Seleición masculina de fútbol d'Arxentina

La **[[seleición de fútbol]] d'[[Arxentina]]** ye l'equipu representativu de dichu país nes competiciones oficiales. La so organización ta al cargu de l'Asociación del Fútbol Arxentino (AFA), perteneciente a la Confederación Suramericana de Fútbol (Conmebol). Xugó'l primer partíu internacional fora d'Arxentina el 16 de mayu de 1901, en Montevidéu, contra la Seleición de fútbol d'Uruguái.

Ye unu de los equipos más esitosos del fútbol mundial. Foi campeona en dos oportunidaes de la Copa Mundial de Fútbol (1978 y 1986) y finalista n'otros trés casos (1930, 1990 y 2014). Arxentina ye, depués d', la segunda seleición que más vegaes ganó la Copa América, llográndola en 14 ocasiones (1921, 1925, 1927, 1929, 1937, 1941, 1945, 1946, 1947, 1955, 1957, 1959-I, 1991 y 1993). Amás ye la seleición que más subcampeonatos llogró na competición, con catorce (1916, 1917, 1920, 1923, 1924, 1926, 1935, 1942, 1959-II, 1967, 2004, 2007, 2015 y 2016). Tamién llogró en 1992 la «copa Rei Fahd» —renomada y oficializada a partir de 1997 como Copa FIFA Confederaciones—, en cuantes qu'en 1995 y 2005 xugó'l partíu definitoriu de dichu tornéu.

Considérase una de les grandes potencies de la historia del fútbol internacional, figurando cuarta na tabla histórica de los mundiales con un total de 140 puntos. Amás, a nivel de seleiciones mayores ye una de les trés seleiciones con más copes oficiales de la historia, con diecinueve títulos, cuntándose les dos Copes Mundiales, les catorce Copes América, copa Confederaciones, a les que se deben sumar dos competencies interconfederativas: el Campeonatu Panamericanu de Fútbol de 1960 y la Copa Artemio Franchi de 1993.

Nos Xuegos Olímpicos la seleición absoluta llogró'l so mayor llogru nos Xuegos Olímpicos de 1928, al consiguir la medaya de plata. Pela so parte, la seleición olímpica llogró la medaya d'oru en 2004 y en 2008, y la medaya de plata nos 1996. Amás llogró numberoses medayes n'otres competiciones oficiales pal COI con seleiciones formaes con xuveniles, ganó: cuatro medayes d'oru, dos de plata y trés de bronce nos Torneos Preolímpicos; seis d'oru, dos de plata y trés de bronce, nos Xuegos Panamericanos; y dos d'oru y una de plata nos Xuegos ODESUR.

Arxentina y  son les úniques seleiciones del mundu que ganaron la Copa Mundial, los Xuegos Olímpicos, la copa Confederaciones, la Copa Intercontinental de Seleiciones (Copa Artemio Franchi) y la so respeutiva copa rexonal (Copa América y Eurocopa, respeutivamente).

L'escoyíu xuvenil sub-20 ye'l máximu campeón de la Copa Mundial de la categoría, con 6 títulos en 1979, 1995, 1997, 2001, 2005 y 2007. Amás foi finalista na edición de 1983.

Coles mesmes, l'escoyíu xuvenil sub-17 llogró xubir al podiu de la Copa Mundial al llograr los terceros llugares nos mundiales de 1991, 1995 y 2003. Amás de llegar a instancies de semifinales terminando na cuarta posición en 2001 y 2013.

Arxentina ganó un total de 48 título internacionales oficiales sumando los consiguíos a nivel de seleiciones mayores y de xuveniles, lo que la convierte na segunda seleición más gallardoniada nel mundu, detrás de Brasil.

Grandes xugadores de la historia futbolística pasaron por esta seleición, ente los cualos destaquen el volante Diego Armando Maradona (consideráu como unu de los meyores xugadores de la historia, siendo escoyíu Meyor Xugador del Sieglu XX nuna votación realizada nel añu 2000 nel sitiu web de la FIFA), el delanteru Alfredo Di Stéfano (quien fuera presidente d'honor del Real Madrid dende'l 5 de payares de 2000 hasta'l so fallecimientu en xunu de 2014, y escoyíu como unu de los cinco Meyores Xugadores del Sieglu XX pola IFFHS y tamién por tolos ganadores del Balón d'Oru hasta 1999), el delanteru Mario Alberto Kempes (Goliadores de la Copa Mundial de Fútbol máximo goliador del Mundial de 1978, premiáu col Once d'Oru al meyor xugador d'Europa nesi mesmu añu y escoyíu pola IFFHS como'l 6ᵘ meyor xugador arxentín del sieglu XX), y el delanteru Lionel Messi (máximu ganador del FIFA Balón d'Oru con cuatro trofeo, al que se-y debe cuntar unu más, yá que llogró'l postreru Balón d'Oru, dau pola revista *[[France Football]]*, antes de la unificación d'esti premiu col de Xugador Mundial de la FIFA, producida en 2010).

En marzu de 2007 algamó per primer vegada'l primer puestu nel ranking FIFA. Aquella mención duró-y solo esi mes, anque n'ochobre de 2007 volvió allugase al tope de la clasificación hasta xunetu de 2008. Darréu, volvió algamar el primer llugar ente xunetu y ochobre de 2015, y dende abril de 2016 hasta marzu de 2017.

## Historia
#### Primer partíu

**Uruguái:** E.Sardeson (*[[Club Nacional de Football|Nacional]]*); C. B. Poole (cap.) (*Nacional*), E. Cardenal (*Nacional*), J. López (*[[Albion Football Club|Albion]]*), F. A. Cutler (*Nacional*), M. Ortiz Garzón (*Nacional*), J. Sardeson (*Nacional*), J. A. Morton (*Albion*), W. L. Poole (*Nacional*), A. F. Lodge (*Nacional*) y Bolívar Césped (*Nacional*).

**Arxentina:** R. W. Rudd (*[[Lomas Athletic Club|Lomas Athletic]]*), W. Leslie (*[[Quilmes Atlético Club|Quilmes]]*) y A. C. Addecot (*[[Belgrano Athletic Club|Belgrano Athletic]]*), A. A. Mack (*[[Alumni Athletic Club|Alumni]]*), H. Rattcliff (*Belgrano*), E. L. Duggan (*Belgrano*), G. E. Leslie (*Lomas Athletic*), J. O. Anderson (cap.) (*Lomas Athletic*), S. O. Leonard (*Alumni*), Ch. E. Dickinson (*Belgrano Athletic*) y G. N. Dickinson (*Belgrano*).

### Primeres décades (1901–1930)
#### L'entamu

Arxentina xugó'l so primer partíu internacional el 16 de mayu de 1901 ante Uruguái, en Montevidéu, con trunfu 3-2. En Buenos Aires xugó per primer vegada'l 13 de setiembre de 1903 ante'l mesmu rival, y perdió 2-3.

Mientres los sos primeros años d'esistencia, l'equipu nacional xugó namái partíos amistosos hasta 1905, cuando se celebró la primer edición de la Copa Lipton. Foi una copa entamada poles asociaciones de fútbol arxentino y uruguayu, que la so última edición foi xugada en 1992. El primer títulu oficial ganáu per Arxentina foi en 1906, ganando a Uruguái 2–0 en Montevidéu. Esi mesmu añu, Arxentina tamién xugó la Copa Newton, otra competencia entamada por dambes asociaciones, ganando'l troféu en venciendo a Uruguái 2–1 en Buenos Aires.

Nos años siguientes, Arxentina xugaba partíos namái contra equipos suramericanos una y bones les demás seleiciones alegaben que los viaxes yeren llargos y el desenvolvimientu de la primer guerra mundial.

Arxentina ganaría cuatro Copes Newton consecutives ente 1907 y 1911, y cuatro Copes Lipton de 1906 a 1909. Dempués de delles victories uruguayes, Arxentina ganó les copes Lipton 1913, 1915 y 1916 y la Copa Newton 1916.

En 1910 realizar na Arxentina la Copa Centenariu Revolución de Mayu, un tornéu en conmemoración del centenariu de la Revolución de Mayu. Foi'l primer tornéu internacional de seleiciones en Suramérica en que participaron más de dos seleiciones nacionales. Primeramente, solo xugárense torneos internacionales ente les seleiciones d'Arxentina y , na Copa Newton, la Copa Lipton o la Copa Honor Arxentino. Los albicelestes ganaron los sos 2 partíos y fueron campeones: ganaron 5 a 1 a  y 4 a 1 a Uruguái y el goliador del tornéu foi'l delanteru de Rosario Central Harry Hayes, con 3 tantos. Magar la primer edición oficial de la Copa América producir en 1916, hai quien dicen qu'esti tornéu bien pudo ser el primer Campeonatu Suramericanu. Esta guerra deportiva nun foi incluyida nel historial del certame suramericanu por non ser reconocida oficialmente pola CONMEBOL yá que esta entidá inda nun fuera fundada, fechu qu'asocedió en 1916.

#### Les primeres Copes América (1916–1927)

En 1916, Arxentina celebró'l primer tornéu entamáu por CONMEBOL, el Campeonatu Suramericanu (l'actual Copa América) xugáu en Buenos Aires y Avellaneda y ganáu por Uruguái. El anfitrión más , Chile y Uruguái fueron los únicos equipos qu'xugaron la competencia inaugural. Mientres esi tornéu Arxentina xugó trés partíos, ganando a Chile 6–0 y empatando con Brasil y Uruguái, que se convirtieron en campeones per diferencia de goles. L'equipu de la final foi: Isola, Díaz, Reyes, Martínez, Olazar, Badaracco, Heissinger, Ohaco, H. Hayes, y. Hayes y Perietta.

Arxentina llogró trés subcampeonatos de Copa América nes primeres cuatro ediciones d'esti tornéu continental. En 1916, 1917 y 1920 foi segundu, detrás d'Uruguái, ente qu'en 1919 fuera tercer, quedando a tres puntos de diferencia del campeón, .

A partir de 1921 llegaríen los primeros ésitos oficiales p'Arxentina. La Seleición albiceleste ganó'l so primer títulu na Copa América de 1921, celebrada en Buenos Aires. L'equipu ganó tolos partíos en disputa, ganando a Brasil,  y Uruguái pa llograr seis puntos ensin goles recibíos. Los xugadores notables d'esi equipu fueron el porteru Américo Tesoriere y el delanteru Pedro Calomino. Julio Libonatti foi tamién el máximu goliador del tornéu. Nos años siguientes, Arxentina saldria cuartu en 1922 y subcampeón en 1923, 1924 y 1926.

En 1924, Arxentina xugó un partíu amistosu contra Uruguái nel estadiu de Sportivo Barracas. Cuando namái se xugaren 15 minutos, el delanteru Cesáreo Onzari anotó un gol dende un Corner, ensin que nengún otru xugador tocara la pelota antes d'anotar. Debíu al fechu de qu'Uruguái yera'l campeón olímpicu, esta obra llamábase "gol olímpicu". Esta denominación entá se sigue usando pa esti tipu de goles.El gol foi válidu una y bones FIFA regulara enantes los goles marcaos direutamente dende'l saque d'esquina, como fixo Onzari mientres esi partíu. Según el periódicu *La Nación*, 52.000 aficionaos asistieron al xuegu que terminó con una victoria de l'Arxentina 2–1, onde l'equipu uruguayu abandonó'l campu faltando namái cuatro minutos pa xugar. Los xugadores arxentinos más tarde quexáronse del xuegu aspru de los uruguayos mientres el partíu, ente que los sos rivales tamién se quexaron de l'agresividá de los espectadores locales, quien-y refundiaron botelles a la fin del partíu.

En 1925, el Campeonatu Suramericanu foi realizáu per tercer vegada n'Arxentina, y la *Albiceleste* ganó'l so segundu títulu. L'equipu xugó cuatro partíos y permaneció invictu una vegada más, ganando a Paraguái y Brasil dos veces cada unu, incluyendo la victoria 4–1 contra Brasil con un hat-trick de Manuel Seoane.

Arxentina ganó otru títulu en 1927 llogrando'l Campeonatu Suramericanu celebráu en Perú. L'equipu fixo una gran campaña, terminando invictu con tres victories sobre trés partíos xugaos. L'equipu nacional llogró una gran victoria sobre  (7–1), depués superando a Uruguái por 3–2 y al equipu llocal por 5–1 nel postreru partíu del tornéu. Foi'l tercer títulu suramericanu p'Arxentina.

#### Los Xuegos Olímpicos de 1928 y la Copa América de 1929

En ganando 2 de les postreres 3 Copa América, Arxentina llegaba a los Xuegos Olímpicos d'Ámsterdam 1928 como una de les seleiciones favorites p'alzase col oro olímpicu. L'empiezu foi una goliada 11 a 2 ante . Darréu, esanició a  con un 6 a 3, y en semifinales ganó a  con un contundente 6 a 0. La final tenía de ser ante , que venía de ser campeona nos nos Xuegos Olímpicos de París 1924. Depués d'empatar 1–1, xugóse otru partíu desempate. Finalmente, los uruguayos ganaron a la albiceleste 2 a 1 y Arxentina llogró la medaya de plata con xugadores como Juan Evaristo, Luis Monti, Roberto Cherro, Domingo Tarasconi y Adolfo Zumelzú.

Al equipu olímpicu sumáronse Mario Evaristo y Manuel Ferreira y en 1929, Arxentina ganó la so cuarta Copa América. Los albicelestes acoyeron una nueva edición del Campeonatu Suramericanu terminando invictu una vegada más, ganando a tolos sos rivales: Perú (3–0),  (4–1) y  (2–0) nel postreru partíu xugáu nel Vieyu Gasómetru de Buenos Aires. La mayoría de los xugadores que participaron nel equipu xugaríen p'Arxentina na primer Copa Mundial entamada pola FIFA un añu más tarde.

#### Primer Mundial de Fútbol de 1930: Finalista per primer vegada

Un añu dempués, llegó'l 1ᵘ Campeonatu Mundial de Fútbol n'Uruguái, y la albiceleste diría en busca de revancha por asoceder nos Xuegos Olímpicos d'Ámsterdam 1928. Tres el so debú mundialista el 15 de xunetu de 1930 venciendo a  por 1-0, Arxentina foi dexando rivales nel so camín p'atopase na tan allampada final frente al local y buscar la vengación: 6-3 a , 3-1 a  y 6-1 a . Aquella final tuvo enrarecida por un clima d'alta tensión, na que los visitantes sintiéronse más visitantes que nunca.

Arxentina llega a la final de forma invicta, de la mesma,  l'otru finalista, llega tamién d'igual forma ensin perder nengún duelu; el xuegu foi bien pareyu siendo que'l visitante dir con ventaya al descansu 1-2, pero nel complementu Uruguái llogró revertir la situación imponiéndose 4-2 nel marcador final. Un apináu estadiu Centenariu con 80 mil persones vio como Uruguái volvió vencer nel Clásicu del Río de la Plata. L'arxentín Guillermo Stábile foi'l goliador del tornéu con 8 tantos.

### Ésitos y fracasos (1930–1974)
#### Ausencia en mundiales y claru dominiu continental na Copa América

A partir d'ellí empezaría un periodu d'ausencia d'Arxentina nes Copes del Mundu por desacertaes polítiques de manexu deportivu nes cualos interveníen los gobiernos de vez. En participando na Copa Mundial de 1934 n'Italia con un equipu de segunda llinia y quedar rápido esaniciada en primer fase por  3:2, Arxentina recién volvería a un Mundial en Suecia'58 n'arrenunciando de participar por decisiones polítiques en 1938, 1950 y 1954. Arxentina nun participaría nos mundiales de Francia 1938, la última antes de la segunda guerra mundial, y Suiza 1954 argumentando que tenía d'alternase la organización de la copa ente suramericanos y europeos. La primer Copa del mundu dempués de la guerra foi la Copa Mundial de 1950 celebráu en Brasil, pero Arxentina nun participó por cuenta de un conflictu en 1948 cola Confederación Brasilana de Fútbol porque nun dexó qu'un equipu brasilanu y otru arxentín xugaren un amistosu en Chile, a la que se sumó una fuelga de xugadores y l'éxodu de les sos principales figures como Alfredo Di Stéfano al fútbol de Colombia. Esto tamién provocó qu'Arxentina nun participara na Copa América de 1949 entamada per Brasil, ente que por problemes económicos nun pudo faelo en 1939 y 1953 Entá asina, Arxentina convertir nuna potencia rexonal al llograr les consagraciones nes Copes América llograes en 1937 (so la direición téunica de Manuel Seoane), y en 1941, 1945, 1946, 1947, 1955, y 1957 (so la conducción de Guillermo Stábile) a les que se suman dos subcampeonatos en 1935 y 1942, y el tercer puestu en 1956.

En 1951, Arxentina xugó contra  per primer vegada y fueron derrotaos 2–1 nel Estadiu de Wembley. Un segundu partíu xugar en Buenos Aires el 14 de xunu de 1953, onde Arxentina ganó 3–1, anque'l partíu causó grandes repercusiones n'Arxentina.

#### Los carasucias de 1957 y el desastre de Suecia 1958

L'equipu arxentín participante na Copa América de 1957 ye probablemente'l más recordáu d'esos años por cuenta de les sos xugadores espertos y l'estilu esquisitu de xuegu demostráu nel campu. Arxentina estrozó a  (8–2), Ecuador (3–0), Uruguái (4– 0), Chile (6–2) y Brasil (3–0). L'equipu foi ganáu pol Perú nel postreru partíu, pero ganó'l tornéu por cuenta de qu'acabó primero nel so grupu. La llinia d'ataque, formada por Oreste Corbatta, Humberto Maschio, Antonio Angelillo, Omar Sívori y Osvaldo Cruz, foi llargamente emponderáu daquella, siendo inda recordáu pelos medios de comunicación y los aficionaos al fútbol. Maschio foi'l máximu goliador con 9 tantos.

Arxentina tornó a un mundial dempués de 24 años, más precisamente a la de 1958 celebrada en Suecia. L'equipu sufrió l'ausencia de Maschio, Angelillo y Sívori (xugando na Serie A pero ensin convocar por Stábile pal tornéu), que realizara actuaciones escepcionales en Lima un añu antes. Anque l'equipu formar con xugadores pervalibles, los títulos llograos enantes fixeron pensar que nun sería necesaria una gran preparación pa xugar el Mundial. La situación financiera de los clubes fixeron que'l gran equipu que ganó la Copa América de 1957 en Lima desarmárase rápido, una y bones los principales xugadores fueron tresferíos a Europa, y en segundu llugar porque nun hubo demasiaos enfrentamientos con equipos europeos previu a la competencia mundial: namái en 1956 xugar con Checoslovaquia ya Italia en Buenos Aires, mientas que'l restu, fueron amistosos colos vecinos del continente. Los dirixentes y cuerpu téunicu conocíen pocu del fútbol europeo, y la falta d'esperiencia frente a les seleiciones europees se evidenció una vegada rematáu'l tornéu.

Arxentina perdió ante Alemaña Federal 3-1 nel primer partíu y ganó ante Irlanda del norte nel segundu partíu. Arxentina foi finalmente cutida por Checoslovaquia 6–1, una de les peores derrotes d'un equipu nacional nuna Copa del mundu y foi esaniciáu de la competencia. El mal desempeñu llamábase "'el desastre de Suecia'". Dempués de que l'equipu llegó a Buenos Aires, 10.000 persones esperaben nel Aeropuertu Internacional d'Ezeiza pa faltalos.

#### Una pequeña revancha en 1959 y 1960
Al añu siguiente d'aquel fracasu mundialista, llegó una pequeña revancha: el  de Pelé, Zagallo, Didí, Vavá, Nilton Santos, y otres tantes estrelles que venía de ser Campeón del Mundu en Suecia 1958 xugó'l Campeonatu Suramericanu de 1959 n'Arxentina con tolos sos titulares. La última fecha definiría'l títulu ente arxentinos y brasilanos, una y bones dambos lideraben les posiciones con 10 y 9 puntos respeutivamente. Ante unes 85 mil persones (cola capacidá enchida) el 4 d'abril nel Estadiu de River Plate xugóse'l postreru partíu definitoriu del tornéu ente los grandes rivales suramericanos. El partíu remató 1-1, con gol de Pizzuti p'Arxentina y Pelé pa Brasil. Asina, col empate final, el títulu quedó en manes d'Arxentina, que volvió ganar una nueva Copa América ante la so xente, lo cual dexó-y alzar se col so docenu títulu continental. L'equipu foi entrenáu por un Triunviratu compuestu por Victorio Spinetto, José Della Torre y José Barreiro, sustituyendo a Guillermo Stábile tres les sos 19 años de permanencia na seleición nacional. Arxentina nun ganaría una Copa América hasta 1991, cuando l'equipu entrenáu por Alfio Basile llogró'l troféu en Chile.

En 1959, José Manuel Moreno convertir n'entrenador d'Arxentina, anque nun pasó enforma tiempu col equipu. Sol so coaching, Arxentina xugó la Campeonatu suramericanu n'Ecuador, onde l'equipu ganó a Paraguái 4–2, empató colos anfitriones 1–1 y sufrió una gran derrota por 5–0 a manes d'Uruguái, anque l'equipu llogró una gran victoria de 4–1 contra Brasil con tres goles de José Sanfilippo nel postreru partíu. Una vegada rematáu'l tornéu extra, Moreno dexó'l so llugar y Guillermo Stábile empezó'l so 2ᵘ periodu como entrenador del equipu nacional d'Arxentina.

Arxentina consiguió'l so primer títulu interconfederativo al conquistar el Campeonatu Panamericanu de Fútbol de 1960, un tornéu entamáu pola CONMEBOL y la Concacaf, nun intentu por unificar los dos confederaciones. Y anque nos siguientes años nun ganó la Copa América, siguió demostrando supremacía a nivel continental, pero nun atopaba una fayadiza organización interna como p'afigurar esi potencial futbolísticu en Copes del Mundu. Esi mesmu añu l'equipu sufrió trés ganes en Brasil: dos d'elles na Copa Roca y la siguiente na Copa atlántica. Esi foi'l postreru partíu onde Arxentina foi entrenada por Stábile nel so segundu mandatu, siendo sustituyíu por Victorio Spinetto.

En 1961, Arxentina empecipió una xira per Europa, xugando contra  (2:0),  (0:2),  (1:4), Checoslovaquia (3:3) y la  (0:0). Dempués d'un curtiu periodu de tiempu entrenáu por José D'Amico, Juan Carlos Lorenzo fíxose cargu del equipu. Arxentina fixo un mal desempeñu nel Mundial de 1962, siendo derrotáu per Inglaterra (3–1) pa ser esaniciáu del tornéu en fase de grupos.

#### La Copa de les Naciones y l'escándalu de Rattín
Nel Campeonatu Suramericanu 1963, Arxentina, siendo dirixíu por Horacio Torres, terminó terceru nel tornéu, anque l'equipu algamó importantes victories sobre Brasil (3 – 0), Ecuador y Colombia, pero perdió en Bolivia y Perú. Esi mesmu añu, Arxentina tamién foi ganada per Brasil na Copa Roca.

En 1964, Arxentina ganó la Copa de les Naciones, un tornéu entamáu pola Confederación Brasilana de Fútbol pa conmemorar el so 50 aniversariu. Arxentina participó nel campeonatu col debú de José María Minella como téunicu, xunto con Brasil, Inglaterra y Portugal. Depués llamada «una pequeña Copa del mundu», la Copa de les Naciones considérase «el primer gran títulu» ganáu pola Arxentina. L'equipu remaneció invictu ganando tolos partíos xugaos, con un gran 3–0 sobre Brasil. La victoria sobre Brasil foi bien emponderada polos medios de comunicación por cuenta de que los brasilanos nun perdíen como llocales dende'l Maracanazo, en 1950. Arxentina remató'l tornéu ensin goles recibíos.

Arxentina, inda entrenada por Minella, clasificó pa la Copa Mundial de 1966 celebrada n'Inglaterra. Tres esti llogru, Minella dexó l'equipu, siendo sustituyíu interinamente por Osvaldo Zubeldía. Juan Carlos Lorenzo fíxose cargu de la escuadra, empezando la so segunda esperiencia nel equipu nacional.
Arxentina debuta nel grupu 2 de la Copa del mundu, ganando a España por 2–1, empatando contra Alemaña Federal 0 – 0 y ganando contra  por 2–1, clasificando pa los cuartos de final onde l'equipu foi ganáu pol equipu anfitrión 1–0.

Foi un partíu polémicu onde'l centrocampista Antonio Rattín foi espulsáu pol árbitru alemán Rudolf Kreitlein acusando insultos, a pesar de que l'árbitru nun falaba español. Rattín taba tan indignáu cola decisión, creyendo que l'árbitru yera partidariu d'Inglaterra, que se negó a dise. Como una manera d'amosar el so disgustu, sentóse na alfombra colorada acutada n'esclusiva pa la Reina d'Inglaterra. Finalmente tuvo que ser escoltáu del campu por dos policíes y como señal final de disgustu, engurrió'l banderín británicu del córner antes de ser escoltáu fora. Esti incidente, y otros qu'arrodien el mesmu xuegu, empezó la rivalidá duradera ente dambos equipos nacionales, anque per otra parte, dexó la institución de tarxetes marielles y coloraes nel fútbol, una solución escurrida por FIFA dempués de la chispa qu'activa l'incidente. Anque Arxentina nun tuvo una gran actuación, los xugadores fueron bien recibíos pol ensame n'Ezeiza, en parte debíu al incidente con Rattín y l'alfombra de la reina, onde'l mesmu Rattín más tarde diz que «nun sabía ónde se sentara».

#### La non clasificación a Méxicu '70
El siguiente pasu pal equipu foi'l Campeonatu Suramericanu 1967, realizáu per Uruguái. Arxentina, dirixida por Jim Lópes, fixo una bona campaña, ganando cinco sobre seis partíos en xuegu, siendo derrotáu namái pol equipu anfitrión y terminó segundu.

Mientres 1967 y 1969, l'Asociación del Fútbol Arxentín nomó cinco entrenadores distintos a la seleición nacional: Carmelo Faraone (dirixó dos partíos), Renato Cesarini (5), José María Minella (8), Humberto Maschio (4) y Adolfo Pedernera (4). Nesos años, Arxentina xugó una serie de partíos amistosos, la mayoría d'ellos siendo equipos suramericanos y unos pocos equipos europeos. En 1969, Arxentina empezó la clasificación pa la Copa Mundial de 1970 sol mandu de Pedernera. L'equipu nacional compartió'l so grupu con Bolivia y Perú, perdiendo los dos primeros partíos xugaos como visitante. Anque Arxentina ganó'l próximu partíu (contra Bolivia, 1–0), l'empate 2-2 contra Perú nel postreru partíu (xugáu en La Bombonera) dexó que l'equipu peruanu fuera unu de los representantes suramericanos na Copa del mundu, eliminando a Arxentina. Hasta la fecha, esta sigue siendo la única vegada qu'Arxentina nun pudo calificar pa una Copa del Mundu. Esti mal rindimientu sigue siendo consideráu como una de les mayores frustraciones d'Arxentina na so historia.

#### Mundial d'Alemaña de 1974
Dempués de la frustración de 1969, la AFA nomó a Juan José Pizzuti, que ganara la Copa Intercontinental con Racing Club trés años antes, como entrenador de la seleición nacional. Pizzuti dirixó mientres trés años, nel qu'Arxentina xugó dellos xuegos amistosos contra equipos suramericanos, incluyendo'l títulu de Copa Roca 1971. En 1972, Arxentina foi convidada a xugar la Copa Independencia de Brasil, onde l'equipu nun llogró bones resultancies.

Dempués de la Copa Independencia, Pizzuti foi sustituyíu por Omar Sívori, el xugador más notable de la Copa América 1957. La clasificación pa la Copa Mundial de 1974 empezó en setiembre de 1973, onde Arxentina compartió'l so grupu con Bolivia y Paraguái. Bolivia solía xugar en La Paz, onde los xugadores arxentinos sufrieron la falta d'osíxenu y otros efeutos causaos por el mal d'altor. Pa evitar entueyos, Sívori decide preparar un equipu pa xugar n'altitú. Siguiendo les sos instrucciones, Miguel Ignomiriello, el so númberu 2, llevó a munchos xugadores a Tilcara por que se aclimataren a l'altitú.Arxentina ganó'l partíu 1–0. Esi equipu foi moteyáu *la seleición pantasma* por cuenta de la falta d'organización esistente na AFA nesi momentu, lo que significó que los medios de comunicación nun pudieren llograr información sobre l'equipu mientres la so permanencia en Tilcara. Años dempués, Mario Kempes reveló que los mesmos xugadores teníen qu'entamar dellos partíos amistosos pa consiguir dineru pa mercar comida porque l'asociación escaecer d'ellos por completu.Arxentina ganó los otros xuegos contra Bolivia y Paraguái (4–0 y 3–1 respeutivamente, dambos en Buenos Aires), finalmente clasificando pa la Copa del mundu.

Dempués de clasificar pa la Copa Mundial de 1974, Sívori foise y foi sustituyíu por Vladislao Cap. Con un nuevu entrenador, una vegada más, Arxentina fixo un mal desempeñu nun mundial. Fueron ganaos per Polonia por 3 – 2, siguíu por un empate 1–1 con Italia. Nel postreru partíu de la primer ronda, Arxentina ganó a  4–1, llogrando la clasificación a la segunda ronda, onde l'equipu perdió ante los Países Baxos de Johan Cruyff por 4-0 y Brasil por 2-1, terminando con un empate 1 – 1 ante Alemaña Democrática. Arxentina terminó postrera nel grupu y octava na tabla xeneral.

### Era Menotti (1974–1982)

#### En busca de nuevos talentos
El probe desempeñu n'Alemaña 74 y la designación d'Arxentina como sede de la Copa del Mundu de 1978 obligó a la AFA a realizar cambeos nel fútbol arxentino. David Bracuto foi nomáu Presidente de la AFA en 1974 y ufiertó-y a César Luis Menotti el cargu d'entrenador, que Menotti aceptó so delles condiciones, que los xugadores arxentinos menores de 25 años nun tienen de ser vendíos a clubes estranxeros.Menotti empezó a percorrer y esplorar tol país, club per club, en busca de nuevos valores. Formó d'esta manera un escelente plantel con figures como Fillol, Passarella, Tarantini, Bertoni, Olguín, Luque, Valencia, Houseman, Ardiles y Kempes ente otros grandes xugadores.

Menotti debutó'l 12 d'ochobre de 1974 nun partíu amistosu contra España. Arxentina empezó una llarga preparación pa la Copa Mundial de 1978 que s'agospiaría na tierra natal per primer vegada, xugando partíos amistosos y torneos. Mientres esos años, Arxentina xugó un total de 33 partíos. L'añu 1977 foi tamién el debú internacional de Diego Maradona, que xugó per primer vegada a los 16 años contra Hungría. El partíu celebrar en Buenos Aires con una gran victoria p'Arxentina por 5–1.

Arxentina tamién xugó la edición de la Copa América 1975, onde per primer vegada nun tenía una sede fixa. Tolos partíos fueron xugaos en cada país al traviés del tornéu. Arxentina debutó goliando a Venezuela 5-1 y 11-0 pero perdió ante Brasil nos dos partíos (2–1 y 1–0). Brasil clasificó a la siguiente etapa y l'equipu foi esaniciáu.

En 1978, empezaron los preparativos finales pa la Copa del Mundu, xugando dellos partíos contra equipos suramericanos y europeos. Anque Maradona yera consideráu unu de los meyores xugadores del mundu, Menotti nun lo incluyó na llista definitiva pal tornéu. Delles fontes afirmen que la Xunta Militar que gobernó l'Arxentina nesi entós indució a Menotti pa incluyir al centrocampista de River Plate, Norberto Alonso en llugar de Maradona, y que Menotti casi ensin dulda sabía que'l prodixosu talentu de 17 años d'edá nun sería capaz de remanar la inmensa presión y atención nel mayor eventu deportivu de la historia Arxentina. Sicasí, otros periodistes afirmen qu'había demasiaos mediocampistes ofensivos.

#### Campeón del Mundu en casa: el Mundial d'Arxentina de 1978

Arxentina finalmente debutó'l 2 de xunu de 1978 contra Hungría, ganando 2–1. Depués ganó a Francia por 2–1 nel segundu xuegu y clasificó pa la segunda ronda, anque l'equipu perdió ante Italia por 1–0, terminando segundu nel grupu A. Na segunda ronda, Arxentina asitiar nel grupu 1 compartiendo con Brasil, Polonia y Perú. Nel primer partíu, Arxentina venció a Polonia 2–0, dambos goles de Mario Kempes. El siguiente xuegu foi contra la potencia de Brasil na que'l xuegu terminó con un empate 0–0.

El postreru partíu yera ante la seleición peruana. Arxentina y Brasil llegaben colos mesmos puntos (3) anque la verdeamarelha con mayor diferencia de gol. Brasil ganó'l so partíu ante Polonia por 3:1. Con esta resultancia terminaba con 5 puntos y +5 de diferencia de gol. Arxentina debía, pa llegar a la final, ganar el so partíu con una ventaya de 4 goles más que'l so rival, yá que tenía una diferencia de gol de +2. Increíblemente los locales llograron imponese a Perú por 6:0 y clasificase asina a la final. La naturaleza de la victoria d'Arxentina alimentó rumores de que'l partíu foi iguáu.

Esa gran victoria sobre Perú dexó a Arxentina xugar la final ante Holanda. El 25 de xunu de 1978, nel Estadiu Monumental en Buenos Aires, Arxentina xugó la so segunda final de la Copa del mundu. Mario Kempes dio a Arxentina la delantrera nel minutu 38, pero l'equipu holandés foi capaz de responder nel minutu 82 pa empatar 1:1. El xuegu foi a tiempu suplementariu y Mario Kempes una vegada más dio a los arxentinos la ventaya y Daniel Bertoni amestó otru gol que selló la victoria pa l'Arxentina 3:1, que se convirtió nel segundu equipu suramericanu en ganar la Copa del mundu na so tierra natal. Kempes non yá foi'l xugador más notable del equipu, sinón tamién el goliador del tornéu con seis goles. Asina, la Seleición Arxentina cortaba una racha de 18 años ensin el llogru d'un títulu oficial de la so seleición absoluta, una y bones l'últimu llogru d'esa índole fuera nel Campeonatu Panamericanu 1960.

;Plantía 

#### Dempués del ésitu
Dempués del ésitu de la Copa del mundu, Menotti siguió como entrenador y Arxentina xugó un partíu amistosu como preparación pa la Copa América 1979. Maradona anotó'l so primer gol na seleición mayor contra  en Glasgow, onde Arxentina ganó 3–1.En 1979, Arxentina participó na Copa América 1979. L'equipu compartió'l so grupu con Brasil y Bolivia, dambos ganaron a Arxentina. Arxentina ganó'l segundu partíu a Bolivia 3–0, pero empató con Brasil 2–2 nel postreru partíu y foi esaniciáu del tornéu.

El puntu culminante foi la Copa Mundial de Fútbol Xuvenil de 1979 llograda pol equipu sub-20 en Tokiu. L'equipu, tamién entrenáu por Menotti, ganó'l tornéu con Maradona y Ramón Díaz como los líderes y los xugadores más destacaos de la escuadra. El tornéu foi tamién el primer campeonatu oficial que xugó Maradona nun equipu nacional.

Por cuenta de que Arxentina nun precisaba clasificase pa la próxima Copa del mundu por ser el campeón vixente, l'equipu nacional xugó una serie de partíos como preparación pa la competición. En 1980 nun hubo torneos oficiales polo que l'equipu percorrió Europa y tamién entamó xuegos amistosos en delles de les ciudaes más importantes d'Arxentina como Mar del Plata, Córdoba y Mendoza. Arxentina participó nel Mundialín, un tornéu auspiciado per Uruguái en conmemoración del 50 aniversariu del primer tornéu de la Copa del Mundu, onde l'equipu ganó a Alemaña Federal y empató con Brasil pa ser esaniciáu na primer fase.

#### Mundial d'España de 1982

En 1982 Arxentina viaxó a España pa participar nel Mundial 1982 ente qu'Arxentina lluchaba na Guerra de Malvines col Reinu Xuníu dempués de la invasión a les Islles Malvines, ordenáu pol Presidente de facto Leopoldo Galtieri el 2 d'abril.

L'alliniación basar nel equipu de 1978 cola incorporación de Diego Maradona (que ganara un títulu nacional xugando nun nivel altu) y Ramón Díaz. L'equipu llegó a España como un gran favoritu pa ganar la Copa. Arxentina debutó con una derrota 1–0 ante Bélxica en Barcelona. Había tensiones internes dientro del campu ente los xugadores más vieyos y más nuevos, y esto causó problemes. Sicasí, l'equipu recuperar al ganar a Hungría (4–1) y El Salvador (2–0) llogrando la clasificación pa la siguiente etapa. Na segunda ronda, Arxentina compartió grupu con Italia y Brasil, siendo derrotáu por dambos (3–1 y 2–1) y esaniciáu del campeonatu. Maradona nun pudo amosar les sos habilidaes mientres el tornéu, sufriendo'l duru xuegu de rivales (especialmente'l de Claudio Gentile nel xuegu contra Italia). Eventualmente sería espulsáu pol árbitru dempués de patiscar al xugador brasilanu Batista na vería.Otros xugadores que tuvieron fueron Juan Barbes, Gabriel Calderón (del equipu ganador del campeonatu xuvenil), Patricio Hernández, Julio Olarticoechea, Enzo Trossero y Jorge Valdano.

El fracasu na Copa del Mundu causó que Menotti dexara'l so puestu. A pesar de les males actuaciones, l'equipu nacional algamó dos títulos mundiales (mayor y sub 20) mientres los nueve años con Menotti como direutor téunicu. Esa foi la primer vegada qu'Arxentina entamó y llevó a cabu un trabayu al llargu plazu con oxetivos claros y serios.

### Era Bilardo (1982–1990)

#### Camín a Méxicu
Pa sustituyir a Menotti, la AFA escueye a Carlos Salvador Bilardo, que ganara'l Metropolitanu 1982 con Estudiantes de La Plata. Bilardo yera famosu pol so perfeccionismu y obsesión cola táctica y la estratexa del xuegu, que llamó l'atención tantu de siguidores como críticos. La era de Bilardo empezó en mayu de 1983 con un empate 2–2 con Chile en Santiago. Poco dempués Arxentina xugó la Copa América 1983, el primer tornéu oficial con Bilardo. L'equipu foi esaniciáu na primer ronda con 3 empates (2 con Ecuador y un 0–0 con Brasil), ganando'l so únicu partíu 1–0 a Brasil en Buenos Aires.

L'equipu foi formáu por futbolistes puramente de la Primer División d'Arxentina, siendo dalgunos d'ellos los arqueros Ubaldo Fillol y Nery Pumpido, los defensores Néstor Clausen, José Luis Brown, Enzo Trossero, Julio Olarticoechea y Roberto Mouzo; los mediocampistes Claudio Marangoni, Jorge Burruchaga, Alejandro Sabella y José Daniel Ponce; y los delanteros Ricardo Gareca y Alberto Márcico.

Dempués de la Copa América, Arxentina viaxó a Calcuta pa xugar la Copa Nehru, y depués xugó una serie d'amistosos antes de les eliminatories a la Copa Mundial de 1986 en Méxicu. L'equipu fixo una xira esitosa n'Europa onde ganó los trés partíos xugaos, incluyendo un 3–1 contra Alemaña Federal en Düsseldorf. En mayu de 1985, Arxentina xugó'l so primer partíu de clasificación contra , ganando 3–2 de visitante. Arxentina ganó trés partíos consecutivos, a Colombia (3–1 en Bogotá, 1–0 en casa) y Venezuela (3–0 de llocal) pero perdió ante Perú 1–0 en Lima nun partíu onde'l mediocampista peruanu Claudio Reyna marcó a Maradona con escesiva asperez, anque nun foi amonestado pol árbitru.

Arxentina xugó'l postreru partíu de les eliminatories contra Perú en Buenos Aires. L'equipu visitante ganaba por 2–1 clasificando pa Méxicu, pero nos últimos minutos del partíu una recordada xugada de Daniel Passarella remató col tantu de Ricardo Gareca señaló'l 2–2 definitivu que-y dexó a Arxentina ser unu de los cuatro representantes suramericanos en Méxicu.

A pesar de que dirixó al equipu a una nueva clasificación pa una Copa del mundu, Bilardo foi criticáu pelos medios de comunicación que se centraron nel baxu nivel del equipu mientres el procesu. Dellos periodistes tamién acusaron a Bilardo de xugar defensivamente, dexando tras l'históricu afitáu arxentín de pases curtios y regates según el so puntu de vista. * [[Clarín (diariu)|Clarín]]* , el diariu más popular d'Arxentina, foi unu de los opositores más duros del DT, y el mesmu Bilardo declaró que Clarín llamó al Presidente de la AFA Julio Grondona pa pidi-y que despidiera al entrenador.

Antes de la Copa del mundu, Arxentina percorrió Europa perdiendo con  (unu de los favoritos pa ganar la Copa) y  y ganando a  por 7–2.

#### Bicampeón del Mundu: el Mundial de Méxicu de 1986

Arxentina entró na Mundial de 1986 cola esperanza puesta casi puramente na so máxima estrella d'esi momentu, Diego Maradona. Arxentina foi asitiada nel grupu A xunto a , , y Corea del Sur. Nel primer partíu, Arxentina pudo vencer a Corea del Sur 3–1. El segundu partíu foi contra Italia, un oponente más duru. Italia tomó la delantrera nel minutu 6, pero Diego Maradona respondió nel minutu 34. El xuegu terminó más tarde con un empate 1–1. El postreru partíu foi contra Bulgaria, que resultó nuna victoria 2–0; polo tanto Arxentina pasó a la siguiente ronda siendo la primera nel grupu.

Arxentina entró nos octavos de final contra Uruguái en Puebla. El xuegu de temperamentu caliente terminó nuna victoria 1–0 p'Arxentina. De siguío, Arxentina treslladar a los cuartos de final, xugando ante Inglaterra nel Estadiu Azteca en Ciudá de Méxicu. El xuegu empezó bien uniformemente, con dambos equipos consiguiendo posibilidaes de marcar. La primer metá terminó cola Arxentina teniendo la mayoría de la posesión pero incapaz de marcar pola defensa dura inglesa. Seis minutos dempués de la segunda metá, Maradona anotó un polémicu gol nel qu'usó la so mano; una vegada rematáu'l partíu, Maradona llamar "*[[La mano de Dios]]*", almitiendo explícitamente la infraición. La xugada empezó con un error defensivu de Steve Hodge, que pasó la pelota incorreutamente de nuevu al so porteru, Peter Shilton. Nesi momentu, Maradona siguía cola so carrera, algamó'l balón primeru y anotar col so puñu esquierdu. Dempués del gol, Maradona miró al árbitru por una fraición de segundu antes d'empezar el so festexu, y al velo dubiosu animó a los sos compañeros d'equipu a que lo abrazaren por que el árbitru convalidar. Cuatro minutos dempués d'esa xugada, Maradona anotó un gol que la xente llamó *"[[Gol del Sieglu|El gol del sieglu]]*" debíu al esfuerciu individual de Maradona, quien empezó la so carrera detrás de la llinia de metá de cancha, pasó cuatro mediocampistes ingleses (regatió al mediocampista Terry Butcher dos veces) y regatió alredor de Shilton, finalmente anotando'l gol que dexó a Arxentina ganar el partíu, 2–1. Esa victoria foi bien celebrada debíu non yá a la rivalidá ente dambos equipos, sinón qu'Arxentina perdiera la guerra de les Malvines a manes del exércitu británicu cuatro años antes.

Nes semifinales, Arxentina ganó a Bélxica 2–0 nel Estadiu Azteca p'avanzar a la final contra Alemaña Federal. Depués Arxentina ganó'l partíu final, xugáu nel Azteca colo que ganó'l so segundu títulu de la Copa Mundial. José Luis Brown abrió'l marcador p'Arxentina, depués l'equipu aumentó la diferencia con un gol de Jorge Valdano. Alemaña reaccionó colos goles de Karl-Heinz Rummenigge y Rudi Völler, qu'igualaron el xuegu en 2–2. Namái tres minutos más tarde del gol de Völler, Diego Armando Maradona recibió'l balón nel mediu del campu arrodiao de rivales y ensin casi posibilidaes de xuegu, llogró magistralmente penerar un pase a Jorge Burruchaga quien marcó'l gol ganador nel minutu 83, dando a Arxentina una victoria de 3–2 sobre Alemaña. Sacáronse seis tarxetes marielles nesti partíu, lo que foi una cifra récor hasta la final de 2010. Otru datu interesáu: este ye l'únicu partíu en Mundiales nel cual Arxentina ganó-y a Alemaña, el restu fueron empates o victories pa los xermanos.

Arxentina permaneció invictu nesta Copa, ganando cinco sobre seis partíos en disputa. Maradona xugó a un nivel superlativu, como lo fixera nel mundial sub 20 de 1979 liderando a l'Arxentina al títulu. Maradona foi'l goliador del equipu con cinco goles, amás de ganar la Bota d'Oru como'l meyor xugador del tornéu.Otros xugadores importantes pal equipu yeren los defensores José Luis Brown y Oscar Ruggeri, los volantes Héctor Enrique y Jorge Burruchaga y el delanteru Jorge Valdano. L'equipu na final foi: Nery Pumpido, Brown, José Luis Cuciuffo, Ruggeri, Julio Olarticoechea; Ricardo Giusti, Sergio Batista, Enrique, Burruchaga; Maradona, Valdano.

;Plantía

Dempués de ganar la Copa del mundu, los xugadores dir de vacaciones y Arxentina nun xugó un partíu hasta 1987, cuando una nueva edición de la Copa América foi xugada. El tornéu camudó'l so formatu, volviendo a un anfitrión únicu onde Arxentina foi escoyida. Arxentina formó un equipu con un amiestu de xugadores de lligues europees y locales. L'equipu debutó con un empate 1–1 contra Perú, depués venció a Ecuador 3–0. En semifinales, Arxentina perdió ante Uruguái (que sería'l campeón) 1–0 en Buenos Aires y xugó el partíu pol tercer puestu, perdiendo con Colombia 2-1 quedando nel cuartu puestu. A finales de 1987, Arxentina xugó contra Alemaña Federal (el rival de 1986) ganando 1–0 nel Estadiu José Amalfitani. En 1988, l'equipu xugó la Copa de les Cuatro Naciones, perdiendo ante la Xunión Soviética (4–2) y Alemaña Federal (1–0). Arxentina dirixóse darréu a Australia pa xugar la Copa d'Oru del Bicentenariu d'Australia, onde l'equipu nun tuvo un bon desempeñu, con una victoria contra Arabia Saudita y una gran gana ante l'equipu llocal (4–1).

De regresu a Arxentina, l'equipu empezó la so preparación pa la Copa América 1989, celebrada en Brasil. Arxentina clasificó pa la segunda ronda en venciendo a Chile y Uruguái (dambos 1 – 0) y dos empates con Ecuador y Bolivia (dambos 0 – 0). Na fase final, Arxentina perdió ante Brasil y Uruguái (dambos 2 – 0) y namái empató con Paraguái (0 – 0). Arxentina quedó tercera ensin ganar un partíu y ensin goles anotaos nesta ronda. Dellos xugadores del equipu fueron Pumpido, Brown, Ruggeri, Clausen, Cuciuffo, Burruchaga, Maradona, Enrique, Giusti (toos ellos campeones del mundu en 1986), Claudio Caniggia, Abel Balbo, Luis Islas, Roberto Sensini, Gabriel Calderón, Néstor Gorosito y Pedro Troglio.

#### Finalistes otra vegada: Mundial d'Italia de 1990
Arxentina foi a la Copa Mundial de 1990 clasificáu como'l campeón vixente. Antes de la Copa del mundu, l'equipu xugó dellos partíos ensin bones resultancies: Arxentina perdió con Méxicu (0–2) y Escocia (0–2), ganando namái unu de los cinco partíos xugaos (a Israel, escoyíu de nuevu pa ser el postreru rival antes del tornéu como en 1986). Amás, Jorge Valdano (unu de los xugadores más importantes mientres la Copa del mundu 1986) entrenó arduamente pa tar en bones condiciones físiques pa la Copa, pero Bilardo decidió nun incluyilo na llista definitiva de xugadores. A eso, Valdano dixo, "Nadé al traviés del océanu y afogué na vera."

Arxentina finalmente debutó nel partíu inaugural en San Siro en Milán, siendo derrotáu por  (1–0). Esta resultancia causó una gran sorpresa n'Arxentina y nel mundu, yá que los africanos yeren una seleición desconocida pol ambiente futboleru y Arxentina yera la vixente campeona del mundu.
Arxentina ganó'l so segundu partíu contra la Xunión Soviética 2-0 (onde el porteru titular Nery Pumpido foi gravemente mancáu, siendo sustituyíu por Sergio Goycochea pal restu del tornéu), y empató 1–1 con  nel postreru partíu de la primer ronda, dambos xugaos en Nápoles, onde Maradona xugó pal Napoli na Serie A. L'equipu clasificó a la segunda ronda, onde s'enfrentó a Brasil nel Stadio delle Alpi en Turín, nun partíu onde Brasil xugó muncho meyor qu'Arxentina, colos delanteros Müller y Careca disparando repetidamente al arcu pero faltando'l gol y Arxentina (con Maradona en mala traza físicu) oponiendose a la ofensiva brasilana mientres la primer metá que terminó 0–0, con un públicu marcadamente contrariu (recordemos la rivalidá norte- sur n'Italia). Na segunda metá, Brasil nun foi tan persistente como lo fuera mientres los primeros 45 minutos, polo qu'Arxentina aprovechó la situación. Con nueve minutos de partíu, Maradona tomó'l balón nel centru del campu, regatiando a trés oponentes y fixo un pase precisu, con *"cañu"* incluyíu a un xugador brasilanu, a Claudio Caniggia quien avanzó col balón y marcó el gol dempués de regatiar al porteru Claudio Taffarel. Arxentina ganó'l partíu 1–0, esaniciando per primer vegada a la so archirrival nuna Copa del mundu. Esi partíu sigue siendo consideráu pelos medios de comunicación y los fans como unu de los momentos más notables d'Arxentina.

Pal so partíu de cuartos de final en Florencia, Arxentina esanició a  nun escitante tanda de penaltis, con Goycoechea convirtiéndose nun héroe dempués de detener tres tiros, incluyendo los dos últimos. Maradona erró'l so tiru, un escurrimientu raru; nun puntu, Arxentina taba detrás de los yugoslavos, pero l'escepcional porteru Goycoechea caltuvo a Arxentina nel tornéu.

Arxentina avanzó a semifinales onde xugó contra Italia en Nápoles. El anfitrión local yera consideráu'l favoritu pa ganar el partíu porque'l so delanteru Salvatore Schillaci yera'l goliador del tornéu (concediéron-y la Bota d'Oru y el Balón d'Oru nel final del tornéu) y l'Arxentina tenía munchos xugadores mancaos, Maradona ente ellos (xugó col so todíu esquierdu infiltrado). Sicasí, Arxentina fixo la so meyor actuación na Copa del Mundu y el partíu remató 1–1 dempués de 90 minutos. Con cero goles en tiempu extra, el xuegu foi a una tanda de penaltis onde Goycoechea foi l'héroe otra vegada, deteniendo los disparos de Roberto Donadoni y Aldo Sele pa unviar a Arxentina a la so cuarta final de Copa del mundu.

Na final, l'Arxentina xugó ante Alemaña Federal, entrenada pol ex-xugador Franz Beckenbauer. Caniggia taba suspendíu por un partíu dempués de recibir una tarxeta mariella nel partíu contra Italia asina qu'él nun podría xugar la final. Alemaña llegó a la final como'l gran favoritu, una y bones l'equipu amosara un estilu de xuegu eficaz y precisu, a diferencia d'Arxentina, que (cola esceición del xuegu con Italia) nun tuviera bones actuaciones anteriores. Amás, los futbolistes alemanes taben en bones condiciones ente que los xugadores arxentinos llegaron a la final con delles mancadures, incluyendo a Maradona que siguía precisando infiltraciones nel so todíu esquierdu. El xuegu resultó ser violentu, brutal y de mal temperamentu, particularmente de los arxentinos. Alemaña xugó meyor, pero namái pudo anotar un gol a los 83 minutos por una falta dudosa según l'árbitru mexicanu Edgardo Codesal, quien axudicó a Alemaña un penalti polo que creyó, yera una falta de Roberto Sensini contra Rudi Völler. El fallu foi polémicu, y foi fuertemente aldericada polos xugadores arxentinos. Andreas Brehme convirtió'l penal pa dar al equipu d'Alemaña Federal el so tercer títulu mundial.

El campeón 1986 nun pudo repitir les altes actuaciones realizaes cuatro años antes, ente les que destaca Maradona, que xugó tol tornéu mancáu. Otros xugadores, incluyendo Ruggeri y Burruchaga, xugaron en condiciones similares por cuenta de una mancadura.El xugador más destacáu d'Arxentina foi Sergio Goycochea, quien inda ye recordáu pola so destacada actuación nos penaltis.

### Era Basile (1990–1994)

Dempués de la Copa del Mundu, Bilardo arrenunció, teniendo en cuenta que la so dómina terminara, al igual que Diego Maradona, anunciando que'l mundial de 1990 fuera'l so últimu tornéu.

Alfio Basile foi anunciáu como'l so reemplazu. El nuevu entrenador empezó'l so mandatu convencíu de que la nueva era va llegar con xugadores nuevos al equipu, polo que na so mayoría llamó a futbolistes que taben xugando na Primer División arxentina en llugar de futbolistes del estranxeru, siquier per primer vegada. Arxentina amosó un xuegu vistoso y contundente. Apaecieron nel equipu xugadores nuevos como Diego Simeone, Leonardo Rodríguez, Gabriel Batistuta. Darío Franco, y Fernando Redondo (ente otros) que s'entemecieron con dalgunos d'esperiencia que siguíen de la era Bilardo, como Oscar Ruggeri, Sergio Goycochea, José Basualdo, y Claudio Caniggia, ente otros.

Arxentina debutó con Basile nel banquín en febreru de 1991, ganando a Hungría 2–0 en Rosario. L'equipu nacional xugó dellos partíos amistosos y torneos tales como la Copa Stanley Rous, onde l'Arxentina empató 2–2 con Inglaterra nel estadiu de Wembley (dempués de perder 0-2 na primer metá). En marzu, Diego Maradona dio positivu una prueba de drogues en cocaína n'Italia, siendo suspendíu por 15 meses.

#### Campeones d'América depués de 32 años
1991 foi tamién l'añu en qu'Arxentina xugó'l so primer campeonatu oficial con Basile, la Copa América celebrada en Chile. Arxentina ganó'l so 13ª copa dempués de 32 años, con una gran actuación nel campu. L'equipu debutó con un 3–0 frente a Venezuela, depués ganó al local Chile 1–0, dempués tuvo una actuación sobresaliente con un 4–1 sobre Paraguái en Concepción, y cerró el so grupu con una victoria 3-2 ante Perú.

Na fase final, la *albiceleste* algamó un gran 3–2 sobre Brasil, depués empató 0–0 con Chile y ganó a Colombia 2–1 nel xuegu final, ganando la Copa por cuenta de los 5 puntos que conquistó. Arxentina ganó'l tornéu invictu, ganando seis de siete partíos. Gabriel Batistuta foi'l goliador de la Copa con seis goles. Amás de Batistuta, Sergio Goycochea, Leonardo Astrada, Claudio Caniggia, Diego Simeone (que llevaba la camiseta númberu 10), Dario Franco y Leo Rodríguez fueron dalgunos de los xugadores más destacaos de l'Arxentina.

#### Campeones de la primer Copa Confederaciones
En 1992, Arxentina ganó'l tornéu amistosu Copa Kirin (ganando a  y Gales).

N'ochobre, l'equipu l'equipu ganó'l derechu de participar no que foi la primer Copa Confederaciones por ser campeones d'América. Los equipos qu'integraríen el tornéu fueron Arabia Saudíta, que yera la vixente campeona asiática amás de ser el país anfitrión, Arxentina, trunfadora na Copa América 1991; Estaos Xuníos, campeón de la Copa d'Oru de la Concacaf 1991, y , ganadora de la Copa Africana de Naciones 1992. Arxentina allegaba al tornéu como gran favorita, con una seleición qu'incluyía a los meyores xugadores del país: Gabriel Batistuta, Leonardo Rodríguez, Claudio Caniggia, Diego Simeone, Sergio Goycoechea, Óscar Ruggeri y Fernando Redondo dixeron presente, ente otros. El conxuntu albiceleste atopábase somorguiáu nun periodu destacáu nel que llegó a xugar hasta trenta partíos consecutivos ensin conocer la derrota. El seleccionador, Alfio Basile, utilizó la competición como preparación pa la Copa América 1993 y pa la fase eliminatoria del Mundial d'Estaos Xuníos de 1994. L'Arxentina ganó la Copa con tranquilidá. Asina, na Copa Rei Fahd 1992 (que darréu sería la Copa Confederaciones), el conxuntu albiceleste ganó fácilmente a  4–0 na semifinal y a Arabia Saudíta 3–1 na final.

#### Campeones de la Copa Artemio Franchi y un nuevu títulu na Copa América
El 24 de febreru de 1993, Maradona tornó al equipu cuando Arxentina xugó la Copa Artemio Franchi contra Dinamarca en Mar del Plata. Arxentina ganó 5–4 en tanda de penaltis dempués d'un 1–1. Esi mesmu añu, l'equipu nacional tamién xugó la Copa América realizada n'Ecuador, ganando'l so segundu títulu suramericanu consecutivu. Maradona volviera al fútbol dempués de ser suspendíu pero Basile nun lo llamó pa la competencia, asina que Simeone usó l'emblemáticu 10 otra vegada.

Arxentina empató los partíos contra Méxicu y Colombia (dambos 1–1) y ganó a Bolivia 1–0 pa pasar a la siguiente etapa. Arxentina primero esanició a Brasil per segunda vegada consecutiva, (6–5 al traviés de penaltis dempués d'un empate 1–1), depués Colombia de la mesma manera (6–5 en penaltis), llegando a la final contra Méxicu, que l'equipu ganó 2–1, con dos goles de Batistuta. Arxentina algamó'l so decimocuartu títulu, ganando namái dos partíos nos 90 minutos, el restu en tiempu extra o penaltis. Esta ye la última Copa América qu'Arxentina ganó hasta la fecha.Dalgunos de los xugadores que participaron nel equipu fueron Goycochea, Ruggeri, Batistuta, Franco, Simeone, Fernando Redondo y Luis Islas.

#### Mundial d'Estaos Xuníos de 1994
Darréu dempués de la Copa América, Arxentina tuvo que xugar les eliminatories pa la Copa Mundial de 1994, celebrada nos Estaos Xuníos. L'equipu compartió grupu con Colombia, Paraguái y Perú. Arxentina ganó los dos primeros partíos como visitante a Perú (1–0 en Lima) y Paraguái (3–1 en Asunción) pero perdió ante Colombia 2–1 en Barranquilla. Asina la Seleición perdió la racha que se caltuvo en 33 partíos invicta, siendo al día de güei, el tercer invictu más llargu de la historia a nivel seleiciones. En Buenos Aires, Arxentina ganó a Perú 2–1, empató con Paraguái 0–0 y sufrió una derrota catastrófica de manes de Colombia 5–0 el 5 de setiembre de 1993 nel estadiu Monumental. Convertir na derrota más grande del equipu nacional dende'l 6-1 del mundial 1958 ante Checoslovaquia, y la so peor derrota como llocal. Colombia (con grandes xugadores como Carlos Valderrama, Freddy Rincón, Faustino Asprilla y Leonel Álvarez) non yá ganó les eliminatories invicta, sinón qu'unvió a Arxentina a xugar el repechaje contra'l representante d'Oceanía pa consiguir un llugar pal mundial.

La revista deportiva más importante d'Arxentina, *[[El Gráficu]]*, entró en "llutu" con una portada dafechu negra cola única lleenda: "*Vergüenza*" qu'espresó l'espolín y l'humildación dempués de la derrota.

Arxentina tuvo que xugar dos partíos contra Australia pa ganar un llugar na Copa del Mundu. Basile pidió-y a Maradona que volviera porque l'equipu precisar pa clasificar pa la Copa. Foi una negociación complicada pola "llucha d'egos" ente l'astru y otros integrantes del equipu, Maradona aceptó y voló a Sydney col restu del equipu. Arxentina xugó'l primera partíu'l 31 d'ochobre de 1993 que terminó 1–1 (goles d'Abel Balbo y Aurelio Vidmar). El segundu partíu foi en Buenos Aires, onde l'equipu nacional ganó 1–0 (gol de Batistuta) clasificando finalmente pa la Copa del Mundu.

Arxentina xugó dellos partíos amistosos como preparación. L'equipu perdió ante Brasil 0–2 pero venció a Marruecos 3–1 en Salta ya Israel 3–0 en Ramat Gan. Arxentina debutó nel campeonatu con una paliza a  4–0 en Boston, con un Hat-trick de Batistuta. Maradona tamién marcó'l tercer gol d'Arxentina, que sería'l so últimu gol nuna Copa del mundu. L'equipu xugó'l so segundu partíu contra  otra vegada en Boston, que ganó por 2–1 (2 goles de Caniggia). A la fin del partíu, Arxentina convertir nuna de les favorites pa ganar el tornéu, debíu al estilu de xuegu d'ataque amosáu pol escuadrón (xugando con cuatro delanteros), la cantidá de goles anotaos y les bones actuaciones de dalgunos de los sos xugadores como Redondo, Caniggia, Batistuta, ya inclusive l'avieyáu Maradona, que se vía en gran forma y marcó una xoya de gol.

A la fin del partíu contra Nixeria, Maradona foi llamáu a un control antidoping, que dio resultancies positives para Efedrina, una sustancia prohibida. L'impautu y la repercusión de les noticies fueron inmediatos, y Maradona foi espulsáu del tornéu y suspendíu por 15 meses pola FIFA, nel famosu incidente onde "cortáron-y les piernes"

Col equipu inda mancáu dempués de perder al so líder, l'Arxentina foi ganada per Bulgaria nel calor afogadiego de Dallas, nel so postreru partíu de la fase de grupos. L'equipu clasificó a la fase eliminatoria, onde fueron ganaos por Rumanía 3–2 nel Rose Bowl en Pasadena con un gran gol final del rumanu Gheorghe Hagi, el *"Maradona de los Cárpatos"*. Dempués de los ésitos de 1986 y 1990, Arxentina foi esaniciada n'octavos de final. Anque foi esaniciáu; nuna entrevista d'ESPN con Quique Wolff, Maradona llamó al equipu de 1994 la meyor Arxentina de tolos tiempos.

### Era Passarella (1994–1998)
La llegada del capitán del equipu campeón mundial de 1978 Daniel Passarella como nuevu seleccionador y la so mano dura” pa “llimpiar” internes ente xugadores pocu apurrió a lo futbolístico, anque sí repercutió na prensa: Passarella obligó a los sos xugadores a usar el pelo curtiu, y prohibió a quien nun lo acataren la participación na so formación, amás de ser igualmente ríxidu contra la homosexualidá o l'usu de aritos nes oreyes. Por estos motivos, figures como Fernando Redondo nun llograríen participar del siguiente tornéu. Pa afrotar la era post Maradona faía falta sangre nuevo y pa eso, el "Káiser" apostó por xugadores como Marcelo Gallardo, Diego Simeone, Ariel Ortega, Pablo Aimar, Hernán Crespo, Juan Sebastián Verón, Matías Almeyda, Javier Zanetti, Roberto Ayala y Claudio López. En xineru de 1995, Arxentina xugó la Copa Confederaciones 1995 en calidá de campeón de la Copa América 1993. Arxentina xugaría la final depués de salir primero del so grupu en goliando 5-1 a Xapón y empatar 0-0 con Nixeria, pero perder 2-0 ante la campeona europea Dinamarca. En marzu disputaria en casa colos Xuegos Panamericanos de 1995. Depués de superar de manera invicta la primer ronda, la albiceleste ganó por 3 a 2 a Honduras y aseguróse un llugar na final frente a Méxicu. Nel partíu definitoriu, nengunu de los dos equipos pudo sacar ventaya sobre'l so rival, polo que'l certame tuvo de definise dende los tiros del puntu de penalti. La resultancia foi 5 a 4 a favor del conxuntu empobináu pol Kaiser que pudo colgar la medaya dorada del primer puestu. Esti tornéu depués sería xugaos a partir de 2003 pola seleición sub-23. En 1996, desenvolviéronse los Xuegos Olímpicos d'Atlanta 1996 y cola inclusión de trés mayores de 23 años per primer vegada, debutó con un trunfu na fase clasificatoria ante Estaos Xuníos por 3-1 y depués empató con Portugal y Túnez, dos talos 1-1. Depués, en cuartos de final, golió a España por 4-0, y venció a Portugal por 2-0 nuna de la semifinales; na otra, Nixeria sorprendió al ganar a Brasil por 4-3. Na final, Arxentina tuvo dos veces enriba nel marcador y sicasí perdió nos últimos minutos por 3-2, quedandose cola medaya de plata.

La so primer gran prueba foi la Copa América 1995 na vecina Uruguái. Arxentina pasaría la fase de grupos depués de ganar a Bolivia (2-0) y Chile (4-0), pero nel tercer partíu con Estaos Xuníos punxo suplentes y perdió 3-0. Asina, Arxentina acabó segundu del so grupu por diferencia de gol. En cuartos cruciar con Brasil pero la resultancia esta vegada sería distinta: Arxentina ganaba 2-1 el partíu cuando nel minutu 81 el brasilanu Túlio Maravilha baxó cola so manzorga un centru pasáu, afíxose y "fusiló" a Hernán Cristante. L'árbitru peruanu Tejada nun escuchó los reclamos de los xugadores y el bancu arxentín. L'empate llevó'l partíu a los penaltis y Brasil imponer por 4 a 2, depués de que Taffarel atayara los remates de Diego Simeone y Néstor Fabbri. Antes de xugar el mundial de Francia habría otra Copa América, la de 1997 en Bolivia onde quedaría nuevamente esaniciáu en cuartos, esta vegada per Perú 2-1.

#### Mundial de Francia de 1998
Arxentina nun tuvo problemes en llegar al mundial de Francia 1998, faciendo un bien bon papel nes eliminatories, per primer vegada en formatu *toos contra toos*. Sicasí, nel so ínterin bazcuyó ente bones y males actuaciones. Con Maradona retiráu oficialmente, l'Arxentina entró nel tornéu con altes mires pol despegue de xugadores que xugaren el mundial anterior, con Gabriel Batistuta siendo una amenaza constante nel área chica, y Diego Simeone siendo la figura principal dende'l mediocampo. Allugáu nel grupu H de la competición, los sos oponentes fueron ,  y . Empezaron la so campaña con una victoria 1 a 0 sobre la nación asiática, siguiendo con un 5-0 a los caribeños. El so tercer xuegu foi contra los croates, quien tamién clasificación a la siguiente ronda y terminaron con una victoria pa la *albiceleste* por 1–0.

Arxentina entró na fase eliminatoria col impresionante récor de siete goles anotaos, calteniendo l'arcu en cero nos trés xuegos de grupu. El so contrincante yera Inglaterra, un equipu igualmente de fuerte. Arxentina tomó la delantrera n'apenes seis minutos xugaos al traviés de Gabriel Batistuta dende'l puntu de penal, pero Alan Shearer igualó'l partíu de la mesma manera cuatro minutos más tarde. Seis minutos dempués, el mozu Michael Owen llogró la pelota tres un mal pase a Roberto Ayala p'anotar un gran gol tres el so esfuerciu individual, pero primero que termine'l primer tiempu un tiru llibre de Javier Zanetti punxo la resultancia 2–2. Na segunda parte, l'inglés David Beckham foi espulsáu dempués d'una patada a Simeone, cola resultancia ensin cambeos hasta'l final del tiempu normal y la prórroga. Arxentina ganó 4–3 en penaltis, dempués de que Ayala anotó'l puntu decisivu pa clasificar a los cuartos de final, onde los Países Baxos esperábalos.

El xuegu foi un partíu igualmente engarráu, con dambos llaos anotando goles tempranos; Patrick Kluivert anotó namái 12 minutos y Claudio López empatando cinco minutos más tarde, permediando el primer tiempu, Ariel Ortega estrella un tiru nel poste. L'Arxentina tuvo una ventaya pos los holandeses tuvieron con un home menos cola espulsión d'Arthur Numan dempués de la so segunda falta escontra Simeone, magar que Batistuta españó'l poste derechu d'Edwin van der Sar, quién solo atolenó a quedase paráu ante l'inminente gol que nun foi, el conxuntu arxentín yera incapaz de tomar la oportunidá y de romper l'empate primero qu'ellos tamién tuvieren un home menos; con Ariel Ortega recibiendo dos marielles consecutives, la primera por asemeyar una falta nel área chica, la segunda dempués d'una cabezada al porteru holandés Edwin van der Sar. La defensa d'Arxentina caltuvo firme nel tiempu extra, hasta qu'una llarga bola aérea del capitán holandés Frank de Boer atopó a Dennis Bergkamp, que maniobró alredor de Ayala y venció al arqueru arxentín Roa pa unviar a los holandeses a la semifinal, esaniciando a Arxentina de la competencia.

### Era Bielsa (1998–2004)
N'ochobre de 1998, Marcelo Bielsa asumió como entrenador, en reemplazu de Daniel Pasarella. Mientres el cargu, la seleición arxentina llogró los meyores rexistros de la so historia, tantu en permediu de goles a favor, en contra, porcentaxe de partíos ganaos y puntos llograos nuna eliminatoria pa un mundial (teniendo en cuenta'l formatu imperante dende la Copa Mundial de Fútbol de 1998): 13 victories, 42 goles a favor, 15 goles en contra y 43 puntos -12 más que'l segundu– con una sola derrota, la segunda meyor defensa del grupu (detrás d'Uruguái) y la meyor diferencia de goles (+27). Les bones resultancies y el xuegu esplegáu pola seleición arxentina mientres los primeros años de la so etapa como entrenador arxentín valiéron-y el reconocencia como *[[Meyor seleccionador del añu según la IFFHS|meyor seleccionador nacional del mundu]]* en 2001. Bielsa arriesgó nel aspeutu tácticu con una formación habitual de 3-4-3, inédita hasta entós p'Arxentina: atacar n'espacios zarraos y defender dacuando en zones abiertes, pa multiplicar les situaciones de gol y tener la posesión del balón, basandose nun ataque permanente y una presión alto y constante, esixendo esfuercios físicos intensos y coordinaos. Nel esquema de Bielsa resultaron clave xugadores como'l mediocentro Juan Sebastián Verón, el defensa Roberto Ayala, y los delanteros Ariel Ortega y Hernán Crespo.El polémicu entrenador utilizaba un esquema de xuegu pocu aptu pa les costumes de los xugadores arxentinos pero llograba resultancies positives y contundencia nel so xuegu a pesar de nun ser vistosu pal gustu futbolísticu nacional.

La era Bielsa empezó cola Copa América 1999 en Paraguái onde Arxentina llegaría a los cuartos de final, depués de ganar a Ecuador (3-0) y Uruguái (2-1) y perder ante Colombia 0-3 nun partíu onde Martín Palermo sería'l primer xugador en fallar trés penaltis nun mesmu partíu, siendo esaniciaos pola seleición brasilana 2-1 y Roberto Ayala fallando'l penal que significaria l'empate. Arxentina depués nun participaría na Copa América 2001 realizada en Colombia por motivos de seguridá y sería reemplazada per Honduras.

#### Mundial de Corea-Xapón de 2002

Nel Mundial, Arxentina quedó nel grupu F conocíu como'l *grupu de la muerte*. Arxentina debutó contra Nixeria, país al cual yá xugara y venciera en Estaos Xuníos 1994 (con un resultáu 2-1 a favor aquella vegada), venciéndola con una curtia victoria 1-0 gracies a una cabezada de Batistuta executáu depués d'un tiru d'esquina de Juan Verón. La albiceleste apoderó un partíu nel cual les sos varies situaciones clares de gol fueron neutralizaes pol arqueru nixerianu Ike Shorunmu, mientres l'equipu africanu tuvo una chance d'anotar gracies a una bona xugada individual del so capitán Jay Jay Okocha.

L'enfrentamientu más duru del conxuntu arxentín foi contra l'escoyíu británicu, que tuvo un claru dominiu del partíu mientres el primer tiempu,con una pelota estrellada nel palu de Cavallero pola so estrella Michael Owen, quien depués esaxeró una falta nel área de los suramericanos pa consiguir un penal, executáu con precisión pol capitán David Beckham. Nel segundu tiempu del alcuentru, Inglaterra caltuvo'l so dominiu y sumó nueves chances de gol, mientres Pablo Aimar reemplazó a Verón, quien amosara un rendimientu bien probe hasta'l momentu. Aimar inyectó-y calidá personal al xuegu, pero nun llogró compensar la falta de precisión de *El Burrín* Ariel Ortega y del acabante ingresar ''Pioyu'' López, y foi depués enchíu pola eficiente y afogadiza marca inglesa. El partíu foi una dura derrota pa l'Arxentina, que nun tuvo reaición ante'l xuegu británicu.

Primíu a ganar sí o sí contra Suecia pa clasificar a Octavos de Final, el direutor téunicu Marcelo Bielsa viose primíu dende la prensa pol mal rendimientu de Verón nel partíu contra Inglaterra y la posibilidá de faer que Batistuta y Hernán Crespo xugaren xuntos. Bielsa nun venció al so ríxidu esquema ensayáu mientres les Eliminatories, y magar Arxentina amosó un bon dominiu del partíu contra los suecos, un tiru llibre executáu con potencia por Anders Svensson dexó toa intención del equipu tras. Tres el gol, el direutor téunicu realizó los trés cambeos posibles pa buscar meyores, ensin consiguiles claramente. El veteranu goliador Claudio Caniggia foi espulsáu con tarxeta colorada direuta del partíu a pesar de tar sentáu nel bancu de suplentes, por faltar al árbitru, ensin llegar a xugar nengunu de los trés partíos xugaos. Ortega, sobreactuando una falta nel área sueca, llogró un penal sobre'l final de l'agónica derrota. El 10 arxentín patiscó fallidamente a les manes del arqueru Magnus Hedman, quien dio rebote colos sos puños, gracies al cual el delanteru Hernán Crespo tuvo la chance de rematar al arcu. Ensin tiempu pa dar vuelta la resultancia, Arxentina quedó esaniciada inesperada pero indiscutiblemente d'un tornéu nel cual la prensa y el públicu esperaba un rendimientu bien cimeru al que llogró. Debíu al altu nivel de mires qu'había con al respeutive de la seleición arxentina nel tornéu, la puesta eliminación foi'l peor allugamientu na historia de *la Albiceleste* col 18ᵘ llugar, y aportó nun ábanu de crítiques escontra Bielsa, quien igualmente foi reafitáu nel cargu d'entrenador pol presidente de l'Asociación del Fútbol Arxentino, Julio Grondona. El fracasu nel mundial afectó personalmente a Bielsa, que tres la eliminación aisllóse dellos meses na so casa del campu.

#### Post-Mundial 2002
En xunetu de 2004, Bielsa condució al equipu hasta la instancia final de la Copa América celebrada en Perú. Arxentina llegaba a la final en ganando a Perú (1-0) y Colombia (3-0), que sería frente a . Arxentina taba ganando 2-1 cuando nel últimu minutu (90'+3) Adriano aprovechó un mal refugue de la defensiva arxentina pa vencer a Abbondanzieri con un espectacular zurdazo, unviando'l partíu a la tanda de penaltis al rematar con empate a dos goles. Nos penaltis, la "Seleção" proclamóse campeona por 4-2. Selmanes dempués, n'agostu, Bielsa llevó al combináu olímpicu a ganar la medaya d'oru nos Xuegos Olímpicos d'Atenes 2004. L'equipu arxentín imponer con claridá en tolos sos alcuentros hasta algamar la final, onde ganó a  pola mínima con gol de Carlos Tévez, habiendo ganáu tolos partíos xugaos nel tornéu olímpicu, llogrando l'únicu títulu oficial que-y faltaba al fútbol arxentino y la primer medaya d'oru dende 1952.

Depués de superar a  como visitante, poles eliminatories pal Mundial 2006, en setiembre de 2004 (cuando  atopar en puestos de clasificación), Bielsa sorpresivamente decidió abandonar el so cargu nel escoyíu arxentín por cuestiones personales. Sumó un total de 85 partíos (incluyendo a la seleición arxentina olímpica): ganó 56, empató 18 y perdió 11.

### Era Pékerman (2004–2006)
El socesor de Marcelo Bielsa foi José Pekerman, quien depués de conquistar trés mundiales col escoyíu sub 20 por fin tendría la so oportunidá al mandu de la seleición mayor de fútbol.

El so mandatu empezó na Copa Confederaciones 2005, onde Arxentina clasificó como subcampeón de la Copa América 2004 una y bones Brasil clasificara como campeón del mundu. Arxentina foi allugada nel grupu A onde ganólu a  2:1 y Australia por 4:2, empatando nel postreru partíu con Alemaña 2:2. Nes semifinales, Arxentina enfrentar a Méxicu onde depués d'un 0:0 nos 90' regulares, llegaron los tiempos extra. El mexicanu Carlos Salcido anotó al 104′, pero seis minutos más tarde Luciano Figueroa empató y fuéronse a penaltis. Ricardo Osorio erró'l so penal ante Germán Lux y Esteban Cambiasso marcó'l suyu pa pasar a la final por 6:5. Na final perdería con contundencia contra Brasil por 4:1. Dempués de perder la final, consiguió clasificar al mundial d'Alemaña de 2006 como segundu con 34 puntos igual que Brasil pero con menor diferencia de gol y, de la mano de nueves promeses qu'él dirixó en xuveniles –como Tévez, Saviola y Riquelme ente otros— Arxentina creó grandes mires. Esi mesmu añu debutaría Lionel Messi depués de ganar el mundial sub-20 de 2005: frente a , el 17 d'agostu de 2005, salió al campu nel minutu 63 por Lisandro López y tan solo 47 segundos dempués foi espulsáu pol árbitru Markus Merk tres unos agarrones col defensor Vilmos Vanczák.

#### Mundial d'Alemaña de 2006
El sortéu punxo a Arxentina nel Grupu C, llamáu'l *[[Grupu de la muerte]]* porque ellí taben incluyíes les seleiciones de los ,  y .

Nel debú, l'escoyíu arxentín tuvo d'enfrentase con Costa de Marfil, que cuntaba ente los sos xugadores a Didier Drogba. El partíu nun foi senciellu pa la *Albiceleste*, qu'en diéndose al vestuariu nel entetiempu con dos goles de ventaya (Hernán Crespo a los 24' y Javier Saviola a los 38') amosando un bon dominiu del balón, terminó ganando pola mínima diferencia depués de que Drogba descontara a los 82'. Tres el trunfu nel debú, l'equipu enfrentar a Serbia y Montenegro. Arxentina venció por 6:0, n'unu de los meyores partíos de la fase de grupos, nun verdaderu "baille" con goles de Maxi Rodríguez (2), Esteban Cambiasso, Hernán Crespo, Carlos Tévez y Lionel Messi. Yá clasificada pa la segunda fase, la seleición arxentina tuvo d'enfrentase a los , que tamién s'atopaba clasificada. Dambos entrenadores realizaron dellos cambeos na formación inicial al respeutive de los partíos anteriores, y como nun intentaron arriesgar demasiáu, una y bones dambes seleiciones atopábense clasificaes, el partíu remató nun empate ensin goles. Gracies a ello, Arxentina clasificar nel primer puestu del grupu, apostrando a los Países Baxos a la segunda posición.
L'Arxentina llegaba al partíu contra la seleición de Méxicu consiguiendo meyores resultaos nel tornéu que'l so rival. Conscientes de que fixeren una escelente fase de grupos, el combináu arxentín salió abondo confiáu al alcuentru. Sicasí, Méxicu realizó un bon plantego tácticu, siendo esti quiciabes el partíu más difícil que tuvo l'Arxentina nesti tornéu. Méxicu consigue quitar la posesión del balón a l'Arxentina y convierte, a los 5 minutos, un gol al traviés de Rafael Márquez Álvarez. Cinco minutos dempués Arxentina llogró empatar por aciu un remate de Hernán Crespo. El partíu siguió ensin que se convirtieren más goles y, en xugándose los 90 minutos, tuvo de definise en tiempu suplementariu. A los 8 minutos del tiempu suplementariu, Maxi Rodríguez, allugáu nel sector derechu, recibió un pase aereu de Sorín, detuvo'l balón col pechu y primero que el mesmu cayera al pisu realizó un remate qu'ingresó cerca del palu derechu d'Oswaldo Sánchez. Esti gol foi votáu como'l meyor gol del tornéu y dexó-y a l'Arxentina llograr el pase a los cuartos de final en venciendo a Méxicu por 2:1.

Pelos cuartos de final Arxentina tenía d'enfrentase al anfitrión, Alemaña. Arxentina empezó apoderando la posesión del balón mientres tol primer tiempu, como en bona parte del partíu. Sicasí nun s'amosó tan contundente na finalización de les xugaes, presentando pocu peligru pal arcu de Jens Lehmann, mientres tol partíu solu fueron realizaos cinco remates al arcu. A los pocos minutos del segundu tiempu, l'escoyíu arxentín consiguió ponese en ventaya tres un remate de cabeza per parte de Roberto Ayala. A partir d'esi momentu Alemaña adelantróse y empezó a primir nel campu rival, lo que dio resultáu nel minutu 80 cuando Miroslav Klose consiguió empatar l'alcuentru y llevalo a tiempu suplementariu. Mientres l'allargue la ventaya foi pa la seleición arxentina, que tuvo mayor posesión de balón. Sicasí nun pudo convertir, y tres l'empate en tiempu suplementariu, el partíu tenía de definise por penaltis. Ellí, tanto Ayala como Cambiasso fallaron los sos penaltis y Alemaña llogró'l so pase a la semifinal en ganando la definición dende los dolce pasos por 4:2. L'interés del partíu producir el porteru Jens Lehmann, quien consultaba antes de cada penal executáu pol equipu arxentín una llista que tenía guardada nuna media. Darréu, el cuerpu téunicu alemán reconoció qu'estudiara a los espatexadores arxentinos mientres años, y que esi papel contenía la información detallada de cada xugador. Sicasí, darréu la llista foi dada a conocer y namái dos de los cinco tiros fueron efeutivamente predichos; los restantes xugadores de la llista nun participaron nel llanzamientu de penaltis.Los penaltis per parte del escoyíu arxentín tuvo d'atayalos Leo Franco, debíu que Roberto Abbondanzieri tuvo que retirase mancáu del campu de xuegu, por una falta cometida por Miroslav Klose y que l'árbitru nun cobró. Munchos especialistes vieron xuegu puercu nesta aición, dau la reconocencia que tenía'l porteru arxentín nos penaltis, siendo unu de los especialistes na materia. Munchos piensen que de nun salir Abbondanzieri del partíu, Arxentina ganara'l partíu, pudiendo xugar la semifinal del tornéu.

### Segunda era Basile (2008)
En consiguiendo cuatro títulos en forma consecutiva con Boca Juniors, Alfio Basile foi convocáu a dirixir la seleición per segunda vegada. «El Cocu» empecipió la so segunda dómina dirixendo na Copa América 2007. Arxentina ganó los trés partíos na fase de grupos, venciendo a Estaos Xuníos, Colombia y Paraguái. Dempués de les victories sobre Perú y Méxicu en cuartos de final y semifinales, respeutivamente, fueron favoritos pa vencer a Brasil na final, pero fueron derrotaos 3–0. Pero en 2008 ganó ente  por 1-0 y la distancia de 7 puntos con , el líder de les eliminatories 2010, fixeron qu'arrenunciara.

### Era Maradona (2008–2010)

N'ochobre de 2008, tres dimitir Alfio Basile, Maradona foi presentáu como nuevu direutor téunicu en conferencia de prensa, acompañáu de Carlos Bilardo como Coordinador de Seleiciones Nacionales.

El so debú producióse'l 19 de payares de 2008 nel mesmu estadiu (Hampden Park), y ante'l mesmu rival (), al que-y marcó el so primer tantu na seleición. El partíu remató con un trunfu por 1-0, con gol de Maximiliano Rodríguez.

El so segundu partíu nes eliminatories xugóse frente a la seleición boliviana, en La Paz. La resultancia foi 6 a 1 pa los llocales, siendo la mayor goliada que recibió la seleición albiceleste, igualando'l 6-1 ante Checoslovaquia nel Mundial de 1958. Nes eliminatories, Arxentina tuvo qu'esperar hasta la última fecha pa poder clasificar pal mundial 2010 coles victories ante  (2-1), l'últimu gol a los 46' del segundu tiempu por Martín Palermo) y  (1-0). Tres la clasificación, Maradona sorprendió con fuertes declaraciones contra'l periodismu. Por cuenta de les mesmes, el 15 de payares la Comisión Disciplinaria de la FIFA prohibió-y exercer cualquier actividá rellacionada col fútbol por dos meses y, amás, impúnxo-y una multa de 25 mil francos suizos.

#### Mundial de Sudáfrica de 2010
El partíu inaugural p'Arxentina nel mundial foi ante . La primer llegada del partíu foi pa los africanos pero rápido Arxentina llogró controlar el partíu. A los 6 minutos y a partir d'un saque d'esquina, Gabriel Heinze de palombina marcó'l primer gol tres un centru realizáu por Juan Sebastián Verón. El segundu enfrentamientu foi ante . Apenes a los 17 minutos Park Chu-Young abrió'l marcador con un gol en propia meta. Pasada la media hora de xuegu Gonzalo Higuaín anotó'l segundu y cuando paecía qu'Arxentina tenía too controláo Martín Demichelis cometió un porcaz error que foi aprovecháu por Lee Chung-Yong p'anotar l'acercamientu transitoriu. La tranquilidá arxentina llegó nos 15 minutos finales cuando dos tantos d'Higuaín a los 76 y a los 80 minutos punxeron el 4 a 1 final.Con 7 cambeos, *La Albiceleste* encaro'l tercer alcuentru ante . Per primer vegada, Lionel Messi foi'l capitán del equipu yá que'l téunicu Diego Maradona decidió da-y descansu a Javier Mascherano. Nun partíu en que nun se sacaben diferencies Martín Demichelis cabeció nel área pero la pelota rebotó en Diego Milito, el mesmu Demichelis con un derechazu potente afusiló l'arcu helénicu p'abrir el marcador. Con Palermo en cancha, depués del gol, Messi tuvo otra ocasión, pero'l so tiru estrellóse nel palu. Y a los 89 minutos Martín Palermo cubrióse de gloria al anotar el 2-0, el gol del *Titán* foi bien emotivu y festexáu porque ye un xugador bien queríu n'Arxentina.



## Instalaciones

### Estadiu Antonio Vespucio Liberti (Monumental)

Arxentina xuega la mayoría de los sos partíos de llocal nel estadiu Antonio Vespucio Liberti, tamién conocíu como **«El Monumental»**, propiedá del Club Atlético River Plate. Ta allugáu na ciudá de Buenos Aires, la capital del país, y tien una capacidá máxima pa 64700 espectadores sentaos, anque se rexistraron partíos nos que se superó esa cantidá. Foi inauguráu'l día 25 de mayu de 1938.

Ellí llogró a lo llargo del tiempu resultaos bien favorables, caltuvo un periodu de casi 20 años ensin ser derrotáu, dende 1995 nun amistosu contra Brasil 0-1 hasta ochobre de 2015 nes Eliminatories al Mundial 2018 contra Ecuador, por 0-2.

Magar Arxentina tien cambiao de sede en dellos amistosos o nes eliminatories, l'estadiu Monumental ye'l qu'allugó más partíos nel so historial.

Nél desenvolviéronse munchos acontecimientos futbolísticos, tales como'l Campeonatu Suramericanu 1946, el Campeonatu Suramericanu 1959, la Copa Mundial de Fútbol de 1978 y dos ediciones de la Copa América: 1987 y 2011.

### Complexu Habitacional Deportivu d'Ezeiza
La seleición arxentina cuenta con una propiedá de 48 hectárees allugada n'Ezeiza, na provincia de Buenos Aires. El terrén cunta con trés complexos d'altu nivel: unu d'ellos utiliza-lu la seleición mayor, otru les seleiciones xuveniles y el terceru de sofitu loxísticu.

Les instalaciones ponen a disposición de los xugadores y entrenador nueve estadios, de los que siete tienen les midíes reglamentaes, y los otros dos midíes amenorgaes. Amás, apocayá foi construyida una cancha pa ser utilizada pola seleición de fútbol playa. Les sos instalaciones cunten amás con tolo preciso pal agospiamientu de los equipos, con habitaciones, cocines, comedores, vestuarios, ximnasios, consultorios médicos, sales de conferencia, sales de videu y hasta un microcine.

## Rivalidaes

La Seleición Arxentina caltién una gran rivalidá futbolística con Brasil, siendo ensin dulda, al día de güei, unu de los mayores clásicos del mundu del fútbol. Tamién, ye bultable la rivalidá con Inglaterra, sobremanera, depués de la guerra de les Malvines y del Mundial de 1986, onde Arxentina esanició a los ingleses nos cuartos de final colos 2 recordaos goles de Diego Maradona: el Gol del Sieglu y La mano de dios. Otru duelu clásicu de los albicelestes ye con , con quien apuesten el tradicional Clásicu del Río de la Plata, el más antiguu fora de les Islles Britániques.

Amás tien una intensa rivalidá cola Seleición d'Alemaña, que se foi amontando col correr de los años pola victoria albiceleste na final ante los teutones na Copa Mundial de 1986, y poles derrotes sufiertes ante los xermanos nes finales de los Mundiales de 1990 y 2014, y tamién les eliminaciones en cuartos de final n'Alemaña 2006 y Sudáfrica 2010, respeutivamente. Convién destacar que'l clásicu Alemaña-Arxentina ye'l más repitíu en finales de Copes del mundu, yá que tuvo llugar en trés causes: 1986, 1990 y 2014.

### Principales historiales

* *Actualizáu al 10 de payares de 2016 (Datos según [[FIFA]])*.

* *Actualizáu al 1 de setiembre de 2016 (Datos según [[FIFA]])



* *Actualizáu al 3 de setiembre de 2014 (Datos según FIFA).

* *Actualizáu al 13 de payares de 2013 (Datos según [[FIFA]]).



== Xugadores ==



=== Última convocatoria ===

* Convocatoria pa la *' Copa Mundial de la FIFA 2018**. ''Datos actualizaos al 9 de xunu de 2018 según [[Asociación del Fútbol Arxentín|AFA]].''


<center>

</center>

=== Otros convocaos apocayá ===

''Otros xugadores llamaos apocayá en convocatories distintes de l'anterior, destacando los convocaos dende xunu de [[2017]].''
''Dalgunos atópense n'etapa de recuperación per mancadura.''



=== Mayor númberu de presencies ===
* <small>''Fonte: [[RSSSF]]''</small>
* <small>Actualizáu al 27 de marzu de 2018.</small>
* <small>En negrina, xugadores anguaño n'actividá.</small>




=== Máximos goliadores ===
De siguío, los máximos anotadores cola Seleición Absoluta d'Arxentina.
* <small>''Fonte: [[RSSSF]]''</small>
* <small>Actualizáu al 29 de mayu de 2018.</small>
* <small>En negrina, xugadores anguaño n'actividá.</small>






==== Goliadores en Mundiales ====






==== Goliadores n'eliminatories de la Conmebol ====





==== Goliadores en Copa América ====





=== Aportación de clubes a la seleición arxentina ===
==== Aportación de clubes arxentinos a la seleición ====


La cantidá de presencies apurríes y xugadores varia según cada club, pero siguiendo cualesquiera de los dos criterios, el podiu de los primeros 10 clubes ye'l mesmu

==== Aportación de goles per club ====



=== Xugadores notables ===
<gallery>
AmericoT.jpg|[[Américo Tesoriere]] Xugó p'Arxentina ente 1919 y 1925, ganó dos Copes América.
Tarasconi 1928.jpg|[[Domingo Tarasconi]] Xugó p'Arxentina ente 1922 y 1929, Foi goliador de los Xuegos Olímpicos de 1928 onde Arxentina llogró la Medaya de Plata y ganó trés Copes América.
Seoane color 1923.jpg|[[Manuel Seoane]] ganó les Copes América de 1925 , 1927 y 1929, siendo designáu'l meyor xugador del tornéu nos dos primeres.
Luis Monti.jpg|[[Luis Monti]] Llogró la Medaya de Plata nos Xuegos Olímpicos de 1928, foi Sub campeón nel Mundial de 1930, marcando'l primer gol Arxentín na historia de los mundiales y ganó'l Campeonatu Suramericanu de 1927.
Onzari 1929.jpg|[[Cesáreo Onzari]] marcó'l primera "[[Gol Olímpicu]]" vs. [[Uruguái]] en 1924 y llogró'l Campeonatu Suramericanu (güei Copa América) en 1925.
Stabile arg.jpg|[[Guillermo Stábile]] foi máximu goliador con 8 tantos del [[Copa Mundial de Fútbol de 1930|Mundial de 1930]] onde l'escoyíu foi subcampeón. Como téunicu dirixó al equipu ente 1939 y 1960, y ganó siete títulos oficiales.
Peucelle 1929.jpg|[[Carlos Peucelle]], ganador de dos [[Copa América|Copes América]] y sub campeón nel Mundial de 1930.
Antonio Sastre EG.JPG|[[Antonio Sastre]], consideráu'l xugador mas completu na historia del fútbol arxentino, ganó la [[Copa América]] en 1937, 1941 y 1947.
Enrique García (Seleición Argentina). - El Gráfico 1132.jpg|[[Enrique García|Enrique "Chueco" García]], tamién moteyáu "el Poeta de la Maniega", foi campeón Suramericanu en 1937 y 1941.
Delamata selecc arg.jpg|El notable insider [[Vicente de la Mata]] foi campeón y meyor xugador del [[Campeonatu Suramericanu 1937]].
Herminio Masantonio.jpg|[[Herminio Masantonio]] ganó cola Seleición Arxentina'l Campeonatu Suramericanu de 1937 y 1941, y foi el máximu goliador nos Suramericanos de 1935 y 1942.
José Manuel Moreno Argentina.jpg|[[José Manuel Moreno]], ganador de dos [[Copa América|Copes América]] en 1941 y 1947 (escoyíu como'l meyor xugador de la postrera), anotó 19 goles en 34 partíos cola seleición. La [[IFFHS]] allugar ente los [[Meyor xugador suramericanu del sieglu XX|meyores xugadores de Suramérica nel Sieglu XX]] xunto a [[Diego Maradona]] y [[Pelé]].
Pedernera argnationalteam.jpg|[[Adolfo Pedernera]] tres veces campeón de la [[Copa América]] y meyor xugador de la edición 1946. Foi estremáu col [[Premios Konex|Diploma al Méritu Konex]] como unu de los 5 meyores xugadores del fútbol arxentino.
Tucho mendez.jpg|[[Norberto Méndez|Norberto "Tucho" Méndez]], máximu goliador históricu de la [[Copa América]] con 17 goles, ganó tres veces de manera consecutiva dichu troféu continental.
René Pontoni y Reinaldo Martino (Seleición Argentina). - El Gráfico 1336.jpg|[[René Pontoni]], consideráu'l meyor delanteru centru d'América nos años '40, foi tricampeón Suramericanu en 1945, 1946 y 1947.
Rinaldo Martino.jpg|[[Rinaldo Martino]], cola seleición arxentina ganó los Campeonatos Suramericanos de 1945 y 1946, xugó tamién na seleición italiana.
FelixLoustau.jpg|[[Felix Loustau]], tricampeón suramericanu cola Seleición Arxentina en 1945, 1946 y 1947. Pa munchos, el meyor wing esquierdu de la historia nel fútbol arxentino.
Ángel Perucca (Seleición Argentina). - El Gráfico 1179.jpg|[[Angel Perucca]], mediocampista defensivu campeón nes Copes América de 1945 en Chile (onde la prensa trascandina bautizar como "el Portón d'América") y 1947 en Guayaquil.
Mcu Alfredo Di Stéfano.jpg|[[Alfredo Di Stéfano]] foi campeón y goliador de la [[Campeonatu Suramericanu 1947|Copa América 1947]] antes de consagrase nel [[Real Madrid]] como unu de los mas grandes futbolistes de la historia.
Pipo Rossi.jpg|[[Nestor Rossi|Nestor "Pipo" Rossi]], unu de los meyores volantes centrales de la historia, xugó 26 partíos internacionales y ganó dos títulos de la [[Copa América]] en 1947 y 1957.
1963 Omar Sívori (cropped).jpg|[[Omar Sívori]], Campeón y Meyor Xugador de la [[Campeonatu Suramericanu 1957|Copa América 1957]]. Depués rellumó na [[Juventus]] y llogró el [[Balon d'Oru]] européu en 1961.
Orestes Omar Corbatta (Racing) - El Gráfico 1932.jpg|El gran punteru derechu [[Orestes Omar Corbatta]] foi internacional en numberoses oportunidaes y consiguió les Copes América de 1957 y 1959.
Silvioposter.jpg|[[Silvio Marzolini]] xugó los Mundiales de 1962 y 1966.
Mario Kempes 2006.jpg|[[Mario Kempes]], máximu goliador y figura del mundial de 1978, onde la seleición llogró'l so primer mundial. Xugó trés mundiales.
Ubaldo Fillol 2006.jpg|[[Ubaldo Fillol]], arqueru titular del mundial de 1978, onde la seleición llogró'l so primer mundial. Xugó trés mundiales. Con 58 partíos ye'l segundu con más presencies nel so puestu.
Daniel Bertoni 2006.jpg|[[Daniel Bertoni]], Campeón del Mundu en 1978, señalando dos goles (unu d'ellos na final ante Holanda). Xugó dos mundiales.
Valdano.jpg|[[Jorge Valdano]], Campeón del Mundu en 1986, autor de 4 goles nesi campeonatu, señalando'l segundu gol arxentín na final ante Alemaña. Xugó 2 mundiales.
Maradona 1986 vs italy.jpg|[[Diego Armando Maradona]] capitán, líder y figura del equipu que llogró'l Mundial de 1986. Amás foi sub campeón del mundu en 1990 y llogró la Copa Artemio Franchi en 1993. Munchos sostienen que ye'l meyor xugador de la Historia del Fútbol. Xugó en cuatro Mundiales.
Burruchaga gritando gol de argentina.JPG|[[Jorge Burruchaga]], Campeón del Mundu en 1986 (anotando'l gol de la victoria d'Arxentina ante Alemaña na [[Final de la Copa Mundial de Fútbol de 1986|final de la Copa]]) y sub campeón n'Italia 1990, nos sos únicos dos mundiales xugaos.
Caniggia atalanta.jpg|[[Claudio Caniggia]], xugó en trés Mundiales, foi subcampeón nel [[Copa Mundial de Fútbol de 1990|Italia 90]] y llogró tres títulos oficiales cola seleición.
Diego Simeone - 01.jpg|[[Diego Simeone]] xugó 106 partíos, participó nos Mundiales de 1994, 1998 y 2002, y llogró cuatro títulos oficiales cola Seleición.
Gabriel batistuta.jpg|[[Gabriel Omar Batistuta]] segundu máximu goliador históricu de la seleición con 54 goles, xugó trés mundiales y ganó cuatro títulos oficiales cola seleición.
Ensin imaxe.svg|[[Fernando Redondo]], campeón de la Copa [[Copa Rei Fahd 1992|Confederaciones 1992]] y la [[Copa América 1993]]. Foi consideráu por munchos como'l meyor volante central d'Europa nos años '90.
Javier Zanetti Inter.jpg|[[Javier Zanetti]] ye'l xugador con más presencies nel escoyíu de fútbol d'[[Arxentina]], con 145 partíos xugaos, fixo 5 goles y xugó dos Mundiales.
Roberto Ayala y Javier Zanetti - 07FEB2007 - Francia - presidencia-govar.jpg|[[Roberto Ayala]] xugó en 10 torneos ente 1994 y 2007, mientres esi tiempu foi capitán, xugó 115 partíos, incluyendo trés mundiales.
Hernán Crespo - 07FEB2007 - Francia - presidencia-govar.jpg|[[Hernán Crespo]], cuartu máximu goliador históricu con 35 goles, xugó trés mundiales. Ye anguaño'l máximu anotador de la seleición nes Eliminatories.
Javier Mascherano - 2011.jpg|[[Javier Mascherano]], actual xugador de la Seleición, foi capitán, lleva 142 partíos xugaos y participó en trés mundiales, siendo subcampeón en 2014. Xunto al [[Polu (deporte)|polista]] [[Juan Nelson]] ye l'únicu deportista arxentín en ser bicampeón olímpicu.
Messi Copa America 2011.jpg|[[Lionel Messi]], capitán, entá n'actividá, ye'l máximu goliador históricu de la Seleición con 61 goles. Campeón olímpicu, participó en trés mundiales, y foi subcampeón nel Mundial de 2014 y les Copes América de 2007, 2015 y 2016. Al igual que con [[Diego Maradona]], munchos sostienen que ye'l meyor xugador de la Historia del fútbol.
Sergio Romero - 2011.jpg|[[Sergio Germán Romero|Sergio Romero]] ye l'actual arqueru y el que mayor cantidá de presencies tien cola Seleición (94) nel so puestu, cola que foi subcampeón nel Mundial de 2014 y les Copes América de 2015 y 2016.
Suisse vs Argentine - Sergio Agüero %28cropped%29 %28cropped%29.jpg|[[Sergio Agüero]], actual delanteru del escoyíu que xugó dos mundiales, incluyendo la final de Brasil 2014, y ocupa el tercer puestu ente los máximos goliadores históricos con 36 goles.
</gallery>

==== Llistáu de xugadores reconocíos ====
Nesta seición apaecen los xugadores arxentinos más reconocíos, ídolos n'[[Arxentina]] y nel mundu.

**Porteros**

* [[Américo Tesoriere]] (1919–1925)
* [[Ángel Bossio]] (1927–1935)
* [[Fernando Bello]] (1934–1945)
* [[Sebastián Gualco]] (1935–1943)
* [[Rogelio Domínguez]] (1951–1963)
* [[Amadeo Carrizo]] (1954–1964)
* [[Antonio Roma]] (1956–1967)

* [[Daniel Carnevali]] (1972–1974)
* [[Ubaldo Matildo Fillol]] (1974–1985)
* [[Nery Pumpido]] (1983–1990)
* [[Luis Islas]] (1984–1994)
* [[Sergio Goycochea]] (1987–1994)
* [[Roberto Abbondanzieri]] (2004–2008)
* [[Sergio German Romero|Sergio Romero]] (2008-''activu'')


**Defensores**

* [[Ludovico Bidoglio]] (1921–1928)
* [[Ángel Segundu Medici]] (1922–1930)
* [[Juan Evaristo]] (1927–1930)
* [[José Salomón (futbolista)|José Salomón]] (1940–1946)
* [[Francisco Lombardo]] (1952–1959)
* [[Pedro Dellacha]] (1953–1958)
* [[Federico Vairo]] (1955–1958)
* [[Silvio Marzolini]] (1960–1969)

* [[José Rafael Albrecht]] (1961–1969)
* [[Roberto Perfumo]] (1966–1974)
* [[Alberto Tarantini]] (1974–1982)
* [[Luis Galván]] (1975–1982)
* [[Jorge Olguín]] (1976–1982)
* [[Daniel Alberto Passarella]] (1976–1986)
* [[Julio Olarticoechea]] (1982–1990)
* [[Oscar Garré]] (1983–1988)

* [[José Luis Brown]] (1983–1990)
* [[Oscar Ruggeri]] (1983–1994)
* [[Roberto Sensini]] (1987–2000)
* [[Néstor Fabbri]] (1989–1997)
* [[José Chamot]] (1993–2002)
* [[Roberto Ayala]] (1994–2007)
* [[Javier Zanetti]] (1994–2011)
* [[Juan Pablo Sorin]] (1998–2006)

* [[Walter Samuel]] (1999–2010)
* [[Gabriel Heinze]] (2003–2011)
* [[Nicolás Burdisso]] (2003–2011)
* [[Martín Demichelis]] (2005–2016)
* [[Pablo Zabaleta]] (2005–2016)
* [[Nicolás Otamendi]] (2009-''activu'')
* [[Marcos Rojo]] (2011-''activu'')


**Centrocampistes**

* [[Luis Monti]] (1924–1931)
* [[Antonio Sastre]] (1933–1941)
* [[Ernesto Lazzatti]] (1936–1946)
* [[Norberto Méndez]] (1945–1956)
* [[Ernesto Grillo]] (1951–1956)
* [[José Varacka]] (1956–1965)
* [[Antonio Rattín]] (1959–1969)
* [[Miguel Brindisi]] (1969–1974)
* [[José Omar Pastoriza]] (1970–1972)

* [[Norberto Alonso]] (1973–1983)
* [[Ricardo Bochini]] (1973–1986)
* [[Américo Rubén Gallego]] (1975–1982)
* [[Osvaldo Ardiles]] (1975–1982)
* [[José Daniel Valencia]] (1975–1982)
* [[Diego Armando Maradona]] (1977–1994)
* [[Gabriel Calderón]] (1980–1990)
* [[Jorge Burruchaga]] (1983–1990)
* [[Ricardo Giusti]] (1983–1990)

* [[Sergio Batista]] (1985–1990)
* [[Diego Simeone]] (1988–2002)
* [[Fernando Redondo]] (1992–1999)
* [[Cristian Kily González|Kily González]] (1995–2009)
* [[Juan Sebastián Verón]] (1996–2011)
* [[Matías Almeyda]] (1996–2003)
* [[Juan Román Riquelme]] (1997–2008)
* [[Pablo Aimar]] (1999–2009)

* [[Esteban Cambiasso]] (2000–2011)
* [[Maximiliano Rodríguez]] (2003–2015)
* [[Javier Mascherano]] (2003-''activu'')
* [[Fernando Gago]] (2007-''activu'')
* [[Ángel Di María]] (2008-''activu'')
* [[Éver Banega]] (2008-''activu'')
* [[Lucas Biglia]] (2010-''activu'')


**Delanteros**

* [[Domingo Tarasconi]] (1922–1929)
* [[Manuel Seoane]] (1924–1929)
* [[Cesáreo Onzari]] (1924–1929)
* [[Roberto Cherro]] (1926–1937)
* [[Manuel Ferreira]] (1927–1930)
* [[Carlos Peucelle]] (1928–1940)
* [[Mario Evaristo]] (1929–1930)
* [[Guillermo Stábile]] (1930)
* [[Francisco Varallo]] (1930–1937)
* [[Herminio Masantonio]] (1935–1942)
* [[Enrique "Chueco" García|Enrique García]] (1935–1943)

* [[José Manuel Moreno]] (1936–1950)
* [[Adolfo Pedernera]] (1940–1946)
* [[Rinaldo Martino]] (1942–1947)
* [[Ángel Labruna]] (1942–1958)
* [[René Pontoni]] (1945–1947)
* [[Alfredo Di Stéfano]] (1945–1947)
* [[Félix Loustau]] (1945–1952)
* [[Omar Sivori]] (1956–1957)
* [[Orestes Corbatta]] (1956–1962)
* [[José Sanfilippo]] (1957–1962)
* [[Luis Artime]] (1961–1967)

* [[Rodolfo Fischer]] (1967–1972)
* [[Héctor Yazalde]] (1968–1974)
* [[René Houseman]] (1973–1979)
* [[Mario Alberto Kempes]] (1973–1982)
* [[Daniel Bertoni]] (1974–1982)
* [[Oscar Alberto Ortiz|Oscar Ortiz]] (1975–1979)
* [[Leopoldo Luque]] (1975–1981)
* [[Jorge Valdano]] (1975–1990)
* [[Ramón Ángel Díaz|Ramón Díaz]] (1979–1982)
* [[Claudio Caniggia]] (1987–2002)
* [[Abel Balbo]] (1989–1998)

* [[Gabriel Omar Batistuta]] (1991–2002)
* [[Ariel Ortega]] (1993–2010)
* [[Hernán Crespo]] (1995–2007)
* [[Claudio Javier López|Claudio López]] (1995–2011)
* [[Javier Saviola]] (2000–2008)
* [[Carlos Tévez]] (2004–2015)
* [[Lionel Messi]] (2005-''activu'')
* [[Sergio Agüero]] (2006-''activu'')
* [[Ezequiel Lavezzi]] (2007-''activu'')
* [[Gonzalo Higuaín]] (2009-''activu'')


== Estadístiques ==

=== [[Copa Mundial de Fútbol]] ===



* En **negrina** el goliadores del tornéu.

=== [[Clasificación de Conmebol pa la Copa Mundial de Fútbol|Clasificación pa la Copa Mundial]] ===

* En **negrina** el goliadores del tornéu.

=== [[Copa FIFA Confederaciones]] ===

} [[Copa FIFA Confederaciones 2021|Por definir 2021]]
|colspan="10" align="center"|''Por xugase''
|- class="sortbottom" align=center bgcolor=#f9f9f9
! Total
! 3/11
! 7°
! 10
! 5
! 3
! 2
! 22
! 14
! +8
! [[Gabriel Batistuta|Batistuta]] y [[Luciano Figueroa|Figueroa]]: 4
|}
* En **negrina** el goliadores del tornéu.

=== [[Copa América]] ===


* En **negrina** el goliadores del tornéu.

=== [[Fútbol nos Xuegos Olímpicos|Xuegos Olímpicos]] ===

* En **negrina** el goliadores del tornéu.

=== [[Copa Artemio Franchi]] ===



=== [[Campeonatu Panamericanu de Fútbol]] ===



== Clasificación FIFA ==

=== Ranking ===

<div id="1"><small><sup>**1**</sup>El ''ranking'' Elo solamente mide la puntuación de los partíos clase "A" de toles seleiciones de fútbol na so historia.</small>


Fonte: [http://es.fifa.com/associations/association=arg/ranking/gender=m/index.html Ficha d'Arxentina en FIFA]  y [http://es.fifa.com/worldfootball/ranking/index.html Estadístiques FIFA] <br />**Colores:** Doráu = 1ᵉʳ puestu; Plateáu = 2ᵘ puestu; Bronce = 3ᵉʳ puestu.

== Récores y notes ==

* **Mayor goliada a favor**:
** 12-0 a , na [[Copa América 1942]].
* **Mayor goliada en contra**:
** 1-6 con , na [[Copa Mundial de Fútbol de 1958]] el 15 de xunu.
** 1-6 con , nes [[Clasificación de Conmebol pa la Copa Mundial de Fútbol de 2010|Eliminatories Sudáfrica 2010]] el 1 d'abril de 2009.
** 1-6 con , en [[Fecha FIFA]] el 27 de marzu de 2018.
* **Partíu con más goles**:
** Victoria 11-2 contra [[Seleición de fútbol de los Estaos Xuníos|Estaos Xuníos]] nos [[Fútbol nos Xuegos Olímpicos d'Ámsterdam 1928|Xuegos Olímpicos de 1928]] el 29 de mayu.
* **Partíos ensin recibir goles**: 254
* **Partíos ensin convertir goles**: 133
* **Partíos ensin goles**: 54
* **Partíos con goliaes a favor**: 116
* **Partíos con goliaes en contra**: 24
* **Mayor serie invicta**:
** 31 partíos (1991 a 1993) (18 ganaos y 13 empataos)
* **Mayor serie invicta local**:
** 42 partíos (1996 a 2009) (32 ganaos y 10 empataos)
* **Mayor serie invicta visitante**:
** 14 partíos (1990 a 1993) (7 ganaos y 7 empataos)
* **Mayor serie invicta neutral**:
** 26 partíos (1941 a 1956) (23 ganaos y 3 empataos)

* El [[Clásicu del Río de la Plata]], frente a  ye'l segundu más aneyu del mundu ente seleiciones (dempués del clásicu ente  y ). Amás ye'l [[Clásicu deportivu|clásicu]] ente seleiciones más vegaes xugáu del mundu.
* El primer partíu de fútbol ente seleiciones fora de les [[Islles Britániques]], foi protagonizáu per Arxentina y Uruguái.
* Como interés, naquellos primeros años del [[Clásicu del Río de la Plata]], Arxentina xugaba con una camiseta toa celeste con vivos blancos (como l'actual d'Uruguái) y Uruguái facer con una camiseta dafechu blanca. Escontra aproximao 1910, Arxentina empezó a usar la tradicional casaca a rayes verticales azulcelestes y blanques y Uruguái pasó a adoptar la vistimienta celeste.
* Arxentina comparte'l récor absolutu de 19 títulos oficiales coles seleiciones de  y .
* La Seleición d'Arxentina asítiase cuarta nel mundu por cantidá de partíos xugaos, dempués d',  y .
* Xunto a  son les úniques seleiciones del mundu que ganaron la [[Copa Mundial de Fútbol|Copa Mundial]], la [[Copa FIFA Confederaciones|Copa Confederaciones]], la [[Copa Artemio Franchi|Copa Intercontinental de Seleiciones (Artemio Franchi)]] y la so respeutiva copa rexonal ([[Copa América]] y [[Eurocopa]], respeutivamente). Cabo amestar que dambes seleiciones tamién ganaron los [[Xuegos Olímpicos]], pero facer cola Seleición de fútbol olímpico y non cola absoluta.
* Foi la primer seleición en ganar la [[Copa FIFA Confederaciones]], en 1992.
* Solo dos seleiciones campeones del mundu consiguieron ser dos veces campeones de los [[Xuegos Olímpicos]] na seición del [[Fútbol nos Xuegos Olímpicos|fútbol]]: [[Arxentina]] y [[Uruguái]].  pudo ser la tercer seleición en reclamar asemeyáu honor pero facer so bandera de [[Gran Bretaña]].  tien el récor olímpicu de trés preseas doraes pero nun pudo ser campeona del mundu.
* Si amestamos la [[Copa FIFA Confederaciones]] a la vitrina pa declarala entá más completa inda, namái  acompáña-y a l'Arxentina nel honor de poder tener dicha vitrina completa.
* Apostó xunto a  el segundu partíu de la historia de los mundiales, y el primer partíu p'Arxentina nel mesmu tornéu. Nesti partíu Arxentina ganólu a Francia por 1-0.
* L'arxentín [[Guillermo Stábile]] foi'l máximu goliador de la primer edición de la [[Copa Mundial de Fútbol]], en 1930.
* Foi la primer seleición en llegar a una final de la [[Copa Mundial de Fútbol|Copa del Mundu]], xunto a  ([[Copa Mundial de Fútbol de 1930]]).
* Foi la primer seleición subcampeona del mundu ([[Copa Mundial de Fútbol de 1930]]).
* Ye la seleición que más vegaes entamó la [[Copa América]] (nueve veces).
* [[Diego Armando Maradona]] marcó'l denomináu [[Gol del Sieglu]], ante  nos cuartos de final de la [[Copa Mundial de Fútbol de 1986]].
* L'arxentín [[Norberto Méndez]] ye'l máximu goliador de tola historia de la [[Copa América]].
* [[Esteban Cambiasso]] y esta seleición tienen el récor de convertir el meyor gol de xugada coleutiva na historia de la [[Copa Mundial de Fútbol]] nel partíu ante Serbia y Montenegro tres una xugada de 25 toques cola pelota, ensin que la tocara nengún rival, marcando Cambiasso el 2ᵘ gol de la goliada 6-0 nel Mundial del añu 2006.
* En [[Fútbol nos Xuegos Olímpicos|fútbol]] masculín nos [[Xuegos Olímpicos]], [[Arxentina]] marcha segunda nel medayeru históricu, con 4 medayes en total: dos d'oru y dos de plata, detrás de  (6; 1 d'oru, 3 de plata y 2 de bronce).
* El goliador [[Hernán Crespo]], consagróse goliador de la [[Clasificación de Conmebol pa la Copa Mundial de Fútbol de 2002]]
* El máximu goliador de tola historia de la [[Clasificación de Conmebol pa la Copa Mundial de Fútbol]], ye l'arxentín, nomáu enantes, [[Hernán Crespo]]
* Nun partíu amistosu xugáu contra  (Arxentina 2 – Uruguái 1), el día 2/10/1924 en [[Buenos Aires]], [[Cesáreo Onzari]] convirtió un gol direutu dende un saque d'esquina, que magar nun foi'l primeru de la historia, sí foi'l que dio orixe al términu "gol olímpicu", por ser convertíu contra la seleición campeona de los Xuegos Olímpicos de París de 1924. D'ellí vien tamién el términu "alambráu olímpicu", una y bones el partíu xugáu nel estadiu de Sportivo Barracas riquió del mesmu pa controlar a la gran cantidá d'almes ellí presentes.
* Como nota ilustrativa del plantel arxentín nel mundial xugáu n'Uruguái en 1930, destacóse la presencia de los hermanos [[Juan Evaristo|Juan]] y Mario Evaristo. Juan desempeñábase como defensor y Mario yera un rápidu delanteru. Xugaron xuntos 3 partíos na Copa del Mundu.
* Arxentina namái llevó 18 xugadores al Mundial de 1934 n'[[Italia]].
* La Seleición d'Arxentina ye una de les poques seleiciones que consiguieron ser campeones del mundu perdiendo un partíu: [[Copa Mundial de Fútbol de 1978]]. Los otros campeones del Mundu que tuvieron na mesma situación fueron Alemaña ([[Copa Mundial de Fútbol de 1954|1954]] y [[Copa Mundial de Fútbol de 1974|1974]]) y España ([[Copa Mundial de Fútbol de 2010|2010]]). Tolos demás campeones fueron invictos.
* Salió campeona invicta na [[Copa Mundial de Fútbol de 1986]].
* Nel Mundial de Suecia de 1958, Arxentina debutó contra , teniendo de camudar per primer vegada na so historia'l clásicu uniforme celeste y blancu a cayaos, usando la casaca mariella del pequeñu club **IFK Malmö**.

* Apostó xunto a  la final del mundial 2014, siendo esta la tercera final que xugaron estos dos equipos y conformando la final más repitida de la historia.

=== Finales xugaes ===
La presente llista inclúi solu partíos finales xugaos por torneos mundiales, intercontinentales, y continentales oficiales a nivel de Seleiciones absolutes. Esclúyense los torneos onde nun se xugó una final, como'l casu de la mayoría de los Campeonatos Suramericanos o Campeonatos Panamericanos de Fútbol, que xugábense sol sistema de liguilla d'enfrentamientos de toos contra toos nuna o dos ruedes. Esti sistema camudó en 1975, y a partir d'esa edición de la [[Copa América]] hasta la de 1987 xugóse una final pa definir al campeón de la mesma. En 1989 y 1991 xugar a partir de grupos, y los dos primeros clasificaos de cada grupu xugaron una liguilla final toos contra toos pa decidir al campeón, pero ensin la disputa d'un partíu final. A partir de la edición de 1993 el sistema volvió camudar, y los clasificaos de cada grupu xueguen cuartos de final, semifinales y un partíu final pa definir al campeón del continente.

Sí se tienen en cuenta los partíos desempates de Campeonatos Suramericanos, onde nuna final tuvo de definise al campeón.

Esclúyense les finales olímpiques, sacante les xugaes por seleiciones absolutes (dende la primera olimpiada hasta la edición de 1948 inclusive).

* [[Fútbol nos Xuegos Olímpicos d'Ámsterdam 1928|1928]]: Final de los Xuegos Olímpicos d'Ámsterdam 1928: **Uruguái 2** – Arxentina 1

* [[Copa Mundial de Fútbol de 1930|1930]]: Final del Mundial de 1930: **Uruguái 4** – Arxentina 2

* [[Campeonatu Suramericanu 1937|1937]]: Partíu desempate del Campeonatu Suramericanu de 1937: **Arxentina 2** – Brasil 0

* [[Campeonatu Suramericanu 1955|1955]] : Partíu desempate del Campeonatu Suramericanu de 1955: Chile 0 – **Arxentina 1**

* [[Copa Mundial de Fútbol de 1978|1978]]: Final del Mundial de 1978: **Arxentina 3** – Países Baxos 1

* [[Copa Mundial de Fútbol de 1986|1986]]: Final del Mundial de 1986: **Arxentina 3** – Alemaña 2

* [[Copa Mundial de Fútbol de 1990|1990]]: Final del Mundial de 1990: **Alemaña 1** – Arxentina 0

* [[Copa Rei Fahd 1992|1992]]: Final de Copa Confederaciones de 1992: Arabia Saudita 1 – **Arxentina 3**

* [[Copa Artemio Franchi 1993|1993]]: Final de la Copa Artemio Franchi de 1993: **Arxentina 1** – Dinamarca 1 (Arxentina gana 5 a 4 por penaltis)

* [[Copa América 1993|1993]]: Final de la Copa América de 1993: **Arxentina 2** – Méxicu 1

* [[Copa Rei Fahd 1995|1995]]: Final de Copa Confederaciones de 1995: **Dinamarca 2** – Arxentina 0

* [[Copa América 2004|2004]]: Final de la Copa América de 2004: **Brasil 2** – Arxentina 2 (Brasil gana 4 a 2 por penaltis)

* [[Copa FIFA Confederaciones 2005|2005]]: Final de Copa Confederaciones de 2005: **Brasil 4** – Arxentina 1

* [[Copa América 2007|2007]]: Final de la Copa América de 2007: **Brasil 3** – Arxentina 0

* [[Copa Mundial de Fútbol de 2014|2014]]: Final del Mundial de 2014: **Alemaña 1** – Arxentina 0

* [[Copa América 2015|2015]]: Final de la Copa América de 2015: **Chile 0** – Arxentina 0 (Chile gana 4 a 1 por penaltis)

* [[Copa América Centenariu|2016]]: Final de la Copa América de 2016: Arxentina 0 – **Chile 0** (Chile gana 4 a 2 por penaltis)

== Palmarés ==
=== Torneos oficiales ===
[[Arxentina]] ye una de les seleiciones del [[balompié]] más gallardoniaes a nivel mundial, cuntando con un total de diecinueve títulos, siendo xunto a  y  la seleición con más títulos oficiales de la historia. Arxentina llogró vencer nos dos principales campeonatos de seleiciones nacionales —a nivel mundial y suramericanu—. Ye unu de los ocho combinaos que se proclamaron campeones del [[Copa Mundial de Fútbol|Mundial]] y a nivel continental, con catorce [[Copa América]].

Na dómina na que les seleiciones absolutes yeren les responsables de representar al so país nel tornéu futbolísticu de los [[Fútbol nos Xuegos Olímpicos|Xuegos Olímpicos]] (dende 1908 hasta 1936), los arxentinos consiguieron el so primer gran llogru al acabar subcampeones y conquistar la medaya de plata nos [[Fútbol nos Xuegos Olímpicos de Amsterdam 1928|Xuegos Olímpicos de 1928]] de Amsterdam y mas tarde nuevamente medaya de plata n'[[Xuegos Olímpicos de 1996|Atlanta 1996]] y finalmente foi campeón olímpicu colos dos medayes d'oru ganaes n'[[Xuegos Olímpicos de 2004|Atenes 2004]] y [[Xuegos Olímpicos de 2008|Pekin 2008]] cola Seleición Olímpica.

El primer títulu oficial de la so historia llograr como anfitrión nel [[Campeonatu Suramericanu 1921]] d'Arxentina, no que foi la quinta edición del tornéu, imponiéndose a Uruguái nun atarraquitáu [[Estadiu Sportivo Barracas]]. Depués d'eso siguiríen otros trelce títulos, el postreru llográu na [[Copa América 1993]] d'Ecuador.

Como yá se señaló con anterioridá, Arxentina ye una de les ocho seleiciones campeones del mundu xunto a , , , , ,  y . Proclamóse como tal nel [[Copa Mundial de Fútbol de 1978|Mundial de 1978]] d'Arxentina y nel [[Copa Mundial de Fútbol de 1986|Mundial de 1986]] de Méxicu.

==== Seleición mayor ====


==== Seleiciones xuveniles ====


=== Torneos amistosos ===

*  **Copa de Caridá Lipton (18):** 1906, 1907, 1908, 1909, 1913, 1915, 1916, 1917, 1918, 1937, 1942, 1945, 1957, 1962, 1968, 1971, 1976 y 1992.
:<small>Ye la seleición que más títulos tien d'esta competición.</small>
*  **Copa Newton (17):** 1906, 1907, 1908, 1909, 1911, 1916, 1918, 1924, 1927, 1928, 1937, 1942, 1945, 1957, 1973, 1975 y 1976.
:<small>Ye la seleición que más títulos tien d'esta competición.</small>
*  **Copa Rosa Chevallier Boutell (13):** 1924, 1925,1926, 1931, 1939, 1940, 1943, 1945, 1950, 1956, 1963, 1964 y 1971.
:<small>Ye la seleición que más títulos tien d'esta competición.</small>
*  **Copa Carlos Dittborn Pinto (8):** 1962, 1964, 1965, 1968, 1971, 1972, 1974 y 1976.
:<small>Ye la seleición que más títulos tien d'esta competición.</small>
*  **Copa Honor Arxentino (7):** 1909, 1911, 1913, 1914, 1918, 1919 y 1920.
:<small>Ye la seleición que más títulos tien d'esta competición.</small>
*  **Copa Honor Uruguayo (5):** 1915, 1916, 1917, 1923 y 1924.
*  **Copa Juan R. Mignaburu (5):** 1935, 1936, 1938, 1940 y 1943.
*  **Copa Roca (4):** 1923, 1939, 1940 y 1971.
*  **Copa Héctor Gómez (3):** 1935, 1938 y 1943.
*  **Copa Mariscal Ramón Castilla (3):** 1973, 1976 y 1978.
:<small>Ye la seleición que más títulos tien d'esta competición.</small>
*  **Tornéu Esperances de Toulon (2)**: 1975 y 1998.
*  **Copa Kirin World Annual (2)**: 1992 y 2003.
*   **Copa Centenariu Revolución de Mayu (1)**: 1910
:<small>Ye la única seleición que tien títulos nesta competición.</small>
*  **Copa de les Naciones (1)**: 1964.
:<small>Ye la única seleición que tien títulos nesta competición.</small>
*  **Copa Círculu de la Prensa (1)**: 1916
*  **Copa Montevideo (1):** 1912.
*  **Copa Sáenz Peña (1):** 1913.
*  **Copa Cámara de Diputaos d'Arxentina (1):** 1929.
*  **Copa Centru Automovilísticu d'Uruguái (1):** 1929.
*  **Copa Presidente de Chile (1):** 1940.
*  **Copa Presidente d'Arxentina (1):** 1941.
*  **Copa Raúl Colombo (1):** 1956.
*  **Copa Cornelio Saavedra (1):** 1975
*  **Copa José Félix Bogado (1):** 1976.
*  **Copa 75° Aniversário da FIFA (1):** 1979
*  **Copa Centenário da A.F.A. (1):** 1993
*  **Copa Salta (1):** 1994
*  **Copa Nelson Mandela Challenge Cup (1):** 1995
*  **Copa Provincia de Buenos Aires (1):** 1995
*  **Copa Municipalidaes de Córdoba (1):** 1995
*  **Copa Bancu de Mendoza (1):** 1998
*  **Copa Coca-Cola (1):** 1999
*  **Copa Reebok (1):** 2000
*  **Copa Llotería de la Provincia (1):** 2010
*  **Copa Chaco (1):** 2011
*  **Copa Times Of India (1):** 2011
*  **Copa Francisco (1):** 2013
*  **Copa Amistá (1):** 2015
*  **Superclásico de les Amériques (1):''' 2017.

### Distinciones daes

## Ver tamién

* Estadístiques de la Seleición de fútbol d'Arxentina
* Máximos goliadores arxentinos de la historia
* Arxentina na Copa Mundial de Fútbol
* Rivalidá futbolística ente Arxentina y Brasil
* Clásicu del Río de la Plata
* Rivalidá futbolística ente Arxentina ya Inglaterra
* Rivalidá futbolística ente Alemaña y Arxentina
* Seleición de fútbol sub-23 d'Arxentina
* Seleición de fútbol sub-22 d'Arxentina
* Seleición de fútbol sub-20 d'Arxentina
* Seleición de fútbol sub-17 d'Arxentina
* Seleición de fútbol sub-15 d'Arxentina
* Asociación del Fútbol Arxentino
* Fútbol n'Arxentina
* Competiciones oficiales del fútbol arxentino
* Seleición femenina de fútbol d'Arxentina
* Seleición de fútbol playa d'Arxentina
* Seleición de fútbol sala d'Arxentina

## Notes y referencies

### Notes

### Referencies

## Enllaces esternos
* Sitiu web oficial
* Sitio web AFA
* 
* 
* Perfil oficial de Arxentina en Conmebol.com
* Perfil oficial de Arxentina  en FIFA.com