Emiliano Figueroa

**Emiliano Figueroa Larraín**  foi un abogáu y presidente de la República de Chile ente 1925 y 1927.

## Biografía

### Primeros años de vida
Fíu de Francisco de Paula Figueroa Llabráivos y de Rosalía Larraín Echeverría, y bisnietu del teniente coronel español Tomás de Figueroa, protagonista del llamáu motín de Figueroa contra la Primer Xunta de Gobiernu. Cursó los sos estudios nel Colegio San Ignacio, l'Instituto Nacional y na Universidá de Chile, onde se graduó d'abogáu en 1889.

### Entamos na política

En 1889, foi nomáu secretariu de la Intendencia de Santiago. Darréu, dedicar a llabores agrícoles nel fundo del tíu de la so esposa, Claudio Vicuña, cercanu collaborador del entós presidente José Manuel Balmaceda. Al españar la Guerra Civil de 1891 foi tesoreru de la campaña Balmacedista y al ser ganáu'l Presidente despintar nes solombres, d'onde remaneció dellos años dempués.

De fondos convencimientos lliberales, la so participación na política nacional empecipiar col sieglu XX, al ser escoyíu diputáu por Victoria pal periodu 1900-1903, y por Melipilla pa los años 1905-1906. Mientres la presidencia de Pedro Montt foi designáu ministru de Xusticia ya Instrucción Pública en dos causes, ente'l 12 de xunu al 25 d'ochobre de 1907 y ente'l 15 de setiembre de 1909 hasta'l 6 de setiembre de 1910.

En 1910 subrogó al ministru del Interior y, ente setiembre y avientu, tuvo d'asumir la vicepresidencia de la República pola so calidá de ministru más antiguu, tres el fallecimientu del presidente Pedro Montt Montt y del vicepresidente Elías Fernández Albano, polo que-y correspondió dirixir les fiestes del centenariu. Apurrió'l mandu al presidente electu Ramón Barros Luco. Mientres la década de 1910, desempeñóse como embaxador de Chile n'España y Arxentina, cargo esti postreru nel cual taría hasta 1920.

Al so regresu a Chile, foi nomáu conservador de Bienes Raíz, mientres la presidencia de Juan Luis Sanfuentes. Como tal, integró'l Tribunal d'Honor que decidió alrodiu de la eleición presidencial de 1920, la postrera sol sistema d'eleutores na que Arturo Alessandri Palma venció por un estrechu resultancia al candidatu Luis Barros Borgoño.

El 1 d'ochobre de 1925, tres un periodu de fonda tensión ente l'entós ministru de Guerra, Carlos Ibañez del Campo (quién encabezó la revolución qu'en 1924 dexaría un cambéu constitucional), y el presidente Alessandri, esti postreru arrenunció y trespasó-y el mandu al so acabante nomar ministru del Interior, Luis Barros Borgoño. Darréu empezó'l procesu previu a unes tirantes eleiciones presidenciales, que teníen como únicu pre candidatu a Ibañez del Campo, quien yera refugáu por completu polos partíos políticos, a pesar de la so innegable aceptación popular; él, al ver la situación, y p'evitar conflictos mayores, ufierta a los partíos políticos una alternativa, que la totalidá de los partíos políticos postularen un candidatu únicu, entós ellí él tornaría la so candidatura. Empezó asina la busca d'un postulante de consensu que tuviera'l beneplácito de los partíos políticos y les Fuercies Armaes. Foi según alzóse como'l candidatu d'unidá pa la Presidencia de la República a Emiliano Figueroa.

El 24 d'ochobre de 1925, trunfó nes eleiciones presidenciales col sofitu de lliberales, conservadores, radicales y democráticos, llogrando más d'un 70% de los votos. El so contendiente foi José Santos Salas, candidatura que se presupon impulsada por Ibáñez del Campo pa poder ver la clase de sofitu qu'axuntaben los partíos políticos; ello foi sofitáu, de la mesma, pola Unión Social Republicana d'Asalariaos de Chile, amás de movimientos obreros y sindicales y coleutividaes d'esquierda.

## Gobiernu

Foi escoyíu presidente de la República tres l'arrenunciu d'Arturo Alessandri Palma en 1925 por alcuerdu ente los partíos. Los sos dos años nel Palaciu de la Moneda tuvieron marcaos pol control políticu que tenía sobre él el so ministru de defensa (y dempués del Interior), coronel Carlos Ibáñez del Campo. En 1927 creóse la Contraloría Xeneral de la República.

Tres l'exiliu de Javier Ángel Figueroa, el so hermanu y presidente de la Corte Suprema, per parte d'Ibáñez, presentó'l so arrenunciu a la presidencia, que foi aprovechada por Ibáñez pa presentase a la presidencia como candidatu únicu, sacando'l 98% de los votos, dando de derechu'l poder al home que lu exerció de fechu mientres tol gobiernu de Figueroa.

Emiliano Figueroa tuviera una enllargada y talentosa carrera política, col únicu motivu d'acompañar al so hermanu Javier Ángel, antes de ser presidente foi diputáu y ocupó dellos cargos ministeriales, como Justica ya Instrucción Pública ya Interior.

Reemplazó al diputáu Juan José Valenzuela miembru de la comisión d'Industria de la Cámara de Diputaos nel añu 1907, tres el fallecimientu d'este. La asignación del reemplazu foi por ser dambos del mesmu partíu.

El so mandatu consideráu una de les etapes más maneres de la Historia de Chile, viose afeutáu por una crisis económica, causada pol galopante deterioru del salitre y pola intervención bultable de les fuercies armaes y del so ministru Carlos Ibáñez, en marxe a la constitución, opacando el so gobiernu.

Les poques obres de Figueroa, la mayoría plantegaes por Ibáñez o por comisiones ayenes, fueron la creación de diversos cargos públicos, p'apilar el deterioru nel Norte Grande, l'entamu de la ellaboración del Códigu del Trabayu de Chile, y la Contraloría Xeneral de la República

## Dempués de la presidencia
Figueroa foi nomáu Embaxador de Chile nel Perú en 1928, nel gobiernu de Carlos Ibáñez del Campo, pa la ellaboración del un tratáu pa solucionar el problema de Tacna y Arica, suscritu'l 3 de xunetu de 1929 (Tratáu Rada y Gamio - Figueroa Larraín qu'incluyó un Protocolu complementariu) que pretendía aquietar l'asuntu ingriente ente Chile y el Perú; toles obres, sacante la Contraloría y los cargos públicos, fueron remataes nel mandatu d'Ibáñez, patrocinador real d'estes. Mientres la so estancia en Lima como embaxador foi nomáu presidente de Transradio Chilena, darréu conocida como VTR.

Consideráu un tipu atentu, serenu y bona persona, Figueroa pasó a la historia como un presidente inoperante, que sería l'entamu de la peor crisis política na historia de Chile, la llamada Segunda Anarquía.

Finó'l 16 de mayu de 1931, depués de sufrir un accidente automovilísticu na esquina d'Alamea con Gorbea, cuando l'automóvil remanáu pol doctor Manuel Torres Boonen (y nel cual Figueroa diba de copilotu) foi impactáu por un vehículu del serviciu públicu.

## Historial eleutoral

### Eleición presidencial de 1925

## Referencies

## Enllaces esternos

*