Anzar

**Anzar** ye un dios de la mitoloxía bereber del Norte d'África, dios de la lluvia y l'agua, que desempeña un papel destacáu nella, como ye'l casu de tolos dioses de l'agua nel mundu mesoamericanu griegu, romanu y exipciu.

## Mitoloxía
Anzar, de cutiu llamáu *Agellid n Ugfur* (El rei de l'agua), ye'l dios del cielu, les agües, los ríos, los mares, los regueros, les fontes y de l'agua.
Nel norte d'África dedicar a él un ritu conocíu como *Tislit n Anzar* (La novia de Anzar) mientres los periodos de seca pa solicitar l'agua. Esta tradición foi atestiguada nel Rif, en Cabilia, nel Atles, a Ouarsenis y a los Aurès. Los ritos pa faer llover fueron documentaos dende l'antigüedá nel norte d'África; por casu, Tertulianu fala d'una «Virgo Caelestis pluviarum pollicitatrix» (la virxe / novia celestial de l'agua) (*Apologeticus*, 23); Dion Casio informa d'un episodiu nel qu'un comandante militar romanu, con problemes d'agua nes zones desérticas, llogró l'agua recurriendo a práutiques máxiques de los pueblos indíxenes (*Historia romana* 60, 9).

## La lleenda de Anzar
«Había un personaxe llamáu Anzar. Yera'l Señor de l'agua. Quería casase con una moza de guapura maraviyosa: la lluna rellumaba nel cielu, polo que rellumó la tierra. La so cara yera resplandorienta, la so ropa yera de seda brilloso. Solía ​​bañase nun ríu con reflexos platiaos. Cuando'l Señor de l'agua baxó a la tierra y averóse a ella, ella asustóse y retiróse.

Un día él díxo-y:

La moza respondiólu:

Con estes pallabres, el Señor de l'agua de sópitu xiró l'aniellu que llevaba nel deu, el ríu ensugóse de secute y sumió. La moza llamó y fundióse en llárimes. Entós quitóse'l so traxe de seda y quedóse desnuda. Y llamó al cielu:

Darréu la moza vio apaecer al Señor d'agua col aspeutu d'un rayu y enferronóse a él. L'agua volvió apaecer nel ríu y tola tierra recuperó la so rellumanza primaveral.

## El ritu
Anzar ye una antigua pallabra bereber qu'en delles rexones inda s'utiliza nel significáu de «agua » (por casu, en Yerba, Túnez). Inclusive cuando'l términu yá nun esiste, suplantáu por otres pallabres o préstamos del árabe , el nome de Anzar ye conocíu y utilizáu mientres ciertes ceremonies acomuñaes a l'agua. Son ritos pre islámicos y munchos consideren que Anzar ye una divinidá antigua de l'agua y l'agua, anque esti nome nun figura ente les munches deidaes del Norte d'África que se remonten a los testos griegos y llatinos de l'antigüedá.

El personaxe central d'estos ritu ye Talghonja, llamada *Tislit n Wanzer* (La novia de Anzar), que d'antiguo yera una moza de carne y güesu, pero anguaño sustituyóse por una de muñeca de cutiu fecha d'una cuyar de madera (aɣenja) vistida con traxes de novia. Esta novia de Anzar» tenía de presentase desnuda al so noviu, col fin de pidir la so descendencia na tierra. Cuando la tierra vuélvese dura y puede dicise qu'hai «seca» (aɣurar), los vieyos axuntar pa preparar el día pa celebrar Anzar. El día establecíu, toles muyeres, nueves y vieyos, salen acompañaos colos neños cantando: 

Coles mesmes lleven en procesión a una moza chica púber y guapa, pintada con henna (حناء) y afatada coles xoyes más guapes, vistida como una novia que se casa.

Anguaño, el ritu integróse parcialmente na relixón islámica y la procesión realízase polo xeneral en llugares sagraos, como santuarios o tumbes de marabutes locales, ensin una novia auténtica, que la suple una muñeca bellamente afatada como novia. La celebración una vegada terminada, la muñeca vuelve a los so dueñu que lu guardará hasta la próxima procesión.

## Referencies

## Bibliografía
* 
* 
* 
* 
* 
*