Awakenings

***Awakenings*** ye una película d'Estaos Xuníos dirixida por Penny Marshall y estrenada en 1990. 

Basada na autobiografía del neurólogu Oliver Sacks, *Espertares* rellata la historia real del descubrimientu, en 1969, de los efeutos benéficos temporales de la L-dopa y la so aplicación a pacientes catatónicos que sobrevivieron a la epidemia d'encefalitis letárgica de 1917-1928. Na película, Oliver Sacks ye interpretáu pol actor Robin Williams sol nome de Malcolm Sayer.

## Argumentu
La película trata sobre la historia del doctor Malcom Sayer (Robin Williams), un médicu que mientres tola so carrera dedicóse a la esperimentación con merucos. Consigue un trabayu nun hospital de la ciudá de Nueva York, onde empieza a tratar con pacientes n'estáu catatónico.

Un día repara qu'una de los sos pacientes cueye les sos gafes instintivamente primero que éstes cayan al suelu. Nesi momentu empieza a investigar sobre la enfermedá y a formular hipótesis sobre les sos posibles causes, pero principalmente sobre'l so tratamientu.

Nesti puntu preséntase-y un nuevu problema: l'escepticismu de los sos colegues y los familiares de los sos pacientes con al respective de la so teoría de qu'estos pacientes tienen posibilidaes de volver vivir y que la so enfermedá consistiría nun mal de Parkinson agraváu.

Ente les sos diverses investigaciones, familiarizar con un nuevu fármacu, la L-dopa, que s'utiliza pal tratamientu del Parkinson, y decide probala con unu de los sos pacientes, Leonard Lowe (Robert De Niro).

Tres munchos intentos fallíos, una nueche Leonard despierta. A partir d'entós, el doctor recibe l'aceptación de colegues y familiares de los afeutaos, y tamién la so ayuda económica, gracies a lo cual puede empezar a tratar a tolos sos pacientes con esta droga.

Los problemes apaecen de nuevu cuando Leonard, el primer paciente tratáu con L-dopa, vuelve desenvolver los síntomes de la enfermedá, y tantu el doctor como los sos pacientes y los sos familiares vense fondamente afeutaos.

## Rellación médicu–paciente na película
La película fala de la considerancia y el respetu mutuu ente'l neurólogu y el paciente. El personaxe de Robin Williams ye un médicu que mientres la so carrera dedicóse a la investigación, eleición que tien enforma que ver cola dificultá que presenta pa rellacionase non yá con pacientes sinón tamién con colegues, tanto a nivel profesional como personal.

Cuando llega a la institución, él desea un puestu nel so área d'esperiencia, pero nun ye posible, y por cuenta de que el so situación económica obligar, tien d'aceptar la ufierta pa trabayar con pacientes que sufren encefalitis letárgica, enfermedá que se caracteriza pola languidez creciente, apatía y somnolencia, que lleva, finalmente al letargo.

A lo llargo de la película, amuesa una esmolición obvia pol bienestar y meyora de los sos pacientes. Al empar que reparamos qu'esplora sobre la enfermedá y les semeyances que los pacientes tienen ente sigo p'asina topar una cura que los ayudar a salir del estáu nel que s'atopen.

Comoquier, esta aparente esmolición del Dr. Sayer pola recuperación de los afeutaos puede debese a un deséu de prestu personal, a la necesidá d'algamar una nueva meta que va marcar un finxu na so carrera.

Por casu, el so "interés" en conocer a la madre de Leonard surde por cuenta de que los sos superiores namái-y dexarán l'usu de la L-DOPA nel tratamientu si puede llograr l'aprobación de siquier un familiar. Otru exemplu claro constituyir la irresponsabilidá cola qu'actúa al momentu de melecinar a Leonard, coles mires de revertir el so estáu, ensin esmolece-y los efeutos secundarios que la droga, qu'amás yera esperimental, pudiera tener sobre él.

Igualmente tampoco tien de dexase de llau'l fechu de que los pacientes qu'él trata tán nun estáu de marcáu disturbiu sicomotor y de un notable descensu de la reactividá al ambiente y de la bonal, lo cual tórga-y caltener una rellación interpersonal colos mesmos y, muncho menos, crear un llazu afeutivu.

Tou esto empieza a camudar a partir de la meyora de Leonard, y de los demás afeutaos.

Empezar a ver una rellación más cercana ente ellos; per un sitiu, los pacientes sienten un fondu agradecimientu y, lo que ye más importante entá, un gran enfotu nel médicu. Esti postreru ye un puntu esencial, que tien de ser tratáu con muncho procuru en toa rellación médicu – paciente, una y bones el primeru ten de ser consciente de qu'esti tipu de sentimientos ye bien común y nun abusar d'esto, pero amás tien qu'evitar qu'exerzan una presión sobre el, basada nel mieu a defraudar esti enfotu que foi depositada na so persona, y que esto pueda afectar el so desempeñu profesional.

Ye esta respuesta de los pacientes la que xenera'l cambéu nel Dr. Sayer; les sos ambiciones profesionales son dexaes a un llau, ocupando un papel preponderante'l bienestar de los sos pacientes. Esto espresar, fundamentalmente, brindándo-yos una gran contención, yá non yá dende un puntu de vista puramente médicu, sinón tamién humanu. 

Otru puntu importante pa resaltar ye que la típica asimetría nestos tipos de rellación vese menguada yá que el Dr. "sana", anque seya por un tiempu, les afecciones físiques de los sos pacientes, pero éstos, de la mesma, sanan les afecciones psicolóxiques del so médicu, anque nun sían conscientes d'esto, al ayudar a caltener rellaciones interpersonales onde se xueguen sentimientos fondos, puntu nel cual, como mentamos enantes, ésti presentaba series dificultaes.

Esti cambéu foi constatáu escontra'l final de la película, cuando ante la recaída de Leonard, el Dr. Sayer actúa como tolos espertos sobre esta tema encamienten, comunicando al paciente sobre'l so estáu, inda cuando seya bien grave, de la manera menos traumática posible pa ésti, y, amás procura-y el meyor tratamientu dientro de les posibilidaes.

Comoquier, el doctor Sayer nun toma la recaída de los sos pacientes como un golpe al so propiu ego, lo cual afectar en mayor o menor midida. Esto ye de gran importancia yá que l'actitú de too médicu frente a esti tipu d'eventualidaes tien de ser la d'almitir les sos propies falencias y entender les llimitaciones de la ciencia. 

El final de la película ye la escena en que'l Dr. Sayer ve les grabaciones del so paciente Leonard cuando ta n'estáu catatónico el so progresu, ameyoramientu y como va cayendo al mesmu estáu del cual espertóse, depués entra la enfermera Eleonor y esplícalu que nun tien de culpar se y que siempres la vida danos y quítanos tou faciendo una reflexón de asoceder. 

Como epílogu ye "La realidá de los milagros" o que los pacientes nun soportaron el pasar de los años de les sos vides; l'espíritu ye más poderosu que cualquier droga y con trabayu, xuegu, amistá, familia, pueden recuperase; eso ye lo qu'importa, lo qu'escaecimos son les coses sencielles.

Dr. Sayer y el so equipu siguieron buscando la forma d'ayudar a los pacientes con problemes pos-encefálicos pero nun pudieron volver a expermimentar lo mesmo que nel branu de 1969. Según rellátase na película "Espertares", entá siguen trabayando nel Bronx, nel hospital psiquiátricu, ayudando y buscando "espertar" a más enfermos; non con drogues sinón con esfuerciu y sacrificiu.

## Premiu
Película basada nel llibru del mesmu títulu d'Oliver Sacks. Llogró tres nominaciones a los Oscar, a la meyor película, al meyor actor principal (Robert De Niro), y al meyor guión adautáu.

### [[Oscar 1990]]

## Referencies

## Enllaces esternos