Fucus vesiculosus

El  ye un alga marina atopada nes mariñes del mar del Norte, mar Bálticu (costa oeste), océanu Atlánticu y Pacíficu. Ye un alga bien variable. Pue crecer hasta 1 m de llargu y reconozse fácilmente poles visícules llenes de gas nitróxenu, en pares, a dambos llaos de la nervadura central.
*[[Ascophyllum nodosum]]* tamién tien visícules d'aire, pero nun tán en pares sinón en serie.

## Ciclu vital
Les grandes algues pardes tienen ciclos de vida asemeyaos. Nel maduror formen cuerpos reproductivos en conceptáculos asitiaos nel interior de receptáculos que se formen cerca de les puntes de les cañes. Nestos conceptáculos prodúcense oogonios y anteridios y dempués de la meiosis llibérense. Dempués de la fecundación, el zigotu desenvuélvese, instálase y crez pa formar la planta en forma d'esporófitu diploide.

La gran fase vexetativa ye diploide y gametofítica. La meiosis produzse mientres la formación de los gametos. Los óvulos fórmense nes plantes femenines en conceptáculos enllastraos nos receptáculos. Los espermatozoides y los óvulos son lliberaos de los conceptáculos. Una vegada fecundáu, el zigotu asítiase y crez hasta formar el nuevu gametofitu diploide.

## Distribución
La especie ye común especialmente nes mariñes protexíes dende los niveles medios mariñes a los baxos intermareales. Ye rara nes mariñes espuestes onde cualesquier espécime pueden ser curtiu, retrasáu na crecedera y ensin visícules de gas. Alcuéntrase nes mariñes atlántiques d'Europa: Mar Bálticu, Groenlandia, Azores, Islles Canaries y Madeira. Ye una de les algues más comunes de les mariñes de les Islles Britániques. Na mariña atlántica d'América del Norte dende la isla de Ellesmere y la badea de Hudson a Carolina del Norte.

## Usos médicos y nutricionales

*Fucus vesiculosus* ye una importante fonte de yodu, elementu descubiertu en 1812 y úsase pa tratar el bociu o gorxa (*gutteria* *struma)*, enfermedá de la glándula tiroidea debida al defeutu de dichu elementu. Na década de 1860 col usu del sargazu como estimulante tiroideu notóse que frenaba tamién la obesidá pola medría del metabolismu basal polo qu'amestóse-y a la llista de remedios pa la perda de pesu. 

Ye conocida por propiedaes anticelulítiques y antiobesidá. Ye d'usu alimenticiu en Xapón, usáu como aditivu y saborguizador en dellos productos. El *marranchu* inxérese como componente de tabletes o polvos como suplementu nutricional. Dacuando atópase como ***kelp***, pero ye otra alga de mar. Debe les sos propiedaes a dellos principios activos: acedu algínico, otros mucílagos: la fucoidina, la laminarina y diversos carotenoides (factores provitamínicos). Tien aceites esenciales y vitamines A, B1, C, Y y pequeñes cantidaes de B12; sales minerales, especialmente yodu, potasiu, bromu, sodiu, magnesiu, fierro, manganesu, cloru, fósforu, fucosa, azufre y siliciu; proteínes y lípidos. Utilízase'l balto de l'alga.

Ye encamentada pol Dr. Peter J. D'Acocoro nel so llibru "Los Grupos Sanguíneos y l'Alimentación" por contener fucosa unu de los elementos principales pa la producción del antíxenu del sangre del grupu 0 y por consiguiente tamién ye bona pal restu yá que el 0 ye donante universal. 

Coadyuva en dietes acutaes d'endelgazamientu. Los mucílagos ocupen l'estómagu, dando sensación d'enfastiu (absorbente capaz d'absorber 5 vegaes el so pesu n'agua, al llegar al estómagu, aumenta'l so volume y produz l'efectu saciante). Aumenta la masa fecal, ye un llaxante mecánicu.

Los constituyentes primarios químicos d'esta alga inclúin: mucílagu, algina, manitol, beta-carotenu, zeaxantina, yodu, bromu, potasiu, aceites volátiles, y munchos minerales.

## Taxonomía
*Fucus vesiculosus* describióse por Carlos Linneo 
## Referencies

## Enllaces esternos