Houari Boumédiène

**Houari Boumédiène** (n'árabe, **هواري بومدين**)  foi un políticu arxelín, presidente del so país ente 1965 y 1978.

## Biografía

### Infancia y entamos na política
El so verdaderu nome yera Mohamed Ben Brahim Boukharouba. Nació en Aïn Hesseinia, cerca de la ciudá d'Heliópolis (na provincia de Guelma), de padre árabe y madre bereber probe de Constantina. Yá siendo bien nuevu foi testigu de los acontecimientos sangrientos del 8 de mayu de 1945 en Sétif y Guelma:

Mientres la década de 1940 entamó estudios coránicos nel Institutu Kettania de Constantina, y dempués prosiguir nel Institutu Zitouna de Tunicia, pa dirixise darréu escontra l'Institutu al-Azhar d'El Cairu.

En 1955 tornó a Arxelia, onde se xunió al Exércitu de Lliberación Nacional (ALN). Bien rápido, fíxose notar y ocupó el puestu de xefe del Estáu mayor. Una vegada llograda la independencia, pasó a ser vicepresidente y Ministru de Defensa sol Conseyu de la Revolución, daquella presidíu por Ahmed Ben Bella (1916-2012). Al nun compartir les orientaciones polítiques de Ben Bella, el 19 de xunu de 1965 llevó a cabu un golpe d'Estáu, al términu del cual convirtióse nel nuevu presidente d'Arxelia. So la so direición, entamáronse delles aiciones coles mires d'atenuar, nel planu interior, les tensiones nacíes de la Guerra d'Independencia.

### Presidencia
En 1968 consiguió faer sacupar la última base militar ocupada por Francia en Mers el Kébir, cerca d'Orán. Mientres, nel planu económicu, optó por un modelu socialista, construyendo sobre la base d'esta vía munches fábriques y escueles. Coles mesmes, el 24 de febreru de 1971, en nome del principiu de la recuperación de les riqueces nacionales, nacionalizó los hidrocarburos, en gran perxuiciu de les empreses franceses.

Esta nacionalización esitosa confirió a Boumedienne una importante dimensión internacional. N'efeutu, acababa de tener ésitu ellí onde l'iranín Mohammad Mosaddeq fracasara dos décades tras. En 1973 tuvo una vegada más la ocasión d'afirmar la so influencia nel campu internacional, al entamar con ésitu'l cume del Movimientu de Países Ensin Alliniar, a la qu'asistieron los mayores dirixentes del Tercer Mundu de la dómina. Siguió a ello un periodu nel que Arxelia ufiertó un sofitu bien activu a los distintos movimientos de lliberación d'África, Asia y América Llatina, y foi como un verdaderu líder del Tercer Mundu que se treslladó en 1974 a Nueva York, pa participar nuna xunta especial de l'Asamblea Xeneral de la ONX sobre les materies primes a la qu'él mesmu convocó en nome de los ensin alliniar. Pronunció nesa ocasión un discursu pol qu'espunxo una doctrina exonómica, llamando ente otres coses al establecimientu d'un nuevu orde económicu internacional más xustu, que tomara en cuenta los intereses del Tercer Mundu.

En 1975, acoyó'l primer cume de la OPEP, per mediu de la cual los miembros del cartelu pudieron definir una política petrolífera alcordada. Na sienda trazada per este mesma xunta, llogró sellar la paz ente l'Irán del sha Reza Pahlavi (1919-1980) y el Iraq de Sadam Husein (1937-2006). Nel planu nacional, en 1976 fixo votar una carta en virtú de la cual decretó la constitución d'una Asamblea Llexislativa, según la creación del cargu de presidente de la República, electu por sufraxu universal.

Nel correr de 1978, les apaiciones públiques del presidente Boumedienne fixéronse cada vez más rares, pero bien pocu informóse alrodiu de la so condición. El 27 d'avientu d'esi mesmu añu finó na so residencia d'Arxel. Más tarde informóse que sufriera una estraña enfermedá del sangre, la macroglobulinemia de Waldenström.

## Frases célebres

Nel cursu d'una entrevista que tuvo con un diplomáticu occidental en Arxel, espresólu:

N'ocasión de la segunda gran xira de Henry Kissinger (1923-) a Oriente Mediu n'avientu de 1973, ésti realizó una parada en Arxel col enfotu de saber si Arxelia allugar na cla de los irreductibles de Bagdag (Sadam Husein, n'Iraq) y Trípoli (Muammar al-Gaddafi, en Libia). Boumedienne respondió-y con estes pallabres:

Nuna receición entamada n'ocasión de la visita del presidente francés Valéry Giscard d'Estaing (1926-), este declaró: «La Francia histórica saluda a l'Arxelia independiente». Boumedienne nun tardó en tomar la pallabra, y espresándose en francés dixo:

El presidente francés quedó bien asoráu por estes pallabres, evocadores d'un pasáu incómodu, y la visita tuvo a puntu de tornar n'incidente diplomáticu. Más tarde, Boumedienne tornaría una invitación pa una visita oficial a Francia.

En febreru de 1974, nel cursu d'una xunta de la Organización de la Conferencia Islámica na ciudá de Lahore (capital de Paquistán) y tando presentes tolos xefes d'Estáu musulmanes del planeta, Boumedienne declaró:

Tres la sesión de la ONX sobre les materies primes, Boumedienne recibió n'Arxel a Willy Brandt (1913-1992), canciller d'Alemaña Federal, que venía p'aldericar les nueves reivindicaciones que Boumedienne presentara na ONX en nome del Tercer Mundu. Nel cursu de la entrevista, el canciller alemán entrugóse diciendo: «¿El nuevu orde? Un escalabru tal ye imposible», y Boumedienne respondiólu:

En 1975, al recibir al presidente tunecín Habib Burguiba, Boumedienne fíxo-y visitar el complexu siderúrxicu d'El Hadjer (el más grande d'África), asitiáu a les puertes de la ciudá d'Annaba, visiblemente bien marcáu pola infraestructura y les sos instalaciones. El presidente tunecín dixo al so anfitrión: «¡Siquier el colonialismu tenía daqué bonu! Dexóvos munches coses». Boumedienne respondió irónicamente:

## Bibliografía
* Ania Francos et Jean-Pierre Séréni, Un Algérien nommé Boumédiène, éd. Stock coll. « les Grands Leaders », 1976;
* Paul Balta et Claudine Roulleau, La Stratégie de Boumédiène, éd. Simbad, 1978;
* Juliette Minces, L'Algérie de Boumediène, éd. Presses de Citar, 1978;

## Referencies

## Enllaces esternos
*Sihanouk, Norodom (Camboya): Houari Boumediène, artículu n'inglés nel sitiu web Norodom Sihanouk.
*Le règne de Houari Boumediène , artículu en francés del 27 d'avientu de 2008 nel sitiu web *El Watan*.
*Videu d'un discursu de Houari Boumédiène (n'árabe).