Empecipiáronse les campañes de vacunación masiva.
* Construyóse'l cuartu Barriu Obreru nel Rímac.
* Creóse'l Distritu del Yavarí na Provincia de Mariscal Ramón Castilla nel Departamentu de Loreto
* Siguióse l'impulsu al turismu.
* Creáronse comedores populares, que subsistieron eficientemente por delles décades.

Nesti periodu asocedieron dos esgraces de magnitú: el Terremotu de Lima y Callao del 24 de mayu de 1940, y la quema de la Biblioteca Nacional de Perú qu'asocedió'l 11 de mayu de 1943. La reconstrucción d'esta postrera encargar al historiador Jorge Basadre.

Convocaes les eleiciones xenerales de 1945, Prado auspició la candidatura del xeneral Eloy Ureta, el vencedor na guerra contra l'Ecuador de 1941. Pero la candidatura que llogró mayor popularidá foi la del xurista José Luis Bustamante y Rivero, representando a un frente o alianza de partíos ente los que se cuntaba'l APRA: el Frente Democráticu Nacional, que resultó trunfador.

Termináu'l so mandatu, Prado viaxó ya instalóse en París onde tenía una residencia na elegante Avenida Foch.

## Posición del so gobiernu frente al Holocaustu Xudíu
La presidencia de Manuel Prado Ugarteche dexó n'evidencia l'enraigonáu antisemitismu de l'aristocracia peruana. Frente a la exterminación sistemática de millones de xudíos n'Europa, Manuel Prado Ugarteche, al traviés del so Canciller el Dr. Alfredo Solf de Muriu, implementó una política estricta de negar vises a xudíos que ciscaben entrada al Perú, a pesar de qu'estos buscaben escapar desesperadamente d'una muerte segura. El gobiernu Peruanu dio-yos el llombu, y perecieron nes cámares de gas y campos d'estermín Nazi. 

Bien bultable ye'l casu de "la respuesta negativa del gobiernu de Prado al pidíu del “Congresu Xudíu Mundial” por que'l Perú, al igual qu'a munchos países del mundu, aceptara almitir neños xudíos güérfanos de guerra que diben ser calteníos y educaos por cuenta de los xudíos residentes nel Perú. El gobiernu peruanu, al traviés del canciller Dr. Solf y Muriu, refugó en 1944 el pidíu d'almitir 200 neños xudíos de 4 a 10 años d'edá que depués morrieron n'Auschwitz." Fonte: *Entrevista fecha por La [[Caretes|Revista Caretes]] al educador Llión Trahtemberg.* 

Otru casu que ejemplifica la so posición ye'l del diplomáticu Peruanu José María Barreto, quien trabayaba pa la embaxada de Perú en Suiza mientres l'Holocaustu. El Sr. Barreto taba trescaláu pola brutalidá Nazi en contra de los xudíos, y decidió en desacatamientu emitir pasaportes peruanos pa salvar a 58 xudíos (incluyendo 14 neños). La cancillería Peruana anuló los pasaportes al enterase, cuetu la embaxada en Xinebra, y despidió a Jose Maria Barreto, arruinando la so carrera política.

Manuel Prado Ugarteche, según Dr. Alfredo Solf de Muriu, enxamás s'esculparon nin amosaron el menor cargu de conciencia por nega-y la salvación a miles d'homes inocentes, muyeres, y neños. Cola so aición d'odiu antisemita y racista, en complicidá col Cardenal de Lima, Manuel Prado Ugarteche abasnó al Perú como nación a les graves faltes morales d'indiferencia a la masacre y estermín, a la falta de socorru d'aquel que la so vida ta en peligru estremu, y al sufrimientu del ser humanu a manes de la barbarie Nazi. El dexó grabáu na historia pa la posteridá la vergonzosa y activa participación que tuvo'l Perú na peor crisis humanitaria de los tiempos modernos.

## Eleiciones de 1956

Al averase les eleiciones xenerales convocaes pol Presidente Constitucional de Perú Manuel A. Odría pa 1956, Prado foi convencíu polos sos siguidores de postular nuevamente a la presidencia, polo que tornó al país en 1955. Los sos partidarios fundaron el Movimientu Democráticu Pradista (MDP), que llueu camudó la so denominación por Democráticu Peruanu, pa evitar una connotación personalista, y, amás, porque inda esistía la lleenda negra» con respectu al xeneral Mariano Ignacio Prado, padre de Manuel, de revesosa actuación mientres la guerra con Chile. Los pradistas pidieron los votos de los eleutores utilizando un slogan de campaña bien efectista: «Tu conocer, vota por él».

Prado enfrentó a los candidatos Fernando Belaunde Terry y Hernando de Lavalle. Un partíu de mases como'l APRA topábase torgáu de participar nes eleiciones y por ello los votos de los sos militantes seríen decisivos na guerra. Los dirixentes apristas decidieron axustar los sos votos, en cuenta de la meyor ufierta que-y fixeren los candidatos. Lavalle ufiertó un estatutu de partíos que daría la llegalidá al APRA en fecha non determinada, lo que pa los apristas nun yera abondu. Foi Prado quien tuvo l'habilidá de ganase'l sofitu de los apristas, a quien prometió llevanta-yos la proscripción el primer día qu'asumiera'l poder, derogando la famosa Llei de Seguridá Interior, ante'l aprismo insurxente.

Les eleición realizaron el 17 de xunu de 1956. Les resultancies oficiales fueron los siguientes: Manuel Prado Ugarteche, 568.134 votos (45,5%); Fernando Belaunde Terry, 457.638 votos (36,7%) y Hernando de Lavalle, 222.323 votos (17,8%).

## Segundu gobiernu (1956 - 1962)

Manuel Prado asumió'l gobiernu per segunda vegada'l 28 de xunetu de 1956. Cumpliendo la promesa fecha a los apristas, derogó la Llei de Seguridá Interior, entendiendo na amnistía subsiguiente a tolos presos políticos y a los que se topaben exiliaos. Por ello esta nueva xestión foi llamada'l periodu de la convivencia», yá que se produció un entendimientu ente'l pradismo y el aprismo, magar que nel primer gobiernu Prado caltuviera fora de la llei al APRA.

Esti gobiernu desenvolver nun clima de baturiciu motiváu pola crisis económica que se presentaba con calteres cada vez más alarmantes; pol baturiciu que surdió nel campu a favor de la realización de la reforma agraria y por una enérxicu campaña d'algame nacional pola recuperación de los xacimientos petrolíferos de La Brea y Pariñas qu'illegalmente siguía esplotando la compañía norteamericana International Petroleum Company. El lideralgu de la oposición asumir l'arquiteutu Belaunde, qu'entamó un nuevu partíu de mases: Aición Popular, que foi preparar pa les siguientes eleiciones xenerales, onde tendría protagonismu. Los diarios *El Comercio* y *La Prensa* faíen tamién oposición, que nun podía compensar *[[La Crónica (Perú)|La Crónica]]*, diariu de propiedá de la familia Prado, por tar más empobináu a temes deportives y policiales.
Nel orde económicu, el mayor problema yera de índole presupuestariu, que tenía como orixe la recesión producida n'Estaos Xuníos en 1957. Se depreciaron notablemente los productos d'esportación y los dólares arralecieron, polo que se devaluó la moneda peruana. Pa enfrentar la situación nomóse como ministru de Facienda y presidente del Conseyu de Ministros a Pedro G. Beltrán, el direutor del diariu *La Prensa*, que pasó entós a sofitar al gobiernu (1959). La misión yera poner n'orde les finances, permediar el presupuestu y estabilizar la moneda, lo que se llogró, non ensin antes adoptar midíes antipopulares como l'alza de la gasolina, el retayu de los subsidios a los alimentos y l'aumentu de la carga tributaria. Yera una política de corte lliberal.

Nesos años desenvolviéronse enforma les migraciones de la sierra y amontáronse les barriaes en redol a Lima, al puntu de falase de la petrina de miseria” qu'empezaba a arrodiar la capital. Polo xeneral, Prado nun fixo enforma por ameyorar la situación y condición de les mayoríes nacionales que siguieron viviendo en pésimes condiciones. 

Al averase'l final del gobiernu, el descontentu popular yera innegable. Menudearon les fuelgues y fixéronse protestes zaragateres y hasta violentes nes cais. Amás de la política económica, criticábase la mesma personalidá del presidente, d'enclín pomposu y frívola en momentos difíciles.

Nel planu personal, Prado llogró en 1958 que la Ilesia católica anulara'l so matrimoniu con Enriqueta Garland pa casase cola dama limeña Clorinda Málaga, lo que causó non pocu escándalu ente'l sector conservador de la sociedá limeña. En 1961 foi'l primer xefe d'estáu estranxeru en visitar Xapón tres la Segunda Guerra Mundial.

### Obres y fechos importantes
Como fechos principales d'esti gobiernu pueden mentase los siguientess: 

* Diose la Llei de Promoción Industrial, qu'impulsó l'entá incipiente desenvolvimientu industrial del país.
* Creóse'l Fondu Nacional de Desenvolvimientu Económicu en cada departamentu pa la execución d'obres públiques como una manifestación de descentralismo alministrativu.
* Instalóse una planta siderúrxica nel puertu de Chimbote, cola que'l país pretendía emular los esfuercios de industrialización d'otres naciones llatinoamericanes. Chimbote amás yera yá'l puertu pesqueru más importante y la so crecedera esplosiva foi unu de los fenómenos sociales más saltantes d'esa dómina. 
* Empezó'l despegue de la industria de la farina de pexe, hasta convertir al Perú na primer potencia pesquera del planeta, méritu que se debió al talentosu empresariu peruanu Luis Banchero Rossi.
* Fíxose una enérxica defensa de los derechos de Perú ante la campaña desamarrada pol Ecuador n'América pa desconocer el Protocolu de Rio de Janeiro de 1942.
* Ante la demanda llabradora d'una reforma agraria, Prado llindar a la creación d'un Institutu de Reforma Agraria y Colonización (IRAC), col fin inmediatu d'estudiar, proponer y no posible, poner en práutica les midíes necesarios p'aumentar la superficie cultivada colonizando la selva, espublizando la pequeña y mediana propiedá y procurando preferencialmente l'establecimientu de granxes familiares», que los sos estudios fueron retomaos polos gobiernos siguientes. 
* Adquiriéronse los nuevos cruceros *BAP Almirante Grau* y *BAP Coronel Bolognesi* que vinieron reemplazar a los primeros cruceros de nomes similares que fueren adquiríos faía 50 años tras, nel primer gobiernu de José Pardo y Barreda. Emprestaríen servicios hasta entamos de los años 1980.
* La creación del Comandu Conxuntu de la Fuercia Armada, institución qu'arrexunta los comandos de los trés armes defensives de la República: Exércitu, Marina y Aviación. 
* La reforma de la educación secundaria estremándose en Lletres y Ciencies a partir del cuartu añu. Ameyoróse la educación secundaria téunica pero desdexóse la educación primaria.
* Rompiéronse les rellaciones diplomátiques con Cuba tres el trunfu de la revolución castrista y la so orientación escontra'l bloque soviéticu.
* La integración de Perú a l'Alianza pal progresu que l'entós presidente de los Estaos Xuníos John F. Kennedy favoreció como mediu pal desenvolvimientu d'América Llatina.
* Roblóse un conveniu con Bolivia pal aprovechamientu de les agües del Llagu Titicaca pa obres de regación n'árees aledañas y comunes a dambos países.
* Mientres el branu de 1958-59 la rexón de Puno foi escenariu d'una desastrosa seca que fizo estragos na población. Al efeuto ellaboróse'l Plan Sur» pa revitalizar dicha zona.
* Enllantóse la televisión nel Perú, amparada pola Llei de Promoción Industrial (1958). Poco dempués surdieron les primeres estaciones televisives.

Un desastre qu'asocedió nesta dómina foi'l causáu pol ábanu de Ranrahirca (Ancash), el 10 de xineru de 1962, que causó la muerte a más de 4.000 persones.

### Derrocamientu
Al rematar el so gobiernu Prado llamó a eleiciones, siendo los principales candidatos los siguientes:
* Víctor Raúl Haya de la Torre, pol Partíu Aprista.
* L'arquiteutu Fernando Belaunde Terry, pol partíu Aición Popular.
* El xeneral y ex-presidente Manuel A. Odría, pol so partíu Unión Nacional Odriísta.

Les eleición realizaron el 10 de xunu de 1962. Al rematar l'escrutiniu nengún candidatu llograra'l terciu de votos qu'esixía la Constitución Política d'entós, teniendo entós qu'escoyer el Congresu ente los que más votación llograren, que yeren los trés enriba mentaos. La situación obligaba a un pactu ente a lo menos dos d'estos trés principales contrincantes. Insólitamente pa dalgunos, el pactu realizar ente los dos enemigos acérrimos, Haya y Odría, alcordándose qu'esti postreru asumiría la presidencia de la república. Pero acusar al gobiernu de cometer fraude en dellos departamentos, polo que'l Comandu Conxuntu de les Fuercies Armaes presidíu pol xeneral Ricardo Pérez Godoy, esixó al gobiernu l'anulación de les eleiciones.

El 18 de xunetu de 1962, la guardia del Palaciu de Gobiernu ausentóse y a les 03:20 a.m., una división blindada comandada pol coronel Gonzalo Briceño Zevallos asaltó'l Palaciu y detuvo al presidente y a los sos acompañantes, quien prevíen un posible golpe d'Estáu. L'últimu discursu del depuestu presidente antes d'abandonar el palaciu foi'l siguiente:

Esi mesmu día foi tresportáu al arsenal naval del Callao y embarcáu nel BAP *Callao* (fondiáu na isla San Llorienzo) nel que tuvo secuestráu hasta'l fin del so mandatu, el 28 de xunetu. El 1 d'agostu abandonó voluntariamente el país ya instalóse en París. 

Conformóse una Xunta Militar de Gobiernu qu'anuló les eleiciones y convocó a otres nueves. Díxose que'l móvil verdaderu d'esti golpe institucional de les Fuercies Armaes foi l'antiaprismo bien enraigonáu inda ente los militares, que nun deseyaben que gobernara'l APRA, nin siquier en cogobierno.

## Fallecimientu
Prado abandonó'l Perú y volvió aniciase en París. Fixo una curtia visita a la so patria al conmemorase'l centenariu del combate del Callao (2 de mayu de 1966), ocasión en que se-y rindió un homenaxe por ser fíu del presidente Mariano Ignacio Prado, quien conduxera al Perú mientres la última etapa del conflictu con España de 1865-66. Morrió na capital francesa l'añu siguiente. Foi soterráu nel Campusantu Presbíteru Maestru, al pie del so padre.

## Referencies

## Bibliografía

* Chirinos Soto, Enrique: *Historia de la República / 1930 -1985*. Tomu II. Dende Sánchez Cuetu hasta Alan García. Lima, AFA Editores, 1985.
* Guerra, Margarita: *Historia General del Perú*. Tomu XII. La República Contemporánea (1919-1950). Primer Edición. Editorial Milla Batres. Lima, Perú, 1984. ISBN 84-499-4818-5
* López Martínez, Héctor: *La República Contemporánea* (1933-2010). Tomu XII de la Historia de Perú” publicada pola Empresa Editora El Comercio S.A, 2010. ISBN 978-612-4069-98-7
* Portocarrero Graos, Ricardo: *El Perú Contemporaneu*. Incluyíu en *Historia de Perú*. Lima, Lexus Editores, 2000. ISBN 9972-625-35-4
* Tauro del Pino, Alberto: *Enciclopedia Ilustrada de Perú.* Tercer Edición. Tomu 13. PEÑ/QUI. Lima, PEISA, 2001. ISBN 9972-40-162-5
* Dellos autores: *Grandes Forxadores de Perú*. Lima, Lexus Editores, 2000. ISBN 9972-625-50-8


## Ver tamién
* Historia de Perú
* Presidente de la República de Perú
* Movimientu Democráticu Peruanu

## Enllaces esternos