open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Sistema Européu de Bancos Centrales

El **Sistema Européu de Bancos Centrales** (SEBC) ta compuestu pol Bancu Central Européu (BCE) y los bancos centrales nacionales de los Estaos miembros de la Xunión Europea (XE) independientemente de si tán integraos na eurozona o non. El Tratáu de la Unión Europea atribúi al SEBC les funciones de diseñu y execución de la política monetaria de los países que conformen l'área del euru. L'oxetivu primordial que'l Tratáu asigna al SEBC ye'l de caltener la estabilidá de precios, ensin perxuiciu de lo cual "va sofitar les polítiques económiques xenerales de la Comunidá". En principiu prevíase que tolos estaos miembros de la Unión Europea integrar nel Euru, sicasí al nun ser asina, la entidá encargada de la política monetaria na zona euru pasó a ser el Eurosistema, ente que'l SEBC va asumir estes funciones nel momentu que tolos estaos adopten l'Euru.

## Miembros del SEBC
El SEBC componer de los siguientes 28 bancos nacionales xunto al BCE. La primer seición ye una llista d'aquellos que pertenecen a la eurozona (países qu'adoptaron l'euru como moneda única). La segunda seición contién aquellos que caltienen la so propia moneda.

## Ver tamién

* Bancu Central Européu
* Economía de la Unión Europea
* Sistema Européu de Cuentes
* Instituciones de la Unión Europea

## Referencies

## Enllaces esternos
* Páxina del Bancu Central Européu
Lari xeorxanu

El **lari** (en xeorxanu: **ლარი**) ye la moneda de cursu llegal de la República de Xeorxa. Estremar en 100 tetri (en xeorxanu: **თეთრი**). El so códigu ISO 4217 ye **XEL**.

El nome provién d'un antiguu vocablu xeorxanu que denota una posesión o propiedá, ente que la pallabra "tetri" deriva d'una antigua moneda xeorxana del sieglu XIII.

## Historia

Tres la independencia de Xeorxa de la Xunión Soviética en 1991, la nueva república emitió una moneda de transición pa sustituyir al rublu soviéticu en billetes, llamada **[[kupon lari]]**, a razón de 1 rublu per cupón. Por cuenta de la hiperinflación que sufrió'l país, emitiéronse billetes que diben dende 1 a 1.000.000 de laris.

El 2 d'ochobre de 1995, el gobiernu d'Eduard Shevardnadze decidió crear una nueva moneda pa sustituyir los cupones. La tasa de cambéu afitar en 1 XEL = 1.000.000 de cupones. De magar, el lari caltúvose relativamente estable.

Antes de 2014, la moneda taba ensin un símbolu. Aquel añu, un símbolu, basáu de la lletra xeorxana ლ (L) foi adoptáu.

## Monedes
Les primeres monedes fechaes en 1993, componer de denominaciones de 1, 2, 5, 10, 20 y 50 tetri. A finales de 2006 acuñáronse trés nueves monedes, de 50 tetri, 1 y 2 lari.







## Billetes



### Familia de billetes del añu 2016




## Vease amás
* Bancu Nacional de Xeorxa
* Maneti xeorxanu
* Kupon lari
* Rublu soviéticu

## Referencies

## Enllaces esternos
* Bancu Nacional de Xeorxa (en xeorxanu ya inglés)
* Monedes de Xeorxa 
* Billetes de Xeorxa
Bancu Nacional de Xeorxa

El **Bancu Nacional de Xeorxa** (en xeorxanu: *საქართველოს ეროვნული ბანკი*) ye'l bancu central de Xeorxa.
## Conseyu
L'órganu supremu del Bancu Nacional ye'l so conseyu compuestu por siete miembros. El Presidente del Conseyu ye'l Presidente del Bancu Nacional. El Conseyu, amás del Presidente, ta compuestu por dos Vicepresidentes y otros miembros. Los miembros del conseyu son escoyíos pa un periodu de siete años pol Parllamentu de Xeorxa, pola mayoría del númberu total de los sos miembros, previa designación del Presidente de Xeorxa.

## Constitución de Xeorxa
### Artículu 95
*1.El Bancu Nacional de Xeorxa va garantizar el funcionamientu del sistema monetariu de Xeorxa p'apurrir estabilidá de precios y va sofitar el funcionamientu eficiente del sector financieru.
*2.El Bancu Nacional ye'l bancu de tolos bancos y el banqueru y axente fiscal del Gobiernu de Xeorxa.
*3.El Bancu Nacional va ser independiente nes sos actividaes. Los sos derechos y obligaciones, procedimientos d'actividaes, según la garantía de la so independencia van determinar en virtú de la Llei Orgánica.
*4.El nome y la unidá de dineru van determinar por llei. El Bancu Nacional va tener el derechu esclusivu d'emitir dineru

### Artículu 96
*1.L'órganu más altu del Bancu Nacional de Xeorxa ye'l Conseyu del Bancu Nacional. Los miembros del Conseyu pueden ser destituyíos solo por decisión del Parllamentu, acordies con l'Artículu 64 d'esta Constitución.
*2.El Presidente del Bancu Nacional va ser nomáu polos miembros del Conseyu y releváu de les sos funciones pol Presidente de Xeorxa, previa designación del Conseyu del Bancu Nacional.
*3.El Bancu Nacional va rindir cuentes al Parllamentu y va presentar un informe añal sobre les sos actividaes.

## Referencies
Bancu de Ghana

El **Bancu de Ghana ( BoG )** (n'inglés: *Bank of Ghana*) ye'l bancu central de Ghana.. Atópase en Acra y formóse en 1957. El bancu ta activu nel desarrollu de polítiques d'inclusión financiera y ye miembru de l'Alianza pa la Inclusión Financiera . El 2 de marzu de 2012, mientres una conferencia rexonal africana sobre servicios financieros móviles celebrada en Zanzíbar, el Bancu de Ghana anunció qu'asumiría compromisos específicos d'inclusión financiera en virtú de la Declaración Maya.

## Historia
El Bancu Central de Ghana tien los sos raigaños nel Bancu de la Mariña d'Oru (BGC, del inglés Bank of the Gold Coast) o'l Bancu Comercial de Ghana. Asina los políticos y economistes locales vieron la independencia política a la vista a mediaos de la década de 1950, alicó l'interés por un bancu central. Argumentóse qu'un bancu central yera una institución que daría un verdaderu significáu a la independencia política. Puede recordase que, allá por 1947, dellos políticos destacaos pidieren l'establecimientu d'un bancu nacional con funciones de bancu central p'actuar como banqueru del gobiernu y p'atender al sector nativu de la economía.

Aceptáronse les propuestes de los defensores d'un bancu central y, a principios de 1955, el Gobiernu creó otru Comité Selectu pa esaminar nuevamente l'Informe Trevor y preparar les bases pal establecimientu d'un bancu central en Ghana. Afortunadamente, el BGC yá preparara l'escenariu pa la banca central: tou lo que se precisaba yera personal especialmente capacitáu en banca central y un agospiamientu fayadizu por que'l bancu desapegara.

A fines de 1956, tou taba llistu pal establecimientu del Bancu de Ghana. Un nuevu y modernu edificiu de cinco pisos fuera instaláu en High Street, axacente a l'Asamblea Metropolitana de Acra (AMA) p'allugar tanto al Bancu de Ghana como al Bancu Comercial de Ghana (GCB).

## Referencies

## Enllaces esternos
*
Llibra xibraltareña

La **llibra xibraltareña** (***Gibraltar pound***, n'inglés) ye la divisa emitida pol Gobiernu de Xibraltar. Ye afitada 1:1 a la llibra esterlina británica. 

La so abreviatura ye GIP (códigu ISO 4217) o £ (proveniente del llatín *[[llibra (unidá de masa)|llibra]]*, que se refería a la unidá de masa). El Gobiernu de Xibraltar emite billetes y monedes que lleven les pallabres *Pound Sterling* y son les monedes de cursu llegal en Xibraltar pero non nel Reinu Xuníu o otres partes de la zona esterlina.

## Referencies

## Enllaces esternos

*
Partíu Socialista Llaborista de Xibraltar

El **Partíu Socialista Llaborista de Xibraltar** (n'inglés: *Xibraltar Socialist Labour Party*, **GSLP**) ye un partíu políticu del Territoriu Británicu d'Ultramar de Xibraltar. Fundáu en 1978, ye'l partíu políticu más antiguu de los que güei esisten nel peñón, y el que dende 2011 gobierna al traviés del Ministru Principal de Xibraltar, Fabian Picardo. Dende 2003 el GSLP forma una coalición eleutoral col Partíu Lliberal de Xibraltar, qu'anguaño ye'l so sociu de gobiernu.

D'orixe sindical, el GSLP foi fundáu por Joe Bossano, líder gibraltareño del Sindicatu Xeneral de Tresportes, con presencia'l Reinu Xuníu. Bossano foi Ministru Principal de Xibraltar mientres 8 años, de 1988 a 1996, y presidente del GSLP hasta 2011, añu nel que-y asocedió Picardo.

Al igual que'l restu de partíos políticos gibraltareños, el GSLP reclama'l derechu d'autodeterminación para Xibraltar y opónse a cualquier negociación sobre cambeos na posesión o soberanía gibraltareña. El GSLP nun considera que la Constitución gibraltareña de 2006 fuera un mecanismu válidu para descolonizar el peñón, situación a la que, según ellos, namái se llegaría con autogobiernu plenu para Xibraltar, y solicita permanentemente la participación de les autoridaes gibraltareñas nel Comité de Descolonización de la ONX. La política del GSLP carauterizar pola so hostilidá con España, ufiertando un menor nivel de cooperación que'l que concedía'l Partíu Socialdemócrata nos sos años de gobiernu. Dende la vuelta al poder del GSLP aumentó'l númberu y la importancia de los incidentes diplomáticos con España.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Sitiu web oficial del GSLP (n'inglés)
Sir

***Sir*** ye una pallabra del idioma inglés que significa *señor*. Tien dellos contestos.

Yera usáu como un términu de cortesía ente persones iguales. El so usu na actualidá ta acutáu pa persones que tienen un estatus o un rangu mayor; como cuando se fala a un profesor, a un militar o a cualquier superior. Otru usu ye'l que se da a les persones mayores, d'igual forma que la da un comerciante escontra'l so veceru o comprador. Tamién s'usa na correspondencia formal y cuando se fala a un estrañu . Coles mesmes, puede considerase un términu apropiáu pa un superior o como sinónimu de caballeru.

## Los sos oríxenes
La pallabra *sir* derivar de la pallabra *sire* del francés mediu. De la mesma ésta vien del francés antiguu *sieur*, que significa *señor*, vocablu deriváu del llatín *senior* (d'onde tamién l'español señor») que significa *mayor (d'edá)*.

La pallabra *sir* entró al inglés nel añu 1297 como títulu d'honor pa un caballeru o un barón, y yera una variante de la pallabra *sire*, yá n'usu dende 1205 como un títulu antepuestu al nome. En 1225 la pallabra *sir* yá yera usada pa dirixise al soberanu. En 1250 usábase como sinónimu de padre, y en 1362 yera utilizada pa dirixise a un importante home d'edá avanzada.

## Les sos formalidaes
Nel protocolu británicu, ye correutu usar la pallabra ***sir*** pa dirixise a un Caballero o un Baronet, y tien de ser usada precediendo al nome completu o namái al nome de la persona a quien se dirixe. Esti usu ye idénticu al de la pallabra don n'español onde resulta un vulgarismu utilizalo solo col apellíu. La so variante femenina ye *dame*, pa les beneficiaries direutes d'esi rangu, o *lady* si tratar de la esposa d'un *sir*.
 
A quien nun son ciudadanos del Reinu Xuníu (o de dalgún de los reinos de la Mancomunidá de Naciones) pero que reciben el títulu honorariu de *Caballero* nun se-yos dexa utilizar el títulu de ***sir***. Sicasí, quien caltienen una doble nacionalidá británica y d'otru país sí pueden utilizar el títulu de ***sir***.

## Referencies

## Enllaces esternos
Zona esterlina

La **zona esterlina** o **área esterlina** referir a un grupu de países, frecuentemente dominios y colonies del antiguu Imperiu británicu (y la Mancomunidá Británica de Naciones), qu'utilicen la llibra esterlina como la so moneda de cursu, o qu'afiten la so divisa a la moneda británica con una rellación 1:1.

Nun momentu dau, dicha zona incluyó virtualmente tol Imperiu británicu y munchos otros países. L'ascensu de los Estaos Xuníos, los efeutos económicos de les dos guerres mundiales y el cayente del Imperiu británicu camudaron la posición de la llibra esterlina nel conciertu económicu mundial y el deséu de los países pa usala. Anguaño la zona solo inclúi territorios británicos.

## Los últimos miembros de la zona
Estreme del Reinu Xuníu, solo les dependencies de la Corona británica y los territorios británicos d'Ultramar permanecen na zona esterlina. 

Les dependencies de la Corona británica de Guérnesei, Xerséi, la Islla de Man y Alderney emiten billetes y monedes variantes de la llibra esterlina, y toos cubren el códigu de moneda ISO 4217 GBP. 

Xibraltar, la islla de Santa Lena y les Islles Malvines emiten les sos propies monedes con un tipu de cambéu fixu 1:1 a la llibra esterlina. Lleven los códigos ISO 4217 GIP, SHP y FKP respeutivamente.

## Ex miembros

## Ver tamién
* Llibra de les Islles Malvines
* Llibra xibraltareña
* Llibra bermudiana

## Referencies

## Enllaces esternos
Gobernador de Xibraltar

El **gobernador de Xibraltar** (n'inglés: *Governor of Gibraltar*) ye'l representante del la Corona británica nel territoriu Británicu d'Ultramar de Xibraltar. El gobernador ye nomáu pol monarca a propuesta del Gobiernu del Reinu Xuníu. Actúa *[[de facto]]* como un xefe d'Estáu y ye'l responsable del nomamientu formal del ministru principal de Xibraltar, según del restu de los miembros del gobiernu gibraltareño una vegada celebraes les eleiciones. Tien la responsabilidá nel territoriu sobre seguridá y defensa.

El gobernador dende 2013 ye sir James Dutton, quien asocedió al vicealmirante sir Adrian James Johns.

## Gobernadores de Xibraltar

## Referencies

## Enllaces esternos
George Rooke

**Sir George Rooke**  foi un comandante y almirante naval británicu.

Nació cerca de Canterbury en 1650. Ingresa na marina como voluntariu, sirviendo nes Guerres anglo-holandeses algamando en 1673, con tan solo 23 años, el rangu de capitán de navío. Tres la revolución de 1688, comandó l'escuadrón pol qu'algamó'l asediu de Londonderry en 1689.

En 1690 ye xubíu a almirante de retaguardia, lluchando na batalla de Beachy Head. En mayu de 1692 toma parte na batalla de Barfleur so les órdenes del almirante Edward Russell, destacando nun ataque nocherniegu sobre la flota francesa nel puertu de La Hogue, nel que consiguió destruyir seis navíos franceses. Poco tiempu dempués recibió'l títulu de Sir, xunto con un pagu de 1.000 llibres.

En 1693 dirixó'l convói d'Esmirna, que resultó tremáu y parcialmente prindáu pol almirante francés Tourville cerca de la badea de Lagos. Tres la paz de Nijmegen (1697), siguió'l so serviciu na canal de la Mancha y nel Mediterraneu. Mientres la guerra de Socesión Española siguió sirviendo a la canal del Mediterraneu. En 1702 comandó la espedición contra Cádiz, pero de vuelta a puertu destruyó a la escuadra hispanu-francesa na ría de Vigo, no que se conoz como batalla de Vigo.

Col Sir Cloudesley Shovel participó na toma de Xibraltar el 21 de xunetu de 1704, convirtiéndose de forma provisional nel Gobernador Militar de Xibraltar. El 13 d'agostu de 1704 atacó a una flota francesa qu'en Málaga, anque nun llogró la victoria.

Sía que non, por cuenta de la insatisfaición espresada indireutamente pola resultancia del enfrentamientu, retirar del serviciu en febreru de 1705. Finó'l 24 de xineru de 1709.

## Referencies
Primer Guerra anglo-neerlandesa

La **Primer Guerra anglo-neerlandesa** foi un conflictu armáu ente Inglaterra y les Provincies Xuníes de los Países Baxos llibráu a mediaos del sieglu XVII. Por aquella dómina, los holandeses defendíen la teoría del *mare liberum*, ellaborada pol so conciudadanu Hugo Grotius, esto ye'l llibre tránsitu y comerciu por tolos mares (sacante, naturalmente, los que bordiaben les sos colonies). Sicasí nun yeren los únicos qu'afayaben nel mar la so vía de engrandecimiento. Los ingleses, zarraos na so isla, nun topaben otru mediu d'espansión que'l mesmu mar. Pero cuando tuvieron en condiciones de fundar factoríes y abrir mercaos (a mediaos de sieglu, tres la revolución de Cromwell), en toles llatitúes zarapicaron con el neerlandeses que yá los atropaben. Pa protexer a les sos Compañíes d'Indies, Inglaterra constituyó una base xurídica opuesta al llibrecambismu de les Provincies Xuníes: la del *mare clausum*. 

La solución oceánica nun foi improvisada. Yá dende tiempos de Sabela I Tudor los corsarios y los aventureros crearen un imperiu pirata, y les Compañíes treslladaren contingentes humanos a les mariñes orientales de los actuales Estaos Xuníos. La Compañía Inglesa de les Indies Orientales (la que monopolizaba el comerciu cola India, Insulindia, China, etc.), fuera creada inclusive dos años antes (en 1600) que la holandesa. Dambes acabaron per topetar. En 1623 los holandeses fixeron una carnicería nes colonies britániques de Banda y Amboina (en Insulindia), que los súbditos del Reinu Xuníu nun escaecíen. En 1649 los ingleses aceptaron la República. Cromwell representaba los intereses de la burguesía puritana, que vía nos sos ésitos comerciales la bendición de Dios, y en 1651 promulgó'l "Acta de Navegación". Con esta llei trascendental, Inglaterra inauguraba la so política proteicionista escurrida en perxuiciu de los intereses comerciales de los Países Baxos. Inglaterra alcordaba nun importar nengún productu foresteru que nun procediera del mesmu país d'orixe. Hasta'l momentu, Inglaterra fuera un importante veceru del comerciu holandés. Los ingleses pudientes que nun deseyaben quedase ensin les especies, teníen de dir a buscales direutamente nel futuru. Tres la derrota de les Provincies Xuníes, Johan de Witt y Cornelis de Graeff suscribió les esixencies del tratáu de Westminster (1654): Saludar al pabellón inglés na Canal de la Mancha, reparar los daños causaos na matanza de Amboina, pagar derechos por pescar n'agües ingleses, aceptar el derechu de visita a los sos barcos, escluyir a los Orange de los cargos públicos.

## Referencies

## Enllaces esternos
Segunda Guerra anglo-neerlandesa

.
La **Segunda Guerra anglo-neerlandesa** foi un conflictu armáu ente Inglaterra y les Provincies Xuníes de los Países Baxos ente 1665 y 1667. Les dos potencies marítimes siguieron topetando nos mesmos mares que nel anterior conflictu.

## Antecedentes
En 1661 Carlos II d'Inglaterra casóse con Catalina de Bergancia. La princesa apurría cola so dote Bombay y Tánxer, y práuticamente ufiertaba al so maríu tutelar y toles garantíes económiques del imperiu Portugués (Portugal topar en plena guerra de la independencia con España). En 1664 topetaron violentamente nes mariñes del golfu de Guinea, onde s'apostaben la captura d'esclavos negros pa vendelos nes Antilles. Nel mesmu añu los colonos de Nueva Inglaterra conquistaben la ciudá de Nueva Ámsterdam, que foi rebautizada como Nueva York.

## Desenvolvimientu
En 1665 dambos países declararon la guerra formalmente. L'almirante neerlandés Ruyter llogró una resonante victoria batalla de los Cuatro Díes que coincidió con acontecimientos adversos y especialmente impopulares en Londres: en 1665 una gran peste y en 1666 el denomináu Gran Quema de Londres. Michiel de Ruyter entamó exitosamente el Ataque de Medway, que foi un gran victoria pa los holandeses. Darréu Ruyter aprovechó con gran oportunidá la desmoralización del enemigu pa remontar el ríu Támesis y bombardiar les poblaciones riberanes. Dende Londres oyeron los disparos de los cañones. La Paz de Breda ratificaba la victoria holandesa pero ensin humildar l'honor británico. Inglaterra caltenía'l "Acta de Navegación" atenuada.

## Referencies

## Enllaces esternos
Cuarta Guerra anglo-neerlandesa

La **Cuarta Guerra anglo-neerlandesa** foi un conflictu ente'l Reinu de Gran Bretaña y la República holandesa que duró de 1780 a 1784. La guerra, tangencialmente rellacionada cola Guerra d'Independencia de los Estaos Xuníos, españó por desalcuerdos ente los británicos y los holandeses sobre la llegalidá y conducción del comerciu neerlandés colos enemigos de Gran Bretaña nesa guerra.

Anque la República holandesa nun entró nuna alianza formal colos Estaos Xuníos y los sos aliaos, l'embaxador d'Estaos Xuníos (y futuru presidente) John Adams llogró establecer rellaciones diplomátiques cola República holandesa, el segundu país européu en reconocer diplomáticamente al Congresu Continental n'abril de 1782. N'ochobre d'esi añu, dambes partes roblaron un tratáu d'amistá y comerciu.

La mayor parte de la guerra consistió nuna serie d'operaciones britániques bien esitoses contra los intereses económicos coloniales neerlandeses, anque les fuercies navales britániques y holandeses tamién enfrentáronse una vegada nel Bancu Dogger, na mariña holandesa. La guerra terminó desastrosamente pa los holandeses y espunxo la debilidá de les bases políticu y económicu de la República.

## Referencies

## Bibliografía
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*

## Enllaces esternos
* ''Neutral Rights and the War in the Narrow Seas, 1778-82'' (n.d.)
Enrique de Castiella

**Enrique de Castiella** puede referise a:

* **[[Enrique I de Castiella]]** (1204-1217) Rei de Castiella ente 1214 y 1217, fíu d'Alfonso VIII de Castiella y de Leonor de Plantagenet; 
* **[[Enrique de Castiella'l Senador]]** (1230-1303). Infante de Castiella, fíu de Fernandu III el Santu, rei de Castiella y Lleón, y de la reina Beatriz de Suabia. Tutor del rei Fernandu IV el Emplazado mientres la so minoría d'edá;
* **[[Enrique de Castiella (1288-1299)|Enrique de Castiella]]** (1288-1299). Infante de Castiella, fíu de Sancho IV el Bravo, rei de Castiella y Lleón, y de la reina María de Molina;
* **[[Enrique II de Castiella]]** (1333/1334-1379), tamién llamáu **Enrique de Trastámara**. Rei de Castiella ente 1367 y 1379. Fíu d'Alfonso XI de Castiella y Leonor de Guzmán;
* **[[Enrique de Castiella (1377-1404)|Enrique de Castiella]]** (1377-1404). Fíu illexítimu d'Enrique II de Castiella y de Xuana de Sousa. Foi duque de Cabra y de Medina Sidonia.

## Referencies

## Enllaces esternos
Pedro de Castiella

**Pedro de Castiella** puede referise a les siguientes persones:

* **[[Pedro de Castiella (m. 1283)|Pedro de Castiella]]** (m. 1283), infante de Castiella y fíu d'Alfonso X de Castiella y de Violante d'Aragón.
* **[[Pedro de Castiella (1290-1319)|Pedro de Castiella]]** (1290-1319) infante de Castiella y fíu del rei Sancho IV de Castiella y de la reina María de Molina. 
* **[[Pedro I de Castiella]]** (1334-1369), rei de Castiella, fíu d'Alfonso XI de Castiella y de la reina María de Portugal. 
* **[[Pedro Alfonso de Castiella]]** (c. 1345-1359), fíu illexítimu del rei Alfonso XI de Castiella y de Leonor de Guzmán.
* **[[Pedro Enríquez de Castiella]]** (c. 1355-1400), fíu de Fadrique Alfonso de Castiella y nietu del rei Alfonso XI de Castiella. 
* **[[Pedro Enríquez de Castiella (m. 1366)|Pedro Enríquez de Castiella]]** (m. 1366), fíu illexítimu del rei Enrique II de Castiella.
* **[[Pedro de Castiella (1394-1461)|Pedro de Castiella]]** (1394-1461), obispu de Osma y Palencia y nietu de Pedro I de Castiella.

## Referencies

## Enllaces esternos
Batalla de la Badea de Matanzas

La **batalla de la badea de Matanzas** foi un combate naval llibráu en 1628 nel marcu de la guerra de los Ochenta Años na qu'una escuadra holandesa ganó a la flota española frente a la ciudá de Matanzas, na mariña norte de Cuba.

## Contestu
En 1628, siendo rei d'España Felipe IV, diba sesenta años que les Provincies Xuníes de los Países Baxos, dependientes de la corona española, intentaben llograr la so independencia por aciu la guerra de los Ochenta Años, estendiendo les hostilidaes tamién fuera d'Europa.

## Captura de la flota española
Una parte de la Flota d'Indies, con base en Venezuela, fuera alvertida de les intenciones holandeses d'atacar los barcos españoles qu'al traviés del mar Caribe llevaben metales preciosos a España procedentes d'América, pero otra parte de la flota española, con base en Nueva España, inoraba estes amenaces. L'almirante holandés Piet Hein, con Witte de With como capitán del so barcu insinia, xunto col almirante Hendrick Lonck y el vicealmirante Joost Banckert, interceptó dieciséis barcos españoles procedentes de Nueva España frente a la ciudá de Matanzas, na mariña de Cuba (naquel tiempu posesión española); un galeón foi tomáu tres un ataque por sorpresa, nueve pequeños mercantes rindiéronse, otros dos fueron tomaos nel mar, y cuatro galeones más quedaron atrapaos na badea cubana de Matanzas. Tres un combate incruento, éstos acabaron tamién por rindise, y Hein prindó oru, plata y otres mercancíes, como índigo y cochinilla por valor de 11.509.524 florinos. Los holandeses nun tomaron prisioneros y dieron a los españoles suministros abondos pa llegar a L'Habana.

## Consecuencies
Ésti sería'l mayor botín prindáu a la bien protexida Flota d'Indies en tola so hestoria. El dineru sostuvo l'armada holandesa mientres ocho meses, dexándo-yos prindar la fortaleza de Bolduque tres el so regresu a los Países Baxos en 1629, onde Hein foi aclamáu como héroe. La Compañía Holandesa de les Indies Orientales, a que'l so cargu taba la flota de Piet Hein, declaró un dividendu del 50% a cuenta de los beneficios d'esta espedición.

## Referencies
Ministru principal

El cargu de **ministru principal** (*First Minister* n'inglés) referir al xefe de gobiernu xefe de Gobiernu escoyíu nes rexones alministratives d'Escocia, Gales y Irlanda del Norte nel Reinu Xuníu. Ye distintu del primer ministru (*Prime Minister*), que ye'l xefe de Gobiernu pal país enteru.

## Referencies
Fabian Picardo

**Fabian Raymond Picardo**  ye un abogáu y políticu gibraltareño, líder del Partíu Socialista Llaborista de Xibraltar (GSLP) y ministru principal del Peñón dende'l 9 d'avientu de 2011, tres la victoria de l'alianza ente'l GSLP y el Partíu Lliberal de Xibraltar nes eleiciones llexislatives celebraes un día antes.

## Biografía
Picardo cursó los sos estudios primariu y secundariu en Xibraltar, de cuenta que se benefició de la política de beques universitaries instaurada pol Gobiernu de Xibraltar en 1988 pa dexar a cualesquier mozu gibraltareño cursar los sos estudios universitarios nel Reinu Xuníu. Estudió Derechu nel Oriel College de la Universidá d'Oxford, graduándose en 1993. Tres ello, estudió p'habilitase como abogáu, consiguiendo la colegiación en 1994, con llicencia pa exercer como abogáu en Xibraltar y nes Islles Vírxenes Britániques. En concluyendo los sos estudios universitarios volvió al Peñón, siendo contratáu darréu pol bufete de Joshua Hassan, una de les firmes d'abogaos más importantes del territoriu británicu. Primeramente, participó en diversos casos rellacionaos col desenvolvimientu políticu del territoriu, como la demanda pa llograr el derechu de los gibraltareños al votu nes eleiciones al Parllamentu Européu ante'l Tribunal Européu de Derechos Humanos. Darréu dedicóse a l'abogacía comercial, aportando a sociu del bufete de Hassan.

Políticamente, Picardo foi unu de los fundadores del Partíu Nacional de Xibraltar, en 1991. Permaneció nel partíu (que darréu se tresformó nel Partíu Lliberal de Xibraltar) hasta 2003, cuando pasó al Partíu Socialista Llaborista de Xibraltar (GSLP), lideráu pol históricu dirixente gibraltareño y ex-ministru principal Joe Bossano. Nes eleiciones d'esi añu foi escoyíu diputáu, siendo'l tercer miembru de la so candidatura en votos (tres Bossanos y el líder lliberal Joe Garcia). En 2007 revalidó'l so escañu, siendo'l segundu candidatu de la so llista en votos, y unu de los dos únicos candidatos del GSLP que quedó per delantre de candidatos del ganador GSD. Mientres la llexislatura 2007-2011 foi ministru na solombra de Mediu Ambiente, Emplegu y Servicios Financieros.

N'abril de 2011 anuncióse la retirada de Joe Bossano como líder del GSLP. Bossano escoyó como socesor a Picardo, el cual foi escoyíu ensin oposición líder del GSLP. Como tal, foi líder de la oposición y candidatu a ministru principal de l'alianza GSLP/Lliberales nes eleiciones llexislatives d'avientu de 2011. La victoria de l'alianza sobre'l ministru principal saliente Peter Caruana llevó a Picardo al puestu de ministru principal, tomando posesión el 9 d'avientu.

Una de les sos güeles yera española, exiliada republicana llegada a Xibraltar tres el fin de la Guerra Civil Española y casada con un gibraltareño.

## Referencies
Ministru principal de Xibraltar

El **ministru principal de Xibraltar** ye'l líder del mayor partíu del Parllamentu de Xibraltar, formalmente nomáu pol gobernador de Xibraltar, representante de la Corona británica.

Foi creáu tres la concesión de les primeres midíes d'autogobiernu en 1964 a la entós colonia de Xibraltar per parte de la Corona británica. Dende entós hubo seis ministros principales (unu d'ellos mientres mandatos non consecutivos). L'actual ministru principal ye, dende avientu de 2011, Fabian Picardo.

## Llista de ministros principales

## Referencies

## Enllaces esternos
Dalasi

El **dalasi** ye la moneda de Gambia, estremada en 100 bututs. La moneda foi creada en 1971 p'afaer les monedes de les colonies britániques al sistema decimal, reemplazando a la llibra gambiana al cambéu de 1 llibra = 5 dalasis.
## Billetes
El 27 de xunetu de 2006 imprimiéronse nuevos billetes con diseños similares a los anteriores, pero éstos tienen nuevos y meyores mecanismos de seguridá pa evitar la falsificación del papel moneda.

L'actual serie de billetes circulantes:

## Monedes
En 1971 acuñáronse monedes de 1, 5, 10, 25, 50 bututs y 1 dalasi, en que los sos aviesos utilizar los motivos de los xelinos gambianos anteriores. En 1987 introducióse una nueva moneda de 1 dalasi, acuñada a semeyanza de los 50 peniques británicos. Escontra 1998, amenorgóse'l tamañu y el pesu de les monedes de 1 dalasi. Les carauterístiques principales de les monedes de cursu llegal de la unidá monetaria de Gambia son les siguientes:

Anguaño les monedes que circulen son les de 25, 50 bututs y 1 dalasi; más escases son les denominaciones de 1, 5 y 10 bututs.

## Vease amás
* Economía de Gambia

## Referencies

## Enllaces esternos

* 
* Don's World Coin Gallery
* Ron Wise's World Paper Money 
* The Global History of Currencies
Bancu Central de la Gambia

El **Bancu Central de la Gambia** (n'inglés: *Central Bank of The Gambia*) ye'l bancu central de la Gambia.

## Operaciones
Como bancu central, ye responsable d'apurrir servicios bancarios al gobiernu de Gambia, alministrar tases d'interés y divises, interactuar cola industries gambiana, sofitar les microfinanzas y alministrar el valor del dalasi , que ye la moneda de Gambia. El bancu ye responsable de xestionar la venta de bonos y billetes de Gambia nel mercáu internacional de valores. El bancu ta arreyáu na investigación económica con respectu al futuru de Gambia y África Occidental.

El bancu ta trabayando con **GIPFZA** (Axencia de Promoción d'Inversiones y Zones Franques de Gambia), na creación d'un parque empresarial ya industrial de 1,6 quilómetros cuadraos cerca del Aeropuertu Internacional Yundum.

El CBG ye la única institución en Gambia a la que se-y dexa emitir el dalasi.

## Ver tamién
*Bancos centrales

## Referencies
Bancu Central d'Hondures

El **Bancu Central d'Hondures** ye'l principal bancu de la república d'Hondures, y carga como tal cola responsabilidá monetaria esclusiva del país.

## Fundación
El bancu empezó les sos actividaes el 1 de xunetu de 1950 basáu en llei nacional, y el so establecimientu dexó unificar per primer vegada so tutelar del Estáu hondureñu, los diversos medios de pagu esistentes naquel momentu, y nacionalizó y centralizó l'autoridá monetaria y de creitu de la nación. La llei de creación del Bancu foi promulgada'l 3 de febreru del mesmu añu y entró a valir al cabu de 5 meses, col fin de dexar al so propietariu, l'abogáu Roberto Ramírez, regularizar la so reglamentación operativa y afaela a los cambeos. Magar el lempira yá yera de cursu llegal antes de la creación del Bancu, namái a partir d'entós la divisa pasó a tar baxu tutelar y el control estatales.

## Cultura y Educación
El Bancu Central d'Hondures cumple, amás del so cometíu como bancu central del país, cola función d'institución educativa en temes d'economía y finances para lo cual cunta, ente otros, con salones de conferencies allugaos na sede del Bancu.

### Biblioteca
El Bancu Central cuenta cola Biblioteca Roberto Ramírez fundada en 1950 y especializada en temes económiques, pa consulta pública ya investigaciones.

### Pinacoteca
El Bancu cunta con una coleición de pintures de los máximos representantes nacionales d'esti arte.

## Sede
El Bancu Central cuenta con oficines nes ciudaes de Tegucigalpa, San Pedro Sula, La Ceiba y Choluteca.

En fecha 11 d'ochobre de 2016 foi inauguráu pol presidente d'Hondures Juan Orlando Hernández, el presidente del Bancu Central, Presidente del Congresu Nacional d'Hondures y presidente de la Corte Suprema de Xusticia d'Hondures, el nuevu edificiu sede del Bancu Central d'Hondures, empezáu nel añu 2012 a un costu de US$ 60 millones de Dólares nel Centru Cívicu Gubernamental de Tegucigalpa, DC. Dichu edificiu tien una capacidá pa 1100 emplegaos.

## Expresidentes
* Guillermo Bueso
* Roberto Ramírez
* Hugo Noé Pinu 
* Ricardo Maduro Joest 
* Gabriela Núñez
* Sandra Regina de Midence (artículu n'inglés :en:Sandra Midence)
* María Elena Mondragón
* Edwin Araque Bonilla
* Marlón Tábora Muñóz

## Ver tamién
* Economía d'Hondures
* Lempira (moneda)

## Referencies

## Enllaces esternos
* Sitiu oficial del Bancu Central d'Hondures
Francu guineanu

El **francu** (en francés: *franc*) ye la moneda de cursu llegal en Guinea. Estremar en 100 céntimos y el so códigu ISO 4217 ye **GNF**.

## Historia
### Primer francu
El primer francu introducir en 1959 pa sustituyir al Franco CFA. Acuñáronse monedes de 1, 5, 10 y 25 francos en bronce-aluminiu, ya imprimiéronse billetes de 50, 100, 500, 1.000, 5.000 y 10.000 francos. En 1960 emitióse una nueva serie de billetes nes mesmes denominaciones sacante la de 10.000 francos. Nesta segunda serie los diseños son los mesmos, pero'l color ye distintu. En 1962 acuñóse una nueva serie de monedes en cuproníquel. En 1971 el syli sustituyó al francu con una tasa de cambéu de 1 syli = 10 francos.

### Segundu francu
En 1985 reintroducióse'l francu con una tasa de cambéu de 1 GNF = 1 syli. Acuñáronse monedes de 1, 5, y 10 francos, y más tarde añadiéronse les denominaciones de 25 francos en 1987, y 50 francos en 1994. Los billetes que s'imprimieron fueron en denominaciones de 25, 50, 100, 500, 1.000 y 5.000 francos.

En 1998 emitióse una nueva serie de billetes, y en 2006 otra nueva serie de billetes de 500, 1.000 y 5.000 francos qu'incorporaben nueves midíes de seguridá. En 2007 añadióse la denominación de 10.000 francos.





## Ver tamién
* Syli
* Franco CFA

## Referencies
Bancu de Guyana

El **Bancu de Guyana** (n'inglés *Bank of Guyana*) ye'l bancu central de Guyana. Fundóse en 1965 y tien la so sede na capital del país, Georgetown.

## Ver tamién
* Dólar guyanés

## Referencies

## Enllaces esternos
* Bancu de Guyana - sitiu web
Kuna croata

La **kuna** ye la moneda nacional de Croacia. Subdividir en 100 *lipa*. El códigu ISO 4217 pa esta unidá monetaria ye **HRK**.

## Historia
La pallabra croata *kuna* fai referencia al animal conocíu como foína. Anque se piense que'l nome fai referencia a les monedes llamaes *corona*, el nome escoyóse porque fai referencia al usu de les pieles de foína como unidaes de cambéu na dómina medieval.

La kuna foi introducida en xunu de 1994 dempués del periodu de transición posterior a la independencia croata, nel que'l dinar yugoslavu foi sustituyíu pol dinar croata.

La eleición del nome *kuna* foi bien polémica, sobremanera ente los serbios de Croacia, una y bones la única entidá qu'usara antes aquel nome de moneda foi l'Estáu Independiente de Croacia. El gobiernu croata defendió la eleición del nome col argumentu del usu históricu de les pieles de foína, ente que los sos detractores ver más bien como una forma de continuidá del modernu estáu croata col réxime estremista anterior.

La kuna ye emitida pol Bancu Nacional Croata (*Hrvatska Narodna Banka*).

## Monedes
Anguaño circulen monedes de los valores siguientes:

## Billetes
De siguío descríbense los billetes de la última serie editada pol Bancu Nacional de Croacia en 2001:

## Referencies

## Enllaces esternos

* Bancu Nacional Croata 
* 
* Catálogu de les monedes modernes croata
Bancu Nacional de Croacia

El **Bancu Nacional de Croacia** (, HNB) ye'l bancu central de la República de Croacia. Atópase na ciudá de Zagreb.

## Organización
El Bancu Nacional foi creáu en 1990 pola Constitución de Croacia y, en 1993, convirtióse nun organismu autónomu del estilu de la mayoría de los países occidentales. Ríxese pola Llei de Bancos de 2002, que fortaleció les sos capacidaes de supervisión ya inspeición, y rinde de la mesma cuentes énte'l Parllamentu de Croacia. Ye presidíu pol Gobernador del bancu, cargu qu'ocupa

## Competencies
El Bancu Nacional de Croacia ye responsable de la política monetaria. Los sos principales oxetivos son remanar la inflación y sofitar la política económica del Gobiernu. Remana la moneda nacional, el kuna, y tiende a intervinir nel mercáu de divises pa caltener estable'l cambéu col euru; emite billetes y monedes y curia les reserves monetaries del país. 

## Referencies

## Enllaces esternos
* Páxina oficial del Bancu Nacional de Croacia (n'inglés)
Lliga Balcánica

La **Lliga Balcánica** foi una alianza formada polos reinos de Serbia, Montenegru, Grecia y Bulgaria en 1912 col envís de destruyir los últimos restos del Imperiu otomanu nel continente européu.

## Antecedentes
La lliga nació de forma un tanto improvisada, como reaición frente a la fácil derrota de los otomanos na guerra ítalo-turca de 1911-1912, un fechu que-yos va costar Libia y el Dodecanesu. Los estaos balcánicos vieron una oportunidá inmeyorable p'atacar al enemigu turcu, amoriáu y desapaecíu nel caos internu tres la derrota, y consiguir por fin los territorios que los sos sectores más nacionalistes allampaben. La implicación d'axentes rusos na trama foi decisiva yá que pretendíen aumentar la influyencia del so propiu país na zona, pa disgustu del so principal competidor, l'Imperiu austrohúngaru, y la so más firme aliada, Francia; dambes potencies atopáronse sorprendentemente xuníes nun llamamientu a la tranquilidá dirixíu a los países balcánicos, pero éstos nun lu escucharon.

## L'alianza
La primer piedra de l'alianza consistió nel alcuerdu de defensa billateral soscritu por Bulgaria y Serbia'l 13 de marzu de 1912, cuando la guerra ente turcos ya italianos taba inda en puxanza, y que dos meses dempués convirtióse nuna alianza militar plena. Grecia, que fracasara en 1897 al tentar a los turcos en solitariu y tamién naguaba una parte d'esa victoria nun quixo quedar atrás, polo que propunxo otra alianza defensiva a Bulgaria que se materializó tres la firma del Tratáu de Sofía soscritu'l 29 de mayu de 1912. Poco dempués Bulgaria llegó a un alcuerdu similar con Montenegru, completando la rede d'aliances en contra de Turquía.

Nos últimos díes de setiembre (menos d'un mes primero de terminar el conflictu colos italianos) tanto los integrantes de la Lliga como los comandantes del Imperiu otomanu n'Europa movilizaron les sos tropes. Montenegru declaró la guerra'l 8 d'ochobre y el restu fízolo 9 díes dempués n'unviando un ultimátum a Constantinopla.

La guerra foi un ésitu casi total pa los exércitos de la Lliga, que collecharon una victoria tres otra y conquistaron tolos dominios turcos n'Europa sacantes Albania (que se remontó por cuenta propia contra los otomanos, proclamando la so independencia) y la franxa de terrenu alredor de Galípoli y Constantinopla. Sicasí, esta fácil victoria resultó ser un carambelu envelenáu, yá que surdieron disputes internes ente quien fueron aliaos. Menos d'un añu dempués rompieron los trataos y Grecia y Serbia, ayudaos por Rumanía y, irónicamente, l'Imperiu otomanu, atacaron a quien consiguiera conquistar más territorios na campaña anterior: Bulgaria. Serbia y Grecia repartiéronse entós el control de Macedonia, Rumanía ganó Dobruja Meridional y Turquía consiguió recuperar parte de Tracia (incluyida la importante plaza d'Edirne) con relativa facilidá. Tolos países implicaos volvieron combatir ente sí polos mesmos territorios tres l'españíu de la Primer Guerra Mundial en 1914.

## Ver tamién
* Guerres de los Balcanes

## Referencies

## Enllaces esternos
República Autónoma Socialista Soviética del Monte

La **República Autónoma Socialista Soviética del Monte** (), parte de la República Socialista Federativa Soviética de Rusia) esistió dende'l 20 de xineru de 1921 hasta'l 7 de xunetu de 1924. Formar col territoriu de la República del Monte del Norte del Cáucasu y l'emiratu del Cáucasu Norte, dempués de que l'Exércitu Coloráu de la Xunión Soviética invadiera'l territoriu. Ocupaba una superficie de 73.000 km² y la so población yera d'unos 800.000 habitantes. Atopábase estremada en seis distritos nacionales. La so capital yera Vladicáucaso.

A principios de los años 1920, foi estremada en repúbliques autónomes qu'aniciaron les actuales repúbliques de la Federación rusa de Kabardino-Balkaria, Karacháevo-Cherkesia, Chechenia, Osetia del Norte y Ingusetia.

## Referencies

## Enllaces esternos
República Autónoma Socialista Soviética de Chechenia-Ingushia

La **República Autónoma Socialista Soviética de Chechenia-Ingushetia** () foi una república autónoma dientro de la RSFS de Rusia. La so capital yera Grozny.

Según el censu de 1979, tenía un territoriu de 19&nbsp;300 km², con una población de 1&nbsp;155&nbsp;805 habitantes, de los que 611&nbsp;405 yeren chechenos, 134&nbsp;744 ingusetios, y el restu rusos y d'otros grupos étnicos.

## Historia

En 1810, la Ingusetia histórica xunióse voluntariamente a la Rusia Imperial, y en 1859 la Chechenia histórica foi amestada a Rusia, asina, mientres la llarga Guerra del Cáucasu de 1817-1864.

Dempués de la Revolución Rusa de 1917, el 20 de xineru de 1921, Chechenia y Ingushetia xunir a la República Autónoma Soviética de la ASSR. La división de dicha República empezó pocu dempués de la so formación, y el so distritu checheno independizóse'l 30 de payares de 1922 col nome d'óblast Autónomu de Chechenia. El 7 de xunetu de 1924, los restos de la ASSR fueron estremaos ente l'óblast Autónomu d'Osetia del Norte y el óblast Autónomu de Ingusia. El 15 de xineru de 1934, los óblasts checheno y ingusios xunir pa formar el óblast Autónomu Checheno-Ingusio, qu'algamó la categoría de República Socialista'l 5 d'avientu de 1936. 

Mientres la Segunda Guerra Mundial, en 1942-1943 la república foi ocupada en parte pola Alemaña nazi ente que 40.000 chechenos llucharon nel Exércitu Coloráu. El 3 de marzu de 1944, so les órdenes de Stalin, la república eslleióse y la so población deportada pola fuercia sobre les acusaciones de collaboración colos invasores y separatismu.

La república foi restaurada'l 9 de xineru de 1957 por Nikita Khrushchov.

En payares de 1990, la República emitió la declaración de la so soberanía y en mayu de 1991, pronuncióse una independiente **República de Chechenia-Ingushetia**, que darréu foi estremada nes independientes República de Chechenia y República de Ingushetia. Güei, dambos son suxetos federales de Rusia.

## Demografía

***Datos estadísticos**

:Fonte: Russian Federal State Statistics Service

***Grupos étnicos**

# Resultaos combinaes de Chechnya y Ingushetia

## Referencies
Presidente de Palestina

El **Presidente de Palestina** () ye'l cargu políticu más altu (equivalente a xefe d'Estáu) de Palestina. El Presidente noma al Primer Ministru, encargáu del poder executivu, del gobiernu.

## Historia anterior: Presidencia de l'Autoridá Nacional Palestina
Yasir Arafat convirtióse nel primer Presidente de l'Autoridá Nacional Palestina cuando esti órganu de Gobiernu foi creáu en 1994. La so designación foi validada por una eleición que tuvo llugar el 20 de xineru de 1996, pero futures eleiciones fueron suspendíes y permaneció nel cargu hasta la so muerte'l 11 de payares de 2004.

El voceru del Conseyu Llexislativu Rawhi Fattouh asumió la mayor parte de los deberes de Arafat y convirtióse en Presidente interín, dende'l 11 de payares de 2004, hasta les futures eleiciones presidenciales. Realizar en xineru de 2005, nes que salió ganador Mahmud Abbas del partíu Fatah. En 2013, camudó la so denominación a **Presidente de Palestina**, siendo en 2012 aceptáu como Estáu observador de la ONX.

## Funciones y responsabilidaes
*Comandante en xefe de les Fuercies Armaes Palestines;
*Unviar y recibir a tolos embaxadores;
*Concesión d'indultos o conmutar sentencies, pero non una amnistía xeneral;
*En casos escepcionales y si el Conseyu Llexislativu nun ta en sesión, puede emitir decretos con fuercia de llei, pero estos tienen de ser presentaos ante'l Conseyu Llexislativu asina sía posible pa la so aprobación o anulación;
*Nomamientu del Primer Ministru y posibilidá de destitución del cargu;
*Ordenar al Primer Ministru de Palestina axuntar al Conseyu de Ministros;
*Imposibilidá eslleir el Conseyu Llexislativu y llamar a eleiciones adelantraes.

## Vacante
El cargu de Presidente tien de ser consideráu vacante en cualesquier de los siguientes casos:
*Muerte;
*Arrenunciu presentáu ante'l Conseyu Llexislativu de Palestina y aceptada por dos tercios de los sos miembros;
*Consideráu llegalmente incompetente por un fallu emitíu pola Corte Constitucional Suprema y subsecuentemente aprobáu por dos tercios del Conseyu Llexislativu de Palestina.

Nel casu de quedar vacante'l cargu, el voceru del Conseyu Llexislativu de Palestina tien d'asumir les funciones y deberes de la Presidencia de Palestina de forma temporal (interín), por un periodu que nun entepase los 60 díes, mientres los cualos van debese celebrar eleiciones llibres y direutes pa escoyer a un nuevu presidente, según la Llei d'Eleiciones de Palestina.

## Presidentes de [[Estáu de Palestina|Palestina]] (2013-actualidá)

## Referencies

## Enllaces esternos
* The Palestinian Basic Law, coleición de delles propuestes y enmiendes de la Llei Básica de Palestina
Escudu de Palestina

L**'escudu de [[Estáu de Palestina|Palestina]]** ta compuestu pola figura d'un águila de plata esclariada de sable que sostién sobre'l so pechu un escudu colos colores de la bandera de Palestina asitiaos en palu (verticalmente). L'águila reposa sobre una franxa horizontal na qu'apaecen escrites n'árabe les pallabres دولة فلسطين (*Dawlat Filesṭin*: Estáu de Palestina n'español).

La figura de l'águila qu'apaez nel escudu ye conocida como *“Águila de [[Saladín]]”* y foi adoptada del escudu de la República Árabe Xunida. Tamién figura nos escudos d'Exiptu y Iraq.

Hasta'l 6 de xineru de 2013, l'escudu representaba a l'Autoridá Nacional Palestina y llevaba les pallabres السلطة الفلسطينية (*Al-Sulṭa a la Filesṭīniyya*, L'Autoridá Palestina). Tres la reconocencia pola ONX de Palestina como Estáu observador non-miembru'l 30 de payares de 2012, y la decisión de la ONX de sustituyir el nome de «Palestina» pol de «Estáu de Palestina», un decretu promulgáu'l 5 de xineru de 2013 pol presidente palestín Mahmud Abbas sustituyó oficialmente'l nome d'Autoridá Nacional Palestina» per «Estáu de Palestina», cambéu que se treslladó de momentu al escudu nacional.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Curtia descripción del escudu palestín ufiertada na web Flaggenlexikon. (N'inglés y n'alemán).