open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Vicepresidente de Bulgaria

El **vicepresidente de la República de Bulgaria** ye un cargu establecíu pola Constitución de Bulgaria.

El cargu ye d'eleición popular, lo mesmo que'l de presidente. Dambos candidatos representen al so partíu y nun pueden ocupar otros puestos mientres tean nel poder.

Según la constitución el vicepresidente va ser l'ayudante principal del presidente nos sos deberes oficiales.

## Eleutos pol parllamentu, 1990-1992
Los siguientes vicepresidentes siguientes foron escoyíos pol parllamentu.

## Eleición popular, 1992-presente
La llista ye la siguiente:

## Ver tamién
* Historia de Bulgaria
* Presidente de Bulgaria

## Notes

## Referencies
Globu terráqueo Columbus pa líderes d'Estáu y de la Industria

El **globu terráqueo Columbus pa líderes d'Estáu y de la Industria** (tamién denomináu'l **globu terráqueo de Hitler**) foi un globu terráqueo especialmente diseñáu para Adolf Hitler y el partíu Nazi.

Foi construyíu en Berlín mientres la década de 1930, y permaneció na oficina de Hitler la mayor parte del tiempu. El globu terráqueo algamó gran notoriedá n'Estaos Xuníos dempués de que'l comediante Charlie Chaplin moflar del mesmu na so película *[[The Great Dictator]]* de 1940. Tamién el grupu de comediantes Los Tres Chiflados burllar del globu en dos de les sos obres teatrales curties. Una de les ediciones llindaes del globu foi recoyida por John Barsamia, un soldáu del exércitu norteamericanu, nel abellugu veraniegu de Hitler a pocu de rematar la guerra y vender 60 años dempués nuna puya en San Francisco por 100&nbsp;000 dólares.

## Orixe
Solo fabricáronse dos ediciones del globu terráqueo en Berlín a mediaos de la década de 1930, unu pal partíu Nazi y otru pal mesmu Hitler. El globu que se fabricó pal Führer tenía casi'l tamañu d'un Volkswagen y la so fabricación foi bien costosa. Nel mesmu, Abisinia (l'actual Etiopía) yera denominada África Oriental Italiana. L'otru fabricar con madera común ensin nengún detalle especial. El númberu total de globos terráqueos que se fabricaron nun pudo ser acotáu cola fábrica, una y bones la mesma y los sos archivos fueron destruyíos mientres los bombardeos de 1943.

Wolfram Pobanz, un historiador polaco y entusiasta de los globos terráqueos, considera qu'anque'l globu terráqueo atopar na oficina de Hitler, probablemente'l Fuhrer nun tuviera una especial considerancia pol globu, declarando que:

En 1938, Hitler decidió que l'antigua Cancillería del Reich nun yera lo suficientemente amplia como p'agospiar los ministerios del Tercer Reich, y designó al so arquiteutu preferíu, Albert Speer, por que construyera la nueva cancillería. Dempués de qu'en 1939 rematar coles grandes remodelaciones, Hitler aportunó en que'l globu fuera treslladáu a la oficina del Führer allugada nel corazón de la nueva Cancillería, onde permaneció hasta que los soviéticos ocuparon l'edificiu n'abril de 1945.

## Historia posterior
Esisten numberosos globos terráqueos en distintos sitios de los cualos dizse que fueron propiedá de Hitler, anque seya dudosa l'autenticidá de munchos d'ellos. Hai trés en Berlín, unu nun institutu xeográficu, otru nel muséu Marcher, y el terceru nel Muséu Históricu Alemán. Otros dos atopar en coleiciones públiques en Munich. Munchos d'estos globos tienen un furacu de bala onde s'atopa Alemaña o Alemaña foi borrada del mapa, un vandalismo probablemente obra de soldaos soviéticos o norteamericanos.

D'alcuerdu al analís d'evidencia fotográfica, puede afirmase que nengún d'estos globos terráqueos ye'l que tuvo na oficina de Hitler na Cancillería.

## Referencies

## Bibliografía
* 
* 
* 

*
Jocelerme Privert

**Jocelerme Privert**  ye senador del Departamentu de Nippes n'Haití Ye tamién el presidente del Senáu n'Economía y Finanza.&nbsp;Foi ministru del Interior d'Haití.

Foi escoyíu presidente interín d'Haití el 14 de febreru de 2016, a la espera de la realización de la segunda vuelta presidencial que s'atopa pendiente dende 2015.

Foi arrestáu'l 4 d'abril de 2004, siendo acusáu de tar arreyáu na La Scierie de San Marcos. Según les organizaciones haitianes defensores de los derechos humanos, docenes de persones fueron asesinaes en febreru de 2004 na ciudá de San Marco, bastión de la oposición entós daquella. Jocelerme Privert foi puestu en llibertá dempués de 26 meses en prisión.

## Referencies

## Enllaces esternos
*Biografía de Jocelerme Privert por CIDOB
Bidhya Devi Bhandari

**Bidhya Devi Bhandari** (; ) ye una política nepalesa, presidenta del so país ente 2015 y 2023. Foi la primer muyer n'ocupar el cargu. Foi vicepresidenta del Partíu Comunista de Nepal. Foi escoyida nuna votación parllamentaria, llogrando 327 votos de 549 y venciendo a Kul Bahadur Gurung. Ella enantes foi Ministra de Defensa del gobiernu de Nepal y foi la primer muyer nel país n'ocupar el cargu.

## Vida temprana
Bhandari nació'l 19 de xunu de 1961 n'Esquite Bhanjyang, en Bhojpur. Nació de Ram Bahadur Pandey y Mithila Pandey. Una política estudiantil nuna edá temprana. 

Bhandari foi escoyida dos veces nes eleiciones parllamentaries en 1994 y 1999, venciendo al Primer ministru Krishna Prasad Bhattarai y a Damanath Dhungana, respeutivamente. Aun así, ella perdió mientres el sondéu de l'Asamblea Constituyente de 2008. Aguantadera'l corréu de Ministru de Defensa nel gabinete del Primer ministru Madhav Kumar Nepal. El partíu escoyólu debaxo'l sistema eleutoral proporcional na segunda Asamblea d'Eleutor eleiciones en 2013.

## Carrera política
Bhandari entró n'actividaes polítiques a una edá temprana. Según los detalles proporcionaos pol CPN-UML, Bhandari participó en política entrando na Lliga de Mocedá de CPN (ML) en 1978, de Bhojpur. Realiza una función como enllaz pal Comité de Zona Oriental de ANNFSU de 1979 a 1987. La so trayeutoria política, aun así, empezó cuando s'afilia al CPN (ML) en 1980. Dempués de completar el so estudiu de nivel escolar, Bhandari tuvo matriculada en Mahendra Morang Adrsha Campus Múltiple onde foi escoyida como Tesorera pa la Unión Federal d'Estudiantes (FSU). Tamién, xuega un papel principal como presidenta de l'ala de les muyeres de GEFONT de 1993 antes de ser escoyida como miembru del Comité Central en 1997. La so influyencia nel partíu quedó remarcada cuando foi escoyida vicepresidenta del partíu na so octava convención xeneral celebrada en Butwal. Bhandari retuvo la so vicepresidencia na convención xeneral del partíu y foi señalada por unu de los dirixentes del partíu y Primer ministru, Khadga Prasad Sharma Oli.

## Vida personal
Bhandari tuvo casada con Madan Bhandari, un dirixente comunista nepalés popular, quién morrió nun accidente automovilísticu cerca de Dasdhunga nel distritu nepalés de Chitwan en 1993. Alegóse que l'accidente foi un asesinatu, pero anguaño sigue ensin resolvese.

## Referencies

## Enllaces esternos

*  del Presidente de Nepal (en nepalés)
Hermógenes López

**Hermógenes López**  Foi un militar, llabrador, caudiellu, políticu y presidente de Venezuela mientres el periodu 1887-1888, dempués de que Antonio Guzmán Blanco dir a París.

## Gabinete

## Referencies

## Enllaces esternos
Raimundo Andueza Palacio

**Raimundo Ignacio Andueza Palacio**  foi un abogáu, doctor y políticu venezolanu graduáu de bachiller en ciencies filosófiques na Universidá Central de Venezuela, senador del Congresu de Venezuela, secretariu y presidente de Venezuela hasta 1892 cuando foi derrocáu pol militar Joaquín Crespo.

## Referencies

## Enllaces esternos
Htin Kyaw

**Htin Kyaw** (; *tín* (o *téng*) *chó*; ) ye un políticu, escritor y académicu de Myanmar, elixíu'l 15 de marzu de 2016 como presidente de Myanmar, siendo'l primer civil escoyíu dende 1962. Tomó posesión del cargu'l 30 de marzu de 2016, asocediendo a Thein Sein.

## Referencies

## Enllaces esternos

*Biografía de Htin Kyaw por CIDOB (n'español)
José Gregorio Monagas

**José Gregorio Monagas Burgos**  foi un políticu y militar venezolanu, presidente de Venezuela ente 1851 y 1855. Xunto col so hermanu José Tadeo Monagas, marcó una etapa de nepotismu en Venezuela conocida como la Oligarquía Lliberal o'l Monagato.

Mientres la guerra d'emancipación de Venezuela, Monagas participó en delles campañes importantes en contra d'españoles lleales a Juan Domingo de Monteverde y José Tomás Boves. Por cuenta de la so participación valiente na Batalla de Carabobo, l'héroe d'independencia venezolana Simón Bolívar bautizólu 039;'Primer Llanza del Oriente''.

En 1851, José Gregorio Monagas trunfó con ayuda del so hermanu José Tadeo Monagas como Presidente de Venezuela. Mientres la so presidencia, Monagas proclamó Venezuela pa ser una nación llibre d'esclavitú, nun decretu que robló'l 24 de marzu de 1854. Esta decisión yera una de les causes principales de la Guerra Federal.

En 1858, Monagas foi prindáu en Barcelona pol xeneral Xusto Briceño. Foi unviáu al Castiellu de San Carlos del Zulia. En xunetu, el gobernador de Zulia, José Serrano ordenólu pa ser tresferíu a Maracaibo, onde muerre a la so llegada'l 15 de xunetu de 1858. 

## Ver tamién
* Presidentes de Venezuela

## Referencies

## Enllaces esternos
Ameenah Gurib-Fakim

**Ameenah Firdaus Gurib-Fakim**  ye una química mauriciana especializada en catalogar ya investigar les propiedaes melecinales de la flora de les islles Mauricio y Rodrigues. En 2007 foi reconocida col Premiu L'Oréal-UNESCO a Muyeres en Ciencia y, en siendo propuesta pol primer ministru Anerood Jugnauth, exerció'l cargu de presidenta de Mauriciu —un cargu puramente ceremonial— dende'l 5 de xunu de 2015.

Dende 2017, Gurib-Fakim foi oxetu de crítiques por cuenta de la so cercanía con Álvaro Sobrino, un revesosu empresariu angoleñu. L'escándalu algamó'l so puntu máximu na primer selmana de marzu de 2018 pol cual el gobiernu y la Presidencia nun taben en términos de falar. Dempués de les negociaciones, el Primer Ministru anunció'l so arrenunciu'l 9 de marzu de 2018, a partir del 15 de marzu. Sicasí, ella negóse a arrenunciar dempués. Esto causó una crisis constitucional nel más altu nivel del estáu. El 16 de marzu de 2018, ella instituyó una comisión d'investigación tocante a tol escándalu. Sicasí, ella nun llogró'l conseyu del gabinete como lu rique la seición 64 de la Constitución. Poro, presentó'l so arrenunciu a otru día con vixencia a partir del 23 de marzu de 2018 al mediudía.

## Biografía

Gurib-Fakim nació en Mauricio pero concluyó la so formación académica nel Reinu Xuníu, onde cursó una llicenciatura na Universidá de Surrey (1983) y completó un doctoráu na Universidá de Exeter (1987). En 1987 incorporar a la Universidá de Mauriciu, onde foi profesora de Química inorgánica y decana de la Facultá de Ciencies. Darréu, ocupó la direición xeneral del Centru Internacional de Desarrollu Farmacéuticu ()

## Reconocencies
* Premiu L'Oréal-UNESCO a Muyeres en Ciencia (2007)
* Orde de la Estrella y la Llave del Océanu Índicu, grau de Comandante (2008)
* Orde de les Palmes Académiques, grau de Caballero (2009)
* Doctora ''honoris causa'' pola Universidá Pierre y Marie Curie (2013)

## Referencies
Celda de Hitler

La **celda de Hitler**, llamada tamién el **cuartu de Hitler** nel usu llingüísticu nacionalsocialista, foi la celda númberu 7 de l'antigua fortaleza de Landsberg na llocalidá de Landsberg am Lech, na que Adolf Hitler foi recluyíu nel añu 1924. Esta celda usóse como parte de la propaganda del nacionalsocialismu dende 1933 hasta 1945.

## El tiempu de reclusión de Hitler
Dempués del golpe d'Estáu de Ludendorff (conocíu como'l putsch de la cervecería) nel añu 1923, Adolf Hitler foi condergáu a cinco años de prisión. Na que darréu se conocería como la celda de Hitler, dictó partes de *[[Mein Kampf]]* y llevó una vida privilexada de presidiariu nuna redolada espaciosa gracies a los arrogantes regalos de quien lo sofitaben, con una alimentación bayuroso. Tres nueve meses, Hitler llogra la llibertá condicional a finales de 1924 por bona conducta.

## La celda como parte de la propaganda nacionalsocialista
Tres tomar de poder de los nacionalsocialistes nel añu 1933, la celda d'encarcelamientu de Hitler convertir na meta del turismu nacionalsocialista a Landberg, conocida entós como “la ciudá de la mocedá”. Nella tenía de guardase la memoria de la supuesta vida dura de presidiariu enllena de privaciones d'Adolf Hitler. El líder de les Mocedaes Hitlerianes, Baldur von Schirach, denominó a Landsberg “el llugar de pelegrinaxe de los mozos alemanes” y “base de la educación nacionalsocialista”.

En 1937, la ciudá de Landsberg nomó la celda de Hitler como "santuariu nacional”. Tres l'asistencia al Congresu nacional del partíu en Núremberg en 1937 y 38, les Mocedaes Hitlerianes fixeron un pelegrinaxe a Landsberg na denominada marcha d'adhesión, y visitaron la celda de Hitler, onde se-yos apurrió un exemplar de *Mein Kampf*. En 1938, más de 100.000 persones visitaron la ciudá y fueron ver la celda.

## Posguerra y usu actual
Nel añu 1945, les fuercies d'ocupación estauxunidenses desmantelaron la celda por completu por que nun pudiera sirvir de llugar de pelegrinación pa los siguidores de Hitler, de cuenta que solo caltuvo la fachada. L'espaciu vacíu sirve anguaño como sala común de los xulgaos de Landsberg. Nun se dexa la entrada a los turistes.

## Bibliografía
* 

## Referencies

## Enllaces esternos
Ricardo Márquez Flores

**Ricardo Márquez Flores** ye un empresariu y políticu peruanu. Foi 1ᵉʳ vicepresidente de la República de Perú mientres el segundu periodu del gobiernu d'Alberto Fujimori ente 1995 y 2000, y 2ᵘ vicepresidente de la República nel so curtiu tercer periodu del 28 de xunetu de 2000 hasta l'arrenunciu por fax de Fujimori.

Destacáu empresariu y presidente de la Sociedá Nacional d'Industries (SNI), nes eleiciones xenerales de 1995 postuló como candidatu a la primer vicepresidencia de la República, integrando planchar presidencial del entós presidente Alberto Fujimori, que trunfó no que foi la so primer reelección. Márquez encargar de llanzar un plan quinquenal de fomentu a les esportaciones, que la so meta yera convertir al Perú nuna brengosa economía esportadora.

Nes eleiciones xenerales de 2000, postuló como candidatu a la segunda vicepresidencia, integrando nuevamente planchar encabezada por Fujimori, que nuevamente trunfó no que foi la so tercer reelección (o re-reelección), en mediu del descontentu de gran parte de la población. Cuando se produció l'arrenunciu de la presidencia de Fujimori dende'l Xapón y primeramente la del primer vicepresidente Francisco Tudela, a Márquez correspondía-y asumir la presidencia na so calidá de segundu vicepresidente, d'alcuerdu a la Constitución Política. Sicasí, optó por presentar tamién el so arrenunciu, que foi aceptada pol Congresu, el 22 de payares de 2000.

Márquez nun volvió participar en política y empúnxose a l'actividá empresarial.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Vicepresidente de Perú indignáu con arrenunciu de Fujimori
César Paredes Canto

**César Alipio Paredes Canto**  foi un catedráticu y políticu peruanu. Foi segundu vicepresidente de la República de Perú mientres el segundu gobiernu d'Alberto Fujimori (1995-2000).

Foi docente y rector de la Universidá Nacional de Cajamarca (UNC), aportando a presidente de l'Asamblea Nacional de Rectores (ANR). Nes eleiciones xenerales de 1995 postuló como candidatu a la segunda vicepresidencia de la República, integrando planchar presidencial del entós presidente Alberto Fujimori, que trunfó no que foi la so primer reelección. A pocu d'empecipiada la so xestión foi arreyáu nun casu de tráficu d'influencies.

En 2015 el Centru de Convenciones Ollanta de la Ciudá de Cajamarca, por decisión de Conseyu Universitariu de la UNC, foi renomáu como Centru de Convención César Alipio Paredes Canto n'honor a esti personaxe.

## Publicaciones
* *Coples de Cajamarca* (2013)

## Referencies
Carlos García y García

**Carlos García y García**  foi un pastor evanxélicu y políticu peruanu. Foi segundu vicepresidente de la República mientres el primer gobiernu d'Alberto Fujimori (1990-1992).

## Ámbitu políticu
Líder de la Ilesia Bautista, nes eleiciones xenerales de 1990, postuló como candidatu a la segunda vicepresidencia, integrando planchar presidencial de Cambéu 90, liderada pol entós novel políticu Alberto Fujimori. El so sofitu y el d'otros miembros de les ilesies evanxéliques de Perú foi clave pal llanzamientu de la candidatura de Fujimori: non solo recoyeron firmes pa inscribir al partíu, sinón que contribuyeron na formación de comités locales. Unos 50 miembros de diches congregaciones postularon al Congresu nes llistes de Cambéu 90, y resultaron escoyíos 18: 14 diputaos y 4 senadores.

Sicasí, una vegada llegáu al poder, Fujimori marxinó a los evanxélicos. Sicasí, García y García, dende la segunda vicepresidencia, realizó una importante obra d'asistencia humanitaria, y producíu el autogolpe de 1992, refugó esta midida anticonstitucional y se asiló na embaxada d'Arxentina.

El 16 de xunetu de 2002, mientres el gobiernu d'Alejandro Toledo, foi condecoráu pol Congresu de la República de Perú cola Medaya d'Honor nel grau de Gran Oficial, «pol so compromisu cola verdá y la so permanente llucha en defensa de la democracia». Darréu foi pregueru asociáu na Ilesia Alianza Cristiana y Misionera y llegó a presidir el Conceyu Nacional Evanxélicu de Perú (CONEP).

## Referencies
Francisco Illingworth

**Francisco P. Illingworth Icaza**  foi un políticu y escritor ecuatorianu qu'ocupó'l cargu de vicepresidente del país ente 1956 y 1960, mientres la presidencia del conservador Camilo Ponce Enríquez.

Descendiente de los próceres de la independencia Juan Illingworth Hunt y José de Villamil, realizó los sos estudios secundarios nel Colexu Nacional Vicente Rocafuerte.

Foi unu de los fundadores de la Cámara de Comerciu de Guayaquil. Tamién dirixó la vocería de la Benemérita Sociedá Filantrópica del Guayas y foi presidente de la Sociedá Nueve d'Ochobre d'Auxilios Mutuos y del Club de Lleones de Guayas y El Oro.

Nel ámbitu políticu militó nel Partíu Conservador Ecuatorianu y foi conseyeru provincial de Guayas. Tamién foi primer vicepresidente de l'Asamblea Constituyente de 1946, como representante de la provincia de Guayas. Al asumir la vicepresidente de la República Maria Suárez Veintimilla xubió a Presidente de l'Asamblea Constituyente qu'exerció como Congresu Unicameral en 1947 y 1948, asumiendo la vicepresidencia interina de la república cuando Suárez Veintimilla xubió a la presidencia de la república.

Mientres el so tiempu como vicepresidente de la república ocupó la presidencia del Senáu, del Conseyu d'Estáu y del Conseyu d'Economía.

Como autor escribió un llibru sobre moral y política, trés obres teatrales y dellos poemes.

## Referencies

## Enllaces esternos
Francisco Linares Alcántara

**Francisco de Paula Linares Alcántara**  foi un políticu y militar venezolanu. Fíu natural de Francisco de Paula Alcántara y una dama de serviciu de Trujillo, Trinidad Linar. En 1846 combate contra Ezequiel Zamora y Francisco José Rangel. Alzar contra José Tadeo Monagas, José Gregorio Monagas y Julián Castro. Lliberal mientres la Guerra Federal. Casáu cola llanera Belén Estévez González Yanes en 1864, cuando ella tenía solu quince años, con quien tuvo seis fíos. Foi presidente de Venezuela ente'l 27 de febreru de 1877 y la fecha del so envelenamientu, morrió tres nueve díes d'agonía. Foi'l primer presidente de dichu país en morrer nel cargu. Asocedíu por José Gregorio Valera. El so fíu, xeneral Francisco Linares Alcántara Estévez, lluchó por Cipriano Castro mientres la Revolución Llibertadora.

Tres la muerte de Francisco Linares Alcantara, el presidente de l'Alta Corte Federal, Jacinto Gutiérrez, asume la presidencia conxuntamente con Laureano Villanueva y n'avientu el poder llexislativu designa a José Gregorio Valera y Gregorio Cedeño como primer y segundu designáu presidencial pa gobernar hasta les eleiciones correspondientes.

Jacinto Gutiérrez, como presidente encaragado, decreta'l 9 d'avientu de 1878, el treslláu de los sos restos al Panteón Nacional.

## Fuentes
* presidentes.html Esposes y amigues de presidentes. *Venezuela y el mundu. Publicáu'l 11 de febreru de 2012. Consultáu'l 21 de mayu de 2016.
* [http://eglycolinamarinprimera.blogspot.cl/2015/06/francisco-llinares-alcantara.html Francisco Linares Alcántara]. *Biografíes''.

## Referencies
Guillermo Tell Villegas

**Guillermo Tell Villegas**  foi un políticu venezolanu, presidente interín del so país en trés ocasiones: ente'l 20 de xunu de 1868 y el 20 de febreru de 1869, ente'l 26 y el 27 d'abril de 1870 y ente'l 17 de xunu y el 7 d'ochobre de 1892. Foi tíu de Guillermo Tell Villegas Pulido.

Egresado en derechu de la Universidá Central de Venezuela, en 1859 foi gobernador de Barinas, en 1863 diputáu na Asamblea de La Victoria, subsecretariu d'Interior y Xusticia y ministru d'Interior y Xusticia y de Rellaciones Esteriores del mariscal Juan Crisóstomo Falcón, en 1864 supremu de l'Alta Corte Federal y en 1866 supremu de la Suprema Corte Federal. En 1867 alloñar de Falcón y participa d'una revuelta moteyada *La Xenuina*, encabezada por Luciano Mendoza. Poco primero de la Revolución Azul intenta axustar ente'l gobiernu y los rebeldes de Miguel Antonio Rojas y José Tadeo Monagas. Tres el trunfu rebalbu ye nomáu presidente interín, supliendo al mandatariu en funciones José Ruperto Monagas, quien taba en combatiendo. En setiembre de 1869 ye nomáu ministru del Interior. Al añu siguiente asume la presidencia de nuevu, mientres Monagas combate a los rebeldes de la Revolución d'Abril. Tres esto retírase de la vida pública hasta ser nomáu ministru d'Instrucción Pública por Juan Pablo Rojas Paúl en 1889. Presidente internu mientres la Revolución Llegalista de Joaquín Crespo. Retirar a la vida académica hasta la so muerte en 1907.

Casóse con Josefa "Pebida" Perozo Carrillo, tuvo dos fíos: José Antonio y Antonio José.

## Bibliografía
* Fernando Javier Rojas (2007). *Gramática y clases de pallabres: na llingüística venezolana de sieglu XIX*. Caracas: Universidá Católica Andrés Bello. ISBN 9789802444847. 
## Referencies

## Enllaces esternos
* Guillermo Tell Villegas. *Venezuela Tuya*.
Sylvestre Ntibantunganya

**Sylvestre Ntibantunganya**  ye un políticu burundianu. Foi voceru de la Asamblea Nacional de Burundi d'avientu de 1993 hasta'l 1 d'ochobre de 1994 y Presidente de Burundi del 6 d'abril de 1994 hasta'l 25 xunetu de 1996 (interín hasta ochobre de 1994).

## Biografía
Nació en Gishubi, Gitega, y pertenez a la etnia hutu. Asumió como Ministru d'asuntos esteriores de volao mientres 1993.

Asumió la presidencia del país, cuándo'l presidente anterior, Cyprien Ntaryamira, fora asesináu nun accidente aereu (asesinatu nel cual tamién finó'l presidente ruandés Juvénal Habyarimana). Ntibantunganya dexo'l so cargu cuando foi depuestu por Pierre Buyoya nun golpe d'estáu en 1996.

Ntibantunganya ye senador vitaliciu, en siendo ex-xefe d'estáu.

## Referencies
Joseph Nérette

**Joseph Nérette**  foi un xuez y figura política haitiana. Asumió como'l presidente provisional d'Haití ente 1991 y 1992, parte d'un periodu nel que la política real folgaba de la xunta militar encabezada por Raoul Cédras y Michel François.

Finó d'un cáncer al pulmón en Puertu Príncipe el 29 d'abril del 2007, a los 83 años.

## Referencies

## Enllaces esternos
Leni Robredo

**Maria Leonor Santo Tomas Gerona Robredo**  conocida popularmente como **Leni Robredo**, ye una abogada, activista social y política filipina, y foi la representante del Tercer Distritu de Camarines Sur na Cámara Filipina de Representantes dende 2013. Foi elixida como vicepresidenta de Filipines depués de vencer estrechamente al senador Bongbong Marcos nes eleiciones vicepresidenciales de 2016.

## Referencies
Thérence Sinunguruza

**Thérence Sinunguruza**  foi un políticu burundianu, miembru activu del partíu Unión pa Progresu Nacional (UPRONA), primer vicepresidente del país del 2010 al 2015, encargar d'asuntos políticos, alministrativos y de seguridá. Miembru del Parllamentu del 2005 al 2010. Ocupaba dellos cargos ministeriales: ministru de reformes institucionales (del 1994 al 1996), ministru de xusticia (del 1997 al 2001) y ministru d'asuntos esteriores (del 2001 al 2005). Tamién foi embaxador de Burundi nes Naciones Xuníes del 1993 al 1994.

Dempués de que'l Presidente Pierre Nkurunziza foi reelixíu pa un segundu plazu en 2010, Sinunguruza foi nomáu como primer vicepresidente.

## Formación
Estudiaba Derechu na Universidá de Burundi. Dempués de terminar la carrera de máster foi nomáu vicepresidente de la Corte Suprema de Burundi a finales de los años ochenta.

## Vida privada
Pertenez a la tribu Tutsi. Ta casáu con Odette Ndikumagenge, el matrimoniu tien cuatro fíos.

## Referencies

## Enllaces esternos
Guðni Thorlacius Jóhannesson

**Guðnin Thorlacius Jóhannesson**  ye un políticu, politólogu, historiador y profesor islandés. Ocupa'l cargu de Presidente d'Islandia dende 2016.

## Biografía
Fíu del instructor deportivu Jóhannes Sæmundsson (yá fináu) y de la periodista Margrét Thorlacius. Hermanu del deportista retiráu Patrekur Thorlacius Jóhannesson y del analista de sistemes Jóhannes Thorlacius Jóhannesson.

Nacíu na capital islandesa de Reikiavik, el día 26 de xunu de 1968. Graduóse en 1987 nel institutu Menntaskólinn í Reykjavík. Depués treslladóse a Inglaterra, onde en 1991 llicencióse en Historia y Ciencies polítiques pola Universidá de Warwick, en 1997 volvió al so país y llogró una maestría n'Historia pola Universidá d'Islandia. Dos años más tarde completó una Maestría n'Educación d'Historia na Universidá d'Oxford y en 2003 realizó un doctoráu de la mesma materia na Queen Mary University (QMUL) de Londres.

Al rematar los sos estudios cimeros, trabayó como profesor de la Bifröst University n'Islandia y na Universidá de Londres.
Darréu de magar, desempeñóse como Caderalgu d'Historia na Universidá d'Islandia. El so campu d'investigación de centró na moderna historia d'Islandia, de la cual publicó una serie d'obres nes qu'inclúi les lluches de les Guerres del Bacaláu, la Crisis financiera n'Islandia de 2008-2009 y la hestoria sobre la presidencia del país. Tamién cabo destacar qu'escribió la biografía del que foi Primer Ministru Gunnar Thoroddsen y un llibru sobre la presidencia de Kristján Eldjárn.

## Referencies

## Enllaces esternos
Silviano Brandão

**Francisco Silviano de Almeida Brandão**  foi un médicu y políticu brasilanu.

## Biografía

Nacíu en Silvianópolis en 1948.
Estudió primaria y secundaria nel Seminariu Episcopal de São Paulo.
Depués treslladóse a Rio de Janeiro, onde en 1875 llogró una Llicenciatura en Medicina.
En llicenciándose, tuvo trabayando mientres enforma tiempu como médicu axuntu.

Tiempu más tarde entró nel mundu de la política, llogrando ocupar ente 1898 y 1902, el cargu de Gobernador del Estáu de Minas Gerais.

Darréu nesi mesmu añu foi escoyíu pol Presidente Francisco de Paula Rodrigues Alves, por qu'ocupara el cargu de Vicepresidente de Brasil. Sicasí finó de secute el 25 de setiembre, xustu dos meses antes de la so invistidura como vicepresidente, que taba prevista pal día 15 de payares.
Por cuenta del so fallecimientu, tuvo qu'ocupar esti cargu Afonso Augusto Moreira Pena.

Los sos restos fueron soterraos nel Campusantu Bonfim del conceyu de Belo Horizonte.

En Belo Horizonte, nel so honor punxeron el so nome a la "Escola Pública Estadual Silviano Brandão" y a la "Avenida Silviano Brandão.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Biografía
Domitien Ndayizeye

**Domitien Ndayizeye**  ye un políticu burundianu, quién foi presidente del so país ente 2003 y 2005. Asocedió a Pierre Buyoya, como presidente'l 30 d'abril de 2003, dempués de sirvir como vicepresidente de Buyoya por 18 meses. Caltuvo'l cargu, hasta ser asocedíu por Pierre Nkurunziza el 26 d'agostu de 2005.

Anguaño exerz como xefe del Alcuentru Nacional pal Cambéu.

Sol so gobiernu, Ndayizeye intentó poner fin a la fienda ente les etnies hutu y tutsi de Burundi al traviés de la cooperación con otros presidentes de la rexón como Museveni d'Uganda y Mkapa de Tanzania.

L'ataque escontra refuxaos congoleses de la etnia tutsi na frontera de Burundi foi consideráu un desafíu del presidente na capacidá de caltener l'orde públicu y la estabilidá nel país. Prometió una rápida represalia y que los culpables seríen deteníos.

En 2004, Ndayizeye propunxo un proyeutu de constitución al parllamentu con anterioridad antes de ser sometida a los votantes en referéndum con cuenta d'añu. Les sos rellaciones colos tutsis fueron tirantes, que se reflexa nun boicó de la sesión llexislativa por cuenta de considerar la propuesta. Por cuenta de una falta de preparación, la votaciones tuvieron que retardase hasta finales de payares d'esi mesmu añu.

Burundi inda taba tratando de salir d'una guerra civil qu'empezó en 1993, cuando grandes grupos na so mayoría de la etnia hutu tomaron les armes en contra del gobiernu y l'exércitu, que n'entós taben apoderaos por una elite tutsi.

El gobiernu interín comprometer a compartir de manera más equitativa el poder ente los dos principales grupos étnicos.

El 21 d'agostu de 2006, Ndayizeye foi arrestáu en Bujumbura en rellación a la so presunta participación nun intentu de golpe d'estáu a primeros d'añu. El Senáu llevantó la so inmunidá como senador antes de ser deteníu. Negó los cargos nel so contra nos tribunales el 19 d'avientu, y dixo que nunca suañé con entamar un golpe, de fechu dexara la política pa ser empresariu y tar cola mio familia". El 15 de xineru de 2007 foi absueltu xunto al ex-vicepresidente Alphonse-Marie Kadege y otros trés acusaos; otros dos acusaos fueron condergaos a prisión por llargu tiempu.

Mientres les eleiciones xenerales de 2010, representando al so partíu, foi candidatu presidencial pero decidió retirase de la carrera xunto con toos partíos d'oposición, dempués de qu'acusaron al partíu gobernante de manipoliar les eleiciones primaries a conceyales.

Dempués de que'l políticu d'oposición Zedi Feruzi foi asesináu mientres disturbios en Burundi de 2015, Ndayizeye y otros partíos d'oposición rompieron diálogos col gobiernu del Presidente Pierre Nkurunziza.

## Referencies
José Ruperto Monagas

**José Ruperto Monagas Oriach**  foi un políticu y militar venezolanu, fíu del xeneral José Tadeo Monagas y presidente provisional de Venezuela ente 1869 y 1870. 

Nel añu 1857, declaró la Constitución d'abril d'esi mesmu añu, y en 1858, ye prindáu en Puerto Cabello. Coles mesmes, incorporar a les tropes lliberales llogrando participación na Guerra Federal, y volvióse unu de los principales impulsores de la Revolución Azul, comandada pol so padre José Tadeo, quien-y encamienta la toma de Puerto Cabello en 1868. Cola muerte del so padre en 1869, José Ruperto ye escoyíu presidente provisional de los Estaos Xuníos de Venezuela en 1869 y proclámase líder del exércitu nacional. El 16 d'abril de 1870 dexa'l poder al abogáu Guillermo Tell Villegas.

## Ver tamién
* Revolución Azul

## Referencies

*
José Gil Fortoul

**José Gil Fortoul**  foi un escritor, historiador, abogáu, políticu y miembru del positivismu venezolanu, nomáu como presidente provisional en 1913. Xunto con César Zumeta, Pedro Manuel Arcaya, Laureano Vallenilla Lanz y Victorino Márquez Bustillos, foi unu de los defensores de la dictadura de Juan Vicente Gómez. Fueron los sos padres: Jose Espíritu Santos Gil (el pelón Gil) y Adelaida Fortoul Sanchez.

De neñu foi lleváu al Tocuyo, onde estudió nel colexu La Concordanza, dirixíu pol profesor Egidio Montesinos. Graduóse de bachiller en filosofía en 1880. Siguió los sos estudios de Derechu en Caraques, na Universidá Central de Venezuela, onde recibió'l doctoráu en Ciencies Polítiques en 1885. Mientres realizo dichos estudios asistió a clases d'Historia Natural, al cargu d'Adolfo Ernst.

Collaboró nel diariu La Opinión Nacional, onde sostuvo discutinios ideolóxicos con Juan Bautista Capo presbíterio, quien depués sería arzobispu de Caraques, y por tales confrontaciones allugóse-y como voceru del positivismu.

En 1886 foi nomáu Cónsul de Venezuela en Burdeos, Francia, la so estancia va durar 10 años. Los años 1897 y 1898 les pasa en Caraques, escribe El Cojo Ilustrado y dicta conferencies na Universidá Central de Venezuela sobre temes sociolóxiques y antropolóxiques.

El 30 de payares de 1898 por mandatu del Presidente de la República Ignacio Andrade, encárgase-y la preparación d'una Historia de Venezuela, destinada a conmemorar el pasu del sieglu XIX al XX.

En 1900 torna a la vida diplomática: Cónsul en Trinidá, representante na II Conferencia Internacional Panamericanu de Mexico; Cónsul en Liverpool y París.

## Obres
* 1879: *Infancia de mi Musa* (Barquisimeto, Venezuela)
* 1887: *Recuerdos de París* (Barcelona, España)
* 1888: *Julián* (Leipzig, Alemaña)
* 1890: *'Filosofía Constitucional* (París, Francia)
* 1891: *Filosofía Penal* (Bruxeles, Bélxica]])
* 1891: *El humo de mi pipa* (París, Francia)
* 1892: *La Esgrima Moderna* (Liverpool, Inglaterra)
* 1892: *[[El Cojo Ilustrado]]*
* 1892: *¿Idilio?* (Liverpool, Inglaterra)
* 1895: *Pasiones* (París, Francia)
* 1896: *El Hombre y la Historia* (París, Francia)
* 1909: *Historia Constitucional de Venezuela* (Berlín, Alemaña)
* 1915: *Discursos y Palabras* (Caraques, Venezuela)
* 1916: *De Hoy para Mañana* (Caraques, Venezuela]])
* 1931: *Sinfonía inacabada y otras variaciones* (Caraques, Venezuela)
* 1944: *Páginas de Ayer* (póstumu)

## Bibliografía
* 

## Referencies

## Enllaces esternos
James Spriggs Payne

**James Spriggs Payne**  foi un políticu d'Estaos Xuníos liberianu, qu'exerció como Presidente de Liberia en dos causes, ente 1868 y 1870 y nuevamente ente 1876 y 1878. Foi'l postreru presidente afiliáu al Partíu Republicanu liberianu.

Nació en Richmond, Virginia, descendiente d'antiguos esclavos con ascendencia tanto africana como europea. A los diez años partió escontra Liberia xunto cola so familia nel buque *Harriet*, onde tamién tuvo a bordu Joseph Jenkins Roberts, promovíos pola American Colonization Society.

Dende mozu interesar pola política y la economía, escribiendo diversos llibros sobre ello.
## Referencies

## Enllaces esternos
Mezquita Nacional d'Uganda

La **Mezquita Nacional d'Uganda** ye una mezquita alcontrada en Kampala Cuetu nel Viejo Kampala área de Kampala, Uganda. Completáu en 2006, para hasta 15,000 devotos y puede dexar a otros 1,100 na galería, mientres la terraza va aprovir pa otros 3,500. El Coronel Muammar Gaddafi de Libia encargó la mezquita como regalu a Uganda, y pal beneficiu de la población musulmana. Uganda tien munches mezquites pero esto unu ye una mezquita rascacielos .

La mezquita completada abrióse oficialmente en xunu 2007 sol nome **Mezquita Nacional Gaddafi**, y allugó les oficines centrales del Conseyu Supremu musulmán d'Uganda. Foi rebautizado como Mezquita Nacional d'Uganda" en 2013 tres la muerte de Coronel Gaddafi cuando la nueva alministración libia yera "ronciega a rehabilitar la mezquita sol antiguu nome."

## Referencies

## Enllaces esternos

*  enriba YouTube/YouTube
* Gaddafi Mezquita Nacional, Muséu d'Uganda.
Vicepresidente de la Xunión de les Comores

El vicepresidente de les Comores ye'l qu'ostenta les funciones de presidente en casu d'enfermedá, ausencia o cualquier casu nel que'l xefe d'estáu, esto ye, el presidente, nun pueda exercer les sos funciones. El puestu en sí tien una duración de 4 años xunto col cargu del presidente, sicasí, hubo casos nos que por dalguna o otra razón, el cargu enllargóse mientres 5 años. Son trés persones les qu'ostenten esti títulu, siendo'l primeru'l que tome'l cargu de presidente en casu d'incidente protagonizáu pol xefe d'estáu; y en casu del primer vicepresidente tener qu'ausentase, el segundu va tomar el puestu de presidente, y asina socesivamente.

## Referencies
Karlheinz Kopf

**Karlheinz Kopf**  ye un políticu austriacu.
El ye miembru del Partíu Popular Austriacu (ÖVP).
Anguaño dende'l 29 d'ochobre de 2013 ye'l Segundu Presidente del Conseyu Nacional d'Austria. Foi Presidente Federal d'Austria en funciones (xunto a Doris Bures y Norbert Hofer) dende'l 8 de xunetu de 2016 hasta'l 27 de xineru de 2017.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Ficha Oficial  na Asamblea Federal d'Austria
Estácio Coimbra

**Estácio de Albuquerque Coimbra**  foi un abogáu y políticu brasilanu.

## Biografía
Fíu de João Coimbra, miembru d'una familia modesta de llabradores portugueses que vinieron vivir a Brasil, y Francisca de Albuquerque Belo Coimbra, estudió na Facultá de Derechu de Recife onde se graduó en 1892. De vuelta a la so ciudá natal, pasó a exercer l'abogacía en paralelu a la so actividá política. Fundador del Partíu Republicanu de Barreiros, foi escoyíu alcalde del conceyu en 1894, diputáu provincial en 1895, y diputáu federal en 1899, cuando yá taba conectáu políticamente col partíu de Rosa e Silva, un veteranu políticu agora vicepresidente de la República mientres el mandatu de Campos Sales, ente 1898 y 1902. La so trayeutoria señala un fechu interesáu en 1907, Estácio Coimbra atropa dos mandatos, el de diputáu federal y el de diputáu provincial al empar.

Na calidá de presidente de l'Asamblea Llexislativa de Pernambuco asume'l gobiernu estatal ente'l 6 de setiembre y el 13 d'avientu de 1911, mientres se celebren nueves eleiciones en razón del arrenunciu del gobernador y del refugu del vicegobernador p'asocedelo. Nuevos embates llevar tamién a él a dexar el gobiernu. Retornó a la política como diputáu federal los años de 1915, 1918 y 1921, siendo escoyíu vicepresidente de la República na candidatura d'Artur Bernardes, exerciendo'l mandatu ente 1922 y 1926 y atropando el cargu cola función de presidente de Senáu Federal. Retornó al gobiernu de Pernambuco, onde permaneció de 1926 a 1930, siendo destituyíu pola irrupción de la Revolución de 1930, que'l so ésitu lléva-y a abandonar el país con prieses. Embarcó na sablera de Tamandaré con destín al exiliu n'Europa, en compañía de Gilberto Freyre, entós el so secretariu particular. Retornó al país en 1934, yá amnistiáu, pero caltúvose alloñáu de la política.

## Bibliografía
* ALMANAQUE ABRIL 1986. 12ª edición. São Paulo, abril, 1986.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Biografía de Estácio Coimbra na páxina de la Fundación Joaquim Nabuco
* Biografía de Estácio Coimbra na páxina de Senáu Federal
* Biografía disponibilizada pol Gobiernu de Pernambuco
Plaza de Nelson Mandela

La **plaza de [[Nelson Mandela]]** ye un espaciu abiertu del barriu de Lavapiés en Madrid. Ocupa parte de l'antigua plaza de Cabestreros nel enanche de la cai del mesmu títulu, y en 2014 tomó'l nome del presidente de Sudáfrica (1994-1999) y Premiu Nobel de la Paz (1993).

## Antigua plaza y fonte de Cabestreros
Bautizada a empiezos del sieglu  como plaza de Cabestreros, títulu efímeru para lo qu'en realidá yera un espaciu urbanu xunto a la fonte de Cabestreros, frente a la embocadura de la castiza cai de los Cabestreros na so interseición con Mesón de Paredes, y en siendo baltaos los restos del conventu de Santa Catalina (instaláu en 1824 nel antiguu Palaciu de los Condes de Torres, edificiu propiedá del duque de Medinaceli). 

Cuando se presentó la reforma pa crear l'espaciu urbanu que llueu camudaría de nome, la idea del Conceyu yera que se restauraren los murios incluyéndolos na vista final del proyeutu, pero nun se llegó a materializar. En xineru de 2014, el plenu de dichu conceyu aprobó por unanimidá otorgar el nome d'esi espaciu al líder sudafricano Nelson Mandela, Nobel de la Paz en 1993.

## Referencies

## Enllaces esternos

__NOTOC__
Bueno de Paiva

**Francisco Álvaro Bueno de Paiva**  foi un maxistráu y políticu brasilanu. Asumió la vicepresidencia de la República tres la muerte de Delfim Moreira en 1920.

## Biografía
Francisco Álvaro Bueno de Paiva yera fíu de Antônio y Ana Bueno de Paiva. Estudió Derechu en Universidá de São Paulo, graduándose en 1883. Casóse con Maria Antonieta Carneiro, fía de Manuel Carneiro Santiago Sobrinho. Manuel yera fíu de Joaquim Carneiro Santiago y d'Ana Cândida Ribeiro de Carvalho (fía del capitán Manoel José Ribeiro de Carvalho y de Marianna Tridentina Junqueira), dambos pertenecientes a families de gran prestíu políticu del Sur de Mines.

## Trayeutoria
Foi conceyal, alcalde, diputáu federal y senador. Exerció los cargos de promotor públicu de la Contorna de São José do Paraísu (MG), 1885; Xuez Municipal y de Güérfanos, 1885 a 1889; diputáu estatal (Minas Gerais) en 1889; diputáu na *Assembléia Geral Constituinte*, en 1890; xuez de Direito de São José do Paraísu, en 1892; senador del estáu en 1898; senador federal ente 1911 y 1923; diputáu federal ente 1899 y 1911. 

## Vicepresidencia de la República
Sustituyó na vicepresidencia de la República a Delfim Moreira da Costa Ribeiro, muertu'l 10 de xunu de 1920. Foi, por tanto, vicepresidente de Brasil ente'l 11 de payares de 1920 y el 15 de payares de 1922, so la presidencia d'Epitácio Pessoa. Al par, foi presidente del Senáu Federal, ente 1920 y 1922.

## Referencies
Kersti Kaljulaid

**Kersti Kaljulaid**  ye una política estonia, presidenta d'Estonia dende 2016. Enantes foi representante del país bálticu nel Tribunal de Cuentes Européu (2004-2016).

## Biografía
Kersti Kaljulaid nació en Tartu (RSS d'Estonia, entós parte de la Xunión Soviética) en 1969. En completando la educación secundaria en Tallin, tornó a la so ciudá natal pa estudiar Bioloxía na Universidá de Tartu, con una llicenciatura *[[cum laude]]* pola promoción de 1992. Siete años más tarde completaría la so formación con una Maestría n'Alministración de Negocios nel mesmu centru.

Ente 1996 y 1997 tuvo trabayando de comercial de ventes na empresa de telecomunicaciones *Eesti Telefon*, y dempués foi contratada pol bancu *Eesti Hoiupank* como xestora de negocios. Cuando la entidá foi absorbida por Hansabank en 1998, Kersti foi xubida al departamentu de banca d'inversión y permaneció ellí hasta 1999.

Kaljulaid ye falante nativa d'estoniu y puede caltener conversaciones n'inglés, alemán, rusu y finés.

## Trayeutoria política
En 1999, el primer ministru Mart Laar contrató a Kaljulaid por que formara parte del equipu estatal d'asesores económicos. Anque de primeres yera una funcionaria ensin vinculación política, dende 2001 tuvo afiliada a la conservadora Unión Pro Patria (*Isamaaliit*). Cola llegada al gobiernu de Siim Kallas en 2002, encamentaríase-y la direición de la central llétrica de Iru.

Cuando Estonia ingresó na Xunión Europea en mayu de 2004, Kaljulaid foi nomada representante del país nel Tribunal de Cuentes Européu en Luxemburgu, del que formaría parte hasta 2016. Dende esa institución supervisaría asuntos como la concesión de fondos estructurales, el control del dineru destináu a la Política Agrícola Común, y l'auditoría del Europol. Dende 2006 hasta 2008 foi presidenta del Comité Alministrativu del organismu.

En 2011, Kaljulaid foi nomada miembru del Conseyu Rector de la Universidá de Tartu.

## Presidencia d'Estonia
Kersti Kaljulaid ye presidente d'Estonia dende'l 10 d'ochobre de 2016.

La eleición de Kaljulaid foi frutu d'una candidatura de consensu. Dempués de que'l *[[Riigikogu]]* y el Comité Eleutoral fueren incapaces d'escoyer al sustitutu de Toomas Hendrik Ilves, los diputaos más veteranos de la cámara suxirieron la candidatura de la funcionaria europea. De vuelta al parllamentu, Kaljulaid superó la mayoría de dos tercios necesaria gracies a 81 votos (de 101 posibles) y convirtióse asina na primer muyer qu'ostenta la xefatura del Estáu n'Estonia, según na más nueva n'aportar al cargu con 46 años.

## Distinciones honorífiques
### Distinciones honorífiques estonies
* Collar de la Orde del Escudu d'Armes Nacional (10/10/2016).

### Distinciones honorífiques estranxeres
* Dama Gran Cruz con Collar de la Orde de la Rosa Blanca (República de Finlandia, 07/03/2017).
*  Dama Gran Cruz de la Orde del Lleón Neerlandés (Reinu de los Países Baxos, 12/06/2018).

## Referencies

## Enllaces esternos

*Biografía de Kersti Kaljulaid por CIDOB (n'español)
Mezquita Gadafi

La mezquita nacional ye la mezquita más grande en Tanzania y la segunda más grande n'África del este dempués de la** [[Mezquita Nacional d'Uganda|Mezquita Gadafi]]** n'Uganda. Ta alcontráu na capital tanzana de Dodoma. 

Foi nomáu asina pol Líder y Guía de la Revolución Dirixente libiu Muammar Gaddafi quién apurrió los fondos pa la so construcción vía la Sociedá de la Llamada Islámica Mundial. La mezquita foi inaugurada pol Presidente Jakaya Kikwete en 2010 y tien una capacidá pa siquier 3,000 fieles.

## Ver tamién
* Islam en Tanzania
* Mezquita Nacional d'Uganda

## Referencies

## Enllaces esternos
Frédéric Bamvuginyumvira

**Frédéric Bamvuginyumvira**  foi'l 1º Vicepresidente de Burundi, dende'l 11 de xunu de 1998 hasta'l 1 de payares de 2001. Pertenez a la etnia hutu.

Postulóse como candidatu representante del Frente pa la Democracia en Burundi (FRODEBU) nes eleiciones llexislatives del 29 xunu 1993, llogrando un escañu que representa a la Provincia de Kirundo. 

El 11 de xunu de 1998, foi nomáu 1º Vicepresidente (responsable de los asuntos políticos y alministrativos), pol Presidente Interín Pierre Buyoya. Caltuvo esi cargu hasta qu'un nuevu poder de coalición instalóse'l 1 de payares de 2001.

El 6 d'avientu de 2013, foi arrestáu mientres conducía peles cais de Buyumbura y acusóse-y d'intentar sobornar a los policías que lu detuvieron. Esto llevar a prisión, a pesar de que'l gobiernu retirara tolos sos cargos orixinales.

## Referencies

## Enllaces esternos
Alphonse-Marie Kadege

**Alphonse-Marie Kadege**  foi Vicepresidente de Burundi dende'l 30 d'abril de 2003 hasta'l 11 de payares de 2004. Ye étnicamente tutsi y militante de la Unión pal Progresu Nacional (UPRONA). El 15 de xineru de 2007, foi absueltu de los cargos d'entamar un golpe d'estáu, xunto con ex-presidente Domitien Ndayizeye y otros trés imputaos; otros dos complices fueron condergaos a una llarga condena en prisión.
Ello ye que Kadege y Ndayizeye nunca fueron xulgaos. Paecía que tola acusación d'un intentu de golpe d'estáu yera'l trabayu y la maquinación de les axencies gubernamentales. Kadege foi severamente torturáu mientres taba en custodia. Unu de los participantes na tortura, Willy Nyamitwe, grabó delles sesiones que fueron darréu publicaes en YouTube.

## Referencies
Marina Barampama

**Marina Barampama**  ye una política burundiana. Foi escoyida Segunda Vicepresidenta el 8 de setiembre de 2006, asocediendo a Alice Nzomukunda. Caltuvo'l cargu por seis meses, hasta que foi despidida pol so sofitu escontra Hussein Radjabu. Enantes foi miembru del Conseyu Nacional pa la Defensa de la Democracia-Fuercies pa la Defensa de la Democracia, y actualemente ye Secretaria Xeneral de la Unión pa Progresu Nacional.

## Carrera política
Dempués de la dimisión de la Vicepresidenta Alice Nzomukunda por cometer corrupción y violación a los derechos humanos, Barampama foi nomáu pa esi cargu pol entós Presidente Pierre Nkurunziza el 8 de setiembre de 2006. Yera una figura casi desconocida, y los miembros del partíu d'oposición, Unión pa Progresu Nacional (UPD), abstener a votar pola falta d'información que teníen sobre ella. Darréu argumentaron que la eleición de Barampama yera nula, dende entós ensin los sos miembros, nun hubo bastantes miembros votando pa formar un quórum.

Foi despidida por Nkurunziza el 8 de febreru de 2007; pol motivu de insubordinación ya irresponsabilidá. Barampama fuera partidaria de Hussein Radjabu, ex-presidente del Conseyu Nacional pa la Defensa de la Democracia – Fuercies pa la Defensa de la Democracia, quién foi destituyíu de les sos funciones pol Presidente poco primero de que Barampama fora destituyida. Radjabu foi darréu arrestáu y condergáu a 13 años de cárcel por subversion.

La so llealtá camudó darréu al UPD, y mientres 2015 convirtiérase en Secretaria Xeneral del partíu. Tres l'aumentu de la violencia mientres la Disturbios en Burundi de 2013, y l'asesinatu de voceru de partíu Patrice Gahungu, Barampama tarreció pro la so vida cuando dixo que'l UPN foi consideráu como una amenaza pol gobiernu.

## Referencies