Dendronanthus indicus

***Dendronanthus indicus***
 ye una especie d'ave paseriforme de la familia Motacillidae. Tien un plumaxe distintivu que la diferencia d'otres llavanderes y tien el vezu de mover la cola de llau a diferencia de los movimientos habituales enriba y embaxo de les otres especies de llavandera. Ye la única especie de llavandera qu'añera nos árboles. Vive principalmente en hábitats forestales, reproduzse nes zones templaes del este d'Asia y envierna n'Asia tropical dende la India hasta Indonesia. Ye monotípica dientro del xéneru ***Dendronanthus***.

## Descripción

Ye un páxaru delgáu cola cola llarga, mide unos 18 cm de llargor. La parte posterior y la corona son de color marrón oliva, y les ales son de color negru con dos barras marielles y cantos terciarios blancos. Tien una llista superciliar blanca, percima d'una franxa escura al traviés del güeyu. Les partes inferiores son de color blancu, amás d'una doble banda negra nel pechu. Dambos sexos son similares n'apariencia. Les aves nueves son más amarellentaes na parte inferior.

## Distribución y hábitat
Como'l so nome vulgar y científicu indica, esta ye una especie de monte, lo que la estrema de toles otres llavanderes. Polo xeneral habita n'árees abiertes del monte, tales como desmontes. Pel hibiernu alcuéntrase principalmente nos hábitats forestales avisiegos o per caminos nos plantíos de café y escamplaes nos montes.

Les árees de reproducción atópense n'Asia oriental, partes de Corea, partes de China (Kansu, Anhui, Hunan) y partes de Siberia. Los rexistros de cría en Assam fueron cuestionaos. Migra a les partes más calientes d'Asia pel hibiernu algamando'l sur de la India y Sri Lanka al traviés de les islles Andamán. Foi rexistráu como vagamundu nes Maldives.

## Comportamientu y ecoloxía

Pueden ser atopaes soles o en pequeños grupos. De cutiu aliméntase nos árboles, prindando inseutos a lo llargo de les cañes d'estos. Tamién pueden alimentase nel suelu como un bisbita y cuando se-yos fadia vuelen escontra los árboles con un fuerte *pink*. Duermen en compañía d'otres llavanderes ente xuncos. El cantar inclúi notes bisílabes *tsi-fee* repitíes delles vegaes. Pueden xubir cañes serrapatoses y van correr rápido a lo llargo de les cañes horizontales.

La dómina de reproducción ye en mayu nel nordeste de la India y en xunu na rexón de Amur. Dexa los cuarteles d'iviernu a finales de marzu en Sri Lanka y a mediaos de marzu na península de Malaca, los postreros páxaros salen alredor de mayu. Mientres les primaveres especialmente fríes, la llegada a los llugares de cría de branu cerca del ríu Kedrovaya (Ussuri) pue ser tan tarde como a finales de mayu. Los machos canten dende mayu a xunetu, y al llamar banciar en cada sílaba. Ye la única llavandera que constrúi nial nos árboles, de cutiu carbayos. Constrúi'l so nial en forma de copa formáu por yerbes fines y raicilles enrevesoses con mofu y telarañes. El nial ye construyíu pola fema sola y el machu monta guardia cerca. La niarada habitual ye de cinco güevos, guaraos pola fema sola por aproximao 13 a 15 díes. La incubación empieza primero que la puesta completa seya asitiada y los güevos eclosionen a intervalos. Los pitucos emplumen y dexen el nial dempués d'unos 10 a 12 díes. Tanto los machos como les femes participen na alimentación de los mozos. Al igual qu'otres llavanderes, esta especie ye insectívora.

Aparte del patrón inusual nel plumaxe y l'hábitat, les llavanderes forestales estremense de los sos parientes *[[Motacilla]]* na so estraña costume de banciar la cola de llau a llau, non escontra riba y escontra baxo como les otres llavanderes. El nome xaponés *Jokofury-sekirei* basase nesti vezu. En Sri Lanka, con frecuencia busquen viérbenes nel cuchu de ganáu y por esta razón conócense como *gomarita* (=esparcidor de cuchu).

## Referencies

## Otres fontes
* Voelker, G. & Edwards, S.V. (1998) Can weighting improve bushy trees? Models of cytochrome b evolution and the molecular systematics of pipits and wagtails (Aves: Motacillidae) *Systematic Biology*, 47, 589–603.
* Voelker, G. (2002) Systematics and historical biogeography of wagtails: dispersal versus vicariance revisited. *The Condor*, 104, 725–739.

## Enllaces esternos