Acentu grave

El **acentu grave** («**`**») ye un signu ortográficu utilizáu na escritura de dellos idiomes pa indicar diverses propiedaes (tales como apertura, intensidá o tonu) nesos idiomes. L'acentu grave nun tien usu nel idioma asturianu, sinón solo'l acentu agudu («**´**»).

L'acentu grave indica l'apertura de les vocales *y* y *o* en delles llingües romances. En catalán, francés ya italianu, indica qu'estes vocales son abiertes: *è* pronúnciase [ɛ] y *ò* pronúnciase [ɔ].

## Intensidá
N'italianu y catalán, l'acentu grave indica que la vocal acentuada pronunciar con mayor intensidá.

N'italianu solamente úsase na sílaba final cuando la mesma termina en vocal: *virtù*. Ye bien común que cuando la pallabra ta escrita toa en mayúscules l'acentu grave seya sustituyíu por un apóstrofu dempués de la vocal (por casu *virtù* se convirte en «*VIRTU*'»), pero **non** ye correutu n'italianu escribir *VIRTU' *, sinón ye correutu escribir *VIRTÙ*.

En catalán, la lletra *a* solamente puede escribise con acentu grave, nunca con acentu agudu: *Català*.

## Tonu

N'idiomes tonales que tienen un sistema de tono de contorna tales como'l vietnamita y el mandarín, l'acentu grave representa un tonu descendente. N'idiomes tonales que tienen un sistema de tonos de rexistru tales como Ḥausa y Yoruba, l'acentu grave representa un tonu baxu.

## Dixebra
En francés l'acentu grave usar na *a* o na *o* pa estremar pallabres homófones: *ou* (o) y *où* (onde). Daqué asemeyáu asocede en catalán onde por casu les pallabres homófones *ma* (el mio) y *mà* (mano) estremar pol acentu grave, anque nesta llingua tamién indica l'apertura de les vocales A, Y y O en posición tónica, como por casu: *italià*, *cèl·lula*, *francès* y *òpera*.

## Ortografía en francés
A partir de la tercer edición en 1740 del diccionariu de la *[[Academia Francesa]]*, indícase por casu la ortografía *événement* pa esa pallabra, pero con ocasión de la séptima edición en 1878, l**Academia'' rectifica l'acentuación de munchos términos siguiendo la evolución fonética de la llingua; asina por casu nesi momentu, les pallabres ''collége'' y ''avénement'' camudar pola nueva ortografía ''collège'' y ''avènement''. A pesar de dichos cambeos na normativa d'escritura, delles pallabres como por casu ''événement'' nun fueron entós rectificaes, y por tanto esa ortografía siguió siendo utilizada.

El ''[[Rectificaciones ortográfiques del francés en 1990|Informe de 1990 sobre les rectificaciones ortográfiques]]'' preconiza la regularización de la ortografía d'esi tipu de pallabres como ''événement'', y yá dende finales del sieglu XX, los diccionarios franceses precisamente promovieron en particular la mesma, a pesar de que la otra ortografía d'esi términu tamién solía y suel ser mentada; coles mesmes y pela so parte, la ''Académie Française'' adoptó oficialmente la grafía ''évènement'' a partir de 1990, pero envalora que ''"la graphie ancienne **événement** n'est cependant pas considérée comme fautive, encore que rien ne la justifie plus"'' (''l'antigua grafía **événement*' nun tien de ser considerada como impropia, a pesar de qu'anguaño nada la xustifica*).

Correspuende señalar qu'esti tipu d'encamientos ortográficos analizaes nesta seición, son más enseñaes, conocíes, y siguíes, n'otros países francófonos (como por casu Suiza o Bélxica) qu'en Francia.

En francés, la distinción ente acentu agudu y acentu grave sobre la lletra *y*, históricamente foi introducida pa marcar una pronunciación distinta, anque correspuende señalar qu'esa distinción nun tien nenguna significación etimolóxica.

## Otros usos
En griegu antiguu, l'acentu grave usar na vocal final d'una pallabra, reemplazando al acentu agudu cuando esta pallabra yera siguida por dalguna otra, esto ye, cuando la pallabra nun yera la postrera na frase. Especúlase que seique indicaba un descensu nel tonu de la voz, pero nun hai nada concluyente al respeutu. En griegu modernu, l'acentu grave usar na tradicional escritura politónica, anque esta foi abandonada oficialmente pol gobiernu griegu en 1982, a favor de la escritura monotónica que nun usa más que l'acentu agudu.

N'inglés, l'acentu grave usóse n'escritos lliterarios pa indicar que la desinencia *-ed* (qu'indica'l pasáu d'un verbu regular) pronúnciase y nun ye muda como ye'l casu normal: Shakespeare en *Hamlet* indica la *-ed* muda con un apóstrofu en *damn'd defeat* (*Hamlet*, 2.2), pero pronunciada en *smiling damnèd villain!* (1.5).

En portugués utilizar pa marcar la contraición de la preposición *a* con dalgún pronome demostrativu o artículu qu'empiece pola mesma lletra. Esti fenómenu ye conocíu como crasis (portugués: *crase*): "vou à praia" (voi a la sablera), "chegamos às oito hores" (llegamos a los ocho), "fui àquele llugar" (fui a aquel llugar).

De normal en francés utiliza l'acentu grave en terminaciones de pallabra como (*ète, ième, ère*). Exemplos:
* Ète - Complète
* Ième - Troisième
* Ère - Sorcière
Amás utilízase pa estremar pallabres como à (alverbiu) en cuenta d'a (tien).
En verdá tamién ye utilizada pa dar un tonu bastante fuerte o intensu a la pallabra.
La règle; pronúnciase la y acentuada de forma fuerte y non nidia o zarrada como n'asturianu.

## Referencies y notes