open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Mahamadou Issoufu

**Mahamadou Issoufu**  ye un políticu nixerín, actual Presidente de Níxer. Foi dirixente de la oposición al presidente Mamadou Tandja, primer ministru ente 1993 y 1994 y presidente de l'asamblea ente 1995 y 1996. Candidatu presidencial en 1993. Llegó a la segunda ronda nes eleiciones de 1999 y 2004, volvió presentase nes eleiciones de 2011 llogrando la victoria depués del golpe d'estáu que derrocara a Mamadou. Reelecto en 2015, va cesar en 2021. dióse-y el nome de *Zaki* (lleón, en idioma ḥausa).

## Biografía
Mahamadou Issoufu nació en 1952, nel pequeñu pueblu de Dandadji, na rexón de Tahoua, en Níxer. Direutor Nacional del Ministeriu de Mines y Enerxía dende 1980 hasta 1985 y depués direutor d'Operaciones de Mines Arlit, entós llamáu *Lliga de Mines d'Aire*, onde tuvo hasta 1991, cuando s'esmolez pola política.

## Carrera política
En 1990, una dómina de relativa democracia nel país, llogró formar xunto a los sos antiguos compañeros de la Universidá y el Licéu'l *[[Partíu pa la Democracia y el Socialismu de Níxer|Partíu Nixerín Pa La Democracia y el Socialismu]]*, de forma socialista.

Pol so partíu, participó en toles eleiciones democrátiques multipartidistas celebraes nel país dende la Conferencia Nacional Soberana, 1992. Nes eleiciones d'esi añu preséntase y queda nel tercer llugar, dempués de Tandja Mamadou y Mahamane Ousmane. El so partíu alióse col CDS y el ANDP, formando un Grupu llamáu Alianza de la Fuercia del Cambéu, que dexó la eleición de Ousmane en 1994.

Nomáu Primer ministru, l'alianza col CDS y el ANDP romper en 1995 y Issoufu tuvo que dimitir. Les nueves eleiciones llevar a tomar el cargu de Presidente de l'Asamblea en 1995, hasta xineru de 1996 cola llegada de la dictadura militar dirixida por Ibrahim Baré Mainassara. 

Preséntase nuevamente nes eleiciones democrátiques celebraes en 1999, llegando a la segunda vuelta, ganando Mamadou Tandja. En convirtiéndose n'opositor a Tandja, toma'l poder na asamblea Nacional hasta 2009. N'habiendo decidíu Tandja permanecer nel poder y ser derrocáu, Issoufu xunir al movimientu contra'l plan Tazartche de Tandja. 

Presentar nes eleiciones presidenciales de 2011, nes cualos resultó vencedor en segunda vuelta con un 58% de los votos. Tres la entrega del poder per parte de la Conseyu Supremu pa la Restauración de la Democracia Xunta Militar encabezada por Salou Djibo, que derrocara a Mamadou Tandja depués de 10 años nel poder, asume'l cargu de Presidente de Níxer el 7 d'abril de 2011.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Biografía per Fundación CIDOB
Sufi Abu Taleb

**Sufi Abu Taleb** (**صوفى أبو طالب**, n'árabe) , foi'l presidente d'Exiptu, mientres 8 díes, tres l'asesinatu d'Anwar el-Sadat, el 6 d'ochobre de 1981. Antes d'esti fechu, Sufi Abu Taleb ocupó'l cargu de voceru del parllamentu ente'l 4 de payares de 1978 y el 4 de payares de 1983.

## Biografía
Realizó los sos estudios de derechu na Universidá d'El Cairu, graduándose en 1946. Completó los sos estudios en La Sorbona y na Universidá de Roma "La Sapienza".

Asumió'l cargu de voceru del Parllamentu, nesi momentu "Representante de l'Asamblea Popular d'Exiptu", y como tal, acordies cola Constitución d'Exiptu, tres la muerte del presidente Anwar el-Sadat, asumió'l cargu'l 6 d'ochobre de 1981. Tres ocho díes dexó'l poder a Hosni Mubarak, quien ocupara'l cargu de vicepresidente nel gobiernu de Anwar el-Sadat. Sufi Abu Taleb caltuvo'l so cargu de voceru parllamentariu.

### Fallecimientu
Finó en Kuala Lumpur, Malasia, en febreru de 2008, mientres s'atopaba ellí pa una xunta d'ex alumnos de la Universidá d'al-Azhar d'El Cairu. Finando los sos dos predecesores, Anwar al-Sadat y Gamal Abdel Nasser nel exerciciu del cargu, Sufi Abu Taleb yera al momentu de la so muerte l'únicu ex-presidente vivu d'Exiptu tando inda Mubarak nel cargu hasta la Revolución exipcia de 2011.

## Referencies
Arthur Robinson

**Arthur Napoleón Raymond Robinson**  foi un abogáu y políticu de Trinidá y Tobagu, foi'l tercer presidente de Trinidá y Tobagu. 

En 1989, mientres la 44ª xunta de l'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes, el presidente Robinson propunxo la creación d'un Tribunal Internacional Permanente pa facer frente al tráficu internacional de drogues, un azote del mar Caribe. 

Pa 1990 hubo un intentu de golpe d'estáu en contra d'él por Jamaat al Muslimeen, nel que gran parte del so gabinete de gobiernu tuvieron secuestraos na sede del parllamentu, el Presidente Arthur Robinson, ordenó al exércitu asaltar l'edificiu pola fuercia, actuación na que'l propiu Robinson recibió una bala na pierna.

## Referencies

*A.N.R. Robinson's government biography
Haji Mohammad Chamkani

**Haji Mohammad Chamkani** foi un políticu afganistanu.

D'orixe paxtu, fíu d'un facendáu (el so padre yera propietariu d'unos dos acres de tierra). Goció de prestíu ente les tribus paxtes mientres el reináu de Zahir Shah, siendo miembru de la cámara baxa del parllamentu.

Collaboró col réxime de Babrak Karmal, pero ensin ser miembru del gobernante Partíu Democráticu Popular d'Afganistán (PDPA). En xineru de 1986 foi nomáu Vicepresidente Primeru del Presidium del Conseyu Revolucionariu. Amás, ente 1986-1988 foi presidente de la *Xunta Central Superior del Conseyu d'Asamblees Tribales* (un órganu consultivu dependiente del Ministeriu de les Nacionalidaes y Pueblos).

De payares de 1986 a setiembre de 1987, dempués d'arrenunciar como presidente del Conseyu Revolucionariu Babrak Karmal, realiza les sos funciones. A partir de xineru de 1987 tamién ye vicepresidente de la *Comisión de Reconciliación Nacional*, órganu creáu pa poner fin a la Guerra Civil Afganistana. Col ascensu de Mohammad Najibullah volvió ser vicepresidente de la República hasta que reemplazu por Sultán Alí Keshtmand.

Partió al exiliu en 1992, cuando los fundamentalistes muyahidineses tomaron el poder.

## Bibliografía
* *Afganistán. Curtiu Direutoriu Biográficu.* 2004.
* «*Afghan Tribal Leader Named Acting President*», 24 de payares de 1986. *The New York Times*. Seición A.
* ''The Europa World Year Book 2003''. Ed. 43º. 2002. Taylor & Francis Group. Google Books.
## Referencies

## Enllaces esternos
Jozef Lenárt

**Jozef Lenárt**  foi un políticu checoslovacu.

Graduáu en química, trabayó pa la empresa Bat'a. Foi miembru del Partíu Comunista de Checoslovaquia y del Partíu Comunista d'Eslovaquia. Foi miembru del Parllamentu de Checoslovaquia ente 1960 y 1990, primer ministru del país ente 1963 y 1968 y tamién presidente interín del país ente'l 22 y el 30 de marzu de 1968.

## Referencies

## Enllaces esternos
Hossain Mohammad Ershad

El Teniente xeneral **Hussain Muhammad Ershad** (Bengalí: হুসেইন মুহাম্মদ এরশাদ Hussein Muhammad Ershad) (n. 1 de febreru, 1930) ye un políticu de Bangladex, quien foi Xefe del Estáu Mayor del Exércitu de Bangladex y depués en CMLA en 1982-1986. El so ascensu a la Presidencia foi en forma similar al ascensu del so predecesor, el xeneral Ziaur Rahman; H. M. Ershad siendo escoyíu presidente de Bangladex en 1986-1991. Ye un gallardoniáu de la Organización de les Naciones Xuníes y ganó les eleiciones parllamentaries tres veces entá dempués de ser derrocáu de la presidencia. Anque comúnmente denominar *dictador militar autocráticu*, la so popularidá caltúvose; inclusive cuando taba en prisión n'espera del so xuiciu, Ershad ganó les eleiciones parllamentaries de 5 rexones distintes dos veces - nes eleiciones de 1991 y 1996. Nel 2009, formó una "Gran Alianza" contra'l Partíu Nacionalista de Bangladex y convirtióse nel primer políticu de Bangladex n'esculpase públicamente por toles sos males aiciones del pasáu y pidir perdón. La Gran Alianza (Mohajote) ganó les eleiciones n'avientu de 2008 y H. M. Ershad convertir nun miembru del Parllamentu una vegada más. 

A pesar de tolos dilemes éticos y la corrupción que la arrodia, Hussain Muhammad Ershad iguar pa dexar un legáu de desenvolvimientu na infraestructura, crecedera socioeconómico y estabilidá de les Fuercies Armaes de Bangladex. L'ex xefe d'Estáu Mayor y Presidente, el teniente xeneral Hussain Muhammad Ershad anguaño ye un miembru del Parllamentu y Presidente del Partíu Jatiya —el segundu partíu más grande na coalición gubernamental de Bangladex—, conocida como la Gran Alianza (Mohajote) a partir de xineru de 2009.

## Arrestu, cargos y condena

### Arrestu

El domingu 1 de marzu de 1998, el Tribunal Supremu de Bangladex declaró que l'arrestu orixinal del presidente Hussain Muhammad Ershad en 1990 pol Gobiernu provisional dirixíu pol Xuez Shahabuddin Ahmed yera illegal. Esta declaración pol tribunal máximu del país dexaría-y entablar una demanda por detención illegal. Shahabuddin Ahmed yera presidente escoyíu nel momentu y nenguna noticia d'él foi atopada dempués. Sicasí, Ershad foi declaráu culpable d'otru cargo once años dempués de la so detención orixinal.

## Referencies
Mohamed Hussein Tantawi

**Mohamed Hussein Tantawi Soliman** (n'árabe: محمد حسين طنطاوى سليمان)  foi un oficial militar y políticu exipcianu.

## Biografía
El 11 de febreru de 2011 asumió de forma interina la Xefatura del Estáu como Presidente del Conseyu Supremu de les Fuercies Armaes, hasta l'asunción del socesor democráticamente electu, Mohamed Morsi. Tien el rangu de mariscal de Campu y sirvió nel gobiernu d'Exiptu como ministru de Defensa y Producción Militar dende 1991 hasta 2012; mientres esi periodu foi, amás, comandante en xefe del Exércitu exipciu.

## Exércitu d'Exiptu
Tantawi sirvió na infantería dende'l 1 d'abril de 1956; participó nes guerres de 1956, 1967 y 1973. Ocupó dellos cargos y foi designáu agregáu militar en Paquistán. Tres la destitución del teniente xeneral Yousef Sabry Abo Taleb, Tantawi foi nomáu Ministru de Defensa y Producción Militar y comandante en xefe de les Fuercies Armaes d'Exiptu'l 20 de mayu de 1991; convertir nel primer exipciu dende 1989 col rangu de Mariscal de Campu. Nesi periodu, tamién participó na Primer Guerra del Golfu al llau de la coalición encabezada por Estaos Xuníos.

Tantawi sirvió como Comandante de la Guardia Presidencial y Direutor de l'Autoridá d'Operaciones de les Fuercies Armaes.

## Presidente interín d'Exiptu
A partir de 2011, Tantawi ye vistu como un posible contendiente a la presidencia d'Exiptu. Metanes les protestes d'Exiptu 2011, Tantawi foi xubíu al rangu de vizprimer ministru, anque caltuvo la cartera de Defensa, el 31 de xineru de 2011.

El 11 de febreru de 2011 el presidente Hosni Mubarak, arrenunció y tresfirió la competencia al Conseyu Supremu de les Fuercies Armaes, dirixíu por Tantawi. El Conseyu va pronunciar col Presidente del Tribunal Constitucional Supremu, Farouk Sultan, y puede eslleir el Parllamentu d'Exiptu.

La última selmana antes de les eleiciones llexislatives de payares, amenar n'El Cairu fuertes protestes en contra del gobiernu militar. El gabinete arrenunció, pero Tantawi siguió gobernando.

## La transición a la democracia
En mayu de 2012 celebráronse eleiciones presidenciales, nes que s'escoyó al socesor de Tantawi como xefe d'Estáu. El 30 de xunu asumió'l nuevu presidente, Mohamed Morsi. 

El 12 d'agostu, Morsi decidió'l pase a retiru de Tantawi y el so cese como Ministru de Defensa. Foi condecoráu cola Orde del Nilu y nomáu asesor presidencial; especúlase que, detrás d'esto, hai un pactu alcordáu por que venza poder en cuenta de inmunidá.

## Referencies

## Ver tamién
* Hosni Mubarak
* Protestes n'Exiptu de 2011
* Conseyu Supremu de les Fuercies Armaes

## Enllaces esternos

* Biografía per Fundación CIDOB
Anahita Ratebzad

**Anahita Ratebzad**  foi una política afganistana del antiguu Partíu Democráticu Popular d'Afganistán (PDPA) y ministra del gobiernu de la República Democrática d'Afganistán. Foi una de les primeres médiques afganistanes, una de les primeres diputaes del Parllamentu y la primer muyer afganistana en desempeñar un papel activu nel gobiernu del so país.

## Primeros años

Nació en Guldara, na provincia de Kabul. Asistió al Llicéu *Malalai* en Kabul, recibió una llicenciatura en enfermería de la Escuela d'Enfermería de Chicago y el so doctoráu médicu na Universidá de Kabul.

Ratebzad arreyar na política izquierdista y foi una de los fundadores del PDPA. Xunto a Khadija Ahrari, Masuma Esmati Wardak y Roqia Abubakr convertir nuna de les primeres cuatro muyeres escoyíes al Parllamentu afganistanu en 1965.

El so ex home, el doctor Qamaruddin Kakar, solía ser el médicu personal de Zahir Shah, el rei d'Afganistán.

## Nel gobiernu

Col trunfu de la Revolución d'Abril de 1978, Ratebzad dirixó'l flamante Conseyu Xeneral de Muyeres y foi designada Ministra d'Asuntos Sociales, depués Embaxadora en Yugoslavia (por causa de les lluches internes del PDPA) y finalmente Ministra d'Educación.

Ella escribió'l famosu editorial del *New Kabul Times* del 28 de mayu de 1978 onde afirmaba:

Ratebzad dixo a empiezos de 1980, sobre los resultaos de los planes educativos ellaboraos dende los díes del gobiernu de Nur Mohammad Taraki (nos que se buscaba alfabetizar 800.000 persones nun añu):

Por cuenta de estos problemes surdíos del atrasu del país, nun se pudo alfabetizar a tola población, pero ameyoróse notablemente la situación con al respective de rexímenes anteriores.

Amiga íntima del presidente Babrak Karmal dende antes de la fundación del PDPA, foi vicepresidenta del Conseyu Revolucionariu de la República Democrática d'Afganistán y parte del Politburó del Partíu (dambos cargos ente 1980-1986). Tamién foi presidenta de la Organización Democrática de Muyeres Afganistanes y de la Sociedá d'Amistá Afganistanu-Soviética.

## Exiliu

Cuando Karmal foi sustituyíu por Mohammad Najibullah, Ratebzad acompañó al so amigu a Moscú, onde moró hasta 1989. Esi añu tornó a Afganistán, d'onde partió definitivamente en 1992, cuando los muyahidines tomaron el poder.

Establecer na ciudá alemana de Dortmund, onde finó en setiembre de 2014 a los 82 años d'edá.

## Referencies

:* Arnold, Anthony. *Afghanistan's Two-Party Communism: Parcham and Khalq.* Stanford, CA: Hoover Institution Press, 1983.
Augusto Rademaker

L'almirante **Augusto Hamann Rademaker Grünewald**  foi un militar brasilanu qu'integró a Xunta Provisional de Gobiernu que presidió'l país del 31 d'agostu al 30 d'ochobre de 1969, dempués de la muerte presidente Artur da Costa e Silva. Darréu foi electu vicepresidente na fórmula encabezada pol xeneral Emílio Garrastazu Médici. Na dómina en qu'ocupaba'l cargu, en 1971, foi creada la banda vicepresidencial brasilana.

## Biografía
Realizó cursos d'especialización realizaos nos Estaos Xuníos, participó d'operaciones na Segunda Guerra Mundial como comandante de les corbetes *[[Camocim]]* y *Carioca* y tamién como encargáu xeneral del armamentu del cruceru *Bahia*. Activu collaborador del golpe militar que depunxo al presidente João Goulart en 31 de marzu de 1964, foi miembru del "Conseyu Supremu de la Revolución" y Ministru de Marina na segunda presidencia de Paschoal Ranieri Mazzilli, cargu qu'exerció xunto col ministru de Tráficu y Obres Públiques (l'actual Ministeriu de los Tresportes brasilanu sería creáu en 1967). Retornó al Ministeriu de Marina nel gobiernu d'Artur da Costa e Silva, y el 31 d'agostu de 1969 xubió al poder como integrante d'una Xunta Militar que gobernó'l país hasta la posesión d'Emílio Garrastazu Médici en 30 d'ochobre d'aquel añu, con Rademaker ocupando'l puestu de vicepresidente, qu'exercen l'hasta 15 de marzu de 1974.

Investido dientro del gobiernu como integrante d'una Xunta Militar so l'Acta institucional nᵘ12/69, sicasí, nun hai rexistru oficial d'aquel fechu nel Llibru de Posesión, que dexe referencies de tal acontecimientu. Como vicepresidente de la República ocupó por trés vegaes la condición de titular por motivos de viaxes al esterior del Presidente de la República.

Casóse cola señora Ruth Lair Rist Rademaker, tamién carioca, teniendo como fíos a: Eliana Rist Rademaker, Anecy Rist Rademaker, André Rist Rademaker, Pedro Rist Rademaker (fináu al nacer), Ana Laura Rist Rademaker y Guilherme Rist Rademaker.

## Referencies

## Bibliografía
*ALMANAQUE ABRIL 1986. 12ª edición. São Pablo, abril, 1986.

## Enllaces esternos
Behgjet Pacolli

**Behgjet Isa Pacolli**  ye un empresariu y políticu albanu-kosovar, con nacionalidá suiza. Exerció como tercer presidente de la República de Kosovu.

Foi presidente y direutor executivu de Mabetex Group, una compañía de construcción ya inxeniería civil con sede en Suiza. El grupu inclúi coles mesmes al periódicu kosovar Lajm, establecíu en 2002, y sofitó dellos equipos deportivos en Kosovu. Ye consideráu'l albanés más ricu nel mundu. 

Pacolli ye presidente de l'Alianza por un Nuevu Kosovu, un partíu políticu representáu na asamblea llexislativa de dichu territoriu. Asumió como presidente de Kosovu el 22 de febreru de 2011 pero dexó'l cargu'l 31 de marzu de 2011 tres una resolución de la Corte Constitucional.

## Biografía
Behgjet ye'l fíu de Isa y Nazmije Pacoli, siendo'l segundu de diez fíos, quien crecieron como la mayoría de les persones de Kosovu, ensin lluz llétrico nin agua potable. Behgjet foi fuertemente influyíu pol so padre y especialmente pol so güelu Osman pa convertise en constructor civil.

### Participación política
El 17 de marzu de 2006, Pacolli fundó'l partíu políticu Alianza por un Nuevu Kosovu (AKR), participando nes eleiciones parllamentaries de 2007 onde llogró'l tercer llugar de los escaños. Mientres estes eleiciones, declaró la so propiedá por valor de € 420 millones. Pacolli conviértese en diputáu na Asamblea de Kosovu y en miembru del Comité de Presupuestu y Finances. Amás, foi conseyeru internacional del CSIS (Centru d'Estudios Estratéxicos ya Internacionales).

Dende 2004, Behgjet Pacolli siguió los sos esfuercios de lobby en nome de Kosovu por aciu l'ayuda de numberoses instituciones y grupos de defensa pa primir a los gobiernos estranxeros, instituciones y organismos internacionales pa sofitar la reconocencia de la independencia de Kosovu. Pacolli sigue les sos actividaes de lobby en tol mundu, onde conoz a los principales líderes de los países del mundu nun intentu de convencelos de los argumentos a favor de reconocer la declaración d'independencia de Kosovu. 

Tres les eleiciones parllamentaries de 2011 y l'alianza ente AKR y el Partíu Democráticu de Kosovu pa compartir el poder, Pacolli presentóse como candidatu a la Presidencia de la República de Kosovu el 22 de febreru de 2011. El mesmu día, el Parllamentu de la República de Kosovo escoyelu como presidente nuna xornada marcada pola ausencia de 53 diputaos que protestaron en contra de la presidencia de Pacolli La eleición, sicasí, sería darréu anulada pol Tribunal Constitucional el 28 de marzu de 2011 al considerar (por 7 votos contra 2) que nun esistió'l quórum necesariu p'aprobar la eleición. Pacolli apurrió'l poder el 30 de marzu a Jakup Krasniqi, de quien asumiera la presidencia un mes antes. El 7 d'abril, AKR, PDK y la opositora LDK alcordaron escoyer a Atifete Jahjaga como presidenta de Kosovu.

## Referencies
Francisco Bueso Cuéllar

**Francisco Bueso Cuéllar**  foi Presidente provisional d'Hondures en 1924, encabezando un Conseyu de Ministros de 1924.

## Biografía
Los sos padres fueron Don Julio Bueso Pineda d'orixe criollu y la señora Manuela Cuéllar Bueso, realizó les sos estudió en Medicina y ciruxía, empecipiar na política siguiendo los ideales lliberales reconocíos na familia Bueso. Xubió a xeneral por cuenta de la intensidá de les batalles campales ya ideolóxiques qu'asocedíen n'Hondures a principios del sieglu XX. 

Asocedió que nes Eleiciones xenerales d'Hondures de 1923 resultó como ganador el candidatu del Partíu Nacional d'Hondures, doctor y xeneral de división Tiburcio Carías Andino, el presidente saliente López Gutiérrez non conforme cola resultancia de les votaciones decide nun apurrir el gobiernu y declárase dictador un 31 de xineru de 1924 y por aciu Decretu suprime al Congresu Nacional d'Hondures, la oposición al trate acorrexada emite dos talos comunicaos denunciando l'actu ante los países democráticos, adulces los opositores, van arrexuntándose na frontera con Nicaragua y decláren-y la guerra al dictador. 

Bueso aportó a Designáu presidencial na alministración constitucional de Rafael López Gutiérrez, darréu aportó a nomáu Ministru de Gobernación y Xusticia na presidencia del lliberal Rafael López Gutiérrez a quien-y obligaron a arrenunciar del cargu na Segunda Guerra Civil d'Hondures perpetada polos revolucionarios comandantes Doctor y xeneral Tiburcio Carías Andino, xeneral Vicente Tosta Carrasco, xeneral Gregorio Ferrera y otros. Foi presidente provisional neutral nun Conseyu de Ministros ente'l 10 de marzu al 30 d'abril de 1924, xunto con Rómulo Ernesto Durón, José María Ochoa Velásquez, Jacinto López, Marcial Lagos, José María Sandoval Burgos, Alberto A. Rodríguez y el xeneral Toribio Pérez Ramos.

Francisco Bueso Cuellar apurriría'l gobiernu a otru conseyu de ministros encabezáu por Fausto Dávila, (hermanascu del ex-presidente Miguel Rafael Dávila Cuéllar) y qu'ocupaba el cargu de Ministru de Rellaciones esteriores d'Hondures anque paralelu a ello'l *Xefe de la Revolución* el Xeneral Tiburcio Carías Andino, yá se declarara mandatariu. Na presidencia de Miguel Paz Barahona foi nomáu como Primer designáu a la presidencia.

### Ascendencia
Esbozu del árbol xenealóxicu del doctor y xeneral Francisco Bueso Cuéllar.
 


## Referencies
Muhammad al-Gaddafi

**Muhammad al-Gaddafi**   ye'l fíu mayor de Fatiha al-Nuri y Muammar al-Gaddafi. Ye'l ex-presidente del Comité Olímpicu Libiu y l'ex del de Telecomunicaciones. Taba consideráu pol so padre como un posible socesor como gobernante de Libia. 

Ye tamién el presidente de la *General Post and Telecom Company* que tien y opera los servicios de telefonía móvil y vía satélite de Libia.

A fecha del 23 d'agostu de 2011, so la voráxine de la guerra civil libia, declaró a Al Jazeera que permanecía arrestáu na so casa de Trípoli y que los rebeldes garantizáron-y el so seguridá. Anque, hores más tarde, la mesma cadena afirmó que fuxera.

## Referencies
Moatassem Gadafi

**Moatassem Billal Gadafi** (; ) foi un asesor de seguridá nacional de Libia dende 2010 y oficial de les fuercies armaes d'esi mesmu país. Yera'l cuartu de los ocho fíos de Safia Farkash y Muammar al-Gaddafi.

Mientres la década de 1990, Moatessem Gadafi pasó dellos años n'Exiptu tres disputes internes nel so país que forzaron la so salida. En 2006 cursó estudios na Escuela d'Estudios Orientales y Africanos dependiente de la Universidá de Londres. N'abril de 2009 Moatassem axuntar con Hillary Clinton, Secretaria d'Estáu de los Estaos Xuníos, lo que supunxo l'alcuentru diplomáticu de mayor nivel ente dambos países dende la normalización de les rellaciones billaterales asocedida dellos años antes.

Morrió asesináu'l 20 d'ochobre mientres la Batalla de Sirte al pie del so padre, Muamar al Gadafi.

## Referencies

## Enllaces esternos
Eleuterio Aramburú

**Eleuterio Aramburú**  foi un militar y políticu peruanu qu'ocupó la presidencia de Perú per unos díes nel mes de marzu de 1843, mientres el periodu conocíu como l'anarquía militar.

## Trayeutoria
Eleuterio Aramburú, como militar d'oficiu, participó nes guerres civiles de la naciente República de Perú, mientres les décades de 1830 a 1840. 

Actuó mientres la Guerra civil de 1834, llucha qu'enfrentó a los orbegosistas (partidarios del presidente Luis José de Orbegoso) y los bermudistas (partidarios de Pedro Pablo Bermúdez, qu'al empar yera subordináu del xeneral Agustín Gamarra). Tres la reconciliación de dambos bandos nel abrazu de Maquinhuayo (sierra central peruana), Aramburú foi l'axente que fizo posible que'l gamarrista Miguel de San Román, trunfante nel sur, pronunciárase a favor de dicha reconciliación, llográndose asina la pacificación del país.

Dellos años dempués, Aramburú cuntar ente los firmantes del alcuerdu del 24 d'agostu de 1838, realizáu nel salón de la Universidá de San Marcos, col propósitu de restituyir l'orde constitucional quebráu tres la invasión boliviana de 1835 y l'establecimientu de la Confederación Perú Boliviana.

## Gobernante interín
Mientres l'anarquía desamarrada tres la muerte del presidente Agustín Gamarra na batalla de Ingavi, en Bolivia (1841), Aramburú exerció como comandante xeneral de la guarnición de Lima, al serviciu del presidente Juan Francisco de Vidal. Ante la meyora de la revolución de Manuel Ignacio de Vivanco, Vidal abandonó'l poder apurriéndolo a Justo Figuerola, el 15 de marzu de 1843. Díes dempués, Aramburú pronunciar a nome de Vivanco y destituyó a Figuerola (19 de marzu). Pero solu tuvo nel poder tres díes. Tres los interinatos socesivos del coronel José Rufino Echenique y el xeneral Juan Antonio Pezet, Vivanco asumió'l poder, instaurando'l Direutoriu (7 d'abril de 1843).

## Ver tamién
* Presidentes de Perú

## Referencies

## Bibliografía
* Bilbao, Manuel: ''Historia del Jeneral Salaverry'', p. 174. Lima, Imprenta del Corréu, 1853.
* Dávalos y Lissón, Pedro: *La primer centuria*. Causes xeográfiques, polítiques y económiques que detuvieron el progresu moral y material de Perú nel primer sieglu de la so vida independiente. Tomu III: Causes polítiques y económiques. Lima, 1919-1926.
* García Belaúnde, Domingo: ''Les Constituciones de Perú''. Segunda Edición, Lima, 2005.
* Tauro del Pino, Alberto: *Enciclopedia Ilustrada de Perú*. Tercer Edición. Tomu 14, p. 2236. QUI/SAL. Lima, PEISA, 2001. ISBN 9972-40-163-3
Pedro Bartolomé Benoit

**Pedro Bartolomé Benoit van der Horst**  foi un militar dominicanu. Presidente provisional de la República Dominicana mientres la guerra civil de 1965 dempués de la disolución del Triunviratu encabezáu pol tamién militar Donald Reid Cabral.

Pedro Bartolomé Benoit morrió'l 5 d'abril de 2012 na provincia Santu Domingu, República Dominicana de muerte natural.

## Referencies
Qadhadhfa

**Qadhadhfa** (tamién llamada *al-Qaddafa*, *Gaddadfa*, *Qaddadfa*, *Gaddafa* o *Gadafa*; n'árabe, القذاذفة) ye una tribu menor d'árabes o bereberes arabizados de Sirte, rexón nel noroeste de Libia. Anguaño tán principalmente centraos en Sabha.

Son notables pol so papel nel golpe de d'Estáu de 1969 que depunxo al Rei Idris de Libia y como la tribu de Muammar al-Gaddafi. Mientres el réxime de Muammar Gaddafi de Libia, ésti nomó a numberosos miembros de la so tribu en posiciones de mandu, incluyendo a Moussa Ibrahim Gadafi.

El llevantamientu de 2011 Libia a principios de marzu, M. Gadafi trató de convertila nuna guerra civil de "la tribu Qadhadfa contra tolos demás". Al-Jazeera informó que los axentes de Qadhadfa executaron a 20 axentes de Firjan.

## Ver tamién
* Política de Libia

## Referencies

* *Current biography yearbook*, Volume 53, H.W. Wilson Company, 1992, p. 457.
* Jean-François Bayart, *Global subjects: a political critique of globalization*, Polity, 2007, ISBN 978-0-7456-3668-9, p. 56.
* Dirk J. Vandewalle, *Libya since 1969: Qadhafi's revolution revisited*, Palgrave Macmillan, 2008, ISBN 978-0-230-60765-1, p. 73.

## Enllaces esternos
* Brigada Khamis (n'inglés)
José Rafael Molina Ureña

**José Rafael Molina Ureña**  foi un abogáu y políticu dominicanu.

## Presidencia provisional - constitucionalista
Foi presidente de l'Asamblea Constituyente en 1963; presidente de la Cámara de Diputaos; presidente constitucional interín de la República (mientres hores), de resultes de la guerra civil que se produció en 1965.

Molina Ureña yera'l presidente de la Cámara de Diputaos y, acordies cola Constitución de 1963, nel orde de socesión presidencial, n'ausencia del Presidente, del Vicepresidente y del Presidente del Senáu, correspondía-y la Presidencia de la República al Presidente de la Cámara de Diputaos. El presidente del Senáu, Juan Casanovas Garrido, fuera escoyíu en sesión clandestina del Congresu Nacional, como Presidente de la República, como parte d'un plan conspirativo pa restaurar la constitucionalidá nel país, plan que foi albortáu pol gobiernu del Triunviratu.

Molina Ureña aceptó la Presidencia del país col españíu de la Revuelta Constitucionalista pola so condición de presidente de l'Asamblea Constituyente de 1963 y permaneció tres díes nel Palaciu intentando llograr un alcuerdu que garantizara la torna de Juan Bosch al poder. Ocupó la sede del gobiernu'l 25 d'abril de 1965 como *"presidente provisional"* constitucionalista y, tres un procesu de negociaciones pa torgar derramamientos de sangre mientres la guerra civil, decidió asilarse na embaxada de Colombia, por cuenta de la frustración ante la intervención militar norteamericana, a la inflexibilidad de los militares golpistes de San Isidro y les diferencies internes nel mesmu movimientu rebalbu constitucionalista. Foi sustituyíu pol Congresu de la República, que nomó al Coronel Francisco Alberto Caamaño Deñó.

Foi embaxador ante la Organización de les Naciones Xuníes de 1966 a 1968, y en París de 1968 a 1971.
Francisco Bográn Barahona

**Francisco Bográn Barahona**  foi'l trentenu tercer presidente constitucional de la república d'Hondures ente'l 5 d'ochobre de 1919 y el 1 de febreru de 1920.

## Vida
Los sos padres fueron Saturnino Bográn Bonilla y Saturnina Barahona Leiva. Francisco yera hermanu de padre del ex-presidente d'Hondures, abogáu y xeneral Luis Bográn Barahona. Casó con Guillermina Leiva Castro, fía del ex-presidente xeneral Ponciano Leiva. Llogró'l títulu de Medicina na Universidá San Carlos de Guatemala y foi miembru del Partíu Lliberal d'Hondures.

En 1913 el doctor Francisco Bográn Barahona ganara les eleiciones como vicepresidente, na fórmula de 1913 siendo'l xeneral Manuel Bonilla Chirinos candidatu pa presidente, Bográn, dempués presentó'l so arrenunciu irrevocable y n'el so socesión facer Francisco Bertrand Barahona. El 4 d'abril de 1919 el pueblu hondureñu aportó a nueves eleiciones pa gobernar el país, el presidente Francisco Bertrand Barahona intentaría que'l so partíu quedara nel poder, polo que sofitada la candidatura del doctor Nazario Soriano. Pero, los partidistes del xeneral Rafael López Gutiérrez, empecipiaron una revuelta armada que desaguo nuna Primer Guerra Civil d'Hondures y rematando col depósitu de l'alministración d'Hondures al doctor Francisco Bográn Barahona.

## Gobierno
Francisco Bográn Barahona, yera'l segundu designáu presidencial y fungía como Ministru de Rellaciones Esteriores, la so alministración como presidente empezaría'l 5 d'ochobre de 1919 cuando'l Doctor Vicente Mejía Colindres dexar nes sos manes. Nel mesmu añu 1919 citar a los hondureños pa eleiciones xenerales les cualos fueron ganaes por Rafael López Gutiérrez, quien el 6 de xineru de 1920 ye declaráu vencedor pol Congresu Nacional d'Hondures. Bográn apurro'l cargu'l 1 de febreru de 1920 al xeneral Rafael López Gutiérrez quien tien qu'enfrentar una delicada situación financiera, por cuenta de la pos guerra civil.

## Gabinete de Gobiernu

## Ascendencia
El coronel francés Romain Beaugrand llega a Hondures col fin d'establecese, el so apellíu Beaugrand, foi acastellanáu a Bográn, col cual fueron rexistraos los sos demás descendientes. 



## Referencies

## Enllaces esternos
José Bordes Valdez

**José Bordes Valdez**  foi un políticu dominicanu, presidente provisional de la República Dominicana tres l'arrenunciu de Monseñor Nouel en 1913 y depués presidente constitucional en 1914. Amás foi xeneral de división ya inspeutor de tropes, senador y comandante d'armes de Mao y depués de Dajabón; gobernador de Santiago en 1904, de San Pedro de Macorís y Puerto Plata en 1907. Mientres el so gobiernu tuvo qu'encarar la *"Revolución del Ferrocarril"*.

## Biografía
La so carrera política empieza col golpe del 26 d'abril de 1902 contra l'alministración del presidente Juan Isidro Jimenes, y siguíu Bordes tuvo un puestu ente los escoyíos, Comandante d'Armes de Mao, y depués de Dajabón. Mientres tuvo ellí asocedió la reacción contra'l gobiernu del presidente Horacio Vásquez, llamada Insurrección de los siete meses. Bordes asumió la función de combatir les fuercies rebalbes dirixíes colos guerrilleros más fuertes de la rexón.
Foi gobernador de Santiago en 1904, de San Pedro de Macorís y de Puerto Plata en 1907.

## Presidencia provisional
Al arrenunciu del presidente Adolfo Nouel, el Congresu axuntar pa escoyer el so sustitutu, pero les divisiones polítiques torgar escoyer a unu de los trés candidatos propuestos: Horacio Vásquez, Juan Isidro Jimenes y Federico Velázquez. Ante tal situación, Bordes como políticu independiente de los partíos, resultó escoyíu y asumió la presidencia provisional n'abril de 1913. Depués surdieron conflictos colos horacistas quien queríen sacar provechu a les lluches vinientes y faer frente al contrincante jimenista. España la llamada Revolución de los dos meses.

El llevantamientu o "Revolución del Ferrocarril" foi encaloráu pol presidente *Bordes* con sofitu de les fuercies del xeneral Desiderio Arias; sicasí, viose precisáu a comprometese cola realización d'eleiciones y col nomamientu en cargos públicos de dellos influyentes horacistas.

## Presidencia (1913-1914)
Metanes tal situación, el presidente Bordes entamó y celebró unes eleiciones el 15 de xunu de 1914, nes qu'él resultó vencedor por aciu fraude, camudando votos nes urnes, reprimiendo los mítines políticos y encarcelando a los opositores. Diches eleiciones, atendíu'l desorde públicu reinante, namái s'efectuaron en 5 de les 12 provincies en qu'entós s'estremaba'l país. Ante la meyora de los insurrectos y la perda de sofitu del gobiernu norteamericanu, *Bordes* tuvo qu'arrenunciar pa dar pasu al gobiernu provisional de Ramón Báez, el 27 d'agostu de 1914.

## Referencies

## Enllaces esternos
Ramón Báez

:*Nun confundir col so nietu [[Ramón Báez Romanu]], o col so bisnietu [[Ramón Báez Figueroa]]
*'Ramón Báez Machado''' (1858-1929) foi un médicu y presidente provisional de la República Dominicana del 28 d'agostu al 5 d'avientu de 1914. Nació en Mayagüez, Puertu Ricu y foi fíu del ex-presidente Buenaventura Báez. Desempeñóse como funcionariu públicu, incluyendo nos gobiernos del presidente Horacio Vásquez.

## Presidencia provisional
En 1914, el gobiernu norteamericanu impunxo un alcuerdu a les partes batalloses de la República Dominicana, pola cual el Dr. Báez foi designáu Presidente provisional con encargu d'efectuar eleiciones xenerales pa superar la crisis política qu'afectaba al país. El procesu eleccionario llevar a cabu los díes 25, 26 y 27 d'ochobre de 1914, de les que resultó electu presidente de la República Juan Isidro Jimenes sobre'l so opositor Horacio Vázquez.

## Referencies

## Enllaces esternos
Fausto Dávila

**Fausto Domingo Dávila Bonilla**  foi un abogáu, políticu y militar honduranu que foi presidente del Congresu Nacional d'Hondures en 1904 a 1906, y presidente provisional d'Hondures.

## Vida
Fausto Dávila Bonilla, nació en Santa Bárbara en 1858, y finó en 28 de payares de 1928. Realizó los sos estudios na Universidá Nacional d'Hondures llogrando'l títulu de Llicenciáu en Derechu y darréu el d'Abogáu. Foi presidente d'Hondures ente 27 al 31 de marzu de 1924.

L'abogáu Fausto Dávila, yera mediohermanu del Presidente Miguel Rafael Dávila Cuéllar.

La so vida política inicía en 1882 a 1883 cuando ye nomáu Secretariu Xeneral de la Universidá Nacional d'Hondures (güei UNAH); darréu ente los años 1904 a 1906 ye nomáu Presidente del Congresu Nacional d'Hondures y nel mesmu añu 1906 ye electu Diputáu y miembru del parllamentu hondureñu, representante del departamentu de Santa Bárbara, na alministración del Presidente Francisco Bertrand Barahona. Ente'l 21 de febreru al 15 de marzu de 1911. Foi nomáu representante del xeneral Manuel Bonilla nes negociaciones realizaes en Puerto Cortés, a bordu del USS Tacoma
en diches conversaciones conviénose que l'entós presidente Miguel Rafael Dávila Cuéllar y el so vicepresidente'l xeneral de brigada Dionisio Gutiérrez abandonaren l'alministración del país y nel so llugar proponer al doctor Francisco Bertrand Barahona, nel mesmu añu 1911 a 1912, Dávila foi nomáu Ministru de Rellaciones Esteriores, dientro de la presidencia de Miguel Paz Barahona.

Pa 1915 treslladar a la ciudá de Washington D. C., Estaos Xuníos d'América xunto a notables hondureños como: el Doctor Rómulo Ernesto Durón, al Llicenciáu Luis Landa Escober, Carlos Alberto Uclés, Pedro P. Amaya, Carlos Llagos, al Segundu Congresu Científicu Panamericanu.

En 1924, el proclamáu dictador Rafael López Gutiérrez foi retiráu del so cargu por aciu la "Revolución Reivindicatoria" llanzada por xeneral Tiburcio Carías Andino, xeneral Vicente Tosta Carrasco, xeneral Gregorio Ferrera y otros xenerales más. López, estremar de l'alministración y tomar provisionalmente un conceyu de Ministros encabezáu pol doctor Francisco Bueso Cuéllar, darréu asoceder Fausto Dávila, nuna fugaz alministración, paralela a la declarada pol *Xefe de la Revolución* el doctor y xeneral Tiburcio Carías Andino, quien ocuparía un pequeñu ralu de tiempu'l gobiernu, siendo'l so socesor más tarde el xeneral Vicente Tosta carrasco, designáu dientro de les negociaciones asocedíes nel cruceru USS Denver.

En 1928. Fausto Dávila y Mariano Vásquez, fueron escoyíos pa representar a Hondures na VI Conferencia Internacional celebráu en L'Habana, Cuba. Dávila, d'ideoloxíes conservadores favoreció en gran midida a la Internacional Bananera United Fruit Company.

## Referencies

## Enllaces esternos
Vicepresidente de Sudán del Sur

**Vicepresidente de Sudán del Sur** El vicepresidente de Sudán del Sur establecer na independencia del país, 9 de xunetu de 2011.

Enantes, había un gobiernu rexonal del sur de Sudán (Gobiernu de Sudán del Sur), una y bones los alcuerdos roblaos en Naivasha (Kenia), 9 de xineru de 2005, ente los rebeldes del sur lideráu pol Exércitu Popular de Lliberación (SPLA) de John Garang y el gobiernu de Ḥartum. Estos alcuerdos d'autonomía octroyèrent amplia a los 10 estaos del sur de la República de Sudán. Salva Kiir convertir nel vicepresidente primeru del Gobiernu rexonal, que reemplazó a John Garang como presidente tres la so muerte nun accidente d'helicópteru. El so socesor como vicepresidente del Gobiernu rexonal, Riek Machar, y depués convirtióse en vicepresidente de Sudán del Sur.

## Llista de Vicepresidentes de Sudán del Sur
* Salva Kiir Dende'l 9 de xineru de 2005 Hasta'l 11 d'agostu de 2005
* Riek Machar Dende'l 11 d'agostu de 2005 hasta 2013
* James Wani Igga desde el 23 d'agostu de 2013

## Referencies

## Enllaces esternos
Vicepresidentes de Costa Rica

*Pa la llista histórica ver: [[Vicepresidentes y Designaos a la Presidencia de Costa Rica]]*

En **[[Costa Rica]]**, de conformidá cola Constitución de 1949, esisten dos **vicepresidentes** d'eleición popular, escoyíos xunto col Presidente de la República, nuna mesma llista, por sufraxu direutu, pa periodos de cuatro años, ensin reelección inmediata. Correspuénde-yos sustituyir al Presidente nes sos ausencies temporales o definitives. Nel casu de les ausencies temporales el presidente puede designar cual de los dos vicepresidentes suplir.

En casu de muerte o arrenunciu del presidente, el primer vicepresidente va asumir el cargu polo restante del periodu y nun s'adelantren les eleiciones. Esto, sicasí, nunca asocedió desque ta vixente l'actual constitución pos dende 1949 nengún presidente de Costa Rica finó nel cargu, arrenunció o foi destituyíu. En casu de que los dos vicepresidentes nun puedan exercer el cargu, quien sigue en llinia de socesión ye'l Presidente de l'Asamblea Llexislativa, esto yá asocedió pos mientres la segunda alministración d'Óscar Arias a la fin del so periodu'l vicepresidentes arrenunciaren; Laura Chinchilla pa escorrer les sos aspiraciones presidenciales y Kevin Casas arriendes de un escándalu políticu, polo que correspondió al presidente llexislativu Francisco Antonio Pacheco Fernández exercer la presidencia nes ausencies temporales d'Arias. Nun ta claru si, nel hipotéticu casu de que'l presidente y los dos vicepresidentes nun puedan exercer, adelantraríense les eleiciones, inda cuando tal escenariu ye bien improbable.

## Historia
A lo llargo de la historia independiente de Costa Rica hubo diversos sistemes pa enllenar les faltes temporales o absolutes del Presidente y los funcionarios llamaos a ello recibieron distintes denominaciones:
* De 1821 a 1824, les Xuntes Gubernatives tuvieron un Vicepresidente escoyíu del so senu poles mesmes Xuntes.
* De 1824 a 1841, hubo un Vicejefe d'Estáu d'eleición popular.
* De 1841 a 1842 hubo un Segundu Xefe del Estáu, d'eleición popular pero inamovible una vegada escoyíu.
* De 1842 a 1844 hubo un Vicejefe d'Estáu, escoyíu pola Asamblea Constituyente.
* De 1846 a 1847 hubo un Vicejefe d'Estáu d'eleición popular.
* De 1847 a 1848 hubo un Vicepresidente del Estáu d'eleición popular.
* De 1848 a 1859 hubo un Vicepresidente de la República d'eleición popular.
* De 1859 a 1949 hubo un sistema de Designaos a la Presidencia, davezu escoyíos pol Poder Llexislativu.
* Dende 1949 hai dos Vicepresidentes d'eleición popular.

## Intereses

Dellos vicepresidentes fueron depués candidatos presidenciales, siendo los más notables Carlos Manuel Castillo, Luis Fishman y Laura Chinchilla. Hai de solliñar sicasí qu'a la fecha la única persona que foi vicepresidenta y depués presidenta de la República foi Chinchilla, esto ye, foi la única candidatura esitosa d'un vicepresidente dientro de l'actual constitución.

## Referencies
José Santiago Bueso Soto

**José Santiago Bueso Soto**  foi abogáu, políticu d'enclín lliberal y Presidente Provisional d'Hondures ente 18 d'ochobre y 8 de payares de 1855.

## Biografía
Los sos padres fueron Pedro Regalado Bueso ya Isabel María de Soto. Hermanu del tamién políticu hondureñu Mónico Bueso Soto. La so esposa foi Severiana Arbizú.
 
Santiago Bueso Soto, en fecha 28 de setiembre de 1821 estampo la so firma na Acta d'Adhesión del Conceyu de Tegucigalpa” a favor de la independencia de Centro América.

Siendo diputáu por Olancho robló na primer Constitución del Estáu d'Hondures de 1825. El 7 d'ochobre de 1838 na segunda Asamblea Llexislativa ye diputáu por Olancho, na cesión pa reformar la Constitución de 1825. 
En 1844 foi Abogáu defensor del Xeneral Joaquín Rivera nel xuiciu que se -y incoase.

### Cargos qu'ocupó
*1827-1828 Presidente de l'Asamblea Nacional.
*1842 Delegáu suplente per Hondures na Convención de Chinandega Nicaragua.
*1847-1852 Maxistráu propietariu de la Corte Cimera de Xusticia Seición de Comayagua.
*1853-1855 Vicepresidente del Estáu d'Hondures.
*1856-1857 Conseyeru d'Estáu.

En 1853 el Presidente del Estáu d'Hondures, Xeneral José Trinidad Cabañas, confía la presidencia nel so vicepresidente Santiago Bueso Soto, pero esti torna la designación y ye dada al Xeneral José Francisco Gómez y Argüelles. Cabañas sale coles sos tropes escontra l'occidente d'Hondures a enfrentase cola invasión guatemaliana liderada pol xeneral Rafael Carrera. 
Darréu'l 14 d'ochobre de 1855 el Xeneral Juan López Xefe d'Armes del Estáu d'Hondures y que ganara primeramente a José Trinidad Cabañas na llocalidá de Masaguara, un 6 d'ochobre; el Xeneral López llega a la capital hondureña Comayagua y dase cuenta de que l'alministración ta acéfala, convocando darréu al vicepresidente Bueso Soto por que desempeñe el cargu polo que lo fai efectivu en fecha 18 d'ochobre del mesmu añu, pero más tarde el 8 de payares arrenuncia alegando motivos de salú. Consecuentemente designar al senador por Comayagua, don Francisco de Aguilar quien se desempeña como titular hasta'l 17 de febreru de 1856, cuando fai la entrega de la presidencia al Xeneral conservador José Santos Guardiola vencedor nes eleiciones.

## Referencies

## Enllaces esternos
Melo Vianna

**Fernando de Melo Vianna**  foi un abogáu y políticu brasilanu.

## Biografía
Estudió ciencies xurídiques na Facultá de Derechu de Ouro Preto (actual Facultá de Derechu de la Universidá Federal de Minas Gerais). Exerció l'abogacía en Uberaba; anguaño, el Fórum de Uberaba lleva'l so nome como homenaxe.

Foi presidente del estáu de Minas Gerais ente 1924 y 1926. Darréu ocupó la Vicepresidencia de la República mientres el gobiernu de Washington Luís Pereira de Sousa; dempués de Nilo Peçanha, Melo Viana foi'l segundu mulatu na hestoria de Brasil n'ocupar esi altu cargu.

## Bibliografía
* 

## Referencies

## Enllaces esternos
Miguel Eusebio Bustamante

**Miguel Eusebio Bustamante Lardizábal**  foi un políticu d'enclín conservador y Xefe d'Estáu d'Hondures ente 30 de setiembre al 30 d'ochobre de 1827 y Presidente Provisional ente'l 12 al 14 de febreru de 1850.

## Biografía
Los sos padres fueron Jacinto Bustamante y Josefa Lardizábal Sobrado. Siendo de familia acomodada y de la burguesía estudió Lleis na Universidad San Carlos de Borromeo en Guatemala. La so esposa foi María Ambrosía Garín Zepeda, anque según Leticia de Oyuela la so esposa foi María Escolástica Herrera Herrera. 

La so vida política empezó siendo en 1812 Alcalde de Tegucigalpa. Darréu ente 1820 a 1821 foi electu Diputáu Provincial suplente por Tegucigalpa y dempués en 1830 electu Diputáu a l'Asamblea Llexislativa.

## Xefatura d'Estáu
El 10 de mayu de 1827 tres la invasión del Coronel José Justo Milla Pineda a Hondures y derrocar al Gobiernu del Llicenciáu Dionisio de Herrera; Milla asume la xefatura d'estáu, convocando a eleiciones y llogrando los resultaos al so favor, nos cualos nomáronse al Llicenciáu Juan Lindo como Presidente del Congresu y a Anacleto Bendaña como Xefe d'Estáu y a Miguel Eusebio Bustamante como Vice Xefe, quien dempués asumiría la xefatura ente'l 30 de setiembre al 30 d'ochobre de 1827.
De siguío y tres la derrota de Justo Milla en payares de 1827 na Batalla de La Trinidá, a manes del Xeneral Francisco Morazán, la Xefatura taba recayida en José Jerónimo Zelaya Fiallos; yá cuando tenía d'apurrí-yla a Morazán y los sos huestes patriótiques.

## Presidencia provisional
En 1850 asocede un llevantamientu armáu en Comayagua capital d'Hondures, a manes del Xeneral José Santos Guardiola contra la presidencia del Llicenciáu Juan Lindo y l'Asamblea Llexislativa. Ye cuando les fuercies militares aparcaes en Tegucigalpa, nomen a Miguel Eusebio Bustamante como Presidente provisional o por depósitu, mientres el Vice Xefe señor Felipe Bustillo asumiera la titularidá como Presidente según la constitución vixente.
El 25 de marzu de 1850 celébrase'l Pactu de Pespire” lo cual ponía fin y a la normalización la situación política nel país y exiliándose a los conservadores Xeneral Francisco Ferrera y Xeneral Coronado Chávez con camín d'El Salvador.

## Referencies