open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Jacques Philippe Cornut

**Jacques Philippe Cornuti o Cornut**  foi un médicu y botánicu francés.

## Vida

Foi l'autor de la primera flora circundane a París, qu'apaez en 1635 sol títulu de *Enchiridion botanicum parisiense*, y síguelu *Canadensium Historia Plantarum* (París, 1635) unu de los primeros trabayos botánicos sobre la flora d'América del Norte. Cornut sigue la nomenclatura de Mathias Obel (1538-1616) y describe aproximao 462 especies de plantes, ente elles siquier 30 especies hasta agora desconocíes. Él mesmu nunca viaxó al estranxeru, pero recibía granes y plantes de los colonos franceses.

Tamién se describen 79 especies de Canadá sol títulu ***Canadensium Plantarum aliarumque nondum editarum historia*** (1635). El so trabayu contribuyó a la busca de L.-Ovide Brunet (1826-1876).

## Taxones honorarios

Ch. Plumier nomar n'honor del xéneru *[[Cornutia]]* de la planta de la familia Verbenaceae. Carlos Linneo más tarde tomó esi nome.

## Obres
* *Canadensium plantarum aliarumque nondum editarum Historia; cui est adjectum ad calcem Enchiridion botanicum parisiense*, (Paris 1635) 

## Fuentes

* Dr. Hoefer (Herausgeber). *Nouvelle biographie générale : depuis les temps les plus reculés jusqu'à nos jours, avec les renseignements bibliographiques et l'indication des sources à consulter*. (Paris, 1852-1866). 46 Bände
* Rudolf Wagner. *Jacobus Cornuti. Eine biographische Richtigstellung*. In: Plant Systematics and Evolution, Bd. 71, Nr. 7, S. 217-220 (1922)
* Jacques Mathieu. *Le premier livre de plantes du Canada: les enfants des bois du Canada au jardin du roi a Paris en 1635*. Presses de l'Universite Laval, 1998. ISBN 2-7637-7600-0

## Referencies

## Enllaces esternos

* 
*
Johann Christian Cramer

**Johann Christian Cramer** (o **[[Jacobo Ludovico Cramer]]**  foi un botánicu alemán.

## Delles publicaciones
### Llibros
* 1803. *Dispositio systematica plantarum: quae in systemate sexuali Linnaeano eas classes et ordines non obtinent, in quibus secundum numerum et structuram genitalium reperiri debent*. Ed. Krieger, Marburg. xxxii + 215 pp.http://www.archive.org/stream/dispositiosystem00cram 

## Referencies

## Enllaces esternos
*
Charles Crevost

**Charles-Victor Crevost**  foi un médicu y botánicu francés, especialista n'espermatófitas, desenvolviendo actividaes d'esploración en indochina. 

## Delles publicaciones
* 1815. *

==== Llibros ====
* . [[1941]]. *Gouvernement général de l'Indochine. Catalogue des produits de l'Indochine*. Tomu 6. Tannins et tinctoriaux. Classe 21. Editor Gouvernment général de l'Indochine & Impr. d'Extrême-Orient, 124 pp.

* --------------------------. [[1938]]. *Utilisation des bois d'Indochine*. Editor impr. de Ngo-bao, 114 pp.

* --------------------------. [[1921]]. *-y Camphrier au Tonkin*. Editor impr. d'Extrême-Orient, 61 pp.

* --------------------------. [[1909]]. *Considérations sommaires sur les industries indigènes au Tonkin*. Editor Imprimerie d'Extrême-Orient, 30 pp.

* --------------------------. [[1902]]. *Les arbres à suif de l'Indo-Chine ...*' Editor F.H. Schneider, 36 pp.

== Honores ==
* Direutor Honorariu del Muséu Comercial de Tonkin

=== [[Epónimu|Epónimos]] ===
; [[Especie|Especies]]: 
* ([[Poaceae]]) *Chrysopogon crevostii'' A.Camus 

## Ver tamién
* Llista de botánicos y epónimos

## Referencies

## Enllaces esternos

*
Cesara Cremonini

**Cesara Cremonini**, o **Cremonino** (en llatín: **Cæsar Cremoninus** o **Cæsar Cremonius**),  foi un filósofu italianu de la segunda metá del sieglu XVI y d'empiezos del sieglu XVII.

## Biografía
Consideráu unu de los grandes filósofos nel so tiempu, tuvo patrocináu por Alfonsu II d'Este, Duque de Ferrara. Nel so tiempu, cobraba dos veces el salariu de Galileo Galilei, y ye recordáu como actor del procesu a Galileo, siendo unu de los dos eruditos que se negaron a mirar al traviés del so telescopiu.

Cesara Cremonini enseñó filosofía mientres trenta años nes universidaes de Ferrara y de Padua. Profesaba les doctrines d'Aristóteles y d'Alejandro de Afrodisias. Foi acusáu de materialista y d'atéu.

## Principales obres
* *Explanatio proœmii librorum Aristotelis De physico auditu* (1596)British Museum Dept. of Printed Books, Henry Ellis, Henry Hervey Baber: *Librorum impressorum qui in Muséu britannico adservantur catalogus*, II. pars I. C, 1814, article "Cremoninus, Cæsar" online
* *De formis elementorum* (1605)
* *D'anima* (1611)
* *Disputatio de cœlo* (1613)
* *De quinta cœli substantia* (1616)
* *De calido innatu* (Apologia dictorum Aristotelis De calido innatu adversus Galenum) - Venice: Deuchiniana (reimpreso en 1634) (1626)
* *De origine et principatu membrorum.* (Apologia dictorum Aristotelis De origine et Principatu membrorum adversus Galenum) - Venecia: Hieronymum Piutum* (1627)
* *De semine* (Expositio in digressionem Averrhois de semine contra Galenum pro Aristotele)<REF>D'alcuerdu a Léopold Mabilleau, p. 70 y nota en p. 76 (reutilizáu identicamente en J.-Roger Charbonnel) que conflúi en *Digressionem* y testu amestáu en 1634. Mabilleau diz "1624" anque paez la tipoloxía de la ed. de 1634.</REF> (1634)
* *De calido innatu et semine* (Tractatus de calido innatu, et semine, pro Aristotele adversus Galenum) - Leiden: Elzevir (Lugduni-Batavorum) (1634)
* *De sensibus et facultate appetitiva* (1634)
* ***De sensibus et facultate appetitiva*** (Tractatus trés : primus est de sensibus externis, secundus de sensibus internis, tertius de facultate appetitiva. Opuscula haec revidit Troylus Lancetta auctoris discipulus, et adnotatiotes confecit in marxine) also (Tractatus III : de sensibus externis, de sensibus internis, de facultate appetitiva) (ed. Troilo Lancetta, como "Troilus Lancetta" o "Troilo de Lancettis"), Venecia: Guerilios (1644)
* *Dialectica'' (Dialectica, Logica sive dialectica) (ed. Troilo Lancetta, como "Troilus Lancetta" o "Troilo de Lancettis") (dacuando "Dialecticum opus posthumum") - Venecia: Guerilios (1663)

## Ver tamién
* Personalidaes de la Universidá de Padua

## Referencies

* Una nueva imaxe de William Harvey, descubridor de la circulación sanguínea
Rodrigo da Cunha

**Rodrigo da Cunha y Silba**  foi un eclesiásticu, xurista canónicu, home d'estáu ya historiador portugués.

Doctoráu en derechu canónicu pola Universidá de Coímbra, foi socesivamente diputáu del Santu Oficiu, inquisidor en Lisboa, obispu de Portalegre, de Porto, arzobispu de Braga y de Lisboa. 
Partidariu de la independencia de Portugal, qu'hasta 1640 taba integráu na Monarquía Hispánica, da Cunha tuvo una participación destacada na proclamación como rei del duque Xuan de Bergancia, siendo miembru del conseyu.

## Obres
Dexó escrites, en llatín y portugués, delles obres sobre derechu canónicu y historia eclesiástica:
* Alvertencies ao iubileu do anno de mil y seiscentos y vinte (Coímbra, 1620);
* Tractatus de confessariis solicitantibus (Valladolid, 1620);
* Commentarii in primam partem Decreti Gratiani (Braga, 1629);
* Tractatus de primatu Bracharensis ecclesiae. in universa Hispania (Braga, 1632);
* Catalogo ya historia dos bispos do Porto (Porto, 1623);
* Historia ecclesiastica dos arcebispos de Braga, parte I y parte II (Braga, 1634);
* Historia ecclesiastica da Igreja de Lisboa (Lisboa, 1642).

## Referencies
Pedro de la Vega

Frai **Pedro de la Vega**  foi un flaire jerónimo, cronista y xeneral del so orde, humanista, escritor y traductor español del renacencia, que nun tien de confundir se como dalguna vegada facer col teólogu, escritor y obispu frai Pedro de la Vega (dominicu) (1560-1616).

## Biografía
Aprendió gramática en Guadalupe y, en tomando l'hábitu jerónimo en Nuesa Señora del Prau (Valladolid), estudió na universidá de Sigüenza y establecióse nel Monesteriu de Santa Engracia de Zaragoza, onde tuvo distintos cargos, ente ellos el de prior. Ellí exerció una gran actividá como escritor y editor. Intervieno na edición de los misales de 1510 y 1511. Revisó'l *[[Flos sanctorum]]* de Gonzalo de Ocaña en 1521 y 1541. Foi Xeneral del so Orde ente 1537 y 1540 y escribió amás la *Hestoria de [[San Jerónimo]]* (Zaragoza, Jorge Coci, 1510 y 1514) y la *Vida de [[Santa Paula]]* (mesmos años). Tradució les *Décades* del historiador romanu Titu Liviu (Zaragoza, 1520) y compunxo una *Declaración del Decálogu* y en llatín una *Vita Dei Genitricis Mariae*, amás de redactar la so parte de la *Crónica* de la Orde de San Jerónimo.

## Obres
**Están en este libro la historia nueva del bienaventurado doctor luz d'la yglesia sant Hieronymo con el libro de su transito y la historia de su translación con la de santa Paula*. Çaragoça: cola industria y dispensa de George Coci, 1510. Se reimprimió tamién en Zaragoza en 1514 (por Coci) y 1546 (por P. Bernuz y B. de Nágera).
*Traducción de Titu Liviu, *Las catorce décadas*. Zaragoza: [s. n.], 1520, bien reimpreso hasta inclusive'l sieglu XVIII.
**Cronica de los frayles de la orden del bienauenturado sant Hieronymo*, Alcalá de Henares: en casa de Juan de Brocar, 1539.

## Bibliografía
*Martínez de la Esguilada, "Casiano, el Cerratense y Pedro de la Vega, OSH", *Hispania Sacra*, 47 (1995).

## Referencies

## Enllaces esternos
Cosmas de Praga

**Cosmas de Praga**  foi un relixosu, escritor ya historiador checu nacíu d'una noble familia de Bohemia. Ente 1075 y 1081, estudió en Liexa. Al so regresu a Bohemia cásase con Božetěcha, cola que tuvo probablemente un fíu que foi capellán. En 1086 Cosmas foi nomáu racionero de Praga, un cargu que-y aseguraba una cómoda posición social y dexó-y viaxar frecuentemente por Europa.

La so obra capital, escrita en llatín, lleva por títulu *[[Chronica Bohemorum]]* (*Crónica checa*) y ta estremada en tres llibros:
* El primeru, concluyíu en 1119, empieza cola creación del mundu y remata col añu 1038. Describe la fundación del Estáu checu polos primeres eslavos de Bohemia alredor del añu 600 y la instauración de la dinastía de los reis de Bohemia colos llexendarios Přemysl y la so esposa Libušy.
* El segundu entiende los años 1038 – 1092 colos reinaos de Brestislao I y Vladislao I de Bohemia.
* El terceru toma'l periodu 1092 – 1125 y la guerra civil qu'españó a la muerte de Vratislav. Termina col reináu de Vladislav I de Bohemia, ente 1109 y 1125, añu de la muerte de Cosmas.

## Notes

* *Esti artículu toma material traducíu de [//fr.wikipedia.org/w/index.php?title=Cosmas_de_Prague&oldid=14423902 esta versión] del artículu de la [[:fr:wikipédia|Wikipedia]] en [[Idioma francés|francés]].*

## Referencies

## Enllaces esternos

* Biografía de Cosmas; en checu.

* Cosmas: *Crónica de los bohemios* (*Chronica Bohemorum*). 
** Testu billingüe llatín - francés nel sitio de Philippe Remacle (1944 - 2011): trad. y anotaciones de Jan Potocki publicaes nel tomu III de la so obra *Fragmentos históricos y xeográficos sobre [[Escitia]], [[Sarmacia]] y los [[Pueblos eslavos|eslavos]]* (*Fragments historiques et géographiques sur la Scythie, la Sarmatie et les Slaves*, Brunswick, 1796), en 4 tomos. 
*** Testu llatín , con introducción n'alemán, en *[[Monumenta Germaniae Historica]]*.
Delfín de Burdeos

**San Delfín** ye un santu de finales del sieglu IV.

Créese que nació en Pamplona, anque lo único que puede verificase ye que foi obispu de Burdeos dende l'añu 380 hasta'l 404.Ente'l so fechos cunten la persecución de herexes na so rexón. Integrante del sínodu de Zaragoza nel añu 380, que condergó a Prisciliano, Helvidio, Salviano y Instancio por herexes.

Ente los sos fechos notables tamién se cunta la conversión de San Paulino, quien más tarde se convertiría n'obispu de Nola. Caltiénse una carta al so amigu San Ambrosio, obispu de Milán.

El 24 d'avientu ye'l día de la so celebración. Nel so honor, esiste una cai en Madrid col so nome. Tamién una bien pequeña en Barcelona, al llau de la plaza de la Bonanova.

## Referencies

* Enciclopedia Espasa, tomu 17
* 
* Catholic.net
Pier della Vigna

**Pier della Vigna**  foi un políticu y escritor italianu del Reinu de Sicilia.

Empezó la so carrera nel añu 1220 como notariu al serviciu del emperador Federico II. En 1225 convertir en xuez de la Corte Suprema. En 1247 ye nomáu Canciller y Protonotariu. Sábese qu'en 1249 foi arrestáu en Cremona, pero nun tán claros los motivos -acasu acusáu d'alta traición-; como tampoco tán claros la razón y el llugar del so fallecimientu esi mesmu añu. Dante alluga a Pier della Vigna nel cantar XIII del Infiernu del so Divina Comedia ente los suicides, pero considerar inocente de l'acusación d'alta traición.

*Yo soi aquel que tuvo los dos llaves
del corazón de Federico, y que les xiré abriendo y
cerrando tan nidiu,*
(58-60, XIII, Inferno)

Ye autor d'un epistolariu llatín, una sátira y dos canciones en llingua vulgar.

## Referencies

## Enllaces esternos
Juan Despauterio

**Juan Despauterio**  foi un humanista flamencu. 

## Biografía
Con 18 años, empezó na Universidá de Lovaina onde estudió mientres tres años. En Lovaina fíxose maestru d'artes, esto ye: gramática llatín, retórica, dialéctica, música, aritmética, xeometría y astronomía.

Foi profesor y escribió dellos llibros de gramática llatina que s'emplegaron na enseñanza del idioma n'Europa. 

## Obres
**Syntaxis*
**Ars versificatoria*
**Grammatica pars prima*
**Ortographia*

## Referencies

## Enllaces esternos
Diego Enríquez del Castillo

**Diego Enríquez del Castillo** (Segovia, 1443 - id., dempués de 1503), capellán, cronista y conseyeru real d'Enrique IV de Castiella, l'Impotente.

## Biografía
Esiste discutiniu sobre si esti eclesiásticu ye en realidá'l poeta cancioneril Diego del Castillo, residente un tiempu na corte napolitana d'Alfonsu V el Magnánimo, como afirmaron nel sieglu XIX Eugenio de Ochoa y George Ticknor, o una persona homónima, como afirmaron José Amador de los Ríos y José Sancho Rayón. El casu ye que Diego Enríquez sabía'l bastante italianu como pa traducir el tratáu *De re militari* compuestu por Paris de Puteo a pidimientu de Beltrán de la Cueva, a que'l so círculu en Cuéllar paez pertenecer.

Sicasí, del historiador cabo dicir que, fiel al so señor, sirvir en diverses misiones diplomátiques. Tres la batalla de Olmedo (1467) foi fechu prisioneru na so casa de Segovia polos partidarios del infante don Alfonso y salvó la so vida gracies al fueru eclesiásticu. Siempres culpó a los nobles de la inestabilidá que sufrió Castiella na segunda metá del periodu de gobiernu d'Enrique IV y defendió la llexitimidá de Xuana la Beltranexa contra quien la acusaben de nun ser fía del rei Enrique IV, sinón de Beltrán de la Cueva. Escribió la *Crónica del rei don Enrique, el cuartu d'esti nome* en defensa del rei y de la so fía, tres los fechos contaos (según Aurelio Sánchez Martín, qu'inspeccionó unos ochenta manuscritos, la redaición orixinal tendría llugar ente 1481 y 1502, afinando más al señalar que la primer fecha (la del ms. Y) indicaría una primer versión, realizándose una segunda ente 1485 y 1502. La obra componer con una gran falta de materiales pola mor del saquéu que fixeron los partidarios del infante Alfonso na so casa, como él mesmu declara. Seique por esto nun consiguió ésitu dempués nos sos intentos de ser escoyíu cronista de Sabela la Católica. Trátase d'unu de los testos históricos más claramente imbuyíos de reflexón política nel sieglu XV castellán; estes meditaciones introducir nel testu como discursos y pieces oratories, a la manera de los historiadores grecollatinos clásicos. D'estos discursos esprende la teoría del orixe divín de l'autoridá de los reis. D'esta Crónica caltiénse cuasi un centenar de copies, anque tardíes na so mayoría, (XVI y XVII).

## Referencies

## Obres
**Cronica del rei D. Enrique'l quarto d'esti nome*. Madrid: A. de Sancha, 1787.
**Crónica d'Enrique IV* de Diego Enríquez del Castillo, edición d'Aurelio Sánchez Martín, Valladolid, 1994.

## Bibliografía
*José Luis BERMEYU CABRERU, "Les idees polítiques de Enríquez del Castillo", *Revista de la Universidá Complutense de Madrid*, 86 (1973), páxs. 61-78.
Daniel Delaroche

**Daniel Delaroche** o **Daniel De la Roche**  foi un médicu, y botánicu suizu, natural de Xinebra.
 
Yera fíu de Michel (1700-1782), negociante en veles, burgués de Xinebra, y d'Anne Monthion (1702-1773). Casóse con Marie Castanet en 1774, y tuvieron tres fíos : Michel (1775-1852), Alphonsine (1778-1852) y Etienne François (1781-1813). 

Estudia Medicina en Xinebra y en Leiden, llogrando'l so grau de doctor n'Edimburgu, en 1771, pa exercer en Xinebra. En 1782, va a París como médicu de guardar suizos y médicu consultor del duque de Orléans. Tuvo estrechamente venceyáu con Delessert y la colonia suiza en París, qu'allugó a Benjamin Franklin, mientres la so visita. Depués de la masacre de los guardias suizos del 10 d'agostu de 1792, emigra a Inglaterra, acompañáu de la so esposa, de los sos dos fíos con 17 y 10 años y de la so fía de 13. Tola familia embárcase'l 10 d'ochobre, instalándose en Earls Court Kensington, condáu de Middlesex. D'ellí, Daniel Delaroche pasa a Lausanna onde exerz la medicina, enantes de tornar a París. De siguío va al Hospital médicu en París, en Dubois. Depués exerz nel Hospital Necker y fíxose conocíu pol so trabayu sobre les enfermedaes nervioses y la fiebre puerperal. Activa la llucha pola inoculación contra la viruela con vacuna. Como André M.C. Duméril va ser miembru de la Sociedá Filomática de París. En 1806, Duméril esposa a la so fía Alphonsine, y Daniel Delaroche ye médicu xefe del Hospital Saint-Martin. Depués exerz nel Hospital de Faubourg Saint-Laurent. Pocos meses dempués de la so muerte (1812), Duméril ye nomáu nel so llugar, por que depués pueda dá-ylo un día al so hermanu, François Delaroche, tamién médicu, pero entá demasiao mozu pa participar. Tres la muerte de Francisco, nel añu 1813, André Marie Constant Duméril encargar de la vecería rica del so suegru, compuestu por families de Suiza con sede en París.

## Delles publicaciones
* 1780. *Pharmacopoea Genevensis ad usum nosocomiorum*. xii + 199 [17] pp. 
* Delaroche, D.: *Bibliothèque germanique médicu-chirurgicale* (8 Bde., 1798-1802)
* Delaroche, D.: *Pharmacopoea Genevensis ad usum nosocomiorum*. xii + 199 [17] pp. (1780)
* La Roche, M. de, Christian Gottlieb Selle: *Untersuchungen über die Natur und Behandlung des Kindbetterinnenfiebers oder der Entzündung der Eingeweide bey Wöchnerinnen* (orixinal: *Recherches sur la nature et le traitement de la fièvre puerpérale.*) Johann Friedrich Unger, Berlin 1785.
* Daniel de La Roche, Philippe Petit-Radel: *Chirurgie.*, chez Panckoucke, Paris 1790-1792.
* de LaRoche, D.; Odier, L.J.; DunantCh.G.: *Pharmacopoea Genevensis ad usum nosocomiorum*. Genf: Bonnant, 1780. - XII, 199 S.

## Referencies

## Enllaces esternos
*
David Don

**David Don**  foi un botánicu escocés.

## Biografía
**David Don** foi profesor de Botánica nel King's College de Londres dende 1836 a 1841, y bibliotecariu de la Sociedá linneana de Londres dende 1822 a 1841.

Describió delles de les mayores coníferes afayaes na dómina, incluyida la primer descripción de la sequoia de mariña (*Taxodium sempervirens* D.Don; anguaño *[[Sequoia sempervirens]]* (D.Don) Endl.), l'abetu Bristlecone (*Pinus bracteata* D.Don, na actualidá *[[Abies bracteata]]* (D.Don) Poit.), el gran abetu (*Pinus grandis* Douglas ex D.Don; anguaño *[[Abies grandis]]* (Douglas ex D.Don) Lindl.); y el pinu de Coulter (*Pinus coulteri* D.Don), y foi'l primeru en reconocer al sugi (*Cupressus japonica* Thunb.; na actualidá *[[Cryptomeria japonica]]* (Thunb.) D.Don) nun xéneru nuevu.

Axuntó un gran yerbariu con especímenes d'Inglaterra y de la India especializáu en fungos, Fanerógames, Y Pteridofites, que donó a la *[[Sociedá linneana de Londres]]*. 

Tamién denominó al xéneru d'orquídees *[[Pleione (orquídea)|Pleione]]* en 1825.

## Obres
* 1833. *Descriptions of the New Genera and Species of the Class Compositae Belonging to the Flores of Peru, Mexico, and Chile*. 135 pp. Edición reimpresa de BiblioBazaar, 2011, 144 pp. ISBN 1175974110

* 1830. *Observations on the Affinities of Velosia, Barbacenia, Glaux, Aucuba, Viviania Deutzia and of New Genus of the Order Rubiaccae*. 12 pp. en llinia

* 1825. * Prodromus Florae Nepalensis, sive Enumeratio Vegetabilium, quae in Itinere per Nepaliam Proprie Dictam et Rgiones Conterminas, Ann. 1802-1803. Detexit atque legit D. D. Franciscus Hamilton, (olim Buchanan) M.D. London * Londres 

 Tamién apaez n'equipu como:
* Buchanan-Hamilton & D. Don 
* Gillies & D. Don 
* Royle & D. Don 
* Wallich & D. Don 
## Notes
* 

## Referencies

## Enllaces esternos
Jeremías Drexelio

**Jeremías Drexelio** (Augsburgu, 15 d'agostu de 1581-19 d'abril de Múnich, 1638) escritor y xesuita alemán.

Criáu nuna familia luterana convertir al catolicismu y más tarde fíxose xesuita. Foi profesor de lliteratura, d'humanidaes y de retórica, y tamién predicador, don que-y supunxo una gran fama. 

## Obra
* *Aeternitatis prodromus, mortis nuntius, quem sanis, aegrotis, moribundis sistit Hieremias Drexelius*, 1628
* *Aloe amari sei salubris succi jejunium, quod... latine scripsit Hieremias Drexelius*, 1638.
* *Antigrapheus, sive Conscientia hominis*, 1655.
* *Aurifodina artium et scientiarum omnium, excerpendi solertia*, 1641.
* *Caelum, beatorum civitas aeternitatis, pars III*, 1636.
* *Cultus tutelaris angeli, ex horologio*, 1624.
* *Infernus damnatorum carcer et rogus*, 1623.
* *Nicetas, seu Triumphata incontinentia*, 1631.
* *Orbis Phaëthon, hoc est de Universis vitiis linguae*, 1631, llibru d'emblemes y vicios universales del llinguaxe.
* *Trismegistus christianus, seu Triplex cultus conscientiae, caelitum, corporis*, 1631.
* *Zodiacus christianus, locupletatus, seu Signa XII divinae praedestinationis*, 1632

## Enllaces esternos

* www.faculty.fairfield.edu 
* http://www.lwl.org/westfaelischer-friede/wfe-t/wfe-txt1-24.htm
Charles du Fresne, señor Du Cange

**Charles du Fresne, señor du Cange**  más conocíu a cencielles por **Du Cange**, foi un xurista, historiador y glosógrafo francés.

## Obres
* *Histoire de l'Empire de [[Constantinopla|Constantinople]] sous les empereurs français* (1657), in foliu faisant suite à *Hist. de la conquête de Ville-Hardouin*
* *Traité historique du chef de saint Jean-Baptiste*. París 1665 
* *Histoire de [[Lluis IX de Francia|Saint Louis]]* par Jean de Joinville, 1668, in-fol.
* *Glossarium mediae et infimae latinitatis*, 1678, 3 vol. in foliu, con un suplementu de Pierre Carpentier, 1766. Esta obra sigue siendo'l diccionariu llatín medieval más completu, siquier hasta que quede completáu'l *Mittellateinisches Wörterbuch* qu'ellabora l'Academia bávara de les Ciencies.
* *Historia byzantina*, (*Histoire [[Bizanciu|Byzantine]]*), 1680, in
foliu * *Zonaras*, 1686, 2 vol. in
foliu * *Glossarium mediœ et infimœ grœcitatis*, 1688, 2 vol. in foliu

Dexó amás numberoses obres manuscrites, nelles una *Géographie de la France par provinces*.

## Referencies

## Enllaces esternos
* ''Glossarium mediae et infimae latinitatis'' ''on-line'' (web de la Universidá de Mannheim)
* ''Glossarium mediae et infimae latinitatis'' ''on-line'' (web de la Biblioteca Nacional de Francia)
Charles Alphonse du Fresnoy

**Charles-Alphonse Du Fresnoy** (París, 1611-16 de xineru de 1668) pintor, poeta y críticu lliterariu francés fíu d'un boticariu.

Quixeron que fuera médicu y foi educáu en llatín y griegu, pero tenía una vocación poles belles artes y estudió con Perrier, Vouet y Mignard, con quien visita Italia. 

Como poeta la so obra más representativa ye * D'Arte graphica*, publicada póstumamente por Roger de Piles en París en 1668.

## Bibliografía
* Jacques Thuillier, *À propos de Charles-Alphonse Du Fresnoy : du « Maître de Stockholm » au « Maître de Cassel »*, in Revue de l'Art, n° 111, 1996.

## Referencies
Hans Egede

**Hans Egede**  foi un misioneru luteranu noruegu, llamáu'l **Apóstol de Groenlandia**. Estudió na Universidá de Copenhague y dende 1706 exerció como pastor. Poles sos llectures interesar na colonia de Groenlandia y persuadió al gobiernu danés de financiar una espedición col fin de llevar la reforma a esta colonia.

Partió de Bergen el 3 de mayu de 1721 cola so familia y tres barcos. Al llegar a la mariña oeste de Groenlandia el 4 de xunetu, decatar de que nun quedaba población nórdica nesa rexón, de manera que se dedicó a convertir al cristianismu a la población llocal. Fundó Godthåb (Nuuk), la capital de Groenlandia. Tamién foi promotor del comerciu ente Dinamarca y Groenlandia. Permaneció na colonia hasta 1736, pero tuvo de tornar a Europa por cuenta del so estáu de salú. Foi nomáu direutor del seminariu de Copenḥague, onde se formaben los misioneros pa Groenlandia. Publicó un llibru sobre la historia natural de Groenlandia. 

El so fíu, Paul Egede, foi tamién misioneru en Groenlandia y completó la traducción empecipiada pol so padre del Nuevu Testamentu (1766). Publicó un diccionariu de traducción del inuktitut al danés y al llatín (1750), una gramática (1760) y un catecismu (1756) n'idioma inuktitut.

**Ver tamién:** Historia de Groenlandia

## Referencies

## Enllaces esternos

* Hans Egede  — en noruegu
* Hans Egede, "The Apostle of Greenland"
Jakob Friedrich Ehrhart

**Jakob Friedrich Ehrhart** foi un farmacéuticu botánicu suizu 

## Biografía
Yera fíu de Johannes Ehrhart y de Madalena Wild. Depués de los sos estudios de Farmacia, trabayó pa Johann Gerhart Reinhart Andreae (1724-1793) en Hanover en 1770. 

Depués pasa dellos años n'Estocolmu y n'Upsala, estudia xunto con Carlos Linneo, y vuelve a Hanover en 1776, siendo direutor del Xardín botánicu. 

De 1780 a 1783 llogra un contratu pa estudiar la flora de la rexón de Hannover. Más tarde ye'l botánicu del Príncipe Eleutor de Herrenhausen.

Contribuyó a desenvolver n'Alemaña el sistema del xenial Linneo (1707-1778).

## Obra
* *Chloris hanoverana*, 1776
* *Supplementum systematis vegetabilium, generum et specierum plantarum*, 1781
* *Beiträge zur Naturkunde...*, en siete vols., 1787 a 1792
* *Briefe aus der Schweiz nach Hannover geschrieben, in dem Jahre 1763* (Online)

## Honores
### [[Epónimu|Epónimos]]
;Xéneru:
* Carl Peter Thunberg (1743-1828) dedícalu en 1779 *[[Ehrharta]]* de la familia de Poaceae

;Especies:
* (Brassicaceae) *[[Syrenia]] ehrhartii* Andrz. ex DC.

* (Liliaceae) *[[Fritillaria]] ehrhartii* Boiss., Orph. & Turrill 

* (Poaceae) *[[Bromus]] ehrhartii* Gaudin

* (Rosaceae) *[[Dactylophyllum]] ehrhartii* Spenn.

* (Scrophulariaceae) *[[Scrophularia]] ehrhartii* Stevens 

## Referencies

* 
## Enllaces esternos
Ekkehardu I

**Ekkehardu I** ( Thurgau, 910-St. Gallen, 14 de xineru de 973) monxu y escolásticu de l'Abadía de St. Gallen autor de la epopeya Waltharius.

## Biografía
Nacíu nuna familia noble, foi educáu na abadía de St. Gallen, au entró a formar parte de la orde benedictina, pa dempués cubrir el papel de deán.

Mientres una pelegrinación a Roma conoció al papa Xuan XII, que amosó-y les reliquies de Xuan Bautista. La so carrera eclesiástica zarróse cuando, de vuelta a san Galu, refugó'l cargu d'abá, en llugar del difuntu Kralo. Sicasí, foi brillosu la so carrera lliteraria: escribió'l poema épicu *Waltharius*, que tien de protagonista a Walter d'Aquitania, llexendariu rei visigodu, y que tuvo un enorme ésitu en tol Medievu, según numberosos himnos relixosos y secuencies.

Ye tamién l'autor del epílogu a la *Vita di santa Viborada*, escrita por Erimanno de san Galu. La redaición del testu foi por cuenta del sanamientu del autor d'una grave enfermedá, que tendría llugar gracies a la intercesión de la santa, muerta namái mediu sieglu enantes, pola qu'él fixera votu d'escribir una biografía sobre ella. La redaición foi solicitada pol obispu de la diócesis d'Augsburgu Ulricu.

## Referencies

## Enllaces esternos
Emil Viktor Ekstrand

**Emil Viktor Ekstrand** ( Suecia, 21 de xineru de 1841 - Estocolmu 10 de payares de 1884), foi un botánicu y briólogu suecu.

## Biografía
Estudia botánica na universidá de Lund, llogrando la so llicenciatura en 1875. Gueta líquenes especialmente en Noruega. Enseña na Universidá de Lund y n'Estocolmu. Ye conservador de les coleiciones botániques de l'Academia de les ciencies. Ye l'autor de trabayos sobre briofitas y sobre la flora escandinava y la de Laponia.

## Obres
* . 1880. *Om blommorna hos Skandinaviens bladiga lefvermossor Jungermaniaceae foliosae (Flores nos países escandinavos fueyes folioses d'hepátiques Jungermaniaceae)*. Volume 6, Nᵘ 1 de Handlingar, K. Svenska Vet. Akad. Bihang. Editor P. A. Norstedt & Söner, 66 pp.

## Honores
;Miembru de:
* 1859: Real Academia de les Ciencies de Suecia

### [[Epónimu|Epónimos]]
;Especies:
* (Polypodiaceae) *[[Goniophlebium]] × ekstrandii* Hoshiz. 

## Ver tamién
* Llista de naturalistes y epónimos
* Primeros viaxes d'esploración científica

## Referencies

* 

## Enllaces esternos
Lucio Elio Estilón

**Lucio Elio Estilón** (en llatín, *Lucius Aelius Stilo Praeconinus*; h. 154 - 74 e.C.), de Lanuvio, ye'l filólogu más antiguu de la República Romana. Venía de una familia distinguida y pertenecía a la orde ecuestre.

Llamóse-y *Stilo* (en llatín, *stylus*, "pluma"), por cuenta de qu'él escribió discursos pa otros, y Preconino pol oficiu del so padre (*praeco*, "anunciante, pregoneru, heraldu"). Los sos simpatíes aristocrátiques yeren tan fuertes que voluntariamente acompañó a Cecilio Metelo Numídico al exiliu. En Roma partía'l so tiempu ente la enseñanza (anque non como maestru d'escuela profesional) y la obra lliteraria.

Los sos alumnos más famosos fueron Varrón y Cicerón, y ente los sos amigos tuvieron Celio Antípatro, l'historiador, y Lucilio, el satíricu, quien-y dedicó'l so obres. Según Cicerón, quien espresa una probe opinión de los sos poderes como un orador, Estilón foi un siguidor de la escuela estoica. Namái queden unos pocos fragmentos de les sos obres. Escribió comentarios sobre los himnos de los salios (*[[Carmen Saliare]]*), y probablemente tamién nes *[[Doce Tables]]*. Analizó l'autenticidá de comedies supuestamente por Plauto, y reconoció 25 como canóniques, cuatro más de les que lu reconocía Varrón.

Ye probable que fora l'autor d'una obra glosográfica xeneral, tratando con cuestiones lliteraries, históriques y anticuarias. El tratáu retóricu *[[Rhetorica ad Herennium|Ad Herennium]]* atribuyóse-y por dellos eruditos modernos.

## Bibliografía
### Fontes antigües
*Cicerón, *Brutus*, 205-207, *De legibus*, ii.23, 59
*Suetonio, *De grammaticis*, 2
*Gelio iii. 3, I.12
*Quintilianu, *Inst. orat.*, x, I, 99

### Estudiosos del sieglu XIX
*Jan Adolf Karel van Heusde *Dissertatio de Aelio Stilone, Ciceronis in Rhetoricis magistro, Rhetoricorum ad Herennium, ut videtur auctore*(1839) 
*Ferdinand Mentz *De Lucio Aelio Stilone* (1888)
*Theodor Mommsen, *Hist. of Rome*, bk. iv, ch. 12, 13
*JE Sandys, *History of Classical Scholarship* (2ª ed., 1906)
*Martin Schanz, *Geschichte der römischen Literatur* (1898), vol. i.
*Teuffel, *History of Roman Literature* (Trad. inglés, 1900), p. 148.

## Referencies

## Enllaces esternos

*
Elías Sincelo

**Elías Sincelo** (*Elias Syncellus*) foi un poeta llatín qu'escribió diversos himnos y poemes dedicaos a la Virxe mentaos por Lleón Alacio (*Leo Allatius*), destacaos pola so piedá, elegancia y guapura. Una obra titulada *Requies in Clementinas*, d'un autor de nome *Helias*que s'atopa en Languedoc podría ser d'esti autor.

## Referencies

## Enllaces esternos
Ludwig Elkan

**Louis (Ludvig, Ludwig) Elkan**  foi un botánicu alemán.

## Obra
* Carl August Patze, Ernst Heinrich Friedrich Meyer, Ludwig Elkan. 1850. *Flora der Provinz Preussen ( Flora de la Provincia de Prusia)*. Ed. Bornträger. 599 pp.
* 1839. *Tentamen monographiae generis [[Papaver]]*. 36 pp.

## Honores
#### [[Epónimu|Epónimos]]
Nel so honor nomóse:
; Xéneru
* (Urticaceae) *[[Elkania]]* Schlecht. ex Wedd.

## Ver tamién
* Llista de naturalistes y epónimos

## Referencies

* 

## Enllaces esternos
Stephan Ladislaus Endlicher

**Stephan Ladislaus Endlicher**  foi un botánicu, numismáticu, políticu y sinólogu d'Austria. Foi direutor del Xardín Botánicu de Viena.

Estudió teoloxía y recibió les órdenes menores. En 1828 trabayó na Biblioteca Nacional d'Austria pa reorganizar la so coleición de manuscritos. Concurrentemente estudió Historia Naturalsobremanera botánica, y llingües del Este Asiáticu, escribiendo fundamentos de la gramática china.

En 1840 foi profesor y direutor del Xardín Botánicu de la Universidá de Viena. Escribió una descripción comprensiva del Reinu Vexetal, d'alcuerdu al sistema natural, pa esa dómina una escelente descripción. Como lo propunxo Endlicher, contién imáxenes nel testu. Foi publicáu xunto cola reimpresión de "Fundamentos de Botánica" ("Grundzüge der Botanik") de Franz Unger.

Foi pilastra fundamental n'establecer l'Academia Imperial de Ciencies (Akademie der Wissenschaften), pero decepcionar nes sos mires al ser nomáu presidente'l Barón Joseph Hammer von Purgstall, y arrenunció nuna engarradiella.

Conocíu lliberal, foi mediador mientres la revolución de 1848, pero foi forzáu a dise de Viena por un tiempu. En 1848 foi miembru del Parllamentu de Frankfurt, y asambleísta en Kroměříž.

Conformó'l periódicu botánicu *Annalen des Wiener Museums der Naturgeschichte* (1835 y sigue).

Describió munches nuevos xéneros de plantes, quiciabes la so más notable disquisición foi'l xéneru *[[Sequoia]]*.

## Honores
### [[Epónimu|Epónimos]]
El xéneru *[[Endlicheria]]* Nees de la familia de les Lauraceae foi nomáu nel so honor.

## Trabayos importantes
* *Genera Plantarum Secundum Ordines Naturales Disposita* (1836-50)
* *Synopsis Coniferarum* (1847)
* *Flora Brasiliensis*
* *[[Enumeratio plantarum quas in Novae Hollandiae ora austro-occidentali ad fluvium Cygnorum et in sinu Regis Georgii collegit Carolus Liber Baro de Hügel]]*
* *Prodromus florae norfolkicae*. 1833
* *Atakta botanica. Nova genera et species plantarum ...*. 1833–1835
* *Nova genera ac species plantarum quas in regno chilensi, peruviano et in terra amazonica ...* (zusammen mit Eduard Friedrich Poeppig). 1835–1845
* *Bemerkungen über die Flora der Südseeinseln*. In: Ann. Mus. Wien 1, S. 129-190, 1836
* *[[Iconographia generum plantarum]]*. 1837–1841
* *Grundzüge einer neuen Theorie der Pflanzenzeugung*. 1838.
* *Enchiridion botanicum ...*. 1841
* *Die Melecinal-Pflanzen der österreichischen Pharmakopöe : ein Handbuch für Ärzte und Apotheker* / von Stephan Endlicher. - Wien : Gerold, 1842. en llinia en Univ.- und Landesbibliothek Düsseldorf
* *Grundzüge der Botanik*. Wien 1843 (xunto con Unger)
* *Anfangsgründe der Chinesischen Grammatik*. Wien 1845
* *Rerum Hungaricarum monumenta Arpadiana*. 1849
* *Die Gesetze des heiligen Stefan*. 1849

## Referencies

* 
## Enllaces esternos

* Perfil de Endlicher (Catholic Encyclopedia)
* Vista dixitalizada de títulos de Endlicher en ''Botanicus.org'' 
* Bibliografía comprensiva en WorldCat
*
Ennio

**Quintu Ennio** (Rudiae, 239 e.C. - Roma, 169 e.C.) dramaturgu y poeta épicu romanu. 

## Biografía
Nació en Rudiae, una rexón de la Magna Grecia italiana cerca de Lupiae, correspondente a l'actual ciudá de Lecce. Yera trillingüe, apoderaba tanto'l llatín y el oscu como'l griegu. Formáu na cultura helénica, Marcu Porcio Catón llamar a Roma nel 204 e.C. cuando'l poeta taba en Cerdeña faciendo'l serviciu militar. En Roma enseñó griegu y entró nel círculu d'Escipión; tamién trató a Marcu Fulvio Nobilior. Dambos personaxes yeren bien influyentes y ser introduciendo na cultura griega, anque siempres procuró afaela al gustu romanu nes obres que publicó ya inclusive se caltienen dos pieces dramátiques de temática puramente romana: *Sabinae* y *Ambricia*, según la comedia *Caupuncula*. Tamién quixo faese pasar por orixinal la so creación de *Sátires*, xéneru que paecía nuevu na tradición romana pero que tien los sos precedentes nes invectivas de los poetes yambógrafos griegos y les sátires menipeas grieges.

## Obra
Compunxo una ventena de traxedies inspiraes en Eurípides. El conxuntu de la so obra tuvo una gran importancia nel afitamientu de la poesía nacional romana ya influyó notablemente sobre poetes como Lucrecio y Virxiliu. Considérase davezu a Ennio como'l primera gran poeta épicu romanu polos sos *Annales* onde recueye en 18 llibros d'hexámetros la hestoria de Roma hasta la so dómina; d'esta magna obra namái resten fragmentos. El papel de Ennio foi fundamental pa sustituyir l'anticuáu y nacional versu saturnio pol hexámetru dactílico d'orixe griegu nel cultivu de les temes narratives o épicos: él foi'l primeru que lo utilizó en Roma. 

## Bibliografía

* Quintu Ennio, *Fragmentos*. Testu revisáu y traducíu por Juan Martos Fernández. Gredos, Madrid, 2006. ISBN 8424928539 

* *Fragmentos*. Testu revisáu y traducíu por Manuel Segura Moreno. Madrid: Conseyu Cimeru d'Investigaciones Científiques, 1984. ISBN 840005606X

## Referencies

## Enllaces esternos

* Ennio: fragmentos.
** Testos billingües llatín - francés nel sitio de Philippe Remacle (1944 - 2011).
Enodio de Pavía

**Enodio de Pavía** (nome llatín, *Magnus Felix Ennodius*; Arles, c. 473-Pavía, 521) foi un obispu, haxógrafu y poeta galorromano. Darréu foi declaráu Padre de la Ilesia.

Nació n'Arles, nel senu d'una familia d'orixe romanu. Educar con una tía so en Milán y casóse con una rica ciudadana. Formar na retórica clásica. Enodio sintió la vocación sacerdotal y pidió permisu a la so esposa pa dixebrase: foi ordenáu diáconu por san Epifanio de Pavía y ella ingresó nun monesteriu. Desenvolvió un importante llabor didácticu, que remató en 510, cuando foi escoyíu obispu de Pavía y asocedió al obispu Máximu. 

El so llabor al mandu de la so diócesis foi conocida en tou Occidente y el papa Hormisdas allegó a él en diverses ocasiones, por que lo representara ante l'emperador Anastasio II, que favorecía a los monofisites. Les llegaciones de Enodio en Constantinopla fueron dos: en 515 pa obligar al Patriarca de Constantinopla, Acacio, y al de Antioquía, Pedro, a aceptar les decisiones del Conceyu de Calcedonia; y en 517 pa amonestar al mismísmo emperador. Nenguna dio'l frutu deseyáu y tornó, tres un accidentáu viaxe, a Pavía. 

Morrió na ciudá de la que yera obispu en 521. El so fiesta celebra'l 17 de xunetu.

## Obra
Tenía una mente interesao y brilloso y, dende la so conversión al cristianismu, dedicar al estudiu de les Sagraes Escritures, la filosofía, la retórica y l'apologética. La so primer obra ye una apoloxía del papa Símaco, contra los partidarios del cismáticu Lorenzo. Llueu la so calidá intelectual foi reconocida, y foi escoyíu pa componer y recitar el panexíricu del rei ostrogodu Teodoricu I. 

Otres obres sos fueron les vides de san Epifanio de Pavía y de san Antonio de Lérins, una obra autobiográfica (escrita como aición de gracies en recuperándose d'una enfermedá, titulada *Eucharisticon*) y numberosos testos poéticos; dexó, amás, otres obres en prosa y en versu, amás d'una nutrida correspondencia formada por 297 cartes. Ye consideráu como'l postreru de los retóricos clásicos.

## Bibliografía
* 
* 

## Referencies

## Enllaces esternos

* Enodio: cartes.
** Testu francés, con anotaciones nesti idioma, nel sitio de Philippe Remacle (1944 - 2011): ed. de 1906, en París.
*** Llibros I y II.
Enrique de Gante

**Enrique de Gante** (1217-1293), en llatín **Henricus Gandavensis** o **Henricus de Gandavo**, foi un filósofu y teólogu de la escolástica medieval, conocíu años dempués pol nome de **Doctor Solemnis**.

Ingresó na vida relixosa, y participó viviegamente na polémica sobre la obligación de la confesión. Foi un siguidor del platonismu, y creía na doctrina de la iluminación como vía principal de conocencia divina, y na esistencia de los universales respectu al problema de los universales. Tamién afirmaba que'l cuerpu formaba parte de l'alma, con un dualismu bien propiu d'esa dómina.

## Obres
* *Quodlibeta Theologica* (París, 1518; Venecia, 1608 y 1613)
* *Summa theologiae* (París, 1520; Ferrara, 1646)

**Incorreutamente asignaes a Enrique de Gante:**
* *De scriptoribus ecclesiasticis* (Colonia, 1580)

## Referencies
Heiric d'Auxerre

**Heiric d'Auxerre**  foi un monxu oblato nel monesteriu benedictín de Saint-Germain d'Auxerre (Auxerre, Borgoña-Francu Condáu, Francia) nel momentu de la edificación de la nueva cripta por Conrad.

Heiric empezó la so formación nel mesmu monesteriu, con Servatus Lupus y Haymo d'Auxerre o Haimón d'Auxerre. 

Escribió los *Miracula santi Germani*, sobre los milagros de San Xermanu (tamién conocíu como *Germain d'Auxerre* o *San Germán d'Auxerre*, 378-448), santu epónimu del so monesteriu. Nesta obra fala de la construcción de la cripta. Otres obres fueron les sos *Collectaeum*, un homiliario (escoyeta d'homilíes), y unes gloses a les *Categoriae decem* (Diez Categoríes, un sumariu llatín del sieglu IV de les *[[Categoríes]]* d'Aristóteles, atribuyíu equivocadamente a San Agustín o tomáu pola obra completa, y que foi una de les fontes principales del pensamientu aristotélicu disponibles n'occidente na Alta Edá Media, influyendo tamién en Juan Escotu Eriúgena, Alcuino y Fredegisus).

Herederu intelectual d'Escotu Eriúgena, que fuera llamáu pol rei Carlos el Calvo a la so escuela palatina en 850, considerar a Heiric l'aniciador de la *escuela d'Auxerre*, que siguió'l so discípulu Remi d'Auxerre hasta l'añu 935. Les gloses de Heiric y Remi fueron utilizaes nel sieglu XII por Guillermo de Conches. Discípulu de Remi sería Odón de Cluny, reformador del monesteriu d'Aurillac.

El precursor de la notación musical, Hucbaldo, foi monxu d'Auxerre de 860 a 872. Otru monxu d'Auxerre foi Abbon, gran viaxeru que llegó a abá del monesteriu de Fleury-sur-Loire, unu de los primeres cluniacenses.

## Ediciones de les sos obres
* Migne, *[[Patrologia Llatina]]*, tomu 124, a consultar en Documenta Catholica Omnia.

## Referencies

## Enllaces esternos
* http://www2.nd.edu/Departments/Maritain/etext/hop27.htm 
* 
* BBK page (n'alemán)
*
Franz Gerhard Eschweiler

**Franz Gerhard (Franciscus Gerardus) Eschweiler**  foi un destacáu micólogu, botánicu, y pteridólogu alemán .

## Delles publicaciones
* . 2011. *Flora Brasiliensis: Gramineae*. Edición reimpresa de Nabu Press, 666 pp. ISBN 1247200515

* . 2012. *de Fructificatione Generis Rhizomorphae Commentatio*. Edición reimpresa de Nabu Press, 44 pp. ISBN 1248367081 en llinia

* ----------------------------. 2010. *Systema Lichenum: Genera Exhibens Rite Distincta, Pluribus Novis Adaucta*. Edición reimpresa de BiblioBazaar, 36 pp. ISBN 1149682809 

* ----------------------------. 1824. *Systema lichenum: genera exhibens rite distincta, pluribus novis adaucta*. Editor J.L. Schrag, 26 pp. en llinia

## Honores
### [[Eponimia]]
;Xéneros:
* (Araliaceae) *[[Eschweileria]]* Zipp. ex Boerl.

* (Lecythidaceae) *[[Eschweilera]]* Mart. ex DC. 
 

## Referencies

* 
## Enllaces esternos
Esmaragdo de Saint-Mihiel

**Esmaragdo de Saint-Mihiel**  foi un monxu benedictín y lletráu de dómina carolinxa, depués abá de Saint-Mihiel.

## Biografía

Desconozse ónde nació; hai quien afirma que provenía de la Hispania visigoda. Pola década de 780, quiciabes protexíu pol obispu Teodulfo d'Orleans, foi ecónomu en Aquitania y depués nomáu abá de San Michel dende'l reináu de Carlomagno. Ente los años 807 y 809 participó de forma activa con Teodulfo y Arno de Salzburgu nos alderiques teolóxicos sobre la revesosa cláusula Filioque. A pidimientu de Carlomagno, Esmaragdo trabayó n'especial en allegar argumentos bíblicos a favor del *Filioque*, acordies col conceyu de Aix en 809. Sol reináu de Ludovico Pío, apaez dacuando como *[[Missi dominici|missus dominicus]]*. En 816 ye él quien prepara'l gran sínodu de reforma relixosa. Les sos estreches rellaciones con Ludovico dexáron-y llograr cinco diplomes pa la so monesteriu de Saint-Mihiel (fechaos en 816, 824 y 826). Participó tamién nel alderique sobre la esclavitú y la servidume con un puntu de vista orixinal: reclama l'abolición de la esclavitú oponiéndose a Alcuino de York, Rabano Mauro ya inclusive a les posiciones más conciliadores de Jonás d'Orleans o Agobardo de Lyon.

## Obres

* *Liber in partibus Donati* sobre los ocho partes del discursu, a partir del *Ars major* de Donato.
* *Via Regia*, en 32 capítulos, unu de los primeros exemplos del xéneru lliterariu de la instrucción de príncipes na Edá Media.
* *Acta Collatinis Romanae*.
* *Commentaria In Regula Sanchi Benedicti*.
* *Diadema Monachorum*.
* *Vita Operaque*, un testu sobre Esmaragdo que s'atopa con otres obres sos na *[[Patrologia Llatina]]* de Jacques Paul Migne.

## Ediciones

* Les *Obres completes* de Esmaragdo, salvo la so gramática y los *Carmina*, fueron publicaes por Migne nel so *Patrologia Llatina*, volume CII, disponible en llinia Documenta Catholica Omnia.
* *Commentaire du Prologue à la Règle de saint Benoît*, edición de Alfred Spannagel y Dom Pius Engelbert, Paris, Cerf, 2006.

## Notes
Esperaindeo

**Esperaindeo**  foi un relixosu mozárabe d'Al-Ándalus, maestru de San Eulogio y d'Álvaro de Córdoba.

Conozse bien pocu sobre la so vida. Foi abá del Monesteriu de Santa Clara, cerca de Córdoba, mientres el dominiu musulmán. Amás d'escriturista, foi unu de los conservadores de la civilización cristianolatina en tierra musulmana. El so *Apologético contra Mahoma*, del que namái se conocen dellos fragmentos, ye un documentu d'inapreciable valor. Componer pa condergar el tresmanamientu de los qu'abandonaben la fe católica y convertíense al Islam, pa esmorecer errores y pa fortalecer a los débiles. A Esperaindeo débese principalmente la esaltación del sentimientu relixosu ente los cristianos mozárabes y por consiguiente munchos fueron escorríos y terminaron siendo nuevos mártires. Ente los sos discípulos figuren San Eulogio (800-†859), Álvaro de Córdoba (†861?) y l'abá Samsón (†890). 

## Referencies

## Enllaces esternos
Esteban de Borbón

**Esteban de Borbón**, en llatín **Stephanus de Borbone** o en francés **Étienne de Bourbon**  foi un inquisidor dominicu del sieglu XIII, quien escribió la escoyeta más importante del so sieglu de *exemplos pa la predicación*, el *Tractatus de diversis materiis predicabilibus*, los llamaos exempla.

## Biografía y obres
Formó parte de los dominicos de París de 1217 a 1223. Aproximao ente 1223 y 1250 ocupó'l cargu de *predicador xeneral*, lo que-y dexó percorrer la rexón de Lyon (qu'entós yera parte del Imperiu Xermánicu), la Borgoña, la Lorena, el Forez, el Macizu Central, la diócesis de Valence, el Rosellón y los Estaos de Saboya.

Esteban de Borbón convertir n'unu de los primeros inquisidores. Redactó un catálogu de los *errores* de la fe, llista que foi utilizada por otros, como Bernardo Gui, nel sieglu XIV, nel so *Manual del Inquisidor*.

El*Tractatus de diversis materiis predicabilibus*, redactáu hacia 1250, contién más de 3000 rellatos, d'oríxenes diversos. Anguaño alcuéntrase na Sorbona, arreyáu con cadenes pa evitar el robu.

## Bibliografía
*Stephani de Borbone, *Tractatus de diversis materiis predicabilibus -Prologus, Prima Pars-* De Dono timoris, Jacques Berlioz y Jean-Luc Eichenlaub (eds.).

*Humbert de Romans, *-y Don de crainte ou l'Abondance des exemples*, traducíu al francés y presentáu por Christine Boyer, con un postfacio de Jacques Berlioz.

* Escoyeta en francés: *Etienne de Bourbon*, *Anecdotes historiques, légendes et apologues tirés du recueil inédit d'Etienne de Bourbon dominicain du XIIIe siècle*, A. Lecoy de Colar (ed.) Paris : Renouard : Henri Loones, 1877.

## Datos interesaos

El filme francés de 1987 *Le Moine et la sorcière* (*El monxu y la bruxa*), realizáu por Suzanne Schiffman, tomó como referencia a Esteban de Borbón pa rellatar la visita d'un dominicu a una población medieval en busca de herexes.

## Ver tamién
*Papisa Juana