open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Cernadiella

**Cernadiella** (n'español, *Cernadilla*) ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora y de la comunidá autónoma de Castiella y Lleón.

Tien una superficie de 36,40 km² nos que viven .

## Xeografía
Nel términu municipal se Cernadiella allúgense les llocalidaes de San Salvador de Palazuelo y Valdemeriella. D'antiguo tamién s'atopaba Anta de Tera, agora somorguiada sol banzáu de Valparaíso.

Ta asitiada nuna llanura na marxe izquierda del Tera y a una altitú de 908 metros, datos qu'inflúin nes sos carauterístiques climátiques y en consecuencia nes clases y posibilidaes de cultivos. L'allugamientu ye una terraza fluvial descompuesta al cabu de miles d'años. El so suelu xeolóxicu ta asitiáu ente l'ordovícicu cimeru y el silúricu a base de cayueles de color escuru con filoncillos de cuarzu ya intercalaciones cuarcíferes de dellos metros de potencia.

La so altitú y les carauterístiques de los suelos convirtiéronlo nun llugar aparente pal carbayu principalmente. El centenu y el trigu "seruendo", trigu tardíu, fueron xunto col llinu, les hortolices y les pataques los cultivos más destacaos y xuníu a la bayura de camperes dexó-y una bona cabaña ganadera de vacunu, lanar y cabrín principalmente.

## Topónimu
Cernadiella ye un topónimu afechu a les carauterístiques de los sos suelos, constituyendo una especie de definición sobre ellos. Procede del baxu llatín y yá el romance fixera la so apaición con Cernadal, llugar de tierres llixeres, abondoses n'humus que les faen fáciles de trabayar y que, daes les carauterístiques y bayura de la so vexetación, son fácilmente esplicables. El xentiliciu de los habitantes de Cernadiella ye *farándulos*. De fechu l'asociación cultural d'esta llocalidá llámase "Los Farándulos".

## Historia
Na Edá Media, Cernadiella quedó integrada nel Reinu de Lleón, que los sos monarques acometieron la repoblación del oeste zamoranu.

Mientres la Edá Moderna, Cernadiella tuvo integráu na provincia de les Tierres del Conde de Benavente y dientro d'esta na xurisdicción de Sanabria. La Venta de Cernadiella, propiedá de los condes de Benavente, constituyía por sigo sola'l so testimoniu de la xurisdicción del conde sobre'l llugar y los sos vasallos hasta bien entráu'l sieglu XIX.

Sía que non, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, Cernadiella pasó a formar parte de la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, quedando integráu en 1834 nel partíu xudicial de Puebla de Sanabria. Nesta dómina, Pascual Madoz señala que nesti llugar funcionaben dos telares y dos molinos d'agua uno nel Tera permanente y otru d'iviernu nel regueru del pueblu.

En 1940 el conceyu de Cernadilla tomó la so estensión actual, al integrar nel so territoriuy al antiguu conceyu de Valdemeriella.

## Demografía

### Llocalidaes
El conceyu tien tres llocalidaes, cola siguiente población en 2016 según l'INE.

## Fiestes
En Cernadiella son díes festivos el 2 de febreru, día de la patrona, la Virxe de les Candeles, y el 3 de febreru, día del patrón, San Blas. Nel mes d'agostu celebren les fiestes populares.

## Ver tamién
* Llista de conceyos de Zamora

## Referencies

## Enllaces esternos

*
Cubo de Benavente

**Cubo de Benavente** ye un conceyu na provincia de Zamora, comunidá autónoma de Castiella y Lleón, España.

## Allugamientu

Asitiáu na parte más al norte de la provincia zamorana, dientro de la contorna de Benavente y Valles, pertenez a la zona eleutoral de Benavente.
Pertenez al Partíu xudicial de Benavente y a la contorna de Benavente y Valles y ta integráu na zona eleutoral de Benavente.

## Historia
Na Edá Media, el territoriu nel que s'asitia la llocalidá quedó integráu nel Reinu de Lleón, que los sos monarques entamaríen la fundación del pueblu.

Darréu, na Edá Moderna, Cubo de Benavente foi una de les llocalidaes que s'integraron na provincia de les Tierres del Conde de Benavente y dientro d'esta na receptoría de Benavente.

Sicasí, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, la llocalidá pasó a formar parte de la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, quedando integrada en 1834 nel partíu xudicial de Benavente.

## Conceyu
El Conceyu del Cubo de Benavente alcontrar na entrada del pueblu, cerca de la carretera principal CL-111 que traviesa'l conceyu.

## Patrimoniu arquiteutónicu
Les sos bodegues soterrañes formen xunto cola ilesia y la ermita, el so principal patrimoniu artísticu y etnográficu.

## Economía llocal

A pesar de ser una población pequeña, tien una notable actividá comercial, dada por un cojunto de pequeñes tiendes y negocios d'ultramarinos, de venta especializada de quesos de cabra, farmacia o de distribución de material de ferretería. Al pie de estes, hai otres actividaes empresariales rellacionaos cola carpintería, les escavaciones, la construcción, el montaxe d'escenarios y el turismu rural.

La ganadería tamién ye y foi importante nel conceyu. Mientres la mayor parte del sieglu XX yera frecuente ver numberosos fataos d'ovín y de vacunu alimentándose llibremente nes distintes paraxes qu'arrodien el cascu urbanu del pueblu, principalmente na zona conocida como "La Devesa". Esti tipu d'esplotaciones fueron sumiendo progresivamente nes últimes décades del sieglu XX y especialmente dende la entrada a valir de les normatives europees. El conceyu entá caltién la so actividá ganadera, pero modernizada escontra los nuevos modelos d'esplotación, esistiendo na actualidá dos granja de ganáu porcino y una de ganáu caprino.

Cuenta con una gran tradición vitivinícola, basada na producción artesanal de vinu destináu al consumu familiar, yá que nun esisten empreses destines a la so producción y posterior comercialización. Les bodegues atópense escavaes nes fasteres del monte que delimita el términu municipal col de Congosta (llocalidá pedánea d'Ayoó de Vidriales), na zona conocida como "El Castillino".

## Demografía

## Fiestes
Les fiestes de Cubo de Benavente son los díes 15 y 16 d'agostu. El día 15 celébrase la Virxe de L'Asunción y tradicionalmente dir a misa pela mañana y sácase la imaxe de la Virxe peles cais del pueblu. El día 16 celébrase San Roque, tamién se va a misa y sácase el santu. Otra fiesta llocal ye San Isidro Llabrador, el 15 de mayu.

## Referencies

## Enllaces esternos

*Conceyu de Cubo de Benavente
El Maderal

**El Maderal** ye un conceyu de la contorna de La Guareña allugáu na provincia de Zamora, perteneciente a la comunidá autónoma de Castiella y Lleón, España.

Ye parte del territoriu históricu del antiguu Reinu de Lleón, concretamente de la so frontera col Reinu de Castiella. Esti fechu determinó la fundación d'El Maderal a finales del sieglu XII como retaguardia de la frontera lleonesa del ríu Guareña.

## Xeografía

### Allugamientu

El Maderal asítiase nun pequeñu valle conformáu pol regueru Talanda y dellos regueros estacionales afluentes que converxen nel centru del pueblu. El cascu urbanu asitiar a media fastera d'una llomba que baxa sópito hasta'l regueru.

El so términu municipal abarca una superficie de 29,71 km², atestando colos términos municipales de Villamor de los Escuderos, Argujillo, Fuentespreadas, Cuelgamures, El Cubo del Vino y Topas, esti postreru yá de la provincia de Salamanca.




### Hidrografía

El principal cursu fluvial ye'l regueru Talanda, afluente del Duero, que'l so nacencia producir pela rodiada del pueblu. Dellos pequeños wadis desagüen al Talanda nel mesmu centru de la población. 

## Historia

### Edá Media
La llocalidá actual tien los sos oríxenes nes repoblaciones interiores lleoneses de mediaos del sieglu XII. La primer mención escrita apaez nun documentu xurídicu fecháu nel añu 1185, mientres el reináu de Fernandu II de Lleón, monarca qu'acometió una intensa reorganización de los territorios asitiaos al sur del Duero. Nel so cascu urbanu asitióse una pequeña judería, siendo una de les escases poblaciones de Zamora que la so población xudía ta atestiguada nes fontes.

### Edá Moderna y Contemporánea
Mientres la Edá Moderna, El Maderal tuvo integráu nel partíu del Vinu de la provincia de Zamora, tal que reflexaba en 1773 Tomás López en *Mapa de la Provincia de Zamora*. Asina, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, El Maderal caltener na provincia zamorana, dientro de la Rexón Lleonesa, integrándose en 1834 nel partíu xudicial de Fuentesaúco, dependencia que s'enllargó hasta 1983, cuando foi suprimíu'l mesmu ya integráu nel Partíu Xudicial de Zamora.

## Demografía

Cuenta anguaño con una población de 233 habitantes empadronaos (INE 2012), lo que supón una escasa densidá de población de 7,84 hab/km².

## Tresporte y comunicaciones

### Carreteres

;Rede de carreteres

## Patrimoniu Monumental

### Ilesia de Santa María Madalena

Ilesia parroquial decicada a Santa María Madalena. Ye de traza principalmente Gótica

## Patrimoniu Natural
El tesu la orca, la pita y la tierra del mio tíu Paco

## Ver tamién

* La Guareña
* Provincia de Zamora

## Referencies

## Bibliografía
* 

## Enllaces esternos

* Asociación de Mancomunidaes de Toro-Guareña-Vino
El Pego

**El Pego** ye un conceyu d'español de la provincia de Zamora y de la comunidá autónoma de Castiella y Lleón.

El pueblu asítiase nuna estensa estepa, arrodiáu de pinares y encinares. Pertenez a la contorna de La Guareña y parte del so términu pertenez al ZEPA de les «Llanures del Guareña».

## Historia
El territoriu d'El Pego quedó adscritu a la Orde de San Xuan nel añu 1116 por cesión de la reina Urraca I de Lleón, permaneciendo darréu so dominiu de la orde sanjuanista.

Yá na Edá Moderna, la ilesia foi construyida nel añu 1782 y convertida en parroquia de la orde d'Orde de San Xuan de Xerusalén, con dependencia de la encomienda de La Bóveda de Toro. Per otru llau, nestos años El Pego yera una de les llocalidaes integraes na provincia de Toro de cara al votu en Cortes, na que se caltuvo hasta la desapaición d'ésta a entamos del sieglu XIX. Finalmente, cola creación de les actuales provincies en 1833, El Pego pasó a formar parte de la provincia de Zamora, calteniendo la so adscripción rexonal al Reinu de Lleón.

## Llocalidaes estremeres
Guarrate, La Bóveda de Toro, Venialbo y Villabuena del Puente.

## Demografía
Nel añu 1950, foi cuando algamó la so máxima rellumanza, llegando a cuntar con 940 habitantes.

## Patrimoniu
* **Ilesia parroquial de San Clemente**. De construcción nueva, atopar nuna plaza amplia, con árboles, fonte de piedra y bancos configurando una redolada qu'afala al paséu. Del interior destaca la imaxe barroca de La Inmaculada -de 1.10 m d'altor asitiáu sobre l'altar mayor y datao nel S.XVII.

* **Otros puntos d'interés**. El conceyu tamién ye modernu, atopando sicasí por a la llocalidá cases construyíes nel sieglu XIX xunto a restos de l'arquiteutura típica tradicional.

## Fiestes
*«La nuesa Señora de la Tramposa» o «Natividá de La nuesa Señora», el 8 de setiembre. 
*Fiestes de branu nes cualos hai toros (pel campu y les cais), verbenes, xuegos pa mayores y pequeños, amás d'oficios relixosos.
*Día de les Candeles, el 2 de febreru, na que los quintos y quintes del pueblu reciten rellacionar ante'l pueblu y el gallu que se supón que ye'l xuez. 
*San Clemente, el 23 de payares, patrón del pueblu. 
*Domingo y Llunes de Resurrección. Romería na cual cómense les rosquíes al pinar de la Llaguna del Pego».

## Referencies

## Enllaces esternos
*
El Piñero

**El Piñero** ye una población española de la provincia de Zamora na comunidá de Castiella y Lleón.

Llenda al norte con Gema y Sanzoles, al sur con Fuentespreadas y San Miguel de la Ribera, al este con Venialbo y al oeste con Jambrina.

## Símbolos
;Escudo Escudu cortáu.
Enriba en campu d'oru, tres pinos de sinople. Embaxo en campu de plata y sobre ondes de plata y azur, un molín d'agua del so color, y sobre una llomba de sinople, otru molín del so color, esta vegada de vientu. Bordura de gules, con cuatro piñes d'oru y cuatro racimos d'uva. Al timbre Corona Real zarrada.
;Bandera Bandera rectangular
de proporciones 2:3, formada por trés franxes horizontales equitativamente distribuyíes colos colores del so escudu, mariellu verde y colloráu, llevando l'escudu nel centru.

## Etimoloxía
El nome del pueblu puede faer referencia a la esistencia d'antiguo de pinos na zona.

## Historia
La so fundación remontar a la Edá Media, enmarcándose dientro del procesu repoblador entamáu polos reis lleoneses na so meyora mientres la Reconquista. La documentación medieval amuésanos qu'en 1297 la Orde de San Xuan adquirió una casa n'El Piñero.
Al crease les actuales provincies en 1833, El Piñero quedó encuadráu na provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa.

## Alministración

## Monumentos
La ilesia parroquial ta na zona alta, consta de delles naves y son de distintes dómines. Nel pueblu hai dellos exemplos de bona arquiteutura tradicional.

## Demografía

## Fiestes
El pueblu celebra delles fiestes a lo llargo d'añu, como la de San Antonio de Padua (13 de xunu), anque la más allegada ye la de La Madalena (22 de xunetu).

## Referencies

## Enllaces esternos
Entrala

**Entrala** ye un conceyu de la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón, España.

## Llocalización
Ta allugáu sobre un ribazu qu'apodera'l valle del Duero, nun terrén apoderáu por magres y cantares que dexaron el cultivu de los tradicionales viñeos d'esta Tierra del Vinu.

Forma parte de la contorna de la Tierra del Vinu, llindando'l so términu municipal al norte con Zamora, al sur con El Perdigón, al este con Morales del Vino y al oeste con Tardobispo. Aportar pola ZA-305, popularmente conocida como la Calzada de Peñausende.

## Topónimu

El nome del pueblu provién posiblemente de ser la entrada a Zamora, l'últimu pueblu pol que se pasa na Vía de la Plata antes de llegar a la capital.

## Historia
Mientres la Edá Media la llocalidá quedó integrada nel Reinu de Lleón, siendo repoblada polos sos monarques.

Darréu, na Edá Moderna, Entrala formó parte del Partíu del Vinu de la provincia de Zamora, tal que reflexaba en 1773 Tomás López en *Mapa de la Provincia de Zamora*. 

Asina, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, la llocalidá caltener na provincia zamorana, dientro de la Rexón Lleonesa, integrándose en 1834 nel Partíu Xudicial de Zamora.

## Demografía

## Patrimoniu
Al pie de la carretera de San Marcial, na plaza, atópase la ilesia, que puede considerase como la edificación más notable del pueblu.

La ilesia parroquial de La nuesa Señora de l'Asunción sospriende por "coqueta" nel sentíu de que ye de construcción recién, anque suple esa falta d'historia con materiales y diseñu bien acorde a la redolada. El Retablu mayor ye del XVIII, y conformar un Cristu flanqueado de les imáxenes de San Joaquín y Santa Ana. Nel altar llateral derechu atopamos a San Antonio de Padua y San Antonio Abá del XVIII, y nel llateral esquierdu a Santa Águeda y Santa Bárbara.

Al pie de la ilesia, atópase una cruz de granitu de bella factura del sieglu XVI aproximao.

L'Arquiteutura rural caltener en dellos puntos concretos del pueblu onde guapes cases antigües conviven con xalés de nueva construcción, ya inclusive con edificios d'orixinal decoración esterna. Coles mesmes, como en tolos pueblos de la zona, la so carauterística común son les numberoses bodegues, delles públiques.


Ficheru:Iglesia_de_Entrala.JPG|Ilesia de Entrala.
Ficheru:Crucero_de_Entrala.JPG|Cruceru de Entrala.


## Gastronomía
Como elementu estrella de la gastronomía llocal hai que señalar el tradicional cocíu, al que se suman platos específicos como'l bacaláu con pataques y los guisos derivaos de los productos de matanza.

## Fiestes

Les fiestes patronales celebrar a mediaos d'agostu, en redol a la Festividá de L'Asunción de La Virxe, con un programa variáu qu'inclúi actividaes deportives, conciertos y espectáculos musicales, ritos relixosos y alcuentros gastronómicos populares.

Coles mesmes, el Domingu de Pascua ye otra fecha relevante pa los munícipes, que celebren una procesión y un baille-orquesta en sesión diurna.

## Referencies

## Enllaces esternos
Espadañéu

**Espadañéu** (n'español, *Espadañedo*) ye un conceyu y llocalidá española perteneciente a la provincia de Zamora y a la comunidá autónoma de Castiella y Lleón.

## Xeografía
El conceyu ta integráu poles llocalidaes de Carbayales, Espadañéu, Faramontanos de la Sierra, Lletrillas, Utreira y Veiga, petenecientes a la contorna de La Carbayeda que, como'l so nome indica, tien una vexetación predominantemente de carbayu. 

La capital municipal, Espadañéu, asítiase xunto a la ZA-125, carretera autonómica perteneciente a la rede complementaria preferente de carreteres de la Xunta de Castiella y Lleón que xune la llocalidá de Palacios de Sanabria y la provincia de Lleón (direición a La Bañeza), travesando a lo llargo tol so percorríu monte o montes. El so cascu urbanu ta formáu por vivienda de piedra volcánica, munches llabraes, con teyaos de cayuela.

## Historia
La esistencia del dolmen del Carbonal indica la esistencia de poblamientu humanu nel términu de Espadañéu dende la Prehistoria.

Mientres la Edá Media, Espadañedo quedó integráu nel Reinu de Lleón, que los sos monarques acometeríen la repoblación de les llocalidaes del conceyu dientro del procesu repoblador lleváu a cabu nel oeste zamoranu. 

Darréu, na Edá Moderna, les llocalidaes del conceyu de Espadañéu integrar na provincia de les Tierres del Conde de Benavente y dientro d'esta na receptoría de Senabria. Sicasí, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, Espadañedo pasó a formar parte de la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, quedando integráu en 1834 nel partíu xudicial de La Viella.

Per otru llau, en redol a 1850 el conceyu de Espadañéu tomó la so actual estensión territorial, al integrar nel so términu les llocalidaes de Carbayales, Faramontanos de la Sierra, Utreira y Veiga.

## Patrimoniu

La llocalidá de Espadañedo cunta con un notable patrimoniu, ente los que destaca la ilesia parroquial de Santa Xusta», la ermita de la Soledá», la ermita de San Marcos», la fragua» y la fonte», el castru de La Cigarrosa», «Los Corralones» y el «dolmen del Carbonal». Ye particular, destaquen el castru de La Cigarrosa o de la cerca de Peñapingona, del que namái se caltienen restos de l'antigua muralla qu'arrodia la cortil, y Los Corralones, castru y esplotación aurífera romana que se dio a conocer per primer vegada por Ángel Esparza y güei atópase señalizáu con paneles informativos y ye una zona de bon accesu.

## Demografía

## Referencies

## Enllaces esternos
Fresno de la Polvorosa

**Fresno de la Polvorosa** ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón.

Asítiase na zona norte de la provincia de Zamora, dientro de la contorna de Benavente y Los Valles. El conceyu cunta con una superficie de 4,11&nbsp;km² y, según datos del padrón municipal  del INE, cuenta con una población de  habitantes. Pol so términu escurre'l ríu Órbigo, afluente del ríu Esla. Históricamente perteneció a la Merindad de la Polvorosa, de la qu'entá caltién presencia nel so propiu nome. Del so caserío destaca la ilesia parroquial que data del sieglu XVI y ta so la advocación de San Salvador.

## Topónimu

El so topónimu cunta de dos partes. La primera, Fresno, fai referencia al árbol del so mesmu nome y que tien el so orixe en fraxinus, nome col que yera designáu en llatín. La segunda, Polvorosa, provién de la designación de la merindad na qu'esti conceyu tuvo integráu mientres la Edá Media. Esta postrera, alude direutamente a la condición del terrén, faciéndola derivar del llatín *pulvis*, con significáu de polvu, más el sufixu abundancial *-osus*, lo que daría llugar a “llugar polvoriento”, en lleonés “polvazal”.

## Historia
La hestoria d'esta llocalidá remontar a dómines remotes, de cuenta que na so redoma atopáronse oxetos qu'asina lo ratifiquen, como'l casu d'un hachu de xil prehistórica, una piedra de molín manual o lladriyos romanos.

Na Edá Media, la victoria nel añu 878 de los exércitos asturlleoneses d'Alfonsu III na batalla de la Polvorosa, nes cercaníes de la llocalidá, foi decisiva pa la posterior integración y repoblación de la llocalidá de Fresno, que quedó integrada nel Reinu de Lleón.

Darréu, na Edá Moderna, Fresno foi una de les llocalidaes que s'integraron na provincia de les Tierres del Conde de Benavente y dientro d'esta na Merindad de la Polvorosa y la receptoría de Benavente.

Sicasí, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, la llocalidá pasó a formar parte de la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, quedando integrada en 1834 nel partíu xudicial de Benavente.

## Demografía

## Patrimoniu
* Iglesia del Salvador

## Fiestes
Fresno de la Polvorosa concede muncha importancia al Antroxu, de fecha variable, celebrando coles mesmes festividaes n'honor a San Salvador, el 6 d'agostu.

## Referencies

## Enllaces esternos
Friera de Valverde

**Friera de Valverde** ye un conceyu d'España, na provincia de Zamora y la comunidá autónoma de Castiella y Llión.

## Xeografía
Pertenez a la contorna de Benavente y Los Valles, atopándose asitiáu nel Valle de Valverde, del qu'adquier parte del so nome. Atópase enclaváu nun espaciu natural privilexáu, bien próximu a la Sierra de los Covarones.

## Historia
Na Edá Media, la victoria nel añu 878 de los exércitos d'Alfonsu III na batalla de la Polvorosa, nes cercaníes de la llocalidá, foi decisiva pa la posterior integración y repoblación de la llocalidá de Friera, que quedó integrada nel Reinu de Llión.

Darréu, na Edá Moderna, Friera foi una de les llocalidaes que s'integraron na provincia de les Tierres del Conde de Benavente y dientro d'esta na Merindad de Valverde y la receptoría de Benavente. Sicasí, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, la llocalidá pasó a formar parte de la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, quedando integrada en 1834 nel partíu xudicial d'Alcañices, pasando darréu al Partíu Xudicial de Benavente.

## Demografía

## Patrimoniu
San Xuan Evanxelista ye'l patrón d'esta llocalidá, so que la so advocación atópase la so ilesia parroquial. D'esta destaca la so espadaña en piedra y la so llocalización nuna pequeña pradería.

## Fiestes
Friera celebra les sos fiestes patronales el 27 d'avientu, n'honor al so patrón San Xuan Evanxelista.

## Referencies

## Enllaces esternos
Fuente Encalada

**Fuente Encalada** ye un conceyu y llocalidá española de la contorna de Benavente y Los Valles, na provincia de Zamora.

El conceyu s'en atopa asitiáu na contorna de Benavente y Los Valles, al norte de la provincia de Zamora. Cuenta con un términu municipal de 20,86&nbsp;km² y, según datos del padrón municipal  del INE, cuenta con una población de  habitantes.

## Símbolos

El plenu del conceyu de Fuente Encalada, en sesión celebrada'l 22 de xunu de 2006, aprobó l'escudu heráldicu y bandera municipal, cola siguiente descripción:

## Allugamientu
El conceyu asítiase na zona norte de la provincia de Zamora, dientro de la contorna de Benavente y Los Valles. Pertenez a la zona eleutoral de Benavente y al partíu xudicial de Benavente.

## Historia
Na Edá Media, el territoriu nel que s'asitia la llocalidá quedó integráu nel Reinu de Lleón, que los sos monarques entamaríen la fundación del pueblu.

Darréu, na Edá Moderna, Fuente Encalada foi una de les llocalidaes que s'integraron na provincia de les Tierres del Conde de Benavente y dientro d'esta na Merindad de Vidriales y la receptoría de Benavente.

Sicasí, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, la llocalidá pasó a formar parte de la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, quedando integrada en 1834 nel partíu xudicial de Benavente.

## Patrimoniu
Del caserío que conforma'l so cascu urbanu, destaca la so ilesia, con una peculiar antoxana renacentista nel que les sos columnes con capiteles sofiten una magnífica armadura morisca. Tamién destaca la so portada, decorada con medallones, y la puerta, en que los sos cuarterones pueden trate a los cuatro evanxelistes, los apóstoles y una Anunciación. Nel interior de la ilesia destaca'l so retablu mayor, obra de Bartolomé Hernández, discípulu de Gaspar Becerra.

## Demografía

## Fiestes
Celebra les fiestes de la Virxe de la Encalada, la primer selmana d'agostu. Ye unu de los pocos pueblos de la contorna nos qu'entá se caltién la celebración de la puesta del mayu.

## Referencies
Fuentesecas

**Fuentesecas** ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón. 

## Xeografía
Forma parte del Alfoz de Toro, atopándose asitiada a 14 km de Toro y 32 km de Zamora. El so términu cunta con una superficie de 14,6 km², nel que predomina un paisaxe de tierres de cultivu de cebera, chiscáu de cuetos arrondaos y nel qu'apenes s'acolumbren árboles. El cascu urbanu asítiase nun cuetu, nel que predomina l'arquiteutura del tapial.

## Historia
Como'l restu d'alfoz toresano, mientres la Edá Media Fuentesecas quedó integráu nel Reinu de Lleón, que los sos monarques acometeríen la repoblación de la llocalidá dientro del procesu repoblador lleváu a cabu na xurisdicción toresana.

Yá na Edá Moderna, Fuentesecas tuvo integráu na provincia de Toro, dependiendo dende la Edá Media del arciprestalgu toresano, siendo dende les Cortes lleoneses de 1188 una de les llocalidaes representaes pela ciudá de Toro en Cortes.

Sicasí, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, la llocalidá pasó a formar parte de la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, integrándose en 1834 nel Partíu Xudicial de Toro.

## Patrimoniu
Cunta con una ilesia de grandes dimensiones, asitiada nuna zona elevada dende la que ye fácil tener una bona panorámica del so territoriu circundante, y una ermita moderna. 

## Demografía
Esta llocalidá cunta en  con una población de  habitantes y una densidá de &nbsp;hab./km².

## Fuentesinos pernomaos

* **[[Pablo Morillo|Pablo Morillo y Morillo]]** (1775-1837), militar y marín que llegó a ostentar los títulos d'I conde de Cartaxena y el d'I marqués de La Puerta. Mientres la so etapa na Armada Española participó en distintos combates, ente los que destaquen les batalles del Cabu de San Vicente y Trafalgar. Tamién ye conocíu pola so participación nes guerres d'independencia de Venezuela y Colombia como Xefe de la Espedición encargada d'encalorar la rebelión. Menos conocida, pero tamién destacable, foi la so participación na Guerra de la Independencia Española en batalles tan decisives como la de Bailén (la primer derrota napoleónica) y la de Vitoria (que forzó la retirada de les tropes franceses d'España) o na de Puentesampayo, onde foi l'encargáu de dirixir al exércitu que ganó al Mariscal Ney y obligó al exércitu francés a sacupar Galicia.

## Referencies
Granucillo

**Granucillo**, tamién conocíu como **Granucillo de Vidriales**, ye un conceyu y una llocalidá d'España, na provincia de Zamora, comunidá autónoma de Castiella y Lleón.

Asitiada al noroeste provincial, na contorna de Benavente y Los Valles, subcomarca de Vidriales, carauterizar pola so notable riqueza paisaxística y les numberoses muertes del pasáu, con dellos **dólmenes** y el castiellu de los Condes de Benavente. El conceyu completar coles llocalidaes pedáneas de Cunquilla de Vidriales y Grijalba de Vidriales. Pertenez a la zona eleutoral de Benavente (Zamora).

## Historia

Los dólmenes de Les Peñezuelas y de San Adrián, amuesen la esistencia de poblamientu humanu na llocalidá dende la Edá del Bronce.

Más tarde, yá na Edá Media, Granucillo quedó integráu nel Reinu de Lleón, que los sos monarques entamaríen la repoblación de la llocalidá.

Darréu, na Edá Moderna, Granucillo tuvo integráu na provincia de les Tierres del Conde de Benavente y dientro d'esta na Merindad de Vidriales y la receptoría de Benavente, que los sos condes alzaron un castiellu y antiguu palaciu na llocalidá.

Al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, Granucillo pasó a formar parte de la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, quedando integrada en 1834 nel partíu xudicial de Benavente.

## Patrimoniu

Granucillo cuenta col castiellu y antiguu palaciu de los Condes de Benavente, agora en ruines, y la ermita de San Adrián. Cerca de la ermita tán los dólmenes de Les Peñezuelas y de San Adrián, dambos consideraos de la Edá del Bronce.

## Persones destacaes
Justiniano Cases Peláez, notable físicu del sieglu XX, nació nesta llocalidá.

## Fiestes
San Adrián, el 16 de xunu, y el Duce Nome de María, el 12 de setiembre.

## Demografía

## Referencies

## Enllaces esternos
Justel

**Xustel** (en castellanu y oficialmente, Justel) ye un conceyu y llocalidá española de la contorna de La Carbayeda, na provincia de Zamora, comunidá autónoma de Castiella y Lleón. 

Contién les pedaníes de Quintaniella y Villalverde que, xunto con Xustel faen una población de 85 habitantes y unos 15 km² de términu. La so principal fonte d'ingresos ye dende tiempos ancestrales la ganadería y l'agricultura.

## Historia
Xustel escarez de xacimientos arqueolóxicos qu'indiquen de forma clara l'orixe de la so primer población sedentaria, magar s'atopa nun territoriu nel qu'esisten muertes del so poblamientu prehistóricu. Tres el so reconquista polos reis lleoneses, esta llocalidá formó parte del procesu repoblador qu'entamó dicha monarquía. 

Xustel tuvo integrada na provincia de Lleón, tal que recueye nel sieglu XVIII Tomás López en *Mapa xeográficu d'una parte de la Provincia de Lleón*. Sicasí, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, Uña pasó a formar parte de la provincia de Zamora, calteniendo la so adscripción rexonal al Reinu de Lleón, que, como toles rexones españoles de la dómina, escarecía de competencies alministratives. En 1834 integrar nel partíu xudicial de Puebla de Sanabria, al que pertenez na actualidá. En redol a 1850, el conceyu, qu'hasta entós se denominaba X*ustel y Quintaniella*, tomó la so actual estensión territorial, al integrar nel so términu la llocalidá de Villalverde, pasando a denominase a cencielles Xustel, anque siguió allugando nel so senu a Quintaniella.

Tres la constitución de 1978, Xustel pasó a formar parte en 1983 de la comunidá autónoma de Castiella y Lleón, en tanto conceyu integráu na provincia de Zamora.

## Demografía
En 1960, el pueblu sufrió una gran emigración de los más nuevos, que se treslladaron a grandes ciudaes como Barcelona, Madrid o Bilbao p'atopar trabayu y caltener a les sos families. Venti años antes, los sos padres tuvieron qu'emigrar a ciudaes europees (alemanes y franceses na so mayoría) pa poder sobrevivir a la guerra, esto fixo que'l pueblu quedara ensin población nueva faciendo que s'avieyara pasu ente pasu.

### Nucleos de población
El conceyu estremar en tres nucleos de población, que teníen la siguiente población en 2016 según l'INE.

## Monumentos


Ficheru:Justel Iglesia 20050808 881.JPG|La ilesia Ficheru:Justel
Justel 20050808 864.JPG|La torre del reló .

L'edificiu más emblemáticu ye la ilesia, con un altu campanariu y una capacidá pa unes 100 persones. La ilesia foi un símbolu únicu na vida de los habitantes de Justel, una y bones los horarios, les campanaes de misa, de nacencia, de muerte, marcaron les sos vides a lo llargo de los años. 

Les cases del pueblu siguen un patrón similar a les de la zona, con un patiu abiertu nel so interior, y les parés de lladriyu revocaes de cementu y yelsu.

## Referencies

## Enllaces esternos
Merzuelas de la Carbayeda

**Merzuelas** **de la Carbayeda** (en castellán, *Molezuelas de la Carballeda*) ye un conceyu y llocalidá española de la contorna de La Carbayeda, na provincia de Zamora, comunidá autónoma de Castiella y Llión.

Tien una superficie de 34,56 km² con una población de 87 habitantes y una densidá de 2,52 hab/km².

## Historia
Merzuelas escarez de xacimientos arqueolóxicos qu'indiquen de forma clara l'orixe de la so primer población sedentaria, magar s'atopa nun territoriu nel qu'esisten muertes del so poblamientu prehistóricu. El so nome compuestu, foi rellacionáu en primer llugar con «mueles» (mole) con significáu de molín y zoeles (zuelas) que podría aludir a la tribu prerromana perteneciente al pueblu de los ástures. 

Tres el so reconquista polos reis lleoneses, esta llocalidá formó parte del procesu repoblador qu'entamó dicha monarquía, quedando encuadrada dende la Edá Media na Diócesis d'Astorga no eclesiástico, y nel Reinu de Llión no civil.

Darréu, mientres la Edá Moderna, Merzuelas tuvo integráu na provincia de Llión, tal que recueye nel sieglu XVIII Tomás López en *Mapa xeográficu d'una parte de la Provincia de Llión*. Sicasí, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, Merzuelas pasó a formar parte de la provincia de Zamora, calteniendo la so adscripción a la Rexón Lleonesa, que, como toles rexones españoles de la dómina, escarecía de competencies alministratives. En 1834 integrar nel partíu xudicial de La Viella, al que pertenez na actualidá. 

Tres la constitución de 1978, Merzuelas pasó a formar parte en 1983 de la comunidá autónoma de Castiella y Llión, en tanto conceyu integráu na provincia de Zamora.

## Demografía

## Monumentos
* Ilesia de San Millán
* Ermita de la Virxe de la Ponte 
* Ermita d'El Benditu Cristu

## Molezuelinos pernomaos
* Javier Clemente. Futbolista y entrenador. Baxa de Merzuelas de la Carbayeda, d'onde yera'l so güelu Melchor Clemente, habiendo nacíu Javier Clemente en 1950 en Barakaldo (Vizcaya).

## Referencies

## Enllaces esternos
Matilla la Seca

**Matilla la Seca** ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Llión. 

## Allugamientu

Matilla atopar a 24 km de Zamora, circulando pola N-122 hasta Fresnu de la Ribera y tomando ellí la ZA-2307. El so términu, de 12 km² allugáu en terrén llanu a 738 m d'altitú, asítiase na contorna de Toro. Linda Llenda al norte con Fuentesecas, al sur con Monte la Reina, al este con Pozoantiguo y al oeste con Villalube.

## Historia

La vida en Matilla tuvo venceyada mientres sieglos a la ciudá de Toro, especialmente dende'l 899, añu nel que se produció la repoblación d'esta postrera pol infante don García con xentes de procedencia diversa. Asina, la esistencia de Matilla ta documentada yá en 1128, cuando se recueye la donación al monesteriu de Santu Tomé de la ilesia de Matilla. Coles mesmes, en 1195 féchase una carta de trueque pola que Pelayo Juan y la so muyer Marina Juan apurríen al Monesteriu de Moreruela les sos propiedaes en Matilla.

Dende les Cortes de Lleón de 1188, Matilla foi una de les llocalidaes representaes pela ciudá de Toro en Cortes, siendo una de les qu'integró darréu la provincia de Toro, dependiendo dende la Edá Media del arciprestalgu toresano.

Yá na Edá Contemporánea, al crease les actuales provincies na división provincial de 1833, Matilla quedó encuadrada na provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, que, como toles rexones españoles de la dómina, escarecía de competencies alministratives. Un añu dempués Matilla foi adscrita al partíu xudicial de Toro.

Tres la constitución de 1978, Matilla pasó a formar parte en 1983 de la comunidá autónoma de Castiella y Llión, en tanto conceyu integráu na provincia de Zamora.

## Demografía

## Referencies
Moreruela de los Infanzones

**Moreruela de los Infanzones** ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Llión. 

El conceyu tien una superficie de 31,26&nbsp;km² y, según datos del padrón municipal  del INE, cuenta con una población de  habitantes.

## Símbolos

L'escudu y la bandera municipal fueron aprobaos pol plenu del conceyu de Moreruela de los Infanzones nes sos sesiones del 12 de xunetu de 2001 y del 16 d'ochobre de 2001 respeutivamente. L'escudu heráldicu del conceyu represéntase conforme a la siguiente descripción testual o blasón:

La descripción testual de la bandera ye la que sigue:

## Historia
La repoblación de Moreruela de los Infanzones y Moreruela de Miro (o Desierta) foi impulsada polos monarques lleoneses pa consolidar los sos defenses nel ríu Duero. Darréu, los herederos d'aquella repoblación medieval donaron los sos diezmos y los sos derechos pa la presentación de cures de les ilesies de Santa María (M. de Infanzones) y de San Esteban (M. de Miro) al Cabildru de la Catedral, que foi'l principal beneficiariu d'estes donaciones.

Al quedar despoblada Moreruela de Miro, provocóse un pleitu pol aprovechamientu de les sos tierres qu'obligó al Conceyu de Moreruela a solicitar un censu de 2.500 reales al conventu de les Dueñes de Zamora pa faer frente a los gastos xudiciales. Nel so territoriu llevantaron les ermites del Santu Cristu y de Nª Sª de Miro, fundando Bartolomé Periáñez y la so esposa una Capellanía y un Pósito con 128 fanegas de trigu pa socorrer a los vecinos en casu de necesidá.

Nel contestu de la Guerra d'Independencia, en 1809, el Conceyu de Moreruela tuvo que solicitar emprestada la plata de la ilesia pa pagar les contribuciones de guerra esixíes poles tropes franceses de Napoleón.

Al crease les actuales provincies na división provincial de 1833, Moreruela de los Infanzones quedó encuadráu na provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa.

## Demografía

## Patrimoniu
* **Ilesia de San Pedro Apóstol**. Nella destaca'l Retablu Mayor, de cinco calles en tres cuerpos, que contién trece pintures de los Apóstoles con Jesús, del sieglu XVII. Cuenta tamién con un Cristu de l'Agonía, imaxe del sieglu XVII con traces manieristes.

## Fiestes
Les fiestes de San Pedro, patrón de la parroquia, celébrense'l 29 de xunu. Amás de les celebraciones relixoses, entámase un variáu programa d'actividaes pa toles edaes.

## Ver tamién

* Llista de conceyos de Zamora
* Tierra del Pan

## Referencies

## Enllaces esternos
Olmillos de Castro

**Olmillos de Castro** ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Llión.

El conceyu inclúi les llocalidaes anejas de Marquiz de Alba, Navianos de Alba y San Martín de Tábara. Cuenta con una superficie de 71,39&nbsp;km² y, según datos del padrón municipal  del INE, cuenta con una población de  habitantes y una densidá de 3,7 hab/km².

## Allugamientu
Olmillos de Castro asítiase a 40 km de Zamora, la capital provincial, na redoma de la sierra Roldana y a escasos quilómetros del banzáu de Ricobayo.

## Historia
Mientres la Edá Media Olmillos de Castro quedó integráu nel Reinu de Llión, que los sos monarques acometeríen la repoblación de la llocalidá dientro del procesu repoblador lleváu a cabu na zona, tando venceyáu'l so orixe históricu a la fortaleza de Castrotorafe y dependiendo de la encomienda de la Orde de Santiago que tenía sede en dicha fortaleza.

Na Edá Moderna, Olmillos de Castro tuvo integráu nel partíu de Carbajales de Alba de la provincia de Zamora, al igual que les pedaníes de Marquiz de Alba y Navianos de Alba, magar San Martín de Tábara pertenecía al partíu de Tábara, tal que reflexaba en 1773 Tomás López en *Mapa de la Provincia de Zamora*. Asina, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, el conceyu caltener na provincia zamorana, dientro de la Rexón Lleonesa, integrándose en 1834 nel partíu xudicial d'Alcañices, dependencia que s'enllargó hasta 1983, cuando foi suprimíu'l mesmu ya integráu nel Partíu Xudicial de Zamora.

En redol a 1850, integrar nel conceyu de Olmillos de Castro les llocalidaes de Marquiz de Alba, Navianos de Alba y San Martín de Tábara, tomando'l términu municipal la so estensión actual.

## Patrimoniu
Del so cascu urbanu destaca la ilesia parroquial de Santa Marina y especialmente la so espadaña alta y espodada, campanariu neoclásicu de trés baldíos y pináculos, con una pequeña torre llateral de cupulina y un óculo cegáu cola Cruz de Santiago marcada. El templu agospia nel so interior un senciellu retablu cola imaxe de la patrona so un calvariu. La guapura del templu ye totalmente opuesta a l'austeridá y cencellez del edificiu qu'acueye les dependencies municipales.

## Demografía

Les cifres de 1996 tán referíes a 1 de mayu y les posteriores a 1 de xineru.

## Vecinos pernomaos
* José Folgado. Foi un prestixosu artesanu local, ferreru, especialista en balances, peses romanes y l'arte de la forxa, que tien dedicada una placa conmemorativa na que foi la so casa familiar.

## Festividaes
* Santa Marina: 18 de xunetu.
* San Roque, el 19 de xineru, y La Hiniesta, el 31 de mayu, son les festividaes principales de Olmillos de Castro.
* La pedanía de Marquiz de Alba celebra San Sebastián, el 21 de xineru, y Santa Cruz, el 3 de mayu 
* Navianos de Alba conmemora Santa Catalina, el 30 d'abril, y La nuesa Señora del Rosariu, el 7 d'ochobre.
* Los vecinos de San Martín de Tábara tán de fiesta'l 28 de mayu, San Roque, y el 11 de payares, San Martín.

## Referencies

### Enllaces esternos

* Ficha Municipal de Caja España
Muelas de los Caballeros

**Muelas de los Caballeros** ye una llocalidá y un conceyu d'España perteneciente a la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Llión. Forma parte de la contorna de La Carbayeda. En  cuntaba con una población de  habitantes. El conceyu ta formáu poles llocalidaes de Donado, Gramedo y Muelas de los Caballeros.

## Símbolos
L'escudu heráldicu y la bandera que representen al conceyu fueron aprobaos oficialmente la . L'escudu se blasona de la siguiente manera:

La descripción de la bandera ye la siguiente:

## Xeografía
;Allugamientu La llocalidá ta asitiada a una altitú de 985&nbsp;msnm.





## Historia

Na Edá Media, Muelas de los Caballeros quedó integráu nel Reinu de Llión, que los sos monarques acometieron la repoblación del oeste zamoranu.

Darréu, mientres la Edá Moderna, tuvo integráu na provincia de les Tierres del Conde de Benavente, y dientro d'esta na receptoría de Senabria.

Sía que non, cola creación de les actuales provincies en 1833, Mueles quedó adscritu a la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, quedando integráu en 1834 nel partíu xudicial de La Viella.

En redol a 1850, l'antiguu conceyu de Gramedo integrar nel de Muelas de los Caballeros, ente que el de Donáu nun s'integró nél hasta 1968.

## Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 71,58&nbsp;km², cuenta según el padrón municipal pa  del INE con  habitantes y una densidá de &nbsp;hab./km².





## Galería d'imáxenes

File:Muelas Caballeros 20100802 092.jpg|Plaza
File:Muelas Caballeros 20100802 086.jpg|Casa tradicional


## Fíos pernomaos
* Carlos Llamas (1954-2007), periodista.

## Referencies

## Enllaces esternos
Palacios de Senabria

**Palacios de Sanabria** ye un conceyu y una llocalidá española de la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Llión.

## Xeografía
Atópase allugáu na contorna de Senabria, al noroeste de la provincia de Zamora. Nel so términu municipal atópense les llocalidaes d'Oteiru, Palacios, Remesal y Vime.

## Historia
Mientres la Edá Media Palacios quedó integráu nel Reinu de Llión, que los sos monarques acometeríen la repoblación de la llocalidá dientro del procesu repoblador lleváu a cabu en Senabria. Tres la independencia de Portugal del reinu lleonés en 1143 Palacios sufriría pola so situación xeográfica los conflictos ente los reinos lleonés y portugués pol control de la frontera, quedando estabilizada la situación a entamos del sieglu XIII. 

Darréu, na Edá Moderna, Palacios foi una de les llocalidaes que s'integraron na provincia de les Tierres del Conde de Benavente y dientro d'esta na receptoría de Senabria. Sicasí, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, Palacios de Senabria pasó a formar parte de la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, quedando integráu en 1834 nel partíu xudicial de La Puebla de Senabria.

Per otru llau, ente 1840 y 1860, el conceyu de Palacios de Senabria amplió s'estensión territorial, al integrar nel so términu les llocalidaes de Vime de Senabria y Remesal. Sicasí, la estensión actual del términu nun llegó hasta 1965, cuando'l conceyu d'Otero de Senabria integrar nel de Palacios.

## Patrimoniu
Na parte alta del pueblu asítiase la ermita de Santu Cristu, que'l so recintu formar tres naves y na so cabecera destaca un retablu barrocu presidíu pola imaxe del Crucificáu. De la so ilesia parroquial, l'otru edificiu eclesiásticu d'esta llocalidá, del so esterior llama especialmente l'atención el so campanariu y, del so interior, el retablu neoclásicu que preside la estancia.

En Palacios tamién son significativos los palombares que, a diferencia de los de Tierra de Campos, fueron construyíos en mampostería escura y cubiertos con cayuela.

## Demografía

### Nucleos de población
El conceyu estremar en cuatro nucleos de población, que teníen la siguiente población en 2016 según l'INE.

## Corporación municipal

## Ver tamién
* Senabria
* Llagu de Sanabria
* Lleenda del Llagu de Senabria
* Camín de Santiago Senabrés
* La Viella
* San Martín de Castañeda

## Referencies

## Enllaces esternos
Perilla de Castro

**Perilla de Castro** ye un conceyu y llocalidá d'España, na provincia de Zamora, comunidá autónoma de Castiella y Llión. Tien una superficie de 33,11&nbsp;km² y una población de . Nel so términu municipal atópase la llocalidá de La Encomienda.

## Historia
La ocupación primitiva del términu municipal remontar al Paleolíticu, daos los restos achelenses alcontraos nos xacimientos del *Pagu de Valdespino* y el de *Valdementiras*.

Mientres la Edá Media Perilla de Castro quedó integráu nel Reinu de Llión, que los sos monarques acometeríen la repoblación de la llocalidá dientro del procesu repoblador lleváu a cabu na zona.

Mientres la Edá Moderna, Perilla de Castro tuvo integráu nel partíu de Carbajales de Alba de la provincia de Zamora, tal que reflexaba en 1773 Tomás López en *Mapa de la Provincia de Zamora*. Asina, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, la llocalidá caltener na provincia zamorana, dientro de la Rexón Lleonesa, integrándose en 1834 nel partíu xudicial d'Alcañices, dependencia que s'enllargó hasta 1983, cuando foi suprimíu'l mesmu ya integráu nel Partíu Xudicial de Zamora.

## Demografía

## Patrimoniu
* **Ilesia parroquial de San Martín de Tours**, de pórticu enrexáu y espadaña con pináculos, acueye nel so interior un crucificáu góticu y el bustu orixinal de la imaxe de la Virxe de Roaces –S.XIV- afeutada por una quema que destruyó la so antigua ermita, motivu pol qu'anguaño ye venerada na Ilesia.
 
* **Arquiteutura tradicional**. Realizada con materiales como piedra, cayuela y sobremanera adobe, anque tamién lladriyu y madera recuerden l'auténtica rural de la zona, visible en viviendes antigües, restos de palombares, cortines o chimenees ente otros elementos rurales típicos.
 
* **Ponte de la Estrella**. Asitiar so les agües del banzáu de Ricobayo anque ye visible dacuando n'años de seca. Foi anubiertu en 1930, lo qu'obligó a construyir otra ponte bautizada col mesmu nome.

## Gastronomía
La gastronomía comparte los sabrosos productos naturales de la redolada con estilu tradicional en guisos como'l cocíu, sopa d'ayu, carnes de xata, rustíos de corderu, lechazo, pieces de caza, llegumes, verdures y frutes, cogordes o derivaos de la matanza del gochu, amás de repostería típica con pastes, magdalenas, rosquíes, bollos etc.

## Fiestes
Perilla celebra les sos fiestes patronales n'honor a San Martín el 11 y 12 de payares, y les populares a principios d'agostu, anque dende'l puntu de vista relixosu tamién honren a San Marcos n'abril. Perder cola antigua ermita- la celebración de la romería anque la imaxe ye venerada llocalmente con intensidá.

## Referencies

## Enllaces esternos