open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
José Francisco Gómez y Argüelles

**José Francisco Gómez y Argüelles**  foi un militar y políticu honduranu. Presidente provisional ente 1 de febreru a 1 de marzu de 1852. Electu sestu Presidente constitucional del Estáu d'Hondures nel periodu del 9 de mayu al 31 d'avientu de 1853.

## Biografía
José Francisco Gómez y Argüelles, nació en Juticalpa, Olancho. Los sos padres fueron Francisco Gómez Midence y Nora Argüelles. Casáu con Nieves Cabañas Fiallos hermana del Xeneral José Trinidad Cabañas.

## Presidencies
En fecha 1 de febreru de 1852 el Llicenciáu Juan Lindo conclúi'l so periodu presidencial ye por ello que mientres se realicen eleiciones n'Hondures, en tal sentíu, deposítase la presidencia interinamente nel xeneral José Francisco Gómez y con un términu d'un mes, mientres l'Asamblea Nacional Llexislativa axuntaba a les sos senadores. Pasada les eleiciones l'asamblea alcordó unviar a un representativu de políticos compuestu polos señores senadores: Francisco López, Vicente Vaquero y León Alvarado, al envís de viaxar a El Salvador y apurrir el Decretu al presidente electu, el xeneral José Trinidad Cabañas, quien ocuparía la presidencia'l 1 de marzu de 1852.

Darréu en 1853 el presidente de Guatemala, Xeneral Rafael Carrera facer de la idea de derrocar al presidente hondureñu Cabañas, en consecuencia declara la guerra y l'occidente d'Hondures ye invadida pol exércitu guatemalianu, el presidente Trinidad Cabañas enfrentar a tales ofensives militares personalmente, polo que deposita l'alministración nel so Vicepresidente José Santiago Bueso Soto, pero ésti nun acepta la designación, por cuenta de eso escuéyese como Presidente Interín al Xeneral José Francisco Gómez quien la asumió un 9 de mayu, hasta la vuelta a apurrir el 31 d'avientu de 1853 al xeneral Trinidad Cabañas.

El gobiernu provisional de Francisco Gómez tuvo azotáu pola escasez de recursos económicos, los fondos de la Facienda Pública yeren destinaos a la milicia que defendía'l país de les invasiones; tamién se realizaron emprestos que fueron esviaos a patrocinar el mesmu destín. Decretóse'l cese de rellaciones ente los dos países Guatemala-Hondures por cuenta de la guerra.

Más tarde, en 1854 el presidente Cabañas otorgar una misión bélica al xeneral Gómez, quien se treslladaría a Nicaragua y al mandu d'un contingente militar pa sofitar a los partidarios de la sumida Federación Centroamericana, allá'l 16 de xunetu tomó Jalveta, cerca de Granada y cuando se disponía a avanzar más adientro de Nicaragua, enfermu del **Roxura Morbus** y finó un 25 de xunetu de 1854, en plena campaña en sofitu del Xeneral Máximo Jerez.

## Referencies

## Bibliografía
*Vallejo Hernández. Hestoria d'Hondures, Tegucigalpa, Hondures. 1990.
*Robert L. Scheina, "Latin America's Wars: The Age of the Caudiellu, 1791-1899, Brassey's, 2003, 624 Seiten.
Tony Tan Keng Yam

**Tony Tan Keng Yam** ( nacíu'l 7 de febreru de 1940 en Singapur) ye un banqueru, matemáticu y políticu singapuranu. Foi electu presidente del so país el 27 d'agostu de 2011, exerció'l cargu dende'l 1 de setiembre del mesmu añu hasta'l 31 d'agostu de 2017.

## Biografía
Tan estudió en dos escueles empobinaes polos Hermanos de les Escueles Cristianes (La Salle): St Joseph’s Institution y St Patrick’s School, pa dempués llicenciase en física na Universidá Nacional de Singapur, y llogró el doctoráu en matemática aplicada na Universidá d'Adelaide. Tornó a la Universidá Nacional de Singapur onde dio conferencies en matemátiques.

En 1969 dexó la universidá pa dedicase a l'actividá privada como banqueru. Facer hasta 1979, cuando empezó la so carrera política.

Hasta'l 1 de xunetu de 2011, foi Direutor Executivu y vicepresidente de la Government of Singapore Investment Corporation (GIC) y presidente de la Singapore Press Holdings Limited (SPH), una empresa dedicada a los Mediu de comunicación de mases medios. Tamién se desempeña como presidente de la Fundación Nacional d'Investigación de Singapur y el vicepresidente del Conseyu d'Investigación, Innovación y Empresa.

N'agostu de 2011, Tan ganó les eleiciones presidenciales con un marxe de 0,34%. Foi investido como'l 7º. Presidente de Singapur el 1 de setiembre de 2011.

## Referencies
José Francisco Montes Fonseca

**José Francisco Montes Fonseca**  foi políticu hondureñu. Presidente Provisional d'Hondures ente'l 11 de xineru al 5 de febreru de 1862, y xubíu como Décimu primer Presidente Constitucional, ente'l 4 d'avientu al 21 de xunu de 1863.

## Biografía
Los sos padres fueron Juan José Montes y Clara Fonseca.
 
La primer vegada qu'asumió la presidencia provisional foi debíu al magnicidiu asocedíu en Comayagua, tres l'asesinatu del presidente en funciones Xeneral José Santos Guardiola Bustillo pola so propia guardia al mandu del Mayor de Plaza, una y bones el vicepresidente señor Victoriano Castellanos Cortés atopar de viaxe en Suchitoto, El Salvador, polo que l'Asamblea Llexislativa designó-y presidente, con vistu bonu del Xeneral José María Medina quien prindara a los traidores, enxuiciar y executaos por aciu fusilamiento na plaza.

Castellanos Cortés, al tener noticies, torna a Hondures y tomó posesión de la presidencia un 4 de febreru de 1862 na llocalidá de la Villa de Guarita güei xurisdicción del departamentu de Lempira, dempués treslladaríase a la so ciudá natal “Los Llanos” güei Santa Rosa de Copán a la qu'alzaría como sede del so gobiernu, ordenando'l treslláu de la presidencia y l'Asamblea Llexislativa p'aquella ciudá'l 4 de mayu, onde s'axuntaríen y emitieren el Decretu Non. 3 convirtiendo a Hondures de *Estáu* a *República*. Darréu Castellanos viéndose enfermu treslladar a Comayagua, onde finaría'l 4 d'avientu de 1862, tomando les riendes del gobiernu'l Xeneral José María Medina Castejón.

El Parllamentu Llexislativu designo a José Francisco Montes Fonseca como'l so socesor, unu de los sos órdenes foi'l de sofitar al gobiernu salvadoreñu del Xeneral Gerardo Berrios, contra'l guatemalianu encabezáu pol Xeneral José Rafael Turcios Carrera.

El 10 de xunu de 1863 el Xeneral Brigadier guatemalianu Vicente Cerna Sandoval ingresa al occidente d'Hondures con un enorme exércitu hasta Cucuyagua, avanzando escontra'l norte pa tomar Santa Rosa de Copán, que cai'l 15 de xunu. El 20 d'esi mesmu mes y añu el xeneral José María Medina, proclámase Presidente d'Hondures, depués encarrérase escontra la capital hondureña la cual tomen un 19 de xunetu, mientres Montes Fonseca sale al so pasu al mandu de les tropes gubernamentales quien amburaren parte de la ciudá de Comayagua. El Xeneral Medina y les sos divisiones establecer en La Paz y monten el so cuartel xeneral, pero continua coles sos ambiciones y el 7 de setiembre de 1863 Montes Fonseca ufierta una rindición condicionada a Medina Castejón quien acepta y xube al poder convirtiéndose asina nel primer presidente de la **República d'Hondures**.
 
* 1876 Ministru de Guerra y Finances na alministración del Doctor Marco Aurelio Soto.
* 1888 El Presidente, xeneral Luis Bográn decreta da-y una pensión vitalicia de 100 Pesos hondureños.

## Referencies

## Enllaces esternos
José Lino Matute

**José Lino Matute**  foi un militar, y políticu hondureñu, d'enclín conservador. Foi gobernante provisional d'Hondures ente'l 12 de payares de 1838 y el 10 de xineru de 1839.

## Conseyeru encargáu del Poder Executivu
El 12 de payares de 1838, el conseyeru Lino Matute sustituyó provisionalmente nel poder al conseyeru José María Martínez Salinas.
Según el decretu preparáu por Martínez Salinas, nel cual el país declara un Estáu independiente d'Hondures y separáu absolutamente de les Provincies Xuníes del Centru d'América, por cuanto Matute nun convocó a l'Asamblea pa les eleiciones y el 9 de xineru de 1839 presentó'l so arrenunciu, siendo sustituyíu pol conseyeru de gobierno Juan Francisco de Molina;
dos díes depués publicóse la Constitución del Estáu d'Hondures de 1839 na cual sustitúyese'l títulu de “**Xefe d'Estáu d'Hondures**” pol de presidente d'Hondures, amás la forma d'elección sería popular y el periodu presidencial duraría dos&nbsp;años.

## Referencies
Juan Francisco de Molina

**Juan Francisco de Molina** (*1779 y finó na ciudá de Tegucigalpa en 1878) Políticu hondureñu d'enclín lliberal que aportó a Presidente Provisional d'Hondures ente'l 9 de xineru al 12 d'abril de 1839.

## Conseyeru encargáu del Poder Executivu
José Lino Matute, presentaría'l so arrenunciu a la presidencia provisional un 9 de xineru de 1839, ensin convocar a eleiciones, siendo sustituyíu pol conseyeru gubernamental don Juan Francisco de Molina, quien nel so perbreve tiempu como presidente interín en fecha 11 de xineru sanciona la nueva Constitución del Estáu d'Hondures de 1839 y darréu facer publicar y deroga la Constitución del Estáu d'Hondures de 1825.
 
Los gobiernos d'Hondures y Nicaragua, dixebraos yá de la República Federal de Centro América xunir pa invadir a El Salvador, los planes llevar a cabu pero'l 5 d'abril de 1839, les tropes salvadoreñes al mandu del xeneral unionista Francisco Morazán derrota a los exércitos hondureñu-nicaragüense na Batalla del Espíritu Santu. La noticia de la derrota llega a la ciudá de Comayagua y el presidente provisional en función Francisco Molina, arrenunciu del so cargu presurosamente, tarreciendo la represalia de los unionistes. Arriendes d'ello, dexa l'alministración designando al so conseyeru Felipe Neri Medina Valderas Córdova, como sustitutu, quien encabezaría un Conseyu de Ministros.

## Referencies
Mónico Bueso Soto

**Mónico Bueso Soto**  foi abogáu y políticu d'enclín conservador. Presidente Provisional del Estáu d'Hondures ente los díes 27 d'agostu al 21 de setiembre de 1839.

## Biografía
Foi fíu del matrimoniu ente: Pedro Regalado Bueso Soto ya Isabel María de Soto. Mónico ye l'hermanu menor del tamién políticu Abogáu José Santiago Bueso Soto presidente provisional d'Hondures en 1855.
* 1838 Ministru nel gabinete de gobiernu de Juan Francisco de Molina
* 1839 Alministro la nación dientro del Conseyu de Ministros de 1839
* 1839 Ministru nel gabinete de gobiernu de Francisco de Aguilar (políticu)

## Presidencia Interina
Siendo les socesiones interines de los miembros del Conseyu de Ministros de 1839, el Xeneral José María Bustillo, fai-yos entrega de l'alministración al Ministru Mónico Bueso Soto y al Ministru Francisco de Aguilar, en fecha 27 d'agostu de 1839. La situación n'Hondures taba a la llende por cuenta de la invasión asocedida poles tropes salvadoreñes al mandu del Xeneral José Trinidad Cabañas en fecha 24 d'agostu, tan solo trés díes depués; Mónico Bueso y Francisco Aguilar xestionen por que la Asamblea Llexislativa agospiárase y asina dar en escoyer a un presidente, polo que dempués d'haber quórum de representantes, según lo ordenao na Constitución del Estáu d'Hondures de 1839 escuéyese'l 21 de setiembre al Xeneral José Francisco Zelaya y Ayes como Primer Presidente constitucional d'Hondures; pero, Zelaya y Ayes, nun tomaría posesión del cargu por atopase fora de Comayagua, por consiguiente'l Decretu” de designación presidencial, apurrir tantu Mónico Bueso y Francisco de Aguilar a Zelaya y Ayes na ciudá de Juticalpa, Olancho a la cual alzaría como capital de la so presidencia y darréu colaría a Tegucigalpa pa tomala.

## Referencies
Wang Qishan

**Wang Qishan** (chinu: 王岐山; pinyin: Wáng Qíshān; ) ye un políticu de la República Popular China, actual Vicepresidente de la República Popular China dende 2018 y foi Alcalde de Beixín.

## Biografía
Wang Qishan nació en xunetu de 1948, en Qingdao, Shandong; anque los sos antepasaos son de Tianzhen, Shanxi. Ye graduáu de la Universidá del Nordeste de China, Departamentu d'Historia en 1976. Foi Gobernador del Bancu de la Construcción de China de 1994 a 1997. Ente eñ 2004 y el 2007 foi Alcalde de Beixín. Nel 2007 aportó a miembru del Politburó del 17mo Comité Central del Partíu Comunista de China, miembru del Comité Central del Partíu Comunista de China y nel 2008 asumió'l cargu de Vice Premier del Conseyu d'Estáu, nes árees d'economía, enerxía y asuntos financieros nel mandatu del Premier Wen Jiabao.

Nel 2009, Wang foi nomáu pol Presidente Hu Jintao como'l so representante especial pal Diálogu Estratéxico y Económico China-Estaos Xuníos. Considérase que Wang va ser una figura central na quinta xeneración de líderes del Partíu Comunista de China." Foi tamién nomáu como unu de los más influyentes personaxes nel mundu en 2009.

## Referencies

## Ver tamién
* Política de la República Popular China

## Enllaces esternos
*Wang Qishan biography @ China Vitae 
*Wang Qishan leaves Beijing Mayor post, leaves a legacy (Xinhua)
Gabinete Hitler

El **Gabinete Hitler** constituyó'l gobiernu *[[de iure]]* de l'Alemaña nazi ente'l 30 de xineru de 1933 y el 30 d'abril de 1945, tres el nomamientu d'Adolf Hitler como canciller del Reich Alemán, en llugar de Franz von Papen, quien s'acutar el cargu de vicecanciller. La formación del gabinete debióse principalmente a von Papen, quien dende entamos de xineru de 1933 tuviera entamando xunto col presidente Paul von Hindenburg establecer un gobiernu conxuntu del NSDAP y del DNVP, de llombu del canciller Kurt von Schleicher, entá nel cargu.

## Composición
El gabinete tuvo compuestu polos siguiente ministros:

## Fin del gabinete
Cuando'l gobiernu del Tercer Reich tábase desintegrando a la fin de la Segunda Guerra Mundial y tres la muerte d'Adolf Hitler el 30 d'abril de 1945, foi asocedíu pol Gobiernu de Flensburgu (que'l so gabinete foi'l Gabinete Schwerin von Krosigk).

## Referencies
Luis Larrea Alba

**Luis Alberto Larrea Alba** (Guayaquil, 25 d'ochobre de 1894 - Quito, 7 d'abril de 1979†), foi nomáu Ministru del Interior del Ecuador en 1931. Tres l'arrenunciu d'Isidro Ayora foi encargáu del poder el 24 d'agostu, pero esi mesmu añu arrenunció'l 15 d'ochobre de 1931.

En 1944,como dirixente de l'Alianza Democrática Ecuatoriana, foi parte de la Revolución del 28 de mayu, encabezando la Xunta revolucionaria de Guayaquil que derrocó al presidente Carlos Arroyo del Río.

## Referencies

* Efrén Avilés Pinu: Enciclopedia del Ecuador - Larrea Alba, Crnel. Luis
* GeneaNet : Xeneral Luis Larrea
* Ecuador online: Gobiernu heptaviro (de siete miembros) 
* http://www.ecuadorprofundo.com/tomos/tomo3/l19.htm
Néstor Guillén Olmos

**Néstor Guillén Olmos**  foi'l cuarentenu Presidente de Bolivia dende'l 21 de xunetu de 1946 al 17 d'agostu de 1946.

## Biografía
Néstor Guillén nació na ciudá de La Paz el 28 de xineru de 1890. Empezó los sos estudios primarios en 1896 y los secundarios en 1905 saliendo bachiller l'añu 1908. Sigo colos sos estudios cimeros ingresando a la carrera de derechu de la Universidá Mayor de San Andrés egresando como abogáu en 1913.

Foi conceyal nel conceyu de La Paz nos años 1924 - 1927 y 1930 - 1931). Foi tamién diputáu por Carangas (Oruro) ente 1924 y 1927, y desempeñóse como Oficial Mayor de l'alcaldía y Vocal designáu de la Corte Suprema de Xusticia. En 1937 foi nomáu Oficial Mayor de la Corte de Distritu de la ciudá de La Paz, nesi calter formó parte de la xunta de gobiernu que derrocó al presidente Gualberto Villarroel López n'agostu de 1946, y foi presidente interín d'ésta, per ventisiete díes, hasta qu'asumió la presidencia Tomás Monje Gutiérrez, designáu polos autores del llevantamientu. Morrió na ciudá de La Paz en 1966 a los 76 años d'edá.

## Referencies

## Enllaces esternos
Tomás Monje Gutiérrez

**Tomás Monje Gutiérrez**  foi un abogáu y políticu bolivianu, foi Maxistráu de la Corte Cimera de Xusticia y Presidente interín del so país.

## Biografía
Nació en Coroico, allugáu na provincia de Nor Yungas, nel departamentu de La Paz el 21 d'avientu de 1884. La so esposa foi Raquel Soria Galvarro. Foi Maxistráu de la Corte Cimera de Xusticia y Presidente Interín de la República dende'l 15 d'agostu de 1946 hasta'l 10 de marzu de 1947.

Xubió a la presidencia de resultes de la sangrienta subversión del 21 de xunetu que derrocó al Presidente Gualberto Villarroel. La duración del so mandatu foi de 6 meses y 25 díes en forma interina. Finó en La Paz, el 1 de xunetu de 1954, a los 70 años

## Bibliografía
* Mesa, José de; Gisbert, Teresa; Mesa, Carlos D., *Historia de Bolivia*, 3ª edición, páxs. 578-581.

## Referencies

## Enllaces esternos
Serapio Reyes Ortiz

**Serapio Reyes Ortiz** , foi un abogáu y políticu bolivianu, Vicepresidente de la República mientres el gobiernu del presidente Aniceto Arce ente dende'l 15 d'agostu de 1888 al 11 d'agostu de 1892.

## Biografía
Nació en Coroico el 14 de payares de 1822. Fixo los sos primeros estudios nel Colexu Seminariu l'añu 1835 y concluyir en 1844. Cuando algamó'l grau de llicenciáu en Derechu, pasó al Colexu Nacional hasta que llegó a algamar l'abogacía. En 1845 profesor de lliteratura nel colexu d'Oruro. En 1849 rector del colexu Nacional de La Paz, rexentando la cátedra d'Historia. Poco dempués profesor decanu de la Facultá de Derechu, vice cancelario, direutor del colexu de educandas. Cancelario de la Universidá, plantegó y entamu la escuela de Medicina en 1862. 

Foi Prefeutu del departamentu de La Paz en 1864, Ministru de Gobiernu so l'alministración del presidente José María de Achá. Proscritu hasta 1871 añu en que volvió a la patria, siendo nomáu Ministru decanu de la Corte de Xusticia de La Paz. 

Dende 1872 permaneció en Cascoxos exerciendo l'abogacía hasta 1874, añu en qu'allegó a l'Asamblea de la que foi presidente, igualmente presidió del Conseyu d'Estáu. El presidente Hilarión Daza llamó-y al desempeñu de la cartera de Xusticia, Instrucción y Cultu en 1878, pasando a la de Rellaciones Esteriores en 1879. Nel conflictu con Chile coló a Lima a faer efectivu'l tratáu secretu de 1873. D'ellí dirixóse a Tacna a desempeñar la secretaría xeneral de Daza. 

Al so regresu ocupó la Presidencia del Conseyu Executivu y el Ministeriu de Rellaciones Senador suplente por La Paz de 1886 a 1891, Presidente del Conseyu Municipal en 1888 Segundu Vicepresidente de la República escoyíu pal periodu de 1888 1892 so la presidencia d'Aniceto Arce, presidió'l Congresu ordinariu de 1890, Ministru de Rellaciones Esteriores y Cultu de 1891 a 1896. El Gobiernu del presidente Fernández Alonso nomar Prefeutu de La Paz en 1896, desempeñando esti cargu'l 12 d'avientu de 1898 españo la revolución federal, siendo proclamáu miembru de la Xunta de Gobiernu. Dio cuenta de los sos actos a la Convención de 1899 y morrió en La Paz el 6 de setiembre de 1900.

## Ver tamién

* Historia de Bolivia
* Vicepresidente de Bolivia

## Referencies

## Enllaces esternos
*http://www.vicepresidencia.gob.bo
Carlos Blanco Galindo

**Carlos Blanco Galindo**  foi un militar y políticu bolivianu presidente de la República ente los años 1930 y 1931.

## Biografía
Nació en Cochabamba el 12 de marzu de 1882 fíu de Cleómedes Blanco y de Edelmira Galindo, la so esposa foi Alicia D'arlach.  Depués d'estudiar ensin concluyir l'oficiu d'abogáu, fixo estudios militares n'escueles del ramu, n'Arxentina, egresando como subteniente. Terminaos los sos estudios, foi profesor nel Colexu Militar del Exércitu de la ciudá de La Paz y na Escuela de Guerra, faciendo una honrosa carrera hasta algamar el grau de Xeneral. Foi coles mesmes, Coronel Honorariu del Exércitu peruanu.

Fíu predilectu de Cochabamba, “Doctor Honoris Causa” de la Universidá Mayor de San Simón, Xefe del Estáu Mayor Xeneral, Delegáu Plenipotenciario na Conferencia de Paz del chaco.

## Ascensu al poder
Llegó al mandu presidencial como Presidente Interín el 25 de xunu de 1930 y permaneció nel cargu hasta'l 5 de marzu de 1931.

Blanco Galindo produció la recomposición política de la oligarquía. El suyu foi un gobiernu de transición. Nun fixo obres porque'l so gobiernu foi provisional.

El 25 de xunetu de 1930 foi designáu Presidente de la Xunta de Gobiernu conformada a la cayida del presidente Hernando Siles Reyes. El so gobiernu foi curtiu, ocupándose de reformar la Constitución pa decidir que'l presidente de la república namái puede ser reelecto dempués de dos periodos posteriores al so: concedióse, coles mesmes, l'autonomía universitaria, por aciu referéndum.

Convocó a eleiciones xenerales, que fueron ganaes pola fórmula de Daniel Salamanca, republicanu xenuinu, y José Luis Tejada Sorzano, lliberal.

El 5 de marzu de 1931, la Xunta apurrió la presidencia a Daniel Salamanca, y Blanco Galindo foi nomáu Embaxador ante la Santa Sede, y depués Ministru Plenipotenciario en Suiza. Darréu foi Prefeutu de Cochabamba y finalmente Ministru de Defensa.

Finó en Cochabamba el 2 d'ochobre de 1943 a los 61 años.

## Referencies
Macario Pinilla Vargas

**Macario Pinilla Vargas**  foi un abogáu y políticu bolivianu, décimu séptimu Vicepresidente de la República de Bolivia siendo primer vicepresidente mientres el gobiernu d'Eliodoro Villazón Montaño dende 1909 hasta 1913.

## Biografía
Macario Pinilla nació na ciuad de La Paz el 24 de payares de 1855, fueron los sos padres Juan Pinilla y Eduarda Vargas. Entamu los sos estudios nel Colexu Ayacucho en 1863, recibiéndose d'abogáu en 1876. En 1877 publicó'l primer Códigu Compilado del Procedimientu Civil. Foi escoyíu diputáu por La Paz al Congresu de 1888, allegó a los trés llexislatures siguientes. Fiscal de distritu de La Paz en 1892, foi unu de los fundadores del colexu d'abogaos y el so vicepresidente. 

Desempeñó la cartera de Gobiernu y Xusticia en 1896, pasando dempués a la d'Instrucción y Fomentu. Al aldericase en Sucre la llei de radicatoria del gobiernu na capital, la so actitú foi noble. Promulgada la llei, dimitió la cartera y volvióse a La Paz. Instalada la Xunta de Gobiernu Federal, el 12 d'avientu de 1899, Pinilla foi unu de los sos miembros n'unión de Serapio Reyes Ortiz y José Manuel Pando. Terminaes les funciones de la Xunta de Gobiernu Federal, el 12 d'avientu de 1899 foi nomáu Ministru ante la Corte d'España. Senador pol departamentu de La Paz en 1902 y reelecto nuevamente en 1908. Foi escoyíu Primer Vicepresidente de la República mientres el gobiernu d'Eliodoro Villazón en 1909. Foi tamién Ministru ante los gobiernos de Holanda y Francia. Morrió na ciudá de La Paz el 3 de setiembre de 1927 a los 71 años d'edá.

## Ver tamién
* Historia de Bolivia
* Vicepresidente de Bolivia

## Referencies

## Enllaces esternos
Alejandro Serrano Aguilar

**Nicanor Alejandro Serrano Aguilar** ye un políticu ecuatorianu. Fíu de Luis Serrano, médicu, y Zoila Aguilar, nació en Charasol, Azogues, el 14 xineru de 1933. La mayor parte de la so vida estudiantil y profesional desenvolver en Cuenca.

Foi vicepresidente del Ecuador dende'l 5 de mayu de 2005 al 15 de xineru de 2007. Llegó al poder por cuenta de que el Congresu Nacional escoyer vicepresidente cuando Alfredo Palacio asumió la Presidencia d'Ecuador. Serrano desempeñó cargos como alcalde de la ciudá de Cuenca, conceyal y exerció la inxeniería civil. 
 
Serrano estudió na escuela de los Hermanos Cristianos, depués entró al colexu Borja y dempués nel colexu Loyola, de Quito. Una vegada terminada la secundaria, matricular na Facultá de Filosofía y Lliteratura na Universidá de Cuenca y tamién na Facultá d'Inxeniería Civil de la mesma universidá. Llogró dos títulos universitarios, unu en Filosofía y Lliteratura y otru n'Inxeniería Civil. 
 
Serrano trabayara como un disertante en dellos colexos: Rafael Borja, Benigno Malo, Garaicoa, Rosa de Jesús Cordero, Fray Vicente Solano, depués foi decanu de la Facultá de Filosofía y Lletres de la Universidá de Cuenca y tamién profesor de Derechu na Universidá del Azuay, onde imparte la cátedra de Lóxica Xurídica. 

Amás, foi miembru de la Cámara de Representantes en Azuay. Dempués ocupó'l cargu de gobernador de la Provincia de Azuay y foi dos veces diputáu provincial nel Congresu Nacional. Serrano tamién foi alcalde de Cuenca. Serrano ta casáu con Ana Cordero Acosta y tien cuatro fíos.

## Referencies
Pedro Aguayo

**Pedro Aguayo Cubillo**  foi un inxenieru y políticu ecuatorianu qu'ocupó la vicepresidencia d'Ecuador mientres el gobiernu de Fabián Alarcón (1998).

## Biografía
Nació en xunetu de 1939 en Guayaquil. Realizó los sos estudios secundarios nel Colexu Salesianu Cristóbal Colón y los superiores na Universidá de Chile, onde llogró'l títulu d'inxenieru comercial. Darréu realizó un posgráu nel Institutu Llatinoamericanu de Planificación Económica y Social.

A los 29 años convertir nel rector más nuevu de la historia de la Universidá Católica de Santiago de Guayaquil, ocupando'l cargu ente 1968 y 1972. Otros cargos que desempeñó inclúin: presidente de la Xunta Nacional de Planificación y Coordinación Económica del Ecuador (1972-1975), representante d'Ecuador nel Bancu Interamericano de Desenvolvimientu (1975-1980) y presidente executivu de la Fundación Ecuador.

Tamién foi presidente del Institutu Nacional d'Estadístiques y Censos, Ministru de Finances Interín, presidente del Direutoriu de la Comisión d'Estudios pal Desenvolvimientu de la Cuenca del Ríu Guayas y miembru de les Xuntes Monetario y Bancario.

Foi escoyíu vicepresidente d'Ecuador pol Congresu Nacional ente una terna de candidatos presentada pol presidente Fabián Alarcón. La votación tuvo llugar el 1 d'abril de 1998 y foi aprobada con 57 votos a favor (de 68 diputaos presentes).

## Referencies

## Enllaces esternos
Guardia Amazónica

La **Guardia Amazónica** foi la denominación non oficial d'un cuerpu armáu qu'exerció como la proteición personal de Muammar al-Gaddafi, líder de la Gran Yamahiriya Árabe Libia Popular Socialista.

## Composición

Mientres les visites de Gadafi, causaba sorpresa ya interés que'l líder d'un país con cultura islámica (onde xeneralmente se -y da a la muyer un papel distintu al del home), un grupu de los guardaespaldes d'ésti sían precisamente solo muyeres. Pa unos yera otra escentricidá más de Gadafi, y otros cunten que formaba parte de la práutica de la ideoloxía del gobernante autoproclamado *emancipador de les muyeres*. El grupu escoyíase y entrenaba nuna academia militar, fundada en 1979, cola idea d'incorporar muyeres nel Exércitu. Equí ye onde recibíen l'entrenamientu tanto militar como en defensa personal y funciones de guardaespaldes.

Alredor de doscientes muyeres formaben la guardia personal de Gadafi, que lu acompañaben mientres les sos salíes al esterior. Esiste un desconocimientu xeneral y munchos rumores sobre elles. Dizse que son vírxenes, espertes en artes marciales, nel usu d'armes de fueu o n'otres múltiples formes de combate, espertes en pilotar aviones o helicópteros; sobre estes afirmaciones nun esisten fontes fiables. Nel documental *[[Les guardaespaldes de Gadafi: solombres d'un líder]]* de la cineasta Rania Ajami del 2004 amuésase la vida diaria corriente d'estes muyeres, cocinando o mercando cosméticos. Munches d'elles tán casaes y tienen fíos.

En 1998, Aisha, una de los sos guardaespaldes, punxo en práutica la so fidelidá y sacrificó la so vida pa salvar al coronel mientres un viaxe a Atenes. Cuando dellos homes abrieron fueu p'atentar contra Gadafi, Aisha balanciar pa protexe-y. Otros siete guardaespaldes fueron mancaes de gravedá. En 2004 la guardia amazónica acompañó a Gadafi mientres la so visita a Bruxeles. En 2006 Gadafi produció un incidente internacional cuando aterrizó en Nixeria, de visita pa una xunta cume, con 200 miembros de la guardia amazónica fuertemente armaes. El gobiernu de Nixeria negó-y la entrada per delles hores, pero finalmente Gadafi cumplió con reglamentaciones internacionales y aceptó ingresar al país ensin armamentu.

## Escándalos sexuales: Violaciones
En setiembre de 2012 publicóse'l llibru "*Les preses, nel harén de Gadafi*", nel que se rellacionó a Gadafi con diversos escándalos sexuales, incluyíes delles violaciones a homes, muyeres y neños.

Amás, acordies con el llibru, Gadafi violaba diariamente a los miembros de la so llamada **Guardia Amazónica**.

## Final

Dalgunes de les muyeres d'esta guardia desertaron mientres la guerra de 2011 denunciando les violaciones a les que fueron sometíes pol dictador, otres dicen que fueron obligaes a executar a los rebeldes o cometer suicidiu y otres cayeron en combate. Dellos medios próximos al dictador publicaron que les prindaes fueron esgañaes y torturaes hasta la muerte (violando la Convención de Xinebra) por miembros del nuevu réxime.

## Referencies
Azali Assoumani

**Azali Assoumani** ()  ye'l presidente de la Unión de les Comores, nel so tercer mandatu, dende'l 26 de mayu de 2016. Llegó al cargu per primer vegada'l 30 d'abril de 1999 dempués de liderar un golpe d'estáu pa deponer al presidente n'exerciciu Tadjidine Ben Said Massounde, quien na so opinión yera un demagogu al sofitar el movimientu autonomista en Anjouan. Darréu, pal so segundu mandatu, gana les eleiciones multipartidistas de 2002, previu arrenunciu constitucional temporal col fin de correr como candidatu. El 26 de mayu de 2016 asocedió a Ikililou Dhoinine pa un nuevu mandatu.

## Referencies

## Enllaces esternos
Revolución del 1 de Setiembre

La **revolución del 1 de setiembre** foi la denominación que se-y dio al golpe d'estáu realizáu contra'l réxime d'Idris I, rei de Libia, el llunes 1 de setiembre de 1969. De primeres empecipióse na ciudá de Sabha, allugada nel centru del país, anque rápido estendióse por toa Libia incluyendo Trípoli.

El golpe foi lideráu por una facción nueva, izquierdista y revolucionaria de militares encabezada pol coronel Muammar al-Gaddafi, llicenciáu en derechu pocos años antes, quien darréu alministró'l país baxu dos formes distintes de gobiernu conocíes como República Árabe Libia (1969-1977) y Jamahiriya *o Estáu de les mases* (1977-2011), depués de que la guerra civil que tuvo llugar dende'l 15 de febreru hasta'l 20 d'ochobre de 2011 punxera fin al so últimu gobiernu y asesinar na so ciudá natal, Sirte.

## Antecedentes
El descubrimientu d'importantes reserves de petroleu en 1959 y l'ingresu posterior dexaron al apocayá independizáu Reinu de Libia pasar de ser una de les naciones más probes del mundu a un estáu ricu. Sicasí, anque'l petroleu ameyoró drásticamente les finances del gobiernu libiu, la rensía ente la población empezó a crecer por cuenta de la concentración de la riqueza en manes del Rei Idris I. El descontentu aumentó cola puxanza del nasserismo, el nacionalismu árabe y el socialismu nel mundu árabe. El 4 d'agostu de 1969, el Rei Idris, vieyu y enfermu, abdicara en favor del so fíu, Hasan as-Senussi, que la so socesión foi programada pal 2 de setiembre.

## Desarrollu
El 1 de setiembre de 1969, un día primero que l'abdicación d'Idris (el cual atopábase recibiendo tratamientu médicu en Turquía) fixérase efectiva, setenta oficiales del Exércitu Libiu, conocíos como Movimientu d'Oficiales Llibres, tomaron control del gobiernu pola fuercia y abolieron la monarquía en poques hores. El golpe foi llanzáu na ciudá de Bengasi, y llogró tomar el control total del país en tan solu dos hores. Delles unidaes del exércitu xunir en sofitu al golpe y, a los pocos díes, el control militar yá s'estableciera na capital, Trípoli. La receición popular del golpe d'estáu, sobremanera pa los mozos de les zones urbanes, foi entusiasta. Les medranes de la resistencia per parte del débil gobiernu fueron infundaos, y nun se rexistraron primeramente muertos o fechos violentos. Nel so primer comunicáu, el mesmu 1 de setiembre, el nuevu Conseyu del Comandu Revolucionariu, proclamó la República Árabe Libia, que'l so primer gabinete conformóse oficialmente'l 7 de setiembre.

## Referencies

## Ver tamién
* Libia sol réxime de Muammar al-Gaddafi
* Rebelión en Libia de 2011
Presidente de la Unión de les Comores

El **Presidente de la [[Comores|Unión de les Comores]]** ye'l xefe d'Estáu y de Gobiernu de la Unión y la so máxima autoridá política, que'l so desempeñu y deberes tán regulaos na Constitución Comoriense aprobada por referéndum el 23 d'avientu de 2001 con un 76,99% de votus positivos y un 23,01% de votos negativos (sobre votos válidamente emitíos).

La constitución vixente consagra esti cargu nel títulu II , subtítulu 1 ; en particular, los deberes xenerales por desempeñar el so cargu mentar nel art. 12º de dicha carta fundamental, indicándose que:

## Mandatu presidencial
El mandatu del presidente de la Unión de les Comores, d'alcuerdu a la Constitución de 2001, ye de cuatro años, anovables de conformidá cola rotación ente les islles conformantes del país (Gran Comora o Ngazidja, Mohéli o Mwali y Anjouan o Nzwani; Mayotte o Mahore en tantu, magar se considera na constitución, entá pertenez a Francia); n'efeutu, el art. 13º de la carta fundamental indica que la presidencia ye rotativa ente les islles.

El presidente de la unión, d'alcuerdu a les Constitución, cesa'l mesmu día en que completa'l so periodu y asocéde-y darréu l'electu, sacantes el presidente n'exerciciu decidiera optar pola reelección (vía eleición primaria llevada a efeutu na isla de la presidencia), pa lo que se noma un presidente interín, aplicándose les regles sobre subrogación y socesión determinaes por una llei orgánica especial.

El xuramentu de toma de posesión del cargu ye'l siguiente:

## Llistáu de los Xefes d'Estáu de la Unión de les Comores

### Estáu Comoranu (1975-1978) <small></small>

(Feches en cursiva indica continuación nel cargu *de facto*)

### República Federal ya Islámica de les Comores (1978-2001) <small> o </small>

(Feches en cursiva indica continuación nel cargu *de facto*)

### Unión de les Comores (dempués de 2001) <small>,  o </small>

{| 
|- align=left
! Periodu
!Titular
! Partíu Políticu
! Notes
|- valign=top bgcolor="#ffffec"
|*21 d'avientu de 2001* al 21 de xineru de 2002||**[[Azali Assoumani]]**, Xefe d'Estáu Presidente *de facto*||Mil||Primer mandatu*(cont.)*
|- valign=top bgcolor="#ffffec"
|21 de xineru de 2002 al 26 de mayu de 2002||**[[Hamada Madi|Hamada Madi Boleru]]**, Presidente interín||&nbsp;||&nbsp;
|- valign=top bgcolor="#ffffec"
|26 de mayu de 2002 al 26 de mayu de 2006||**[[Azali Assoumani]]**, Presidente constitucional||||Segundu mandatu
|-valign=top bgcolor="#ffffec"
|26 de mayu de 2006 al 26 de mayu de 2011||**[[Ahmed Abdallah Mohamed Sambi]]**, Presidente constitucional||||&nbsp;
|- valign=top bgcolor="#ffffec"
|26 de mayu de 2011 al 26 de mayu de 2016||**[[Ikililou Dhoinine]]**, Presidente constitucional||||&nbsp;
|- valign=top bgcolor="#ffffec"
|26 de mayu de 2016 al *presente*||**[[Azali Assoumani]]**, Presidente constitucional||||Tercer mandatu
|-

(Feches en cursiva indica continuación nel cargu *de facto*)

## Partíos políticos

## Referencies

## Ver tamién
*Comores
Felipe Segundo Guzmán

**Felipe Segundo Guzmán**  foi un pedagogu, ex senador y políticu bolivianu. Foi'l trentenu Presidente de Bolivia dende'l 3 de setiembre de 1925 hasta'l 10 de xineru de 1926. 

## Biografía
Felipe Segundo nació'l 17 de xineru de 1879 na ciudá de La Paz, Bolivia. Foi un sobresaliente pedagogu, ocupar de la castellanización de los aymares y quechues y enseño na escuela de maestros del altiplanu. Foi direutor de dellos ya importantes colexos de La Paz; Rector de la Universidá de “San Agustín” de Oruro, catedráticu d'Economía Política na Universidá de San Andrés de La Paz. Viaxó a Europa pa estudiar ciencies pedagóxiques.

Incorporar al Partíu Republicanu, de Bautista Saavedra, foi Ministru de Rellaciones esteriores, Ministru d'Instrucción pública, Ministru de Colonización y Agricultura, Diputáu por La Paz, Senador por La Paz y, como tal, escoyíu presidente de la esa Cámara y del Congresu Nacional.

## Presidencia de Bolivia (1925-1926)

En 1925 la eleición del candidatu José Gabino Villanueva, foi anulada porque los sos planes de gobiernu yeren contrarios al republicanismu, el congresu apoderáu por Bautista Saavedra dictó una llei p'anular la so eleición, y señalaba que se va faer cargu del Poder Executivu'l Presidente de H. Congresu Nacional conforme a la Constitución Política del Estáu”. Encargar a esi presidente interín, por tanto, de “convocar a la eleición de presidente y vicepresidente titulares pal 1º d'avientu del presente añu, teniendo de verificase la tresmisión del mandu'l 10 de xineru de 1926”.

Asina se fixo y Guzmán asumió la presidencia, convocó a eleiciones y apurrió el poder al escoyíu, que foi Hernando Siles Reyes.

Siles llamar por qu'exerciera el Ministeriu d'Educación Pública. Depués retiróse a la vida privada, una vegada que tenía una saniada fortuna personal.

Morrió en La Paz, el 16 de xunu de 1932. Escribió: *El problema pedagogico de Bolivia* y *La educación del caracter nacional*.

## Ver tamién
*Bautista Saavedra Mallea
*Hernando Siles Reyes
*Carlos Blanco Galindo
## Referencies
José Maria Alkmin

**José Maria Alkmin**  foi un políticu brasilanu.

## Biografía
José Maria Alkmin nació en Bocaiuva (Minas Gerais) el 11 de xunu de 1901. Amigu personal y pariente políticu de Juscelino Kubitschek, foi'l so ministru de Facienda en dos causes.

Delles vegaes foi diputáu electu. En 1964 texó una alianza col gobernador mineiro José de Magalhães Pinto, que remató col golpe d'Estáu. Darréu asumió como vicepresidente de Brasil mientres la dictadura de Humberto Castelo Branco, y xuntó a l'ARENA.



## Referencies

## Enllaces esternos
Orde Nerón

La **Orde sobre les baltaderes nel territoriu del Reich** (*Befehl betreffend Zerstörungsmaßnahmen im Reichsgebiet*), embrivida darréu como «Orde Nerón», foi una de les normes xurídiques que los nazis utilizaron p'aplicar la táctica de tierra quemada a la fin de la Segunda Guerra Mundial en territoriu alemán. L'oxetivu escorríu cola inutilización de les infraestructures yera torgar la meyora de les unidaes militares aliaes. Les sos disposiciones, o bien nun fueron executaes de camín, (ente otros por Albert Speer, ministru competente na materia), o bien fueron a cencielles imposibles de cumplir nel caos de los últimos díes de la guerra.

La Orde Nerón foi roblada por Adolf Hitler el 19 de marzu de 1945. El nome popular que se-y axudicó más tarde tuvo como orixe l'actitú que s'atribúi al emperador romanu Nerón nel añu 64 mientres la gran quema de Roma. De cutiu asumir que'l pretendíu beneficiu militar qu'encontaba esta norma foi utilizáu a cencielles como una escusa, una y bones Hitler llegara a la conclusión de que'l pueblu alemán perdiera'l so derechu a la esistencia al ser ganáu poles xentes del Este» y agora tenía de resignase y encarar les consecuencies. Sicasí, la lliteralidá de la Orde aseveraba que quería faese imposible a los aliaos l'usu de la infraestructura a pesar de la desesperada situación militar.

Unu de los fechos más famosos asociaos a la Orde Nerón ye la voladura, el 2 de mayu de 1945, a les , de la cubierta del túnel norte-sur del S-Bahn de Berlín sol Landwehrkanal, lo que provocó un gran hinchente nel metro de la ciudá. Sicasí, inda se desconoz si la baltadera foi intencional y qué la causó, yá que amás de los que la atribuyeron a tropes SS encargaes de la execución de la Orde Nerón, hubo testigos oculares qu'informaron sobre l'hinchente parcial del túnel nos díes finales de la guerra por cuenta de los daños esistentes nes tuberíes de suministru y alcantarelláu de la ciudá.

## Ver tamién
* Na película *[[Der letzte Akt]]* («L'últimu actu»), producida por Carl Szokoll en 1955, represéntase la voladura y l'hinchente del *Landwehrkanal*

## Referencies

## Enllaces esternos
* NS-Archiv:Dokumente zum Nationalsozialismus
* documentArchiv.de
Michael D. Higgins

**Michael Daniel Higgins** (n'irlandés: *Micheál D. Ó hUigínn*; ) ye l'actual presidente d'Irlanda. Enantes foi parllamentariu, ministru de Cultura y presidente del Partíu Llaborista.

Foi nomáu candidatu pol so partíu a les eleiciones presidenciales de 2011 el 19 de xunu de 2011 nuna xunta del Comité Executivu Nacional y el grupu parllamentariu llaborista. Espresara la so intención de presentase en setiembre 2010 y ganó a otros dos candidatos, Fergus Finlay y la exsenadora Kathleen O'Mexara. El 29 d'ochobre de 2011, dos díes tres les eleiciones presidenciales, Higgins foi declaráu'l ganador con un total de 1.007.104 votos.

## Llingües
Amás d'inglés, el presidente Higgins apodera'l gaélicu irlandés, y tien un nivel fluyíu d'español, llingua que ye capaz de lleer inclusive en testos complexos. Nel branu de 2012 pasó tres selmanes matriculáu nun cursu pa estranxeros qu'entama la Universidá Internacional Menéndez Pelayo na ciudá española de Santander, coles mires de perfeccionar el so nivel de castellán, como si fora un alumnu más, magar la so condición de xefe del Estáu irlandés.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Biografía por CIDOB (n'español)
Manuel Vitorino Pereira

**Manuel Vitorino Pereira**, nacíu *Manoel Victorino Pereira* (Salvador, 30 de xineru de 1853 — Rio de Janeiro, 9 de payares de 1902), médicu y políticu brasilanu. 

Foi'l segundu gobernador del Estáu de Bahia tres el advenimiento de la República. Asumió como vicepresidente de Brasil en 1896, mientres la presidencia de Prudente de Morais; cuando'l mesmu se incapacitó temporariamente en 1897, asumió la Presidencia de Brasil interinamente por casi 4 meses. Por orde so adquirióse'l Palaciu de Catete pa sede de la Presidencia. 

En 1962, sesenta años dempués de la so muerte, un conceyu del estáu de Bahia foi bautizáu col so nome: Manoel Vitorino.

## Referencies

## Enllaces esternos
Francisco de Assis Rosa e Silva

**Francisco de Assis Rosa e Silva**  foi un políticu brasilanu, vicepresidente de la República de 1898 a 1902 nel Gobiernu de Campos Sales. 

## Biografía
Formáu en Derechu na Universidá de Recife, foi diputáu provincial con 25 años. La so fía casóse con Aníbal Freire, diputáu federal y ministru de Facienda nel Gobiernu de Arthur Bernardes, ministru del Supremu Tribunal Federal y direutor del *Jornal do Brasil*.

## Trayeutoria
Diputáu provincial en 1882 y diputáu xeneral de 1886 a 1889, mientres la dómina Imperial foi ministru de Xusticia nel gabinete de João Alfredo Correia de Oliveira.

Yá na República, foi diputáu na llamada *Assembleia Constituinte* de 1890 y nes siguientes llexislatures, siendo presidente de la *Câmara dos Deputados* de Brasil nel bieniu 1894 — 1895. Foi electu senador por Pernambuco en 1895, mandatu al qu'arrenunció en 1898 p'asumir el cargu de vicepresidente de la República.

Termináu'l mandatu de vicepresidente, volvió al Senáu, onde terminó la so carrera política.

## Anéudota
Pola so orientación política, l'entós gobernador de Pernambuco Sigismundo Gonçalves, fiel *rosista*, mandó a la policía estatal a prender deliberadamente fueu al Derby Centru Comercial de Recife, un modernu centru comercial, el 2 de xineru de 1900, destruyendo aquel establecimientu pioneru acabante crear por Delmiro Augusto da Cruz Gouveia, del que yera enemigu políticu y de quien recibiera despropósitos en públicu. El periódicu de Recife *A Província* publicó, el 4 de xineru de 1900, una telegrama atribuyíu al entós gobernador Sigismundo Gonçalves empobináu al conseyeru Rosa e Silva: *"Mercáu amburáu. Delmiro presu. Saludos, Sigismundo Gonçalves"*.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Biografía
Urbano Santos da Costa Araújo

**Urbano Santos da Costa Araújo**, más conocíu como **Urbano Santos**  foi un xurista, promotor y políticu brasilanu.

Ocupó dellos cargos públicos a partir de 1897: diputáu federal, vicepresidente en 1914-1918 (acompañando a Venceslau Brás), gobernador del Estáu de Maranhão, senador, ministru del Interior y de Xusticia. Foi electu Nuevamente electu vicepresidente en 1922, acompañando a Artur Bernardes, nun llegó a asumir el cargu.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Biografía de Ubano Santos
* 
* 
*
Aureliano Chaves

**Antônio Aureliano Chaves de Mendonça** , foi un inxenieru y políticu brasilanu.

## Biografía
Graduáu n'inxeniería electromecánica pol Institutu d'Inxeniería d'Itajubá en 1953. 

Empecipia la so actuación política nel senu de la Unión Democrática Nacional, siendo electu diputáu en 1958. Foi gobernador de Minas Gerais (1975-1978) y vicepresidente de la República mientres el gobiernu de João Figueiredo (1979-1985). Nesa dómina integrar al acabante formar PDS.

Ante les inminentes eleiciones de 1984, Chaves ufiertóse como candidatu del so partíu, el PDS. Compitieron tamién Marco Maciel, Mário Andreazza y Paulo Maluf, venciendo esti postreru. Como Maluf nun cuntaba cola simpatía de dellos correlixonarios, Chaves, Maciel, Antônio Carlos Magalhães y José Sarney formaron el Partíu del Frente Lliberal. Diéron-y el so sofitu a Tancredo Nieves, lo que resultó decisivu por que ésti fora electu presidente. 

Enfermu Nieves, asume José Sarney la presidencia, y Chaves ocupa la titularidá del ministeriu de Mines y Enerxía.

## Referencies

## Enllaces esternos
Ahmed Abdallah

**Ahmed Abdallah Abderemane** (, *Ahmad Abd Allah Abd ar-Rahman*, 12 de xunu de 1919 – 26 de payares de 1989) foi un políticu comoranu y presidente de les Comores dende'l 25 d'ochobre de 1978 hasta la so muerte.

## Vida antes de la presidencia
Abdallah nació en Domoni, alcontrada na islla d'Anjouan. Empieza la so participación nel gobiernu na década del 40, mientres les Comores entá yera parte de Francia; en particular, aportó a Presidente del so conseyu xeneral dende 1949 hasta 1953, pasando a ser Presidente de la Cámara de Diputaos mientres 1970.

## Primer mandatu presidencial

En 1972, como líder del so partíu políticu (Unión Democrática de les Comores o UDC), apuerta a presidente del Conseyu de Gobiernu y Xefe de Gobiernu de les Comores, cargu qu'ostentó hasta'l 6 de xunetu de 1975, cuando les islles algamaron la so independencia de Francia (quitando Mayotte, que votó por caltener se como francesa). 

Nesti contestu, Abdallah pasa a convertise nel primer presidente de les islles independientes, hasta'l so derrocamientu por Said Mohamed Jaffar vía golpe d'estáu el 3 d'agostu de 1975. Jaffar per otru llau, sería darréu derrocáu por Ali Soilih en 1976.

## Segundu mandatu presidencial
Abdallah, (que tuviera viviendo nel exiliu en París, Francia) llevó a cabu un golpe d'estáu en contra de Soilih en 1978 cola ayuda del mercenariu Bob Denard. Depués Said Atthoumani asumi como "Presidente del Direutorado Políticu-Militar" por diez díes, ente qu'Abdallah y Mohamed Ahmed asumieron la co-presidencia; el 22 de xunetu en tantu, los sos títulos fueron camudaos como "Co-Presidentes del Direutorado" y el 3 d'ochobre, Abdallah pasa a ser l'únicu titular; finalmente, el 25 d'ochobre, asume'l títulu de presidente y caltiénse y el cargu hasta la so muerte, a pesar de la esistencia de tres intento golpistes na so contra.

En 1982, Abdallah abolió tolos partíos políticos de les Comores, incluyendo a la UDC, creando un referente políticu nuevu arrexuntáu na Unión Comorana pal Progresu (UCP), l'únicu partíu llegalmente dexáu; asina, el país pasa a ser un estáu unipartidista.

En 1984 ye reelixíu ensin oposición, ente qu'en 1989 asegúrase -vía referendu popular- la posibilidá d'optar a un tercer mandatu, sicasí, el 26 de payares de dichu añu ye asesináu na capital Moroni en confusos incidentes, siendo asocedíu automáticamente por Haribon Chebani, presidente de la Corte Suprema; cabo indicar que'l 29 de payares un golpe d'estáu lideráu pol mediohermanu de Ali Soilih, Said Mohamed Djohar, saca del cargu a Chebani, tomando posesión como nuevu presidente del país.

## Referencies
Haribon Chebani

**Haribon Chebani**  foi'l Presidente provisional de la Unión de les Comores ente'l 26 de payares de 1989 y el 27 de payares del mesmu añu, dempués del asesinatu d'Ahmed Abdallah el 26 de payares en confusos incidentes. El curtiu periodu nel cargu esplicar por un golpe d'estáu lideráu pol mediohermanu de Ali Soilih, Said Mohamed Djohar, quien lo saca del cargu y toma control del país como nuevu presidente.

Chebani hasta antes de tomar el cargu provisional, yera presidente de la Corte Suprema comorana asumiendo'l mandatu presidencial el mesmu día del asesinatu de Abdallah, siendo miembru del mesmu partíu, la Unión Comorana pal Progresu (UDP).

## Referencies

## Enllaces esternos