Exidiu Romanu

**Egidio Romanu**, tamién conocíu como **Gil de Roma**, **Egidio de Roma** o **Egidio Colonna** (en llatín: **Ægidius Romanus** , foi un escritor, filósofu y teólogu eremita agustino, consideráu como'l fundador de la primitiva escuela agustiniana. Foi arzobispu de Bourges.
 
Egidio Romanu, alumnu de Tomás d'Aquino, foi'l primer agustino n'ingresar al claustru de la Universidá de París. Tuvo parte activa na política eclesiástica de la so dómina.

## Pensamientu políticu
Nacíu en Roma, dizse qu'en 1243, ingresó nos Ermitaños de San Agustín hacia 1260; foi discípulu de Tomás d'Aquino ente 1268 y 1272 en París. Enfrentar al obispu Esteban Tempier, autor de les condenes de 1270 y de 1277, polo que delles tesis sos fueron tamién censuraes en 1277. Depués, tornó a Italia, y ocupó diversos cargos del so orde; aceptó retratase en 1285, y tornó a París. Foi profesor de teoloxía hasta 1292, cuando foi nomáu prior xeneral del so orde. Bonifacio VIII nomar arzobispu de Bourges en 1295 (el cargu tener hasta la so muerte en 1316. 

Foi autor de numberoses obres, ente les que destaquen la so *De regimine principum*, escritu pal rei Felipe'l Formosu de Francia, unu de los llibros más lleíos y comentaos darréu, y el *De ecclesiastica potestate*, nel que defende los derechos del Papa y de la Ilesia frente al poder temporal. 
Egidio Romanu, amás de desenvolver una teoloxía, cavilgó sobre la monarquía a partir de los testos d'Aristóteles, especialmente la obra *[[Política (Aristóteles)|Política]]*. Na so obra *De regimine principum* (1292) –dedicada a Felipe'l Formosu– cavilga nel calter natural de la sociabilidá humana hasta llegar a la organización política más complexa. Más que proponer un orixe de la sociedá, describe les formes en qu'esto podría realizase (desenvolvimientu de comunidaes más pequeñes, consensu de los habitantes d'un determináu llugar, aición d'un tiranu). Defende a la monarquía como'l meyor sistema y, esviándose del pensamientu aristotélicu, sostién que'l rei nin siquier ta obligáu a cumplir la llei positiva. 

Más palantre, y en plenu conflictu del rei de Francia col papa Bonifacio VIII, publica *De ecclesiastica potestate* onde cavilga non yá a partir d'una base aristotélica sinón más bien agustiniana camudando «civitas» por «regnum» y desenvolviendo una eclesioloxía nueva de base monárquica pero aplicáu a la Ilesia y sobremanera al Papa, a quien toos han de sometese: "nulli sunt sub Christo rectore, nisi sint sub summo pontifice".

## Obres

Tres l'obligáu comentariu al *Liber de causis* y a les sentencies de Pedro Lombardu (trabayos esixíos poles universidaes pa conceder los títulos correspondientes), escribió:
* *Theoremata de corpore Christi* (antes de 1277)
* *De gradibus formarum* (1277-1278)
* *Theoremata de esse et essentia* (1278-1280)
* *Quaestiones disputatae de esse et essentia* (1285-1286)
* *De erroribus philosophorum*. Tr. de R. Ramón Guerrero: *Los errores de los filósofos*, Trotta, 2012, ISBN 978-84-9879-362-8
* *De regimine principum* (1292)
* *De ecclesiastica sive summi pontificis potestate* (1301)

Bien citáu na Renacencia ye *Los errores de los filósofos*, anque s'alderica la so autoría. Egidio Romanu establez qué opiniones de diversos filósofos -Aristóteles, Averroes, Avicena, Algazel, Alkindi y Maimónides- oponer a la verdá cristiana. Realiza una compilación de les esviaciones que, al so xuiciu, tienen que ver coles doctrines denunciaes na condena de 1270 efectuada pol obispu Esteban Tempier, y resumir.

## Referencies

## Referencies
* Enciclopedia GER, «Egidio Romanu».
* , "I maestri di teologia della seconda metà del Duecento" en *Storia della Teologia nel Medioevo*, vol. III: *La teologia delle scuole*, PIEMME, Casale Monferrato 1996, p. 102-103
* , *Il pensiero politico di Egidio Romanu*, La Nuova Italia, Firenze 1939

## Enllaces esternos