Juan María Vianney

**Juan Bautista María Vianney** , conocíu como'l *Santu Cura de Ars*, foi un presbíteru francés proclamáu patronu de los sacerdotes católicos, especialmente de los que tienen cura d'almes (párrocos).

El so humildá, la so predicación, la so discernimiento y saber bonales, y la so capacidá pa xenerar l'arrepentimientu de los penitentes polos males cometíos fueron proverbiales. Alministrador del sacramentu de la penitencia mientres cuatro décades a razón de más de diez hores diaries, llegó a faelo ente dieciséis y dieciocho hores per día mientres trece años, dende 1830 hasta que careció en 1843. Considerar unu de los grandes confesores de tolos tiempos. D'él escribió Xuan Pablo II:

## Biografía

### Los sos primeros años

Nació en Dardilly, al noroeste de Lyon, Francia. Fíu de Matthieu Vianney y Marie Beluze, foi'l terceru de seis hermanos, d'una familia llabradora.

Dempués d'una curtia estancia na escuela comunal, en 1806, el cura de Ecully, M. Balley, abrió una escuela p'aspirantes a eclesiásticos, y Juan María foi unviáu a ella. Anque yera d'intelixencia mediana y los sos maestros nunca paecieron duldar de la so vocación, les sos conocencies yeren desaxeradamente llindaos, acutaos a un pocu d'aritmética, hestoria, y xeografía. Atopó'l deprendimientu descomanadamente difícil, especialmente l'estudiu del llatín. Unu de los sos compañeros, Matthias Loras, más tarde primer obispu de Dubuque, ayudába-y col so lleiciones de llatín. Como otros munchos seminaristes, fixo una pelegrinación al santuariu de San Juan Francisco Régis en Lalouvesc (1806). Esi mesmu añu foi espacháu del serviciu militar na so calidá d'aspirante al sacerdociu.

Sicasí, foi llamáu a files en 1809, y el 26 d'ochobre, el mozu recluta ingresó al cuartel de Lyon pa ser unviáu al exércitu napoleónicu qu'invadía España, vía Roanne.

El 6 de xineru de 1810, Juan María desertó, y cola identidá de Jerónimo Vincent, despintar nos montes del Forez, pela redolada de Noes. Lliberáu del serviciu militar y de la so situación irregular pol enrolamiento antemanáu del so hermanu menor, el desertor tornó n'ochobre de 1810 a casa del párrocu Balley. Recibió la tonsura el 28 de mayu siguiente.

### Seminariu y ordenación sacerdotal
Ingresó finalmente al Seminariu Menor de Verriéres a los 26 años, pa cursar filosofía en francés pos la so «debilidá -nos estudios- ye estrema». Ellí foi compañeru de cursu d'otru santu, Marcelino Champagnat, fundador de los Hermanos Maristes.

El 13 d'agostu de 1815 foi ordenáu sacerdote per monseñor Simon, obispu de Grenoble. Foi unviáu a Ecully como ayudante de monseñor Don Balley, quien fuera'l primeru en reconocer y animar la vocación de Vianney. Don Balley yá había intercedido por él ante'l esaminadores cuando Juan María foi espulsáu del Seminariu Mayor por non ser consideráu aparente pa los estudios de preparación al ministeriu sacerdotal. Don Balley asumió tola responsabilidá por él, y foi'l so modelu tanto como'l so preceptor y proteutor.

### La parroquia de Ars
En febreru de 1818, tres la muerte de Don Balley, Vianney foi fechu canónigu d'Ars, una aldega non bien lloñe de Lyon. En verdá, Ars convertir en parroquia en 1821, y hasta entós Vianney foi solu vicariu o teniente cura de Ars, sometíu a l'autoridá del párrocu de la vecina aldega de Misérieux. Ars yera entós «l'últimu pueblu de la diócesis», con alredor de 250 habitantes, mayormente de condición humilde. El presbiteriu tenía cinco habitaciones amoblaes por Mademoiselle d'Ars, pero de too esi moblaje, Vianney solo quedóse con una cama, dos meses vieyes, un aparador, unes poques sielles y un sartén. El restu devolver a Mademoiselle d'Ars.

Foi nel exerciciu de les funciones de canónigu nesta remota aldega francesa nes que se fixo conocíu en toa Francia y el mundu cristianu. Dellos años dempués de llegar a Ars, fundó una especie d'orfanatu pa moces desamparaes. Llamóse-y "La Providencia" y foi'l modelu d'instituciones similares establecíes más tarde por toa Francia. El mesmu Vianney instruyía a les neñes de "La Providencia" nel catecismu, y estes enseñances aportaron a tan populares, que se daben tolos díes na ilesia ante grande ensames. 

Anque tuvo ésitu, "La Providencia" tuvo que ser vencida en 1847 porque Juan María pensaba que nun taba xustificáu caltenela frente a la oposición de muncha bona xente. Asina, anque s'aseguró'l futuru d'esa institución tan querida por él, vivió la cesión con dolor. L'apostoláu de Vianney en Ars causó-y non pocos sufrimientos. De primeres hubo de soportar los llevantos de dellos parroquianos, y depués los bilordios de los sacerdotes de les poblaciones cercanes.

Pero'l principal llabor del *Cura de Ars* foi la direición d'almes. Nun llevaba enforma tiempu en Ars cuando la xente empezó a allegar a él d'otres parroquies, depués de llugares distantes, más tarde de toes partes de Francia, y finalmente d'otros países.

Yá en 1835, el so obispu prohibió-y asistir a los retiros añales del cleru diocesanu porque «les almes esperábenlu ellí». Dende 1830 hasta que careció en 1843, pasó de dieciséis a dieciocho hores diaries nel confesonario, ensin ayuda siquier d'un teniente cura, que recién-y foi asignáu en 1843, depués de carecer gravemente y d'apenes salvase de la muerte. Inclusive dempués de la so enfermedá, siguió col so réxime de vida por demás austeru y les sos confesiones. El so conseyu yera buscáu por obispos, presbíteros, nuevos y muyeres con duldes sobre la so vocación, aristócrates y plebeyos, dames de sociedá, intelectuales y llabriegos, persones con toa clase de dificultaes y enfermos. En 1855, el númberu de pelegrinos algamara los venti mil al añu. Les persones más distinguíes visitaben el pueblu cola cuenta de ver al cura de Ars y oyer la so enseñanza cotidiana.

Morrió'l 4 d'agostu de 1859. Los sos restos mortales caltiénense incorruptos nel santuariu de Ars, el pequeñu llugar al que dedicó la so vida como presbíteru y onde finó.

## Notes de la espiritualidá de Vianney

### La so humildá

Mientres casi tol periodu de tiempu vivíu en Ars, Juan María Vianney esperimentó una fonda crisis, derivada en bona midida de considerase a sí mesmu incapaz y non aparente pal ministeriu pastoral. Deseyaba retirase en soledá. Yera tan humilde que nun se decataba de la so propia humildá, y casi se fundía na esmolición ante la idea de qu'enxamás na Historia de la Ilesia habíase canonizáu a un sacerdote parroquial.

Vianney faía casu omiso del comportamientu de munchos pelegrinos y parroquianos que yá en vida considerar un santu, o de vulgares coleicionistes de reliquies que llegaben a retayar cachos del so sotana mientres él pasaba ente l'ensame, o que robaben el so breviariu o catecismu pa tener daqué d'él.

Y entá nel últimu añu de vida, cuando na festividá de Corpus Christi, sintióse demasiáu débil pa tresportar la eucaristía en procesión pa la so adoración, y solo pudo sostener la custodia pa bendicir a la xente, lloraba mientres se preguntar:

La humildá, l'amor y la fidelidá pola so misión na cotidianidá y simplicidá diaries fueron la cadarma de la so vocación. Y magar recibió honores, refugar sistemáticamente. La cruz de la Lexón d'Honor que se-y otorgara foi vista en públicu per primer vegada cuando-y la asitió na so ataúd.

### El so discernimiento
Fueron munchos, ente quien se arrodillaron nel confesionariu de Ars, los qu'aseguraron que Juan María Vianney paecía saber tou d'ellos ensin conocelos. Resulta difícil tornar esto, pol eleváu númberu y variedá d'esos testimonios. A manera d'ilustración, tómense dos exemplos citaos pol so historiador Francis Trochu y reproducíos por Antonio Royo Marín:

Paecía que Vianney conocía a quien tuviera delantre, y verdaderamente non por tener rellación enantes, o por recibir información previa, nin tanto por telepatía. Considérase que la única esplicación posible del conxuntu ye que supiera «lleer les conciencies», escrutar l'interior del ser humanu, ya inclusive endrechar el so camín nel discernimiento vocacional y espiritual.

## Los sos sermones
En 1845, el Cura de Ars confió los sos sermones compuestos ente los años 1818 y 1827 al presbíteru Adrien Colomb de Gast con cuenta de publicar nuna llibrería de Lyon, cola previa y severa aprobación eclesiástica. Los hermanos del institutu canónicu «Cinq Plaies» descifraron y trescribieron los sermones. Güei solo caltiénense 85 cuadiernos que contienen 113 sermones numberaos en tal orde pol mesmu santu. 81 cuadiernos fueron llevaos a casar madre de les Canóniques Regulares de la Inmaculada Concepción. A la banda d'esti arca punxo'l sermón sobre los muertos nun cuadru con doble cristal. El sermón sobre los Macabeos foi lleváu al Vaticanu. El sermón sobre los deberes de los padres para colos sos fíos foi confiáu al arzobispu de Lyon. Los sermones 101 al 112 paecen ser destinaos a los retiros, ente qu'esisten inclusive dos o tres sermones pal mesmu domingu o fiesta de guardar.

## Reconocencia de la Ilesia católica y legáu

El 3 d'ochobre de 1874 Juan Bautista María Vianney foi proclamáu *venerable* por Pío IX y beatificáu'l 8 de xineru de 1905. El papa Pío X proponer como modelu pal cleru parroquial. En 1925 el papa Pío XI canonizar. El so fiesta conmemora'l 4 d'agostu, ocasión en que se celebra amás el día del párrocu.

El papa Xuan XXIII escribe en 1959 la encíclica ***Sacerdotii nostri primordia***, na cual realza, nel centenariu de la muerte del santu, les virtúes primordiales de too sacerdote: la oración, la eucaristía y el celu apostólicu.

Cincuenta años más tarde, el papa Benitu XVI proclamó un añu completu conmemorando los 150 años de san Juan María: del 19 de xunu de 2009 al 11 de xunu de 2010. Nomáu patronu de tolos sacerdotes católicos, esi añu foi llamáu'l *Añu sacerdotal*.

A partir de la so reconocencia na Ilesia católica, Juan María Vianney foi figura de referencia de los párrocos y motivu de comparanza con otres personalidaes en virtú de la dedicación pastoral. Asina, Xuan Pablo II acomuñó al presbíteru José Gabriel Brochero —Santu arxentín conocíu como «el cura Brochero»— con Juan María Vianney. El 7 d'abril de 2009, l'obispu Carlos José Ñáñez, señaló la respuesta que Xuan Pablo II pronunció cuando se-y esplicó quién yera Brochero:

Lo mesmo repitió l'obispu de Cruz de la Exa, Santiago Olivera, el 4 de mayu de 2009, y más tarde l'arzobispu de Santa Fe y presidente de la Conferencia Episcopal Arxentina, José María Arancedo.

## Llista de los sermones

Caltiénense los siguientes sermones. La mayoría nun tán en castellán. Nesti artículu ordenar temáticamente, dende la conversión hasta la santidá. Cabo recordar que los sermones correspuenden al inmemorial orde del Calendariu romanu xeneral antes de los sos fondos cambeos en 1969.

*Sobre la Pallabra de Dios
*Sobre la relixón
*Sobre los enemigos de la nuesa salvación
*Sobre'l mundu
*Sobre la cruz
*Sobre les verdaes eternes
*Sobre l'amor de Dios
*Sobre'l primer mandamientu I
*Sobre'l primer mandamientu II
*Sobre'l segundu mandamientu de Dios
*Sobre l'amor al próximu
*Sobre'l matrimoniu
*Sobre los deberes de los padres escontra los fíos
*Sobre los deberes de los padres
*Sobre la restitución
*Sobre la impureza
*Sobre la mentira
*Sobre l'arguyu
*Sobre la tibieza
*Sobre la envidia
*Sobre la embriaguez
*Sobre la roxura
*Sobre'l xuiciu temerariu
*Sobre'l respetu humanu
*Sobre l'escándalu
*Sobre la falsa y la verdadera virtú
*Sobre la oración del pecáu que nun quier dexar el pecáu
*Sobre l'aplazamientu de la conversión

*Sobre'l Xueves Santu
*Sobre les llárimes de Xesucristu
*Sobre les tentaciones
*El pecáu anueva la pasión de Xesucristu
*Sobre'l pecáu mortal
*Sobre la misericordia de Dios
*Sobre la misericordia de Dios escontra'l pecador
*Sobre la confesión pascual
*Sobre les cualidaes de la confesión
*Sobre l'exame de conciencia
*Sobre la contrición
*Sobre los pecaos escondíos na confesión
*Sobre l'absolución
*Sobre la penitencia
*Sobre'l prestu
*Sobre les indulxencies I
*Sobre les indulxencies II
*Sobre'l serviciu a Dios
*Sobre la santidá
*Sobre la santificación del cristianu
*Sobre los ánxeles de guardar
*Sobre'l santu patrón
*Sobre la oración
*Sobre la esperanza
*Sobre la caridá
*Sobre la humildá
*Sobre la pureza
*Sobre la necesidá de faer bones obres

*Sobre l'astinencia y los cuatro tiempos.
*Sobre les llimosnes
*Sobre les aflicciones
*Sobre la santa Misa
*Sobre la comunión
*Sobre la comunión indigna
*Sobre'l Corpus Christi
*Sobre la confirmación
*Sobre la unción de los enfermos
*Sobre'l respetu que se debe tener nel templu.
*Sobre l'esfotu
*Sobre'l pensamientu de la muerte
*Sobre'l xuiciu particular
*Sobre la muerte del pecador
*Sobre la muerte del xustu
*Sobre'l martiriu de los Macabeos
*Sobre'l día de los muertos
*Sobre l'infiernu de los cristianos
*Sobre'l cielu
*Sobre'l Xuiciu Final
*Sobre los grandores de la Siempres Virxe María
*Sobre'l cultu a los santos y les santes imáxenes
*Sobre la natividá de la Siempres Virxe María
*Sobre los Reis Magos
*Sobre'l Misteriu de Navidá I
*Sobre'l Misteriu de Navidá II
*Sobre la fiesta de San Xuan Bautista

## Notes

## Referencies

## Bibliografía
* 
* 
* 
* 

## Enllaces esternos

* . Artículu sobre la capacidá intelectual de Juan María Vianney.