open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ángel Seifart

**Ángel Roberto Seifart**  foi un políticu paraguayu del Partíu Coloráu, vicepresidente de Paraguái ente 1993 y 1998. La so familia ye de descendencia alemana.

## Biografía
Seifart foi xuez mientres la era Stroessner, antes de la so eleición como diputáu, en 1978. A mediaos de década de los 80, formó parte d'un grupu de diputaos que sentaron postures disidentes respectu al gobiernu, lo que lo obligó a dexar la so banca en 1988. Miembru del grupu de civiles qu'acompañó al gobiernu d'Andrés Rodríguez Pedotti (1989-1993), foi nuevamente electu diputáu en 1989. 

En 1990 foi designáu ministru d'Educación y Cultu, arrenunciando al añu siguiente pa postulase, ensin ésitu, a la presidencia del Partíu Coloráu. Electu vicepresidente del Paraguái como compañeru de fórmula de Juan Carlos Wasmosy pal periodu del 15 d'agostu de 1993 al 15 d'agostu de 1998, mandatu que completó. Mientres la so xestión como segundu del Poder Executivu, volvió presentase como candidatu pa presidir el Partíu Coloráu, perdiendo ante'l coloráu disidente Luis María Argaña, quien depués lo asocedió como vicepresidente de la República. En 1997, Seifart buscó, tamién ensin ésitu, la nominación del Partíu Coloriáu pa postular a la presidencia de la República, nes eleiciones de 1998. 

Nel añu 1999 foi venceyáu por afalar a los fechos asocedíos en frente al Congresu Nacional, mientres los fechos que con posterioridá seríen conocíos como'l Marzu Paraguayu. En diches circunstancies, manifestó públicamente que'l país atopar nel estragal d'una guerra civil», llamando a «la resistencia popular activa» contra'l xuiciu políticu al entós presidente Raúl Cubas Grau. En setiembre de 2007, quedó desvenceyáu del xuiciu penal qu'investigaba l'asesinatu de los mozos en diches xornaes.

Desque dexó'l so cargu como vicepresidente de la República, Seifart retirar de la militancia política activa, anque nos últimos años militó na oposición interna dientro del coloradismo contra'l presidente Horacio Cartes y a favor de la candidatura de Mario Abdo Benítez, electu presidente nes eleiciones de 2018.

Finó'l 2 de xunetu de 2018, n'Asunción, Paraguái.

## Referencies

## Enllaces esternos
Manuel Cáceres

**Manuel Altagracia Cáceres y Fernández**  yera conocíu como Memé. Foi un políticu y anexonista dominicanu, padre de Ramón Cáceres. Ocupó provisionalmente el poder executivo de la República Dominicana'l 31 de xineru de 1868, más palantre, foi mandáu a matar por Ulises Heureaux, causa pola cual tuvo qu'abandonar la presidencia'l 13 de febreru de 1868. Tuvo acordies con l'anexón de la República Dominicana a España; robló l'Acta d'Anexón en Moca, el 23 de marzu de 1861. Manuel Altagracia Cáceres foi asesináu en 1879, pocos díes antes de les eleiciones del 27 de febreru de 1879.

## Referencies
Sauli Niinistö

**Sauli Väinämö Niinistö**  ye un políticu finlandés del partíu conservador Coalición Nacional, presidente del so país dende marzu de 2012. Foi Ministru de Xusticia de 1995 a 1996 y Ministru de Facienda de 1996 a 2003. En 2006 foi candidatu nes eleiciones presidenciales finlandeses y dende 2007 hasta 2011 foi presidente del Parllamentu de Finlandia.

Al ganar les eleiciones presidenciales de 2012, foi nomáu presidente de la República, siendo la primer vegada dende 1956 qu'un políticu del so partíu ostenta'l cargu. En 2018 revalidó'l so cargu na primer vuelta de les eleiciones col sofitu del 62,6% de los votantes. El so sobrín Ville Niinistö ye'l líder de la Lliga Verde.

## Biografía
Nació'l 24 d'agostu de 1948 na ciudá de Salo. Graduóse en Derechu pola Universidá de Turku en 1974. Trabayó nel so propiu bufete d'abogaos ente 1978 y 1988. Empezó la so carrera política en 1976, presentándose al conceyu de Salo. Niinistö foi escoyíu al Parllamentu nes eleiciones parllamentaries de 1987.

En 1994 foi escoyíu presidente del so partíu y al añu siguiente foi nomáu Ministru de Xusticia nel gobiernu de Paavo Lipponen. En 1996 foi nomáu Ministru de Facienda, permaneciendo nel cargu hasta 2003, añu nel que tamién dexó'l parllamentu. Ente 2003 y 2007 trabayó como vicepresidente del Bancu Européu d'Inversiones. Niinistö volvió al Parllamentu en 2007, añu en que foi escoyíu presidente hasta 2011.

## Eleiciones presidenciales de 2012
En presentándose a les eleiciones presidenciales de Finlandia de 2012, venció a Pekka Haavisto col 68,2% de los votos.

## Condecoraciones
* Collar de la Orde Mexicana de l'Águila Azteca (26/05/2015).

## Referencies

## Enllaces esternos

*Biografía CIDOB (n'español)
Salou Djibo

**Salou Djibo**  ye un militar nixerín, "comandante de la compañía de sofitu de Niaméi". Dende'l golpe d'Estáu del 18 de febreru de 2010, que destituyó al Presidente de la República Tandja Mamadou, Djibo sería'l mandatariu *de facto* del Níxer na so calidá de presidente del Conseyu Supremu pa la Restauración de la Democracia. Sicasí, al momentu de redactar esti artículu, repórtase coles mesmes al Cnel. Djibrilla Hima Hamidou como presidente del CSRD.

Salou Djibo nació en 1965 en Namaro , un pueblu y comuña rural, n'estrecha Níxer a la del ríu Níxer . [5] Ye de zarma ascendencia. Djibo ta casáu y tien cinco fíos. 

En 1995, Djibo sometió a un entrenamientu militar en Bouaké , Costa de Marfil antes d'empezar l'entrenamientu oficial en 1996. Foi comisionado como segundu teniente en 1997 y ganó les promociones más a teniente en 1998, capitán en 2003 y *chef d'Escadron (mayor)* n'ochobre de 2006. Djibo tamién recibió formación en Marruecos y China .

De dellos puestos que tuvo Djibo, foi instructor nel centru militar Agaedres, comandante del pelotón, comandante, 121 de *commandement Compagnie d'Appui* y de Servicios, y el comandante de la guarnición de la capital de Níxer, Niaméi

Djibo sirve nes Naciones Xuníes pal caltenimientu de la paz les fuercies de Costa de Marfil (2004) y la República Democrática d'El Congu (2006).

El 18 de febreru de 2010 les fuercies militares del Níxer tomaron el poder arrestando al presidente Tandja Mamadou y al so gabinete na casa presidencial onde s'atopaben. Declaróse un estáu de Toque de queda y suspendióse la constitución. Nun comunicáu pidíase-y al pueblu que se metiera nos sos llares pa evitar la perda de vides, ente que les radios y televisiones siguíen tresmitiendo. Asina se formó'l CSRD lideráu por Djibo.

El 17 de xineru de 2011 ye arrestáu'l derrocáu Tandja Mamadou, nuna carcel pela rodiada de Niaméi, quien tuviera n'arrestu domiciliariu na Casa Presidencial dende'l so derrocamientu.

Tres celebrase eleiciones rexonales el 11 de xineru de 2011, hubo muncha inestabilidá, asina que el 20 de xineru los candidatos pidieron al conseyu eleutoral suspender les eleiciones hasta febreru, el presidente del conseyu d'estáu, Djibo refugó la petició pol regresu de la democracia.

El CSRD anunció que pretendía faer del Níxer un modelu de democracia y de bona gobernación.

Djibo yera "pocu conocíu" antes del golpe d'Estáu. Procedente de la etnia djerma-songhay, desempeñárase nes fuercies de la ONX en Costa de Marfil y na República Democrática d'El Congu.

Pal 15 d'agostu de 2010 tomóse tao d'alarma pola grave crisis de fame qu'había nel país, nunca antes vista inclusive superando entá más a la qu'había habído en 2005, pidióse ayuda internacional pa traer alimentos al país.

Finalmente, el 7 d'abril de 2011 apurrió'l poder al presidente electu Mahamadou Issoufu

## Referencies
José Léon Armero Racines

**José León Armero Racines**  foi un prócer de la independencia colombiana nacíu en conceyu de San Sebastián de Maruxu nel Tolima. Fíu del español Don Francisco José de Armero y la criolla Doña Manuela Racines. Educáu primeramente na casa paterna, onde aprendió del so padre les primeres lletres, dempués estudió Ciencies Físiques, Matemátiques y Naturales so la tutoría del Sabiu José Celestino Mutis aniciáu daquella en Maruxu; treslladáu dempués a Bogotá, recibió'l so títulu en ciencies polítiques y una llicenciatura en derechu.

Foi escoyíu en 1810 como unu de los miembros del primer Congresu de la naciente República de Cundinamarca y como representante del estáu d'Honda robló la so constitución en 1812. Dos años dempués al dixebrase la provincia de Maruxu de Cundinamarca foi nomáu'l so vicepresidente interín y al proclamase como República de Maruxu el 22 d'avientu de 1814, Armero foi nomáu presidente de la nueva República hasta'l 1815, añu nel cual refugó la reincorporación de Maruxu a Cundinamarca ordenada pol Congresu de les Provincies Xuníes el 17 de xineru de 1815 y convocó el 3 de marzu a los delegaos de la Convención Constituyente que redactaron la so constitución, que adoptóse en 21 de xunu d'esi añu. Mientres la Reconquista, lluchó contra los españoles n'Honda; pero derrotáu y prisioneru, foi fusiláu pel costazu en 1816. Nel so honor, l'antiguu pueblu de San Llorienzo al convertise en conceyu del Tolima tomó como nome Armero. La so cabecera municipal sumió so un desastre natural.

Mientres el so gobiernu foi adoptáu por Llei del 7 d'avientu de 1815, poles Cámares Xuníes de la Provincia de Maruxu, l'escudu del güei Departamentu del Tolima y sancionáu pol prócer José León Armero.

## Referencies
Raúl Casal Ribeiro

**Raúl Casal Ribeiro**  foi vicepresidente de Paraguái ente 1932 y 1936. El so padre, Joaquín Casal-Ribeiro, foi comandante d'un buque brasilanu mientres la Guerra de la Triple Alianza que se quedó a vivir nel país y casóse cola paraguaya Elodia Velazco.

Estudió nel Colexu Nacional y egresó de la Facultá de Derechu de la Universidá Nacional d'Asunción. Dende mozu destacóse como dirixente xuvenil y foi presidente del Centru Estudiantil nes primeres décades del sieglu XX. Tamién se dedicó al periodismu y a la política, en files del Partíu Lliberal. Mientres el gobiernu del presidente Eligio Ayala foi nomáu Xefe de Policía, y como tal entamó la Policía Montada. Mientres el gobiernu del presidente Guggiari foi senador y ministru de Guerra y Marina. Foi electu Vicepresidente de la República pal periodu 1932-1936 y cupió-y actuar nos difíciles díes de la Guerra del Chaco. Al ser derrocáu'l gobiernu, partió al exiliu, d'onde volvió en 1937. A principios de la década del '40, nuevamente se exilió na Arxentina y morrió en Buenos Aires en 1952.

## Referencies

## Enllaces esternos
Pedro Bobadilla

**Pedro Bobadilla Escobar**  foi vicepresidente de Paraguái ente 1912 y 1916.

Optóse adelantrar dichu periodu y empecipialo el 15 d'agostu de 1912. El candidatu predilectu pa exercelo foi Eduardo Schaerer, a quien secundó na vicepresidencia'l doctor Pedro Bobadilla.

## Biografía
La so niñez trescurrió ente los horrores de la gran guerra, a la que sobrevivió. Siguió estudios relixosos, los que suspendió pa dedicase a la docencia, fundando un centru educativu, denomináu Institutu Paraguayu y que depués, foi incorporáu al Colexu Nacional de la Capital.

Como políticu, participó de la fundación del Partíu Lliberal, nucleación que llegó a presidir. Actuó na judicatura, en diverses funciones y foi presidente del Cimeru Tribunal de Xusticia. Como caderalgu, llegó a exercer el rectoráu de la Universidá Nacional d'Asunción.

Foi ministru de Xusticia, Cultu ya Instrucción Pública y el 15 d'agostu de 1912 secundó na Vicepresidencia de la República a Eduardo Schaerer. Finó a avanzada edá a finales de la década de 1920.

## Referencies

* Diariu ABC Color, Asunción - Paraguái, *Seición ABC Dixital*.

## Enllaces esternos
José del Rosario Miranda

**José del Rosario Miranda**  foi un políticu paraguayu qu'aportó a vicepresidente del Paraguái ente 1886 y 1890. Ingresó en files del exércitu y actuó na Guerra de la Triple Alianza. Na posguerra foi unu de los protagonistes de la reconstrucción nacional. Electu convencional, presidió la magna asamblea y, darréu, integró y presidió el Poder Xudicial.

Ocupó cargos ministeriales nel gobiernu del presidente Jovellanos (Guerra y Marina, Rellaciones Esteriores, Xusticia, Cultu ya Instrucción Pública); tamién actuó na diplomacia pal arreglu definitivu de trataos de paz, amistá, comerciu, navegación y llendes cola Arxentina y como representante ante la Santa Sede. Como tal cupió-y solucionar l'entredichu ente'l Paraguái y la Santa Sede, a consecuencia del fusilamiento del obispo Palacios, mientres la Guerra de la Triple Alianza. Ocupó escaños nel Parllamentu y presidió la Cámara de Diputaos.

Electu vicepresidente de la República pol periodu 1886-1890, secundó'l llabor del presidente Patricio Escobar. Darréu foi senador nacional. Retiráu al so pueblu natal, finó'l 28 de mayu de 1903.

## Referencies

## Enllaces esternos
Facundo Ynsfrán Caballero

**Facundo Dolores Ynsfrán Caballero**  foi vicepresidente del Paraguái ente 1894 y 1898. Nacíu en Ybycuí, el 27 de payares de 1860, el doctor Facundo Ynsfrán foi fíu del mayor Julián Ynsfrán, comandante de l'acería de "La Rosada" y asesináu mientres la guerra contra la Triple Alianza polos brasilanos, y de doña Ascensión Caballero, hermana del xeneral Bernardino Caballero.

Realizó los sos estudios na escuela que funcionaba na guarnición militar de l'acería, y depués nel Colexu Nacional. Estudió Medicina en Buenos Aires, onde se graduó de médicu ciruxanu en 1889.

De regresu al país, dedicar al oficiu y a la docencia universitaria, amás de l'actividá política. Exerció'l decanatu de la novel Facultá de Medicina y en 1891 foi designáu miembru del Conseyu de Medicina ya Hixene. Cumplió, amás, otres importantes funciones públiques y la titularidá del Ministeriu de Xusticia, Cultu ya Instrucción Pública, amás de interinar la Cancillería nacional.

En 1894 foi electu vicepresidente de la República, pa secundar al presidente Juan Bautista Eguzquiza. Cumplíu'l so periodu, ocupó un escañu nel Senáu y foi'l principal promotor pa la creación del Conseyu Nacional ya Hixene, d'importante papel mientres los díes de la peste bubónica nel país, en 1899. 

Yera'l candidatu favoritu pa la presidencia de la República nel periodu 1902-1906, cuando nun confusu incidente asocedíu na cortil parllamentaria, a raigañu del derrocamientu del presidente Emilio Aceval, un certeru disparu segó trágicamente la so vida'l 9 de xineru de 1902. Casáu con Francisca Giménez, foi padre de destacaos intelectuales y homes públicos, ente ellos, Pablo Max Ynsfrán.

## Referencies

* Diariu ABC Color, Asunción - Paraguái, *Seición ABC Dixital*.

## Enllaces esternos
Adolfo Saguier

**Adolfo Saguier** foi vicepresidente del Paraguái ente 1878 y 1880 con Cándido Bareiro como presidente. Depués de la inesperada muerte de Bareiro, el 4 de setiembre de 1880, Saguier tuvo d'asumir como presidente interín pero nun pudo exercer el cargu por cuenta de que foi derrocáu'l mesmu día nun golpe d'estáu entamáu por Bernardino Caballero. 

Na Guerra de la triple Alianza cayo como Prisioneru y foi sometíu a tortures polos aliaos, tamién exerciera la titularidá del Ministeriu de Facienda, nel gobiernu de Juan Bautista Gill, y de Xusticia, Cultu ya Instrucción Pública, na Presidencia de Higinio Uriarte.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Los vicepresidentes de Paraguái en ABC Dixital. 
* Ficha d'Adolfo Saguier.
Juan Antonio Jara

**Juan Antonio Jara**  foi vicepresidente del Paraguái ente 1882 y 1886. Proveniente d'una rica familia de terratenientes, nació escontra 1845. Foi unviáu a estudiar a Europa y tornó al país al rematar la Guerra contra la Triple Alianza, y empezó a activar en política. Dedicar al periodismu y a l'actividá comercial. Ocupó la titularidá de delles secretaríes d'Estáu (Rellaciones Esteriores, Xusticia, Cultu ya Instrucción Pública, Facienda).

Acompañó al xeneral Bernardino Caballero como Vicepresidente de la República pal periodu 1882-1886, pero llueu rompió col gobiernu y pasóse a la oposición, llegando a participar d'una combalechadura empobinada a esaniciar al Presidente. Don Juan Antonio Jara foi unu de los fundadores del Partíu Lliberal, el 10 de xunetu de 1887. Finó pocu dempués. 

## Referencies

## Enllaces esternos

* Diariu ABC Color, Asunción - Paraguái. *Seición ABC Dixital*.
Mostafá Chamrán

**Mostafá Chamrán Saveí**  foi un científicu iranín que sirvió como ministru de Defensa, vicepresidente de la República Islámica d'Irán, y miembru del Parllamentu tres la Revolución iranina de 1979, y comandante de los Guardianes de la Revolución na Guerra Irán-Iraq (1980-1988). Morrió n'aición mientres el cursu de la guerra.

## Referencies

## Enllaces esternos

*''' كتاب - صوت ''' 
*IRIB biography
*Official Chamran website
*Voice and Book 
*Photos
*Video Clip
*About Chamran in youtube

‪
Louis Lansana Beavogui

**Louis Lansana Beavogui**  foi un políticu guineanu. Foi Primer ministru del so país dende 1972 hasta 1984 y foi de volao presidente provisional nel añu 1984.

## Carrera política
Beavogui, un miembru del grupu étnicu Toma, nació en Macenta, asitiada nel sur de Guinea, y formóse na ciudá senegalesa de Dakar pa convertise nun médicu. Foi escoyíu como Alcalde de Kissidougou, cuando tenía 31 años, y foi destináu a l'Asamblea Nacional de Francia en xineru de 1956 como unu de los trés diputaos que representaben a Guinea francesa. So la presidencia d'Ahmed Sékou Touré, Béavogui foi designáu pol gobiernu como ministru d'Asuntos Económicos y Planificación de Guinea, cuando llogró la so independencia en 1958, y foi nomáu Ministru de Rellaciones Esteriores en 1961. Dempués de que'l gobiernu de Guinea diera asilu a Kwame Nkrumah, el depuestu presidente de Ghana, por que pueda vivir nel exiliu en Guinea, les autoridaes de Ghana detuvieron a Béavogui nel aeropuertu d'Accra, mientres se dirixía a Etiopía pa una conferencia de la Organización de la Unidá Africana n'ochobre de 1966. Caltúvose como ministru de Rellaciones Esteriores hasta mayu de 1969, cuando foi treslladáu de nuevu a la so posición como Ministru d'Economía.

A la fin del IX Congresu del gobernante Partíu Democráticu de Guinea (PDG), el 25 d'abril de 1972, el Presidente Touré dixo que Béavogui convertir en primer ministru, posición que nun esistiera enantes. Béavogui foi Primer Ministru del 26 d'abril de 1972-3 d'abril de 1984.

## Presidencia y derrocamientu
Touré morrió'l 26 de marzu de 1984. Béavogui asocedió a Touré como presidente y actuó como Presidente interín hasta'l 3 d'abril, cuando foi depuestu nun golpe militar dirixíu por Lansana Cunté y Diarra Traoré.

Tres el golpe d'Estáu, Béavogui foi encarceláu en Kindia hasta que foi lleváu a Conacri pa recibir tratamientu médicu. Louis Lansana Beavogui morrió de diabetes mientres taba hospitalizáu en Conacri n'agostu de 1984.

## Referencies
Aisha al-Gaddafi

**Aisha al-Gaddafi** o *Ayesha al-Gaddafi* (, n. 25 d'avientu de 1976) ye la única fía del ex-líder de Libia Muammar al-Gaddafi y de la so segunda esposa Safia Farkash.

## Biografía
Abogada d'oficiu, en xunetu de 2004, tomo popularidá independiente al xunise al bufete d'abogaos del depuestu políticu iraquín Sadam Husein.

Tamién tenía un altu rangu militar dientro de la Yamahiriya; fuera nomada teniente coronel. Sicasí, según los libios, esti cargu yera namái unu de los favoritismos que solía tener Gadafi colos sos fíos.

Preside al grupu de caridá "*Wa Ittassimou*" (n'árabe: وإعتصموا), quien surdieron en defensa de Muntazer al Zaidi, conocíu por haber -y llanzáu un zapatu al ex-presidente de los Estaos Xuníos George W. Bush.

Foi Embaxadora de la Paz poles Naciones Xuníes hasta la so destitución en febreru de 2011 por cuenta de la Resolución 1970 del Conseyu de Seguridá de les Naciones Xuníes contra'l gobiernu del so padre.

## La guerra en Libia

Mientres la rebelión en Libia de 2011 Aisha manifestó en repitíes ocasiones el so sofitu a la Yamahiriya y realizó dellos discursos contra la OTAN, a la qu'acusaba de querer colonizar Libia. Tamién denunció a esta mesma organización por causa de la muerte del so hermanu Saif al Arab, que foi asesináu nel bombardéu d'una instalación militar na que s'escondía.

Nun principiu, Aisha permaneció en Libia ya instalóse nel complexu del so padre, Bab al-Azizia. Sicasí'l 29 d'agostu de 2011, cuando los rebeldes ocupen Trípoli, tomando amás la so propia casa, decide colase a Arxelia colos sos hermanos Mohamed y Hanibal, amás de xunto a la so madre. Según l'axencia de noticies exipcia Mena, Aisha salió de Libia nun convói de seis coches blindaos. Más tarde, el representante arxelín na ONX confirmó que llegara al so país al traviés de la ciudá fronteriza de Ghadames a les 8:45 hora llocal.

A otru día, na rexón arxelina de Djanet, Aisha daría a lluz a la so fía Safia. Esti embaranzu sirvió-yos de sida a ella y a la so familia pa permanecer nel país, yá qu'acoyela tando embarazada consideróse namái como una cuestión humanitaria.

Dellos medios informen qu'entama abandonar Arxelia y exiliase en Venezuela, por cuenta de la estrecha rellación que xunía a Gadafi con Hugo Chávez.

Agora, tres la muerte del so padre, Aisha critica fuertemente dende Arxelia al Conseyu Nacional de Transición por aciu mensaxes d'audiu, socatrando a los gadafistas a alzase n'armes contra'l nuevu gobiernu y lluchar por restablecer Gran Yamahiriya Árabe Libia Popular Socialista.

Por estes polémiques declaraciones, que violen el principiu d'hospitalidá pol que fuera acoyida n'Arxelia, el Ministru de Rellaciones Esteriores arxelín Mourad Medelci dixo qu'estos mensaxes, que considera "inaceptables", van tener consecuencies, ensin especificar cualos.

## Vida privada
Aisha taba casada con un primu del so padre, Ahmed Gadafi al-Qashi, quien yera coronel antes de la cayida del réxime en 2011. Con él tuvo un total de 4 fíos, incluyíu al arxelín a quien dio a lluz tando en exiliu.

## Referencies
Blondi

**Blondi** (1930— Berlín, 30 d'abril de 1945) foi la perra pastor alemán d'Adolf Hitler, regalada en 1941 por Martin Bormann. Blondi tuvo con Hitler inclusive dempués de que se treslladara al so búnker soterrañu en xineru de 1945. En marzu o a principios d'abril (aparentemente'l 4 d'abril) de 1945, tuvo una camada de cinco cachorros col pastor alemán de Gerdy Troost, Harras. Hitler nomó a unu de los cachorros "Wolf", el so llamatu favoritu y el significáu del so nome, Adolf (Llobu noble) y entrenar personalmente. Unu de los cachorros de Blondi foi acutáu pa la hermana d'Eva Braun, Gretl. Eva unvió a Gretl una carta con una semeya de Blondi y trés de los sos cachorros, col de Gretl marcáu con una flecha.

Hitler yera bien candial con Blondi, calteniéndola al so llau y dexándola dormir na habitación de la so búnker, ciñu que nun yera compartíu por Eva Braun, quien prefería los sos dos perros terriers escoceses llamaos Negus y Stasi (o Katuschka). Acordies cola secretaria de Hitler, Traudl Junge, Eva odiaba a Blondi y patiscar per debaxo de la mesa. 

En mayu de 1942 Hitler mercó otru pastor alemán "a un oficial menor na oficina de correos d'Ingolstadt" por que Blondi tuviera compañía. Llamar Bella.

Como soldáu na Primer Guerra Mundial, Hitler tuvo gran apreciu por un fox terrier blancu llamáu "Fuchsl" y quedó afeutáu cuando lo perdió. Llogró tamién otru pastor alemán llamáu "Prinz" en 1921, mientres los sos años de probeza, pero foi obligáu a abandonalo nuna perrera. De toes formes, el perru llogró escapar y volver con él. Hitler, qu'adoraba la llealtá y obediencia del perru, desenvolvió un gran gustu pola cría. Tamién tuvo un oveyeru alemán llamáu "Muckl".

Antes de Blondi, Hitler tuvo otros dos perres de raza pregueru alemán, madre (nacida en 1926) y fía (nacida en 1930), dambes llamaes Blonda. En delles semeyes de 1930, Blonda (la fía) ye incorreutamente etiquetada como Blondi.

Blondi foi envelenada por un miembru de les SS na mañana del 30 d'abril de 1945 por orde de Hitler, non muncho antes del so propiu suicidiu, yá que ante la inminente derrota d'Alemaña, tarrecía pola so suerte.

## Referencies
Émile Jonassaint

**Émile Jonassaint**  foi presidente interín d'Haití foi un políticu haitianu perteneciente a la Corte Suprema de Xusticia d'Haití.

Foi presidente de l'Asamblea Constituyente d'Haití mientres la Constitución de 1987.

Foi nomáu Presidente provisional de la República d'Haití, mientres cinco meses (11 de mayu a 12 d'ochobre) en 1994 dempués de que'l réxime militar obligara a Jean-Bertrand Aristide, el presidente electu, a que se fora del país en 1991. Mientres la so presidencia, l'exércitu llevó a cabu dalgunes de les más dures violaciones de los derechos humanos. 

En 1994, el gobiernu de los EE.XX. exerció presión sobre los líderes militares haitianos represivos a arrenunciar y dexar que'l presidente electu, Jean-Bertrand Aristide, tornara al país y restablecer l'orde constitucional. En mayu, el Conseyu de Seguridá de Naciones Xuníes pidió a tolos medios necesarios la posibilidá pal regresu del presidente electu Jean-Bertrand Aristide nel poder - (Resolvimientu 917). Cerca de 100 observadores de la ONX dirixir a República Dominicana, frontera con Haití; a mediaos d'agostu pa detener el contrabandu de petroleu y na so consecuencia'l caltenimientu de los militares haitianos. En respuesta, Émile Jonassaint, declaró un estáu de sitiu y acusó al mundu d'haber "declaráu la guerra a los probes d'Haití, que nun perxudicó a naide." 

A lo llargo d'agostu de 1994, l'exércitu y los sos aliaos paramilitares y el "Frente pa la Meyora y el Progresu d'Haití” realizaron un asesinatu, ente que los partidarios de Aristide entamaron desfiles de "voluntarios" pa lluchar contra una invasión. 

El 18 de setiembre de 1994 el Presidente Bill Clinton unvió a Haití al ex-presidente Jimmy Carter, al ex-presidente de la Xunta d'Estáu Mayor el xeneral Colin Powell, y el senador Sam Nunn p'axustar el regresu del Presidente Jean-Bertrand Aristide. Emile Jonassaint robló entós l'Alcuerdu de Port-au-Prince y arrenunció como xefe del Gobiernu Provisional d'Haití, faciendo posible asina'l regresu del presidente electu.

Jonassaint morrió'l 24 d'ochobre de 1995 na capital del país, a los 82 años.

## Referencies

## Enllaces esternos
Ryszard Kaczorowski

**Ryszard Kaczorowski**  foi un políticu y estadista polacu. Ente 1989 y 1990 foi presidente de Polonia nel exiliu. Asocedió como presidente a Kazimierz Sabbat y dexó el cargu tres la celebración d'eleiciones llibres y con total independencia de la Xunión Soviética que dexó a Lech Wałęsa convertise nel primer presidente democráticamente escoyíu en Polonia tres la Segunda Guerra Mundial. El fin de la so presidencia supunxo'l fin de los 45 años d'un gobiernu polacu nel exiliu.

Ryszard Kaczorowski finó n'abril de 2010 nun accidente d'aviación xunto al presidente Lech Kaczyński y otros 95 altos mandatarios, personalidaes y tripulación polacos qu'allegaben en visita oficial a Smolensk (Rusia).

## Condecoraciones
* Febrero del 2010: Medaya honorífica *Bene Merito*, dada pol Ministru de Rellaciones Esteriores de Polonia.

## Referencies

## Enllaces esternos
Presidente de Mauriciu

El **presidente de Mauriciu** ye'l xefe d'Estáu de Mauriciu y de toles sos dependencies. Tamién ye Comandante en xefe. Ye'l cargu de más altu rangu y ye'l funcionariu públicu meyor pagu; sicasí, l'actual encargáu del poder executivu ye'l Primer Ministru.

El presidente ye escoyíu pola Asamblea Nacional por un periodu de cinco años. Ye un cargu fundamentalmente ceremonial que foi creáu en 1992 dempués de que Mauriciu fuera declarada una república. Reemplazó l'antiguu rol de los Gobernadores xenerales, representante del monarca.

## Xuramentu
La persona escoyida pal cargu de Presidente o Vicepresidente o quien asume les funciones de cualesquier d'estos cargos debe, antes d'asumir los sos funcionar, tomar y suscribir el xuramentu apropiáu.

## Salariu
El presupuestu nacional de Mauriciu estableció pal cargu de Presidente Rs 30 millones por 6 meses, que van ser amontaos a Rs 90 millones en 2010. Toma en cuenta a tolos trabayadores y emplegaos al serviciu del presidente. La cantidá actual de personal trabayando pal presidente foi declaráu como 99 nel presupuestu.

## Llista de presidentes

## Referencies
Abdul Rahim Hatef

**Abdul Rahim Hatef**  foi un políticu afganistanu. Desempeñóse como vicepresidente mientres los últimos años de la República Democrática d'Afganistán. Foi presidente provisional d'Afganistán mientres dos selmanes n'abril de 1992, tres el derrocamientu del presidente Mohammad Najibullah y hasta la cayida de Kabul.

## Biografía
D'orixe pashtún, Abdul Rahim Hatef yera fíu d'un famosu líder relixosu. Graduóse na escuela secundaria "Habibi" en Kabul (1945) y del departamentu de lliteratura na Universidá de Kabul (1949).

Ente 1949-1951 foi vicedireutor d'un secundariu; ente 1951-1952 foi profesor nel Llicéu Ahmad Shah Baba en Kandahar; en 1952 trabayó de profesor na Escuela Cimera Pedagóxica de Kabul. En 1953 foi nomáu xefe del departamentu de publicidá y publicación del sistema de xestión d'obres de riego d'Helmand. Pero esi añu dexó l'alministración pública, arreyándose n'actividaes públiques y comerciales.

En 1965 foi escoyíu al parllamentu. Mientres una de les sesiones, producióse un diputáu trató de cutir con un micrófonu al diputáu Babrak Karmal, interponiéndose Hatef, quien recibió'l golpe.

Participó na Loya Jirga de 1977, entamada pol réxime de Mohammed Daud pa l'adopción d'una nueva constitución.

Collaboró viviegamente col réxime del Partíu Democráticu Popular d'Afganistán (PDPA) mientres los gobiernos de Karmal y Najibullah. Dende 1981 foi miembru de la direición del *[[Partíu Democráticu Popular d'Afganistán#Organizaciones|Frente Nacional Patrióticu]]*, una organización creada por iniciativa del PDPA p'arrexuntar a los simpatizantes non-marxistes, más tarde llamáu *Frente Nacional*. Nel periodu 1985-1990 foi Presidente del Conseyu Central del Frente Nacional. Ente 1986-1987 foi miembru del Presidium del Conseyu Revolucionariu. Foi críticu de l'actuación del PDPA.

En xineru de 1987 convertir en presidente de la *Comisión de Reconciliación Nacional*, organismu creáu pa terminar cola Guerra Civil Afganistana. En 1989 convertir en vicepresidente del *Conseyu Supremu de Defensa de la Patria*.

Col arrenunciu de Najibullah ante la meyora muyahidín, convertir en presidente interín d'Afganistán. El 28 d'abril de 1992 participó na tresferencia de poder a los muyahidines. Depués d'ella, partió al exiliu a Países Baxos.

## Bibliografía
* Clements, Frank (2003). *Conflict in Afghanistan: a historical encyclopedia.* ABC-CLIO. p. 102. ISBN 9781851094028.

## Referencies

## Enllaces esternos

*
Federación de Repúbliques Árabes

La **Federación de Repúbliques Árabes** (n'árabe اتحاد الجمهوريات العربية, *Ittiħād Al-Ŷumhūriyyāt Al-`Arabiyya*, lliteralmente "Unión de les Repúbliques Árabes") foi un intentu fallíu de Muammar al-Gaddafi de xunir Libia, Exiptu y Siria, creando un estáu panárabe. Anque aprobáu nos plebiscitos en cada país nel 1 de setiembre de 1971, los trés países taben en desalcuerdu sobre los términos específicos de la fusión. La federación duró dende'l 1 de xineru de 1972 hasta payares de 1977.

Nun tien de ser confundida cola República Árabe Xunida (1958-1961) que foi un únicu Estáu soberanu frutu de la unión ente Exiptu y Siria.

El nome *Federación de Repúbliques Árabes* tamién puede referise a les siguientes propuestes:

*Federación ente Exiptu, Libia y Sudán (1969/70–1971)
*Federación ente Exiptu, Libia y Siria (1971/72–1974/77)
*Unión ente Exiptu y Libia dientro de la Federación (1972–1973/74)
*Unión ente Exiptu y Siria dientro de la Federación (1976–1977)
*Federación ente Exiptu, Sudán y Siria (1977)


File:FAR 1970.png|1970, Siria intenta xunise a la federación ente Exiptu, Libia y Sudán
File:FAR 1971.png|1971, Sudán caltiénse fora de la Federación
File:FAR 1972.png|1972, Iraq ye convidáu a xunise a la federación d'Exiptu, Libia y Siria


File:FAR 1973.png|1973, Exiptu y Libia fallen en formar una unión dientro de la Federación
File:FAR 1976.png|1976, Exiptu y Siria intenten formar una unión dientro de la Federación
File:FAR 1977.png|1977, Sudán intenta xunise a la federación ente Exiptu y Siria


## Ver tamién
* República Árabe Xunida, una federación ente Exiptu y Siria (1958-61)
* Estaos Árabes Xuníos, una confederación ente la República Árabe Xunida y el Reinu de Yeme (1958-61)
* Federación Árabe, una confederación ente Iraq y Xordania (1958)
* República Árabe Islámica, una unión propuesta de Libia y Tunicia (1972)
* Emiratos Árabes Xuníos, una unión de siete estaos árabes (1971-presente)

## Referencies
Julius Maada Bio

**Julius Maada Bio ** ye un líder militar y l'actual presidente de Sierra Lleona. Primeramente foi presidente provisional en xineru de 1996 hasta Abril del mesmu añu, el so gobiernu provisional tuvo que caltener la estabilidá del réxime y llamar a eleiciones. 

En 2012 presentar a les eleiciones presidenciales, llogrando namái'l 37,4% de los votos, siendo derrotáu pol presidente Ernest Bai Koroma que ganó ensin necesidá de segunda vuelta.

## Gobiernu Provisional

El día 16 de xineru de 1996 los militares alzar contra'l desorganizado gobiernu militar de Valentine Strasser, derrocándolo. Nesi momentu, el líder de los militares, Julius Maada Bio asume'l poder provisional de la república gracies al so partíu Congresu del Pueblu. 

Mientres el curtiu lapus del so gobiernu enfrentóse, al igual que'l gobiernu anterior, a movimientos armaos de les guerrilles por tol país, poniendo en riesgu les eleiciones. Entá col clima de violencia qu'había nel país, les eleiciones pudieron llevase a cabu.

N'abril de 1996 el presidente Bio llapada a eleiciones llibres, les segundes na hestoria independiente de Sierra Lleona, de les que resulta ganador Ahmad Texan Kabbah. 

## Referencies

## Enllaces esternos

*Biografía por CIDOB (n'español)
Alfio Piva Mesén

**Alfio Piva Mesén**  ye un científicu y ambientalista costarricense, médicu veterinariu d'oficiu y doctor en fisioloxía animal. Rector de la Universidá Nacional de Costa Rica y direutor executivu del InBio. Electu Primer Vicepresidente de la República de Costa Rica na alministración de Laura Chinchilla Miranda (2010-2014).

Ye fíu del italianu Alfio Piva Cugola, nativu d'Ostiglia (Mantua), qu'emigró a Costa Rica en 1914
siendo bien neñu y de Carmen Mesén. Dende'l 7 d'avientu de 1966 ta casáu con Ginette Rodríguez Vargas y tienen trés fíos, Alfio, Alessandro y Giancarlo Piva Rodríguez. Esti postreru finó nun accidente de tráficu en xineru de 2009.

## La Universidá Nacional
Foi miembru de la comisión que sentó les bases de la Universidá Nacional, xunto a figures como Óscar Arias Sánchez, Francisco Antonio Pacheco Fernández, Rosemary Karpinsky Dodero, Roberto Murillo y el que finalmente foi'l so primer rector, el Presbíteru Benjamín Núñez.

Con apenes 37 años, Alfio Piva asocede al Presbíteru Benjamín Núñez como rector de la UNA. Orixinalmente aldericóse que la socesora fora la escritora Carmen Naranjo Coto, pero ella tornó la postulación al envalorar que nun tenía la fuercia política pa resolver la crísis financiera de la UNA nesi momentu. Los postulaos como candidatos fueron Roberto De la Ossa, Direutor de la Escuela de Rellaciones Internacionales y Alfio Piva, Direutor de la Escuela de Veterinaria. Les eleiciones llevar a cabu'l 4 de payares de 1977.

## Otros cargos docente y alministrativu
Alfio Piva tamién trabayó como académicu na Escuela d'Agronomía de la Universidá de Costa Rica, onde tamién foi direutor fundador de la carrera de Zootecnia; enseñó nel Centru Agronómicu Tropical d'Investigación y Enseñanza (CATIE), presidió'l Conseyu Nacional pa Investigaciones Científiques y Teunolóxiques (CONICIT), y dende finales de los 80 trabayó nel (INBio), onde anguaño fungió como direutor executivu.

En 1995 ganó'l Premiu Príncipe d'Asturies d'Investigación Científica y Téunica en xunto colos sos colegues del Institutu Nacional de Biodiversidá (INBio). La Universidá Nacional declarar profesor eméritu n'agostu de 2009.

## Primer Vicepresidente de la República de Costa Rica
Al postular la so candidatura pa la Presidencia de la República pal periodu 2010-2014, Laura Chinchilla Miranda presentar como candidatu a Primer Vicepresidente de la República de Costa Rica, xunto a Luis Liberman Ginsburg, Segundu Vicepresidente. La fórmula resulta electa'l 7 de febreru de 2010 y tomen posesión de los sos cargos el 8 de mayu de 2010, en socesión del gobiernu d'Óscar Arias Sánchez.

## Ver tamién
* Política de Costa Rica
* Gabinete de Gobiernu Chinchilla Miranda 2010-1014

## Referencies

## Enllaces esternos
* 
*
Guillermo Tell Villegas Pulido

**Guillermo Tell Villegas Pulido**  foi un abogáu, periodista y políticu venezolanu. Presidente interín en 1892, mientres la crisis de la Revolución Llegalista liderada por Joaquín Crespo.

## Biografía
Fíu de José Antonio Villegas y Nieves Pulido, treslladar a Caraques pa estudiar derechu na Universidá Central de Venezuela, llogrando'l títulu d'abogáu en 1875. En 1876 xunto col so tíu del mesmu nome, funda la escuela «La Paz» en Caraques.

En 1879, ye nomáu como comisionado especial de Venezuela en Panamá, amás desempeñóse como Secretariu de la Gobernación del Distritu Federal (Caraques). Ente 1879 y 1880 ye designáu como Secretariu Xeneral del presidente Antonio Guzmán Blanco. En 1881, ye designáu xuez de primera instancia en Caraques y diputáu al Congresu Nacional pal estáu Bolívar, periodu 1890-1892.

Tres la dimisión del so tíu Guillermo Tell Villegas, asumió la presidencia mientres los díes de la Revolución Llegalista. Gracies a les sos influencies, en 1892 ayudó a establecer l'Hospital Psiquiátricu de Caraques, dempués de visitar el Manicomiu de Los Teques y reparar les condiciones nes que s'atopaben los pacientes. Villegas Pulido en busca de meyores alternatives, remocica un antiguu cuartel asitiáu nel oeste de Caraques, cola ayuda de la comunidá de monxes de San José de Tarbes, facilítase un tren pal treslláu de pacientes al nuevu edificiu inauguráu'l 17 de setiembre de 1892. Mientres el gobiernu de Joaquín Crespo se exilió de Venezuela.

En 1898, al so regresu, foi gobernador de los estaos Falcón y Guárico nos periodos (1900-1901) y Apure (1903-1904), amás de Fiscal Xeneral de Venezuela (1899-1909, 1913-1916 y 1936).

Dende 1906 hasta 1907, foi cónsul de Venezuela na islla de Trinidá y presidente de la Cámara de Diputaos en 1909. En 1912 hasta 1934, desempeñóse como presidente interín de la Orde del Llibertador, foi decanu de la Facultá de Ciencies Polítiques, Vicerrector de la Universidá Central de Venezuela (1930-1933) y miembru fundador de l'Academia de Ciencies Polítiques y Sociales, incorporar en 1915, presidiéndola en tres ocasiones.

Villegas Pulido tamién se dedicó al periodismu. Foi fundandor les revistes *Alianza Lliteraria* (1876), *La Mayoría* (1879), na ciudá de La Victoria, y el diariu *Monitor* en Ciudad Bolívar (1889), primer periódicu que reacciona contra Antonio Guzmán Blanco.

## Obra
Dalgunos de los sos trabayos:
* Xurisprudencia médica venezolana (1916)
* Los estranxeros en Venezuela: la so non almisión, la so espulsión (1919)
* El Matrimoniu - Estudio de Medicina Llegal en rellación cola Llei Venezolana (1920)
* Estudiu sobre'l llibru El Presidente del doctor R. F. Seijas
* El certificáu prenupcial (1938)
* Índiz de Lleis y decretos de los Estaos Xuníos de Venezuela (1939)
* La inquisición de la Paternidá pol exame del sangre (1940)

## Referencies

## Enllaces esternos
Wenceslao Figuereo

**Wenceslao Figuereo Cassó**  foi presidente de la República Dominicana dempués del asesinatu d'Ulises Heureaux el 26 de xunetu de 1899. 

Figuereo foi soldáu d'oficiu, y militó tanto nel exércitu dominicanu como capitán nes files del exércitu español. Fuera ministru del interior y policía sol gobiernu de Cesáreo Guillermo en 1878 y nes alministraciones de Heureaux hasta 1893 en que se-y nomó Vicepresidente, por cuenta de la so ascendencia nel Partíu Coloráu de la zona sur del país.

## Presidencia (1899)
Tres l'asesinatu del presidente Heureaux en 1899 y por mandatu de la Constitución de 1896, na so calidá de vicepresidente, Figuereo asumió la presidencia de la república pol restu del periodu constitucional. 

Nel so curtiu gobiernu tuvo qu'enfrentar distintos problemes, que pudo solucionar gracies al so calter conciliador. Sicasí, por cuenta de una sulevación militar, Figuereo apenes se caltuvo nel poder un mes y foi releváu pol xeneral Horacio Vásquez, quien asumió como Presidente del Gobiernu Provisional. Tres el so derrocamientu en 1899, Figuereo estremar de la vida pública y finó en Santu Domingu en 1910. Yera un home que tres la muerte de Ulises esmorecióse'l so gobiernu.

## Referencies

## Enllaces esternos
Alberto Herrera y Franchi

**Alberto Herrera y Franchi**  foi un militar cubanu. Tres l'arrenunciu del dictador Gerardo Machado, foi presidente interín mientres un día d'agostu de 1933. Morrió en L'Habana, Cuba, el 18 de marzu de 1954, a los sos 79 años d'edá.

## Biografía
Alberto Herrera y Franchi nació nel pueblu de San Antonio de les Vueltes, Cuba, el 1 de setiembre de 1874. Xefe del exércitu mientres la presidencia de Gerardo Machado. Casáu con Ofelia Rodríguez Arango. Tres l'arrenunciu de Machado pola fuercia popular, Herrera toma'l poder interino'l 12 d'agostu de 1933 hasta que'l congresu decide nomar presidente interín al doctor Carlos Manuel de Céspedes y Quesada el 13 d'agostu de 1933. Muerre en L'Habana, Cuba, el 18 de marzu de 1954, a la edá de 79 años.

## Referencies

## Enllaces esternos
Joaquín Herrera

**José Joaquín Herrera**  foi un militar y políticu de Venezuela, presidente de Carabobo dende 1846 hasta 1854 y en 1855 asume provisionalmente la Xefatura del Estáu de Venezuela, en calidá de *Vicepresidente de la República, encargáu del Poder Executivu* dende 20 de xineru de 1855 hasta 30 de xineru de 1855, na socesión del poder ente José Gregorio Monagas y el so Hermanu José Tadeo Monagas. Muerre en Caraques, en 1868. 

Joaquín Herrera naz en Valencia, estáu Carabobo en 1784, d'una familia bien humilde, dende moza apuntar na milicia pa combatir na guerra pola Independencia hasta 1811, cuando ye robláu l'Acta de Declaración d'Independencia, siguiendo hasta 1830, cuando se dixebra Venezuela de la Gran Colombia y Herrera forma parte del partíu Lliberal. 

En 1846 convertir en presidente de la Provincia de Carabobo. En 1848 llega a Carabobo el vieyu y derrotáu José Antonio Páez, al llegar ye afrelláu pola población Carabobeña. Darréu apurre a Páez.

El 20 de xineru de 1855 conclúi'l gobiernu de José Gregorio Monagas y dende el 20 de xineru hasta'l 30 de xineru de 1855 gobierna Venezuela, hasta asumir posesión del cargu José Tadeo Monagas. 

## Referencies
Agustín Morales

**Agustín Morales Hernández**  foi un militar, comerciante y políticu bolivianu, foi tamién el décimu sestu Presidente de Bolivia dende'l 15 de xineru de 1871 hasta'l so asesinatu asocedíu'l 27 de payares de 1872.

## Biografía
Primeramente partidariu del presidente José Ballivián (1841-1847), Morales convertir n'enemigu xuráu del xeneral Manuel Isidoro Belzú, responsable de la deposición de Ballivián en 1847. Dempués d'años d'enfrentamientos con Belzú, Morales aportó al poder col presidente José Maria Llinares (1857-1861). Opuestu al gobiernu del xeneral José Maria de Achá, que depunxo a Llinares, Morales sofitó'l golpe d'avientu de 1864 que llevó al poder al xeneral Mariano Melgarejo, siendo compensáu col xeneralatu y el comandu en xefe del exércitu bolivianu. El Sexeniu de Melgarejo foi polémicu y brutal, ganándose una dura oposición. Finalmente Morales camudó de bandu y xuniendo a toles facciones opuestes al presidente destronó-y con un golpe d'estáu en xineru de 1871. Foi'l final del sexeniu, pero non de los gobiernos militares.

## Presidente de Bolivia
De calter tempestuoso intentó gobernar como dictador, pero foi avergoñáu cuando una de les sos cartes foi publicada nos periódicos en 1872. Morales convocó al congresu per primer vegada dende l'alministración de Achá y ufiertóse a abandonar el cargu. Mientres el congresu deliberaba, Morales travesó sópitos cambeos d'humor, llegando a atacar a unu de los sos asistentes militares, el 27 de payares de 1872. El so sobrín, Federico Lafaye, tratando de detenelu, recibió la so roxura y disparó al presidente, matándolo.

A la so muerte, el congresu proclamó a Tomás Frías presidente en funciones con misión de convocar eleiciones en 1873.

## Bibliografía
* Mesa José de; Gisbert, Teresa; Carlos D. Mesa, "Historia De Bolivia", tercer edición.

## Referencies

## Enllaces esternos
Adolf Schärf

**Adolf Schärf** , entós daquella conocíu como Nikolsburg - 28 de febreru de 1965 en Viena) foi, dende 1957 hasta la so muerte, el sestu Presidente d'Austria. 

## Biografía

Nacíu nuna familia de la clase de trabayadores probes, trabayo'l mesmu pa realizar los sos estudios de lleis mientres un tiempu hasta recibir una beca pola so excelencia académica. Llogró un doctoráu en lleis de la Universidá de Viena en 1914 y foi voluntariu na Fuercia Armaes Austrohúngares nel mesmu añu. A la fin de la Gran Guerra, foi dau d'alta como Subteniente. Ingresó na política y atopó trabayu como secretariu del presidente socialdemócrata del Conseyu Nacional d'Austria *(Nationalrat)* mientres los primeros años de república n'Austria (1918-1934) y sirvió nel Bundesrat 1933-1934. Dempués de la cayida de la república en 1934 y mientres los dos ocupaciones nazis, pasó tiempu como presu políticu. Paraos dempués de la disolución del Partíu Socialista, aprobó l'exame d'Abogaos d'Austria en 1934 y trabayó como acomuñáu con un bufete d'abogaos. Sicasí, se “*arianizó*” la oficina d'Arnold Eister, un abogáu xudíu que tuvo qu'abandonar Austria, fíxose cargu de la firma d'abogaos y nunca foi restituyida. Más tarde, él tamién ayudó nel procesu de *arianización* d'edificios en Viena. 
Dempués de la Segunda Guerra Mundial, convertir nel presidente del refundado Partíu Socialdemócrata d'Austria y miembru del nuevu Conseyu Nacional. En 1955, tamién participó en parte de les negociaciones de Moscú pol Tratáu Austriacu. Convertir en Vicecanciller en 1956, antes de ser electu presidente en 1957 y 1963.

## Referencies

## Enllaces esternos

]
Theodor Körner

**Theodor Körner**  foi un políticu del Partíu Socialdemócrata d'Austria (SPÖ) qu'exerció como Presidente Federal de la República d'Austria dende'l 21 de xunu de 1951 hasta'l 4 de xineru de 1957, siendo'l primeru escoyíu por aciu votu popular y direutu.

Theodor Körner foi alcalde y gobernador de Viena en 1945 hasta 1951.

## Bibliografía
* Ilona Duczynska (ed. y comentarista). *Theodor Körner. Auf Vorposten. Ausgewählte Schriften 1928 - 1938*. Europaverlag, Viena 1977, ISBN 3-203-50617-3
* Thea Leitner. *Körner aus der Nähe*. Danubia Verlag, Viena 1951
* Gustav K. Bienek. *Ein Leben für Österreich*. Verlag für Jugend und Volk / Verlag Jungbrunnen 1953
* Eric C. Kollman. *Militär und Politik.*. VERL.DF.GESCH.O.POL. Viena 1973
* Thea Leitner. *Hühnerstall und Nobelball. 1938 – 1955. Leben in Krieg und Frieden*. Ueberreuter, Viena 2004, ISBN 3-8000-3927-3

## Ver tamién
* Historia d'Austria

## Referencies

## Enllaces esternos
* 
* Originalton von Bürgermeister Körner (1951)
* Biographie in der Wiener Zeitung