open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Aniceto Esquivel Sáenz

**Aniceto Esquivel Sáenz**  foi un políticu costarricanu, Presidente de la República del 8 de mayu al 30 de xunetu de 1876.

## Biografía
Nació'l 18 d'abril de 1824 en Cartago (Costa Rica). Foi bautizáu col nome de Aniceto del Carmen. Los sos padres fueron Narciso Esquivel y Salazar y Úrsula Sáenz Ulloa. Casóse en San Xosé, Costa Rica, el 29 de febreru de 1856, con Ana Isaura Carazo Peralta, fía de Manuel José Carazo Bonilla y María Toribia Peralta y Echavarría. D'esti matrimoniu nacieron trece fíos: Julia, Jorge Adolfo, Matilde Adela (Sor María Caridá de Sion), Roberto, Paulina, Sara, Alfredo, Adriana, isaura, Aniceto y Rosa Esquivel Carazo.

## Estudios
Cursó estudios na Casa d'Enseñanza de Santu Tomás, onde se graduó como bachiller en Filosofía. Foi caderalgu de Llatinidá en Cartago en 1844. Darréu graduóse de Llicenciáu en lleis na Universidá de San Carlos de Guatemala.

## Actividaes privaes
Amás d'exercer el so oficiu en forma lliberal, dedicar a actividaes comerciales y bancaries con muncho ésitu. Foi unu de los fundadores y principales socios del Bancu de la Unión, güei Bancu de Costa Rica, qu'abrió les sos puertes en 1877.

## Cargos públicos
Foi xuez de facienda, xuez civil de primera instancia de San Xosé, maxistráu de la Corte Suprema de Xusticia, miembru de les Asamblees Constituyentes de 1859, 1870 y 1880, secretariu de Gobernación y carteres amiestes (1860-1863 y 1866-1868), Secretariu de Rellaciones Esteriores y carteres amiestes (1868-1869), conseyeru d'Estáu (1870-1872), diputáu por San Xosé (1872-1876 y 1884-1892) y por Puntarenas (1895-1896) y Presidente del Congresu Constitucional (1886-1889 y 1891).

## Presidente de la República
Nes eleiciones d'abril de 1876, feches a gustu y sabor del presidente Tomás Guardia Gutiérrez, Aniceto Esquivel Sáenz foi escoyíu por unanimidá como Presidente de la República pal periodu 1876-1880. Tomó posesión el 8 de mayu de 1876.

Adoptó una política de conciliación con al respective de Nicaragua y punxo fin a l'amenaza de guerra ente Costa Rica y esi país. Mientres el so gobiernu tamién s'afitó'l 1 de xineru como principiu del añu económicu, roblóse'l tratáu Guardia-Salazar con Guatemala y declaróse Beneméritu de la Patria al ex-presidente Tomás Guardia Gutiérrez.

Alloñóse fondamente del xeneral Guardia, que yera Comandante en xefe del exércitu, y el 30 de xunetu d'esi mesmu añu foi derrocáu por un golpe militar que dirixeron los xenerales Pedro y Pablo Quirós Jiménez y que llevó a la presidencia a Vicente Herrera Zeledón.

## Fallecimientu
Morrió en San Xosé, Costa Rica, el 22 d'ochobre de 1898.

L'escritor Jorge Francisco Sáenz Carbonell estudió la so alministración na obra *Los meses de Don Aniceto*, publicada en Costa Rica en 2001.

## Ver tamién
* Presidentes de Costa Rica

## Referencies

## Enllaces esternos
Edward Fenech Adami

**Eddie Fenech Adami**  ye un políticu maltés que foi primer ministru de Malta de 1987 a 1996 y de 1998 a 2004 y  presidente de Malta de 2004 a 2009.

## Biografía
Cursó los sos estudios na Universidá de Malta y llicencióse en Ciencies Económiques y doctoróse en Derechu. Miembru del Partíu Nacionalista de Malta, foi escoyíu per vegada primera pa la Cámara de Representantes en 1969. Trabayó como abogáu hasta 1981 y dirixó la revista Il-Poplu. Foi nomáu primer ministru en 1987 hasta 1996 y dempués dende 1998 a 2004. Defensor de la integración de Malta na Xunión Europea, convocó un referéndum en 2003 qu'aprobó la integración. Foi escoyíu presidente de la República en 4 d'abril de 2004. Casóse con Mary Sciberras y tuvieron cinco fíos John, Beppe, Michael, María y Luigi. 

Eddie Fenech Adami ye Miembru Honorariu de la Fundación Internacional Raoul Wallenberg.

## Referencies

## Enllaces esternos
Cleto González Víquez

**Cleto González Víquez**  foi un políticu, abogáu ya historiador costarricanu, presidente de Costa Rica de 1906 a 1910 y de 1928 a 1932. Los sos padres fueron Cleto González Pérez y Aurora Víquez Murillo. Casóse en San Xosé'l 12 de mayu de 1889 con Adela Herrán Bonilla (1861-1932). Foi declaráu Beneméritu de la Patria el 6 d'ochobre de 1944 pol Congresu de la Nación.

## Alministración González Viquez
Fízose una gran rede d'escueles y cañeríes mientres la so xestión. La delda pública aumentó, sicasí a finales de la primer década del sieglu XX Costa Rica cuntaba con un ferrocarril interoceánico, allumáu llétricu en munchos pueblos y caminos vecinales.

## Principales llogros de les sos alministraciones
* Conclúi'l ferrocarril al Pacíficu en 1910. 
* Dictóse la primer Llei de Ferrocarriles. 
* Amplióse'l Sistema de Cañeríes de San Xosé. 
* Construyó l'antiguu edificiu de la Biblioteca Nacional. 
* Reforzó los servicios municipales. 
* Creóse la cartera de Trabayu en 1928 y Previsión Social ya impulsóse la redaición d'un Códigu de Trabayu. 
* Creáronse les carteres d'Agricultura y Ganadería y el Serviciu Nacional d'Electricidá en 1928.
* Inauguró'l muelle de Puntarenas en 1928. 
* Creóse la Procuradoría Xeneral de la República. 
* Fundóse'l Patronatu Nacional de la Infancia. 
* Fundóse la Primer Empresa Nacional de Tresportes Aéreos en 1932. 
* Pavimentó les cais de San Xosé.

## Otros cargos públicos
* Alcalde de San Xosé.
* Secretariu de les Llegaciones de Costa Rica nos Estaos Xuníos (1885) y en Guatemala (1886).
* Subsecretariu de Rellaciones Esteriores y carteres amiestes (1886).
* Secretariu de Gobernación y carteres amiestes (1887-1888).
* Axente Confidencial de Costa Rica en Nicaragua (1889).
* Secretariu de Rellaciones Esteriores y carteres amiestes (1889).
* Diputáu por San Xosé (1892 y 1916-1917) y Vicepresidente del Congresu Constitucional (1892).
* Segundu Designáu a la Presidencia (1902-1906).
* Secretariu de Facienda y Comerciu (1902-1903).
* Presidente Municipal de San Xosé de (1904-1905 y 1922-1923).
* Miembru de la comisión redactora del proyeutu de Constitución de 1917.
* Conjuez de la Corte Suprema de Xusticia (1917-1920).
* Delegáu de Costa Rica y Presidente de la Conferencia Centroamericana de San Xosé (1920).
* Presidente del Colexu d'Abogaos.
* Presidente de la Xunta de Caridá de San Xosé.
* Presidente de l'Academia Costarricense de la Llingua.

## Obres
**San Xosé y los sos empiezos*. Publicáu na *Revista de Costa Rica*, añu 1920, vol. 2, núm. 2 (ochobre), páxs. 33-41 y núm. 3 (payares), páxs. 33-65. Reproducíu en: González Víquez, Cleto; Núñez, Francisco María; Tinoco, Luis Demetrio (1987). sos%20empiezos.pdf ''San Xosé y los sos empiezos: Documentos fundamentales: 1737-1987''. San Xosé (Costa Rica): Ministeriu de Cultura, Mocedá y Deportes, Comisión Nacional de Conmemoraciones. (Consultáu'l 15 de marzu de 2015).

## Referencies

## Bibliografía
*

## Enllaces esternos
Guido de Marco

**Guido de Marco**  foi un políticu maltés, presidente de la República mientres el periodu 1999-2004.

## Biografía
Cursó tolos sos estudios, incluyíos los universitarios, en Malta, llicenciándose en Filosofía, Filoloxía, Derechu y Económiques. Catedráticu de Derechu penal na Universidá de Malta, a partir de 1966 foi diputáu na Cámara de Representantes. Secretariu Xeneral del Partíu Nacionalista de Malta de 1972 a 1977. Ocupó diverses carteres ministeriales dende 1975 (Xusticia, Interior, Asuntos Esteriores y vizprimer ministru). Foi Xefe del Estáu de 1999 a 2004. Casóse con Violet Saliba.

## Referencies

## Enllaces esternos
*
Aparicio Méndez

**Aparicio Méndez Manfredini**  foi un abogáu y políticu uruguayu, presidente de facto ente 1976 y 1981.

## Carrera
Graduáu como doctor, convertir n'especialista en derechu alministrativu y profesor de dicha materia na Facultá de Derechu de la Universidá de la República ente 1934 y 1955. Alloñar de la docencia universitaria de resultes d'un enfrentamientu col gremiu estudiantil, que lo acusaba de faer en clase l'apoloxía del réxime fascista de Mussolini n'Italia. Sicasí, adquirió gran prestíu, inclusive internacional, como xurista. Dalgunos de los sos llibros nesti campu, como *La xerarquía*, *La teoría del órganu*, y *Sistemes orgánicos* siguen siendo utilizaos a nivel académicu y universitariu.

Militante nel Partíu Nacional, foi integrante de la Corte Eleutoral nos años 1940 y ministru de Salú Pública mientres el primer y segundu colexáu blancu ente 1961 y 1964. En 1971 averar al Movimientu Pola Patria; tres la celebración de les eleiciones de payares d'esi añu, Méndez presenta un alegatu d'impugnación de los comicios de xacíu fraude.

## Dictadura
Eslleíu'l Parllamentu en 1973, foi nomáu pola dictadura militar de Fuercies Armaes miembru del Conseyu d'Estáu, órganu col que'l réxime militar sustituyó a l'Asamblea Xeneral. En 1974 pasó a presidir esti cuerpu. 

En 1976 foi designáu Presidente de la República pol Conseyu de la Nación (organismu tuteláu poles Fuercies Armaes), cargu qu'asume'l 1º de setiembre, roblando, ente otros, el Actu Institucional Nᵘ 4 (actu que Alberto Demicheli nun quixo suscribir) que proscribió la participación política de 15000 ciudadanos mientres quince años. 

El 19 de xunu de 1977, cumpliéndose 213 años de la nacencia del héroe nacional José Gervasio Artigas, Méndez presidió la ceremonia de treslláu de los restos del prócer al nuevu mausoléu na Plaza Independencia de Montevideo, nun polémicu xestu de ensalzamiento de la figura del prócer republicanu pa llexitimar una dictadura militar.

Mientres el so mandatu llevar a cabu un plebiscitu de 1980 que buscaba modificar la Constitución pa llexitimar el réxime *[[dictatorial]]*, que foi refugáu pol eleutoráu dexando un lentu procesu d'apertura democrática. 

El 1 de setiembre de 1981 reemplazar yá un xeneral, Gregorio Álvarez, ex xefe del exércitu.

Finó'l 27 de xunu de 1988 en Montevidéu, xustamente'l día en que se cumplía'l decimoquintu aniversariu del golpe d'Estáu.

## Ministros

## Referencies

## Bibliografía
* 

## Enllaces esternos

* Aparicio Méndez n'imáxenes del noticiario cinematográficu *Uruguái Güei* (1979).
Didier Ratsiraka

**Didier Ratsiraka**  foi un militar y políticu de Madagascar, presidente d'esa nación insular africana ente 1975 y 1993 y, de nuevu, ente 1997 y 2002. Antes d'ocupar la presidencia, ente 1972 y 1975 ocupó'l cargu de Ministru d'Asuntos Esteriores mientres el gobiernu de Gabriel Ramanantsoa.

## Biografía
Conocíu como'l "Almirante Coloráu", facer col poder tres un golpe militar y en 1976 fundó'l partíu políticu Vanguardia de la Revolución Malgax (FNDR), d'ideoloxía socialista. El partíu foi renomáu en 1989, convirtiéndose en AREMA (Andry sy Riana Enti-Manavotra an'i Madagasikara, "Pilar y estructura pa la salvación de Madagascar"). El so gobiernu autoritariu concluyó en 1993, cuando perdió les eleiciones presidenciales frente a Albert Zafy. Zafy foi destituyíu pol parllamentu en 1996, y Ratsiraka consiguió la so torna al poder a empiezos de 1997, cuando ganó les eleiciones presidenciales, como candidatu del so partíu, AREMA, frente al so rival Zafy y al antiguu Primer Ministru d'ésti, Norbert Ratsirahonana, presidente en funciones dende la destitución de Zafy.

Yá nel 2001, sicasí, la impopularidá de Ratsiraka xeneralizárase de nuevu. N'avientu d'esi añu foi ganáu pol alcalde d'Antananarivu Marc Ravalomanana nes eleiciones presidenciales. Anque les cifres oficiales del Ministeriu del Interior malgax obligaben a la celebración d'una segunda vuelta, los siguidores de Ravalomanana acusaron al gobiernu de fraude, y Marc Ravalomanana fíxose proclamar presidente. El 22 de febreru de 2002, Ravalomanana celebró una ceremonia de invistidura nun estadiu de fútbol d'Antananarivo, ente que Ratsiraka celebró tamién la so invistidura como presidente na ciudá costera de Toamasina, onde s'abellugara col so gobiernu. El conflictu civil ente los dos presidentes rivales, que s'estendió al exércitu, enllargóse mientres dellos meses hasta que Ravalomanana consiguió consolidar el so poder, mientres Ratsiraka perdía progresivamente los sos sofitos. Ente la última selmana de xunu y la primera de xunetu, la Organización pa la Unidá Africana y los gobiernos de los Estaos Xuníos y Francia, reconocieron finalmente a Ravalomanana como presidente. El 5 de xunetu de 2002, Ratsiraka fuxó del país camín de les Seixeles, dende onde se treslladaría a Francia. Aceptó un diálogu ensin nengún tipu de preste sobre la so vida y la so aición política con Cécile Lavrard Meyer, profesor de la Universidá Sciences-Po Paris, publicáu por Karthala en xunetu de 2015 (Cécile Lavrard-Meyer, Didier Ratsiraka - Transition démocratique et pauvreté à Madagascar, Paris, Karthala, 2015, 634 p.).

## Referencies

## Enllaces esternos
Albert Zafy

**Albert Zafy**  foi un políticu malgax. Foi presidente de la República dende'l 27 de marzu de 1993 hasta'l 5 de setiembre de 1996.

Estudió na Universidá de Montpellier en Francia. En volviendo a Madagascar, convertir en ministru de Salú Pública y Asuntos Sociales. Dempués del golpe d'Estáu de Didier Ratsiraka en 1975, Zafy viose forzáu a dimitir. 

En 1988 fundó la Unión Nacional pal Desarrollu y la Democracia. Nuna conferencia nacional de la oposición en 1990, Zafy foi escoyíu presidente de Fuercies Vives, coalición de dellos partíos de la oposición, ente ellos la mesma Unión Nacional de Zafy.

En 1993 facer cola victoria nes eleiciones presidenciales democrátiques celebraes aquel añu, ganando a Didier Ratsiraka pero Zafy nun llogró resolver los problemes económicos del país, y la so popularidá esmorecióse rápido. Tres un procesu de destitución parllamentaria, foi depuestu en xunetu de 1996, y dimitió definitivamente en setiembre del mesmu añu, en siendo tornáu'l so recursu ante los tribunales, siendo sustituyíu pol vicepresidente Norbert Ratsirahonana. En 1997 presentar de nuevu a les eleiciones presidenciales, perdiendo frente al so rival Ratsiraka, que volvía a la presidencia tres un paréntesis de cuatro años.

Finó'l 13 d'ochobre de 2017, depués de sufrir un derrame cerebral.

## Referencies

## Enllaces esternos
Alfredo González Flores

**Alfredo González Flores**  foi un abogáu costarricanu, Presidente de Costa Rica de 1914 a 1917.

## Biografía
Nació n'Heredia, Costa Rica, el 15 de xunu de 1877, graduar del Llicéu de Costa Rica en 1896 y recibió el títulu d'abogáu. Foi fíu de Domingo González Pérez, Segundu Designáu a la Presidencia de 1914 a 1917, y Elemberta Flores. Casóse en Heredia el 14 de mayu de 1922 con Delia Morales Gutiérrez, fía de Braulio Morales Cervantes y Esmeralda Gutiérrez. En 1898 efectuó un viaxe a la Gran Bretaña, onde s'interesó poles ciencies económiques, nes qu'aportó a un verdaderu espertu. Graduar d'abogáu na Escuela de Derechu ya incorporóse al Colexu d'Abogaos el 1 de setiembre de 1902, col númberu 34.

Participó nos movimientos opositores al Presidente don Rafael Yglesias Castro en 1897 y participó na campaña política de 1905 sofitando la candidatura de don Máximo Fernández Alvarado. De 1910 a 1914 foi diputáu del Partíu Republicanu pola provincia de Heredia. Presentó un proyeutu pa la creación d'un bancu hipotecariu, que foi aprobáu pol Congresu pero vetáu pol Presidente Ricardo Jiménez Oreamuno.

## Presidente de la República
Escoyíu pol Congresu como Primer Designáu a la Presidencia pal periodu 1914-1918, foi llamáu a exercer el poder mientres tol periodu por arrenunciar los dos candidatos que llograren mayor númberu de votos nes eleiciones presidenciales d'avientu de 1913, don Máximo Fernández Alvarado y don Carlos Durán Cartín. Como Segundu y Tercer Designaos a la Presidencia fueron escoyíos Domingo González Pérez y Francisco Aguilar Barquero.

Mientres alministración creóse'l Bancu Internacional de Costa Rica y dictáronse importantes lleis en materia tributario. Fundóse la Escuela Normal de Heredia pa la preparación de maestros. Sicasí, tamién se cometieron serios abusos en redol a la pureza eleutoral, sobremanera colos comicios llexislativos de 1915, nos cualos cuasi tolos diputaos escoyíos fueron del partíu gubernamental.

Alfredo González foi de los pocos mandatarios qu'utilizó'l Castillo Azul como residencia presidencial.

Foi derrocáu pol so Secretariu de Guerra y Marina Federico Alberto Tinoco Granados el 27 de xineru de 1917.

## Actividaes posteriores
L'Asilu de Vieyos Alfredo y Delia Gonzales Flores allugáu en Heredia, foi construyíu nuna propiedá donada pal mesmu fin y lleva el so nome.

Tuvo exiliáu nos Estaos Xuníos de 1917 a 1920. En 1920 publicó la obra *El petroleu y la política de Costa Rica*. En 1923 foi abogáu de Costa Rica nel pleitu contra la Gran Bretaña (Casu Tinoco).

Foi declaráu Beneméritu de la Patria el 25 de xunetu de 1954

## Fallecimientu
Morrió n'Heredia el 28 d'avientu de 1962.

## Referencies

## Enllaces esternos
Richard Ratsimandrava

**Richard Ratsimandrava**  foi presidente de Madagascar mientres tan solo seis díes en 1975, ente'l 5 de febreru y el 11 de febreru, día en que foi asesináu.

## Biografía
Graduáu pola École Spéciale Militaire de Saint-Cyr, colexu militar en Francia, sirvió nes files del exércitu francés en diverses partes del África hasta que tornó a Madagascar en 1960, tres la declaración d'independencia. Pasó a formar parte del nuevu exércitu malgax, algamando'l rangu de teniente coronel en 1968. En 1972, el Presidente Gabriel Ramanantsoa estableció un gobiernu militar en sustitución del gobiernu del que fuera presidente dende la independencia, Philibert Tsiranana. Ratsimandrava foi nomáu Ministru del Interior nesi gobiernu. Dende esa posición, exerció la so capacidá d'influencia sobre l'exércitu, que-y sofitó como nuevu presidente tres la dimisión de Ramanantsoa el 5 de febreru de 1975. Seis díes dempués, Ratsimandrava foi asesináu mientres viaxaba en coche dende'l palaciu presidencial escontra la so casa. El sucesu tuvo a puntu de sumir al país nuna guerra civil ente los siguidores del gobiernu militar y los del antiguu presidente Tsiranana. El xeneral Gilles Andriamahazo declaró la llei marcial y presidió el gobiernu militar de transición que dellos meses dempués dexaría'l poder a un gobiernu civil presidíu por Didier Ratsiraka.

## Referencies

## Enllaces esternos
Gabriel Ramanantsoa

**Gabriel Ramanantsoa** , militar malgax de formación francesa, foi presidente de Madagascar ente 1972 y 1975.

Perteneciente a la etnia merina, mayoritaria nel pandu central de Madagascar, nació nel senu d'una familia aristocrática d'Antananarivu. Formar nel exércitu francés, col que participó na Segunda Guerra Mundial y na Guerra d'Indochina.

Tres la proclamación de la independencia de Madagascar, en que les sos negociaciones participara, convertir nel Xefe del Estáu Mayor del Exércitu, máximu cargu de les nueves fuercies armaes. La crisis del gobiernu del primer presidente del país Philibert Tsiranana llevar al poder en mayu de 1972 al mandu de un gobiernu militar de transición, que s'afitó l'oxetivu de devolver el poder a un gobiernu civil tres un plazu de transición de cinco años. Nesi plazu esperábase poder sacar al país de la fonda crisis política y económica en que s'atopaba.

La etapa del gobiernu militar de Ramanantsoa carauterizar por un alloñamientu de la influencia de l'antigua potencia colonial. Les fuercies franceses qu'entá quedaben na isla abandonaron el país, y Madagascar abandonó l'área económica del francu CFA, adoptando la so propia moneda, el francu malgax. A pesar de la so popularidá, la inestabilidá política fíxo-y abandonar la presidencia antes de cumplise los cinco años de mandatu, y dexó el puestu al so Ministru del Interior Richard Ratsimandrava, que morrería asesináu seis díes dempués. Ramanantsoa yá nun volvería participar na política, y morrería enfermu en París el 9 de mayu de 1979. Consideráu un héroe nacional en Madagascar, foi soterráu en Antananarivo colos máximos honores del Estáu.

## Referencies

## Enllaces esternos
Francisco Montealegre Fernández

**Francisco Montealegre Fernández**  foi un políticu y empresariu costarricense. 

## Datos personales
Nació en San Xosé, Costa Rica, en 1818. Foi fíu de Mariano Montealegre Bustamante y Gerónima Fernández Chacón. Casóse con Victoriana Gallegos Sáenz, fía del Xefe d'Estáu José Rafael de Gallegos y Alvarado.

## Estudios
Cursó estudios de comerciu na Gran Bretaña. 

## Actividá empresarial
De regresu en Costa Rica participó viviegamente na vida empresarial. Foi dueñu de pervalibles faciendes cafetaleres y sociu y alministrador del poderosu Bancu Anglu-Costarricense, y participó n'otres actividaes, tales como la importación y venta de mercaderías britániques y la esplotación de mines d'oru. 

## Cargos públicos
Mientres la primer fase de la guerra contra los filibusteros de William Walker foi edecán del Presidente Juan Rafael Mora Porras, xunto col so hermanu Mariano Montealegre Fernández. De 1858 a 1859 foi tamién Diputáu por San Xosé y figuró ente los adversarios de l'aprobación del tratáu Caña-Xerez, que dexó a Costa Rica ensin accesu al llagu de Nicaragua y con un llindáu derechu de navegación nel cursu inferior del ríu San Juan.

Anque s'atopaba ausente del país en 1859, cuando se produció'l golpe militar que derrocó a Mora y llevó al poder al so hermanu José María Montealegre Fernández, mientres el gobiernu constitucional d'ésti (1860-1863) tuvo una importante participación política, yá que foi Secretariu de Facienda y Comerciu y Designáu a la Presidencia. 

## Precandidato presidencial
En 1868 el partíu Convención Constitucional anunció la so candidatura a la presidencia de la República pa les eleiciones de 1869, pero tornó tal posibilidá. Foi miembru de les Asamblees Constituyentes de 1869 y 1870.

## Exiliu voluntariu y fallecimientu
En 1872 treslladó la so residencia a San Francisco, California, onde morrió en 1875.
## Referencies

## Enllaces esternos
Otilio Ulate Blanco

**Luis Rafael de la Trinidá Otilio Ulate Blanco**  foi un políticu y periodista costarricense, presidente de la República de Costa Rica de 1949 a 1953.

## Primeros años
Los sos padres fueron Ildefonso Ulate y Ermida Blanco (d'orixe francés). Nun contraer matrimoniu, pero tuvo dos fíos cola señora Haydée Rojas Smith (1916-1983): Olga Marta Ulate Rojas (1937-2007) y María Ermida Ulate Rojas (1938-).

## Carrera política
Foi miembru de l'Asamblea Constituyente de 1917, qu'abandonó por discrepancies col gobiernu del Presidente Federico Alberto Tinoco Granados. De 1926 a 1934 foi Diputáu y en 1942 presidió la Municipalidá de San Xosé.

Trabayó principalmente como periodista y foi direutor de "LA HORA" y propietariu del *[[Diariu de Costa Rica]]*, dende onde dirixó'l proselitismu na so campaña política.

## Eleición de 1948
Encabezó a la oposición nes eleiciones del 8 de febreru de 1948, nes que ganó al ex-presidente Rafael Ángel Calderón Guardia. El Tribunal Eleutoral declarar provisionalmente Presidente electu, pero'l Congresu Constitucional, onde prevalecía'l partíu calderonista y los sos aliaos comunistes, anuló'l 1° de marzu los comicios presidenciales, al quemase les papeletes a presidente nun quema ensin esclariar. Ulate foi deteníu y encarceláu na Penitenciaría, anque repunxo la llibertá por intervención del Arzobispu Víctor Sanabria Martínez y del Embaxador de los Estaos Xuníos d'América.

## Guerra Civil
Españó una guerra civil en 1948, la que terminó cola derrota del gobiernu de Teodoro Picado Michalski y l'ascensu al poder d'una Xunta de Gobiernu presidida por José Figueres Ferrer, la que s'axudicó'l poder mientres dieciocho meses. Ésta convocó a una Asamblea Constituyente, qu'ellaboro l'actual Constitución Política de la República de Costa Rica de 1949 y ratificó la eleición de Otilio Ulate Blanco y dispunxo qu'exerciera'l poder de 1949 a 1953.

## Presidente de la República
La so alministración carauterizar pola so bona xestión en materia económico, fundó'l Conseyu Nacional de Producción (CNP), el Bancu Central de Costa Rica (ente principal financieru del país), la Contraloría Xeneral de la República, la Llei del Aguilandu y los entamos del Aeropuertu Internacional Juan Santamaría. Crear na so alministración el Conseyu Cimeru de la Educación.

## Años posteriores
Foi candidatu a la Presidencia de la República en 1962 y Embaxador de Costa Rica n'España de 1970 a 1971. L'Asamblea Llexislativa declarar Beneméritu de la Patria en 1974. Los sos principales escritos fueron recoyíos y publicaos pola so fía primoxénita, Olga Marta Ulate Rojas nun volume titulao *A la lluz de la moral política*.

Foi miembru de l'Academia Costarricense de la Llingua dende 1941 hasta la so muerte.

{|  border="1" align="center" width=95%

## Referencies
José Antonio Pinto Castro

**José Antonio Pinto Castro**  foi fíu del Xefe d'Estáu Antonio Pinto Soares y María del Rosario Castro Ramírez. Casó con Juana Samayoa y Leiva. Graduar d'abogáu na Universidá de Guatemala.

Foi auditor de Guerra, Gobernador de la provincia de San Xosé, Secretariu de Gobernación y Policía y Primer Designáu a la Presidencia de 1872 a 1873. Exerció interinamente la presidencia de xunu de 1872 a xineru de 1873, mientres el primer viaxe a Europa del Presidente Tomás Guardia Gutiérrez.

Foi nomáu Maxistráu de la Corte Suprema de Xusticia de Costa Rica en 1880 y en 1886 foi designáu como'l so presidente. Morrió nel desempeñu d'esi cargu, el 26 de febreru de 1887, na ciudá de San Xosé.

## Ver tamién
Llistáu de los Presidentes de la Corte Suprema de Xusticia de Costa Rica.

## Referencies

## Enllaces esternos
Juan José Ulloa Solares

**Juan José Ulloa Solares**  foi un políticu y abogáu costarricense. Foi fíu de Nicolás Ulloa Soto y Florencia Solares y Sandoval.

Graduar de Bachiller en Filosofía na Universidá de Santu Tomás en 1845 y de Llicenciáu en derechu Llicenciáu en Lleis na Universidá de San Carlos de Guatemala en 1853.

Foi Xuez de primera Instancia en San José en 1855, axente diplomáticu en Guatemala en 1856, Secretariu de Gobernación y carteres amiestes, Segundu Designáu a la Presidencia, Fiscal de la Corte Suprema de Xusticia de Costa Rica de 1866 a 1869 y Presidente de l'Asamblea Constituyente de 1869.

El 5 de mayu de 1866 el Congresu designar como Rexente de la Corte Suprema de Xusticia, pal periodu 1869-1873, y el 7 d'esi mes foi juramentado. 
 
De conformidá cola Constitución de 1869, la Corte Suprema de Xusticia taba integrada por un Rexente, siete Maxistraos, un fiscal y cuatro Conjueces legos, escoyíos pol Congresu pa un periodu de cuatro años. 
El golpe militar del 27 d'abril de 1870 nun afectó pel momento el funcionamientu de la Corte, anque'l 18 de mayu d'esi añu un decretu llei del Presidente Bruno Carranza Ramírez reformó sustancialmente la so organización y dispunxo qu'en delantre constaría de nueve Maxistraos, un Fiscal y venticinco Conjueces, y otru decreto llei designó a los nuevos integrantes de la Corte, ente ellos a Juan José Ulloa Solares como Maxistráu de la Sala Primera. Los sos colegues de la Sala Primer escoyer Presidente d'ésta, lo cual traía tamién la Presidencia de la Corte Suprema de Xusticia.

Esta Corte cesó en funciones el 21 d'ochobre de 1870, al entrar en funciones una nueva designada pol Presidente Tomás Guardia Gutiérrez el 18 d'esi mes. Como Presidente de la nueva Corte foi nomáu José María Castro Madriz.

Foi tamién Alministrador del Bancu Nacional de 1874 a 1877, Maxistráu de 1886 a 1888 y Rector interín de la Universidá de Santu Tomás en 1888, cargu en que'l so exerciciu finó.

## Ver tamién

*Llistáu de los Presidentes de la Corte Suprema de Xusticia de Costa Rica

## Referencies

## Enllaces esternos
Sveinn Björnsson

**Sveinn Björnsson**  foi'l primer presidente d'Islandia.

## Biografía
Fíu de Björn Jónsson (ministru luteranu) y Elísabet Sveinsdóttir, realizó estudios de Derechu en Copenḥague. Yá n'Islandia, sería escoyíu miembru de la xunta municipal de Reikiavik en 1912, pa depués pasar a formar parte del Alþingi dos años más tarde.

Tres l'autonomía consiguida pola islla de la corona danesa en 1918, convirtióse nel ministru de les rellaciones con dichu país nos periodos entendíos ente 1920 y 1924, y ente 1926 y 1940.

Cola ocupación de Dinamarca por tropes nazis, Islandia tomó una serie de midíes empuestes al plenu autogobiernu, faciendo que Björnsson fora escoyíu rexente en trés causes ente 1941 y 1943. 

Al llograr el país la independencia absoluta en 1944, pasaría a ser designáu pol Alþingi como primer presidente de la República, cargu qu'ostentaría hasta la so muerte en 1952, un añu antes de terminar el so tercer mandatu.

## Ver tamién
* Historia d'Islandia

## Referencies

## Enllaces esternos
Ezequiel Gutiérrez Iglesias

**Ezequiel Gutiérrez Iglesias**  foi un abogáu y políticu costarricense.

Foi fíu de Francisco de Paula Gutiérrez y La Peña Monxu y Ramona Iglesias Llorente. Casó con Josefina Braun Bonilla.

Cursó estudios secundarios en Guatemala y graduóse de Llicenciáu en Lleis na Universidá de Santu Tomás, onde tamién foi caderalgu de Gramática y Filosofía.

Desempeñó numberosos cargos públicos, especialmente nos campos educativu, diplomáticu y xudicial. Foi maestru nel Llicéu de Neñes de Cartago, funcionariu de la Secretaría de Rellaciones Esteriores y carteres amiestes(1862-1864), Amestáu (1864-1866) y Encargáu de Negocios (1866-1869) de Costa Rica nos Estaos Xuníos d'América, Secretariu de la Llegación n'Europa (1868-1869) Inspector Xeneral d'Escueles (1869-1870), Diputáu suplente por Cartago na Convención Nacional Constituyente (1870) y Conseyeru de la Llegación de Costa Rica en Perú y Chile (1870-1871).

Empecipió'l so llabor na Corte Suprema de Xusticia de Costa Rica como Fiscal (1871), y de 1876 a 1877 foi Maxistráu, cargu al qu'arrenunció pa desempeñar el d'Encargáu de Negocios de Costa Rica na Gran Bretaña, de 1877 a 1878. Pola so oposición a la dictadura del Presidente Tomás Guardia Gutiérrez tuvo exiliáu de 1879 a 1882. Dempués foi Xuez interín de Facienda Nacional (1883), Ministru Plenipotenciario de Costa Rica nos Estaos Xuníos d'América (1884), Axente financieru na Gran Bretaña y Ministru Plenipotenciario n'El Salvador (1885). En 1886 foi escoyíu nuevamente como Maxistráu, cargu al qu'arrenunció n'agostu de 1889 pa desempeñar el de Secretariu de Rellaciones Esteriores y carteres amiestes, del cual dimitió al mes siguiente y que desempeñó nuevamente de 1890 a 1891. En 1886 foi miembru de la Xunta de Caridá de San José y en 1893 Ministru Plenipotenciario de Costa Rica en Nicaragua y Hondures. El partíu Unión Democráta postular como candidatu a la Presidencia nes eleiciones de 1906.

De 1910 a 1914 foi Diputáu por Cartago y Tercer Designáu a la Presidencia, y presidió el Congresu Constitucional de 1910 a 1913. Nel desempeñu d'esi cargu correspondió-y en 1912 ser delegáu de Costa Rica a la celebración del centenariu de la Constitución de Cádiz.

De 1913 a 1918 foi Maxistráu suplente por Costa Rica na Corte de Xusticia Centroamericana y de 1914 a 1916 dirixó los Archivos Nacionales. En 1916 el Congresu escoyer como Presidente de la Corte Suprema de Xusticia pal periodu 1916-1920, que se vio atayáu n'abril de 1917 cuando se nomó una nueva Corte, de resultes del golpe militar de xineru d'esi añu y la eleición presidencial de Federico Alberto Tinoco Granados. De 1917 a 1919 foi Tercer Designáu a la Presidencia.

Morrió en San Xosé, Costa Rica, el 22 d'agostu de 1920.

## Ver tamién
* Presidentes de la Corte Suprema de Xusticia de Costa Rica.

## Referencies

## Enllaces esternos
Carlos Sáenz Herrera

**Carlos Sáenz Herrera**  foi un médicu costarricense iniciador de la pediatría en Costa Rica. 

Los sos padres fueron José Carlos Sáenz Esquivel y Úrsula Celina Herrera y Paut. Casó en primeres nupcias en Cartago, Costa Rica, el 4 d'avientu de 1937 con María Virginia Pacheco Gutiérrez, fía de José Joaquín Pacheco Cooper y Carlota Gutiérrez Urtecho, y en segundes en San Xosé, Costa Rica, el 1° de setiembre de 1958 con Ángela Carbonell Massenet, fía de Franciscu d'Asís Carbonell i Reverter y Juana Bautista Massenet Pozu. 

Cursó estudios primarios na Escuela Juan Rafael Mora y secundarios el Llicéu de Costa Rica en San Xosé onde llogró'l bachilleratu. Al concluyir los sos estudios secundarios viaxó a Bélxica (1928), onde se graduó de doctor en Medicina na Universidá Llibre de Bruxeles (1934). Darréu especializóse en pediatría na Universidá d'Estrasburgu, y tornó a Costa Rica en 1935. 

## Actividá profesional
Foi'l iniciador de la pediatría en Costa Rica. Mientres munchos años foi xefe de la Seición de Pediatría del Hospital San Juan de Dios, y a los so esfuerciu debió la fundación del Hospital Nacional de Neños, inauguráu en 1964, que güei lleva'l so nome.

## Cargos públicos
Foi ministru de Salú de 1949 a 1951 y vicepresidente de la República de 1962 a 1966. Exerció interinamente la presidencia en 1963 y 1965, en sustitución del presidente Francisco José Orlich Bolmarcich. Tamién foi presidente de la Caxa Costarricense de Seguru Social, profesor y decanu de la Facultá de Medicina de la Universidá de Costa Rica y presidente del Colexu de Médicos y Ciruxanos.

El Gobiernu de Bélxica condecorar en 1963 cola Orde de la Corona.

## Actividaes privaes
Foi un importante criador de ganáu de lleche nes sos finques *Los Jaúles*,* Bretaña* y *El Retiru*, y llogró importantes premios n'esposiciones ganaderes nacionales ya internacionales.

Entá al día de güei el so nome ye queríu y respetáu por quien lo conocieron, por una bien merecida reputación d'arrogancia y entrega a los sos pacientes, un impresionante amor pola niñez costarricense y una reconocida pasión pola medicina pediátrica y la investigación. 

## Fallecimientu
Morrió en San Xosé, Costa Rica, el 7 de payares de 1980. L'Asamblea Llexislativa de Costa Rica declarar beneméritu de la Patria en 1980.

El so fíu Alberto Sáenz Pacheco ye tamién un eminente médicu y ocupó el puestu de presidente de la Caxa Costarricense de Seguru Social.

## Ver tamién
* Vicepresidentes de Costa Rica

## Bibliografía
Bonilla, H. H., *Los Presidentes*, San José, Imprenta Nacional, 1a. ed., 1979, vol. II, páxs. 620-621.

## Referencies

## Enllaces esternos
Eusebio Figueroa Oreamuno

**Eusebio Figueroa Oreamuno**  foi un políticu y abogáu costarricense. Nació en Cartago, Costa Rica, en mayu de 1827. Los sos padres fueron Antonio Figueroa y Álvarez y Ramona Estefanía Oreamuno y Jiménez, fía de Joaquín de Oreamuno y Muñoz de la Trinidá, Comandante Xeneral de les Armes en marzu de 1823. Casóse con Cristina Espinach Bonilla.

## Estudios
Cursó estudios na Universidá Oriental de Nicaragua, onde llogró'l grau de Doctor en lleis.

## Cargos públicos en Nicaragua
Foi Asesor del Consuláu de Comerciu, Fiscal Xeneral del Exércitu, Redactor de la Gaceta Oficial y miembru de la Cámara de Representantes, Secretariu de les Llegaciones de Nicaragua en Guatemala y Francia y Ministru Plenipotenciario de Nicaragua en dellos países de Centroamérica.

## Cargos públicos en Costa Rica
Foi redactor de la Gaceta Oficial, Ministru de Costa Rica n'El Salvador en 1863, Fiscal y Maxistráu de la Corte Suprema de Xusticia, Secretariu de Gobernación y carteres amiestes de 1868 a 1869, Vicepresidente de l'Asamblea Constituyente de 1869, y Primer Designáu a la Presidencia de 1869 a 1870, Encargáu interín de la Presidencia del 21 al 22 de mayu de 1869, Ministru de Costa Rica n'Europa de 1869 a 1870 y Secretariu de Rellaciones Esteriores y carteres amiestes de mayu de 1883 hasta la so muerte.

## Presidente de la Corte Suprema de Xusticia
El 1° d'agostu de 1876 foi designáu pol Presidente Vicente Herrera Zeledón como Maxistráu de la Corte Suprema de Xusticia de Costa Rica, pero como'l Presidente designáu, Vicente Sáenz Llorente, tornó'l cargu, el 3 d'esi mesmu mes foi nomáu como titular de la Presidencia del altu tribunal. Foi reelixíu como Presidente de la Corte n'ochobre de 1877 pol Gran Conseyu Nacional y desempeñó el cargu hasta ochobre de 1878.

## Otres actividaes
Foi Caderalgu de Derechu, miembru de la Direición d'Estudios y Rector (1866-1867 y mayu-xunu de 1883) de la Universidá de Santu Tomás. Promovió la fundación del Colexu d'Abogaos de Costa Rica, del que foi'l primer Presidente (1881).

## Muerte
Morrió en San Xosé, Costa Rica, el 11 d'agostu de 1883, en duelu col Ministru Plenipotenciario de Costa Rica n'España, León Fernández Bonilla.

## Ver tamién
*Llistáu de los Presidentes de la Corte Suprema de Xusticia de Costa Rica

## Referencies

## Enllaces esternos
Uhuru Kenyatta

**Uhuru Muigai Kenyatta**  ye'l presidente de Kenia dende 2013 y el máximu dirixente del partíu políticu Unión Nacional Africana de Kenia (KANU o "*Kenia African National Union*"), l'antiguu partíu únicu de Kenia.

## Biografía
Kenyatta ye fíu de Ngina Muhoho y Jomo Kenyatta, el padre de la independencia de Kenia, que foi presidente dende 1964 hasta la so muerte en 1978. La so relixón ye'l cristianismu católicu.

El nome "Uhuru" significa "llibertá" en suahelí.

Escoyíu pel segundu presidente de Kenia Daniel arap Moi pa ser el so socesor al mandu de la KANU nes eleiciones presidenciales del 27 d'avientu de 2002, Kenyatta sufrió una fuerte gana frente a la coalición de partíos de la oposición encabezada pol presidente de Kenia Mwai Kibaki.

A pesar de que la KANU caltuviera'l poder nos 39 años trescurríos dende la independencia, namái llogró'l 31% de los sufraxos frente al 62% pa Kibaki. Dellos analistes apuntaron a la so proximidá al presidente saliente Moi como una causa de la so derrota. En xineru de 2005, Uhuru Kenyatta ganó a Nicholas Biwott na campaña pa presidir la KANU, consiguiendo 2.980 votos ente los delegaos del partíu frente a 622 votos favorables a Biwott, colo que consolidó la so posición como presidente de la KANU y como líder de la oposición en Kenia.

Foi Ministru de Finances del 2009 al 2012. 

El 26 de marzu de 2013, asocede al ex-presidente Mwai Kibaki, empecipiando'l so mandatu como'l cuartu presidente de Kenia.

En xineru de 2012 los xueces Ekaterina Trendafilova, Hans-Peter Kaul y Cuno Tarfusser de la Corte Penal Internacional tomen la decisión histórica de llevar a xuiciu al presidente Uhuru Kenyatta, el so segundu William Ruto, al anterior xefe del Serviciu Civil Francis Muthaura y al periodista Joshua Cantó. Uhuru Kenyatta ye acusáu de crímenes de lesa humanidá y conviértese nel primer gobernante africanu en comparecer ante la Corte Penal Internacional. El Cume de la Unión Africana aprobó'l 31 de xineru d'anguaño la propuesta del Presidente kenianu, Uhuru Kenyatta, de diseñar una fueya de ruta pa la salida de tolos sos miembros del Estatutu de Roma, el documentu constitutivu del Tribunal Penal Internacional. Asina lo anunció'l presidente Kenyatta, al traviés de la so cuenta de twitter.

"Refugamos dir a remolque d'un vehículu que s'esvió del camín en desterciu de la nuesa soberanía, seguridá y dignidá como africanos", dixo Kenyatta, nesa oportunidá.

Pela so parte el Primer Ministru de Etiopía y Presidente de la Unión Africana afirmó que “El procesu que la Corte Penal Internacional ta llevando a cabu n'África tien un fallu. L'oxetivu d'esta Corte yera evitar la impunidá de la mala gobernanza y de los crímenes pero agora'l so trabayu dexeneró nuna especie de caza racial”, acusó.

## Ver tamién
* Historia de Kenia

## Referencies

## Enllaces esternos
*Biografía de Uhuru Kenyatta por CIDOB (n'español)
*Noticia en BBC News (n'inglés)
Philibert Tsiranana

**Philibert Tsiranana**  foi'l primer presidente de Madagascar dempués del final del dominiu colonial francés.

Tsiranana nació en Ambarikorano, na rexón de Mahajanga, el 28 d'ochobre de 1912 (según la mayor parte de les fontes; otres fontes citen el 18 d'ochobre o inclusive l'añu 1910 como fecha de nacencia), fíu de creadores de ganáu. Estudió na Universidá de Montpellier en Francia ente los años 1946 y 1950. En Francia, foi unu de los fundadores del *Parti des déshérités de Madagascar* (Partíu de los Desheredaos de Madagascar), d'ideoloxía socialista. En 1952, torna a Madagascar. Desamoráu de los dirixentes del Partíu de los Desheredaos, funda'l *Parti Social Démocrate de Madagascar* (PSM, Partíu Socialdemócrata de Madagascar) en 1956. En 1958, convertir en Primer Ministru del territoriu de Madagascar y el 26 de xunu de 1960, cola proclamación de la independencia, pasó a ser el primer presidente de la República Malgax, nome oficial de Madagascar hasta 1975.

En 1972, ante les protestes populares contra'l so réxime, dexó'l poder al xeneral Gabriel Ramanantsoa, que se convirtió nel nuevu Presidente de la República. Tsiranana intentó volver a la política activa, fundando en 1974 un nuevu partíu, el *Parti Socialiste Malgax* (Partíu Socialista Malgax). En 1975, mientres la dómina del gobiernu militar provisional de Gilles Andriamahazo, postular pa retomar la presidencia. El direutoriu militar lideráu por Andriamahazo decide, sicasí, nomar presidente a Didier Ratsiraka. Tsiranana retiróse entós definitivamente de la política, y caltendríase alloñáu de toa actividá pública hasta la so muerte en 1978.

## Referencies
Sam Hinds

**Samuel Archibald Anthony Hinds**  foi'l Primer Ministru de Guyana dende 1999 hasta 2015.

Hinds yera'l Primer Ministru mientres el gobiernu de Cheddi Jagan, pero cuando ésti morrió en marzu de 1997, asumió como Presidente de la República, acordies cola constitución vixente, hasta la convocatoria de nueves eleiciones. Tuvo que dimitir n'avientu, a favor de Janet Jagan, la vilba de Cheddi, quien lo designó como Primer Ministru en funciones.

N'agostu de 1999, Jagan decidió dimitir, y tuvo que ser sustituyíu por un miembru del mesmu partíu; entós la Presidenta reemplazó a Hinds por Bharrat Jagdeo, y ésti automáticamente asumió la presidencia de la república y nomó de nuevu a Sam Hinds como Primer Ministru del país.

## Referencies

## Enllaces esternos
Tomás Romero Pereira

**Tomás Romero Pereira**  foi un políticu paraguayu, 47º presidente provisional de Paraguái dende mayu a agostu de 1954, depués del golpe d'Estáu que derrocara al presidente Chaves. 

Nació na ciudá d'Encarnación, fíu de César Arguello y Rosa Isabel Pereira quien foi residente de la Guerra de la Triple Alianza. 

Foi egresado bachiller con medaya d'oru del Colexu Nacional de la Capital. Prosiguió los sos estudios na Academia Militar de Buenos Aires. Darréu estudio arquiteutura na Universidá de la Plata. Tamién realizó una especialización en París, Francia.

Robló'l Llibru Coloráu p'afiliase al Partíu Coloráu (ANR-PC) tando nel exiliu col xeneral Bernardino Caballero. Foi embaxador de Paraguái ante'l gobiernu francés. A la so vuelta de Francia, asumió la presidencia del Partíu Coloriáu tando'l gobiernu en tenemcia del Partíu Lliberal. Llegada la Guerra del Chaco (1932-1935), llama a les sos correglionarios a dexar de llau les diferencies ya integrase a la defensa nacional y preséntase darréu ante'l Presidente Eusebio Ayala pa solicitar la so incorporación al exércitu paraguayu. El xefe del exércitu, entós xeneral, José Félix Estigarribia decide nomalo xefe d'intelixencia del Estáu Mayor. 

Nos primeros años de la década de los cincuenta vuelve asumir la presidencia del so partíu. Tres el derrocamientu del presidente Federico Chaves, el 4 de mayu de 1954 por un movimientu lideráu pol coronel Stroessner, Paraguái tuvo mientres cuatro díes en situación de acefalia mientres se realizaben intenses negociaciones polítiques posterior a les cualos finalmente Romero Pereira asume como presidente provisional hasta les eleiciones d'agostu. El so mandatu terminó'l 15 d'agostu de 1954, cuando transpasó el mandu a Alfredo Stroessner.

## Referencies

## Enllaces esternos
Albino Jara

**Albino Jara** , llamáu'l "El Varón Meteóricu", foi presidente provisional de la República de Paraguái, en 1911.

## Biografía
Nació en Luque, el 28 de febreru de 1877.
Estudió hasta'l cuartu cursu na Facultá de derechu. Fíu de Zacarías Jara y madre desconocida , fueron los sos hermanos Ramón Asunción, Eloy Manuel, José Félix, Teófilo y Luciano Jara Mareco. Con Eliodora Alfonso, Albino Jara foi padre de Lidia María Jara.

Trabayó como bibliotecariu na universidá hasta 1903. Foi tamién profesor d'educación física nel Colexu Nacional de la Capital, a los 14 años edad.

A los 20 años llogra una beca pa estudiar en Chile na Academia Militar; d'ende egresa como Alférez. De regresu al so país xube a Teniente y en 1904 a Capitán. En 1908 ye xubíu a Coronel, pasaríen 3 años hasta que realizara un golpe d'estáu y qu'autoproclamara presidente, derrocando al presidente constitucional Dr. Manuel Gondra.

Asumió'l cargu'l 17 de xineru de 1911, a los 33 años d'edá. Formó'l so gabinete con José A. Ortiz y Francisco Luis Bareiro, nel Ministeriu de Facienda; Sebastián Ibarra Llegal y Cipriano Ibáñez, n'Interior; Manuel Domínguez, en Xusticia, Cultu ya Instrucción Pública; Carlos Goiburú, en Guerra y Marina; y Cecilio Báez, en Rellaciones Esteriores.

## Gobiernu
Cuando arrenunció'l presidente Manuel Gondra, tenía d'asumir el vicepresidente Juan Bautista Gaona, pero por presión del Exércitu, el Congresu designó presidente provisional al coronel Albino Jara, quien formó'l so gabinete con José A. Ortiz y Francisco Luis Bareiro, nel Ministeriu de Facienda; Sebastián Ibarra Llegal y Cipriano Ibáñez, n'Interior; Manuel Domínguez, en Xusticia, Cultu ya Instrucción Pública; Carlos Goiburú, en Guerra y Marina; y Cecilio Báez, en Rellaciones Esteriores.

A pocu d'empezar el so gobiernu, españó una nueva revolución y el mesmu presidente púnxose al mandu de les fuercies gubernistas, dexando encargáu de la presidencia al ministru Cipriano Ibáñez. Mientres la revuelta foi asesináu unu de los principales líderes de la dómina, Adolfo Riquelme.

Mientres el so gobiernu estableció un sistema educativu comparáu colos modelos d'Estaos Xuníos y Europa. Se pavimentaron 40 km² de les cais d'Asunción, fundó l'Institutu Histórico y Xeográfico de Paraguái, llogró que'l ferrocarril va llegar hasta la ciudá d'Encarnación para darréu xunise la conexón con Posadas (Arxentina). El 23 de marzu de 1911 propón la creación de cátedres llibres d'Historia Nacional y d'Economía o Finances, procedimientu revolucionariu pal so tiempu yá que faltaben 7 años por que la reforma universitaria d'América asumiera esi propósitu.

El 5 de xunetu de 1911 foi depuestu y lleváu al puertu pa espulsalo escontra Buenos Aires.

En 1912 retornó a Paraguái. Quixo entamar una revolución contra'l gobiernu de Pedro Pablo Peña, pero nun lu llogró. Mancáu de bala na intentona foi prindáu y, de resultes de les firíes, finó'l 15 de mayu de 1912.

## Referencies

## Enllaces esternos
Benjamin Mkapa

**Benjamin William Mkapa**  foi un políticu, embaxador y abogáu tanzanu.

Foi'l 3ᵉʳ presidente constitucional de Tanzania mientres los periodos de 1995-2000 y 2000-2005. Foi'l líder del Partíu Revolucionariu (Chama Cha Mapinduzi o CCM). Ente los sos antiguos puestos inclúyese l'alministración en Dodoma y los ministerios de Ciencia y Teunoloxía y de Rellaciones Esteriores.

Casóse con Anna Mkapa.

## Referencies

## Enllaces esternos

*Biografía pol CIDOB (n'español)
Boniface Alexandre

**Boniface Alexandre**  foi un políticu y xurista haitianu.

## Biografía
Presidente interín de la República d'Haití (2004-2006), dempués del derrocamientu por un golpe d'estáu de Jean-Bertrand Aristide. Realizó los sos estudios d'abogáu na Universidá de Puertu Príncipe.

Alexandre tomó'l mandu'l 29 de febreru de 2004 y abandonar en marzu de 2006 tres el xuramentu de René Préval, siguiendo la llinia de socesión presidencial, como presidente del Tribunal Supremu, pol cargu vacante dexáu por Aristide.

## Ver tamién
* Crisis d'Haití 2004
* Historia d'Haití

## Referencies

## Enllaces esternos