open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
José Gafo

**José Gafo Muñiz**  foi un sacerdote dominicu, políticu y sindicalista español.

## Biografía
Impulsó'l sindicalismu católicu, colos calificativos de Llibre o Profesional. El febreru de 1914 fundó'l Sindicatu de Ferroviarios Llibres de Madrid, cola mesma estructura de los sindicatos católicos pero ensin el distintivu de *católicu*.

Pel branu de 1923 viaxó a Barcelona y entrevistóse con Ramón Sales, dirixente de los Sindicatos Llibres, impulsando'l procesu d'unión de los Sindicatos Católicu-Llibres del norte d'España colos Llibres de Barcelona, que cuayaría a finales d'añu cola constitución en Pamplona de la Confederación de Sindicatos Llibres d'España. Foi miembru del Conseyu de Trabayu de la dictadura de Primo de Rivera. Quedó retardáu cola proclamación de la Segunda República Española en 1931, y sofitó l'intentu de golpe d'estáu del xeneral José Sanjurjo del 10 d'agostu de 1932.

Nes eleiciones de payares de 1933 foi escoyíu diputáu por Navarra na candidatura del Bloque de Dereches. N'avientu de 1934 roblaba'l manifiestu del Bloque Nacional, inspiráu por José Calvo Sotelo y manifestábase partidariu de l'acción extraparlamentaria, siguiendo la trayeutoria de la estrema derecha tradicionalista.

El 5 d'agostu de 1936 foi deteníu y encarceláu, y el 4 d'ochobre de 1936, foi puestu en llibertá. Sicasí, a la salida de la Cárcel Modelu de Madrid, foi asesináu.

Consideráu mártir pola Ilesia católica, foi beatificáu n'ochobre de 2007 pol papa Benitu XVI.

## Referencies

## Enllaces esternos
José Luis Ablanedo

**José Luis Ablanedo Iglesias** , conocíu como **Ablanedo I**, ye un ex-futbolista asturianu que xugaba como defensa. El principal equipu a lo llargo de la so carrera deportiva foi'l Real Sporting de Xixón. Ye l'hermanu de Juan Carlos Ablanedo, exportero del Sporting.

## Trayeutoria
Formáu na cantera del Real Sporting de Xixón, debutó col primer equipu mientres la so etapa como xuvenil nun alcuentru de Copa del Rei apostáu ante'l C. D. Turón el 18 de payares de 1980. Na temporada 1981-82 incorporar a la plantía del Sporting de Xixón Atléticu y realizó el so debú en Primer División el 22 d'abril de 1984 nel estadiu Benito Villamarín contra'l Real Betis Balompié. Na campaña 1985-86 xubió definitivamente al primer equipu del Sporting, onde se caltuvo hasta avientu de 1991, momentu en que foi cedíu al R. C. D. Español p'apostar el restu de la temporada 1991-92. Xugó los sos dos últimos años como profesional de nuevu nel Sporting, antes d'abandonar la práctica del fútbol a la fin de la campaña 1993-94.

## Clubes

## Referencies

## Enllaces esternos
José Luis Balbín

**José Luis Balbín Meana**  foi un periodista asturianu que trabayó en dellos medios de comunicación españoles.

Foi gallardoniáu en 2015 col *Premiu Nacional de Televisión 2015*, dau pol Ministeriu d'Educación, Cultura y Deporte d'España.

## Trayeutoria profesional
El so momentu de mayor popularidá coincidió cola emisión del programa *[[La clave]]* na so primer etapa, ente 1976 y 1985, en Televisión Española. 

Aportó a direutor d'informativos ente 1982 y 1983, tres el nomamientu de José María Calviño como direutor de RTVE. Sicasí, foi destituyíu pocos meses dempués. Tres una serie de presiones per parte del gobiernu socialista, que presidía Felipe González, el programa foi clausuráu y Balbín derivó pasu ente pasu escontra posiciones claramente enfrentaes col gobiernu d'aquellos años. Nesi momentu centró la so actividá profesional nel mundu de la radio, onde trunfa col espaciu *[[Hora cero]]*, d'Antena 3 Radio.

En 1990 torna a televisión, de nuevu col so míticu espaciu d'alderique *[[La clave]]*, anque nesta ocasión en Antena 3. El programa caltener hasta 1993. En 1994, na mesma cadena, conduz un espaciu d'entrevistes, *[[La sienda]]*.

Trabayó nel diariu *[[Pueblo (periódicu)|Pueblo]]*.

Foi collaborador del selmanariu *[[Interviú]]*.

En 1992, tres el zarru d'Antena 3 Radio treslladar a la cadena COPE, incorporándose como miembru de la conxusta del programa *[[La llinterna]]*, que dirixía Luis Herrero y mientres años caltendríase como collaborador de la cadena, primero na yá mentada *La llinterna* y, a partir de 1998, en *[[La Mañana (radio)|La Mañana]]*.

En 1998 vuelve a TVE col programa *Les claves* nel qu'entrevista a grandes personaxes españoles y estranxeros. El programa emitir dende setiembre de 1998 hasta abril de 1999.

En 1999 foi nomáu direutor del selmanariu d'información xeneral *Artículu 20*, editáu pola empresa Ediciones Tesla, S.A. La revista cerró pocos meses dempués de la so llegada, en xineru de 2000, tres una fuelga celebrada n'avientu na que según la empresa editora inclusive se llanzaron güevos al direutor de la publicación. Ediciones Tesla solicitó un espediente de regulación d'empléu.

En payares de 2000, fundó'l selmanariu d'información xeneral *[[La Clave (selmanariu)|La Clave]]*, del que foi direutor dende los sos entamos hasta'l so zarru definitivu en xunetu de 2008.

## Referencies

## Enllaces esternos
José Luis Campal

**José Luis Campal Fernández**  ye un escritor n'asturianu, castellanu y portugués. Poeta visual y críticu lliterariu, miembru del Real Institutu d'Estudios Asturianos (RIDEA) y de la Sociedá de Lliteratura Española del Sieglu XIX (SLES XIX). Fundó en 1991 la revista ensamblada d'esperimentación visual *El Paraísu* qu'algamó en 2018 los 110 númberos. 

## Biografía
Llicencióse en lliteratura española na Universidá d'Uviéu. Foi comisariu de les esposiciones que se-y dedicaron a Ramón de Campoamor, Marta Portal, Alejandro Casona y *El Quixote y Asturies*. Los sos artículos fueron publicaos en *Bulletin Hispanique*, *Archivum*, *Los Cuadiernos del Norte*, *BRIDEA*, *Acta Lliteraria*, *Boletín de la Biblioteca Menéndez Pelayo*, *Sieglu Diecinueve*, *Acotaciones*, *ALEC*, *Cuadiernos pa Investigación de la Lliteratura Hispánica*, *Lletres Peninsulares*, *Dicenda*, *La Tribuna*, etc. Investigó la obra de Palacio Valdés, Blasco Ibáñez, Cela, Manuel Pilares, José León Delestal, Vital Aza, Clarín, López de Saa, etc. Tamién foi editor lliterariu de poesía y teatru n'asturianu, publicando obra de Marcos del Torniello, Rufino Martínez Vázquez, Pepín Quevedo, Benitu Canella, Fabricio, etc. Dende 2006, y hasta la desapaición de la publicación en 2015, foi miembru del conseyu editor de la revista asturiana de teatru *La Ratonera*.

## Obres
### Teatru
* *El sorbete* (1996)
* *Canalones* (2011)

### Poesía social (triloxía)
* *Pancartes*, Córdoba, Detorres Editores, 2015
* *Pintaes*, Navarrés (Valencia), Babilonia Ediciones, 2016
* *Pasquinos*, Benavente (Zamora), Editorial PiEdiciones, 2017

## Referencies

## Enllaces esternos
* José Luis Campal en La Ratonera
José Luis Jorcano Noval

**José Luis Jorcano Noval**  ye un biólogu molecular asturianu. Anque se formó como físicu teóricu y realizó el so postdoctorado nel Institutu Max Planck n'Alemaña, finalmente sufrió la so conversión de físicu a biólogu molecular - atraíu más poles formes reales de vida que pola so formulación matemática.

Estudió nel xixonés Institutu Xovellanos, onde se-y concede'l Premiu Xovellanos Habana en 1965. Foi Doctor cum laude en Ciencies Físiques pola Universidá Complutense de Madrid en 1976; y una vegada dexáu a un llau la so formación en física teórica, pasa a dedicase a la bioloxía. 
 
Mientres siete años (2002-2009) tuvo al mandu de la Fundación Xenoma d'España, y anque anguaño ye direutor de la Unidá de Biomedicina Epitelial del Ciemat de Madrid; tamién forma parte dende l'añu 2010 como investigador xefe y profesor docente nel área d'Inxeniería tisular y medicina rexenerativa del grau d'Inxeniería Biomédica de la Universidá Carlos III de Madrid. 

El so ámbitu de trabayu centrar nel desenvolvimientu d'una téunica pal tratamientu de grandes quemaos en collaboración col Ciemat, Centru d'Investigaciones Enerxétiques, Medioambientales y Teunolóxiques de Madrid, Centru Comuñal de Sangre y Texíos del Principáu d'Asturies y l'hospital de Getafe. Ye coinventor d'ocho patentes, casi toes rellacionaes con teunoloxíes aplicaes al mundu de la piel. La más importante de toes elles foi, hasta agora, el desenvolvimientu d'un métodu pa producir piel humano nel llaboratoriu téunica que tesciende en xineru de 2004, anque'l grupu científicu llevaba yá trés años aplicándola. Ye por tanto, la investigación na piel humano, lo que centró al doctor Jorcano nos últimos años.

El 26 de mayu de 2011, l'Asociación d'Antiguos Alumnos del Institutu Xovellanos nómalu Antiguu Alumnu Distinguíu» de dichu añu «n'atención a los sos numberosos méritos académicos y al so gran prestíu internacional como profesional, principalmente nel campu de la Bioloxía Molecular y Celular, con más de 150 publicaciones nes más prestixoses revistes», según el xuráu. El 22 d'avientu de 2011, el Conceyu de Xixón plenu, por unanimidá, alcuerda conceder la Medaya de Plata de la Villa 2012 a José Luis Jorcano Noval, que los sos méritos nel estudiu de la bioloxía molecular aplicada al programa médicu de rexeneración de texíos representen la meyora imparable de la medicina en tolos campos.

Jorcano foi tamién miembru de comités relevantes de proyeutos de la Unión Europea nel área del xenoma humanu y de modelos animales y participáu na redaición de los Planes nacionales de Bioteunoloxía y de Salú dende l'añu 2000 al 2007.

## Referencies

## Enllaces esternos
José Luis Lavandera

**José Luis Fernández Lavandera** , conocíu como **Lavandera**, ye un ex-futbolista asturianu que xugaba de mediocampista.

## Trayeutoria
Con catorce años ingresó nel club Cruz Blanca de La Felguera, col que se convirtió en campeón xuvenil d'Asturies. D'ende pasó al U. P. Langreo. A los dieciséis años foi subcampeón d'Europa xuvenil y, darréu, llegó al R. C. Celta de Vigo.

## Clubes

## Referencies

## Enllaces esternos
José Luis Martín Vigil

**José Luis Martín Vigil**  foi un sacerdote y escritor español, perteneciente a la Compañía de Xesús.

De gran ésitu como novelista nes décades de 1960 y 1970, mientres la dictadura franquista, fueron sos obres como *La vida sale al alcuentru*, *Sesta galería*, *Réquiem a cinco voces*, *Fala'l mio vieyu*, *Los cures comunistes*, *La droga ye moza*, *Una comuña en Madrid*, *El sexu de los ánxeles* o *Y agora qué señor fiscal*, ente otres munches. Autor d'una lliteratura de calter social y empobinada a un públicu xuvenil, finó desapaecíu nel olvidu.

## Biografía
Realizó los sos estudios elementales y bachilleratu colos xesuites n'Uviéu y, a empiezos de los años trenta, camudar a Madrid pa estudiar na acabante crear Escuela Téunica Cimera d'Inxenieros Navales. La Guerra Civil española sorprender nes vacaciones de branu n'Asturies y allinióse col bandu nacional, participando na llucha nel frente del Ebro y la batalla de Madrid, amás d'en Estremadura y en Toledo.

Al terminar la guerra, terminó los estudios de la inxeniería y cursó Filosofía y Teoloxía na Universidá de Comillas. En 1948 ingresó na Compañía de Xesús y cinco años más tarde foi ordenáu sacerdote católicu. Trabayó como capellán de residencies universitaries y profesor en distintos centros d'enseñanza, como'l Colegio Santiago Apóstol de Vigo ente 1951 y 1953.

En 1955 publicó la so primer novela en Méxicu, una novela que tendría un ésitu importante n'España, *La vida sale al alcuentru*, ambientada precisamente en Vigo. Tres años más tarde, en 1958, dexaría la Compañía de Xesús y dellos años más tarde tamién abandonó'l sacerdociu. Dempués d'esa primer novela empezó a escribir con más regularidá, especialmente noveles pa moces, anque tamién cultivó otros xéneros, como la novela erótica. Tamién presentó los programes de radio y televisión, incluyida unu con Susana Estrada, onde analizó la educación sexual na España de la década de 1980. Hasta la so muerte, tenía un pisu na cai Velázquez de Madrid.

## Obres
### Ficción
* *La vida sale al alcuentru* (1955)
* *La Muerte Ta nel Camín (1956) 
* *Sesta galería* (1962)
* *Réquiem a cinco voces* (1963)
* *Tierra Brava* (1966)
* *Un chabolu en Bilbao*
* *Los cures comunistes*
* *Nación de rapazos* (1973)
* *Muerte a los cures* (1974)
* *Ciertu golor a podre* (1979)
* *Dolce indeseables* (1982)
* *El rollu de los mios padres* (1982)
* *El faru de barloventu* (1983)
* *Un tal Marcos* (1984)
* *The boys' war* (1984)
* *El mio nietu Jaime* (1985)
* *Fala'l mio vieyu* (1986, [[Premiu Gran Angular]])
* *Beatriz, un casu estreme* (1987)
* *Trés primos ente sí* (1988)
* *Ganímedes en Manhattan* (1988)
* *Diba pa figura* (1991)
* *Llámome Tolo* (1994)

=== Non ficción ===
* *Un sexu llamao débil* (1973)
* *Destín: Dios*
* *¡En marcha, cristianos!*
* *Llistos pa resucitar*
* *Yo, Ignacio de Loyola'' (1989)

## Referencies

## Bibliografía
* 
* 
*
José Luis Piquero

**José Luis Piquero**  ye un escritor y poeta asturianu. Foi codireutor de la revista *Escrito en el agua*.

## Publicaciones
* *Poetas de los noventa* (1991)
* *[[Les Noticies]]* (selmanariu)
* *Las ruinas* (Versus, Mieres, 1989)
* *El buen discípulo* (1992)
* *Cazador de autógrafos* (1994)
* *Monstruos perfectos* (1997)
* *Autopsia* (2004)
* *El fin de semana perdido* (2009)

## Premios
* Premiu Asturies Xoven de Poesía en 1993
* Finalista del Premiu Nacional de la Crítica. 
* Premiu Ojo Crítico de Radio Nacional d'España 
* Premiu de la Crítica d'Asturies.

## Traducciones
Tradució una trentena de llibros, incluyendo obres de Joseph Conrad, John Steinbeck, Tennessee Williams, Erskine Caldwell o Arthur Miller.

## Referencies

## Enllaces esternos
José Luis Rendueles

**Jose Luis Rendueles**  ye un escritor asturianu. 

## Biografía
Foi unu de los fundadores del grupu poéticu Cartafueyu, y tamién l'editor del fanzine *Parsifal*, dedicáu a la lliteratura fantástica, ente 1990 y 1995, nel que publicaríen los sos primeros rellatos autores como Ricardo Menéndez Salmón, Félix J. Palma o Rodolfo Martínez.

Ganó'l premiu Asturies Nuevu de Poesía del añu 1995 col llibru *Momentos Acutaos*, un poemariu primerizu y qu'amosaba una voz inda non asitiada, pero que-y dexó participar n'antoloxíes como “10 menos 30” de Luis Antonio de Villena.

Darréu, publicaría'l llibru de rellatos *Hestories de Contorna*, una escoyeta heteroxénea, que bazcuya ente la fantasía, la recreación de lleendes populares y un realismu descarnáu.

El so siguiente llibru en castellán, el poemariu *Ultraxes*, amosaba un mayor maduror, pero foi un llibru que pasó desapercibíu.

La so obra posterior paez desenvolvese puramente en llingua asturiana, con un fuerte apegu a la tierra.

## Obra en castellán
;Poesía
**Momentos acutaos* (1996), premiu Asturies Nuevu de Poesía 1995
**Ultraxes* (1999)

;Narrativa
**Hestories de Contorna* (1998), premiu Asturies Nuevu 1997

## Obra n'asturianu
;Poesía 
**La casería* (2002), premiu Xuan María Acebal
**Albentestate* (2003), Premiu Fernán Coronas de poesía
**Cabudañu* (2006)
**Ferruñu* (2007)

;Narrativa
**Cuentos chinos* (2001)
* *Los meyores cuentos del mundu y otres proses mongoles* (2007)

## Referencies

## Enllaces esternos
* Sobre Histories de Contorna
* Sobre'l fanzine Parsifal
José Luis Tinturé Miranda

**José Luis Tinturé Miranda** foi un médicu asturianu especializáu en ciruxía y traumatoloxía.

## Biografía
Fíu de Tomás Tinturé Matamoros y María Luisa Miranda de Grau y Pérez-Herce, nació en Xixón el 15 d'abril de 1915. Estudió'l bachilleratu nel Institutu Xovellanos de Xixón y llicencióse en Medicina y Ciruxía na Universidá de Valladolid en 1941. Más tarde realizó los estudios de Doctoráu en Madrid collaborando na Clínica Médica del Dr. Agustín Cañizu y col Dr. José Estella nel Hospital Clínicu de San Carlos.

En 1945 tornó a Xixón inscribiéndose nel Colexu Oficial de Médicos d'Asturies col númberu 603. En 1947 contrái matrimoniu con Erundina Eguren Rubio con quien tuvo siete fíos: José Luis, Tomás, Ana María, Juan Carlos, Enrique, Alejandro y María del Mar. Finó en Xixón el 1 de marzu de 1984.

## Oficiu
Una vegada terminaos los sos estudios de doctoráu en Madrid y los de posgráu col ciruxanu Rafael Vara López, empecipia la so carrera profesional en Xixón tantu na medicina pública como na privada. Na medicina pública foi ciruxanu del Seguru Obligatoriu d'Enfermedá (SOE) y traumatólogu de la Obra 18 de Julio y de la Caxa Nacional d'Accidentes de Trabayu. En payares de 1968 foi nomáu Xefe del Serviciu de Ciruxía Xeneral na Residencia Sanitaria "José Gómez Sabugo" de Xixón (Hospital de Cabueñes), cargu que compatibilizó cola so actividá na medicina privada que desenvolvía nel Sanatoriu Cuadonga y nel Hospital de Begoña.

Magar la so intensa actividá profesional nunca abandonó la so formación calteniendo contactos con instituciones españoles (como l'Institutu Policlínico de Barcelona y l'Hospital de la Princesa de Madrid) y estranxeres. Igualmente foi miembru de delles sociedá médiques: Asociación Española de Ciruxanos, Societé Internationale de Chirugie, Sociedá española de Ciruxía Ortopédica y Traumatoloxía y Sociedá Española de Patoloxía Dixestiva, ente otres.

## Bibliografía
* Cabal González, Melquiades (1988). *100 médicos asturianos. 2ª serie.* Uviéu: IDEA: Conseyería d'Educación, Cultura y Deportes. pp. 464-471
* Fernández García, Joaquín; Fernández Alonso, Rodrigo (2007-2011). *Memoria histórica de la medicina asturiana: (apuntes biográficos)*. Uviéu: Colexu Oficial de Médicos d'Asturies. Tomu I, pp. 405-409

## Referencies

## Enllaces esternos
* Esquela publicada en ABC el 3 de marzu de 1984
José López-Cuervo Rodríguez

**Joseph Antonio López-Cuervo de Rodríguez**  foi un militar asturianu.

## Biografía
Fíu de Joseph López Cuervo de Merediz y de doña Bentura Rodríguez Morilla. Bautizáu na Parroquia de San Pedro Apóstol de La Pola Siero, Siero

Empezó la so carrera militar en 1808, cuando cuntaba 20 años, perteneció como soldáu distinguíu al reximientu de Caballería de Borbón. El 19 de xunetu d'esi añu participó na Batalla de Bailén. En febreru de 1809 ye nomáu cadete, pasando al Reximientu de Caballería del Rei, consiguiendo l'empléu de portaestandarte el 19 de marzu y d'alférez el primeru de xunetu d'esi mesmu añu. Participó na Batalla de Talavera el 27 y 28 de xunetu de 1809, onde cayó'l so caballu nuna cabiana recibiendo una contusión nel pechu. El 6 d'agostu topar nel ataque al El Puente del Arzobispo (Toledo), retirándose enfermu al Hospital de Trujillo por causa de les firíes sufiertes díes antes en Talavera.

En 1810 pasó col so Reximientu de Caballería del Rei dende la Real Isla de León al condáu de Borrina (Huelva) nel cual fixo la so campaña, participando nes aiciones de Villarrasa (28 d'agostu) y Trigueros (16 y 17 de setiembre). Pasó d'alférez a la Brigada de Carabineros Reales el 20 d'avientu de 1810. Participó na aición de Villanueva de Castillejos (Condáu de Borrina) el 29 de xineru de 1811 pola que-y consideró S.M. Beneméritu de la Patria por Real Orde 11 de febreru de 1811. Movimientos del Reximientu sobre'l Tajo y aición de Baza el 12 de mayu de 1812. El 30 de xineru de 1813 (a los 25 años) llogra'l grau de Teniente.

N'abril solicita un destín a Méxicu como Capitán de Dragones, onde tien familia, lo que nun se-y concede.

El 27 de mayu de 1816 concédese-y llicencia pa casóse con Doña Vicenta de Narváez y Porcell, fía de don José Manuel de Narváez y Chacón y de doña María Antonia Porcel y Muzarrieta, y tía del Xeneral Ramón María Narváez y Campos

Siguió de Teniente hasta'l 7 de marzu de 1819, fecha en que se-y expedir el retiru que solicitó alegando haber quedáu imposibilitáu pa siguir na Carrera Militar por resultes de la Batalla de Talavera (1809). En 1831 yera Teniente Coronel Graduáu retiráu y Visitador de propios y arbitrios de la provincia d'Estremadura.

## Bibliografía
* Heráldica y xenealoxía nel Reinu de Xaén. Andrés Nicás Moreno. Institutu d'Estudios Giennenses, 1997, PAG 99

## Referencies

## Enllaces esternos
* Brigada de Carabineros Reales:
José Manuel Campa

**José Manuel Campa Fernández**  ye un economista español.

## Biografía
Ye llicenciáu en Derechu y en Ciencies Económiques pola Universidá d'Uviéu y doctoráu na Universidá de Harvard.

Foi secretariu d'Estáu d'Economía nel Ministeriu d'Economía y Facienda d'España dende'l 14 de mayu de 2009 hasta'l 23 d'avientu de 2011.

Hasta la fecha del so nomamientu como secretariu d'Estáu, yera profesor de finances y direutor d'investigación del IESE Business School de la Universidá de Navarra, cargu que dexó temporalmente. Foi Consultor del Bancu Mundial, del Fondu Monetariu Internacional, del Bancu Interamericano de Desenvolvimientu, del Bancu de la Reserva Federal de Nueva York, del Bancu de Pagos Internacionales de Basilea, de la Comisión Europea y del Serviciu d'Estudios del Bancu d'España.

Tamién exerció como profesor na Universidá de Harvard, na Universidá de Columbia, na Stern School of Business, y na Universidá Complutense de Madrid. Foi *Research Associate* nel National Bureau of Economic Research, y *Research Fellow* nel Center for Economic Policy Research. Tamién exerció como peritu empresarial pa la xusticia española, la Corte Española d'Arbitraxe, y les Cortes internacionales d'Arbitraxe de París, Xinebra, Nueva York y Holanda.

Foi miembru del grupu d'espertos de la Comisión Europea pal informe sobre reformes estructurales en banca (Informe Liikanen).

En 2014 foi nomáu direutor de Rellaciones con Inversores y Analistes del Banco Santander. Sigue dando clases nel IESE Business School como profesor collaborador esternu.

## Referencies

## Enllaces esternos
:*Esti artículu incorpora [http://www.meh.es/es-ES/El%20Ministerio/Organigrama/CVs/Paginas/Secretaria%20de%20Estáu%20de%20Economia.aspx testos del portal] del [[Ministeriu d'Economía y Facienda (España, 2004-2011)|Ministeriu d'Economía y Facienda d'España]] que [https://web.archive.org/web/20100618174413/http://www.meh.es/es-ES/Paginas/Avisu%20llegal.aspx autoriza la reproducción total o parcial de los conteníos del Portal, siempres que se cite espresamente'l so orixe].*
José Longoria Carbajal

**José González Longoria Carbajal**  foi un médicu, filósofu y políticu español.

## Biografía
Dempués de cursar Filosofía na Universidá d'Uviéu, empecipió na Universidá Central la carrera de medicina, de la cual llicencióse en Santiago y, pocu dempués, pasó a exercela en Grau como médicu titular. El so gran amigu, el marqués de Gastañaga, que conocía les aptitúes médiques y polítiques de Longoria, consiguió traelo a Uviéu, onde exerció unes y otres con gran celebridá: les primeres, como tocólogu; les segundes, como conservador.

Foi caballeru gran cruz de la Orde d'Isabel la Católica, caballeru de la Orde de Carlos III y tenía la cruz del Méritu Militar blanca de segunda clase, y la cruz de la Orde Civil de la Beneficencia; xefe cimeru honorariu d'alministración civil, prediente de la Cruz Bermeya, comisariu regio-presidente del conseyu provincial d'agricultura, industria y comerciu; sociu honorariu de dellos institutos y academia médiques, Doctor Honoris Causa de la Universidá de Filadelfia, diputáu provincial nel periodu 1878-79 (cargu qu'arrenunció). Perteneció venti años a la corporación municipal d'Uviéu, de la cual foi alcalde-presidente mientres más de quince, talmente que, cuando'l 1ᵘ de xunetu de 1895 fíxose cargu de l'alcaldía, yera yá la décima vegada qu'exercía esa designación.

Mientres el so mandatu realizáronse distintes obres, tales como l'apertura y urbanización de les cais de Campumanes, Uría, Fruela y la plaza que lleva'l so nome; la construcción de los mercaos cubiertos nes places del 19 d'ochobre y del Progresu, los sumíos mercaos de ganaos y mataderu de San Llázaro, el campusantu del Salvador, edificios pa escueles, llavaderos, el teatru Campoamor, la reorganización de los servicios de llimpieza y de quemes, la creación de la Casa de Socorru, la organización d'una bona banda municipal de música, el embellecimiento del Campu de San Francisco nel qu'instaló fontes y el desapaecíu llagu qu'hubo onde l'actual estanque, según otres numberoses obres.

So la so alcaldía, encargar a Pérez de la Sala el proyeutu de conducción d'agües de los manantiales de Boo, Ules, Lillo y Fitoria, y pa conmemorar la conclusión d'esta trayida, construyóse la Fuentona del Bombé, na que fueron grabaos los nomes d'aquellos manantiales y na que tamién asitió'l conceyu una llábana de más de dos metros con esta inscripción, sumida fai yá munchos años: "inauguróse solemnemente esta obra y fueron bendicíes les agües pol ilustrísimo señor obispu, siendo alcalde don José Longoria Carbajal en 21 de setiembre de 1875".

En Villafría tenía Longoria una magnífica finca y residencia. Ellí caltiénse la capiya en que'l so frontispiciu puede lleese en lletres de fierro: "Capiya de San José - Fíxose por cuenta de don José Longoria Carbajal. Añu de 1872". Naquella finca recibió a la infanta Dª Isabel, hermana d'Alfonso XII, rei al que tamién rellenó les dos vegaes que tuvo n'Uviéu.

Longoria foi soterráu na so capiya de Villafría. Nel Conceyu d'Uviéu caltién el so semeya.

## Referencies
José Manuel Fernández Nieves

**José Manuel Fernández Nieves**  ye un ex-futbolista y exentrenador español. Como xugador desempeñar na posición de porteru. 

## Trayeutoria
### Como xugador
Desenvolvió casi tola so carrera nel Real Zaragoza onde permaneció mientres catorce temporaes siguíes, en fichándolo del U. P. Llangréu, club nel que foi formáu como futbolista y col que fixo'l so debú en Segunda División d'España en 1967. Ye dempués de Yarza, el futbolista que más temporaes vistió la camiseta del Zaragoza, en total tuvo catorce temporaes defendiendo la portería zaragocista. En 1981 dexó l'equipu blancucu, anque siguió xugando trés años nel C. D. Binéfar.

### Como entrenador
En colgando les botes tuvo venceyáu al fútbol base del Real Zaragoza trabayando na organigrama téunicu de la Ciudá Deportiva, como primer entrenador, amás de como ayudante y entrenador de porteros dende los esquiles al primer equipu. Llegó a dirixir dellos partíos del filial, amás d'un partíu como entrenador interín nel primer equipu tres la destitución de Víctor Fernández.

Dempués de la so etapa como entrenador paso a formar parte de la secretaría téunica del equipu blancucu.

## Clubes
### Como xugador

### Como entrenador

## Enllaces esternos
* Ficha como xugador en BDFutbol
* Ficha como entrenador en BDFutbol

## Referencies

## Enllaces esternos
José Manuel Gómez Ondina

**José Manuel Gómez Ondina** , conocíu nel mundu del fútbol como **Ondina**, ye un .

## Trayectoria

## Referencies

## Enllaces esternos
José Manuel Rivero

**José Manuel Rivero Iglesias**  ye un inxenieru industrial y políticu español. Foi escoyíu Diputáu de la Xunta Xeneral del Principáu tres les eleiciones celebraes el 22 de mayu de 2011 y darréu foi nomáu Conseyeru d'Economía y Emplegu del Gobiernu d'Asturies na so VIII llexislatura.

## Formación y trayeutoria
Estudió nel Colexu de la Inmaculada (Xixón) cola promoción de 1985 enantes d'ingresar na universidá y cursar inxeniería industrial.

Primeramente al so pasu a la política trabayó nos departamentos de Secretaría Xeneral Téunica, Planificación Estratéxica, Trading y Proyeutos ya Inversiones de HC Energía. Foi Conseyeru d'Economía y Emplegu del Gobiernu d'Asturies na VIII llexislatura, cargu del que tomó posesión el 18 de xunetu de 2011.

## Referencies

## Enllaces esternos
*
José Manuel Trelles Villademoros

**José Manuel Trelles Villademoros**  foi un historiador y xenealoxista asturianu.

Dexó escrites dos obres:
* Asturies ilustrada: primitivu orixe de la nobleza d'España, la so antigüedá, clases y diferencies, cola descendencia sucessiva de les principales families del Reyno, 3 volúmenes publicaos en Madrid ente 1736 y 1739.
* Hestoria chronológica y xenealóxica del primitivu orixe de la nobleza d'España, la so antigüedá, clases y diferencies, con sucessiones siguíes de les principales families del Reyno, y cola ilustración del Principáu d'Asturies, 8 volúmenes, Madrid, 1760.

Ganóse la crítica del ilustráu jerónimo frai Juan de Valenzuela polos sos errores y bocayón nacionalismu, y n'ocasiones foi calificáu de crédulo por dar como bones fontes non demasiáu fiables.

## Referencies
José María Cabrera Menéndez

**José María Cabrera Menéndez** , conocíu como **Menéndez**, ye un ex-futbolista español. Ocupaba la demarcación de llateral esquierdu, y n'ocasiones, la d'interior esquierdu.

## Trayeutoria
Menéndez empecipiar nos xuveniles del Real Sporting de Xixón, d'onde pasó a diversos equipos, militando siempres en Tercer División: Real Avilés Industrial C. F., C. D. San Martín y U. P. Llangréu.

Tres una estancia nel C. F. Lorca Deportiva, torna al Real Avilés pa xugar en Segunda B, y de ende da'l saltu al Albacete Balompié, equipu nel qu'ufiertó los sos meyores años de fútbol y convirtióse nuna pieza indispensable, viviendo los dos ascensos consecutivos del equipu, y la primer etapa en Primer División de la entidá al completu. 

Tres la temporada 93-94, Menéndez y l'Alba nun se ponen d'alcuerdu pa la so renovación y el xugador acepta la ufierta del Real Betis, nel que militaría dos temporaes, pa volver darréu al Albacete mientres otros dos campañes, militando'l club manchegu en Segunda División, antes de dar per atayada la so carrera deportiva.

## Referencies

## Enllaces esternos
José María Celleruelo

**José María Celleruelo y Poviones**  foi un abogáu, periodista y políticu asturianu, ministru de Gracia y Xusticia mientres el reináu d'Alfonso XIII.

## Biografía
Nació en Siero en 1840. Amigu d'Emilio Castelar, la so carrera política empecipiar mientres la I República militando nel Partíu Republicanu Posibilista, dende onde algamaría a ocupar los cargos de gobernador civil de Segovia, Almería y Alicante y el de subsecretariu de Gobernación.

Diputáu nel Congresu al resultar escoyíu pola circunscripción de Lérida nes eleiciones de 1881, nos socesivos procesos eleutorales celebraos ente 1884 y 1907 volverá llograr escañu, pero yá per Uviéu nuna primer fase, representando a los posibilistas de Castelar y dende 1896 como militante del Partíu Lliberal. Darréu, en 1910, pasa al Senáu en calidá de senador vitaliciu.

Celleruelo, que foi ministru de Gracia y Xusticia ente'l 10 de xunu y el 6 de xunetu de 1906 nun gabinete presidíu por Segismundo Moret, finó'l 4 d'avientu de 1911.

Como periodista foi direutor de *[[El Globo (periódicu)|El Globo]]*.

## Ver tamién
* Primer Gobiernu de Segismundo Moret (1905-1906)

## Bibliografía
* 
* 
* 

## Referencies

## Enllaces esternos
José Manuel Palacio

**José Manuel Palacio Álvarez**  foi un políticu español, alcalde de Xixón ente 1979 y 1987.

## Biografía
Nacíu en L'Habana (Cuba) pero fíu de padres xixoneses, treslladar a vivir a Xixón a los dos años d'edá. Desenvolvió la so actividá profesional nel ámbitu de la banca. La so actividá política empieza en 1963 como representante sindical, y darréu como conceyal nel conceyu de Xixón dende 1970. En 1977, como miembru del PSOE, apuerta al Congresu de los Diputaos, formando parte de les Cortes Constituyentes.

Ocupa la conseyería de Tresporte nel Gobiernu preautonómicu d'Asturies hasta qu'en 1979 ye escoyíu alcalde de Xixón nes eleiciones municipales celebraes aquel añu. Anueva'l so mandatu, con mayoría absoluta, en 1983. En 1987 abandona'l PSOE por discrepancies coles resultancies de l'asamblea del partíu celebrada na Universidá Llaboral de Xixón na cual apruébase designar candidatu a les eleiciones d'aquel añu a Vicente Álvarez Areces. Palacio funda y encabeza la candidatura independiente Unidá Xixonesa, presentándose a l'alcaldía de Xixón en 1991 y siendo conceyal hasta les eleiciones de 1995.

Finó en Xixón, víctima d'un cáncer de pulmón diagnosticáu diez díes antes, nun pisu compartíu cola so hermana'l 28 de setiembre de 2005. Yera solteru y nun tenía fíos.

Coincidiendo col primer aniversariu del so fallecimientu afayó un monolitu na so memoria asitiáu nel Parque de los Periconos, una de les grandes obres realizaes mientres el so mandatu como alcalde de Xixón.

## Referencies

## Enllaces esternos
José María Fernández Buelta

**José María Fernández Buelta**  foi un periodista y arqueólogu asturianu. El so más reconocíu trabayu foi la so collaboración na reconstrucción de la Cámara Santa de la Catedral d'Uviéu.

## Biografía
Estudió llatín y humanidaes en Valdediós y derechu na Universidá d'Uviéu. Yá dende la so mocedá aficionar al periodismu y l'arqueoloxía. Foi redactor del diariu Región d'Uviéu y collaboró n'ABC y Blanco y Negru. Formó parte del conseyu de redaición d'El Carbayón y La Voz de Asturias, pa trabayar dempués en La Nueva España. Foi amás un espertu nel arte de la fotografía, lo que lu sirvió como ayuda pa les sos investigaciones arqueolóxiques. 

En collaboración con Víctor Hevia, foi unu de los personaxes clave na reconstrucción de la Cámara Santa de la Catedral d'Uviéu tres la so voladura na Revolución d'Asturies de 1934 y el impulsor de la creación del Xardín de los Reis Caudiellos xunto a la Catedral pa conmemorar los actos del milenariu d'Alfonso II. Ente les sos campañes, destaca la que llevó a cabu pa recuperar el Monesteriu de San Vicente ya instalar nél el Muséu Arqueolóxicu. Tamién proyeutó convertir l'antiguu Hospiciu en muséu etnográficu, pero la Diputación Provincial arrenunció al convertise nel Hotel Reconquista.

Tamién realizó importantes escavaciones arqueolóxiques n'Uviéu, afayando importantes muertes del nucleu fundacional de la ciudá y en 1932 el cachu que faltaba de l'ara fundacional de Santa María del Naranco. Tamién destacó pola so escoyeta de testimonios cinematográficos de personaxes de la dómina, como Alejandro Casona o Sabino Álvarez Gendín. 

El Conceyu d'Uviéu homenaxó a José María Fernández Buelta dándo-y el so nome a una cai de la ciudá'l 15 de marzu de 1988.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Enciclopedia d'Uviéu: José María Fernández Buelta
José María Martínez Cachero

**José María Martínez Cachero**  foi un catedráticu de lliteratura y críticu lliterariu español. 

## Vida
José María Martínez Cachero nació y morrió n'Uviéu, de que la so Universidá foi primeru alumnu (llicencióse en Filoloxía Románica en 1945), dempués profesor ayudante, profesor axuntu y finalmente caderalgu (a partir de 1965 hasta la so xubilación forzosa en 1989, anque siguiera dellos años más como profesor eméritu).
Como tantos otros catedráticos d'Universidá, antes habíalo sío d'Enseñanza Media: precisamente nel Institutu Xovellanos de Xixón, ente 1960 y 1965. Nos años 1968 y 1970 foi profesor visitante nes Universidaes de Tennessee y de Nuevu Méxicu nos EEXX. Na Universidá d'Uviéu encargar del Serviciu de Publicaciones y tamién foi secretariu de la revista *Archivum*, de la Facultá de Filosofía y Lletres.

Foi xuráu en diversos premios lliterarios, destacando nueve años del Premiu Príncipe d'Asturies de les Lletres. Foi miembru numerario del Real Institutu d'Estudios Asturianos y Correspondiente de la Real Academia Española.

A títulu póstumu, el 7 de setiembre de 2010 foi-y concedida la Medaya d'Oru d'Asturies.

## Críticu lliterariu
Martínez Cachero cultivó tanto la crítica lliteraria periodística o d'actualidá como la crítica universitaria o d'investigación.
Dedicóse, fundamentalmente, a tres campo d'investigación:
1. Clarín y la novela realista española del sieglu XIX.
2. La crítica y los críticos lliterarios d'España.
3. La novela española a partir de 1939.
Otros autores y temes del so interés fueron Azorín y la Xeneración del 98 y la poesía española de posguerra. Ye tamién autor d'un llibru d'alcordances y memories lliteraries *Primero que el tiempu muerra nos nuesos brazos* (Llibros del pexe, 2002).

## Obres (selección)
* 

* 

* 

* *Menéndez Pelayo y Asturies*. Uviéu, IDEA, 1957.
* *Les noveles de Azorín*. Madrid, Ínsula, 1960.
* *Andrés González-Blanco: Una vida pa la lliteratura*. Uviéu, IDEA, 1963.
* *Les pallabres y los díes de Leopoldo Alas. Miscelánea d'estudios sobre "Clarín"*. Uviéu, IDEA, 1984.
* *Historia de la lliteratura española*. Lleón, Everest, 1993-1995, 3 volúmenes (Vol. III, Sieglos XIX y XX debíos a José María Martínez Cachero)
* 
* 
* 

* 

* 

## Referencies

## Enllaces esternos
* José Mª Martínez Cachero, Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes
* Sociedá de Lliteratura Española del Sieglu XIX
José María Montoto López-Vigil

**José María Montoto López Vigil**  foi un xurisconsultu, abogáu y escritor que vivió en Sevilla nel sieglu XIX.

## Biografía
Nacíu n'Asturies, treslladar a vivir a Sevilla siendo pequeñu, al morrer el so padre, Pedro Montoto Blanco. En Sevilla vivió col so y madre, Josefa López-Vigil Pando, los sos hermanos y el so tíu, el canónigu don Luis López-Vigil y Pando. Estudió Derechu na Universidá de Sevilla, llicenciándose'l 23 de xunetu de 1841. Especializóse y consideróse-y una autoridá n'investigación histórica y xurídica.

Amás de dellos trabayos en opúsculos sobre materies de Derechu, la so obra más conocida ye *Hestoria de don [[Pedro I el Xusticieru|Pedro I de Castiella]]*, que llogró bien bona crítica.

Políticamente, simpatizaba col carlismu. Fundó'l periódicu "El Desengañu" en 1870, que tuvo una vida curtia. 

Utilizó'l pseudónimu de Osén Fueya Fréngole. 

Casóse con María de los Ángeles Rautenstrauch y Giovanelli, cola que tuvo trés fíos, María Teresa (1849-1905), Luis (1851-1929) y Carlos, primero que la so esposa morriera de roxura en 1854. 

Ta soterráu na ilesia de San Bartolomé.

## Referencies

## Bibliografía
* Montoto López Vigil, José María, *Hestoria de don Pedro I de Castiella*. Sevilla: Editorial Ibérica, 1845.

## Enllaces esternos
* Reseña biográfica en www.vivirasturias.com
José María Díez-Alegría

**José María Díez-Alegría Gutiérrez**  foi un sacerdote y teólogu ex&nbsp;xesuita español, perteneciente a l'Asociación de Teólogos Xuan XXIII.

## Notes biográfiques y académiques
Nació en Xixón, Principáu d'Asturies, onde'l so padre yera direutor de la sucursal del Bancu d'España.

Hermanu de los militares Luis Díez-Alegría Gutiérrez y Manuel Díez-Alegría. Fíu de Manuel Díez-Alegría García y de María Gutiérrez de la Gándara.

En 1930 ingresó na Compañía de Xesús y ordenóse sacerdote en 1943. Llicencióse en Teoloxía y se doctoró en Filosofía y Derechu. Foi profesor d'ética na Universidá de Madrid dende 1955 hasta 1961. Depués foi profesor de Doctrina Social de la Ilesia na Pontificia Universidá Gregoriana de Roma hasta 1972. Tres la publicación del so llibru *Yo creo na esperanza*, se exclaustró de la Compañía de Xesús, y foise a vivir al Pozo del Tío Raimundo, xunto col Padre Llanos.

Moraba –por una disposición especial del Padre Arrupe– nel colexu de los xesuites d'Alcalá de Henares.

Morrió en Madrid la madrugada del 25 de xunu de 2010 a la edá de 98 años.

## Reconocencies y distinciones
* Por Real Decretu 1671/2007, de 7 d'avientu, concedióse-y la Medaya al Méritu nel Trabayu, na so categoría d'Oru.
* Fíu predilectu de Xixón.

## Ver tamién
* Enrique Miret Madalena 
* Juan José Tamayo

## Referencies

## Enllaces esternos
* Entrevista a José María Díez-Alegría en ''Redes Cristianes''
* Pedro Miguel Lamet, ''Díez-Alegría, un xesuita ensin papeles'', ed. Temas de Hoy, Madrid, 2005
José María Pérez López

**José María Pérez López** , conocíu como **Josechu**, ye un políticu español, actual diputáu na Xunta Xeneral del Principáu d'Asturies y candidatu a l'alcaldía de Xixón pol PSOE.

## Biografía
José María Pérez nació en Ḷḷuarca, una llocalidá del conceyu de Valdés nel occidente asturianu. Nengún de los sos antepasaos familiares fueron militantes de dalgún partíu políticu, sicasí a finales de la década de 1980 afiliar a Mocedaes Socialistes en Xixón, na dómina en que Tini Areces yera l'alcalde de la ciudá.

Darréu, ente 1999 y 2011, mientres los mandatos en que Paz Fernández Felgueroso foi alcaldesa de Xixón, formó parte del grupu municipal socialista como conceyal, encargándose d'aspeutos rellacionaos cola implantación de les TIC y el desenvolvimientu del Parque Científicu y Teunolóxicu, que creció nesta etapa hasta superar los más de 2.000 trabayadores y estendese a un nuevu enclave na zona del INTRA asitiada frente a agullar de la Escuela Politéunica d'Inxeniería. Ye nesta etapa na que tamién se pon en marcha la *Tarxeta Ciudadana de Xixón*, elementu d'identificación y pagu pa tolos servicios públicos municipales, tanto presenciales como al traviés d'Internet.

Simultáneamente, ente 2003 y 2011 foi responsable del área de turismu municipal exerciendo como Presidente de la Sociedá Mista de Turismu. Nesa dómina consolidóse'l crecedera turística de Xixón y desenvolviéronse nueves llinies de trabayu pa reforzar l'allugamientu de la ciudá como destín turísticu nacional. Ente estes aiciones cabo destacar la creación y desenvolvimientu de la marca turística y de ciudá "Xixón, Asturies con sal" que foi creada pa reforzar la vinculación turística ente la ciudá y la rexón.

El 30 de xineru de 2012 l'entós presidente del Principáu Francisco Álvarez Cascos, de Foro Asturies, tres menos de seis meses nel gobiernu, adelantró la convocatoria d'eleiciones al día 25 de marzu d'esi mesmu añu. Josechu foi escoyíu entós pola Federación Socialista Asturiana como númberu 4 pola circunscripción central, llogrando tres les mesmes un puestu de diputáu na Xunta Xeneral del Principáu d'Asturies nel que se caltendría hasta'l 24 de mayu de 2015 que remató'l ciclu de cuatro años que s'empecipió coles eleiciones municipales de 2011, yá que Asturies nun tien un estatus especial como'l que rixe n'otres comunidaes.

El día 6 d'ochobre de 2014, n'axuntando los avales necesarios pa presentase a unes eleiciones primaries que tendríen llugar na ciudá trece díes dempués, convirtióse oficialmente nel candidatu a l'alcaldía del Conceyu de Xixón, pos l'otru candidatu nun llogró algamar el númberu mínimu d'avales esixíos pa ponder allegar a la eleición.

El día 24 de mayu de 2015, José María Pérez consiguiría 7 conceyales, perdiendo'l PSOE les eleiciones municipales en Xixón frente a Carmen Moriyón, de Foro Asturies. Esta convertiríase na primer derrota eleutoral del PSOE nunes eleiciones municipales na ciudá. Nes selmanes siguientes José María Pérez intentaría algamar un alcuerdu con otres fuercies d'esquierda de Xixón pa ser escoyíu alcalde pero fracasaría nel so enfotu y el 13 de xunu Carmen Moriyón sería reelixida alcaldesa de la ciudá.

## Referencies
José María Saro Posada

**José María Saro Posada**  foi un diplomáticu español.

## Biografía
**J.M. Saro Posada** realizó los primeros estudios nel Colexu de La Encarnación en Llanes y en 1924 llicencióse en Derechu pola Universidá d'Uviéu. Tres los estudios na Escuela Diplomática, el so primer destín foi Istambul (Turquía), en 1930. Darréu, hasta 1940, foi cónsul en Lisboa (Portugal), fecha na que s'incorporó a la Escuela Diplomática en Madrid como Profesor de Derechu Consular. En 1947 incorporóse como cónsul axuntu al Consuláu d'España en Buenos Aires (Arxentina), siendo embaxador Manuel Aznar Zubigaray. En 1953 volvió a Portugal, esta vegada como Cónsul Xeneral en Porto. Ente 1957 y 1959 volvió al Ministeriu d'Asuntos Esteriores en Madrid y en 1959 foi nomáu Embaxador d'España en Monrovia (Liberia). Ente 1962 y 1964 foi Cónsul Xeneral en Caraques (Venezuela) y ente 1964 y 1970 Cónsul Xeneral en Zürich (Suiza). En 1970 foi nomáu Embaxador d'España en Dublín (Irlanda), permaneciendo nel puestu dos años. En 1972 treslladar de nuevu a Lisboa como Cónsul Xeneral, onde se xubiló en 1974 en viviendo nesta ciudá la Revolución de los Claveles.

J.M. Saro Posada foi repitíes vegaes vocal del Tribunal d'Oposiciones na Carrera Diplomática, según Delegáu del Interventor Xeneral de l'Alministración del Estáu nel Ministeriu d'Asuntos Esteriores, y Vocal de la Comisión Interministerial pa la redaición d'un Proyeutu de Llei y Reglamentu relativu al serviciu militar d'españoles nel estranxeru, ente otros cargos. 

La so esposa, Julia Apostolides Georgiades (1897-1977), yera natural d'Atenes (Grecia). Casar en 1934 en Lisboa y tuvieron una fía, Felicia.

## Distinciones
* Gran cruz de la Orde del Méritu Civil
* Gran cruz de la Orde d'Isabel la Católica (1975)
* Cruz de la Orde de Cristu de Portugal.

## Referencies
José María Secades del Rivero

**José María Secades y del Rivero Díaz d'Argüelles y Hevia**  foi un políticu español, que desenvolvió'l so trabayu na alministración pública, algamando na mesma'l puestu de Direición Xeneral de Rentes Director Xeneral de Rentes. Nos gobiernos de la de la rexencia de María Cristina en nome de la futura reina Sabela II foi nomáu ministru de Facienda mientres un curtiu periodu en 1840, en tantu terminaba d'apostase la rexencia ente reinar gobernadora y Espartero. Tamién lo foi coles mesmes y de manera interina de Gracia y Xusticia y de Gobernación. Dempués, foi escoyíu diputáu en 1841.

## Referencies

*Ficha en *xtec.es*.
*Ministros de Facienda, Ministeriu de Facienda, páxs. 162.
*[Ficha nel Congresu de los Diputaos](http://www.congreso.es/portal/page/portal/Congreso/Congreso/SDocum/ArchCon/SDHistoDipu/SDIndHistDip?_piref73_1340024_73_1340023_1340023.next_page=/wc/servidorCGI&CMD=VERLST&BASE=DIPH&FMT=DIPHXLDA.fmt&DOCS=1-25&DOCORDER=FIFO&OPDEF=Y&QUERY=(107840).NDIP.).
*Estractos d'espedientes de la Orde de Carlos III.
José Ramón Cuervo-Arango

**José Ramón Cuervo-Arango Martínez**  ye un médicu y fotógrafu español.

## Biografía
Nació en Xixón onde realizó los sos estudios primariu y secundariu, nel Colexu de la Inmaculada. En 1965 treslladar a Salamanca pa estudiar Medicina. A partir de los años setenta, mientres realizaba los sos estudios d'especialización médica en Murcia, Uviéu y Santander, empezó a interesase pola fotografía y adulces empezó a amosar un interés creativu na mesma. En 1980 conoció a Aaron Siskind en Barcelona, lo que coincidió cola decisión d'esponer los sos trabayos fotográficos. 

Mientres la década de los ochenta intensifica la so actividá fotográfica: entra a formar parte del equipu de la revista PhotoVision, participa nos Alcuentros de Arles, viende la so obra a instituciones como la Biblioteca Nacional de Francia y la FNAC. La so obra apaez en diverses publicaciones como Nueva Lente o Arte Fotográfico y ye espuesta en múltiples espacios. El IVAM tien obra so, según el Museo Xovellanos de Xixón y el Muséu de Belles Artes d'Asturies. 

La so obra foi publicada en diverses ocasiones: en 1987 el Muséu de Belles Artes d'Asturies realizó una publicación sobre una esposición y en 1998 apaeció'l so llibru "Fotografíes : 7 marzu-12 abril 1998" y en 2003 "Al otru llau del espeyu". En 2009 foi premiáu nel XL Certame Nacional d'Arte de Ḷḷuarca. De resultes realizóse una esposición itinerante de la so obra tres siete años ensin esponer, según una publicación.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Biografía nel Muséu Virtual d'Asturies
José Ramón Herrero Merediz

**José Ramón Herrero Merediz**  foi un políticu y abogáu español.

## Biografía
En 1956 con 25 años entra en contautu en París col Partíu Comunista d'España y solicita el so ingresu'l mesmu añu. Exerz una activa y clandestina vida política pola que ye deteníu n'España en 1960. Ye condergáu so los términos de rebelión militar por un Tribunal castrense a 14 años de prisión. En concediendo'l réxime franquista a los presos políticos, trés indultos de calter xeneral, dos polos nomamientos de dos nuevos Papes y un terceru por cuenta de los 25 años de paz, la so condena amenorgar de 14 a 7 años. 

En 1967 puede volver exercer como abogáu. Representa principalmente a trabayadores y a compañeros venceyaos al movimientu antifranquista. Sigue militando na direición del Partíu Comunista d'Asturies hasta que, siendo yá un partíu llegalizáu, solicita ser dau de baxa nel añu 1978. 

En 1982 el Partíu Socialista Obreru Español presénta-y como candidatu al Senáu per Asturies, onde sale escoyíu en socesives eleiciones mientres 14 años. Foi miembru del Parllamentu Européu, del Conseyu d'Europa, presidió la Comisión de Xusticia del Senáu que contribuyó a ellaborar el Códigu Penal de 1995, presidió les Comisiones de Suplicatorios nel casu de Carlos Barral o de dellos senadores con motivu del Casu Filesa.

Foi Presidente del Conseyu Social de la Universidá d'Uviéu ente 2004 y 2007.

## Referencies

## Enllaces esternos