open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Presidente de Checoslovaquia

Esta ye la **llista de los [[Presidente]]s de la [[Checoslovaquia|República de Checoslovaquia]]**. Tamién figuren los líderes del Partíu Comunista Checoslovacu mientres el periodu socialista (1948-1989).

## Presidentes de Checoslovaquia
Na siguiente tabla se descibren a los presidentes de la estinguida Checoslovaquia:

* *[[Ocupación alemana de Checoslovaquia|Ocupación Alemana]]*:
** *[[Protectoráu de Bohemia y Moravia]] ([[Emil Hácha]]: [[15 de marzu]] de [[1939]] – [[13 de mayu]] de [[1945]])*
** *[[República Eslovaca (1939-1945)|Primer República Eslovaca]] ([[Jozef Tiso]]: [[26 d'ochobre]] de [[1939]] – [[4 d'abril]] de [[1945]])*
** *[[Gobiernu checoslovacu nel exiliu]] ([[Edvard Beneš]]: [[ochobre]] de [[1939]] – [[2 d'abril]] de [[1945]])*

## Líderes del [[Partíu Comunista de Checoslovaquia]], 1945–1989
Sacante'l postreru, ocuparon *[[de facto]]* un fuerte poder executivu nel país.

Tituláu como Presidente (1945-1953) y Primer Secretariu (1953-1971).

## Llinia de tiempu

ImageSize = width:950 height:auto barincrement:12
PlotArea = top:10 bottom:50 right:130 left:20
AlignBars = late

DateFormat = dd/mm/yyyy
Period = from:14/11/1917 till:31/12/1992
TimeAxis = orientation:horizontal
ScaleMajor = unit:year increment:5 start:1918

Colors =
 id:ind value:rgb(0.8,0.8,0.8)

BarData =
 barset:PM

PlotData=
 width:5 align:left fontsize:S shift:(5,-4) anchor:till
 barset:PM

 from: 14/11/1918 till: 14/12/1935 color:black text:"Masaryk" fontsize:10
 from: 18/12/1935 till: 05/10/1938 color:pink text:"Beneš" fontsize:10
 from: 30/11/1938 till: 15/03/1939 color:black text:"Hácha" fontsize:10

 from: 04/04/1945 till: 07/06/1948 color:pink text:"Beneš" fontsize:10
 from: 14/06/1948 till: 14/03/1953 color:red text:"Gottwald" fontsize:10
 from: 21/03/1953 till: 13/11/1957 color:red text:"Zápotocký" fontsize:10
 from: 19/11/1957 till: 22/03/1968 color:red text:"Novotný" fontsize:10
 from: 30/03/1968 till: 28/05/1975 color:red text:"Svoboda" fontsize:10
 from: 29/05/1975 till: 10/12/1989 color:red text:"Husák" fontsize:10
 from: 29/12/1989 till: 20/07/1992 color:blue text:"Havel" fontsize:10

## Ver tamién
* Llista de reis de Bohemia
* Llista de Presidentes de Chequia
* Llista de los Presidentes de Eslovaquia

## Referencies

## Enllaces esternos
Presidente de Chequia

El **[[presidente]] de la República Checa** ye'l xefe d'Estáu de la República Checa. La mayor parte de les sos funciones polítiques son de calter ceremonial. Na práutica'l so poder más influyente ye la capacidá de vetu que-y dexa devolver proyeutos de lleis al parllamentu pero ésti pue ser revocáu pol poder llexislativu.

La persona qu'ocupa la xefatura del Estáu Checu ye escoyida pol parllamentu pa un mandatu de cinco años y namái puede ser reelixida una vegada. Si un nuevu presidente nun llogró ser escoyíu al términu un mandatu, dalgunos de los sos poderes son asumíos pol primer ministru y otros pol líder de la Cámara de los Diputaos.

## Llista de presidentes





## Ver tamién
* Primer Ministru de Chequia
* Gobiernu y política de Chequia
* Llista de los Monarques de Bohemia
* Llista de los Presidentes de Checoslovaquia
* Constitución de Chequia

## Referencies

## Enllaces esternos
*Constitución de la República Checa  (n'inglés)
Ramón Castro Jijón

**Ramón Castro Jijón** (1915 - 1984) foi Presidente d'Ecuador dende'l 11 de xunetu de 1963 hasta'l 29 de marzu de 1966. Llogró'l grau d'almirante na Armada ecuatoriana y por un tiempu exerció'l cargu de xefe de la Xunta Militar de Gobiernu de 1963-1966.

Nació na provincia d'Esmeraldas el 15 de payares de 1915 na facienda Vuelta Llarga. Los sos padres fueron Don Luis Castro Lemus y Mercedes Jijón Bonne. Cursó los sos estudios primarios na so ciudá natal. Darréu viaxa escontra Quitu onde estudia la secundaria nel Colexu Mejía graduándose nel añu de 1935 con escelentes calificaciones. Decide entrar a la facultá d'inxeniería de la Universidá Central de la República pero tan solo un añu dempués toma una decisión que camudó la so vida pa siempres: decide dexar los sos estudios d'inxeniería y opta por una carrera militar. Ye asina que cursa los sos estudios na Escuela Naval; poco tiempu dempués recibe una beca que-y dexa viaxar a Chile onde sigue los sos estudios na Escuela Naval Arturo Prat de Valparaíso. 

En Valparaíso llogra les meyores calificaciones rematando los sos estudios en 1940. Foi entós que torna a Ecuador nel cual empieza a ocupar distintes dignidaes militares. Dalgunos de los puestos qu'ocupó fueron: Capitán de Puertu, Comandante Xeneral de Marina, Secretariu Funcional de les Fuercies Armaes, y a finales de 1950 Agregáu Naval en diverses embaxaes. Esta foi la so primer esperiencia nel ámbitu políticu y tuvo una destacada participación y llabor nes embaxaes onde trabayó. 

Amás, Ramón Castro contrái matrimoniu con Piedá Gabela Reyes, quien formaba parte de l'alta sociedá quiteña, y tuvo seis fíos. 

Darréu mientres el gobiernu de Carlos Julio Arosemena Monroy ye nomáu Comandante Xeneral de la Marina y permaneció nesti puestu hasta qu'en 1963 formó parte de la Xunta Militar que sacó del poder al presidente Carlos Julio Arosemena Monroy. Castro tomó'l mandu de la Xunta Militar al ser l'oficial de mayor antigüedá y asina se conformó'l triunviratu que gobernó hasta 1966. El so gobiernu fixo dellos apurras como lo foi la eliminación del *[[huasipungo]]* al traviés d'una reforma agraria.

## Ver tamién
* Presidente d'Ecuador
* Dictador d'Ecuador

## Referencies

## Enllaces esternos
Ramón Magsaysay

**Ramón Magsaysay y del Fierro**  foi'l tercer presidente de la Tercer República de Filipines dende'l 30 d'avientu de 1953 hasta la so muerte. Pertenecía al partíu Nacionalista Filipín (*Nacionalista Party*). Foi'l primer presidente filipín nacíu nel sieglu XX y el primeru en nacer depués de la era colonial española.

## Biografía
Ramón Magsaysay nació n'Iba, Zambales, fíu d'Exequiel Magsaysay y Perfecta del Fierro. Entamó un grupu de resistencia contra los xaponeses mientres la Segunda Guerra Mundial. Mientres la guerra fría lluchó contra'l comunismu, siempres dende un allugamientu dafechu allegáu al de los Estaos Xuníos.

El 17 de marzu de 1957, Masgsaysay morrió nun accidente d'avión, cuando inda-y quedaba enforma tiempu de presidencia, asumiendo'l so cargu'l so vicepresidente, Carlos P. García.

## Referencies

## Enllaces esternos
Presidente d'Eslovaquia

Esta ye la llista de los **presidentes d'[[Eslovaquia]] **

## [[República Soviética Eslovaca]] (1919)

## [[Estáu Eslovacu]] (1939-1945)

## Presidentes de la República Eslovaca dende 1993
El presidente de la república ye'l xefe del Estáu Eslovacu. La mayor parte de les sos funciones son de calter ceremonial. Tres la independencia d'Eslovaquia en 1993, el primer ministru asumió les funciones de xefe d'Estáu hasta que'l Parllamentu Eslovacu escoyó un presidente con un mandatu de cinco años. En 1998 el parllamentu nun foi capaz de designar un presidente, obligando al so líder y al primer ministru a asumir les funciones del xefe del Estáu. Al trescurrir un añu ensin que'l parllamentu pudiera algamar un alcuerdu, dar# en modificar la constitución y el presidente de la República Eslovaca pasó a ser escoyíu direutamente polos eleutores por un mandatu de cinco años, precisando'l candidatu más votáu superar el 50% de los votos pa ser designáu en primer vuelta. Les primeres eleiciones presidenciales tuvieron llugar en 1999. 

;Interinos:
* *[[Vladimír Mečiar]] (en funciones) 1993 (1 de xineru – 2 de marzu).*
* *[[Vladimír Mečiar]], dende'l 14 de xunetu al pie d'[[Ivan Gašparovič]], (en funciones) 1998 (2 de marzu – 30 d'ochobre).*
* *[[Mikuláš Dzurinda]] y [[Jozef Migaš]] (en funciones) 30 d'ochobre de 1998 – 15 de xunu de 1999.*

## Ver tamién
* Llista de los Primeros Ministros d'Eslovaquia
* Llista de los Presidentes de Checoslovaquia

## Referencies

## Enllaces esternos
Octavio Lepage

**Octavio Lepage Barreto**  foi un abogáu y políticu venezolanu, dirixente y miembru fundador d'Aición Democrática. Foi ministru del Interior mientres la presidencia de Jaime Lusinchi. Foi amás presidente interín de Venezuela ente finales de mayu y empiezos de xunu de 1993, tres la destitución del so antecesor y compañeru de partíu Carlos Andrés Pérez, quien se vio obligáu a abandonar el cargu.

## Biografía
Lepage foi miembru del movimientu xuvenil del partíu Aición Democrática (AD) na Universidá Central de Venezuela, siendo designáu en 1945 como secretariu nel comité de AD na ciudá de Caraques. En 1947 graduar con un títulu de derechu y en 1948 foi escoyíu como diputáu pol estáu Estáu Anzoátegui nel Congresu Nacional. En payares d'esi añu foi escoyíu como secretariu xeneral d'Aición Democrática. Pero'l derrocamientu del presidente Rómulo Gallegos tórga-y tomar el cargu.

Foi'l primer secretariu Xeneral del partíu qu'operaba clandestinamente dende xineru hasta setiembre de 1949 cuando ye asocedíu por Leonardo Ruiz Pineda. Lepage tamién foi parte del secretariáu d'organización del partíu. En xunetu de 1950 foi deteníu por *Seguridá Nacional* y encarceláu en San Juan de los Morros. En siendo lliberáu en xunetu de 1954, foi espulsáu del país, operando nel exiliu como miembru del comité de coordinación d'estranxeros.

Tres la so torna del exiliu, Lepage convertir en diputáu pol estáu Anzoátegui al Congresu Nacional en 1959. En 1964 convertir n'Embaxador de Venezuela en Bélxica. Trabayó ellí hasta 1965, cuando torna a Venezuela pa convertise en secretariu xeneral d'Aición Democrática. Nes eleiciones de 1973 convertir en Senador pol estáu Miranda y en 1975 el presidente Carlos Andrés Pérez nomar Ministru del Interior, cargu que volvería ocupar mientres l'alministración del presidente Jaime Lusinchi (1984-1989). 

De cara a les Eleiciones presidenciales de Venezuela de 1988, Lepage optó pola nominación presidencial del so partíu, pero a pesar del sofitu del Presidente Lusinchi, foi electu na eleición primaria Carlos Andrés Pérez.

El 21 de mayu de 1993 la Corte Suprema suspende por actos de corrupción a Carlos Andrés Pérez como Presidente de la República, y Lepage, na so condición de Presidente del Congresu, asume la Presidencia de la República de forma interina hasta'l 5 de xunu d'esi mesmu añu, cuando'l Congresu escueye al escritor y periodista Ramón José Velásquez pa completar el periodu constitucional de Pérez.

Nos sos últimos años posteriores Lepage retirar de la vida pública y dedícase principalmente a escribir artículos d'opinión pa la prensa o por aciu correos electrónicos, amás de llibros. Fina'l vienres 6 de xineru de 2017 a los 93 años d'edá, depués d'una serie d'entueyos que lu caltuvieron hospitalizáu por casi un mes nuna clínica de Caraques. Los sos restos fueron velaos en veloriu'l domingu 8 de xineru nel Salón Protocolar del Palaciu Federal Llexislativu.

## Referencies

## Bibliografía
* 
*
Norberto Quirno Costa

**Norberto Camilo Quirno Mariña**  foi un periodista, abogáu, destacáu diplomáticu y vicepresidente de la República Arxentina.

Como diplomáticu foi unu de los signatarios pela parte arxentina de los diversos trataos de llendes que concretó l'estáu arxentín colos estaos vecinos, principalmente'l de 1889 con Bolivia nel cual Arxentina arrenunciaba a los reclamos sobre Tarija. Mientres el segundu mandatu de Julio Argentino Roca exerció la vicepresidencia del so país.

## Biografía

### Primeros años
Quirno Mariña nació en Buenos Aires, fíu de Fernanda Mariña y Gregorio Quirno. Estudió derechu na Universidá de Buenos Aires, y casóse con Alcira Albarracín Pacheco, con quien tuvo cuatro fíos.

### Carrera
Ingresó nel serviciu públicu como funcionariu na llegación arxentina en Brasil en 1868, y foi nomáu al añu siguiente como subsecretariu (viceministru) de Rellaciones Esteriores. A la fin de la guerra de la Triple Alianza, representó a l'Arxentina nel tratáu de 1870 que punxo fin a les hostilidaes con Paraguái y llogró la concesión de lo que güei ye la provincia de Formosa.

Formó parte d'una comisión sobre la reforma de la Constitución de la Provincia de Buenos Aires en 1871 y foi escoyíu como Diputáu de la Nación Arxentina en 1878 pol acabante formar Partíu Autonomista Nacional (PAN). La eleición del candidatu d'esi partíu, Miguel Juárez Celman, a la presidencia en 1886 resultó nel so nomamientu como Ministru de Rellaciones Esteriores, mientres el cual celebró alcuerdos rexonales de derechu internacional y axustó un tratáu con Chile p'ayudar a resolver el pleitu de Punir de Atacama. Les reclamaciones arxentines sobre Tarija, Bolivia, fueron abandonaes en cuenta de ganar mayor territoriu na rexón de la Puna de Atacama (apreciada polos sos depósitos de cobre).

El 20 de xineru de 1888 presentó una nota de protesta empobinada al encargáu de negocios británicu en Buenos Aires, alrodiu de l'apuesta de soberanía de les islles Malvines. Ellí numberó los derechos arxentinos y espresó:

Tres un posterior intercambiu de notes, la Cancillería arxentina propunxo dir a un arbitraxe. La representación británica nun respondió.

Foi nomáu embaxador en Chile en 1892. Ellí intentó, ensin ésitu, resolver el conflictu pola canal Beagle. L'antiguu dirixente del PAN, Julio Argentino Roca, volvió postulase a la presidencia en 1897 (fuera escoyíu en 1880) y escoyó a Quirno Mariña como'l so candidatu a vicepresidente. Presidió la convención constituyente de xineru de 1898 (que reformó la Constitución de la Nación Arxentina) y foi escoyíu con Roca n'abril d'esi mesmu añu, desempeñándose como Vicepresidente mientres la totalidá del segundu mandatu de Roca.

### Últimos años
Tornó de volao al gobiernu como ministru del Interior del presidente José Figueroa Alcorta en 1906, pero retiróse pocu dempués. Finó en 1915 a los 70 años d'edá.

## Homenaxes
Una pequeña cai del barriu de Recoleta de la ciudá de Buenos Aires lleva'l so nome. Primeramente per cerca de 20 años l'actual avenida Eva Perón llevó'l nome de Quirno Mariña.

## Ver tamién
* Cuestión de Tarija
* Embaxadores d'Arxentina en Chile

## Referencies

## Enllaces esternos
Rotonda del Observatoriu númberu 1

**Rotonda del Observatoriu númberu 1** ye la residencia oficial del vicepresidente de los Estaos Xuníos y la so familia.

Atopar nun terrén del Observatoriu Naval de los Estaos Xuníos en Washington D. C. La casa construyir en 1893 pal superintendente del observatoriu. El xefe d'Operaciones Navales –*Chief of Naval Operations*– (títulu que recibe na Armada estauxunidense'l xefe d'Estáu Mayor) taba namoráu de la casa, tantu qu'en 1923 apoderar d'ella. Caltúvose como residencia del *Chief of Naval Operations* hasta 1974, añu nel que'l Congresu de los Estaos Xuníos restauró la casa y convertir na residencia oficial del vicepresidente y la segunda dama.

Primero que esto asocediera, el vicepresidente vivía na so propia casa, pero'l costu d'ufiertar seguridá na residencia privada empezara a ser demasiáu caru.

Anque la casa nel númberu 1 de la rotonda del Observatoriu ufiertóse-y al vicepresidente en 1974, nun foi hasta 3 años más tarde que'l primer vicepresidente vivió nella. El vicepresidente Gerald Ford convertir en presidente antes de poder usala, y el so vicepresidente, Nelson Rockefeller, usó la residencia vicepresidencial más como llugar d'ociu yá que tenía otra residencia en Washington. El vicepresidente Walter Mondale foi'l primeru en camudase a esta casa y dende entós tolos vicepresidentes de los Estaos Xuníos vivieron nella.

La casona foi remocicada pola Armada de los Estaos Xuníos a principios de 2001, provocando un pequeñu retrasu na mudanza del nuevu vicepresidente Dick Cheney y la so familia.

## Seguridá empecipiaron planes pa remocicar la casa y faela más segura arriendes de los [[atentaos del 11 de setiembre de 2001]] en [[Nueva York]] y na zona de Washington D. C. A finales de 2002, los vecinos señalaron incidentes paecíos a esplosiones so la casa pa crear un [[bunker]] pal vicepresidente y el so equipu. [https://archive.today/20120918044949/www.washingtonpost.com/ac2/wp-dyn?pagename=article&contentId=A24386-2002Dec7&notFound=true] El trabayu duró dellos meses.

Por cuenta de la presión del gobiernu de los Estaos Xuníos, la imaxe del númberu 1 de la rotonda del Observatoriu ta censurada na imaxe satélite de Google Maps. Sicasí, una semeya a gran resolución de la zona ta entá disponible en Yahoo Maps, a fecha de 8 d'avientu de 2006

## Ver tamién
* La Casa Blanca, residencia oficial del presidente de los Estaos Xuníos
* Llista de residencies oficiales

## Referencies

## Enllaces esternos
* Vida na residencia del vicepresidente 
* Cheney pierde la guerra sobre la renovación de la casa
* Ask Yahoo
* Infoplease
Manuel González Salmón

**Manuel González-Salmón y Gómez de Torres González de Lago y Torres**  foi un políticu español. 

## Biografía
Foi primer secretariu de la embaxada d'España en París dende 1814 hasta 1819, cuando empezó a desempeñar interinamente la Secretaría d'Estáu y, darréu, pasó a Saxonia, como ministru plenipotenciariu. De 1826 d'equí n'alantre foi Secretariu d'Estáu: interín hasta ochobre de 1830, y titular dende entós hasta'l so fallecimientu. Magar tan llarga xestión nun cargu qu'equivalía teóricamente al de xefe del Gobiernu, la so actuación foi bien escura y la xefatura efectiva desempeñáronla más bien Calomarde y López Ballesteros. A les 23:30 del 18 de xineru de 1832, finó a los 53 años, dempués de tar enfermu delles selmanes. 

## Títulos, órdenes y emplegos
### Títulos
* Caballeru Maestrante de la Real Maestranza de Caballería de Sevilla.

### Órdenes
#### Reinu d'España
* 10 de payares de 1829: Caballeru Gran Cruz de la Orde de Carlos III. y vocal de la so Asamblea. (Setiembre de 1818)
* Setiembre de 1818: Primer Rei d'Armes de la Orde del Toisón d'Oru.

#### Estranxeres
* 1817: Caballeru de segunda clase en diamantes de la Orde de Santa Ana. (Imperiu Rusu)
* 3 de xineru de 1829: Caballeru de la gran cruz de la Orde Real de la Lexón d'Honor. (Reinu de Francia)
* 1829: Caballeru de la Orde de «San Jenaro». (Reinu de les Dos Sicilies)
* 1829: Caballeru gran cruz de la Orde de San Fernando y el Méritu. (Reinu de les Dos Sicilies)
* 1829: Caballeru gran cruz de la Orde de Cristu. (Reinu de Portugal)
* 1829: Caballeru gran cruz de la Orde de La nuesa Señora de la Concepción de Villaviciosa. (Reinu de Portugal)

### Emplegos
* Notariu de los Reinos.
* Setiembre de 1819: Conseyeru d'Estáu
* 1826 - 1830: Primer Secretariu d'estáu y del despachu universal interín.
* 1830: Secretariu d'Estáu y del Despachu Universal.
* Superintendente xeneral de Correos y Postas d'España (Cargo anexu al anterior)

## Referencies

## Enllaces esternos
*
Serguéi Bagapsh

**Serguéi Uasil-ipa Bagapsh** (n'abkhasu: Сергеи Уасыл-иҧа Багаҧшь),  foi'l presidente de la autoproclamada república d'Abkhasia, reconocida mayoritariamente *[[de iure]]* como parte de Xeorxa. Foi primer ministru de 1997 al 1999, y presidente dende 2005 hasta la so muerte. 

Antes del so nomamientu como primer ministru, Bagapsh dedicar a los negocios, foi primer secretariu del Komsomol Abkhasu y representante permanente de los dirixentes abkhasos.

Bagapsh dirixó Abkhasia nun tiempu nel qu'había un verdaderu peligru de renovación del conflictu en Xeorxa. Dirixó'l país mientres el so líder separatista, Vladislav Ardzinba, yera entá capaz de gobernar con efectividá, y por ello tuvo menos poder que los sos antecesores. L'antiguu presidente xeorxanu Eduard Shevardnadze afirmó una vegada que Bagapsh nunca pasaría nengún resolución ensin Ardzinba. 

Les tensiones en Xeorxa llegaron al so puntu más altu en mayu de 1998, cuando'l gobiernu exiliáu instaláu en Tblisi esplegó fuercies alredor de la frontera ente Xeorxa y Abkhasia. Como resultancia del conflictu, conocíu coloquialmente como "Guerra de los Seis Díes", 30.000 refuxaos xeorxanos travesaríen la frontera escontra Zugdidi y seríen quemaes 1.695 cases xeorxanes.

Bagapsh yera ministru d'enerxía abkhasu cuando empezó a ser consideráu como probable candidatu de la oposición nes eleiciones de 2004. El 20 de xunetu de 2004, los dos principales movimientos de la oposición, Amtsakhara y Abkhasia Xunida, nomar como candidatu unitariu pa les eleiciones presidenciales d'ochobre (non reconocíes pola comunidá internacional). En diches eleiciones, Bagapsh y el so principal oponente, Raul Khadjimba, apostáronse los resultaos. La Comisión Eleutoral abkhasa declaró nun principiu ganador a Khadjimba, tando Bagapsh a bastante distancia, pero la Corte Suprema declaró entós que Bagapsh ganara col 50,3% de los votos, anque revocó esta decisión dempués de que los partidarios de Khadjimba asaltaren l'edificiu de la Corte. Entós, Bagapsh y los sos partidarios amenaciaron con proclamar el nuevu gobiernu unilateralmente el 6 d'avientu de 2004. Aun así, a empiezos d'avientu, Bagapsh y Khadjimba llegaron a un alcuerdu pa formar un gobiernu d'unidá nacional. El 12 de xineru de 2005 celebráronse nueves eleiciones, y gracies al alcuerdu Bagapsh foi escoyíu presidente y Khadjimba vicepresidente.

## Referencies

## Enllaces esternos
*Presidente de la república d'Abkhasia. Páxina oficial
Élie Lescot

**Antoine Louis Léocardie Élie Lescot** , más conocíu como **Élie Lescot**, foi presidente constitucional d'Haití dende'l 15 de mayu de 1941 hasta'l 11 de xineru de 1946, fecha en que foi derrocáu por un golpe militar.

## Biografía
Lescot nació'l 9 d'avientu de 1883 en Saint-Louis-du-Norde, Haití. Convertir en presidente en 1941 cuando Sténio Vincent dimitió. 

Reformada la Constitución de 1939, Lescot foi reelecto pa un nuevu periodu de 6 años a cuntar del 15 de mayu de 1944. Fixo qu'Haití participara na Segunda Guerra Mundial nel llau de los aliaos, a pidimientu de los Estaos Xuníos. 

Por cuenta de los problemes económicos y al descontentu políticu, foi derrocáu por un golpe militar. Morrió cuasi 30 años más tarde en Laboule, Francia. El so fíu, Gérard Lescot (1914-), foi tamién un políticu haitianu y sirvió como Ministru d'Asuntos Esteriores nel so gobiernu, de 1943 a 1946.

Lescot foi embaxador na República Dominicana, onde desenvolvió amistá con Trujillo, quien lo convirtió nel so protexíu. Esa asociación caltener hasta 1943 cuando dambos xefes d'estáu alloñar por razones que nun se conocen. Cuando más tarde Trujillo fixo pública la so rellación con Lescot, la dudosa popularidá del líder haitianu cayó dafechu.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Smith, Matthew J. *[https://books.google.com/books?id=ByLYonKhQkEC&printsec=frontcover&dq=red+and+black+haiti&hl=en&ei=lFpfTLbaC8T38AaW8py5DQ&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=1&ved=0CCoQ6AEwAA#v=onepage&q&f=false Rede & Black in Haiti: Radicalism, Conflict, and Political Change, 1934–1957].* Chapel Hill: University of North Carolina Press, 2009.
*Haiti: HAITIAN RUBBER TIMELINE. 10 d'agostu de 2010.
Emilio de los Santos

**Emilio de los Santos Salcié**  foi un abogáu y políticu dominicanu, qu'exerció como Presidente de la República Dominicana en 1963.

## Biografía
Nació'l 12 d'ochobre de 1903, en San Juan de la Maguana, fíu de Juan Xusto de los Santos (Don Chuchú) y Doña María Antonia Salcié. Tuvo casáu con Mary Borensen, cola cual procreó los sos dos fíes: María Cristina de Garrido y Rosa Margarita de Torres. Fixo los sos estudios primarios na so ciudá natal, según los secundarios y universitarios en Santu Domingu.

Foi Presidente de la Xunta Central Eleutoral que proclamó'l trunfu de Juan Bosch nos comicios de 1962.

Antes del primer añu del so toma de posesión, un golpe d'Estáu derrocó'l 25 de setiembre de 1963 al presidente Bosch. Oficiales cimeros de les Fuercies Armaes formaron una Xunta Provisional de Gobiernu.
 
Foi Presidente del Triunviratu que dirixó'l país tres el derrocamientu del presidente Bosch. El gabinete del Triunviratu tuvo conformáu por políticos derechiegos ya individuos amestaos a la comunidá empresarial dominicana. 

N'avientu de 1963, un grupu guerrilleru encabezadura por Manuel Aurelio Tavárez Xusto y los líderes de la Agrupación Política 14 de Xunu (1J4) sulevar nos montes pa lluchar contra'l Triunviratu. Los guerrilleros fueron arrodiaos rápido poles tropes del exércitu y forzaos a rindise. Una vegada fechos prisioneros, cuasi toos fueron asesinaos y namái a unos pocos perdonóse-yos la vida. 

Cuando'l Presidente del Triunviratu, Emilio de los Santos, enterar de lo asocedío, arrenunció darréu al so cargu declarando que nun sería cómpliz del asesinatu d'un grupu de mozacos, dando les instrucciones nel sentíu de caltener la so vida.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Emilio de Los Santos.
Elbridge Gerry

**Elbridge Thomas Gerry**  foi un políticu de los Estaos Xuníos d'América. Vicepresidente de los Estaos Xuníos d'América dende 1813 a 1814, añu de la so muerte, sol mandatu del presidente James Madison.

Elbridge Gerry foi unu de los firmantes de la Declaración d'Independencia de los Estaos Xuníos y de los Artículos de la Confederación. Foi unu de los trés homes que se negaron a roblar la Constitución d'EE.XX., porque nun incluyía una Carta de Derechos. Foi gobernador del estáu de Massachusetts dende 1810 hasta 1812.

Gerry dio orixe al términu Gerrymandering cuando decidió unificar ciertos distritos del estáu n'unu solu, que d'esa manera llograríen menos escaños na llexislatura. Los periodistes que reparaben el nuevu mapa eleutoral decatar de que'l distritu asina creáu tenía la forma d'una sacavera (n'inglés: *salamander*), a la que punxeron por nome Gerry-mander.

## Referencies

## Enllaces esternos
Rodolfo Chiari

**Rodolfo Chiari**  foi presidente constitucional de la República de Panamá dende'l 1 d'ochobre de 1924 hasta'l 1 d'ochobre de 1928.

## Biografía
Daes les dificultaes económiques de la so familia, solo pudo cursar hasta tercer añu d'escuela primaria. Con doce años treslladar a ciudá de Panamá a trabayar nel almacén «Bazar Francés» onde con 21 años aportó a xerente. Tornó a Aguadulce al carecer el so padre y cuando esti finó, dedicar al cultivu de caña d'azucre y a la ganadería. Casóse con Ofelina Remón, con quien tuvo seis fíos. Ente ellos Roberto F. Chiari, dos veces presidente de Panamá.

Ocupó distintes posiciones públiques a entamu de la República como Constituyente (1904), Tesoreru del Distritu Capital, xerente del Bancu Nacional, designáu a la Presidencia y encargáu del poder executivu en 1912.

Chiari foi una figura prominente del Partíu Lliberal y miembru del Direutoriu Nacional; ente 1912 y 1914 foi presidente d'esti coleutivu.

En 1924 ye electu candidatu presidencial por una Convención del so partíu, col sofitu de Belisario Porras y gana el solio presidencial. Gobernó'l país del 1 d'ochobre de 1924 al 7 de setiembre de 1928 y del 25 al 30 de setiembre d'esi añu.

Mientres el so mandatu tuvo que faer frente a situaciones n'estremu delicaes como la cruenta rebelión de los indíxenes trubiecu nes islles de San Blas, en febreru de 1925, y el movimientu d'inquilinos que protestaba contra l'aumentu de los arriendos, n'ochobre d'esi mesmu añu, que dio llugar a serios disturbios. Arriendes de esto, pidióse la intervención militar norteamericana pa controlar la situación. En 1926, el so gobiernu robló'l Tratáu Kellogg- Alfaro colos Estaos Xuníos que recibió'l refugu popular. Dichu tratáu nun ufiertaba más ventayes económicu-fiscales pa Panamá que les yá plantegaes nel anterior Conveniu Taft de 1904, pero sí entrañaba serios compromisos pa dichu país que lu obligaben a dexar el control de les estaciones radiográfiques per parte de los Estaos Xuníos y peligroses concesiones nel planu militar, convirtiendo a Panamá n'aliáu de guerra de Washington, polo cual nun foi ratificáu pola Asamblea Nacional.

Dempués de rematada la so Presidencia, Chiari al paecer abrigaba intenciones de postulase nuevamente nes eleiciones de 1932, pero'l golpe d'Aición Comunal del 2 de xineru del añu anterior, atayó'l so planes. 

Dende entós dedicóse a les sos empreses privaes, que'l so centru taba nel so inxeniu azucreru "Ofelina". Problemes de salú oblíguen-y a viaxar a Estaos Xuníos, onde fina'l 16 d'agostu de 1937.

El so fíu, Roberto Francisco Chiari Remón, lliberal como'l so padre, foi tamién Presidente de Panamá dende 1960 a 1964.

## Referencies

## Enllaces esternos
Ernesto Tisdel Lefevre

**Ernesto Tisdel Lefevre**  foi presidente de Panamá ente'l 30 de xineru de 1920 y el 1 d'ochobre de 1920.

## Biografía
Un gran negociante, Lefevre foi'l clásicu terrateniente urbanu, y unu de los primeros panameños que fizo enforma dineru. De fechu Lefevre llegó a tener una de les mayores fortunes privaes de Panamá.
 
Torna a Panamá d'EE. XX. en 1899. Dempués de la Independencia, Lefevre foi direutor xeneral de Correos y Telégrafos, presidente del conseyu municipal de Panamá y delles vegaes secretariu de Rellaciones Esteriores. A nivel priváu trabayó en seguros, en bienes raíz en Santa Elena, una facienda de la so propiedá. Foi unu de los fundadores de la Compañía Internacional de Seguros.

Na so condición de Tercer Designáu foi Presidente por cuenta de la separación del Primer Designáu, (Belisario Porras, quien se llanzó como candidatu presidencial nes eleiciones de 1920. Foi presidente por 8 meses. Conservador per tradición, foi fiel a los principios del partíu lliberal de l'Alministración de Porras.

Ye'l so curtiu gobiernu creó la escuela de Farmacia, Agrimensura y Agricultura. Vetó, col fin de caltener los dineros del Estáu, una llei expedida pola Asamblea Nacional que buscaba sueldos permanentes pa los diputaos. Correspondió-y xestionar la desocupación final del exércitu d'Estaos Xuníos de la provincia de Chiriqui, onde s'atopaben instalaos dende diba dos años. Tamién anunció que'l país nun concedería nin una pulgada más de suelu patriu, por cuenta de la esixencia d'Estaos Xuníos por que se dexara la isla de Taboga pa fines de defensa.

Mientres esti periodu empecipió la construcción del penal de Coiba, realizáronse obres d'ampliación nel hospital Santu Tomás, reorganizóse l'asilu Bolívar, creóse la Xunta Central de Caminos, empecipiáronse les obres de la Plaza de Francia y realizóse un censu Nacional.

Retirar a la vida privada y a los sos negocios.

## Bibliografía

*Ministeriu de la Presidencia. Los presidentes de Panamá. Estudiu Cronolóxicu y analís estadísticu.
*Castillero, Ernesto J. Galería de Presidentes de Panamá. Panamá, 1935
*Caxa d'Aforros. Forxadores de La nuesa Nación.1999
*Plasmu Lara, J.A.Galería de Gobernantes de Panamá(1821-1971) Imprenta Litho Garzo S.A. Payares de 1971.
*Zentner, Federico Jr.Nomes y apellíos de forxadores de la patria. Panamá, 1984.

## Referencies

## Enllaces esternos
Presidente de Letonia

El **Presidente de Letonia** ye'l xefe d'Estáu y Comandante en Xefe de les fuercies armaes de la República de Letonia. El Presidente ye escoyíu pol Saeima por un mandatu de cuatro años. Hasta'l momentu, tolos presidentes cumplieron dos mandatos nel cargu sacante Gustavs Zemgals. En casu d'ausencia, el Presidente del Saeima asume'l cargu de forma interina, casu que se dio tres la independencia de Letonia cuando Anatolijs Gorbunovs exerció como presidente dende 1991 hasta 1993.

## Eleición
El presidente ye escoyíu pol parllamentu (Saeima) en mandatos de cuatro años, anque hasta 1997 los mandatos yeren de trés años. Un Presidente namái puede ocupar el cargu mientres dos mandatos a lo más. La eleición realizar de forma secreta y por mayoría absoluta.

## Facultaes
El Presidente exerz de xefe d'Estáu, desempeñando una función ceremonial como ye normal n'otres repúbliques parllamentaries, onde'l Presidente tien más influencia y autoridá que poder políticu.

Anque'l Presidente ye formalmente'l comandante en xefe de les fuercies armaes, firma trataos, representa a Letonia nel estranxeru y oficialmente noma a los embaxadores, estes facultaes tán constitucionalmente suxetes a la firma conxunta del Primer Ministru o del ministru competente, que ye responsable d'elles. El Presidente, sicasí, tien discreción pa proponer nueva llexislación al Parllamentu, vetar llexislaciones, convocar referéndums que traten sobre lleis y nomar al Primer Ministru. El Presidente tamién tien el derechu, in extremis, de convocar un referéndum pa eslleir el Parllamentu: si'l referéndum tien resultancia positiva, el Parllamentu ye disueltu, pero si la resultancia ye negativu, el Presidente ta obligáu a dimitir.

## Llista de presidentes
Esta ye la llista de los presidentes de la República de Letonia:
 

## Ver tamién
* Historia de Letonia
* Política de Letonia

## Referencies

## Enllaces esternos
Presidente de Lituania

## República de Lituania (1918-1940)
Esta ye la lísta de los **Presidentes de la [[Lituania|República de Lituania]]**.

## República de Lituania (dende 1990)

## Ver tamién
*Llista de los monarques de Lituania

## Referencies

## Enllaces esternos
Presidente de Xipre

El **presidente de la [[Xipre|República de Xipre]] ** ostenta la xefatura d'esti Estáu. El cargu foi creáu nel añu 1960, dempués de que Xipre llograra la so independencia del Reinu Xuníu.

## Presidentes

*Nota*: En 1974, Turquía invadió'l Norte de Xipre, y en 1983 creóse la República Turca del Norte de Xipre. Dende 1974, el Presidente de Xipre exerz les sos funciones nel sur de la islla.
Presidente de Serbia

El **presidente de Serbia** ostenta la xefatura d'estáu de la República de Serbia. L'actual presidente del Gobiernu de Serbia ye **[[Aleksandar Vučić]]**, que llogró la mayoría de los votos nes eleiciones presidenciales celebraes en 2017.

## Atribuciones

El presidente de la República Serbia:

* Exerz un mandatu de cinco años *
Puede ser reelixíu pa un segundu mandatu.
* Tien inmunidá, dada pola Asamblea Nacional
* Esllee l'Asamblea Nacional y el Gobiernu de Serbia *
Declara los estaos d'emerxencia *
Convoca les eleiciones
* Ostenta la representación del Estáu *
Da condecoraciones y premiu
* Capacidad de vetu sobre les lleis aprobaes pola Asamblea Nacional, riquiendo una segunda votación del parllamentu pa la so entrada a valir.

Hasta la disolución de la Confederación de Serbia y Montenegro el presidente de Serbia foi miembru del *Conseyu Supremu de Defensa de Serbia y Montenegro*, que tuvo presidíu pol presidente de la Confederación. 

El presidente del Parllamentu Serbiu asume la presidencia interina si'l presidente de la República abandona'l so cargu.

## Llista de los presidentes de Serbia

*Boris Tadić (11 de xunetu de 2004-5 d'abril de 2012)
*Slavica Đukić Dejanović (interina) (5 d'abril de 2012-31 de mayu de 2012)
*Tomislav Nikolić (31 de mayu de 2012-31 de mayu de 2017)
*Aleksandar Vučić (31 de mayu de 2017-*presente*)

## Referencies

## Enllaces esternos
Alfeo Brum

**Alfeo Brum**  foi un abogáu y políticu uruguayu, vicepresidente d'Uruguái ente 1947 y 1952, por dos periodos consecutivos. Foi l'únicu ciudadanu uruguayu hasta'l presente (2018) en desempeñase dos veces siguíes en dichu cargo.

## Biografía
Foi l'hermanu menor de Baltasar Brum (futuru presidente del país nel periodu 1919-1923). Recibíu d'abogáu, integró dende la so mocedá'l Partíu Colorado. Electu diputáu pol departamentu de departamentu de Artigas, representó a este en tres periodos, ente 1923 y 1932.

Asumió como senador el 1 de marzu de 1933. Pocos díes más tarde, el 31 de marzu de 1933, al eslleise'l Parllamentu pol presidente golpista Gabriel Terra, col sofitu del exércitu, la policía y de la fracción mayoritaria del Partíu Nacional, liderada por Luis Alberto d'Herrera, el so hermanu Baltasar decidió aguantase al golpe, pa lo que s'atrincheró na so casa, repeliendo a tiros a los policías que se destinaron a prindalo. Alfeo Brum acompañó nesti actu al so hermanu, anque nun pudo torgar qu'ésti se suicidara hores dempués, al ver lo inútil de la so resistencia. Puestu fora de la llei pola dictadura y encarceláu un curtiu tiempu na islla de Flores, empúnxose depués al exiliu.

Escoyíu nuevamente como senador nes eleiciones de payares de 1946, la muerte del presidente Tomás Berreta (2 d'agostu de 1947) y l'asunción del so compañeru de fórmula y vicepresidente Luis Batlle Berres a la presidencia, convirtieron a Alfeo Brum nel nuevu vicepresidente, una y bones ésti yera'l primer senador de la fracción colorada más votada al Parllamentu.

Nes eleiciones de payares de 1950, Brum presentóse como candidatu a la vicepresidencia pol grupu lideráu por Andrés Martínez Trueba, unu de los dos candidatos del batllismo, quien trunfara nos comicios, polo qu'ocupó nuevamente'l cargu ente'l 1 de marzu de 1951 ya igual fecha del añu 1952, desempeñándose en dos periodos vicepresidenciales siguíos, anque'l segundu viose atayáu pola aprobación de la Constitución de 1952, qu'instauró'l Conseyu Nacional de Gobiernu y suprimióse la Vicepresidencia.

## Referencies

## Enllaces esternos
Maumoon Abdul Gayoom

**Maumoon Abdul Gayoom**  (Dhivehi: މައުމޫނު އަބްދުލް ގައްޔޫމް), ye un políticu maldivianu qu'exerció como presidente del so país mientres trenta años, ente 1978 y 2008. Maldives tien un sistema presidencialista polo que Abdul Gayoom exerció al empar de xefe d'estáu y de gobiernu. Mientres los últimos años de la so presidencia dexó una progresiva reforma del réxime, llegalizando los partíos políticos en 2005. La so última reelección foi en 2003, en siendo designáu únicu candidatu pola Majlis de les Maldives. La so presidencia llegó al so fin nes primeres eleiciones llibres del país el 28 d'ochobre de 2008. 

Antes de ser presidente ocupó'l puestu de Ministru de Tresportes.

A principios de 2008 carez un intentu d'asesinatu nel qu'un mozu *[[Scout]]* salvó-y la vida n'interceptando l'arma del crime.

## Bibliografía
*Xavier Romero Frías, *The Maldive Islanders, A Study of the Popular Culture of an Ancient Ocean Kingdom.* Barcelona 1999, ISBN 84-7254-801-5

## Referencies

## Enllaces esternos
Vicente Merino

**Vicente Merino Bielich**  foi un marín y políticu chilenu.

Foi fíu del reconocíu comandante chilenu Vicente Merino Jarpa, combatiente de la Guerra del Pacíficu y la Guerra Civil de 1891, y de la peruana Esther Bielich Pomareda. Casóse con Amelia Novoa Astaburuaga con quien tuvo seis fíos.

En 1943 asumió como Comandante en Xefe de l'Armada de Chile, cargu que desempeñó hasta'l so retiru en 1947.

En xineru de 1946 foi nomáu ministru del Interior pol vicepresidente de la República Alfredo Duhalde Vásquez, cargu qu'exerció hasta'l 6 de setiembre. Ente'l 3 y el 13 d'agostu d'esi añu foi vicepresidente de Chile.

## Referencies

## Enllaces esternos
Abdullah Gül

**Abdullah Gül**  ye un economista y políticu turcu. Mientres la so trayeutoria política ocupó diversos cargos, destacando, Presidente de Turquía, dende agostu de 2007 hasta agostu de 2014, asocedíu por Recep Tayyip Erdoğan, y Primer Ministru de Turquía ente 2002 y 2003. Tamién exerció'l cargu de Ministru de Rellaciones Esteriores ente 2003 y 2007 nel Gabinete de Recep Tayyip Erdoğan, hasta la so eleición como Presidente.

Gül nació en Kayseri, estudió Economía na Universidá d'Istambul y escribió la so tesis ende. Parte de los sos estudios tuvieron llugar en Londres y Exeter. Ente 1983 y 1992 trabayó nel Bancu Islámicu pal Desarrollu. En 1991, Gül foi escoyíu miembru del parllamentu turcu, pol Partíu Islámicu del Bienestar. En 1995 foi reelixíu y nomáu miembru del comité de rellaciones internacionales del parllamentu hasta 2001. Nel 54º gobiernu turcu, ente 1996 y 1997 exerció'l cargu de Ministru d'Estáu y Voceru del Gobiernu.

En 1999 foi reelixíu miembru del parllamentu turcu pero esta vegada pol partíu "Fazilet Partisi" (FP, "Partíu de la Virtú"). 

El 18 de payares de 2002 foi escoyíu Primer Ministru mientres un curtiu periodu de tiempu hasta'l 14 de marzu 2003, siendo asocedíu por Recep Tayyip Erdoğan, col que, tres el so nomamientu, trabayó como Ministru de Rellaciones Esteriores hasta 2007.

Cesó en dichu cargu, el 28 d'agostu de 2007, cuando foi designáu Presidente de Turquía. Foi asocedíu'l 28 d'agostu de 2014, por aciu les primeres eleiciones presidenciales de Turquía, pol hasta entós Primer Ministru, Recep Tayyip Erdoğan.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Páxina web oficial del Presidente Turcu
* Biografía en Fundación CIDOB
* Conferencia nel Conseyu de Rellaciones Internacionales, 9 de febreru de 2007
* Ministeriu Turcu d'Asuntos Esteriores
* 
* (n'inglés) ''Abdullah Gul: International capital's favorite'' del periódicu online *sol*.
* 
* Turkishpolitix.com - Dosier de noticies sobre Abdullah Gül
* Famosu ártículo de Bekir Coşkun
Christos Sartzetakis

**Christos Antoniou Sartzetakis** (; ) ye un xurista y políticu griegu, presidente del so país ente 1985 y 1990.

Recibió'l so títulu d'abogáu na Universidá Aristóteles de Tesalónica en 1954, exerció l'abogacía en Tesalónica hasta qu'en payares de 1955 foi nomáu Xuez de Paz. Un añu más tarde foi nomáu xuez de Corte de primera instancia.

Actuó como fiscal nel casu del asesinatu del parllamentariu d'izquierda Grigoris Lambrakis, (conocíu como'l "doctor de los probes") que fuera cometíu'l 22 de mayu de 1963, en Tesalónica por miembros d'estrema derecha. A pesar del intentu de sabotaxe de los sos superiores Sartzetakis prosiguió la investigación y tuvo ésitu na resolución del complexu casu, concluyendo que miembros de la policlía teníen rellación col asesinatu.

Depués del casu Lambrakis, realizó, con sofitu estatal, un posgráu sobre derechu comparáu na Facultá de Derechu y Ciencies Económiques de París. 
Darréu dempués del golpe d'Estáu dau por Georgios Papadopoulos el 21 d'abril de 1967 foi llamáu a tornar a Atenes pola xunta militar. 
El 29 de mayu de 1968 al igual qu'otros 29 maxistraos foi depuestu de les sos funciones llegales por un "Actu Constitucional" del réxime de facto. 
Foi arrestáu dos veces y puestu en prisión mientres más d'un añu, siendo xabazmente torturáu pola policía militar.

Foi lliberáu'l 19 de payares de 1971 por cuenta de la gran presión internacional (especialmente de Francia), ensin aportar a procesáu por un tribunal. 
En 1974, foi rehabilitáu dempués del derrumbe de la dictadura y de la restauración democrática en Grecia. 
Nos años siguientes foi presidente de la Corte d'Apelaciones y finalmente de la Suprema Corte de Xusticia en 1982. Publicó estudios sobre derechu y política, siendo reconcido con honores en dellos países. 

El 9 de marzu de 1985 como integrante del PASOK foi escoyíu Presidente de Grecia pol paralmento por un periodu de 5 años. Cesó nel so cargu'l 4 de mayu de 1990.

## Referencies

## Enllaces esternos
Konstantinos Tsatsos

**Konstantinos Tsatsos** (; ) foi un diplomáticu, intelectual, profesor de derechu y políticu griegu. Foi presidente de Grecia ente 1975 y 1980.

Dempués d'habese graduáu de la Facultá de Derechu de la Universidá d'Atenes, en 1918 ingresó al cuerpu diplomáticu. Depués de completar los sos estudios doctorales (1924-1928) en Heidelberg, Alemaña tornó a Grecia onde se desempeñó como profesor de derechu (1933). En 1941 foi arrestáu y deportáu por oponer se a la dictadura d'Ioannis Metaxas.

Mientres la ocupación alemana de Grecia poles tropes alemanes, participó de la resistencia y depués treslladóse a Oriente Mediu onde taba asitiáu'l gobiernu griegu exiliáu. 

Depués de la Segunda Guerra Mundial, en 1945 retornó a Grecia y participó en política siendo ministru per primer vegada. En 1946, decidió a participar más viviegamente de la vida política del so país, arrenunció al so cargu na Universidá d'Atenes y convirtióse nun miembru activu del Partíu Lliberal. Depués de la formación de la Unión Radical Nacional por Constantinos Karamanlís, en 1955 pasar a ésti partíu y convirtióse n'unu de los colegues más cercanos de Karamanlis, anque magar, idiológicamente, él yera un lliberal de centru y non un conservador. 

Foi integrante del parllamentu y tuvo dellos cargos ministeriales hasta la dictadura asocedida ente 1967 y 1974. Sol primer exerciciu del cargu de Primer Ministru de Karamanlis (1955-1963) sirvió per dellos años como Ministru d'Alministración Pública.

Depués de la restauración democrática en 1974 foi electu nuevamente como miembru del parllamentu y desempeñó el cargu de Ministru de Cultura.

En 1975, foi electu Presidente de la República pol parllamentu, retirándose depués de cumplir el términu de cinco años.

## Referencies

## Enllaces esternos
Antonio Basilio Cuervo

**Antonio Basilio Cuervo Urisarri** foi un militar, xeógrafu y políticu colombianu, nacíu'l 13 de xunu de 1834 en Bogotá, fináu ellí mesmu'l 19 de febreru de 1893. 

Fíu del ex vicepresidente Rufino Cuervo y hermanu del afamáu filólogu Rufino José Cuervo Urisarri; recibió una completa formación hasta algamar el títulu d'abogáu nel Colexu Mayor de La nuesa Señora del Rosariu, magar dende bien nuevu arreyar n'asuntos militares, participando nes guerres civiles de 1851 y 1854 a nome del Partíu Conservador. 

Darréu dedícase (al pie de la acitivdad militar) al estudiu de los problemes fronterizos del país, convirtiéndose nuna de les principales autoridaes na materia. En 1892, yá retiráu como xeneral d'exércitu, ye designáu Ministru de Gobiernu por Miguel Antonio Caro, quien-y encarga'l Poder Executivo ente'l 16 y el 17 de xineru de 1893, mientres una revuelta d'artesanos.

## Referencies

## Enllaces esternos
Phaedon Gizikis

**Phaedon Dimitriou Gizikis** (Φαίδων Γκιζίκης)  oficial del exércitu griegu y Presidente de Grecia ente 1973 y 1974. 

Nacíu en 1917, Phaedon Gizikis foi un militar de carrera. En 1967 sofitó'l golpe d'estáu de Georgios Papadopoulos y recibió dellos cargos militares duranté la dictadura qu'él sofitu.

Diéron-y el títulu figurativu, pero de poca relevancia política de Presidente de la República'l 25 de payares de 1973 depués de que Papadopoulos fuera espulsáu por Dimitrios Ioannides como xefe del réxime, nel marcu de lluches internes.

Depués de la cayida de la dictadura de 1974, caltener nel so puestu por cuatro meses más, mientres la transición llamada Metapolitefsi, hasta que la nueva Constitución foi promulgada. Foi reemplazáu por Michail Stasinopulos.

Depués de la so cayida, retirar del exércitu. En 1976, un conseyu militar punxo fin al procedimientu xudicial contra él y 88 otros oficiales antiguos acusaos de traición y motín por collaborar cola xunta anterior.

Entró nun aislamientu, morriendo ciegu y aprobetáu nel 27 de xunetu de 1999, nel hospital militar NIMTS n'Atenes.

## Referencies

## Enllaces esternos