open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Said Mohamed Jaffar

**Said Mohamed Jaffar**  foi un políticu comoranu. Foi Presidente del Comité Executivu Nacional del Estáu Comoranu () dende agostu de 1975 hasta xineru de 1976 y tamién Presidente del Conseyu Nacional de la Revolución del Gobiernu Comoranu dende agostu a avientu de 1975.

## Carrera política
El 3 d'agostu de 1975 una coalición de seis partíos políticos conocíu como **Frente Nacional Xuníu** derrocó al gobiernu d'Ahmed Abdallah, cola ayuda de mercenarios estranxeros lideraos por Bob Denard.

Said Mohamed Jaffar tuvo detrás d'un alcuerdu conciliatorio relativu a Francia y la islla Mayotte. Con ocasión de l'aceptación del Estáu de Comoriense ** per parte de les Naciones Xuníes, Jaffar espunxo un discursu ante l'asamblea xeneral en payares de 1975.
En xineru de 1976 Jaffar apurre'l poder al líder izquierdista radical Ali Soilih.

Said Mohamed Jaffar foi'l tíu de Said Atthoumani, quien foi Presidente del Direutorado Político-Militar ente'l 13 de mayu de 1978 al 23 de mayu de 1978, y que rixó a les Comores dempués qu'Ali Soilih foi sacáu del so cargu por un golpe d'estáu en mayu de 1978.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Discursu de Said Mohamed Djafar - ONX 1975 (en francés)
Jaime Morales Carazo

**Jaime René Morales Carazo**  ye un banqueru y políticu nicaraguanu, foi Vicepresidente de Nicaragua dende 2007 hasta xineru de 2012.

Morales foi un banqueru qu'entamó instituciones económiques nel so país hasta 1979. Tres el trunfu de la Revolución Sandinista vivió exiliáu n'Hondures y en Méxicu como opositor al Frente Sandinista de Lliberación Nacional (FSLN). 

Entamó la Fuercia Democrática Nicaraguana (FDN), xunto con Adolfo Calero y el ex-Coronel G.N. Enrique Bermúdez Varela, como un grupu de los Contras.

En 1993 convertir en miembru del Partíu Lliberal Constitucionalista (PLC) y foi'l xefe de campaña de l'Alianza Lliberal Nicaraguana (ALN), que'l so candidatu presidencial yera'l so afiáu Arnoldo Alemán, pa les eleiciones de 1996. 

En 2002 foi disidente del PLC y en 2006 aceptó la invitación de Daniel Ortega pa ser el so candidatu a vicepresidente en formular presidencial de l'alianza "**Xunida, Nicaragua Trunfa**", ganando les eleiciones d'esi añu.

## Referencies
* Historia de la Vicepresidencia

## Referencies

## Enllaces esternos
* Páxina de la Vicepresidencia de la República de Nicaragua
Alberto Dahik

**Alberto William Dahik Garzozi**  ye un políticu y economista ecuatorianu d'orixe libanés. Foi Vicepresidente del Ecuador del 10 d'agostu de 1992 al 11 d'ochobre de 1995. Anguaño desempéñase como Direutor del Centru d'Estudios Económicos y Sociales pal Desarrollu (CESDE), de la Universidá Espíritu Santu de Guayaquil

## Biografía
Dahik empecipió los sos estudios nel Colexu Salesianu Cristóbal Colón de Guayaquil mientres la primaria y secundaria, depués estudió na Universidá de Western Ontario, onde se graduó n'Economía y Matemátiques pures. Darréu realizó un Doctoráu d'Economía na Universidá de Princeton. Dende entamos de los años 80, Dahik ocupó importantes cargos en campos de Política Económica y Monetaria. Nel gobiernu de León Febres Cordero Ribadeneyra (1984-1988) foi asesor económicu presidencial y Ministru de Finances (1985-1987). Dende 1987 afiliar al Partíu Conservador Ecuatorianu, del que foi diputáu (1988-1992), y darréu Direutor Xeneral (1990-1992).
 
En 1992, faciendo binomiu con Sixto Durán Ballén, foi escoyíu Vicepresidente de la República del Ecuador pal periodu 1992-1996. Como Vicepresidente na alministración de Sixto, Dahik foi responsable de les polítiques económiques, y estableció mecanismos pa sostener la economía en dómines de la Guerra con Perú y el Fenómenu del Neñu. A mediaos de 1995 los sos opositores -y entablaron un xuiciu políticu, mientres-y instauraron un xuiciu penal ante la Corte Suprema de Xusticia, motivu pol cual decidió arrenunciar al so cargu y abandonar l'Ecuador. Llogró asilu políticu en Costa Rica. 
 
En marzu de 2005, el Presidente de la Corte de Xusticia ecuatoriana d'aquel entós, Guillermo Castro Dager, declaró la nulidá del xuiciu penal que se siguía nel so contra. Darréu, en 2012, el xuez Hernán Ulloa anuló un nuevu procesu penal. 
 
Anguaño, Dahik realiza conferencies maxistrales d'Economía en delles Universidaes ecuatorianes.

## Referencies

*  *El Comercio*, 23-12-2011
Ernesto Jaén Guardia

**Ernesto Jaén ** . Estudió inxeniería civil nos Estaos Xuníos. Trabayó en distintos cargos. Foi inxenieru xefe d'Obres Públiques, profesor de matemátiques, direutor de la Escuela d'Artes y Oficios, Secretariu d'Hixene, Beneficencia y Fomentu, Embaxador en Méjico y nos Estaos Xuníos. 

Arnulfo Arias foi depuestu'l 9 d'ochobre de 1941 por un golpe d'estáu. El ministru de Gobiernu y Xusticia, Ricardo Adolfo de la Guardia, autor del golpe, xustificar porque'l presidente Arias saliera del país ensin permisu de l'Asamblea Nacional. 

Al ser derrocáu Arnulfo Arias, correspondía-y asumir la Presidencia a José Pezet, primer designáu (vicepresidente), pero foi deteníu y lleváu a la Cárcel Modelu y na so calidá de segundu designáu, Ernesto Jaén Guardia ocupó la presidencia mientres delles hores. Aceptó'l cargu como un formulismo llegal y darréu arrenunció pa dar pasu a que Ricardo Adolfo de la Guardia asumiera'l mandu. 

El tercer designáu, Aníbal Río Delgado, nunca reclamó'l cargu pos permaneció en Lima, Perú, por medrana a ser deteníu como otru siguidores d'Arias Madrid. Apenes se peracabó'l golpe, foi sacáu de la comandancia de la guardia Manuel Pinu, y nel so llugar nomar a Rogelio Fábrega, quien estudiara na Escuela de Carabineros de Chile. Yera'l segundu panamiegu graduáu de milicia. 

Mientres trescurrieron les hores nomó un nuevu gabinete nel que figuraba Ricardo Adolfo de la Guardia como ministru de Gobiernu y Xusticia, entós los integrantes del Conseyu de Gabinete atollar nun enllargáu alderique, que terminó cola determinación de faer arrenunciar a Ernesto Jaén Guardia de la presidencia ante los miembros de la Corte Suprema de Xusticia que-y dieren posesión unes hores antes. 

Dempués de presentar el so arrenunciu, la primer maxistratura recayó nel ministru de Gobiernu y Xusticia, Ricardo Adolfo de la Guardia. 

De momentu a Ernesto Jaén Guardia nomóse-y embaxador de Panamá en Washington. 

Finó na Ciudá de Panamá, el 18 d'abril de 1961 a los 65 años d'edá.

## Referencies

## Enllaces esternos
Golpe d'Estáu en Paraguái de 1912

El **golpe d'Estáu de 1912** foi una sulevación militar dirixida por una facción opositora del gobiernu del presidente Liberato Marcial Rojas mientres una dómina de tirante ambiente político en Paraguái. El golpe tuvo entamu'l 14 de xineru y de resultes llogró l'arrenunciu del presidente; poco dempués formóse una Xunta de Gobiernu de tres miembros, lideraes por Alfredo Aponte, Mario Uscher y Marcos Caballero Codas. El gobiernu establecíu tuvo una efímera esistencia, pos el 17 de xineru empecipió un contragolpe que desallugó a la Xunta y como resultancia foi repuestu nel poder Liberato Marcial Rojas.

## Referencies

## Enllaces esternos
Sprent Dabwido

**Sprent Jared Dabwido**  ye un políticu nauruano que foi presidente de Nauru dende'l 15 de payares de 2011 hasta'l 11 de xunu de 2013.

## Antecedentes
Dabwido ye un pariente cercanu del ex-parllamentariu Audi Dabwido, que trabayó como'l primer Parllamentu de Nauru en 1968.

## Como parllamentariu
Dabwido foi escoyíu como parllamentu de les eleiciones xenerales en 2004, ganando a Nimrod Botelanga pa ganar les eleiciones de Meneng. Foi reelixíu darréu en 2007 y 2008. Foi miembru de la facción parllamentaria de Marcus Stephen, y convirtióse nel Ministru de Telecomunicaciones nel gobiernu d'Esteban. Anunció la introducción de los teléfonos móviles a Nauru en 2009.

## Como presidente
Stephen dimitió'l 10 de payares de 2011 y foi reemplazáu por otru miembru de la so función, Freddie Pitcher. Na próxima xunta del parllamentu del 15 de payares Dabwido anunció que se xuniera a la oposición y depués con una esitosa moción de censura contra Freddie Pitcher. Él foi escoyíu como presidente per un marxe de nueve voto a favor y ocho en contra.

Dabwido nun se presentó a la reelección, y foi reemplazáu por Baron Waqa tres les eleiciones parllamentaries de 2013.

## Referencies
Inocente Rodríguez

**Inocente Rodríguez**  foi un abogáu y políticu honduranu. Presidente per depósitu d'Hondures ente 16 de marzu al 17 de mayu de 1871. Presidente per depósitu d'Hondures 2 de xunetu al 20 d'ochobre de 1871.

## Biografía
Inocente Rodríguez vio la lluz nel departamentu de Santa Bárbara, Hondures. D'orientación conservadora, ver dende moza en puestos políticos.
* 1860 nomáu Secretariu del Senáu.
* 1870 (2 de febreru) nomáu Diputáu y Designáu presidencial del Capitán xeneral José María Medina.

## Presidencia provisional
Siendo diputáu designáu presidencial, Inocente Rodríguez asume l'alministración en fecha 17 de marzu de 1871, apurrida por depositó pol Capitán xeneral José María Medina, quien tien qu'enfrentase a les guerres salvadoreñes el so vicepresidente'l Xeneral Florencio Xatruch, quien acuerpado pol gobiernu salvadoreñu que gobernaba Francisco Dueñas, nomáralu como Comandante d'Armes de San Miguel y posiblemente colar sobre Hondures. Les tensiones ente los dos gobiernos taben deterioraes por cuenta de tal sofitu militar, ye por ello que Medina, llanzar al mandu de les sos tropes sobre El Salvador, Francisco Dueñas ye derrotáu y nel so llugar asume'l gobiernu'l Mariscal Santiago González Portillo. El gobernante hondureñu Medina, torna a Hondures y en fecha 17 de mayu de 1871, toma les riendes de l'alministración hondureña.

## Segunda presidencia provisional
El diputáu y designáu presidencial Rodríguez, nuevamente toma l'alministración d'Hondures en fecha 2 de xunetu de 1871, de manes del Capitán xeneral José María Medina, por cuenta de que'l Xeneral Florencio Xatruch yera promocionáu pol Mariscal y gobernante salvadoreñu Santiago Gonzáles a colar sobre Hondures y tomar el poder, mesmu que fadría efectivu proclamándose presidente'l 28 de mayu de 1871, na ciudá de Nacaome; ordenando'l campamentu de les sos tropes na llocalidá sureño y occidental d'Hondures. Medina al trate comprometíu coles hostilidaes presentaes pol so colega y compatriota, decide colar xunto col so exércitu y enfrentalo, Xatruch ye derrotáu y torna a El Salvador; simpatizantes de Xatruch queden na llocalidá de Curarén y encamienten al pueblu a que se revele contra Medina, el presidente hondureñu al dase cuenta d'esta pequeña rebelión unvia tropes gubernamentales p'amenorgales. Mientres, el Xeneral Xatruch con asilu n'El Salvador solicita ayuda al gobernante de Guatemala por que se una a les salvadoreñes y xunto a les suyes dean en derrocar a Medina.

* Inocente Rodríguez fixo entrega de la presidencia nuevamente a Medina'l 20 d'ochobre de 1871.

## Referencies
Francisco Inestroza

**Francisco Inestroza** (*1810, Tegucigalpa, Hondures - sieglu XIX) Abogáu y políticu hondureñu. Vicepresidente nel Gobiernu del Xeneral José María Medina en 1863 y Presidente per depósitu d'Hondures ente'l 31 d'avientu de 1863 al 15 de marzu de 1864.

## Biografía
Francisco Inestroza, nació en Tegucigalpa en 1810, nun se sabe fecha de fallecimientu. 
Estudió lleis y graduóse d'abogáu, al pie del so hermanu Jesús Inestroza fundaron un bufete notarial en Tegucigalpa y depués Francisco inclinar pola política y la filosofía conservadora.

* 1841-1844 Ministru de Guerra del presidente Xeneral Francisco Ferrera.
* Diputáu a l'Asamblea Nacional Llexislativa.
* Senador de la cámara representativa.
* Vicepresidente nel gobiernu del Xeneral José María Medina.

Inestroza, siendo vicepresidente foi designáu por Medina pa cubrir l'alministración del estáu, ente'l 31 d'avientu de 1863 mientres les eleiciones pa presidente llevar a cabu, resultando Medina ganador y como vicepresidente'l Xeneral Florencio Xatruch; poro, Francisco Inestroza devolvería-y el mandatu'l 15 de febreru de 1864.

## Referencies
Donald Ramotar

**Donald Ramotar**  ye un políticu guyanés que foi Presidente de Guyana ente 2011 y 2015. Ye'l secretariu xeneral del Partíu Progresista del Pueblu (PPP) dende 1997.

## Carrera política
Ramotar xunir al PPP en 1967 y foi escoyíu al Comité Central del PPP en 1979; xunir al Comité Executivu en 1983. Recibió un títulu n'Economía na Universidá de Guyana. De 1988 a 1993, foi'l Secretariu Internacional de la Unión de Llabradores de Guyana. Na eleición llexislativa de Guyana de 1992, na cual el PPP per mediu de Cheddi Jagan ganó'l poder per primer vegada en décades, Ramotar foi electu a l'Asamblea Nacional de Guyana; Ramotar foi re-electu de manera continua n'ocasiones posteriores. Foi designáu como'l Secretariu Executivu de PPP en 1993. Depués de la muerte de Jagan en marzu de 1997, Ramotar foi electu de manera unánime p'asocede-y como'l Secretariu Xeneral del PPP el 29 de marzu de 1997.

Nel 29º Congresu del PPP, foi re-electu pal so Comité Central el 2 d'agostu de 2008, recibiendo'l cuartu llugar tocantes a númberu de votos refierse (637). Depués del Congresu, foi re-electu pol Comité Central como Secretariu Xeneral el 12 d'agostu de 2008 ensin oposición dalguna; tamién foi electu pa la directiva editorial del periódicu del PPP, llamáu "*Thunder*", pa esta ocasión.

El 4 d'abril de 2011, el Comité Central del PPP escueye a Ramotar como'l candidatu presidencial del partíu pa les eleiciones xenerales de Guyana, a celebrar en Payares d'esi mesmu añu. La decisión foi unánime; los otros candidatos retiráronse y de esa manera evitaron la necesidá de realizar una votación secreta. El gobiernu anunció'l 28 d'abril de 2011 que Ramotar fuera escoyíu pal cargu d'asesor políticu del presidente Bharrat Jagdeo; enantes Ramotar nun exerciera un cargu gubernamental. La oposición criticó la selección; argumentó que'l gobiernu apenes reaccionaba al criticismu de que efeutivamente patrocinaba la candidatura de Ramotar al incluyilo nos sos viaxes oficiales, y dempués dándo-y un trabayu nel gobiernu pa verificar la situación. El gobiernu argumentó que la inclusión de Ramotar nos viaxes oficiales yera aceptable por cuenta de que'l gobiernu taba aplicando les polítiques del partíu de gobiernu, lideráu por Ramotar.

La eleición efeutuóse'l 28 de payares de 2011, y Ramotar foi declaráu ganador cuando los resultaos fueron anunciaos el 1 d'avientu. Sicasí, el PPP quedó a un escañu de llograr la mayoría parlamentaría, ganando 32 de los 65 escaños, queriendo dicir esto que Ramotar exercería'l so cargu de Presidente mientres dos partíos políticos d'oposición tendríen xuntos una mayoría d'escaños na Asamblea Nacional. Ramotar espresó una seria decepción con respectu al intentu fallíu del so partíu políticu pa ganar una mayoría, pero dixo "l'electoráu faló, y tenemos que trabayar colo que tenemos".

## Referencies

## Enllaces esternos
Casto José Alvarado

**Casto José Alvarado** , foi militar y políticu hondureñu, Presidente Interín d'Hondures en Conseyu de Ministros, y hermanu del tamién políticu Francisco Alvarado.

## Presidencies provisionales
El xeneral **Casto José Alvarado**, foi presidente d'Hondures, por aciu conseyos de Ministros en trés causes: 1843, 1845 y 1847. Con una vida política bien solmenada foi parte de los gobiernos de José María Medina y Celeo Arias.

En 1862 siendo senador na cámara llexislativa, mover xunto al so escolta a dar captura a los asesinos del presidente Xeneral Brigadier José Santos Guardiola Bustillo.

Dempués en fecha 24 de setiembre de 1870, vendió por 3000 Pesos, un inmueble de la so propiedá allugáu na ciudá de Comayagua, conocíu como l'antigua “Caxa Real” la que s'atopa frente a la Plaza San Francisco de dicha ciudá y que fora en tiempos de la colonia, una casa de moneda” onde se depositaben los impuestos Quintos Reales” pa la Corona española; güei los sos restos son “Patrimoniu Históricu Nacional d'Hondures”.

Daquella nel mes de marzu de 1873 Guatemala, El Salvador y Nicaragua sofitaben a la presidencia de Céleo Arias, unviándo-y ayudes que garantizaben una contrarrevolución lliberal; pero, Arias dixebrárase de les sos llinies concretes y foi derrocáu nun golpe d'estáu y asitiándose nel gobiernu'l xeneral Ponciano Leiva Madrid, mientres Casto Alvarado finaba asesináu ente los alcontrones lliberales y conservadores, nes proximidaes del calce del Ríu Chamelecón en 1873.

## Cargos públicos
* Miembru del Conseyu de Ministros d'Hondures de 1843
* 1845 Ministru de Facienda, na alministración del Xeneral Francisco Ferrera
* Miembru del Conseyu de Ministros d'Hondures de 1845
* Miembru del Conseyu de Ministros d'Hondures de 1847
* 1862 Senador na Asamblea Llexislativa.
* 1870 Gobernador Políticu de Comayagua.

## Notes

## Referencies

## Ver tamién
* Conseyu de Ministros d'Hondures de 1843
* Conseyu de Ministros d'Hondures de 1845
* Conseyu de Ministros d'Hondures de 1847
Carlos Enrique Díaz de León

**Carlos Enrique Díaz de León**  exerció'l cargu de presidente de Guatemala del 27 de xunu de 1954 al 28 de xunu de 1954, foi militar y políticu, ostentó'l cargu de Xefe de les Fuercies Armaes mientres el gobiernu del coronel Jacobo Arbenz Guzmán. 

El coronel Jacobo Arbenz Guzmán, acosáu poles manifestaciones del movimientu Anticomunista de Guatemala, decide arrenunciar al cargu de Presidente de la República, la nueche del 27 de xunu de 1954, arrenunciu que foi tresmitida al traviés de cadena nacional; Arbenz, manda'l poder al militar Carlos Enrique Díaz de León. 

Díaz de León, exerció'l cargu por unes 15 o 16 hores, entós que el Movimientu Anticomunista, tomara'l poder. Llegalmente, Árbenz enchió'l so poder como Presidente de la nación, al nomar a Díaz de León como presidente interín, en llugar d'aceptar lo que la constitución establecía, en casu de acefalia presidencial, el que yera juramentado como presidente yera'l Presidente del Congresu: Julio Estrada del Focete.
A otru día del so nomamientu arrenuncia al so cargu como presidente de la República, ya intégrase a la Primer Xunta Militar de 1954, liderada pol coronel Elfego H. Monzón, de la cual el coronel José Ángel Sánchez tamién yera miembru. 

Esta xunta militar se desintegra depués de la so dimisión y fórmase la Segunda Xunta Militar de 1954, el 29 de xunu del mesmu añu con Elfego H. Monzón, José Luis Cruz Salazar y Mauricio Dubois; darréu Díaz de León moró en Méxicu per espaciu de dellos años.

## Notes y referencies

### Notes

### Referencies

## Bibliografía
* Gaitan Alfaro, Hector (1992). *Los Presidentes de Guatemala.* Guatemala, Ediciones Artemis-Edinter.
* Polo Sifontes, Francis (1981). *Los nuesos Gobernantes.* Guatemala, Editorial José de Pineda Ibarra.
Márcio Melo

**Márcio de Sousa Melo**  foi un militar brasilanu, qu'algamó la xerarquía de Mariscal perteneciendo a la Fuercia Aérea Brasilana.

## Biografía
Desempeñóse como ministru d'Aeronáutica mientres les presidencia de Castelo Branco, del 15 d'avientu de 1964 al 11 de xineru de 1965, y de Costa e Silva, del 15 de marzu de 1967 al 31 d'agostu de 1969.

Foi unu de los miembros da xunta militar que presidió Brasil por 60 díes, del 31 d'agostu al 30 d'ochobre de 1969.

Siguió como ministru d'Aeronáutica, como miembru de la xunta militar, del 31 d'agostu al 30 d'ochobre de 1969, calteniendo'l cargu na presidencia d'Emílio Garrastazu Médici, del 30 d'ochobre de 1969 al 29 de payares de 1971.

El so invistidura nun foi asitiada na acta institucional, escareciendo d'un rexistru nella.

Como ministru d'Aeronáutica asumió la xefatura del gobiernu amparáu pol Acta institucional nᵘ12/1969, debíu a la torga temporal del presidente brasilanu.

## Historial de serviciu
Ingresó a encomalo aérea'l 31 de marzu de 1925; xubió a Aspirante a oficial el 20 de xineru de 1928; a Segundu Teniente el 9 d'agostu de 1928; a Primer Teniente el 14 d'agostu de 1930; a Capitán el 16 de xunu de 1933; a Mayor el 7 de setiembre de 1938; a Teniente Coronel el 20 d'avientu de 1941; a Coronel el 1 de payares de 1946; a Brigadier el 10 d'abril de 1954; a Brigadier Mayor el 22 d'abril de 1961.

## Referencies
*Biografía nel sitiu de la Universidá de Florianópolis

## Referencies

## Enllaces esternos
Presidente de Yeme

El **presidente de la República de Yeme** ye'l xefe d'Estáu de Yeme.

Según la Constitución de Yeme, el presidente ye tamién comandante supremu de les Fuercies Armaes y xefe del Executivu, presidiendo en Gobiernu yemenín. 

El primer presidente de Yeme foi Ali Abdullah Saleh, que tomó posesión el 22 de mayu de 1990, el día en que se produció la unificación de Yeme del Norte y Yeme del Sur, como presidente del Conseyu Presidencial. 

El presidente *de iure* de Yeme ye Abd Rabbuh Mansur al-Hadi quien asumió'l cargu'l 25 de febreru de 2012. hasta'l golpe d'Estáu en 2015 onde arrenunció.El 6 de febreru de 2015, los Houthis nomaron a Mohammed Ali al-Houthi presidente del Comité Revolucionariu Yemenín.Pero'l 21 de febreru, Hadi tornó a la so ciudá natal, Adén, onde afirmó siguir siendo presidente de Yeme y declaró a les decisiones tomaes por esi grupu como «inconstitucionales».

## Llista de xefes d'Estáu de la República de Yeme (1990-actualidá)

## Notes

## Referencies

## Enllaces esternos
William David Coleman

**William David Coleman**  foi un políticu de Liberia d'orixe d'Estaos Xuníos que, como miembru del partíu True Whig, foi'l 13ᵉʳ presidente de Liberia dende 1896 a 1900.

Inmigró xunto a la so familia a Liberia en 1853 (a los 11 años), onde creció hasta ganar les eleiciones de la Cámara de Representantes, actuando amás como voceru del dicha llexislatura. Darréu, ostenta'l cargu de senador pa ocupar depués la vicepresidencia de la república antes d'asumir la presidencia cuando Joseph James Cheeseman morrió nel cargu.

## Referencies

## Enllaces esternos
Veríssimo Correia Seabra

**Veríssimo Correia Seabra**  foi un militar de Guinea-Bisáu, conocíu por liderar el golpe d'estáu que depunxo a Kumba Ialá el 
14 de setiembre de 2003.

## Biografía
Correia Seabra nació en Bisáu el 16 de febreru de 1947, siendo perteneciente al grupu étnicu minoritariu de los papel. El so padre yera cabuverdianu y la so madre pertenecía a la etnia manjaco.

En 1963, a los 16 años, Correia Seabra xuntó al Partíu Africanu pa la Independencia de Guinea y Cabu Verde (PAIGC) como guerrilleiro pa lluchar contra'l dominiu colonial portugués. Tres años más tarde, foi unviáu para Bulgaria pa estudiar inxeniería electrónica. En 1971 frecuentó una escuela d'artillería na Xunión Soviética.

Al volver a Guinea-Bisáu mientres la guerra pola independencia, pasó a ser responsable d'una unidá de artilllería cercana a la frontera con Guinea. En 1976, foi unviáu a Portugal pal so entrenamientu como oficial. Desempeñóse como xefe axuntu del contingente militar de Guinea-Bisáu de la misión de les Naciones Xuníes n'Angola de 1991 a 1992.

Metanes gran inestabilidá política nel so país, lleva a cabu un golpe d'estáu, y llogra proclamase Presidente de Guinea-Bisáu, permaneciendo de volao nel poder, cuando se designa como presidente a Henrique Rosa pa una "transición democrática".

Foi asesináu, xunto col Teniente Coronel Domingos Barros, na madrugada del 6 d'ochobre de 2004 mientres un motín militar lleváu a cabu por soldaos sublevaos.

## Referencies

## Enllaces esternos
France-Albert René

**France-Albert René** , más conocíu como **Albert René**, ye un políticu y abogáu de Seixeles.

Foi'l segundu presidente de Seixeles, y llegó al poder al traviés de, nun principiu, un golpe d'estáu, el 5 de xunu de 1977 y caltúvose hasta'l 14 de xunetu de 2004, tres el so arrenunciu, siendo reemplazáu pol so vicepresidente, James Michel.

Ente 1977 y 1993, René gobernó so un sistema unipartidiariu, pero'l Partíu Socialista, en 1991, adoptó'l multipartidismu. En 1993, foi electu con una mayoría del 59%.

## Referencies

## Enllaces esternos
Vicepresidente de Botsuana

El **Vicepresidente de [[Botsuana]]** ye'l segundu mayor executivu oficial nel Gobiernu de Botsuana.

## Llista de Vicepresidentes de Botsuana

## Ver tamién
* Botsuana
** Presidente de Botsuana

## Referencies

## Enllaces esternos
Vicepresidente d'Afganistán

El **Vicepresidente d'[[Afganistán]]** ye'l segundu cargu más altu políticu n'Afganistán. Los Vicepresidentes son escoyíos na mesma manera como'l Presidente. Los actuales vicepresidentes son Abdul Rashid Dostum y Mohammad Sarwar Danish (segundu vicepresidente).

## Referencies

* Vicepresidentes d'Afganistán
Vicepresidente d'Uganda

El **vicepresidente d'Uganda** ye'l segundu cargu políticu más importante del so país. L'encargáu del so nombramientu ye'l presidente.

## Llista de vicepresidentes

## Referencies

## Enllaces esternos
Llinia de socesión presidencial de Guatemala

La **llinia de socesión presidencial** de la República de Guatemala dar en casu de falta temporal o absoluta del Presidente de la República, que ye sustituyíu pol Vicepresidente. Pero si la falta ye absoluta'l Vicepresidente desempeña la Presidencia hasta la terminación del periodu constitucional; y en casu de falta permanente de dambos, completa dichu periodu la persona que designe'l Congresu de la República, col votu favorable de les dos terceres partes del total de diputaos.

## Fundamentu llegal
La llinia de socesión presidencial encontar nel artículu 189 de la Constitución Política de la República de Guatemala.

## Llinia de socesión actual

## Llinia de socesión (1824)

## Llinia de socesión (1851)

## Llinia de socesión (1879)

### Cambéu en 1920

## Llinia de socesión (1944)

### Cambéu en 1945

## Llinia de socesión (1956)

## Llinia de socesión (1965)

## Ver tamién
* Presidente de Guatemala
* Vicepresidente de Guatemala
* Presidentes de Guatemala

## Referencies

## Enllaces esternos
Mohammad-Javad Mohammadizadeh

**Mohammad-Javad Mohammadizadeh**   ye l'actual vicepresidente y Xefe de la Organización de Proteición Ambiental d'Irán dende agostu de 2009, cuando reemplazó a Fatemeh Javadi. Foi Gobernador de la provincia de Jorasán Razaví.

## Referencies

## Enllaces esternos

* /Portal del sitiu Presidencial
Rosen Plevneliev

**Rosen Asenov Plevneliev** (en búlgaru: Росен Асенов Плевнелиев; ) ye un políticu, inxenieru y empresariu búlgaru. Foi presidente del so país ente 2012 y 2017. Tamién se desempeñó como ministru de Desenvolvimientu Rexonal y depués ministru d'Obres Públiques.

Rosen Plevneliev, qu'estudió nel institutu de segunda enseñanza de Matemátiques y Ciencies Naturales en Blagoevgrad, graduóse en 1982. En 1989 graduóse en Sofía na escuela superior de mecánicos lletricistes. Inxenieru y empresariu de la construcción, tuvo la primer empresa privada de construcción nel añu 1990 qu'empezó a trabayar na era postcomunista de Bulgaria. La compañía concretó otros proyeutos de negocios en Sofía.

Ta casáu y tien trés fíos llamaos Pablo, Rustan y Rosen. El so partíu políticu, de centru derecha, denómase "Ciudadanos pol Desenvolvimientu Européu" (GERB).

El 4 de setiembre de 2011 foi propuestu como candidatu a la presidencia de la República de Bulgaria. Dempués consiguió la mayoría de votos del 55,3% na segunda ronda (yá que na primera nun algamara'l mínimu riquíu p'acreditase la victoria) y ganó les eleiciones presidenciales celebraes el 30 d'ochobre de 2011, en cuantes que perdió el Partíu Opositor Socialista Búlgaru na segunda ronda, que'l so candidatu yera Ivaylo Kalfin. Rosen Plevneliev empezó la so presidencia'l 22 de xineru de 2012.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Biografía CIDOB
Nicolae Timofti

**Nicolae Timofti**  ye un políticu moldavu, presidente del so país dende'l 16 de marzu de 2012 hasta'l 23 d'avientu de 2016.

## Referencies

## Enllaces esternos
*Biografía por CIDOB (n'español)
Líder y Guía de la Revolución

El **Líder y Guía de la Revolución** (Árabe: **زعيم ومرشد الثورة**) foi l'antiguu cargu políticu *[[de facto]]* creáu por Muammar Gaddafi en 1979 y abolíu en 2011.

## Historia
Dempués del Golpe d'Estáu del 1 de setiembre de 1969, nel cual el Rei Idris I foi depuestu, Libia foi gobernada pol Conseyu de Comandu Revolucionariu (CCR) lideráu pol Coronel Muammar Gaddafi. El 2 de marzu de 1977, dempués de l'adopción de la *Declaración d'Establecimientu de l'Autoridá del Pueblu*, el CCR foi abolíu y el poder supremo pasó a les manes del Congresu Xeneral del Pueblu de Libia del cual Gaddafi foi Secretariu Xeneral. 

El de marzu de 1979, Gaddafi arrenunció a toles sos funciones públiques y foi designáu "Líder" (**) del Estáu Libiu y fuéron-y daos los títulos honoríficos de "Guía de la Gran Revolución del primeru de Setiembre de la Jamahiriya Árabe Libia Popular y Socialista" y "Hermanu Líder y Guía de la Revolución" nes declaraciones del gobiernu y la prensa oficial.

Anque esti títulu foi usáu solamente a partir de 1979, ye de cutiu aplicáu a tol periodu del gobiernu de Gaddafi, qu'exercía la máxima autoridá en Libia dende 1969.

Anque Gaddafi nun tenía oficialmente nenguna función gubernamental, les sos casi 42 años nel poder antes de la Guerra de Libia de 2011 convertir nel xefe d'Estáu árabe col mandatu más llargu.

Gaddafi retuvo la so posición *de facto* como líder del Exércitu Libiu, hasta la so derrota'l 20 d'ochobre de 2011; cuando foi prindáu y darréu executáu polos rebeldes mientres trataba de fuxir de la ciudá de Sirte.

## Sistema políticu de Libia so Gaddafi
La Jamahiriya árabe Libia foi formalmente dirixida na base de la ideoloxía descrita nel Llibru Verde. La ideoloxía foi basada na idea d'una democracia direuta, na que tolos ciudadanos, participaren en tomar de decisiones de tolos asuntos políticos. 

Alredor del país esistieron los congresos básicos del pueblu, que fueron consideraos los titulares orixinales de la soberanía. Estos taben compuestos tantu d'homes como de muyeres. De los sos organismos direutivos y executivos formaron les asamblees populares municipales y los comités, y depués el Congresu Xeneral del Pueblu (poder llexislativu) y el Comité Xeneral del Pueblu (poder executivu).

Gaddafi refugó la representación parllamentaria, por representantes electos, el Congresu Xeneral del Pueblu foi vistu como un órganu de coordinación qu'axuntó a tolos congresos populares y comités, y non a miembros electos que tomaren decisiones en nome de les persones. Toles lleis fueron aprobaes polos congresos populares de base, y finalmente aprobada pol Congresu Xeneral del Pueblu.

## Líder y Guía de la Revolución

## Referencies
José P. Laurel

**José Paciano Laurel y García**  foi presidente de la República de Filipines, promovíu por Xapón, mientres la Segunda Guerra Mundial, de 1943 a 1945. Nun foi reconocíu como presidente llexítimu sinón hasta la presidencia de Diosdado Macapagal (1961–1965).

## Biografía
José Paciano Laurel nació'l 9 de marzu de 1891 nel pueblu de Tanauan. Los sos padres fueron Sotero Laurel, Sr. y Jacoba García; el so padre fuera un oficial mientres el revolucionariu gobiernu d'Emilio Aguinaldo y foi unu de los firmantes de la Constitución de Malolos de 1898.

Laurel estudió derechu na Universidá de Filipines, Universidá de Santu Tomás y na Universidá de Yale, nesta postrera llogró'l so doctoráu en derechu.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Fundación Memorial José P. Laurel
* Proyeutu Presidencial Filipín
Qazi Muhammad

**Qazi Muhammad** o **Kadi Muhammad** (en curdu: قازی محه‌مه‌د, Qazî Mihemmed) (1893-1947) foi un líder relixosu, abogáu y nacionalista curdu que lideró la República de Curdistán (conocida como República de Mahabad), el segundu estáu curdu modernu nel Oriente Mediu, siendo'l primeru la República de Ararat. Yera d'una familia de notables xuristes de Mahabad.

## Biografía
Foi unu de los fundadores del Partíu Democráticu del Curdistán Iranín y actuó como presidente del Curdistán, mientres el réxime soviéticu n'Irán, con gran respaldu de los nacionalistes curdos.

Cuando cayeron los soviéticos n'Irán, el so gobiernu foi entartalláu pol nuevu gobiernu iranín. Foi condergáu a muerte por un tribunal militar iranín, y executáu nel centru de Mahabad, el 30 de marzu de 1947.

## Familia
Unu de los sos fíos, Ali Qazi, ye un activu miembru del movimientu curdu.

Una de les sos fíes, Efat Ghazi, foi asesinada en Västerås, Suecia, en 1990; so una carta bomba empobinada al so maríu, l'activista curdu, Emir Ghazi. Dellos analistes especularon que'l gobiernu iranín tuvo detrás del asesinatu.

## Referencies
Mamadu Ture Kuruma

Xeneral **Mamadu Ture Kuruma** ye un militar de Guinea-Bisáu; vicejefe de la Xunta Militar y comandante del Comandu Militar, que depunxo al presidente interín Raimundo Pereira y al ex Primer Ministru y candidatu potencial a la presidencia, Carlos Gomes Júnior. El 13 d'abril de 2012, promotió formar un gobiernu d'unidá col pasu de los díes.

## Referencies
Nureddin al-Atassi

**Noureddin Mohammed Ali al-Atassi** (n'árabe نور الدين بن محمد علي الأتاسي), foi un políticu siriu, presidente de Siria de 1966 a 1970.

## Referencies

## Enllaces esternos
Ahmad al-Khatib

** Ahmad Hasan al-Khatib**  foi un políticu siriu, presidente de Siria de 1970 a 1971.

Foi nomáu presidente de Siria presidente tres el derrocamientu del anterior presidente Nureddin al-Atassi. 

El so puestu foi ocupáu darréu por Hafez Al-Assad. Exerció'l cargu de presidente del Parllamentu Siriu dende'l 22 de febreru de 1971 hasta'l 26 d'avientu de 1971.

Finó en Damascu en 1982.

## Referencies

## Enllaces esternos
Luai al-Atassi

**Luai al-Atassi** (n'árabe لؤي الأتاسي)  foi un políticu siriu, presidente de Siria en 1963.

## Infancia y carrera temprana
Atassi nacio en Homs dientro de la importante cla al-Atassi. Entro'l cuerpu d'oficiales depués de graduar de l'Academia Militar de Homs na decada de los 40, y engarro mientres la Guerra árabe-israelina de 1948 en Palestina.

## Referencies

## Enllaces esternos
Rudolf Schuster

**Rudolf Schuster**  ye un políticu y escritor eslovacu y el segundu presidente d'Eslovaquia ente 1999 y 2004.

## Carrera política
Ente 1964 y 1990, Schuster foi miembru del Partíu Comunista d'Eslovaquia. Nesti periodu foi alcalde de Košice, ente los años 1983 y 1986, y nuevamente, depués de la cayida del comunismu ente los años 1994 y 1999. Schuster foi'l postreru presidente comunista del Conseyu Nacional Eslovacu (1989-1990), y foi embaxador de Checoslovaquia en Canadá ente 1990 y 1992. En 1999 foi nomáu ciudadanu honorariu de Miskolc, en reconocencia a la bona cooperación cola ciudá de Košice mientres la so alministración.

Schuster fundó'l Partíu del Entendimientu Civil (*SOP – Strana občianskeho porozumenia*) de centru esquierda en 1998. Foi electu presidente d'Eslovaquia el 29 de mayu de 1999 y foi inauguráu'l 15 de xunu. Buscó la so reelección nes eleiciones de 2004 como independiente, pero solo recibió 7.4% de los votos y terminando en cuartu llugar. Ivan Gašparovič foi'l so socesor.

## Vida personal
Schuster fala eslovacu, checu, alemán, rusu, inglés y húngaru en forma fluyida. La familia del padre de Schuster ye d'orixe alemán del cárpato, ente que la familia de la so madre ye d'orixe húngaru. Rudolf Schuster tuvo casáu con Irena Schusterová (finada en 2008) y tien dos fíos y dos nietos. Na so vida privada ye un fanáticu de los deportes, los viaxes y l'escritura. Tamién ye un entusiasta de la fotografía.

## Distinción
*Caballero gran cruz de la Gran Orde del rei Tomislav ("Pola so destacada contribución a la promoción de l'amistá y la cooperación pal desenvolvimientu ente la República de Croacia y la República d'Eslovaquia." – Zagreb, 2 Ochobre de 2001)
*Caballero gran cruz con gran gordón de la Orde al Méritu de la República Italiana (28 de xunu de 2002).
*Caballeru de la Orde de l'Águila Blanca (Polonia, 2002)
*Caballero del collar de la Orde de Sabela la Católica.

## Ver tamién
*Llista de presidentes d'Eslovaquia

## Referencies

## Enllaces esternos
* Páxina oficial del Presidente Schuster (n'eslovacu)
*Biografía por CIDOB (n'español)
Michael Sata

**Michael Chilufya Sata **  foi un oficial de policía, ferroviariu y sindicalista, que se desempeñó como'l quintu presidente de Zambia, asumiendo'l cargu'l 23 de setiembre de 2011 hasta la so muerte, el 28 d'ochobre de 2014.

## Carrera política

Lideró'l Frente Patrióticu de Zambia (PF), un gran partíu políticu del país. Mientres la presidencia de Frederick Chiluba, na década de los 90, Sata yera ministru como parte del Movimento pa la Democracia Multipartidaria (MMD), entós nel gobiernu. Volvióse opositor nel 2001, formándose'l PF. Como líder de la oposición, Sata foi popularmente conocíu como'l *Rei Cobra* (King Cobra), porque remaneció como candidatu opositor rival de Levy Mwanawasa nes eleiciones de 2006 siendo, sicasí, derrotáu. Depués de la muerte del presidente Mwanawasa, Sata postulóse nuevamente como presidente y foi ganáu por Rupiah Banda, en 2008. Finalmente vencería nes eleiciones xenerales de 2011 al entós presidente Rupiah Banda, con un 42&nbsp;% de los votos.

Mientres 2014 la salú de Sata empeoró, quién pola so avanzada edá víase incapaz de siguir cola vida público y abierto característicu del cargu y de la so personalidá propia. El 19 d'ochobre Sata abandona'l país y va camín de Londres pa tratase la so enfermedá, dexando encargáu de la presidencia al ministru de defensa Edgar Lungu. Sata finalmente cesó'l 28 d'ochobre nel hospital Rey Eduardu VII acompañáu de los sos familiares. La presidencia interina foi apurrida a Guy Scott, vicepresidente del país encargáu de llamar a eleiciones y primer presidente blancu del África depués de Frederick de Klerk en Sudáfrica.

## Referencies

## Enllaces esternos
*Biografía por CIDOB (n'español)
Vicepresidente de la República Popular China

El **vicepresidente de la República Popular China**, ye la segunda más alta posición política en China. L'actual vicepresidente ye Wang Qishan, asocediendo nel cargu a Li Yuanchao.

## Selección
El cargu crear na constitución de 1982. Formalmente, el vicepresidente ye escoyíu pola Asamblea Popular Nacional de China acordies con l'artículu 62 de la *Constitución*. Na práutica, esta eleición cai na categoría de 'unico candidatu' nes eleiciones. El candidatu ye encamentáu pol Presidium de l'Asamblea Popular Nacional de China que tamién tien el poder pa revocar al vicepresidente.

## Atribuciones
Per llei, el vicepresidente tien de ser un ciudadanu chinu de mayor 45 años más. Los deberes del vicepresidente inclúin collaborar col presidente, y reemplazalo si tien d'arrenunciar o en casu de muerte mientres l'exerciciu de les sos funciones. En realidá la posición del vicepresidente ye básicamente ceremonial, y solamemente hasta Hu Jintao los vicepresidentes fueron miembros del Comité Permanente del Buró Políticu del Comité Central del Partíu Comunista de China.

## Vicepresidentes
Estos son los vicepresidentes dende 1954:

## Referencies

## Enllaces esternos
Francisco Antonio Gómez

**Francisco Antonio Gómez**  foi un destacáu militar dominicanu na independencia del so país na Guerra de la Restauración, perteneciendo a la "Llinia".

## Biografía
Antonio Gómez nació en Guayacanes, República Dominicana, na primer metá del sieglu XIX. En siendo alzáu a comandante y xunise a la insurrección dominicana contra la recolonización española del país, lideró una tropa, el 18 d'agostu de 1863, contra la dotación española de Guayubín, asaltu que fracasó nel so primer intentu. Asina, decidió reorganizar les sos tropes y atacar nuevamente a los españoles del llugar, llogrando, al traviés d'un nuevu ataque (y en collaboración col xeneral Juan Antonio Polanco) la derrota de los españoles en Guayabín, forzándo-yos a fuxir del llugar. Asina, la plaza foi reocupada polos patriotes. Tamién lluchó pola ocupación patriota de Monte Cristi, calteniendo la so llucha mientres tola campaña. Asina, el 14 de setiembre de 1863 robló l'Acta d'Independencia del país. Amás, el 10 d'ochobre de 1864, tres la derrota política de Salcedo per parte del xeneral Polanco, tamién robló l'Acta de Desconocimientu de l'Autoridá y el Gobiernu de Salcedo, cuando ésti foi derrocáu pol xeneral Polanco. Dempués de la guerra, xunir al "grupu" de siguidores de Báez, anque dacuando llegara a oponese a él. Morrió en Guayubín el 13 de mayu de 1883.

## Referencies

## Enllaces esternos
Bakili Muluzi

**Elson Bakili Muluzi**  ye un políticu malauí. Foi Presidente de Malawi de 1994 a 2004, mientres diez años, y ye l'actual presidente Frente Democráticu Xuníu (UDF) dende 2009.

## Presidencia
Muluzi foi'l candidatu opositor pol UDF nes eleiciones presidenciales de mayu de 1994, les primeres eleiciones multipartidarias del país. Trunfó con 47% de los votos, superando al líder independentista, Hastings Kamuzu Banda. Foi reelecto nes eleiciones de xunu de 1999, col 52.4% de los votos, superando al so opositor, Gwanda Chakuamba. En 2002 propunxo una reforma a la Constitución pa se nuevamente reelecto, ensin emabargo, arrenunció del so plan por presiones de diversos sectores políticos; apurrió'l poder a Bingu wa Mutharika en mayu de 2002.

La so xestión viose marcada por un escándalu sobre la venta de reserves de comida, cuantimás de maíz a otros países.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Sitiu en Facebook
* Biografía por CIDOB (n'español)
Farooq Leghari

**Sardar Farooq Ahmad Khan Leghari**  foi l'octavu presidente de Paquistán, gobernando de payares de 1993 a avientu de 1997. Foi'l primer presidente balochi del so país.

## Biografía
Nació Choti Zareen, nuna familia que tenía desendolque políticu dende'l periodu colonial. El so padre y güelu fueren ministros antes de la so nacencia.

### Presidente de Paquistán
En 1993 venció nes eleiciones ganando a Wasim Sajjad. En payares de 1996 dimitió la entós Primer Ministra Benazir Bhutto nun escándalu de corrupción.

## Referencies
Abelardo Bonilla Baldares

**Abelardo Bonilla Baldares**  foi un políticu ya intelectual costarricense, vicepresidente de la República de 1958 a 1962.

## Formación académica
Cursó estudios na Escuela de Derechu de Costa Rica.

## Principales cargos públicos
Miembru de la comisión redactora del proyeutu de Constitución Política de Costa Rica de 1949, diputáu propietariu pola provincia de San José (1949-1953), Presidente de l'Asamblea Llexislativa de Costa Rica (1952- 1953), primer vicepresidente de la República (1958-1962). Exerció interinamente la presidencia de la República en 1961.

## Actividá intelectual y docente
Ingresó a l'Academia Costarricense de la Llingua en 1955 (Siella G). 

Foi profesor fundador de la Universidá de Costa Rica. Impartió lleiciones en delles escueles y foi Direutor de la Cátedra d'Historia de la Cultura nos Estudios Xenerales (1957-1964). Profesor visitante de la Universidá de Kansas.

## Honores y reconocencies
* Premiu Nacional Aquileo J. Echeverría n'ensayu (1967) 
* Beneméritu de la Patria (1978)
* Tantu un colexu d'Heredia, como l'auditoriu de la Facultá de Derechu de la Universidá de Costa Rica lleven el so nome

## Principales obres
* *La crisis del humanismu* (1934)
* *El valle borrinosu* (1944)
* *Introducción a una axoloxía xurídica* (1957)
* *Conocencia, verdá y guapura* (1958)
* *Historia y antoloxía de la lliteratura costarricense* (1957)
* *América y el pensamientu poéticu de Rubén Darío* (1967)

## Referencies
 
*LÁSCARIS, Constantino, *Abelardo Bonilla*, San José, Ministeriu de Cultura, Mocedá y Deportes, 1ª ed., 1973.
Fabio Baudrit González

**Fabio Baudrit González**  foi un abogáu, políticu ya intelectual costarricense. Yera sobrín del presidente Cleto González Víquez, que foi'l so principal valedor na política y col que compartió bufete d'abogáu.

## Estudios
Graduóse en derechu na Escuela de Derechu de Costa Rica, onde años dempués foi profesor. 

## Actividá política y cargos públicos
Foi miembru de l'Asamblea Constituyente de 1917 y senador por Heredia mientres el represivu gobiernu de Federico Alberto Tinoco Granados (1917-1919). Participó na emisión d'una Llei d'Orde Públicu (Nᵘ 7 de 2 d'agostu de 1917) qu'acutó severamente de les llibertaes individuales y que foi conocida popularmente como llei Baudrit y *llei del candáu*. Nesta llei disponíase, por casu, que "quien tirara a infundir rocea" respeutu al Gobiernu sufriría una pena d'hasta seis meses de confinamientu, y que los delitos afitaos nella nun seríen de la conocencia de los xueces penales, sinón de los axentes de policía y los xefes políticos nomaos pol Poder Executivu.

Darréu foi Secretariu de Gobernación y de Facienda, Ministru Plenipotenciariu en misión especial en Panamá (1928), Primer Designáu a la Presidencia (1928-1932). Foi condecoráu en 1931 cola Orde al Méritu del Ecuador.

## Actividá intelectual

Foi autor de cuentos, ensayos, artículos y otres obres, lo mesmo que de delles traducciones. Gran parte de los sos escritos recuéyense nuna obra espublizada en 1956 col títulu de *Cifra antológica de Fabio Baudrit González*.

Incorporáu como correspondiente a la Real Academia Española en 1922, foi miembru fundador de l'Academia Costarricense de la Llingua en 1923 (Siella H), na qu'a la so muerte asocediólu'l poeta y llingüista Arturo Agüero Chaves.

## Bibliografía
Abelardo Bonilla Baldares, *Historia de la Literatura Costarricense*, San José, Editorial Costa Rica, 1ª. ed., 1967, páxs. 298-299.

Jesús Manuel Fernández Morales, *Las presidencias del Castillo Azul*, San José, LIL, 1a. ed., 2009, páxs. 171-175.

## Referencies

## Enllaces esternos
Carlos Moreyra y Paz Soldán

**Carlos Gregorio José Moreyra Paz-Soldán**  foi un inxenieru y políticu peruanu. Ministru de Fomentu y Obres Públiques (1939-1944), segundu vicepresidente de la República (1956-1962), ministru d'Agricultura y presidente del Conseyu de Ministros (1961-1962).

## Biografía
Foi fíu de Francisco de Paula Moreyra Riglos y Luisa Paz-Soldán Rouaud. Foi hermanu del historiador Manuel Moreyra y Paz Soldán (1894-1986).

Inxenieru agrónomu d'oficiu, foi unu de los que fixeron espolletar l'agricultura esportadora de la mariña peruana. Casar en 1933 con Leonor García Sayán.

Mientres el primer gobiernu de Manuel Prado Ugarteche foi nomáu ministru de Fomentu y Obres Públiques, formando parte del llonxevu gabinete presidíu por Alfredo Solf y Muriu (1939-1944).

Heredó, xunto a los sos hermanos, l'antigua facienda de los Condes de San Isidro, que'l so bisagüelu, José Gregorio Paz Soldán adquirió en 1853. Foi, amás, dueñu de la Facienda Santa Luisa y accionista de la Sociedá Ganadera del Centru y d'Agrícola Pacasmayo SA.

Inscribir nel Movimientu Democráticu Peruanu, el mesmu que llanzó la candidatura de Manuel Prado pa les eleiciones xenerales de 1956, convocaes pola dictadura de Odría. Postuló como candidatu a la segunda vicepresidencia, ente que Luis Gallo Porras lo yera pa la primer vicepresidencia. Foi neses eleiciones nes que los votos de los militantes del APRA decidieron el trunfu de Prado, al haber ésti prometíu la llegalidá a dichu partíu. Empecipiábase asina la llamada “Convivencia” ente'l pradismo y el aprismo.

Nel segundu gobiernu de Prado (1956-1962), Moreyra desempeñóse como eficaz axente d'enllaz ente'l presidente y Pedro G. Beltrán, el más aportunante críticu del gobiernu dende les columnes del diariu *[[La Prensa (Perú)|La Prensa]]*. Tuvo participación decisiva na designación de Beltrán como presidente del Conseyu de Ministros y ministru de Facienda, gran xugada política que fizo entós el pradismo (1959). Beltrán realizó una aceptable política hacendaria y financiera, poniendo n'orde les finances y estabilizando la moneda.

Cuando Beltrán arrenunció a fines de 1961, Moreyra reemplazar como xefe del gabinete, pero nel despachu d'Agricultura. El so gabinete foi'l postreru del presidente Prado, hasta antes del golpe d'estáu del 18 de xunetu de 1962.

## Publicación
* *Manuel Prado, políticu y gobernante* (Lima, edición privada, 1974).

## Ver tamién
* Presidente del Conseyu de Ministros de Perú

## Bibliografía
* GeneaNet: *Carlos Moreyra y Paz-Soldán - Árbol xenealóxicu Francisco Javier Carbone Montes*.
* Chirinos Soto, Enrique: *Historia de la República / 1930 -1985*. Tomu II, páxs. 283-286. Dende Sánchez Cuetu hasta Alan García. Lima, AFA Editores, 1985.

## Referencies

## Enllaces esternos