Publio Cornelio Dolabela

**Publio Cornelio Dolabela** (en llatín, Publius Cornelius Dolabella; 70-43&nbsp;e.&nbsp;C.) foi un políticu y militar romanu, miembru de la familia de los Cornelios Dolabelas. Tuvo casáu cola fía de Cicerón, Tulia.

## Primeros antecedentes
Probablemente yera fíu del pretor urbanu del añu 67&nbsp;e.&nbsp;C. Publio Cornelio Dolabela. Nació alredor del añu 70&nbsp;e.&nbsp;C. Foi un home consideráu'l más llibertín del so tiempu y na so mocedá foi culpable de munches ofienses, que lo punxeron en peligru y poles que Cicerón tuvo que salir más d'una vegada nel so defensa. 

En 51&nbsp;e.&nbsp;C. foi nomáu miembru del colexu de *quindecimviri* y al añu siguiente acusó a Apiu Claudio de violar los derechos del pueblu; Apiu deseyaba ser defendíu por Cicerón y, pa evitalo, Dolabela quixo casase con Tulia, la fía del orador, a pesar de qu'entá nun refugara a la so esposa Fabia. La esposa de Cicerón aceptó'l matrimoniu de la so fía con Publio y el casoriu alcordóse y celebróse, a pesar de la oposición de Cicerón debida al calter viciosu del so xenru.

Finalmente Apiu Claudio foi absueltu. Dempués d'esti fechu, Cicerón fala del so xenru nes sos cartes con gran almiración y estimación. 

## Cambéu de bandu
Cuando españó la guerra civil ente Cayu Xuliu César y Cneo Pompeyo Magno, tomó primero'l bandu del líder de los* [[optimates]]*, Pompeyo, pero llueu se vio obligáu, primíu polos sos acreedores, a buscar abellugu nel llau de César. Este coló a Hispania pa lluchar contra los Pompeyanos y unviólu con una flota al mar Adriáticu, onde nun fixo nenguna aición de méritu. 

Dolabela tuvo presente na batalla de Farsalia na que resultó derrotáu Pompeyo. Dempués d'esta batalla, Dolabela tornó a Roma, pero nun llogró nengún pagu de César pa poder faer frente a les sos deldes y les reclamaciones de los sos acreedores siguieron. N'apenes dos años Tulia, la so esposa, quedó embarazada dos veces y tuvo dos fíos, pero abandonó al so home cuando esperaba'l segundu. 

Pa llograr el tribunado de la plebe fíxose adoptar por una familia plebeya, los Léntulo. Gneo Léntulo Vatia adoptar y por esti motivu delles vegaes ye llamáu Gneo Léntulo Dolabela. Asina, en 48&nbsp;e.&nbsp;C. pa escapar de les esixencies de los sos acreedores, introdució (na so condición de tribunu de la plebe) un proyeutu de llei qu'esponía que toles factures teníen de ser atayaes, pero atopó una agafada oposición nos sos colegues maxistraos encabezadures pol cónsul Publio Servilio Vatia Isáurico, y el pretor urbanu Cayo Trebonio causando graves disturbios en Roma. César a la so vuelta d'Alexandría, viendo lo peligroso de dexar a Dolabela en Roma, llevar na espedición a África y Hispania, onde combatió na batalla de Tapso y na batalla de Munda, nes que fueron ganaos por completu los republicanos. Nesta última campaña foi mancáu n'aición. 

## Cónsul designáu
César prometió-y el consuláu pal añu 44&nbsp;e.&nbsp;C., a pesar de que Dolabela tenía tan solo 25 años d'edá, ya inda nun fuera pretor, pero dempués nun cumplió lo prometío y designóse a sigo mesmu como cónsul pa esi añu. Sicasí, como yá se resolviera la so campaña contra los partos, César volvió prometer a Dolabela el consuláu na so ausencia, pero Marcu Antoniu, que yera augur, oponer a esti nomamientu y cuando los comicios llevar a cabu, llevó la so amenaza a la práctica. El Senáu tenía que resolver la materia, pero primero que pudiera tomar una decisión, César foi asesináu nos idus de marzu.

A la muerte de César, Dolabela tomó posesión de les fasces consulares. Dolabela intentó establecer bones rellaciones con Marco Xunu Brutu y los otros líderes de la faición optimate pa ser confirmáu nel so puestu. El so suegru Cicerón allegrar d'estos supuestos sentimientos republicanos de Dolabela, que-y fixeron destruyir un altar que se llevantara dedicáu a César, y ordenó que les persones que fueren ellí col enfotu de ufiertar sacrificios a César fueren refundiaes dende la roca Tarpeya, o clavaes na cruz.

## Nuevu cambéu de bandu
Pero cuando Marcu Antoniu, el so colega nel consuláu, ufiertó-y el gobiernu de Siria y el mandu de la espedición contra l'Imperiu parto, Dolabela camudó de bandu una vegada más. Como Casio tamién reclamaba la provincia de Siria, Dolabela abandonó Roma antes de terminar el so añu de consuláu. El so viaxe a la provincia de Siria al traviés de Grecia, Macedonia, Tracia y Asia Menor, tuvo carauterizáu pola estorsión, el saquéu y l'asesinatu del procónsul d'Asia Cayo Trebonio que-y negó la entrada a la ciudá d'Esmirna.

Tres esti crime, Dolabela foi declaráu enemigu públicu y remplazado por Cayo Casio Longino, que-y atacó y ganó en Laodicea en (43&nbsp;e.&nbsp;C.). Cuando les tropes de Casio entraron na ciudá, Dolabela pidió a un soldáu que-y clavara'l so espada.

## Referencies