open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Führerhauptquartier Werwolf

El **Führerhauptquartier Werwolf** yera'l nome clave d'unu de los mayores cuarteles militares d'Adolf Hitler mientres la Segunda Guerra Mundial. El nome *Werwolf* significa n'alemán 'home llobu'. El términu *Werwolf* emplegar tamién el Partíu Nazi pa referise a unos grupos clandestinos de resistencia que supuestamente operaríen contra la ocupación aliada d'Alemaña al rematar la II Guerra Mundial (vease Werwolf).

Alcontráu unos 8 km al norte de Vínnytsia, actual Ucraína, foi utilizáu por Hitler ente 1942 y 1943, mientres la campaña n'El Cáucasu y la batalla de Stalingráu. El complexu foi construyíu pola Organización Todt y obreros ucraínos locales. Recibía recursos dende una pista d'aterrizaxe cercana.

Construyíu nun monte de pinos, el complexu cuntaba con unes 20 cases rurales y barraques, y trés búnkers. Taba arrodiáu per alambres d'escayu, y cuntaba con posiciones defensives terrestres interconectaes por túneles soterraños. Esistíen dellos puntos d'observación alcontraos en plataformes instalaes n'árboles.

Los habitantes cuntaben con una casa de té, barbería, casa de bañu, sauna, sala de cine y piscina.

Cada vez que Hitler llegaba a Vínnytsia, un equipu especial de la Gestapo revisaba tol complexu en busca de bombes y micrófonos ocultos. Pa preparar los alimentos de Hitler, la firma alemana Zeidenspiner llantó un xardín de vexetales, que depués yeren escoyíos pol chef de Hitler, Hauptsturmführer Fater. Tola comida yera probada antes d'unviala a la mesa de Hitler, y l'agua potable yera dacuando analizada. La ropa de la llavandería yera sometida a una inspeición de rayos X pa detectar esplosivos, y la Gestapo encargar de suministrar osíxenu al búnker de Hitler, una y bones ésti taba asustáu de los gases tóxicos que pudiera emitir el cementu armáu.

Hitler pasó poco tiempu ellí, prefiriendo'l Wolfsschanze. De fechu namái visitó'l llugar en trés causes:
* 16 de xunetu al 30 d'ochobre de 1942, mientres la Campaña alemana del Cáucasu y les primeres etapes de la Batalla de Stalingráu.
* 19 de febreru al 13 de marzu de 1943, mientres la contraofensiva de Manstein.
* 27 d'agostu de 1943, mientres la Batalla de Kursk.

Depués de la so segunda visita, Hitler fixo una escala en Smolensk, entós Cuartel Xeneral del Grupu d'Exércitos Centro. Esta parada foi aprovechada por Henning von Tresckow p'asitiar una bomba nel avión Focke-Wulf de Hitler, que nun españó.

## Bibliografía
* 

## Ver tamién
* Cuarteles Xenerales del Führer

## Referencies

## Enllaces esternos
Mohamed Khouna Ould Haidalla

**Mohamed Khouna Ould Haidalla** (n'árabe: محمد خونا ولد هيداله; ) (1940). Políticu y Presidente de Mauritania dende'l 4 de xineru de 1980 al 12 d'avientu de 1984.

Foi escoyíu Primer Ministru el 31 de mayu de 1979, pocu dempués del fallecimeinto n'accidente aereu del so antecesor, Ahmed Ould Bouceif. En llegando a la Xefatura del Estáu en 1980 caltuvo la so condición de Primer Ministru, atropando dambos poderes na so persona hasta que n'avientu nomó a Sid Ahmed Ould Bneijara pa liderar el poder executivu. Poco tiempu dempués, alegando un intentu de golpe d'estáu patrocináu por Marruecos, Baneijara foi destituyíu y nomáu nel so llugar Maaouya Ould Sid'Ahmed Taya el 16 de marzu de 1981. De nuevu, en marzu de 1984, fíxose cargu del poder executivu al destituyir a Ahmed Taya quien, n'avientu y por aciu un golpe d'estáu, facer cola Presidencia mientres Haidalla atopar en Burundi nun cume francu-africana. Sicasí tornó a Mauritania onde foi arrestáu y presu poles nuevu autoridaes.

Dempués de salir de prisión, Haidalla venceyar con movimientos islámicos pa oponese a Taya y llograr la Presidencia nes eleiciones de 2003. Poco primero de la cita eleutoral foi deteníu y condergáu a cinco años de inhabilitación pal exerciciu de cargu públicu. Puestu en llibertá provisional por decisión de la Corte Suprema y pasada la convocatoria eleutoral na que llogró un 19% de votos, acuso a Taya de fraude eleutoral. En 2004, confirmada la sentencia de 2003,ingresó en prisión hasta qu'en 2005 foi lliberáu, xunto con otros presos gracies a l'amnistía dictada tres el golpe d'estáu d'agostu del Coronel Ely Ould Mohamed Vall y el autoproclamado Conseyu Militar pa la Xusticia y la Democracia.

En 2007 presentóse como candidatu nes eleiciones presidenciales, siendo derrotáu na primer vuelta onde nun llegó a llograr el 2% de votos populares.

Con ocasión del golpe d'Estáu de 2008 nel que foi depuestu'l Presidente Sidi Uld Cheij Abdallahi, Ould Haidalla manifestó'l so sofitu a la asonada y desaprobó les crítiques a los golpistes y la presión internacional a la que calificó como *«inxerencia estranxera»*, faciendo un llamamientu pa la unidá de tolos mauritanos en redol al Altu Conseyu d'Estáu (Xunta militar).

## Notes y referencies
Karl Seitz

**Karl Seitz**  foi un políticu austriacu nacíu en Viena el 4 de setiembre de 1869.

Ye reconocíu como Presidente d'Austria ente los años 1918 - 1920, inda cuando foi primeru presidente de l'Asamblea Nacional Constituyente y depués el 10 de payares de 1920, convertir en presidente interín. Foi'l primer presidente d'Austria cuando esta convirtióse en República, que duró hasta 1934, añu nel que'l canciller Engelbert Dollfuss estableció una dictadura.

Austria xunir a l'Alemaña Nazi nel añu 1938, y namái volvió a Viena cuando'l imperiu nazi colapsó en mayu de 1945. Entá coles sos facultaes físiques bien amenorgaes y bien enfermu, sirvió pal, nuevamente establecíu, Partíu Socialdemócrata d'Austria como miembru honorariu, hasta la so muerte a la edá de 80 años, el día 3 de febreru de 1950. 
## Ver tamién
* República Federal d'Austria.
* Resumen de la hestoria de l'actual Austria.
* Cronoloxía de los presidentes d'Austria.

## Referencies

## Enllaces esternos
Raoul Cédras

**Raoul Cédras**  ye un militar haitianu, «home fuerte» del país ente 1991 y 1994. 

Mulatu con un fenotipu marcadamente caucásicu. Ocupó oficialmente'l cargu de líder de la Xunta Militar en 1991, dempués de derrocar al presidente electu democráticamente Jean-Bertrand Aristide, pero Cédras exerció'l poder efectivo hasta 1994, instalando los presidentes títeres de Joseph Nérette, Marc Bazin y Émile Jonassaint. 

Cédras foi finalmente baltáu del poder dempués de la invasión d'Estaos Xuníos que buscaba la restitución de Aristide, propulsada pola alministración de Bill Clinton, la llamada "Operación Restaurar la Democracia". Cédras dende entós se exilió en Panamá. En Panamá dedicar a la empresa privada, montando una empresa de separación de colores que'l mesmu dirixía.

## Referencies

## Enllaces esternos
Félix Paiva

**Félix Paiva**  foi un abogáu, periodista y políticu paraguayu. Foi presidente provisional de la República en dos causes, la primera en 1921 y per segunda vegada ente 1937 y 1939.

## Primeros años
Nació en Caazapá en 1877, fíu de doña Martina Paiva. Fueron los sos hermanos Emilio y Vicente Paiva. Graduar de bachiller en 1896 y estudió la carrera de derechu na Universidá Nacional d'Asunción, onde se graduó en 1901. Desempeñóse como decanu de la Facultá de Derechu nos años 1902, 1923, 1934 y 1937, en 1908 como rector interín de dicha universidá, y como titular d'abril a agostu de 1912. Dende mozu tuvo integráu al Partíu Lliberal.

Exerció'l periodismu, siendo destacáu nesti ámbitu. Ocupó banques na Cámara de Diputaos y nel Senáu; foi ministru de Rellaciones Esteriores, Xusticia, Cultu ya Instrucción Pública, ya Interior, en distintos periodos; presidente del Supremu Tribunal de Xusticia nos años 1913, 1916 y 1919, y del Senáu en 1920, siendo d'esa manera, l'únicu ciudadanu paraguayu n'ocupar la presidencia de los 3 poderes del Estáu.
 
Tuvo casáu con Silvia Ester Heisecke, con quien foi padre d'Armando, Aníbal, Augusto, Danilo y Milciades. Amás foi concuñáu d'otru presidente de la República, don Eduardo Schaerer.

## Trayeutoria política
Exerció la vicepresidencia de la República ente 1920 y 1921, acompañando al presidente Manuel Gondra nel gobiernu de la nación pol periodu 1920-1924, pero arriendes de la deteriorada situación política de la dómina, el presidente arrenunció al cargu'l 29 d'ochobre de 1921. Por deber constitucional, el doctor Félix Paiva ocupó la presidencia esi mesmu día, pero debíu al tirante ambiente político entá presente, nun pudo conformar el so gabinete ministerial y presentó'l so arrenunciu'l 7 de payares de 1921.

Aportó a la presidencia tres el derrocamientu de Rafael Franco por un movimientu lliberal (1937). Sol so interinato foi restablecida la constitución política de 1870. El 11 d'ochobre de 1938, el congresu confirmar como presidente provisional. Robló un tratáu de paz con Bolivia en 1938, qu'afitó les llendes definitives ente dambos países y ponía fin a les disputes territoriales del Chaco. Tamién se robló un alcuerdu estremeru cola Arxentina onde s'estableció les llendes nel Pilcomayo. El so gabinete ministerial integrar con Ramón Paredes, Arturo Bray y Higinio Morínigo, n'Interior; Luis Frescura, Enrique Bordenave y Justo Pastor Benítez, nel Ministeriu de Facienda; Juan Bautista Ayala, Nicolás Delgado y José Bozzano, en Guerra y Marina; Luis A. Argaña, Xusto Prieto y Juan Francisco Recalde, en Xusticia, Cultu ya Instrucción Pública; Cecilio Báez, Luis A. Argaña y Elías Ayala, en Rellaciones Esteriores; Gerardo Buongermini, en Salú Pública; Luis Frescura y Francisco Rolón, n'Agricultura; y José Bozzano y Andrés Barbero, n'Economía.
Finó en Asunción, el 2 de payares de 1965, a los 88 años d'edá.

## Referencies
Yumjaagiyn Tsedenbal

**Yumjaagiyn Tsedenbal** (; ) foi un políticu comunista y décimu presidente de la República Popular de Mongolia dende'l 11 de xunu de 1974 hasta'l 23 d'agostu de 1984. Foi electu por aciu el partíu Partíu Revolucionariu del Pueblu de Mongolia.

## Ver tamién
*Presidente de Mongolia
*Mongolia

## Referencies

## Enllaces esternos
*Presidentes de Mongolia
Branko Crvenkovski

**Branko Crvenkovski**  ye un políticu macedoniu que desempeñó'l cargu de presidente de la República de Macedonia.

En 1986 llogró la llicenciatura n'informática. Foi escoyíu miembru de l'asamblea de la República de Macedonia nes primeres eleiciones en 1990. 

El so primer mandatu como primer ministru duró dende'l 5 de setiembre de 1992 hasta 1998. El so segundu mandatu como primer ministru duró dende 2002 hasta 2004. 

Ganó les eleiciones presidenciales d'abril de 2004, venciendo a Sashko Kedev y asumió dichu cargo'l 12 de mayu de 2004. Entós, dimitió como primer ministru.

Branko Crvenkovski ye Miembru Honorariu de la Fundación Internacional Raoul Wallenberg.

## Referencies

## Enllaces esternos

*Biografía por CIDOB (n'español)
Vicente Solano Lima

**Vicente Solano Lima** , políticu conservador, aliáu del peronismu y vicepresidente d'Arxentina del 25 de mayu de 1973 al 13 de xunetu de 1973, mientres el ciclu históricu que dio en llamase tercer peronismu.

## Los entamos
Fíu de Manuel Lima y Regina Sánchez, nació nel Cuartel Quintu de la ciudá de Ramallo, nel partíu de San Nicolás, el 21 de setiembre de 1901. Provenía de familia d'orixe netamente conservadora y que yeren antiguos alsinistas que defendieren nel so momentu l'autonomía de la Provincia de Buenos Aires. Recibir de Bachiller nel Colexu Nacional de San Nicolás Don Justo José de Urquiza nel añu 1918.
Mientres estudiaba derechu, afiliar al Partíu Conservador de Buenos Aires siendo escoyíu diputáu provincial bonaerense en 1925. Foi diputáu nacional en dos causes. Ministru de Gobiernu na Provincia de Buenos Aires mientres les gobernaciones de Raúl Díaz y Rodolfo Moreno.

## Actuación política nos años 1950 y 1960
Solano Lima foi candidatu a Vicepresidente de la Nación en 1951 acompañando al Dr. Reynaldo Pastor. Intentó encabezar la fórmula presidencial del Frente Nacional y Popular en 1963, pero les socesives torgues que se-y punxeron xunto col so candidatu a vicepresidente Carlos Sylvestre Begnis, arrenunciaron d'allegar a los comicios nos que trunfó'l Dr. Arturo Illia y los votos en blancu fueron récor na historia política arxentina.

## La so participación na aturbolinada década de 1970
Na década de 1970 viaxó reiteradamente a Madrid a entrevistase col daquella exiliáu Xeneral Perón. Solano Lima foi unu de los creadores de la *[[Hora del Pueblu]]* y *[[Alcuentru Nacional de los Arxentinos]]*, participó viviegamente nel regresu de Perón a l'Arxentina en payares de 1972, viaxando con ésti nel avión xunto a otres personalidaes. Tamién foi iniciador del Frente Cívicu de Lliberación Nacional (FRECILINA) alcuerdu preelectoral que desaguó más tarde nel Frente Xusticialista de Lliberación (FREJULI).

Al biforcase del Partíu Demócrata Nacional (conservador) en 1955-1958, fundó xunto con Alberto María Fonrouge el Partíu Conservador Popular, y asina s'acopló col peronismu del presidente Héctor José Cámpora en 1973, actuando como nexu de Juan Perón, cola dictadura militar encabezada por Alejandro Agustín Lanusse. Arrenunciu como vicepresidente xunto con Cámpora, siete selmanes dempués d'asumir (13 de xunetu de 1973); pa faer posible l'accesu del Xeneral Perón a la so tercer presidencia, quien el 12 d'ochobre de 1973 designar como Secretariu Xeneral de la Presidencia. Tamién foi Rector de la Universidá de Buenos Aires y editor-propietariu del diariu nicoleño *[[Diariu El Norte (San Nicolás)|El Norte]]*.

## Ver tamién
* Tercer peronismu
* Julio Aurelio Amoedo
* Alberto María Fonrouge
* Alfredo Masi
* Francisco J. Falabella
* Marco Aurelio Michelli
* Rodolfo Sierra
* Eduardo Napolitani

## Referencies

* Solano Lima: el pernomáu escaecíu
* http://militanciaconservadora.blogspot.com 
* http://www.buscandohistoria.com.ar/Regional/solanolima.htm  consultáu'l 28 de mayu de 2016.

## Enllaces esternos
* Entrevista de la vilba cola presidenta
Juan de Dios Aranzazu

**Juan de Dios Aranzazu**  foi un políticu colombianu.

Desempeñóse como gobernador d'Antioquia ente 1832 y 1836 y presidente de la República de la Nueva Granada en 1841 (del 5 de xunetu al 9 d'ochobre). Instaló les primeres sesiones de la *Cámara de la [[Provincia d'Antioquia]]*.

## Biografía
Nació'l 8 de marzu de 1798 en La Ceya, Antioquia, siendo los sos padres María Antonia González y José María de Aranzazu, quien foi un prósperu comerciante d'orixe español. Na so mocedá estudió derechu nel Colexu de San Bartolomé, en Bogotá. Tamién se dedicó a los negocios de la so familia, lo cual llevar a percorrer Colombia y dellos países circundantes, como Venezuela y les Antilles.

Dende 1823 dedicar a la política, llogrando en delles ocasiones el cargu de congresista. Foi asambleísta na Convención de Ocaña en 1828. Tiempu dempués fixo parte de la comisión que infructuosamente abogó ante José Antonio Páez pa evitar la separación de Venezuela de la Gran Colombia.

En 1829 sofitó la revuelta encabezada por José María Córdova en contra de la dictadura presidida pol llibertador Simón Bolívar.

### Gobernador d'Antioquia

Mientres el so alministración creáronse los conceyos de Campamentu, Cocorná, Ebéjico, Entrerríos, Girardota y Liborina. Foi precursor de la carretera al mar. 

### Presidente de la República

Mientres el gobiernu de Pedro Alcántara Herrán desempeñóse como presidente del Conseyu d'Estáu. Gracies a esto exerció como presidente de Colombia por encargu ente 1841 y 1842, yá que el presidente Alcántara Herrán topábase dirixendo al exércitu mientres la Guerra de los Supremos, y el vicepresidente Domingo Caicedo nun pudo asumir el cargu por motivos de salú.

## Muerte y honor
Juan de Dios Aranzazu finó'l 14 d'abril de 1845 víctima d'un cáncer.

En 1853 foi fundáu'l conceyu d'Aranzazu, nel departamentu de Caldas, pa honrar la memoria del políticu antioqueño, quien donó la tierra onde güei se topa'l conceyu

## Referencies

## Enllaces esternos
Iajuddin Ahmed

**Iajuddin Ahmed**  foi un profesor y políticu bengalí, presidente de Bangladex (ente 6 de setiembre de 2002 y 14 de febreru de 2009). El so padre yera Moulvi Ibrahim.

Estudió na Universidá de Wisconsin, n'Estaos Xuníos y dempués trabayó como profesor nel Departamentu de la Ciencia del Suelu de la Universidá de Dhaka. Tamién trabayó como profesor na Universidá de Cornell en 1984, na Universidá de Göttingen y na Universidá Téunica Alemana.

Casóse cola doctora Anwara Begum y tuvo trés fíos.

## Referencies

## Enllaces esternos
*Biografía por CIDOB (n'español)
Pedro Antonio Díaz

.

**Pedro Antonio Díaz**  foi Presidente de la República de Panamá como Segundu Designáu, mientres llegaba l'acabante nomar Primer Designáu Belisario Porras d'Estaos Xuníos. 

Exerció como industrial y n'ocasiones en posiciones públiques mientres les alministraciones de los presidentes Obaldía, Valdes y Porras.

## Referencies
Jorge Sapelli

**Jorge Sapelli**  foi un políticu ya inxenieru uruguayu, Vicepresidente de la República nel periodu 1972-1973; perteneciente al Partíu Coloráu.

## Biografía
Nació en Montevidéu en 1926. Empresariu, foi dirixente gremial dientro de dichu sector. Ente 1969 y 1972 foi Ministru de Trabayu del gobiernu de Jorge Pacheco Areco, destacar pola so moderación y apertura al diálogu dientro del contestu autoritariu de dicha alministración. En 1971 foi designáu integrante de la fórmula presidencial colorada encabezada por Juan María Bordaberry, resultando electu vicepresidente de la República y asumiendo el cargu'l 1 de marzu de 1972.

Cuando'l presidente Bordaberry eslleió'l Parllamentu xunto coles Fuercies Armaes, nel golpe d'Estáu del 27 de xunu de 1973, Sapelli caltener en defensa de la llegalidá. N'avientu d'esi mesmu añu, al formase'l Conseyu d'Estáu, ufiertáron-y presidilo lo que nun aceptó, demostrando la so adhesión a la democracia.
N'ochobre de 1983 participó nel multitudinariu actu del Obeliscu. En febreru de 1985, al restaurase la democracia, Sapelli foi convidáu a sentase xunto al Presidente de l'Asamblea Xeneral na primer sesión de dichu cuerpu, como homenaxe pola so actitú principista y demócrata mientres el golpe militar.

## Referencies

## Enllaces esternos
Choi Kyu-hah

**Choi Kyu-hah**   foi un políticu y diplomáticu surcoreanu qu'exerció como Presidente de Corea del Sur dende 1979 hasta 1980.

## Biografía
Kyu-hah nació en Wonju, provincia de Gangwon, mientres la ocupación xaponesa de Corea. Cursó los sos estudios en Seúl y dempués coló a Xapón pa ingresar na Universidá de Tsukuba. Al tornar a Corea atopó emplegu como profesor na Universidá de Seúl, pero en 1946 pasó a trabayar pa l'alministración de Corea del Sur.

Mientres el gobiernu'l Syngman Rhee desempeñó llabores diplomáticos del nuevu estáu. Tres l'ascensu al poder de Park Chung-hee, foi xubíu nes sos responsabilidaes: exerció como Ministru d'Asuntos Esteriores ente 1967 y 1971, y dempués asumió'l cargu de primer ministru dende 1975 hasta 1979. 

El 26 d'ochobre de 1979, el presidente Park Chung-hee foi asesináu nun atentáu y Kyu-hah, al ser entós primer ministru, tuvo qu'asumir el cargu de presidente en funciones. El so mandatu presidencial quedó ratificáu con unes eleiciones n'avientu nes que foi únicu candidatu. En respuesta a les movilizaciones sociales contra Chung-hee, el nuevu presidente decretó'l final de la llei marcial, promulgó una amnistía pa presos políticos y prometió reformes democrátiques.

Sicasí, el poder de Kyu-hah taba bien llindáu pola influencia del Exércitu de la República de Corea, que les sos facciones pertenecíen ente sigo. Seis díes dempués d'asumir el cargu produció'l golpe d'Estáu del 12 d'avientu dientro del altu mandu militar, que resultó nel ascensu *de facto* del xeneral Chun Doo-hwan. N'abril de 1980, los militares esixeron al presidente que designara a Doo-hwan direutor de l'Axencia Central d'Intelixencia Coreana (KCIA).

La creciente presión militar sobre'l gobiernu y les manifestaciones estudiantiles terminaron provocando la cayida del presidente. En mayu de 1980 producióse'l llevantamientu de Gwangju, al que Doo-hwan respondió cola llei marcial en tol país y la consiguiente represión de los manifestantes, con siquier 450 muertos. Kyu-hah foi obligáu a dimitir el 15 d'agostu d'esi mesmu añu y convocáronse eleiciones presidenciales nes que Chun Doo-hwan foi l'únicu candidatu, empecipiando asina'l so periodu d'ocho años al mandu de Corea del Sur.

Kyu-hah estremar de la vida pública dempués del so arrenunciu. Finó'l 22 d'ochobre de 2006, a los 87 años, víctima d'una enfermedá coronaria, y foi soterráu nel Campusantu Nacional de Daejeon.

## Referencies
Nnamdi Azikiwe

**Nnamdi Azikiwe**  foi'l primer presidente de Nixeria tres la independencia d'esi país del Reinu Xuníu el 1 d'ochobre de 1960, y un defensor del panafricanismu.

Yera conocíu como *"Zik"* y considérase-y el fundador del nacionalismu modernu nixerianu. El so nome completu yera *Dr. Benjamin Nnamdi Azikiwe*.

## Obres
* *Zik* (1961) 
* *My Odyssey: An Autobiography* (1971) — ISBN 0-900966-26-2
* *Renascent Africa* (1973) — ISBN 0-7146-1744-X
* *Liberia in World Politics* (1931) — ISBN 0-8371-3774-8
* *One hundred quotable quotes and poems of the Rt. Hon. Dr. Nnamdi Azikiwe* (1966) — ISBN 978-2736-09-0

## Ver tamién
* Padre de la Patria

## Referencies

## Enllaces esternos

* Nnamdi Azikiwe (Britannica)
* Llibros
Ghulam Ishaq Khan

**Ghulam Ishaq Khan**  foi un políticu paquistanín, Presidente del país ente 1988 y 1993.

Khan caltuvo una fuerte alianza col so antecesor, el xeneral y dictador Zia-ul Haqm mientres que'l so mandatu foi Presidente del Senáu. A la muerte d'ésti nun misteriosu accidente aereu en 1988, ocupó'l puestu de Presidente de Paquistán, primero de manera provisional y dempués definitiva. Anque se caltuvo próximu a los Primeros Ministros Benazir Bhutto y Nawaz Sharif, acusó a dambos de corrupción política y destituyir. Nel casu de Bhutto acusar a Khan de golpe d'Estáu y na destitución de Sharif, que pretendía llindar los poderes presidenciales, el Tribunal Supremu estableció que se produxera de manera irregular y, col sofitu de les Fuercies Armaes, restituyir nel so puestu, obligando a Khan a dimitir en 1993.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Noticia del óbito y reseña en Terra Actualidá, 27 d'ochobre de 2006.
Bartolomé Calvo

**Bartolomé Calvo Díaz de Lamadrid**  foi un políticu, tipógrafu, abogáu y periodista colombianu, quien desempeñó'l cargu de presidente de Colombia del 1 d'abril de 1861 al 18 de xunu del mesmu añu.

Nel so mandatu carauterizar por tar metanes una guerra civil y por non ser escoyíu democráticamente.

## Carrera previa a la presidencia
Como periodista collaboró en numberosos diarios y espacios periodísticos, como *"La Civilización",* y *"La República".* Foi direutor del *"Diariu del Ismu"* en Panamá. Ellí ocupó los sos primeros cargos públicos como diputáu, gobernador y secretariu del estáu de Panamá. 

Más tarde, candidatu a la gobernación de la Provincia de Cartagena (Nueva Granada). Finalmente ye electu Procurador xeneral de la Nación, dende onde puede ingresar a la presidencia de la República.

## Presidente de la República
Asumió'l so cargu como Procurador en 1859, mientres el gobiernu del so copartidario Mariano Ospina Rodríguez. Al nun podese verificar les eleiciones del añu 1861, el 31 de marzu la presidencia queda vacante, una y bones los dos designaos presidenciales taben ausentes. Con éses Calvo se posesionó como presidente'l día 1 d'abril de 1861.

El so mandatu de tres meses y mediu carauterizar por una guerra civil, na cual les tropes lliberales vencen a la Confederación Granadina. El gran xeneral Tomás Cipriano de Mosquera ocupa la ciudá.

## Carrera posterior a la presidencia
N'ocupando la primer maxistratura del Estáu, el so intentu de permanecer nel executivu fracasa, y ye prindáu xunto a los hermanos d'Ospina Rodríguez.
Escapa de la prisión en Bocachica y llega hasta les antillas, onde trabayó como tipógrafu y abogáu.

Na década de 1870, torna al país y ye candidatu a la presidencia a les Eleiciones presidenciales de 1876, nes cualos llogra namái dos votos de los estaos conservadores de Tolima y Antioquia. Los comicios son ganaos por Aquileo Parra

Dempués llega a Guayaquil, onde remana una empresa de periodismu. Darréu Rafael Núñez nomar como unviáu estraordinariu y ministru plenipotenciario ante'l Ecuador, cargu qu'ocupó hasta la so muerte, el 20 de xineru de 1889.

## Legáu

Na so ciudá natal, Cartagena, esiste la Biblioteca Bartolomé Calvo Díaz.

## Ver tamién
* Gobernantes de Colombia

## Referencies
* Tributu de ciñu a la memoria del pernomáu Bartolomé Calvo, polos sos amigos de Panamá (1889)

## Referencies

## Enllaces esternos
* Calvo, Bartolomé
Hugo Fernández Faingold

**Hugo Fernández Faingold**  foi un políticu, embaxador y profesor uruguayu, Vicepresidente de la República ente 1998 y 2000.

## Biografía
Nació en Montevidéu y cursó estudios nel país y nel esterior. Fíu mayor de Julia Faingold y del profesor Hugo Fernández Artucio.

Perteneciente al Partíu Coloráu, en 1985 foi designáu pol presidente Julio María Sanguinetti Ministru de Trabayu, cargu qu'ocupó mientres cuatro años, hasta 1989. 

Esi añu, cuando Jorge Batlle ganó nes eleiciones internes de la Llista 15 a Enrique Tarigo, Vicepresidente y delfín políticu de Sanguinetti, Fernández Faingold presentó la so propia candidatura presidencial, alliniada col presidente saliente, llogrando una votación bien amenorgada na eleición celebrada'l 26 de payares de 1989.

En 1994 foi electu senador pol Foru Batllista, como segundu senador de dichu sector. Desempeñó esi cargu hasta 1998, cuando tuvo d'asumir la Vicepresidencia de la República ante'l fallecimientu del so titular, Hugo Batalla, asocedíu n'ochobre d'esi añu.

Nesi mesmu 1998, compitió nuna eleición interna del Foru Batllista pa escoyer al precandidato presidencial del sector pa les internes d'abril de 1999, siendo derrotáu por Luis Hierro López.

En 1999 resultó electu senador pol Foru Batllista, pero arrenunció a la banca en 2000, depués d'ocupala mientres poques selmanes, p'asumir como embaxador uruguayu n'Estaos Xuníos, cargu qu'ocupó hasta 2005.

## Referencies

## Enllaces esternos
Luis Hierro López

**Luis Antonio Hierro López**  ye un políticu y empresariu uruguayu y vicepresidente de la República ente 2000 y 2005.

## Biografía
Nació en Montevidéu, fíu del políticu y escritor Luis Hierro Gambardella.

Exerció la docencia y la investigación histórica.

Empecipia la so militancia política en plena dictadura cívicu-militar, acompañando al Dr. Enrique Tarigo, siendo fundador y subdireutor del selmanariu Opinar. De mozu foi Redactor Responsable del diariu Aición y Secretariu de Redaición del diariu El Día.

Como integrante del Partíu Coloráu, en 1984 foi electu diputáu pola Llista 85, sector Llibertá y Cambéu, siendo reelecto en 1989. Ente 1989 y 1990 desempeñóse como Presidente de la Cámara de Representantes. En 1994 pasó a ser electu senador, aportando a la banca en 1995.

Nesi entós foi Presidente de la Delegación Uruguaya ante la Comisión Parllamentaria del Mercosur y exerció en delles oportunidaes la presidencia d'esi cuerpu.

En 1998 ocupó mientres dellos meses el Ministeriu del Interior. Esi mesmu añu, foi escoyíu precandidato presidencial pol Foru Batllista pa les eleiciones internes a celebrase n'abril de 1999.

Nelles, foi ganáu por Jorge Batlle, de la Llista 15, dempués de lo que foi compañeru de fórmula del propiu Batlle pa les eleiciones presidenciales d'esi añu, na que foi electu Vicepresidente de la República.

Ocupó, poro, la Vicepresidencia ente marzu de 2000 y febreru de 2005. Dende entós hasta 2009 foi Prosecretario Xeneral del Partíu Coloráu.

Foi proclamáu como precandidato presidencial coloriáu nes eleiciones internes de 2009, nes que llogró apenes 15 mil voto. Integra la Comisión Alministradora del Ríu Uruguái, que tien, ente otros cometíos, el monitoreo de la planta de celulosa de UPM en Fray Bentos.

Publicó tres llibros: *Batlle, Democracia y Reforma del Estáu*, Banda Oriental, 1976; *Estragales y candaos, un ensayu sobre l'Uruguái*, ediciones Trilce, 1993; y *El Pueblu dixo NON, una crónica sobre'l plebiscitu de 1980*, Ediciones El País, 2005.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Currículum vitae de Luis Antonio Hierro López
* Diariu de Sesiones de la Cámara de Representantes de la LXV Llexislatura, homenaxe al ex Senador Luis Hierro Gambardella
Alberto Abdala

**Alberto Abdala**  foi un abogáu, políticu, pintor y profesor uruguayu, vicepresidente de la República ente 1967 y 1972; perteneciente al Partíu Colorado.

## Carrera
Llogró'l Títulu d'abogáu en 1946, foi profesor universitariu de Derechu Romanu na Facultá de Derechu de la Universidá de la República. Nes eleiciones de 1950 foi electu diputáu, banca que reconquistó cuatro años más tarde. En 1956 foi designáu pol segundu Conseyu Nacional de Gobiernu con mayoría colorada Ministru del Interior, cargu qu'ocupó mientres un añu. Nos comicios de 1958, nos que trunfó'l Partíu Nacional, foi electu senador, banca qu'ocupó hasta 1963. Ente esi añu y 1967 integró'l últimu Conseyu Nacional de Gobiernu en representación de la minoría colorada.

Nes eleiciones de 1966 encabezó la llista al Senáu de la llista colorada más votada, la Llista 15. Cuando n'avientu de 1967 Oscar Diego Gestido finó y el vicepresidente Jorge Pacheco Areco pasó a desempeñar la primer maxistratura, Abdala convertir en Vicepresidente, ocupando'l cargu mientres el restu d'aquel aturbolináu periodu, hasta febreru de 1972.

Retiráu de l'actividá política depués d'aspirar en 1971 a la Presidencia de la República cola so llista 1.000.000 y ser la so candidatura apostrada pol Presidente Pacheco en favor de la de Juan María Bordaberry, Alberto Abdala finó nel añu 1986.

Alberto Abdala integra amás el grupu d'artistes uruguayos que tamién axunta a Cyp Cristiali, Magalí Herrera, Lucho Maurente y Salustiano Pintos, surdíos nes décades del 60 y 70, al marxe de los circuitos y estudios tradicionales: los singulares del arte.

## Referencies

## Enllaces esternos

*"Los escaecíos (7): Pintor Alberto Abdala" Curtia biografía sobre l'aspeutu artísticu d'Alberto Abdala.
*Archivu del Dr. Alberto Abdala 
*Diariu de Sessiones de la Comissión Permanente de la XLII Legislatura - Fallecimiento del doctor Alberto Abdala (Homenaxe de la Comissión Permanente, pg. 10)
Alberto Guani

**Alberto Guani Carrara** , foi un xurista, diplomáticu y políticu uruguayu, Vicepresidente de la República ente 1943 y 1947. Primer Embaxador del Uruguái en Francia. Embaxador en Suiza, Imperiu Austrohúngaru, Bélxica, Holanda y Gran Bretaña

## Biografía

Estudió derechu en Montevideo y, en llogrando'l grau de doctor en lleis, impartió clases na Universidá de Montevidéu. En 1900 escribió sobre temes polítiques y económiques nos diarios El Sieglu y El Tiempu, amás d'otres publicaciones. Empezó la so carrera parllamentaria en 1907, foi electu diputáu pal periodu 1907-1910, y foi miembru de la Cámara de Diputaos hasta 1910. 

Consiguió por Concursu, en competencia con Carlos Vaz Ferreira, la titularidá del Cursu sobre Lliteratura Uruguaya del Atenéu de Montevideo. Establez un estudiu d'Abogacía col Dr. Eduardo Acevedo con quien se dedica a los primeros casos de divorciu que llexislara la corriente progresista del primer Batllismo.

Como miembru del Partíu Colorado, Guani Foi darréu diplomáticu en Suiza, Imperiu Austrohúngaru, Bélxica, Holanda y Francia. Delegáu d'Uruguái na Sociedá de Naciones, que la so Asamblea presidió en 1927. Tamién presidiu'l Conseyu y foi'l primer uruguayu en dictar un cursu de Derechu Internacional na Academia d'esa especialidá en L'Haya. En víspores de la Segunda Guerra Mundial desempeñóse como Ministru Plenipotenciario en Gran Bretaña (1936-38). 

Guani lluchó contra'l fascismu dende la Conferencia Panamericana (1938), en que la so Tercer Xunta de Consulta (1941), estableció les bases pal cumplimientu d'alcuerdos militares interamericanos, por aciu la inclusión nos estatutos de la denominada "Doctrina Guani". 

Más palantre ocupó'l cargu de Canciller de la República mientres la presidencia d'Alfredo Baldomir.

Darréu, nes eleiciones de 1942 foi electu por apolmonante mayoría Vicepresidente de la República (acompañando a Juan José de Amézaga), cargu qu'ocupó mientres los cuatro años siguientes.

En 1920 cuando les naciones del mundu axuntar na Conferencia de Sanremo, el representante uruguayu na mesma, Doctor Alberto Guani manifestóse a favor de les aspiraciones xudíes en Palestina y sofitó fervorosamente la Declaración Balfour del 2 de payares de 1917, finxu fundamental na creación del estáu Israelín. En 1948, la República Oriental del Uruguái foi unos de los primeros países que reconoció al estáu d'Israel.

Foi autor de dellos testos ente ellos; La Patria Italiana y El presupuestu de la República.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Biografía del Dr. Alberto Guani
Gonzalo Aguirre Ramírez

**Gonzalo Aguirre Ramírez**  foi un abogáu y políticu uruguayu. vicepresidente de la República ente 1990 y 1995; perteneciente al Partíu Nacional.

## Familia
Baxa de José Ramírez Pérez, saladerista nel antiguu Montevideo.

Ye nietu de Juan Andrés Ramírez Chain, políticu nacionalista de destacada actuación na primer metá del sieglu XX. Fíu del abogáu Tomás Aguirre Rosselló y d'Irene Ramírez García Morales. 

Tamién ye primu del abogáu y ex-ministru Juan Andrés Ramírez Turell.

Casáu con Marga Sosa, tien dos fíos, Gonzalo y Lucas.

## Carrera
Cursó educación primaria y secundaria na Escuela y Llicéu Elbio Fernández, de Montevideo. Graduáu como abogáu na Universidá de la República, con particular formación y versación en Derechu Constitucional. Mientres la dictadura militar desempeñóse como *Secretariu del Triunviratu* que desempeñó la direición del Partíu Nacional naquel periodu pautado pola prohibición de l'actividá política.

En 1983, xunto col coloráu Enrique Tarigo, redactaron proclamar "Por un Uruguái ensin esclusiones", pal multitudinariu actu que se celebró xunto al Obeliscu en señal d'oposición a la yá languideciente dictadura militar.

Representando al Movimientu Nacional de Rocha, en 1984 foi candidatu a Vicepresidente de la República acompañando a Alberto Zumarán na fórmula del sector que lideraba'l proscripto Wilson Ferreira Aldunate. Foi naquella oportunidá electu senador, ocupando la banca ente 1985 y 1990. 

Ente les sos carauterístiques más descollantes como parllamentariu, tolos sos colegues son unánimes al sorrayar la so intelixencia, la so capacidá de trabayu, la so puntualidá, y particularmente la so prodixosa memoria pa recordar articulaos enteros de lleis. 

A entamos de 1987, dixebrar del Movimientu de Rocha y forma el Movimientu Renovación y Victoria, al cual avérense tamién Sergio Abreu, Álvaro Ramos, Bari González, Antonio Morell, Rubén Martínez Huelmo y Villanueva Saravia.

Realiza un alcuerdu col herrerista Luis Alberto Lacalle, y en 1989 foi nuevamente candidatu vicepresidencial, pero esta vegada acompañando al antes nomáu. Resultó electu Vicepresidente pal periodu 1990-1995.

En 1994 proclama la so candidatura a la Presidencia de la República, acompañáu por Raquel Macedo de Sheppard. Pero llueu torna'l so postulación, decidiendo acompañar con una llista propia al Senáu la candidatura del so primu Juan Andrés Ramírez Turell. Nun resulta electu. Nuevamente en 1999 sofita la candidatura de Ramírez, esta vegada de cara a les eleiciones internes; nes eleiciones d'ochobre de 1999 postular al Senáu, ensin ser electu.

nun volvió ocupar cargos públicos, siguiendo nel exerciciu de l'abogacía, y del periodismu, particularmente nel diariu El País de Montevideo. Con frecuencia actúa como consultor en temes constitucionales; por casu, participó nel equipu que preparó l'anteproyectu de reforma constitucional de 1996 (qu'instaurara les eleiciones internes y la segunda vuelta).

A entamos de 2008 decidió sofitar la precandidatura de Lacalle nes eleiciones internes de 2009, ya integróse al movimientu Unidá Nacional.

## Referencies

## Enllaces esternos
Charles Warren Fairbanks

**Charles Warren Fairbanks** (Unionville Center, Ohio; 11 de mayu de 1852-Indianapolis, Indiana; 4 de xunu de 1918) foi un políticu d'Estaos Xuníos miembru del Partíu Republicanu. Mientres la so vida política foi vicepresidente sol mandatu del presidente Theodore Roosevelt dende 1905 a 1909. Foi precedíu pol mesmu Roosevelt y relevó-y nel cargu James Schoolcraft Sherman. 

## Biografía
Como un gran políticu y abogáu norteamericanu, estudió na Universidá de Delaware y en 1874 empezó a exercer l'abogacía con gran ésitu. Afiliar al Partíu Republicanu nel cual sería unu de los sos integrantes más influyentes.

La primer vegada que se presentó como candidatu al senáu foi en 1893, pero fracasó, intentar otra vegada 1897 añu nel que salió escoyíu. Foi reelixíu en 1903. En 1904 presentó la so candidatura a vicepresidente de la República, resultando escoyíu. Volvió intentar aportar a la vicepresidencia en 1916, pero nesta ocasión foi derrotáu.

## Obra
Publicó distintos trabayos, ente ellos *Roosevelt and the campaing of 1904*.

## Referencies
James Schoolcraft Sherman

**James Schoolcraft Sherman**  foi un políticu d'Estaos Xuníos miembru del Partíu Republicanu. Vicepresidente de los Estaos Xuníos d'América dende 1909 a 1912, añu de la so muerte, sol mandatu del presidente William Howard Taft. Foi precedíu como vicepresidente por Charles Warren Fairbanks y asocedió-y nel puestu Thomas Riley Marshall.

## Referencies

## Enllaces esternos
Richard Johnson

**Richard Mentor Johnson**  foi un políticu d'Estaos Xuníos miembru del Partíu Demócrata que llegó a la vicepresidencia de los Estaos Xuníos d'América ente 1837 y 1841 so la presidencia de Martin Van Buren. Foi asocedíu nel cargu por John Tyler, que se convertiría nel décimu presidente del país, y asocedió como vicepresidente al mesmu Van Buren.
Morrió'l 19 de payares de 1850 na so ciudá natal de Filadelfia.

## Referencies

## Enllaces esternos
Henry Wilson

**Henry Wilson** (nacíu col nome de **Jeremiah Jones Colbath**), nacíu'l 16 de febreru de 1812 en Farmington (New Hampshire), foi un políticu d'Estaos Xuníos y miembru del Partíu Republicanu, que llegó a la vicepresidencia de los Estaos Xuníos d'América dende 1873 a 1875 sol mandatu del Presidente Ulysses Grant. Morrió'l 22 de payares de 1875 en Washington cuando entá desempeñaba'l so cargu.
Foi precedíu como vicepresidente por Schuyler Colfax y foi asocedíu tres la so muerte por William Wheeler.

## Referencies

## Enllaces esternos
Diosdado Macapagal

**Diosdado Macapagal y Pangan**  foi un políticu filipín.

## Biografía
Vicepresidente de Filipines de 1957 a 1961 y Presidente del 30 d'avientu de 1961 al 30 d'avientu de 1965. Foi padre de Gloria Macapagal Arroyo, qu'ocupó la presidencia filipina de 2001 a 2010.

Una coalición de lliberales y de progresistes escoyer presidente de les Filipines en 1961. Centrar na llucha contra la corrupción qu'había nel gobiernu. Intentando aguiyar el desenvolvimientu económicu, foi aconseyáu por partidarios ricos y consiguió que'l pesu filipín remanar nel llibre comerciu. Esta política esbardió millones de pesos de la Tesorería del Estáu añu tres d'añu mientres la so alministración. Los sos esfuercios pola reforma viéronse bloquiaos polos nacionalistes qu'apoderaron la Cámara de Representantes y el Senáu naquel momentu. En 1965, Ferdinand Marcos ganar nes eleiciones presidenciales.

Primero que la so carrera política empezara, yera abogáu en Manila. Ayudó a la resistencia contra los xaponeses mientres la Segunda Guerra Mundial. En 1948 sirvió como segundu secretariu a la embaxada filipina en Washington D. C. En 1949 escoyer a la cámara de representantes, onde sirvió hasta 1956. Mientres esi tiempu, foi tres veces representante de les Filipines na Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes. En 1957, como miembru del Partíu Lliberal, convertir en vicepresidente so la legislalatura del presidente Carlos García, del Partíu Nacionalista.

En 1962 visito Madrid, España, onde lo recibió'l xeneral Francisco Franco, quien lo condecoro cola Orde de Sabela la Católica. 

Al igual en 1963, asistió xunto al presidente de Francia, Charles De Gaulle al funeral del Asesináu presidente de los Estaos Xuníos, John F. Kennedy. 

Diosdado Macapagal foi tamién un reputáu poeta en llingua castellana, magar la so obra poética viose clisada pola so biografía política.

En 1979 formó la Unión Nacional n'oposición al réxime de Marcos. La so fía, Gloria Macapagal Arroyo, foi presidenta del país.

## Referencies

## Enllaces esternos
Haxhi Lleshi

**Haxhi Lleshi**  foi un militar y políticu albanés, Presidente d'Albania de 1953 a 1982.

Miembru del Partíu del Trabayu d'Albania con Enver Hoxha, Koçi Xoxe, Mehmet Shehu y otros, foi xeneral del Exércitu albanés mientres la Segunda Guerra Mundial y foi consideráu como un héroe de guerra n'Albania. 

Al acabar la guerra foi ministru d'interior de 1944 a 1946, hasta qu'en 1953 foi nomáu Presidente d'Albania en sustitución d'Omer Nishani. A pesar de que yera consideráu unu de los trés homes más poderosos d'Albania, el so cargu yera protocolariu y, ello ye que yera una marioneta en manes d'Enver Hoxha, quien-y destituyó en 1982.

A pesar de que'l réxime comunista cayó en 1992, siguió viviendo n'Albania. En 1996 foi encarceláu pol gobiernu de Sali Berisha so l'acusación de crímenes del comunismu, y condergáu a cadena perpetua.

## Referencies

## Enllaces esternos
Omer Nishani

**Omer Nishani**  foi un políticu albanés, presidente del so país de 1946 a 1953.

Mientres la Segunda Guerra Mundial Nishani foi un teóricu antifascista. Formó parte del *Lufta Nacional Çlimtare* (Llucha de Lliberación Nacional, LNC), formáu por Enver Hoxha y Abas Kupi, creáu'l 16 de setiembre de 1942 con cuenta de xunir fuercies contra los italianos, pero que yera apoderáu polos comunistes. 

En mayu de 1944 Omer Nishani foi nomáu Xefe del Presidium del Conseyu de Lliberación Nacional (del cual yera presidente de facto) y Ministru d'Asuntos Esteriores. Dempués de la proclamación de la República d'Albania'l 12 de xineru de 1946, Nishani foi xefe del presidium hasta 1953. Representó a Albania mientres les negociaciones de París (1947).
## Referencies

## Enllaces esternos
David Padilla

**David Padilla Arancibia**  foi un militar y políticu bolivianu, presidente dende'l 24 de payares de 1978 hasta'l 8 d'agostu de 1979.

## Biografía
David Padilla nació na ciudá de Sucre el 13 d'agostu de 1927. Foi fíu d'una familia de clase media. Realizo los sos estudios primariu y secundariu na so ciudá natal. Continuu colos sos estudios cimeros ingresando en 1943 al Colexu Militar del Exércitu de la ciudá de La Paz d'onde egresó col rangu de subteniente l'añu 1948. 

Especializar na Escuela d'Armes del Comandu y Estáu Mayor d'Altos Estudios Militares; na Escuela USARCARIB, d'Estaos Xuníos na zona de la Canal de Panamá y na Escuela Cimera de Guerra de l'Arxentina. Aportó a xeneral y comandante de división del exércitu; dende esti puestu encabezó'l golpe militar d'Estáu, incruento y ensin víctimes, que depunxo'l gobiernu d'otru militar, el xeneral Juan Pereda Asbún. 

Padilla Arancibia quedó investido como presidente de la Xunta Militar el 24 de payares de 1978.
Mientres la so presidencia, concretó los sos esfuercios al caltenimientu del orde internu, la materialización del contratu de construcción de la fundición de plomo-plata de Karachipampa, la creación de la Confederación Sindical Única de Trabayadores Llabradores (CSUTCB), derogó la llei fundamental d'universidaes decretáu pol ex-presidente de facto Hugo Banzer Suárez y repunxo l'autonomía universitaria, entamo'l centenariu de la reivindicación marítima boliviana.

Convoco a eleiciones presidenciales el 1 de xunetu de 1979, el candidatu izquierdista Hernán Siles Zuazo llogró la primer mayoría relativa, ensin llograr la mayoría absoluta pa la eleición direuta; polo que correspondió al Congresu de la República la eleición, tal que lo axustaba la Constitución boliviana. El congresu nun pudo llograr un alcuerdu y finalmente aprobóse una salida alternativa a la crisis y el presidente del Senáu Walter Guevara Arze, foi nomáu Presidente Constitucional Interín de Bolivia per un añu, con mandatu de convocar a nueves eleiciones en 1980. Padilla tresfirió'l poder a Guevara el 8 d'agostu de 1979, restaurando'l sistema democráticu de gobiernu. 

Foi'l primer militar en trece años n'apurrir el mandu a un Presidente Constitucional.

N'abandonando la presidencia, Padilla Arancibia tornó a la vida militar col cargu de comandante en Xefe de les Fuercies Armaes hasta'l 1 de payares de 1979, fecha na que'l coronel Alberto Natusch Busch perpetó'l golpe militar d'Estáu al gobiernu de Walter Guevara Arze.

El 25 de setiembre de 2016 a los 89 años d'edá, fina na ciudá de Sucre, Bolivia.

## Obres
**Decisiones y alcordances d'un xeneral* (1980)

## Referencies
Donald Reid Cabral

**Donald Joseph Reid Cabral**  foi un abogáu, militar y políticu dominicanu. Apuerta a presidente del Triunviratu (y na práutica, presidente *[[de facto]]*) formáu en setiembre de 1963 tres el golpe d'Estáu que derrocara al presidente Juan Bosch, quien fuera escoyíu por aciu sufraxu popular tres la cayida de la dictadura de Trujillo. En 1965, una rebelión de militares y civiles que buscaba reponer a Bosch muéve-y del poder, aición que desamarra darréu la Guerra Civil Dominicana ente *boschistas* y militares del Altu Mandu, y la posterior intervención y ocupación militar de los Estaos Xuníos a favor d'estos postreros.

## Entamos
Nació en Santiago de los Caballeros, República Dominicana, siendo fíu de William Reid, un destacáu banqueru natural de Perthshire (Escocia) y aniciáu en Santu Domingu, y de la dominicana Auristela Cabral Bermúdez, fía de José María Cabral y Báez, y bisnieta de dos expresidentes de la República Dominicana (José Mª. Cabral y Buenaventura Báez). Amás, yera bisnietu del orador y ex-presidente dominicanu Marcos Cabral, que'l so llinaxe remontar a Portugal, Castiella y Canaries. Reid Cabral estudió Derechu na Universidá Autónoma de Santu Domingu.

## Vida política
Donald Reid Cabral ocupó'l cargu d'embaxador de misiones especiales ante les Naciones Xuníes ya Israel. Formó parte de los Conseyos d'Estáu que se formaron en 1962 y 1963, dempués del derrocamientu del réxime de Rafael Leónidas Trujillo.

Reid Cabral presidió'l Triunviratu que gobernó la República Dominicana a raigañu del derrocamientu del gobiernu constitucional de Juan Bosch (1963-1965), y nesa condición ocupó la Secretaría de Rellaciones Esteriores y la Secretaría de les Fuercies Armaes.
 
Na última etapa de la so vida tuvo estrechamente venceyáu al Partíu Reformista Social Cristianu (PRSC), fundáu pol Dr. Joaquín Balaguer.

## Ancestros

## Referencies
Juan Antonio Iribarren

**Juan Antonio Iribarren Cabezas**  foi un políticu chilenu qu'ocupó'l cargu de vicepresidente de Chile ente'l 17 d'ochobre y el 4 de payares de 1946.

## Biografía
Estudió nel Llicéu de La Serena y depués na Universidá de Chile, graduándose d'Abogáu.

Foi presidente del comité pro-homenaxe a Gabriela Mistral, que contribuyó a la formación del Centru Cultural Gabriela Mistral en Vicuña, anguaño llamáu Muséu Gabriela Mistral de Vicuña.

El Presidente Juan Antonio Ríos l'añu 1942 nomar ministru d'Educación.

Dempués de la muerte del Presidente Ríos, el vicepresidente Alfredo Duhalde llamó a nueves eleiciones presidenciales pal 4 de setiembre, les que fueron ganaes con mayoría relativa por Gabriel González Videla. Les tirantes negociaciones pa llograr la so ratificación pol Congresu Plenu del 24 d'ochobre llevaron a González a primir por que Duhalde arrenunciara, en favor de Juan Antonio Iribarren, quien yera hasta entós el so Ministru del Interior. Ante la posibilidá de nun ser ratificáu, González Videla buscaba un gobiernu que-y fuera favorable (Duhalde, anque radical, nun yera cercanu a González Videla), lo que finalmente consiguió.

Foi profesor de la facultá de derechu de la Universidá de Chile, na cátedra d'Historia Xeneral del Derechu dende 1918 hasta 1954

## Bibliografía

https://books.google.cl/books?id=yIqaAAAAIAAJ&pg=PA94&lpg=PA94&dq=Juan+Antonio+Iribarren+Cabezas+liceo+de+la+sele&source=bl&ots=xPY-7OUbhB&sig=q4R2vweV5fL2Gz9slMnkjheHD70&hl=es&sa=X&ei=0GNeVNS0LpPIsASB2oG4AQ&ved=0CBwQ6AEwAA#v=onepage&q=Juan%20Antonio%20Iribarren%20Cabeces%20licéu%20de%20la%20serena&f=false