Reximientu

Un **reximientu** ye una unidá militar qu'arrexunta a dellos batallones, de normal ente dos y cuatro, y ye mandáu por un coronel cola so plana mayor.

Los reximientos actuales suelen arrexuntar ente 2.000 y 3.000 homes, dependiendo del so estáu operativu y la doctrina esistente nes sos fuercies armaes.

## Evolución histórica
El términu tien el so orixe etimolóxicu nel llatín *regimentum*, que significa "gobiernu". Empezó a usase nun contestu militar en Francia nel sieglu XVI pa referise a grupos d'unidaes sol mandu d'un mesmu xefe. Esos reximientos iniciales yeren unidaes bien desemeyaes en tamañu y funciones, que nun fueron regulándose hasta bien entráu'l sieglu XVIII tres les socesives reformes militares efeutuaes poles potencies europees.

A partir d'esi momentu establez el conceutu xeneral de *reximientu* como unión de *batallones.* Nel Reinu Xuníu (y darréu los países del so área d'influencia integraos na Commonwealth) adoptóse un modelu d'organización conocíu como **sistema regimental**, ente que'l restu de los países europeos enllantó'l llamáu **sistema continental.** En dambos respeta'l calter del reximientu como unidá militar formada por dellos batallones, pero presenten diferencies filosófiques y de funcionamientu.

### El sistema d'organización continental
Nesti sistema, cada reximientu ta formáu por dos a cuatro batallones. Tradicionalmente yeren toos d'una mesma arma, esto ye, que nun reximientu clasificáu como *d'infantería* o *de caballería*, tolos sos batallones seríen d'esi tipu. Sicasí, sobremanera a partir de la Primer Guerra Mundial, fíxose frecuente la combinación de distintes armes nun mesmu reximientu. Puede integrar tamién compañíes, bateríes y seiciones de sofitu, sol mandu direutu de la plana mayor del reximientu.

Como unidá militar, atopase a nivel tácticu ente'l batallón y la división, al igual que la brigada. Anque'l tamañu exactu depende de la doctrina de cada país y periodu históricu, la brigada suel tener unu o dos batallones más qu'un reximientu. Reximientos y brigaes arrexuntabense  en divisiones, de forma indistinta.

Nesti sistema, el reximientu y la división son les unidaes táctiques fundamentales nel campu de batalla, de normal espléguense de forma conxunta y so un mesmu mandu. La plana mayor del reximientu, liderada pol coronel xefe, ta dientro de la cadena de mandu; recibe los sos órdenes del xeneral al mandu de la so división, y tresmieles a los comandantes y tenientes coroneles al mandu de los sos propios batallones. Los coroneles tienen por tantu un mandu tácticu nel campu de batalla.

El personal que forma parte d'un reximientu puede (y suel) camudar de destín a otros reximientos de les mesmes fuercies armaes mientres l'intre de la so carrera. Arriendes d'ello, la formación básica del personal y la xestión alministrativa del mesmu (esto ye, el rexistru de les sos carreres nel exércitu) correspuende a les fuercies armaes.

### El sistema d'organización regimental
Nesti sistema, los reximientos tán formaos por una cantidá variable de batallones, que pueden dir de tan solo unu a inclusive delles decenes. Davezu tolos sos batallones formen parte d'una mesma arma.

La unidá básica de maniobra ye'l batallón. Los reximientos cumplen una función alministrativa y d'organización, pero nun se presenten nel campu como una unidá completa, y les sos planes mayores nun formen parte de la cadena de mandu normal, namái tienen funciones alministratives. Les comunicaciones de los oficiales cimeros salten direutamente al xefe de cada batallón. Esisten, ello ye que dos coroneles en tou reximientu: el coronel del reximientu ye un militar de dichu grau que gobierna l'aspeutu alministrativu del reximientu, pero nun tien mandu tácticu sobre los sos batallones. El coronel xefe o coronel real ye una figura ceremonial, xeneralmente miembru de la familia real británica. A tolos efeutos, cada batallón ye una unidá independiente.

Cada reximientu ye responsable de la xestión del personal y los recursos de cada unu de los sos batallones, lo cual inclúi'l reclutamiento, entrenamientu básicu, destinos y xestión de recursos humanos. Cada reximientu suelse ocupar de la formación del so propiu personal, en llugar de mandalo a instalaciones comunes pa toles fuercies armaes del país. El personal que s'apunta nun reximientu raramente pasa a otru mientres l'intre de la so carrera. Inclusive cuando son destinaos a academies xenerales, cuarteles xenerales o cualesquier otru destín "extrarregimental", siguen formando parte (dende un puntu de vista alministrativu) de los sos reximientos d'orixe. Ye abondo avezáu tamién que los xenerales británicos presentense a sigo mesmos informando del so reximientu de procedencia, a pesar de que pol so rangu yá nun formen parte del mesmu.

El reximientu convertese nun nexu d'unión tanto profesional como social. Non yá el personal empresta serviciu dientro del mesmu reximientu mientres tola so carrera, sinón qu'esiste una gran cantidá d'organizaciones al amparu de la tradición compartida pol reximientu: asociaciones de miembros retiraos, bandes de música, agrupaciones de cadetes, museos...

### Ventayes y desventaxes de dambos modelos
Una de les ventayes históriques del sistema regimental frente al continental ye que xenera una feroz llealtá nos sos miembros escontra'l reximientu como entidá, un *esprit de corps* que redirixe la llealtá y l'enfotu de serviciu de la nación al reximientu. Al caltenese la carrera militar de los sos miembros casi por completu nun solu reximientu, créase una identificación col mesmu y refuérzase la disciplina y cohesión como grupu. Nun contestu colonial y de múltiples nacionalidaes, como foi históricamente'l de la Commonwealth, esti sistema favoreció una combatividad y una moral nos miembros de los distintos reximientos que difícilmente podría habese consiguíu d'otra forma: los soldaos lluchen pol honor y la imaxe del so reximientu primero que pol mesmu país. Un exemplu ta claro na actuación sobresaliente de reximientos reclutados en zones d'especial inestabilidá política, como Escocia, Gales, Irlanda o la India.

Otra ventaya del sistema regimental ye la estabilidá política interna que produz. Ye dignu de mención el fechu de que'l Reinu Xuníu nun sufriera nunca un golpe d'Estáu, nin tan solo la posibilidá de que se plantegara unu. Pue atribuyise en gran parte a la naturaleza tribal" del sistema regimental, que torga qu'un líder carismáticu pueda faese cola llealtá d'una parte apreciable del exércitu (sacante la familia real; recuérdese que los sos miembros tienen el control ceremonial de tolos reximientos de la Commonwealth).

Otra manera, produzse una rivalidá ente reximientos que nun se da nel sistema continental, siendo difícil intercambiar unidaes según manden les circunstancies, y son más frecuentes los casos de favoritismos para con miembros del propiu reximientu cuando s'ocupen cargos extrarregimentales.

Cuando un país intenta camudar d'una forma d'organización a la otra, la iniciativa nun suel tener ésitu, por causa de les diferencies tanto estructurales como filosófiques. Un exércitu avezáu al sistema continental va vese nun infiernu loxísticu al tratar de poner en marcha los acuartelamientos, almacenes, grupos alministrativos y centros d'entrenamientu riquíos per cada reximientu. Otra manera, los miembros d'un exércitu formáu sol sistema regimental van protestar y van resentise d'un cambéu que-yos obligue a perder les sos tradiciones cuando delles unidaes suman o se fundan.

Xeneralmente, el sistema d'organización regimental funciona meyor en países con fuercies armaes de tamañu pequeñu o mediu, onde los problemes d'una alministración esvalixada nun son tan acusaos y les necesidaes táctiques tocantes a unidaes a esplegar pueden ser cubiertes holgadamente con batallones independientes. Ye especialmente indicáu n'esplegues nos que la función principal del exércitu son les operaciones de policía a pequeña escala y la llucha contra movimientos insurxentes, que suelen riquir una llongura esplegue lloñe del llar. Nesti tipu de situaciones, la coordinación ente reximientos ye raramente necesaria, y el *esprit de corps* de les unidaes apurre un sustitutu emocional a la falta de sofitu públicu na zona d'esplegue. Esta ye precisamente la situación de les fuercies britániques nel periodu colonial, nel que les sos fuercies armaes tuvieron envolubraes de forma práuticamente continua en conflictos de baxa intensidá, y nel que la guerra a gran escala yera la esceición más que la regla.

### Sistemes modernos
Mientres la Segunda Guerra Mundial, la estructura *continental* ganó una clara preponderancia frente al sistema *regimental*, debíu al tamañu de les fuercies implicaes nes campañes. La cantidá de tropes puestes en xuegu volvíase tremendamente malo de xestionar con planes mayores a nivel de batallón, amás de precisase elementos de mandu entemedios. D'ende l'enclín, inclusive ente los países de la Commonwealth, a crear divisiones y brigaes como agrupaciones táctiques básiques.

Sicasí, el sistema continental yera demasiáu ríxidu pa cubrir toles situaciones creaes pol nuevu usu combináu de les distintes armes. Por cuenta de ello, los contendentes crearon grupos flexibles interarmas, que recibieron distintos nomes según el país d'orixe. Anque hai ciertu discutiniu tocantes a la paternidá del conceutu, la mayoría de los historiadores militares coinciden en que foi l'exércitu alemán el primeru en ponelo en práutica usando fuercies terrestres, cola adopción del *Kampfgruppe*: una formación variable en tamañu dependiendo de les unidaes disponibles.

La marina de los Estaos Xuníos empezó a usar el conceutu de *Task Force* como agrupación temporal yá en 1941, y el so exércitu adoptó'l conceutu y el nome mientres la segunda metá del conflictu. Los británicos emplegaron un conceutu bien similar al que llamaron *Battlegroup*.

A partir del fin de la Segunda Guerra Mundial, la mayoría de los países desenvueltos adoptaron un enfoque mistu ente la organización continental clásica y el conceutu d'agrupación de batalla flexible, lo cual supunxo a nivel organizativo un amiestu ente'l sistema continental y el regimental: los reximientos caltienen el so papel como agrupaciones de batallones (en mayor o menor cantidá dependiendo del so orixe históricu), pero cada batallón individual pue ser arrexuntáu con otros elementos, tantu del so propiu reximientu como esternos, pa formar un grupu de batalla flexible en rellación cola misión a cumplir. Cada país dio un nome distintu a esa reorganización, dependiendo de la so propia doctrina.

## Reximientos históricos

### Reximientos históricos británicos
Unu de los reximientos más famosos, por tráxicu, foi'l *Reximientu de Newfoundland* (*Newfoundland Regiment*).

Mientres la Batalla del Somme en 1916, esi reximientu integraba la segunda folada y aquel ataque tamién constituyía'l so bautismu de fueu, pos nun combatiera nunca hasta esi día. Los 800 homes del *Newfoundland* salieron con ímpetu de les sos trincheres y cargaron con roxura contra les posiciones alemanes. Pero los xermanos, bien atrincheraos y forníos, fixeron usu de les sos ametralladores, artillería y granaes. A los pocos minutos, casi la totalidá del reximientu xacía muerta o firida, convirtiéndose nuna de les aiciones más absurdes de la Gran Guerra, que siempres se caracterizó pol despreciu de munchos de los altos oficiales pola vida de los sos homes.

### Reximientos históricos españoles
* El *Reximientu Alcántara* foi una unidá de caballería convencional, fornida con caballos y mules, que sirvió na Guerra d'África y estremóse nel Desastre de Annual por ser una de les poques unidaes que combatió con valor, sufriendo más d'un 96% de baxes y siendo por ello la unidá de caballería contemporánea que más baxes collechó.

* Quintu Reximientu
* Regimiento Asturies
* Regimiento Estremadura 
* Reximientu Príncipe
* Reximientu Simancas 
* Reximientu Soria
* Reximientu Numancia

## Enllaces esternos
* Sitio Web oficial delReximientu de Granaderos a caballu "Xeneral San Martín"

* Sitio Web oficial delReximientu d'Infantería 1 "Patricios"

## Referencies