Paganismu

El **paganismu** es un conceptu relixosu xenéricu emplegá polos cristianos dende'l , nel Imperiu romanu, pa denominar al conxuntu de creyencies que nun pertenecíen nin al cristianismu nin al xudaísmu.

El términu **paganu** (del llatín *paganus*, que significa «habitante del campu», «rústicu», d'aldega o *[[Pagu (xeografía)|pagus]]*) alude a un conceutu que s'atopa per primer vegada n'inscripciones cristianes de principios del sieglu IV nel ámbitu cultural del Imperiu romanu pa designar a quien naquella dómina adoraben a los dioses y, poro, refugaben o desconocíen la creencia nun Dios únicu que, según la fe xudío y cristiano, revelaríase al pueblu d'Israel que de la mesma conseñó gran parte d'esta revelación na Biblia. 

Col edictu de tolerancia del Emperador Constantín I y dende la dómina del Emperador Teodosio I, nel sieglu IV d.C., el cristianismu convertir na relixón oficial y obligatorio nel Imperiu Romanu. Los cambeos relixosos producir de manera inmediata en Roma y nes grandes poblaciones pero tardaron en llegar a los llugares más alloñaos y menos poblaos, zones rurales y aldegues que yeren llamaes *pagus* y los sos habitantes *paganus*.

En similar sentíu, utilízase'l términu *xentil*, anque'l so orixe ye distintu. Al traducise la Biblia del griegu koiné al llatín (Vulgata), escoyóse'l términu *gēns* (d'onde deriva la pallabra xente) pa significar sucesivamente'l llinaxe, la raza, el pueblu y el país. En plural, xentes utilizar pa designar a los estranxeros, en contraposición a los romanos, y nel mesmu sentíu utilizóse'l diminutivu «xentiles», qu'apaez na llingua francesa del sieglu XV. D'ellí que nel cristianismu axudicar a Pablo de Tarsu, casi indistintamente, los títulos de «Apóstol de los xentiles», «Apóstol de les xentes», «Apóstol de les naciones», o «Apóstol de los paganos».

Anque dellos paganos podíen tener creencies de tipu monoteísta, estremar de los xudíos, cristianos y musulmanes en que nun consideraben a los testos sagraos de les relixones abrahámiques como auténticos nin refugaben les práutiques tradicionales de veneración a los dioses, qu'éstes calificaben d'idolatría.

## Otros usos del términu
El términu *paganu* o xentiles y los sos equivalentes n'otros idiomes tamién fueron utilizaos por corrientes cristianes pa designar a otres que se definen como cristianes pero caltienen cultos sincréticos que recuerden al paganismu. Por casu, na Ilesia de Bizanciu los iconoclastes consideraben paganismu'l cultu a les imáxenes de los iconodulas. Pa dalgunos protestantes el cultu a los santos de la Ilesia ortodoxa, de la Ilesia copta, de la Ilesia anglicana y de la Ilesia católica, (ente otres ilesies) sería una especie de paganismu. Igualmente, dellos eclesiásticos católicos europeos calificaben como semi-paganes práutiques sincrétiques de los nativos americanos o asiáticos evanxelizaos.

Mientres sieglos los testos qu'utilicen esti términu son principalmente cristianos. Sicasí, dende'l sieglu XIX, el desenvolvimientu d'un ocultismu ilustráu na civilización occidental llevó a que dellos cultos definir a sigo mesmos como paganos y recuperen antigües tradiciones paganes europees. Ye lo que dacuando se llama neopaganismu.

El términu paganu tamién ye emplegáu pa referise a otres relixones non monoteístes, tales como'l hinduismu, el animismu, el vudú, les relixones afroamericanes, el xamanismu amerindiu, el shinto, la relixón tradicional china y el budismu.

## Ver tamién
* Pagu
* Danza espiral
* Goy
* Paganismu nórdicu
* Reacción pagana
* Relixón grecorromana
* Wicca

## Enllaces esternos
* arguyu pagano-21-de-setiembre/ Día Mundial del Paganismu, 21 de setiembre.
* Muñeques de trigu.
* , 20 minutos, 3/10/2014.

## Referencies