Dendrocopos syriacus

***Dendrocopos syriacus*** ye una especie d'ave piciforme de la familia Picidae que vive n'Europa oriental y Oriente mediu.

## Descripción

El picu siriu mide ente 23–25&nbsp;cm de llargu. El so aspeutu ye bien similar al del picu picapinos (*[[Dendrocopos major]]*). Les partes cimeres del machu son principalmente negres, con una mancha colorada na nuca y anches franxes blanques travesando los llaterales de la cara y el pescuezu. Tamién tien grandes manches blanques nes ales qu'empiecen al altor del costazu y les plumes de vuelu tán llistaes en blancu y negru. Los trés plumes esteriores tienen solo dellos llixos blancos, y solo vense cuando la so cola ríxida ta esplegada pa ufiertar sofitu mientres engata. Les partes inferiores son principalmente ablancazaes, anque'l banduyu y la parte de la cola son acolorataos. El so picu ye coritu y les sos pates son de color gris verdosu. Les femes escarecen de la mancha colorada de la nuca. Los xuveniles tampoco tienen la nuca colorada, pero sicasí tol so pileu ye coloráu. 

Estrémase del más pequeñu picu menor (*[[Picoides minor]]*) nel colloráu del so abdome. Ye más difícil estremalo del picu picapinos. El picu siriu tien el picu más llargu, y escarez del llistáu blancu de la cola que tien el picapinos. Otra diferencia significativa ye que'l picu siriu nun tien la llinia negra que coneutando la bigorera a la nuca amuesa'l so pariente más estendíu.

## Distribución y hábitat
El picu siriu vive nel este d'Europa y el norte d'Oriente mediu, dende Austria, Croacia y Polonia hasta Irán ya Israel. Habita nos montes abiertos y zones de cultivu con arbolees y carba, amás de los partes, y depende de los árboles vieyos p'añerar y alimentase. A pesar de la coloración del so plumaxe suel ser una ave pocu llamativa.

## Comportamientu

### Comunicación
Cuando ta ocultu pola xamasca la presencia del picu siriu puede detectase polos sos partilleos y repiqueteos producíos pel so fuerte picu contra la madera. Non solo ye una mera llamada d'apareyamientu o de desafíu; amás ye un signu identificativo de cada sexu. Son oyibles dende gran distancia, dependiendo del vientu y l'estáu de la madera; la madera bueco produz soníos más altos que los tueros vivos. Los sos martilleos son más enllargaos que los del picu picapinos y van baxando de volume. Son más rápidos y curtios que los del picu dorsiblanco.

### Alimentación
El picu siriu aliméntase principalmente d'inseutos; furen la madera de los árboles, como los canesbes d'escarabayos y poliyes. El picu siriu xeneralmente pósase nos tueros y muévese escontra riba. Mientres el so ascensu picotia la corteza, esprendiendo fragmentos, anque con frecuencia saca a les sos preses de los resquiebros ayudar de la so llarga y pegañosa llingua. Tamién s'alimenta de granes y frutos cuando los inseutos arralecen. 

### Reproducción

Fura furacos arrondaos d'unos 5&nbsp;cm de diámetru en tueros podres o de madera blando. El tramu inicial ye horizontal y dempués faise vertical. No fondero abre una pequeña cámara onde se van agospiar hasta once güevos ablancazaos sobre forgaxes de madera. Raramente vuelven usar el mesmu buecu, pero nun ye infrecuente que furen otros furacos nel mesmu árbol. Pueden usar cualquier especie d'árbol lo suficientemente podre. Los pitucos asomar a la salida del nial por que los alimenten los padres, pero cuando s'asusten escuéndense no fondero.

## Referencies

## Bibliografía
* Gorman, Gerard (2004): Woodpeckers of Europe: A Study of the European Picidae. Bruce Coleman, UK. ISBN 1-872842-05-4.
## Enllaces esternos