open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Vileña

**Vileña** ye una llocalidá y un conceyu asitiáu na provincia de Burgos, comunidá autónoma de Castiella y Llión (España), contorna de la Bureba, partíu xudicial de Briviesca, conceyu homónimu.

## Xeografía
Tien un área de 6,35&nbsp;km² con una población de 28 habitantes (INE 2007) y una densidá de 4,41&nbsp;hab/km².

## Demografía

## Historia
**Villa**, na cuadriella de La Vid, una de los siete en que s'estremaba la Merindad de Bureba perteneciente al partíu de Bureba. Xurisdicción de realengu con rexidor pedáneo. El nome de Vileña figura na documentación medieval como *Villadenia*, *Villenna* y *Villam Denia* que, según l'autor Cadiñanos Bardeci, suxer un orixe romanu, equivalente a «Villa de Ennio o Ennia». 

En 1222, la reina Urraca López de Haro, vilba del rei Fernandu II de Llión fundó'l monesteriu cisterciense de Santa María la Real de Vileña qu'agora s'atopa en ruines. Dellos de los sepulcros d'antiguo guardaos nesti monesteriu, incluyendo'l de la reina lo mesmo que de miembros de la familia Rojas, y un frescu del xuiciu final, atopar nel Muséu del Retablu en Burgos.

El 28 de payares de 1662, por un privilexu del rei Felipe IV, toles villes en La Bureba independizar de Pancorbo, Briviesca, Cerezo de Río Tirón, y del adelantamientu de Burgos. Hasta esa fecha, Vileña dependía jurisdiccionalmente de los pueblos enriba citaos, anque siempres foi dominiu solariego perteneciente al monesteriu. L'archivu de la Merindad de La Bureba curiar en Vileña na so propia casa de xuntes. 

A la cayida del Antiguu Réxime queda constituyida como conceyu constitucional del mesmu nome nel partíu de Briviesca, rexón de Castiella la Vieya, cuntaba entós con **150** habitantes.

## Arte
El retablu de l'Asunción, procedente del antiguu Monesteriu de Santa María la Real de Vileña, obra de Pedro López de Gámiz, escultor del focu romanista de Miranda de Ebro atópase anguaño nel Muséu de Burgos. Un frescu del Xuiciu Final que data de principios del sieglu XIII, tamién del mesmu monesteriu, exhibir nel Muséu del Retablu.

## Parroquia
Ilesia católica de *San Salvador*, dependiente de la parroquia de Los Barrios nel Arciprestalgu d'Oca Tirón, diócesis de Burgos.


Ficheru:Burgos - Museo de Burgos, retablo de la Asuncion, 1581, de Pedro Lopez de Gamiz, procedente de Vileña.jpg|Retablu de l'Asunción 
Ficheru:Vileña iglesia 1.JPG|Ilesia de San Salvador 
Ficheru:Vileña ruinas monasterio 1.JPG|Ruina del monesteriu Ficheru:Vileña
Vileña ruinas monasterio 5.JPG|Ruina del monesteriu Ficheru:Vileña 
Vileña ruinas monasterio 2.JPG|Puerta del monesteriu Ficheru:Vileña
Vileña ruinas Monasterio e Iglesia.JPG|Monesteriu ya ilesia
Ficheru:Vileña Fresco del Juicio Final Principios S.XIII.JPG|Frescu del Xuiciu Final 


## Ver tamién

## Referencies

## Bibliografía utilizada
* 

## Bibliografía adicional
* 

## Enllaces esternos
Villaescusa de Roa

**Villaescusa de Roa** ye una llocalidá y un conceyu asitiaos na provincia de Burgos, comunidá autónoma de Castiella y Llión (España), contorna de La Ribera, partíu xudicial d'Aranda, conceyu del mesmu nome.

## Xeografía
Tien un área de 17,50&nbsp;km² con una población de 166 habitantes (INE 2007) y una densidá de 9,49&nbsp;hab/km².
Atopar nel sur de la provincia de Burgos, a 10 km de Roa.

## Demografía

## Historia
Nel Censo de Vecinderos de la Corona de Castiella realizáu en 1591 denominábase **Villaescusa**, pertenecía a la Tierra de Roa, incluyida na provincia de Burgos. La comunidá cuntaba con **1.569 vecinos pecheros**, correspondiendo 563 a la capital.
A Villaescusa vien-y el nome porque se diz que na antigüedá yera una villa onde siempres poníen escusas para nun pagar los impuestos.
Les fiestes patronales son alredor del 20 d'agostu pola celebración de San Mamés.
gd

## Parroquia
Ilesia católica de *[[Mamés|San Mamés Mártir]]*, dependiente de la parroquia de Guzmán nel Arciprestalgu de Roa, diócesis de Burgos.

## Ver tamién

## Referencies
Villaescusa la Sombría

**Villaescusa la Sombría** ye una población y un conceyu d'España, na provincia de Burgos, Comunidá Autónoma de Castiella y Llión, partíu xudicial de Briviesca, contorna de Montes de Oca.

## Xeografía
Tien un área de 16,24&nbsp;km² con una población de 70 habitantes (INE 2007) y una densidá de 4,31&nbsp;hab/km².

Asitiáu na aguada mediterránea de los Montes de Oca, atiesta con La Bureba. El *ríu Cerratón*, afluente del Oca, traviesa'l conceyu en direición este a oeste.

El Camín de Santiago percuerre la zona sur del conceyu nel so tramu ente Valdefuentes y San Juan de Ortega.

### Conceyos estremeros
* Al norte con Castil de Peones
* Al este con Cerratón de Juarros y Arraya de Oca
* Al sur y oeste con Barrios de Colina

## Situación alministrativa
Esti conceyu abarca trés entidaes llocales menores:
* Villaescusa la Solana
* Villaescusa la Sombría, entidá coincidente cola capital del conceyu.
* Quintanilla del Monte en Juarros 

## Demografía

Nel añu 2007 la llocalidá tien 34 habitantes, ente que'l conceyu cunta con 70.

## Historia
**Villa** denomada **Villaescusa de la Sombría** perteneciente a la Hermandá de Montes de Oca, nel partíu Juarros, con xurisdicción de realengu exercida pol so Alcalde Ordinariu.

A la cayida del Antiguu Réxime constituyir en conceyu conocíu entós como **Villaescusa d'Aveseda**, nel Belorado, perteneciente a la rexón de Castiella la Vieya, que nel Censu de la matrícula catastral cuntaba con 16 llares y 66 vecinos.

Esti conceyu sume integrándose nel de Villaescusa la Solana. Conceyu que camuda de denominación, adoptando l'actual.

## Parroquia
Ilesia católica de *[[San Miguel Arcánxel]]*, dependiente de la parroquia de Quintanilla del Monte en Juarros nel Arciprestalgu de Oca Tirón de la diócesis de Burgos.

## Referencies

## Enllaces esternos
Villagalijo

**Villagalijo** ye una llocalidá y un conceyu español, na provincia de Burgos, Comunidá Autónoma de Castiella y Llión, partíu xudicial de Briviesca, contorna de Montes de Oca.

## Datos xenerales
Tien un área de 22,07&nbsp;km² con una población de 79 habitantes (INE 2007) y una densidá de 3,58&nbsp;hab/km².

## Situación alministrativa
Conceyu al que pertenecen dos entidaes llocales menores: Santa Olalla del Valle y Ezquerra.

## Demografía

## Historia
A la cayida del Antiguu Réxime queda constituyida como conceyu constitucional del mesmu nome nel partíu de Belorado, rexón de Castiella la Vieya, cuntaba entós con 78 habitantes.

## Parroquia
Ilesia católica de la *[[Asunción de La nuesa Señora]]*, dependiente de la parroquia de Fresneda de la Sierra Tirón nel Arciprestalgu d'Oca Tirón, diócesis de Burgos, el párrocu mora en Pradoluengo.

## Referencies

## Enllaces esternos
Villalbilla de Burgos

**Villalbilla de Burgos** ye una llocalidá y un conceyu asitiaos na provincia de Burgos, na comunidá autónoma de Castiella y Llión (España), contorna d'Alfoz de Burgos, partíu xudicial de Burgos, cabecera del conceyu del so nome.

## Allugamientu



## Demografía
Según datos del padrón del INE nel añu  el conceyu de Villalbilla de Burgos —que tien una superficie de 14,44&nbsp;km²— cuntaba con una población de  habitantes. La densidá de población en 2012 yera de 82,41&nbsp;hab./km². En 2010 Villabilla cuntaba con 666 habitantes, Renunciu con 84 y Villacienzo con 253.

  

## Historia
**Llugar** que formaba parte del Alfoz y Xurisdicción de Burgos nel partíu de Burgos, unu de los catorce que formaben la Intendencia de Burgos mientres el periodu entendíu ente 1785 y 1833, tal como se recueye nel Censu de Floridablanca de 1787. Tenía xurisdicción de realengu con alcalde pedáneo

Villacienzo y Renunciu formen parte de Villalbilla de Burgos.
Nos años del "boom inmobiliariu" desenvolver en Villalbilla un nuevu barriu llamáu Les Villes del Arlanzón, nes proximidaes del polígonu de Villalonquéjar. El desenvolvimientu urbanísticu d'esti barriu y del so polígonu amiesto atópase paráu, con unes 300 viviendes construyíes de les 1.700 previstes.

En 2011, tres 28 años na alcaldía, más otros cuatro de conceyal, y magar encabezar la llista más votada, Luis Manuel Venero Martínez (Agrupación Local Independiente) dexa'l puestu a Teódulo Revilla Revilla (Partíu Popular).



Alcalde electu: Teódulo Revilla Revilla (PP).


## Monumentos
* Ilesia de l'Asunción de La nuesa Señora.

## Ver tamién
* Llista de conceyos de Burgos

## Referencies
Villaldemiro

**Villaldemiro** ye una llocalidá y un conceyu asitiaos na provincia de Burgos, na comunidá autónoma de Castiella y Llión (España), contorna d'Odra-Pisuerga, partíu xudicial de Burgos, cabecera del conceyu del so nome.

## Xeografía
Tien un área de 13,43&nbsp;km² con una población de 70 habitantes (INE 2007) y una densidá de 5,21&nbsp;hab/km².

## Demografía

## Parroquia
Ilesia de *Santiago Apóstol*, dependiente de la parroquia d'Iglesias nel Arciprestalgu d'Amaya, diócesis de Burgos https://web.archive.org/web/20080725072141/http://www.archiburgos.org/guia/arciprestalgos/arciprestalgos.htm.

## Parque eólicu

Parque Eólicu «**El Gallu**», de 49,4&nbsp;MW. de potencia instalada, allugáu nos términos municipales de Los Balbases, Villaquirán de los Infantes y Villaldemiro, de 26 aeroxeneradores Vestas de 1.900&nbsp;kW. de potencia unitaria, diámetru de rotor de 90&nbsp;m., altor de buje de 105&nbsp;m. y rede soterraña de media tensión a 30&nbsp;kV. de interconexón de los aeroxeneradores, con llegaes a la subestación «*Cuatro Picones*», con un presupuestu de 55.326.251,17 euros.

## Personaxes pernomaos
* Víctor de la Peña Pérez, OFM, (1933-2005)Vicariu Apostólicu de Requena na selva alta de Perú (1987-2005) y obispu titular d'Avitta Bibba en Cartago (1982-...).

## Ver tamién

## Referencies

## Enllaces esternos
Villalmanzo

**Villalmanzo** ye un conceyu y llocalidá de la contorna del Arlanza na provincia de Burgos, Castiella y Llión (España).

## Situación xeográfica
Autovía del Norte  de Madrid a Irún.

## Historia
El pueblu que data de la Edá Media foi fundáu mientres la repoblación mozárabe
del Mediu y Baxu Arlanza, dempués del añu 912 coincidiendo col treslláu de la llinia de defensa cristiana al ríu Duero. 

Los sos primeros años de vida nun fueron fáciles, asitiáu cerca de la frontera de la naciente Castiella sufrió como otros pueblos vecinos l'acoso de los moros, hasta tres veces foi afarada por éstos la zona, nos años 933, 953 y 955. 

El día 2 d'agostu de 1812 la villa foi quemada poles tropes d'ocupación franceses, na so retirada, dempués de que fueren derrotaes na batalla d'Arapiles pol exércitu anglo-hispano-portugués. De la quema salváronse, ente otres, delles cases del barriu de «Cantarranas», conocíes dende entós como «Soles cases».

De Villalmanzo ye natural Marcelo Adrián Obregón, soldáu na Guerra d'España y Estaos Xuníos de 1898, formó parte de los que fueron llamaos «Los Postreros de Filipines», defensores del cuartel de Baler (Filipines) que nun rindieron hasta 11 meses dempués de rematar el conflictu. 

## Demografía
Sufrió una fuerte despoblación mientres los años 60 y 70 del sieglu XX por cuenta de la emigración, principalmente escontra les zones industriales del País Vascu. Anguaño la cantidá de población ye estable, ya inclusive require de mano d'obra estranxera pa cubrir la demanda de trabayu na agricultura y ganadería.

## Gastronomía

Forma parte de la Denominación d'Orixe de vinos Ribera del Arlanza. 

El chumarro ye'l platu típicu de Villamanzo. Ésti consiste en bacalao desalado en cachos grandes, rustíu en parrilles preferiblemente con madera de sarmiento. Darréu esmigáyase y cuez n'abondosu aceite d'oliva xunto con ayos y guindilla. Los productos tradicionales son: el vinu del añu llamáu «churrillo», la morciella (d'arroz), el corderu rustíu en fornu panaderu. De la repostería son típiques les magdalenas, les emes, los mantecados y les tortas d'aceite.

## Personalidaes
* Marcelo Adrián Obregón (1877–1939), héroe militar español en Filipines.
* Pedro Echevarría Bravo (1905–1980), músicu y compositor español.

## Hermanancies
*  Baler, Filipines

## Referencies

## Enllaces esternos
* Web de Villalmanzo
Villamayor de Treviño

**Villamayor de Treviño** ye una llocalidá y un conceyu asitiaos na provincia de Burgos, Castiella la Vieya, na comunidá autónoma de Castiella y Llión (España), contorna d'Odra-Pisuerga, partíu xudicial de Burgos, cabecera del conceyu del so nome.

## Xeografía
Llocalidá asitiada xunto al ríu Odra, a 43 quilómetros de Burgos, nel centru-oeste de la provincia del mesmu nome. Falta 11 quilómetros de Villadiego, 11 de Sasamón y 12 de Melgar de Fernamental.

Tien forma allargada pos foi creciendo en redol a la cai Real y a la carretera Villadiego–Melgar de Fernamental.

## Datos xenerales
Tien un área de 20,73&nbsp;km² con una población de 94 habitantes (INE 2007) y una densidá de 4,53&nbsp;hab/km².

## Demografía
La población foi menguando a lo llargo de los años, dende los 303 habitantes de 1900 a los
94 que tien na actualidá.

## Historia
Les primeres noticies del pueblu son de 1092 pos Nuño Ansúrez dona los sos bienes de Villamayor de Treviño a la Catedral de Burgos. Anque si tenemos en cuenta l'apellíu Treviño, la so hestoria remontaríase entá más tras, a la dómina prerromana. Treviño ye un términu celta que significa **afitáu triple** pos la zona de Treviño yera'l puntu de separación y confluencia de tres tribus prerromanes: Los cántabros (norte), vacceos (sur y oeste) y los turmódigos (sur y esti).

Llugar que formaba parte de la Cuadriella de Odra nel Partíu de Villadiego, unu de los catorce que formaben la Intendencia de Burgos, mientres el periodu entendíu ente 1785 y 1833, nel Censu de Floridablanca de 1787, xurisdicción de señoríu siendo'l so titular el Duque de Frías, alcalde pedáneo.

Antes de tener datos escritos , los romanos yá dexaren la so buelga nel términu municipal de Villamayor de Treviño y nun ye estrañu teniendo en cuenta que l'antigua ciudá romana de *Segisamo* (Sasamón) ta a namái 11 quilómetros y que a unos 4&nbsp;km pasaba una antigua calzada romana de la que queden unes poques piedres ente Grijalba y Padilla de riba. De los invasores romanos queda en Villamayor una pequeña ponte sobre'l Regueru Mayor nel campu llamáu de San Juan; amás sábese qu'hubo una pequeña villa romana nel campu de Santillana onde s'atoparon cachos de *[[terra sigillata]]*.

## Monumentos
Como monumentos relixosos queda na actualidá la Ilesia de Santa María, nel centru del pueblu, que tien un formosu retablu na nave mayor. Esta ilesia ye una de les 3 qu'hubo n'otres dómines; les otres trés ilesies llamábense: ilesia de San Miguel, que s'atopaba nel conventu premostratense de San Miguel, y la Ilesia de San Esteban, que taba nel barriu del mesmu nome.

Del conventu premostratense queda namái la puerta d'entrada al conventu y un pocu del muriu. La decadencia d'esti conventu empezó con Xosé Bonaparte que-y foi quitando delles propiedaes pa pagase los gastos de guerra y rematóse cola desamortización de Mendizábal. Les granxes de Robar y Santibáñez, que yeren propiedá del monesteriu, fueron sacaes a puya pública ensin nenguna indemnización pa los canónigos.

Amás de les 3 ilesies y el conventu, había dos ermites.

## Referencies

## Enllaces esternos
Villambistia

**Villambistia** ye una llocalidá y un conceyu asitiaos na provincia de Burgos, comunidá autónoma de Castiella y Llión (España), contorna de Montes de Oca, partíu xudicial de Briviesca, conceyu del mesmu nome.

## Xeografía
Atópase 40&nbsp;km al este de Burgos pela carretera nacional N-120.

Tien un área de 13,07&nbsp;km² con una población de 56 habitantes (INE 2007) y una densidá de 4,28&nbsp;hab/km².

## Demografía

## Historia
**Llugar** perteneciente a la Hermandá de Villafranca Montes de Oca nel partíu Juarros, unu de de los catorce que formaben la Intendencia de Burgos mientres el periodu entendíu ente 1785 y 1833, tal como se recueye nel Censu de Floridablanca de 1787. Tenía xurisdicción de realengu con alcalde pedáneo.

A la cayida del Antiguu Réxime queda constituyida como conceyu constitucional del mesmu nome nel partíu de Belorado, rexón de Castiella la Vieya, cuntaba entós con 189 habitantes.

## Heráldica
L'Asamblea Vecinal, en sesión celebrada'l 15 de payares de 2007, adoptó l'escudu heráldicu y bandera municipal conforme al siguiente diseñu: Escudu d'azur (azul), una fonte de plata; en xefe dos veneres d'oru; al timbre corona real zarrada.

Bandera rectangular de proporciones 2:3, formada por dos franxes horizontales ya iguales, de color
azul la cimera y blanca la inferior; sobre la franxa azul lleva dos conches marielles, d'un altor del 50% del anchu de la bandera, la primer concha va asitiar a 1/3 del llargor del estil, y la segunda a 2/3 del llargor del estil. http://www.diputaciondeburgos.es/documentos/20071207tc.pdf

## Camín de Santiago
Centro Sociu-Cultural San Roque y Albergue de Pelegrinos.

## Ver tamién

## Referencies
Villamedianilla

**Villamedianilla** ye una llocalidá y un conceyu asitiaos na provincia de Burgos, Castiella la Vieya, na comunidá autónoma de Castiella y Llión (España), contorna d'Odra-Pisuerga, partíu xudicial de Burgos, cabecera del conceyu del so nome.

## Datos xenerales
Ye un conceyu d'España, na provincia de Burgos, Comunidá Autónoma de Castiella y Llión. Tien un área de 6,76&nbsp;km² con una población de 21 habitantes (INE 2007) y una densidá de 3,11&nbsp;hab/km².

## Historia
**Llugar** que formaba parte, na so categoría de pueblos solos, del Partíu de Castrojeriz, unu de de los catorce que formaben la Intendencia de Burgos, mientres el periodu entendíu ente 1785 y 1833, nel Censu de Floridablanca de 1787, xurisdicción de realengu con alcalde pedáneo.

## Mediu ambiente
Cotu priváu de caza BU-10.009, qu'afecta a 648,088 Has.

## Demografía

## Referencies

## Enllaces esternos
Villanueva de Carazo

**Villanueva de Carazo** ye una llocalidá y un conceyu asitiaos na provincia de Burgos, comunidá autónoma de Castiella y Llión (España), contorna de La Demanda, partíu xudicial de Salas de los Infantes, cabecera del conceyu del so nome.

## Xeografía
Ye un conceyu y llocalidá del sureste de la provincia de Burgos (Castiella y Llión, España). 

Pertenez a la contorna de Sierra de la Demanda, con centru en Salas de los Infantes.

*Altitú: 996&nbsp;metros.
*Llatitú: 41º&nbsp;58'&nbsp;59"&nbsp;N
*Llargor: 003º&nbsp;19'&nbsp;00"&nbsp;O

Magres abigarradas y arenes blanques nel términu municipal. 

Julio Caro Baroja referir nel so llibru *Del vieyu folclor castellanu* a la celebración en Villanueva de Carazo de la festividá de *el reináu de navidá*.

## Población
*Habitantes (INE): 248 (1877), 257 (1887), 253 (1897), 254 (1900), 235 (1910), 223 (1920), 192 (1930), 170 (1940), 172 (1950), 134 (1960), 69 (1970), 37 (1981), 30 (1991), 28 (2001), 27 (2007), 35 (2009)

## Economía
Agricultura, ganadería y turismu rural. El senderu de Gran Percorríu GR-82 traviesa la llocalidá.

## Historia
L'abá Severo y la so madre Paterna donen a San Sebastián de Silos y al so abá Velasco'l monesteriu de San Bartolomé de Villanueva de Carazo. 

Producióse una batalla nes cercaníes de la llocalidá mientres la Primer Guerra Carlista, que ganaron los isabelinos.

## Referencies

## Enllaces esternos
Villanueva de Gumiel

**Villanueva de Gumiel** ye una llocalidá y un conceyu asitiaos na provincia de Burgos, comunidá autónoma de Castiella y Llión (España), contorna de La Ribera, partíu xudicial d'Aranda, conceyu del mesmu nome.

## Situación xeográfica
Autovía del Norte  de Madrid a Irún.

Forma parte de la Mancomunidá de La Yecla, con sede en Santa María del Mercadillo.

## Repercusiones de la Guerra Civil Española

Al dase la Guerra Civil n'España, al igual qu'en numberosos pueblos, hubo una represión importante en Villanueva de Gumiel, dándose una cifra de 19 asesinaos aproximao pola represión franquista, con unos 400 habitantes nesos momentos, y otros tantos fueron represaliaos d'una o otra manera.

## Población

* 286 habitantes (INE 2007).

## Xeografía

* Altitú: 869&nbsp;metros.
* Llatitú: 41º&nbsp;43'&nbsp;59"&nbsp;N
* Llargor: 003º&nbsp;37'&nbsp;00"&nbsp;O

## Ríu
Pol términu municipal d'esti pueblu pasa'l Bañuelos.
Pol cual yá nun pasa muncha agua yá que esta llenu de plantes

## Tradiciones

* Marzas, última nueche de febreru *
San Pedro de Verona, patrón de los inquisidores, el 29 d'abril. 

La viéspora allegar a la ermita pa recoyer la imaxe, llevándola en procesión hasta'l pueblu, yá de nueche y baillando nel so honor. A otru día misa solemne y nueva procesión. Fiesta bien allegada yá que per estos díes nun abonden na contorna. Tamién s'entamen renomaos concursos y exhibiciones de xuegos populares y de bailles.

* Selmana cultural onde se realicen distintes actividaes lúdiques y deportives a lo llargo del mes d'agostu.

## Personalidaes

* Rosa de Lima Manzano (1949-1988), política y Direutora Xeneral de la Guardia Civil. Finó nun accidente aereu cuando volaba a bordu d'un helicópteru.

## Ver tamién

## Referencies
Villariezo

**Villariezo** ye un conceyu y una llocalidá asitiada na provincia de Burgos, comunidá autónoma de Castiella y Llión (España), contorna d'Alfoz de Burgos.

## Datos xenerales
Tien un área de 10,29&nbsp;km² con una población de 484 habitantes (INE 2007) y una densidá de 47,04&nbsp;hab/km².

## Demografía
Nel Censu de la matrícula catastral cuntaba con 51 llares y 168 vecinos.



## Historia
**Llugar** que formaba parte del Partíu de Burgos, unu de de los catorce que formaben la Intendencia de Burgos, na so categoría de pueblos solos, mientres el periodu entendíu ente 1785 y 1833, nel Censu de Floridablanca de 1787, xurisdicción de señoríu siendo'l so titular el conde de Villariezo, alcalde pedáneo.

Ente'l so monumentos atopen la ponte sobre'l ríu Ausín y la ilesia, na que destaca'l campanariu y numberosos oxetos de forxa obra de Félix y Manuel Saiz.

## Monumentos
* Ilesia de San Pedro Cátedra.

## Gastronomía
El Concursu de Pacharán Caseru de Villariezo ye unu de los eventos más importantes que se celebren na llocalidá.

## Referencies

## Enllaces esternos
*Villariezo
Villasandino

**Villasandino** ye una llocalidá y un conceyuasitiáu na contorna burgalesa d'Odra-Pisuerga, en Castiella la Vieya, na comunidá autónoma de Castiella y Llión (España), partíu xudicial de Burgos.

## Datos xenerales
Ye una llocalidá asitiada na provincia de Burgos, a 38 quilómetros de la capital de la provincia en direición oeste, toma una estensión de 43,71&nbsp;km² y cuenta con una población de 213 habitantes (INE 2012).

Pertenez a la unidá paisaxística **Pandoriales y campos**, na contorna d'Odra-Pisuerga.

Villasandino ye una importante villa medieval, a veres del Ríu Odra y en cantu de l'antigua calzada romana Vía Aquitania, que xunía Astorga con Burdeos sobre la que se construyó la carretera Nacional  (que xune Logroño con Vigo). Anguaño puede llegase tamién a la llocalidá al traviés de l'autovía  (Burgos-Llión).

## Comunicaciones
* **Carretera**: Autovía , conocida como Camín de Santiago con salida nel puntu quilométricu  132.

## Demografía

## Historia
Villasandino foi fundada a finales del sieglu IX como señoríu de behetría pol repoblador Dorotti Sendino. A lo llargo de la Edá Media foi aumentando la so importancia, siendo etapa d'unu de los ramales del Camín de Santiago qu'escurría pola antigua calzada romana Aquitana. 

Foi trubiecu del poeta Alfonso Álvarez de Villasandino que los sos versos caltener nel Cancioneru de Baena. 

**Villa** que formaba parte, na so categoría de pueblos solos, del Partíu de Castrojeriz, unu de de los catorce que formaben la Intendencia de Burgos, mientres el periodu entendíu ente 1785 y 1833, nel Censu de Floridablanca de 1787, xurisdicción de señoríu siendo'l so titular el Duque del Infantado, naquella dómina Pedro Alcántara de Toledo y Silva (1729-1790), docenu Duque y herederu tamién de los títulos de Távara, Lerma y Pastrana, quien nomaba alcalde ordinariu.

## Parroquia
Ilesia de *L'Asunción de La nuesa Señora*,

## Celebraciones
El 7 d'avientu celébrense les fiestes n'honor del patrón de la Villa, San Ambrosio.

El 20 de xineru celébrase la fiesta de San Sebastián (santu mártir) entamada pola Cofradería del más Noble Milanés, Capitán y Mártir san Sebastián.

El 16 de xunetu celébrense les fiestes n'honor a Nuesa Señora del Carmen.

El 16 d'agostu suélense celebrar les fiestes del barriu de San Roque.

## Referencies

## Enllaces esternos
Villaverde-Mogina

**Villaverde-Mogina** ye un conceyu d'España, na provincia de Burgos, Comunidá Autónoma de Castiella y Llión. Tien un área de 13,55&nbsp;km² con una población de 97 habitantes (INE 2007) y una densidá de 7,16&nbsp;hab/km².

## Demografía

## Patrimoniu
Casa-palaciu de los Barona o Barahona.,.

Ilesia románica de San Adrián y Santa Natalia

## Fiesta
San Adrián y Santa Natalia, 16 de xunu.

Romería a la Virxe de la Vega.Tercer fin de selmana de setiembre.

## Referencies

## Enllaces esternos
Villaverde del Monte

**Villaverde del Monte** ye una villa y un conceyu, códigu INE-466, nel partíu xudicial de Lerma, contorna d'Arlanza, provincia de Burgos, Castiella la Vieya, güei comunidá autónoma de Castiella y Llión, (España). 

## Nucleos de población
Villaverde ye la capital del conceyu, que cunta amás coles pedaníes de Revenga de Muñó y el despobláu de Villahizán Coordenaes: 42°7'22"N 3°51'33"W.

## Carauterístiques xenerales
Asitiada xunto a Villafuertes, falta 23 km de la capital.

Tien un área de 37,31&nbsp;km² con una población de 169 habitantes (INE 2007) y una densidá de 4,53&nbsp;hab/km².

El monte al que fai referencia'l so nome atopar a un quilómetru al sur del nucleu urbanu y ta compuestu mayoritariamente por encines y carba. Ye bastante pequeñu 

## Historia
El Censu de Pecheros de 1528, nel que nun se cuntaben eclesiásticos, fidalgos y nobles, rexistraba la esistencia de 17 *pecheros*, ye dicir unidaes familiares que pagaben impuestos. Naquella dómina la llocalidá dependía de la Intendencia de Soria y figuraba nel documentu orixinal como Villaverde.

Nel Censu de la matrícula catastral había en Villaverde del Monte una población de derechu de 96 habitantes partíos en 24 llares.

## Demografía




## Referencies
Viloria de Rioja

**Viloria de Rioja** ye una llocalidá y un conceyu asitiaos na provincia de Burgos, comunidá autónoma de Castiella y Llión (España), contorna de Montes de Oca, partíu xudicial de Briviesca, conceyu del mesmu nome.

En 2015, na aprobación pola Unesco de l'ampliación del Camín de Santiago n'España a «Caminos de Santiago de Compostela: Camín francés y Caminos del Norte d'España», España unvió como documentación un Inventariu Retrospectivu - Elementos Asociaos» (*Retrospective Inventory - Associated Components*) nel que nel nᵘ 1217 figura la llocalidá de Viloria de Rioja, con un ámbitu d'elementos asociaos.

## Xeografía
Llocalidá de la provincia de Burgos, en plenu Camín de Santiago, toma una estensión de 6,95&nbsp;km² y cuenta con una población de 56 habitantes. Ta a 801&nbsp;msnm d'altitú y 55&nbsp;km al NE de la capital, Burgos, a los pies de los Montes de Ayago nes proximidaes de La Rioxa, na contorna la Riojilla Burgalesa.

## Historia
Viloria apaez documentada l'añu 1028 nun documentu procedente de San Miguel de Pedroso el nome de **Villa Oria** con que la so viña de Fresneda llindaben unes heredaes que la monxa doña Jimena donaba al famosu monesteriu femenín de Pedroso. Domingo García (depués Stu. Domingo de la Calzada) nació en Viloria nel añu 1019. Esti importante santu finó en “Burgu de Domingo” (Santo Domingo de la Calzada, por él fundáu) con 90 años el 12 de Mayu del añu 1109. 

A Domingo de la Calzada débese la reconstrucción de la calzada ente Nájera y Redecilla del Camino, que supunxo la esviadura del Camín de Santiago más escontra al sur, faciéndolo xubir al Pandu pelos Montes de Oca, onde actuó'l so discípulu San Juan de Ortega. 

A la cayida del Antiguu Réxime queda constituyida como conceyu constitucional del mesmu nome nel partíu Belorado, rexón de Castiella la Vieya, cuntaba entós con 104 habitantes.

Apocayá, una cai del Madrilanu barriu de Les Tables, carauterizáu pol so bon nivel y calidá de vida, foi bautizada como "Cai Viloria de Rioja".

## Referencies

## Enllaces esternos
Vizcainos

**Vizcainos** ye una llocalidá y un conceyu asitiaos na provincia de Burgos, comunidá autónoma de Castiella y Llión (España), contorna de La Demanda, partíu xudicial de Salas de los Infantes, cabecera del conceyu del so nome.

## Xeografía
Ye un conceyu y una llocalidá de la provincia de Burgos.
Asitiáu nes estribaciones de la sierra de la Demanda, a 1.019&nbsp;m d'altitú y a 59&nbsp;km de la so capital, con 49 habitantes y 13,82&nbsp;km².

Pertenez a la Sierra de la Demanda, con centru en Salas de los Infantes.

## Población

*51 habitantes

## Historia

La so fundación atribuyir a navarros de Sangüesa.

En 1794, Vizcainos yera llugar de señoríu, nel correximientu de Burgos y el partíu de Can de Muñó. Taba gobernáu por alcalde pedáneo.

## Monumentos
* Ilesia parroquial románica de San Martín de Tours, románica.

## Ver tamién

## Referencies

## Enllaces esternos
Zuñeda

**Zuñeda** ye una llocalidá y un conceyu asitiaos na provincia de Burgos, comunidá autónoma de Castiella y Llión (España), contorna de La Bureba, partíu xudicial de Briviesca, conceyu del mesmu nome.

## Xeografía
Tien un área de 12,14&nbsp;km² con una población de 62 habitantes (INE 2008) y una densidá de 5,11&nbsp;hab/km².

## Demografía

## Historia
**Villa**, na Cuadriella de Santa María de Ribarredonda, una de los siete en que s'estremaba la Merindad de Bureba perteneciente al partíu de Bureba. Xurisdicción de realengu con rexidor pedáneo.

A la cayida del Antiguu Réxime queda constituyida como conceyu constitucional del mesmu nome nel partíu de Briviesca, rexón de Castiella la Vieya, cuntaba entós con **135** habitantes.

## Ver tamién
* Llista de conceyos de Burgos

## Referencies
Alcubilla de Nozales

**Alcubilla de Nozales** ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora y de la comunidá autónoma de Castiella y Lleón.

## Etimoloxía

El topónimu Alcubilla ye un diminutivu de alkúba, vocablu d'orixe hispanu-árabe. De la mesma, alkúba podría derivar del llatín vulgar *cova, femenín de covus, que'l so significáu ye buecu. Pudo utilizase pa referise a la esistencia nel llugar d'una arca d'agua», esto ye, una casina o depósitu pa recibir l'agua y distribuyila. Sicasí, la tradición popular de la llocalidá facer derivar de l'alcoba pequeña» qu'antaño tuvo l'antiguu abá del cenobiu de Nozales nel pueblu y que solía frecuentar mientres los sos paseos. Pela so parte, Nozales fai referencia a la estrecha vinculación d'esta llocalidá col cercanu «monesteriu de Nozales» que taba asitiáu a 1 km y del qu'entá resten dellos paredones y ruines.

## Historia
Dellos dólmenes del Neolíticu y la Cueva de los Moros, alcontrada na sierra de Carpurias, seríen les primeres muertes de poblamientu humanu nel términu municipal de Alcubilla. La llocalidá, sicasí, sería repoblada na Edá Media, integrándose nel Reinu de Lleón del que yera dependiente'l monesteriu de Nozales, so que la so influyencia asitiar Alcubilla.

Darréu, na Edá Moderna, Alcubilla foi una de les llocalidaes que s'integraron na provincia de les Tierres del Conde de Benavente y dientro d'esta na Merindad de la Polvorosa y la receptoría de Benavente. Sicasí, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, la llocalidá pasó a formar parte de la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, quedando integrada en 1834 nel partíu xudicial de Benavente.

Curiosamente, nel Real Decretu sobre la subdivisión en partíos xudiciales de 1834 recuéyese la llocalidá denomada como *Alcubilla de Vidriales*, magar ser parte integrante non de la merindad de Vidriales sinón de la de La Polvorosa.

## Xeografía física

;Allugamientu :El
conceyu asítiase na llende septentrional de la provincia de Zamora, dientro del valle del Eria de la contorna de Benavente y Los Valles.



## Economía
Pertenez a la indicación xeográfica, con derechu a la mención vinu calidable, de Valles de Benavente.

## Demografía

## Patrimoniu
Alcubilla de Nozales cunta con un importante patrimoniu históricu-artísticu, integráu pola ilesia de San Verísimo, les ruines de l'abadía de Nozales, asitiada a un quilómetru del pueblu, dellos dólmenes del Neolíticu y la Cueva de los Moros, alcontrada na sierra de Carpurias.

## Fiestes
Alcubilla conmemora la festividá del Corpus Christi el 10 de xunu, y la de San Verísimo el día 1 d'ochobre.

## Referencies

## Ver tamién
* Llista de conceyos de Zamora
Andavías

**Andavías** ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora y de la comunidá autónoma de Castiella y Lleón.

## Historia
Los primeros nicios de población nel conceyu daten del Paleolíticu, dómina de la que se dio l'afayu d'un bifaz achelense.

Sicasí, la fundación d'Andavías nel so actual allugamientu deber a los reis lleoneses, que crearon esta llocalidá na Alta Edá Media, integrándola na diócesis de Zamora no eclesiástico y nel Reinu de Lleón no civil. Asina, nel añu 1174 recuéyese yá la primer mención escrita d'Andavías na venta d'una heredá.

Anque yera llugar de realengu, el Cabildru de la Catedral de Zamora tuvo una presencia permanente n'Andavías como gran propietariu de bienes rústicos, que la so nómina d'instituciones eclesiástiques hacendadas siguía col conventu de monxes de Santiago y el monesteriu de San Jerónimo. La cercanía a Zamora aniciólu delles incomodidades cuando'l rei Fernando'l Católicu ordenó, en 1509, a García Alonso d'Ulloa, veedor xeneral de tropes, qu'asitiara l'exércitu n'Andavías a requerimientu de los rexidores de Zamora. Per otru llau, nel so términu tuvieron propiedaes tamién los Marqueses de Tábara, el Conde de Santibáñez y los Mayoralgos de Ventura Sotelo y de Los Miranda.

A mediaos del sieglu XVIII, el conceyu d'Andavías tenía una fragua y un pósito de 200 fanegas de trigu pa socorrer a los sos 43 vecinos nos momentos de necesidá, llegando cuntar con tres ermites (Vera-Cruz, San Pedro y La nuesa Señora del Piñedo).

Al crease les actuales provincies na división provincial de 1833, Andavías quedó encuadráu na provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa.

## Xeografía física
;Allugamientu :El
conceyu asítiase na contorna zamorana de Tierra del Pan, a unos 14 km al noroeste de la ciudá de Zamora, la capital provincial.



;Clima :Andavías
tien un clima mediterraneu continental con iviernos fríos y branos templaos. Les agües concéntrense principalmente en dos époques del añu, la primavera y la seronda, habiendo pela cueta una marcada seca braniza.

## Demografía

## Ver tamién
* Llista de conceyos de Zamora
* Tierra del Pan

## Referencies
Argañín

**Argañín** ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora y de la comunidá autónoma de Castiella y Lleón.

## Topónimu
Créese que'l nome de Argañín tien la so procedencia nel árabe como Ar-Gañín que dicen significa "La Ilesia".

## Historia
Vagos rumores apunten a la esistencia de despoblaos prerromanos na llende con Badilla y a l'apaición de dalgún molín rendondo nel sitiu de Renacual.

Sía que non, na Edá Media Argañín quedó integráu nel Reinu de Lleón, dómina en que presumiblemente sería fundáu polos sos monarques nel contestu de les repoblaciones llevaes a cabu en Sayago.

Darréu, na Edá Moderna, Argañín tuvo integráu nel partíu de Sayago de la provincia de Zamora, tal que reflexaba en 1773 Tomás López en *Mapa de la Provincia de Zamora*.

Asina, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, la llocalidá caltener na provincia zamorana, dientro de la Rexón Lleonesa, integrándose en 1834 nel partíu xudicial de Bermillo de Sayago, dependencia que s'enllargó hasta 1983, cuando foi suprimíu'l mesmu ya integráu nel Partíu Xudicial de Zamora.

## Xeografía física

### Allugamientu
 

GPS (41.26 N, 6.15 W)
Argañín ta asitiáu al oeste de la contorna a unos cinco km de la carretera C527 al so pasu por Muga y sobre un altor de 800 metros. 

Pertenez a la contorna de Sayago. Intégrase dientro de la Mancomunidá Sayagua y el partíu xudicial de Zamora.

El so términu municipal atópase dientro del parque natural d'Arribes del Duero, un espaciu natural protexíu de gran curiosu turísticu.




## Demografía

## Patrimoniu

### Cruceru de piedra
En llugar solitariu y yá alloñáu de les cases esistió un pequeñu humilladero, güei yá perdíu por completu, calteniéndose cerca una altaneru cruceru de granitu que paez un allongamientu natural de la roca que sobre la que s'asitia. Esti signu cristianu preséntasenos perfectamente torniáu, ensin más torga qu'una curtia y mínima cornisa, y con brazos cilíndricos llisos por completu. Nenguna otra concesión decorativa percibir nel mesmu, morando nel so funcionalismu y simplicidá el so especial encantu. La típica paraxa sayagués que lo agospia, formáu poles clásiques cortines acompañaes d'unes crecíes encines, impon un necesariu ambiente rural, carauterizáu pola so perfectu harmonía y serenidá.

### Monumentos
La ilesia ta rematada por una espadaña de la renacencia clásica y nel so interior puede vese un retablu del sieglu XVII y un Cristu de l'Agonía tamién de la mesma dómina.

Hasta seis molinos d'agua llegó a tener Argañín n'otres dómines a lo llargo de la so rivera y de los que anguaño solo queden les ruines.

La Fonte Conceyu de guapa arquiteutura y a pesar de diversos arreglos sigue siendo un llugar d'alcuentru y n'otres dómines d'obligáu trajín en busca de l'agua pal consumu familiar diariu.

## Ver tamién

## Referencies

## Enllaces esternos
Barcial del Barco

**Barcial del Barcu** ye un conceyu y llocalidá española perteneciente a la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón.

## Allugamientu
Asítiase na contorna de Benavente y Los Valles, a escasos 14 km de la ciudá de Benavente. Ye un pueblu que dispón d'unes guapes vistes escontra la vega del ríu Esla. Ye estremeru colos pueblos de San Agustín del Pozo, Santa Colomba de las Monjas, Vidayanes, Villanueva de Azoague y Villaveza del Agua.

## Historia
La victoria nel añu 878 de los exércitos d'Alfonsu III na batalla de la Polvorosa foi decisiva pa la posterior repoblación de Barcial del Barcu, que quedó integráu nel Reinu de Lleón.

Mientres la Edá Moderna, Barcial foi una de les poblaciones que formó parte de la provincia de les Tierres del Conde de Benavente, encuadrándose dientro d'esta na Merindad de Allende el Ríu y la receptoría de Benavente.

Sicasí, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, Barcial del Barcu pasó a formar parte de la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, quedando integráu en 1834 nel partíu xudicial de Benavente.

## Economía
Pertenez a la indicación xeográfica, con derechu a la mención vinu calidable, de Valles de Benavente.

## Patrimoniu
Lo más destacable de la llocalidá ye la ilesia de Santa Marina, que tien una bella torre qu'arrinca de forma cuadrangular y faise octogonal a mediu altor.

## Dotaciones
Dispón d'un albergue pa pelegrinos, amás de dos chigres y telecentru con accesu a internet y Wi-Fi.

## Demografía

El conceyu cunta con una superficie de 19,01&nbsp;km² y, según datos del padrón municipal  del INE, cuenta con una población de  habitantes.

## Fiestes
Celebra les sos fiestes el 18 de xunetu n'honor a Santa Marina, celebrando tamién San Isidro Llabrador, el 15 de mayu.

## Ver tamién
* Llista de conceyos de Zamora

## Referencies
Benegiles

**Benegiles** ye un conceyu español de la provincia de Zamora, comunidá autónoma de Castiella y Lleón, España.

## Símbolos
;Escudu En
campu de plata, banda d'azur, cargada de trés espiges de trigu d'oru, acompañada en xefe d'ilesia de gules, mazonada de sable y esclariada de plata, y en punta, de ponte romana de dos güeyos, de gules, mazonado de sable. Al timbre Corona Real zarrada.
;Bandera Bandera rectangular
de proporciones 2:3, formada por trés franxes horizontales iguales, siendo les esteriores coloraes con cinco espiges de trigu marielles y azul fileteada de blancu centrar.

## Historia
Los primeros nicios de presencia humana nel conceyu daten de la dómina vaccea, de la que se toparon restos de cerámica nel Tesu de la Cruz, según muertes romanes posteriores nos allongamientos del Tesu de la Mora, xunto a sepultures en parés de mampostería o en caxes monolítiques ensin datación.

Sicasí, la fundación de Benegiles deber a los reis lleoneses, que crearon la llocalidá na Edá Media pa consolidar les sos posiciones na cuenca del ríu Valderaduey. En 1167, y referente a Benegiles, Sol Ramnádiz venció a los canónigos ya ilesia de San Salvador de Zamora los sos derechos pa la perceición de los diezmos y nomamientu de clérigos, que-y correspondíen pola repoblación.

Benegiles acueye nel so territoriu actual dellos despoblaos, como Carralcueva (que perteneció a la Orde de Santiago), Villamunio y Figueruela (cercanos estos dos al ríu Valderaduey), según, seique, otru despobláu denomináu Oteruelo.

Al crease les actuales provincies na división provincial de 1833, Benegiles quedó encuadráu na provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa.

## Demografía

## Patrimoniu
* **Ilesia de Santu Tomás**. Tien reminiscencies romániques del sieglu XII nos canecillos y na so nave. Sufrió cambeos y la so capiya mayor cubrir con bóveda de crucería del sieglu XVI. El so Retablu Mayor, del sieglu XVIII, contién una fornica central con N ª S ª tres el Ríu, talla gótica del XIV con ecos románicos. Son tamién obres destacaes un Frontal rococó con relieve de San José, talláu nel s. XVIII y dos retablos rococós de S. Antonio Abá en fornica trilobulada, San Blas nel áticu, y el del Cristu con un Crucifixu manierista y talla dieciochesca de Santa Águeda nel áticu.

D'antiguo, l'estensu patrimoniu relixosu de Benegiles incluyía nel so términu les ermites de N ª S ª Tres del Ríu, de San Miguel y del Cristu o Vera Cruz nel pueblu, según la de Villamunio y la ilesia de Figueruela nos despoblaos.

## Fiestes
Les fiestes patronales celébrense'l día 9 de mayu n'honor de San Gregorio, con misa solemne na parroquia, siguida de procesión peles cais del pueblu. El día 15 festexar a San Isidro, patrón de los oficios llabradores, con misa, procesión y bendición de campos. El 24 de xunu quemen les típiques fogueres de San Juan, fogueres solsticiales que la Ilesia cristianizó. El 21 d'avientu sigue celebrándose la festividá de Santu Tomás.

## Ver tamién

* Llista de conceyos de Zamora
* Tierra del Pan

## Referencies

## Enllaces esternos
Bretocino

**Bretocino** ye un conceyu y llocalidá d'España, asitiáu na contorna de Benavente y Los Valles, na provincia de Zamora y la comunidá autónoma de Castiella y Lleón.

## Topónimu
El nome de la llocalidá ta amestáu al de la vecina Bretó. Asina, nel momentu de ser fundáu o repobláu Bretocino tendría una menor entidá poblacional que Bretó y, por ello, tomó'l nome de la llocalidá vecina col diminutivu *-ino* propiu de la llingua lleonesa.

## Historia
La victoria nel añu 878 de los exércitos d'Alfonsu III na batalla de la Polvorosa foi decisiva pa la posterior repoblación de Bretocino, que quedó integráu nel Reinu de Lleón.

Mientres la Edá Moderna, Bretocino foi una de les poblaciones que formó parte de la provincia de les Tierres del Conde de Benavente, encuadrándose dientro d'esta na Merindad de Valverde y la receptoría de Benavente.

Sicasí, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, Bretocino pasó a formar parte de la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, quedando integráu en 1834 nel partíu xudicial de Benavente.

## Demografía

Según datos del INE del añu 2017, Bretocino cuenta con una población de 232 habitantes y una densidá de población de 17,9 hab./km².

Fai'l númberu 148º en númberu d'habitantes de los conceyos de la provincia, sobre un total de 248 (INE)

## Patrimoniu
Destaca na llocalidá la ilesia parroquial de San Pablo, qu'alluga un bellu retablu nel so interior.

## Economía
Pertenez a la indicación xeográfica, con derechu a la mención vinu calidable, de Valles de Benavente.

## Fiestes
Los vecinos de Bretocino de Valverde celebren dos festividaes: San Pablo, el día 26 de xineru, y San Marcos, el día 26 d'abril.

## Ver tamién
* Llista de conceyos de Zamora

## Referencies
Casaseca de Campeán

**Casaseca de Campeán** ye un conceyu y llocalidá de la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón, España.

## Topónimu
El topónimu Casaseca, surdida de la unión de les pallabres llatines "casa" y "siccus". Casa tien el significáu de cabaña, una y bones la pallabra llatina domus tien el significáu d'edificiu fechu p'habitar nél. Siccus, de la que procede seca, tien el significáu de "falta d'agua", posiblemente en referencia a un manantial, regueru o ríu. A lo último, Campeán derivaría de la pallabra llatina "campus", col que se referíen al terrén llanu o inclusive al campu de batalla.

## Allugamientu
Atópase allugáu na contorna de la Tierra del Vinu, llindando al norte con El Perdigón y Morales del Vino, al sur con Villanueva de Campeán, al este con Corrales del Vino y Peleas de Abajo, y al oeste con Pereruela, esti postreru de la contorna de Sayago.

## Historia
Mientres la Edá Media la llocalidá quedó integrada nel Reinu de Lleón, siendo repoblada polos sos monarques.

Darréu, na Edá Moderna, Casaseca de Campeán formó parte del Partíu del Vinu de la provincia de Zamora, tal que reflexaba en 1773 Tomás López en *Mapa de la Provincia de Zamora*. 

Asina, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, la llocalidá caltener na provincia zamorana, dientro de la Rexón Lleonesa, integrándose en 1834 nel Partíu Xudicial de Zamora.

## Demografía

## Patrimoniu
La ilesia parroquial ye'l principal monumentu del pueblu, ye del sieglu XVIII principalmente y ta so la advocación de San Isidoro de Sevilla. D'espodada espadaña del XVII, tien un orixe anterior y planta d'una sola nave, con cinco tramos y un pequeñu cruceru. El retablu Mayor ye barrocu y agospia les imáxenes de San Ildefonso, San Atilano y San Isidoro, mientres nos llaterales tán les imáxenes de Santa Águeda y Santa Lucía.

## Gastronomía
Llegume, cocíu, menús de pieces de caza -en temporada- o los ineludibles productos de matanza componen la dieta básica local, a la qu'hai qu'añader nos postres la especialidá llocal de los "Periquillos", unes rosquíes caseres d'ellaboración tradicional.

## Fiestes
El pueblu celebra de forma especial San Isidoro (26 d'abril), anque tamién se celebra pel branu Nuesa Señora de l'Asunción.

## Ver tamién
* Llista de conceyos de Zamora

## Referencies

## Enllaces esternos

* Casaseca.es, páxina web de Casaseca de Campeán.