open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Sableres de Los Campizales y El Carreiro

Les **sableres de Los Campizales y El Carreiro** son dos sableres práuticamente xuníes nuna sola pos a la de Los Campizales, que ye un pedreru, xúnese-y la sablera d'El Carreiro, con forma de concha, asitiaes nel conceyu asturianu de Cuideiru y pertenecen a la llocalidá d'Albuerne. La Sablera de Los Campizales, que tamién se la conoz como **sablera de Los Negros**, ye una sablera arredolada toa ella por cantiles de 60 m o más, lo que da una idea de la peligrosidá del intentu de baxar a ella. Enmarcar na conocida como Mariña Occidental d'Asturies.

## Descripción
P'aportar a estes sableres puede faese dende les llocalidaes de Valdréu o bien dende Albuerne. En dambos casos hai que cruciar estos pueblos y, al llegar a los praos, dexar el coche y siguir el camín escontra la mariña a pie, camín bastante llargu. La sablera d'El Carreiro ye continuación de la de Los Campizales y ta dixebrada d'esta por una pequeña construcción de formigón en forma de rampla sobra la cual depositen los pescadores delles pequeñes embarcaciones. Hai una desaguada d'un regatu; nun tien nengún tipu de serviciu y puede llevase mascotes. 

Les actividaes encamentaes, y práuticamente úniques, son la pesca submarina y la deportiva a caña. Si fai la especialidá submarina hai que tomar los procuros necesarios pos les condiciones de la mar son bien cambiantes. La que se llama «Sablera del Negru» tien unos baxos espectaculares los díes de marexada.

## Referencies
Sableres de Portezuelos y de Riva de Pachón

Les **Sableres de Portezuelos y de Riva de Pachón** atopar nel conceyu asturianu de Gozón y pertenez a la llocalidá de Monteril. El grau d'urbanización y d'ocupación son altos y la so redolada ye industrial. El llechu tien pequñas zones de sables de granu finu y de color negru y bastentes escories d'esti color. El motivu de tener esti color, que ta asitiada al abrigu del cabu Negru, deber al apurra de material negro de la desaguada de la ría qu'amás ye permanente. Les baxaes piatonales son bien difíciles. Los graos d'urbanización y ocupación son bien baxos.

P'aportar a estes sableres hai qu'alcontrar los nucleos más cercanos que ye'l de Monteril. L'empiezu de los accesos a dambes sableres ye'l mesmu y ye llamáu Teleféricu pola xente del llugar, que ta asitiada nes cercaníes de Monteril. Pa Portezuelos nun hai qu'esviase peroal llegar a la Riva de Pachón cuéyese la pista que va escontra'l este percorriendo unos 900 my aparcar el vehículu nesi llugar. L'accesu atopar con un firmre bastante deterioráu y con grandes rodaes debíu al pasu constante de camiones.

Hai unes zones de distracción pa andarines, non necesariamente espertos sinón pa xente normal, que son: la güelga del banzáu de la Granda, la sienda costera «PR-AS-25» que va dende'l faru de San Xuan hasta'l Cabu de Peñes. Tamién tán los restos d'una sala de máquines que ta consideráu «patrimoniu industrial del conceyu». Por seguridá, nun s'encamienta utilizar los vehículos pa baxar a cualesquier de les dos sableres.

## Referencies
Sableres de Serín y La Cagonera

Les **sableres de Serín y La Cagonera**, asitiar na parroquia de Somió, cerca del cabu de San Llorienzo, nel conceyu de Xixón, Asturies. Forma parte de la Mariña Central asturiana, siendo de les poques del conceyu de Xixón que presenta proteición medioambiental por ser LIC.

## Descripción
La sablera de Serín ye una rectillinia sablera, en que'l so llechu combinar roques y gruesu sable doráu. Por cuenta del so allugamientu, un tanto alloñada y a que tien solombra bien llueu tien baxa asistencia de bañistas, polo que n'ocasiones ye utilizada por nudistes. Aportar a ella o bien utilizando'l tresporte urbanu de Xixón (llinies 14 y 15), o bien a partir de la ermita de La Providencia de Somió.

Pela so parte la sablera de La Cagonera, presenta forma de concha y allúgase de siguío de l'anterior. Ye utilizada como abellugu de barques y de pescadores, yá que presenta un escasu arenal, y al tiempu lo difícil del so accesu, que nun ta urbanizáu, fai que sía bien pocu frecuentada.

Como servicios namái presenten papeleres y serviciu de llimpieza, amás de señalización de peligru y pel branu ayuda y salvamentu.
Encamiéntase'l bañu con procuru, teniendo en cuenta'l so fondu predresu. Na so redoma puede practicase la pesca submarina.

## Referencies
Sableres de Xan-Xún y Les Llanes

Les **sableres de Xan-Xún y Les Llanes** atopar nel conceyu asturianu de Muros y pertenecen a la llocalidá de Llodrera, la primera empezando pol oeste. Les sableres de **Xan-Xún y Les Llanes** tienen forma llinial siendo la primera, que ta más al oeste, un pedreru y la de **Les Llanes** ye de sable. El grau d'urbanización ye baxu na primera y na segunda ye altu aportando a masivu les fines de selmana.

Son unes de les poques sableres de la Mariña Central asturiana que presenten proteición dende'l punot de vista medioambiental, tando catalogaes como ZEPA, LIC.

P'aportar a estes sableres hai que tener en cuenta les hores de la pleamar una y bones la sablera de Xan-Xún queda cubierta peles agües nestos momentos y lo meyor ye utilizar l'accesu a Les Llanes por unes escaleres qu'empiecen a la fin del camín piatonal. Nestes escaleres, tamién nel camín hai que tener un ciertu procuru si lloviera pos dambos, camín y escaleres pónense bien resbalices.

P'aportar a la sablera de Les Llanes, que tien el so ciertu entueyu, lo meyor ye preguntar pol hotel Les Llanes. Ellí pueden dar una indicación fácil de siguir p'aportar a estes sableres. Los díes festivos y fines de selmana tienen una arribación masiva. Cerca d'estes sableres pasa la sienda Norte». Tien serviciu de socorrismu, aparcamientu, área recreativa de Les Llanes y como actividá encamentada ta la pesca submarina; practicar el naturismu.

## Referencies
Sableres de Xivares, Peña María y Aboño

.

Les **Sableres de Xivares, Peña María y Aboño**, allugar na parroquia d'Albandi, nel conceyu de Carreño, Asturies. Enmarcar nes sableres de la Mariña Central asturiana y magar presentar vexetación na sablera, al igual qu'asocede con práuticamente la totalidá de la Mariña Central asturiana, nun tán consideraes paisaxe protexíu.

## Descripción
Oficialmente conocer como Sablera Xivares, magar tar compuesta por trés cales de diversu tamañu que s'estremen tan solo nel so nome. Calar que s'atopa más cercana a la zona urbanizada de Xivares recibe'l nome de Sablera Xivares, la siguiente conozse como Xivares 2 o Sablera de Peña María, y la que s'asitia xunto a ría d'Aboño, ye conocida como Sablera d'Aboño, siendo la más pequeña, cuntando con unos 350 metros de llargor, y la menos frecuentada. Los trés cales unificar en baxamar y presenten les mesmes carauterístiques y forma de concha, dando llugar na so unión a un enorme arenal.


Playa-Xivares-2.JPG
Playa-Xivares-1.JPG


Cuenta con gran variedá de servicios, llavabos, duches, papeleres, llimpieza, teléfonu, establecimientu de bébores y comíes, señalización de peligru según equipu de salvamentu mientres la dómina braniza.

## Referencies
Sableres de Portiella y Puertochico

Les **sableres de Portiella y Puertochico** son sableres aisllaes en forma de concha, tán asitiaes nel conceyu asturianu de Cuideiru y pertenecen a la llocalidá española d'Ouviñana y tán dixebraes namái por un espigón natural, de roca. Dambes presenten vexetación y tán catalogaes como Paisaxe protexíu, ZEPA y LIC, y enmárcase na Mariña Occidental d'Asturies.

## Descripción
La sablera de Puertochico ta más abrigada que la so vecina Portiella y xunto a él hai una cetárea o viveru de mariscu, qu'arrama les sos agües xunto al propiu espigón. El llechu de dambes tien pequeñes zones de sables claros y granu mediu. Pola so situación, los graos d'ocupación y urbanización son baxos. 

P'alcontrar les sableres hai que faelo primero col pueblu más cercanu: Ouviñana y dende este mesmu nucleu urbanu dir en direición a Portiella, que ta indicada darréu dempués de pasar la ilesia. La carretera termina xunto a la cetarea indicada, en primer llinia de sablera de Portiella y puede pasase peatonalmente a Puertochico per mediu d'unes escaleres realizaes a la fin de Portiella. Dende Puertochico pueden trate una parte de los castros y punta de «El Gavilán». Tien una desaguada fluvial y puede llevase mascota y nun tien nengún serviciu. Les actividaes más encamentaes son la pesca submarina y la de recréu a caña. Por cuenta de la esistencia de la cetárea citada, hai un ciertu tráficu de camiones polo qu'hai que tomar procuros a la d'aparcar pa evitar molesties.

## Referencies
Sableres de Puertu Chicu y la Romanela

Les **sableres de Puertu Chicu y la Romanela** atopar nel conceyu asturianu de Navia y pertenez a la llocalidá asturiana de Vigo. Son dos pequeñes cales con forma de concha y tán asitiaes una de siguío de la otra. Los llargores medios son d'unos quince y trenta m y un anchor medio d'unos 7-8 m. La so redolada ye rural, con un grau d'urbanización baxu y una peligrosidá alta. L'accesu piatonal ye d'unos quinientos m de llargor. El llechu de dambes ye de roca y tien un grau d'ocupación baxu.

La sablera de La Romanela ye amplia con gran cantidá de roques tremaes que tienen un gran curiosu y tien de siguío,escontra'l este, les sableres de «Arrexane» y «La Tornil»llegando los entrantes y salientes predresos hasta la vecina Sablera de Barayo, yá nel conceyu de Valdés. La sablera de Puertu Chicu», que ta al abellugu de una fastera predresa, sume nes pleamares.

## Referencies
Sableres de les Cascareiras, El Barrosu y les Roxes

La **sablera de Les Cascareiras** atopar na llocalidá española de Les Cascareiras perteneciente al conceyu asturianu de Navia. La sablera tien forma de concha, un llargor d'unos 350 m y un anchor medio d'unos 25 m. La **Sablera d'El Barrosu** tien forma tropezosa, un llargor d'unos 220 m y un anchor medio d'unos 20-25 m al igual que la **Sablera de Les Roxes** que los sos datos son bien asemeyaos pero estremar de la d'El Barrosu en que tien forma de concha. Los trés tán asitiaes nuna redolada rural y la peligrosidá ye de tipu mediu, magar la Sablera d'El Barrosu ye la más peligrosa.

Los accesos a les trés sableres tienen una cierta dificultá pos son piatonales y hai que caminar alredor d'unos trés km. El llechu de les trés sableres ye similar: ye un amiestu de cantos rodaos y un sable de granu gruesu y de color gris bastante escasa. La ocupación de les sableres ye bien escasu o casi nulu según el grau d'urbanización de les sos redolaes.

P'aportar a elles hai que percorrer un camín qu'empieza detrás de la Sablera del Moru tomando la direición de la punta de la Sierra», que llega hasta Coedo. Pa los andarines tien el aliciente de tener la sienda que va dende la Sablera de Navia hasta Coedo. Nun disponen de nengún serviciu siendo la pesca submarina, la recreativa y el marisquéu les actividaes más encamentaes. P'aportar a les sableres convién llevar calzáu fayadizo pal senderu y el pedreru.
## Referencies
Plaza de L'Habana

**La Plaza de L'Habana** ye un antiguu mercáu cubiertu de la llocalidá de Posada, nel conceyu asturianu de Llanera.
Anguaño ye'l **Espaciu Escénicu Plaza de L'Habana**, funcionando como escuela de música y teatru con 190 llocalidaes.

## El mercáu
Foi construyida ente 1924 y 1926, sufragada por indianos de Llanera emigraos a Cuba. Construyóse siguiendo l'esquema de los mercaos de la dómina: planta rectangular de lladriyu con llinies de imposta decoratives y cubrición d'armadura de fierro a cuatro agües con linternón. Les ventanes tienen arcos escarzanos y les puertes d'accesu con arcos de mediu puntu. N'interior una galería percuerre l'edificiu formando una segunda planta.

## Referencies

## Enllaces esternos
Plaza d'abastos de Sotrondio

**L'antigua Plaza de Abastos de Sotrondio** foi'l mercáu cubiertu de la llocalidá de Sotrondio, nel conceyu asturianu de Samartín del Rei Aurelio. Anguaño funciona como centru social y cultural.

## Historia

Ante la falta d'esti serviciu, en 1950 construyir en Sotrondio, entós capital municipal, una plaza cubierta p'allugar establecimientos de productos frescos, xunto al ríu Nalón. Construyóse un edificiu de planta rectangular, con portalaes d'arcos escarzanos destacando un segundu módulu con bóveda rebaxada. L'esterior cubrir con lladriyu vistu. 

Tres el treslláu de los últimos establecimientos del centru, cerrar pa empezar la so rehabilitación, inaugurándose en 2008 *Espaciu La Plaza*, un centru social y espaciu cultural pa conferencies y actuaciones. Pa ello l'edificiu orixinariu se "escondió" tres nun cascu metálicu, sobresaliendo namái parte del espaciu abovedáu y desvirtuando el so valor estéticu.

## Referencies
Polemio

**Polemio**  foi obispu católicu d'Astorga, nel reinu suevu, nel sieglu VI.

Sufragáneo del obispu metropolitanu de Braga, Martín, supónse que tuvo de xubir a la siella episcopal hacia l'añu 568, pos cuando asistió al conceyu de Llugo del 569 yá tenía cierta antigüedá na sede. 
La última noticia conocida alrodiu de él ye la so presencia nel conceyu de Braga del añu 572, anque tolos historiadores eclesiásticos enllarguen el so episcopáu hasta cerca del 588, proponiéndo-y como inmediatu antecesor de Talasio, qu'ocupaba la diócesis asturicense nel conceyu de Toledo de 589.

## Referencies
Poljé

Un **poljé** (del eslavu, *polje*: campu) ye una depresión nun macizu de roca cárstica de grandes dimensiones a manera de valle allargáu y zarráu, de fondu planu, de gran tamañu y contornes irregulares. Los cantos son empinaos y nellos apruz la roca caliar. Este debe la so presencia al cambéu por disolución de bloques de caliar fallaos o plegaos escontra baxo. Suel tar percorríu por un regatu que sume sópitamente por un sumidoriu o pónor. El poljé puede anubrise temporalmente (o permanentemente, tresformándose nun llagu) si l'agua superficial degola la capacidá de desaguadoriu del pónor y otros resquiebros y sumidorios, o si álzase'l nivel de les agües soterrañes.

El fondu llanu del poljé suel tar tapizáu de *terra rossa*, una magre procedente de la descalcificación de la caliar. Suelen ser valles bien fértiles al funcionar como trampes de sedimentos.

## Poljés n'España
* Unu de los poljés más grandes de la península Ibérica ta nel Llanu de Zafarraya, provincia de Granada (España). Asitiar nel interior del macizu montascosu caliar de Sierra Gorda.

* Otru de los poljés más representativos ye'l de Vega de Comeya, n'Asturies (Picos d'Europa). Ye unu de los más visitaos pola gran amplitú que presenta y la forma tan carauterística qu'adquier al tar arrodiáu per cordales.

* Otru exemplu visitao y estudiao por xeólogos y geomorfólogos de tol mundu ye'l de Matienzo nel conceyu de Ruesga (Cantabria), según el poljé de la Nava en Cabra (Córdoba), dientro del Parque Natural de les Sierres Subbeticas.

* Tamién en Cantabria atópase'l poljé del términu municipal de Liendo, ente les desaguaes de los ríos Asón (ría de Treto) y Agüera (ría de Oriñón).

* Na Serranía de Ronda (provincia de Málaga) destaquen polos sos grandes dimensiones los Llanos de Líbar, ente los conceyos de Benaoján, Montejaque, Cortes de la Frontera y Villaluenga del Rosario.
* Nel País Vascu atópase'l poljé de la sierra d'Aizkorri, nel Parque Natural de Aizkorri-Aratz, asitiáu nes campes de Urbía. El montañismo, la fonda y la ermita de Urbía, l'ambiente pastoril y l'espectacular paisaxe que presenta mientres tol añu faen que sía unu de los llugares más visitaos de la comunidá. Asitiáu ente les provincies d'Álava y Guipúzcoa, les campes de Urbía tomen aproximao 800 hectárees, a un altor d'ente 1000 y 1100 metros.

## Referencies

## Enllaces esternos
Premiu de Poesía Emilio Alarcos

El **Premiu de Poesía Emilio Alarcos Llorach** ye un certame lliterariu establecíu n'honor del filólogu y miembru de la Real Academia Española, Emilio Alarcos Llorach. Ye convocáu añalmente pola Conseyería de Cultura y Turismu del Principáu d'Asturies y ta dirixíu a poetes que desenvuelven la so obra n'español.

## Dotación
El premiu falla cada añu nel mes d'ochobre. Ta dotáu con 7.200 euros y la publicación de la obra premiada, que ye presentada con ocasión del fallu del xuráu, na siguiente convocatoria.

## Obres premiaes y ganadores
* 2002: *Árbol desconocido*, de Martín López-Vega
* 2003: *Constantes vitales*, de Javier Almuzara
* 2004: *Sin noticias de gato de Ursaria*, d'Enrique Gracia Trinidad
* 2005: *La saliva del sol*, de Manuel Moreno Díaz
* 2006: *Los poetas invisibles (y otros poemas)*, de Federico Gallego Ripoll; y *Ecosistemas*, de Javier Lorenzo Candel
* 2007: *Naranjas cada vez que te levantas*, de Julio Rodríguez
* 2008: *Raíz*, de Josep M. Rodríguez
* 2009: *Los ojos del pelícano*, de Fernando Valverde
* 2010: *Dragados y Construcciones*, d'Adolfo Cueto.
* 2011: *Tulipanes rojos,* d'Eduardo Jordá.
* 2012: *Casi,* de Rodrigo Manzuco.
* 2013: *Paseo de la identidad,* de Luis Bagué Quílez.
* 2014: *Saber de grillos,* de Vicente Gallego.
* 2015: *Carrusel,* d'Ioana Gruia.
* 2016: *Ritmo latino,* de Jorge Barco Ingelmo.
* 2017: *Micrografías,* d'Irene Sánchez Carrón.
* 2018: *Lumpen Supernova,* d'Emilio Martín Vargas.
* 2019: *El reloj de Mallory*, de David Hernández Sevillano.
*2020: *Cuerpos de Cristo,* d'Antonio Praena
*2021: *23-25*, de Santiago Alfonso López Navia.
*2022: *Miel para la boca del asno*, de Nilton Santiago, y *Brillantes expectativas póstumas*, de Francisco López Serrano, *ex aequo*.

## Xuraos

Nes ediciones de 2008 a 2010, el xuráu taba constituyíu por Francisco Brines, José Luis García Martín, Luis García Montero, Jesús García Sánchez, Aurora Luque y Josefina Martínez Álvarez

En 2016 el xuráu tuvo formáu por Luis García Montero, la catedrática de Llingua Española de la Universidá d'Uviéu Josefina Martínez Álvarez; el Premiu de la Crítica y Nacional de Poesía Carlos Marzal; l'editor Chus Visor, la poeta Aurora Luque y el doctor en Lletres y profesor de la Universidá d'Uviéu José Luis García Martín. Primeramente un "prejurado" formáu por Javier Almuzara, Julio Rodríguez y Aurelio Ovies escoyó nueve ente los 80 poemarios presentaos, na so mayoría d'España pero tamién d'Alemaña, Israel y dellos países de Hispanoamérica. El premiu, que concede la Conseyería d'Educación y Cultura dende 2002, ta dotáu con 7.200 euros y la publicación de la obra ganadora.

## Ver tamién
* Premiu de Novela Emilio Alarcos

## Referencies
Primer Salón del Cómic Ciudá d'Uviéu

El **I Salón del Cómic "Ciudá d'Uviéu"** foi entamáu pol Serviciu d'Animación Cultural de la Concejalia de Cultura del Conceyu d'Uviéu presidida por Aurora Ponte Uria. Celebrar en 1984, y tuvo la duración más estensa de los Salones d'Uviéu, del 10 de setiembre al 15 d'ochobre, motivada pol enorme interés amenáu pola esposición "Maremagnum grafic" respondida por, a posteriori, por una arribación de públicu de más de 5000 persones.

## Descripción
Esti Primer Salón foi xestáu y entamáu direutamente dende'l Departamentu d'Animación Socio-cultural de la Concejalia de Cultura del Conceyu d'Uviéu empobináu por Gregorio Álvarez Iguacel, quien foi l'artífiz de la creación d'esti eventu cultural cola collaboración de la revista "El Wendigo", que foi convidada pa realizar les meses redondes y mediar nos contactos colos autores y dibuxantes.

Esti Primer Salón del Cómic "Ciudá d'Uviéu" foi un intentu de recoyer les aspiraciones de los aficionaos "profanos" del cómic, interesaos non tantu pol fechu históricu o artísticu del cómic sinón más bien pol fechu sociu-cultural. Pretendía axuntase a toos aquellos amantes de los héroes de mocedá como de los que s'averaben al traviés de les revistes de curtia trayeutoria como "La Víbora", "Cairo" y ello en redol a esposiciones como la esposición *Maremagnum Grafic* de la Fundación La Caixa qu'axuntaba nel so senu a dibuxantes y guionistes puxantes nesos momentos (Jordi Bernet, Abulí, Gallardo, Mediavilla) y que favoreciera la participación al traviés del I concursu de dibuxantes de cómic (primero d'estes carauterístiques).

Esti Salón utilizó los recursos espaciales disponibles neses feches intentando d'esa forma arreyar el máximu posible de públicu fueren aficionaos o non al fechu "comiquero".

Realizar nos locales de la Casa de la Mocedá, Conceyalía de Cultura y en Sala Polivalente del Centru Comercial de Les Saleses inaugurada expecialmente con esta actividá.

Hubo cuatro exposición y convidáronse a los autores Chiqui de la Fuente, Gallardo y Onliyú de La Víbora, Alfonso Iglesias (autor de *[[Pinín, Pinón y Telva]]*), Luis Conde, Faustino Rodríguez y Javier Cuervo. Nesti Salón presentar por primer vegada n'Asturies el Concursu de cómic, abiertu a tolos artistes noveles de la rexón asturiana; esti Concursu Rexonal de Cómic sentó les bases de posteriores concursos de mayor valumbu y con calter nacional. Les conferencies y meses redondes fueron encargaes pol Departamentu d'animación Cultural del Conceyu d'Uviéu pa la so coordinación a Faustino Rodríguez Arbesú de la revista "El Wendigo".

## Bibliografía
* 

## Referencies

## Enllaces esternos
Primorias

**Primorias** o **Primorías** foi un territoriu o una ciudá altomedieval de llocalización aldericada nel norte de la península Ibérica, nes actuales Asturies y/o Cantabria.

## Primeres cites
El términu *Primorias* apaez per primer vegada nes Cróniques d'Alfonso III el Magno faciendo referencia a los territorios repoblaos por Alfonso I el Católicu:

## Posibles llocalizaciones

### Asturies
* Primorias sería un territoriu nel oriente asturianu, ente los ríos Sella y Deva con Cangues d'Onís como centru urbanu, apoderáu por Don Pelayo dempués de la Batalla de Cuadonga y que daría orixe al Reinu d'Asturies.

### Cantabria
* Para Lasaga Larreta, en 1865, Primorias sería un territoriu no que na actualidá ye la contorna de los valles Pasiegos.
* Para Escagedo Salmón, en 1919, Primorías sería una ciudá asitiada nel monte de Termuda (Somballe, conceyu de Santiurde de Reinosa), siendo una de les cinco places fuertes que defenderíen el lladral sur de Cantabria.

## Referencies
Proquisa

**PROQUISA** (**Productos Químicos Sintéticos Sociedá Anónima**) foi una antigua empresa y fábrica farmacéutica güei perteneciente a Bayer y allugada nel conceyu asturianu de Llangréu (España). Anguaño, como Hispania Bayer S.L., concentra'l 100% de la producción mundial d'acedu acetilsalicílico de la empresa alemana.

## Historia

En 1942 constitúyese Proquisa en Llangréu p'aprovechar el gas de los Altos Fornos Duro Felguera. Ante la conxestión industrial del distritu de La Felguera, la fábrica constrúyese al otru llau del ríu Nalón, nel distritu de Lada. Empieza a producir benzol brutu, fenol, ácidu y anhídrico acético. Tres la Segunda Guerra Mundial y la puesta en venta d'empreses alemanes, PROQUISA adquier la firma española de Bayer. En 1952, ente otres innovaciones, empieza a producir acedu acetilsalicílico, fabricando al añu unes 90 tonelaes. El encapsulado realizar en Barcelona. Foi la primer vegada n'España que se fabricó'l conocíu principiu activu de l'Aspirina. En 1969 Bayer yá puede mercar Proquisa al traviés de los sos filiales y nos años 80 integrar por completu nel Grupu Bayer.

Por cuenta de que nesi momentu Lada formaba parte del distritu postal de La Felguera, y por cuenta de la importancia industrial y demográfico d'esta villa, Bayer denominó a la fábrica **Planta de La Felguera**, anque s'atopara yá na parroquia de Lada. Esta denominación ye habitual anguaño.

## Actual Bayer

Progresivamente Bayer foi especializando la so planta llangreana na producción del principiu básicu de l'Aspirina, anque se fabriquen tamién otros productos farmacéuticos comercializaos a nivel mundial. A pesar del fin de la siderurxa na zona nos años 80 y la desindustrialización, Bayer permaneció en Llangréu, modernizáu les instalaciones y consolidáu la producción. Dende 2013 el 100% del acetilsalicílico mundial produzse equí. 

## Referencies

* SUÁREZ ÁLVAREZ, J.L.*"Innovación Industrial n'Asturies. 100 fechos destacables"* Madú. Siero, 2003
Pozu Espinos

El **Pozu Espinos** ye una antigua esplotación minera del Turón, nel conceyu asturianu de Mieres (España). Yá clausurada, alluga un centru d'interpretación museísticu.

## Descripción
El pozu Espinos foi construyíu en 1927 pola empresa vasca *Hulleres de Turón* anque'l denomináu Grupu Espinos esplotar dende 1906. En 1967 integrar en Hunosa y pasa a ser un pozu auxiliar, calteniendo la so actividá mientres unos pocos años más. El pozu destaca pol so orixinal torre d'estracción, que la so maquinaria ta oculta nuna caseta de madera coronando'l castillete de siete metros.

Güei esiste una **empresa** col nome del pozu, especializada na xestión del patrimoniu arquiteutónicu y con sede en Mieres.

### Muséu
La llampistería del pozu alluga'l centru d'interpretación del pozu y del paisaxe minero de Mieres. De la mesma, puede aportase a la caseta del castillete y visitar el pabellón d'embarque, onde s'atopa una xaula restaurada. Xunto al pozu caltién una ponte de fierro con vagonetas, emplegáu pa un antiguu ferrocarril mineru, y un mirador soterrañu na escombrera.

## Referencies

## Enllaces esternos
* 
* Pozo Espino Xestión Cultural
Premiu de Novela Emilio Alarcos

El **Premiu internacional de novela «Emilio Alarcos Llorach»** ye un certame lliterariu establecíu n'honor del filólogu y miembru de la Real Academia Española, Emilio Alarcos Llorach. Ye convocáu añalmente pol Centro asturianu d'Uviéu cola collaboración del Conceyu d'Uviéu y la Caxa Rural d'Asturies. Ta dirixíu a escritores que desenvuelven la so obra n'español.

## Dotación
El premiu falla cada añu nel mes de xineru. Ta dotáu con 15.000 euros y la publicación de la obra premiada por Algaida Editores.

## Obres premiaes y ganadores
* 2001: *El cantar del hidróxenu*, d'Ángel Sánchez Luengo
* 2002: *Les tres flores de Lys*, de Silvestre Hernández Carné
* 2003: *Teófilo*, d'Ethel Xuncu de Calabrese
* 2004: *Detúvose'l mundu*, de Pepe Monteserín
* 2005: *Iscariote*, de José A. Ramírez Lozano
* 2006: *El llatíu de la memoria*, de Manuel Arce
* 2007: *Flores pa Lucrecia Borgia*, de Carolina Dafne Alonso-Cortés
* 2008: *Los escupulicios del sicariu*, de José Miguel Martín de la Vega
* 2009: *Los llibros luciérnaga*, de Leticia Sánchez Ruiz
* 2010: *Frida*, de Gregorio Francisco León Armedo.
* 2011: *Na lluz inmóvil*, de Ramón Pernas López.

## Xuraos
Nel xuráu de les últimes ediciones tuvieron presentes Josefina Martínez Álvarez, vilba d'Emilio Alarcos y catedrática de la Universidá d'Uviéu; Juan de Lillo, periodista y escritor; Luis Mateo Díez y José María Merino, miembros de la Real Academia Española; David Torres, escritor y guionista; Eugenia Álvarez Ricu, escritora; y Miguel Ángel Matellanes, direutor xeneral de la Editorial Algaida, xunto a otros escritores o críticos.

## Ver tamién
* Premiu de Poesía Emilio Alarcos.

## Referencies
Provincia Tresduriana

La **Provincia Tresduriana** foi una división territorial efímera, posiblemente una provincia romana, que salió a la lluz a partir de la publicación d'un testu topáu n'El Bierzu (el *[[Bronce de Bembibre]]* o tamién llamáu *edictu del Bierzo*). El so nome alude a *más allá del [[Ríu Duero|Duero]]*, y parte de les sos llendes son especulables. Debió de constituyise tempranamente na organización romana de la península ibérica, probablemente nel añu 22&nbsp;e.&nbsp;C. (dómina d'Augustu), pa fundise pocos años dempués cola *[[Tarraconensis]]* o primero cola *[[Lusitania]]* y depués cola *Tarraconensis*. Si esto foi asina, debió de ser una provincia bien militarizada y ausente de capital fixa. Tal pensamientu ye facederu por cuenta de la estensión temporal de les guerres cántabres y al movimientu de tropes que tuvo llugar inmendiatamente dempués. Tou ello debió d'obligar a crear gobiernos transitorios.

## Hipótesis a: Distritu
Otra hipótesis plausible ye que l'epítetu *provincia* fora una llicencia idiomática pa definir distritos nel norte d'España, anteriores al términu de les guerres cántabres, que depués formaron parte indivisible de la *Tarraconensis* o s'alministraron d'otra manera al baxar el númberu de lexones afincaes na rexón. Anque munchos autores son parte d'esta opinión, el fechu ye que la **Transduriana Provincia** sobrevive n'alministraciones militares posteriores, argumentu utilizáu pa rebatir la opinión de que nunca foi una verdadera provincia nel sentíu más ampliu de la pallabra. 

## Hipótesis b: Provincia
Dellos defensores de la teoría provincial piensen que nel añu 21&nbsp;e.&nbsp;C. les tierres apocayá conquistaes mientres les guerres cántabres (dende'l ríu Duero hasta'l mar Cantábricu) unificar nuna provincia *Transduriana* sol mandu militar de Lucio Sestio Quirinal Albiniano. Tal provincia debió de sumir cola nueva llegada d'Augustu a estes tierres, ente los años 15 y 13 e.C., ensin que fueren tocaos les sos llendes por Agripa nel 19&nbsp;e.&nbsp;C. Esta cronoloxía nun entra en conflictu col edictu topáu n'El Bierzo, el *[[Orbis Pictus]]* del Templu de Vipsana Pola nin los principales autores clásicos, pos nel primer casu la provincia entá se toparía constituyida y nel restu yá non.

## Bibliografía
*VVAA; *II Alcuentru d'Historia de Cantabria: actes del II alcuentru celebráu en Santander los díes 25 a 29 de payares de 2002*, vol. 1, pp 128-136. Ed. Universidá de Cantabria (2005). ISBN 978-84-81029543.
*VVAA; *Acta XII Congressus internationalis epigraphiae graecae et latinae*, pp 1229-1230. Ed. *Institut d'Estudis Catalans* (2007). ISBN 978-84-72839236.
*VVAA; *Los cántabros na antigüedá: la historia frente al mitu*, p. 139. Ed. Universidá de Cantabria (2008). ISBN 978-84-81024722.

 

## Referencies

## Enllaces esternos
Provincia marítima de Xixón

La **provincia marítima de Xixón** ye una de les trenta provincies marítimes en que s'estrema la mariña d'España. La so matrícula ye GI. Históricamente cubría tola mariña d'Asturies, pero'l 18 de mayu de 2007, per Real Decretu 638/2007, creóse la capitanía marítima d'Avilés, quedando Asturies estremada en dos. Avilés xestiona los distritos marítimos d'Avilés, San Esteban y Ḷḷuarca, mentes que Xixón divídese en cinco distritos marítimos:

:*Llanes: dende la ría de Tinamayor hasta'l cabu de Mar; GI-1.
:*Ribeseya: dende'l cabu de Mar hasta punta de la Isla; GI-2.
:* Llastres: conceyu de Colunga, dende la punta de la Isla hasta la punta de la Entornada; GI-3.
:* Xixón: dende la punta de la Entornada hasta punta Socampo; GI-4.
:* Lluanco: conceyu de Gozón, dende punta Socampo hasta'l cabu Peñes; GI-5.

## Referencies

## Enllaces esternos
Publio Carisio

**Publio Carisio**  foi legáu del emperador César Augusto en Lusitania. Intervieno nes guerres cántabres contra los ástures.

## Vida
Foi fíu de Tito Carisio. Ganóse l'enfotu de César Augusto nes guerres civiles, cuando lo noma legáu de Lusitania. Exerz esti cargu ente l'añu 26&nbsp;e.&nbsp;C. y el 22&nbsp;e.&nbsp;C..

La so intervención nes guerres cántabres foi decisiva pa la derrota de los ástures en Lancia y pa la posterior conquista de l'Asturies transmontana. Al mandu d'un exércitu formáu por trés lexones —la Legio&nbsp;V Alaudae, la Legio&nbsp;VI Victrix y la Legio&nbsp;X Gemina— y un númberu indetermináu d'unidaes auxiliares, gracies a la traición de los brigaecinos, pudo repeler l'ataque por sorpresa que los ástures entamaben contra les lexones acampaes xunto al Esla y dempués llanzar un contraataque contra la ciudá ástur de Lancia (Villasbariego, Llión). 

Carisio taba tamién al mandu de les lexones que sitiaron a los galaicos, cántabros y ástures nel monte Medulio.

Na conquista de l'Asturies transmontana (l'actual Asturies), les sos lexones abrieron una vía d'entrada al traviés de los montes de la cordal Cantábricu qu'inda caltién el so nome: la vía de la Carisa. Al pie de esta vía atopáronse los restos del campamentu romanu, nel monte Curriechos, qu'allugó a les sos tropes.

Terminada les guerres contra cántabros y ástures nel añu 25&nbsp;e.&nbsp;C., funda la ciudá d'Emérita Augusta (Mérida) colos soldaos llicenciaos de les lexones V&nbsp;Alaudae y X&nbsp;Gemina.

Mientres el so mandatu acuñó denarios de plata cola efixe d'Augusto nel anverso y el so nome y cargu —P. CARISIVS LEG AVGVSTI— nel aviesu; acuñó tamién dos series de rustas de bronce nun taller itinerante y en Lucus Augusti (Lugo) col bustu d'Augusto nel anverso y la *[[caetra]]* o escudu redondu indíxena nel aviesu.

A pesar de les sos victories, tuvo que faer frente a una sulevación de los ástures nel añu 22&nbsp;e.&nbsp;C. na que foi aidáu por Cayo Furnio, mandáu de la Tarraconense, y que provocó'l so cese.

Dión Casio atribúi esti llevantamientu a un comportamientu severo y cruel per parte de Carisio colos ástures; sicasí, Carisio tamién supo ganase les simpatíes de los pueblos indíxenes na so xestión, como prueba l'enfotu amosáu polos brigaecinos y el fechu de que'l so nome fuera tomáu por dalgunos d'ellos.

## Ver tamién
* Conquista d'Hispania
* Romanización de Hispania

## Referencies

## Bibliografía
* Jorge Camino, Yolanda Viniegra y Rogelio Estrada (2005): *La Carisa: Ástures y Romanos Frente por frente*, ISBN 84-7925-287-1.
* Edmund Groag, "Carisius 1)", RE'', Stuttgart 1899, vol. III-2, col. 1592.

## Enllaces esternos
* Visita virtual interactiva a una recreación de los campamentos de la vía de la Carisa realizada pola empresa asturiana Virtway
Pueblu asturianu

El **pueblu asturianu**, o la **ciudadanía asturiana**, ye, según el Estatutu d'Autonomía del Principáu d'Asturies, el conxuntu d'españoles que tienen los derechos políticos nel territoriu d'esa comunidá autónoma. La Xunta Xeneral del Principáu d'Asturies, órganu llexislativu de la comunidá, ye'l representante del pueblu asturianu.

## Composición
Formen parte del pueblu asturianu dos grandes grupos:
;Españoles empadronaos n'Asturies
Según l'artículu 7 del Estatutu d'Autonomía del Principáu d'Asturies, tienen la condición política d'asturianos los españoles con vecindá alministrativa en cualesquier de los conceyos que componen el territoriu de la comunidá autónoma. Pa ello resulta necesariu, d'alcuerdu a la Llei y Bases de Réxime Llocal, tar empadronáu n'unu de los conceyos que conformen la comunidá autónoma asturiana.

;Emigrantes españoles dende Asturies y descendientes
Tamién gocien de dicha condición política los emigrantes españoles nel estranxeru que la so última residencia n'España fuera n'Asturies y los sos descendientes, anque nunca moraren na rexón.

## Consecuencies
Les consecuencies de tener la condición política d'asturianos resumir en:
* Ser eleutor y elegible nes eleiciones autonómiques. Esto implica que tolos cargos públicos pa los que s'esixa ser diputáu queden reservaos a los que tengan la ciudadanía asturiana. En particular, la de ser Presidente del Principáu d'Asturies.
* Ser designable como senador pola Xunta Xeneral del Principáu.
* Poder participar na iniciativa llexislativa popular.

## Asturianía
Rellacionáu cola condición política d'asturianu pero distintu a ella atopa la **asturianía**. L'artículu 8 del Estatutu reconoz l'asturianía como identidá cultural cola rexón, que nun porta derechos políticos.

L'asturianía defínese como rellación sentimental cola rexón y refierse a los que, ensin tener la condición política d'asturianos, caltienen llazos culturales y d'afectividá con Asturies. Esta asturianía cultural recái n'agrupaciones ensin allugar na rexón: "comunidaes asturianes asitiaes fora d'Asturies". Dicha asturianía concrétase genéricamente como'l "derechu a collaborar y compartir la vida social y cultural d'Asturies", ensin "derechos políticos". L'artículu 8 del estatutu foi desenvueltu pola llei 3/84, de 9 de mayu, de reconocencia de l'Asturianía.

## Bibliografía utilizada
* 
*
Puerta d'Asturies

**Puerta d'Asturies** faise llamar a la zona asturiana estremera cola provincia de Llión y que comunica la rexón asturiana cola lleonesa de Ḷḷaciana y El Bierzu, que les sos capitales son Viḷḷablinu y Ponferrada respeutivamente. Esta zona abarca los conceyos asturianos de Cangas del Narcea, que ye'l más pobláu, Allande, Ibias y Degaña.

## Referencies

## Enllaces esternos
Provincia marítima d'Avilés

La **provincia marítima d'Avilés**, ye una de los trenta provincies marítimes en que s'estrema la mariña español. Entiende dende'l meridianu de la Ría del Eo hasta'l Cabu de Peñes. Llenda al oeste cola provincia marítima de Lugo y al este cola provincia marítima de Xixón.

La capitanía d'esta provincia marítima ta asitiada n'Avilés. Los sos puertos más importantes son: el Puertu d'Avilés, el Puertu de Navia y el Puertu de Ḷḷuarca.

D'este a oeste consta de los siguientes distritos marítimos:

:* Avilés. Dende cabo Peñes hasta punta del Cogollu.Cabo Peñes Lat. 43º 39’.5 N Long. 005º 51’.0 WPunta del Cogollu. Lat. 43º 35’.0 N Long. 006º 02’.2 W

:* San Esteban. Dende punta del Cogollu hasta punta de la Vallota.Punta del Cogollu Lat. 43º 35’.0 N Long. 006º 02’.2 WPunta de la Vallota Lat. 43º 33’.3 N Long. 006º 20’.7 W Avilés.

:* Ḷḷuarca. Dende punta de la Vallota hasta la ría de Ribadeo (llende provincial).Punta de la Vallota Lat. 43º 33’.3 N Long. 006º 20’.7 WRía de Ribadeo Lat. 43º 28’.8 N Long. 007º 02’.9 W

Siendo, por tanto, la so estensión total dende'l meridianu de Cabo Peñes, de llonxitú 005º 51’.0 W, hasta'l meridianu de la ría de Ribadeo, de llonxitú 007º 02’.9 W.

### Bibliografía
* 

## Referencies

## Enllaces esternos
Puertu d'Avilés

El **puertu d'Avilés** ta asitiáu en dambes márxenes de la ría d'Avilés, n'Asturies. Ta bañáu pol mar Cantábricu y consta de dellos muelles pal atraque de barcos de distintu caláu, ente los que caben destacar la Dársena de San Agustín, el Muelle de Raigaños y la Dársena de San Xuan de Nieva por ser los más amplios.

La cantidá de mercancíes que se carguen equí crez añu tres d'añu, pero son d'especial interés les enormes cantidaes d'aluminiu pa la fábrica d'Alcoa (antigua Inespal), d'aceru y chatarra pa la factoría d'Arcelor Mittal y de cinc pa la fábrica Asturiana de Zinc, perteneciente a Xstrata, que desembarquen equí cada añu. Amás trátase del puertu pesqueru más importante de tola rexón, superando a El Musel de Xixón en captures descargaes.

Coles mesmes, l'Autoridá Portuaria d'Avilés tamién controla los usos del puertu deportivu d'Avilés, que s'atopa anexu a la dársena pesquera, más concretamente na parte más cercana al Centru Cultural Internacional Oscar Niemeyer.

## Instalaciones

### Muelles
* Dársena de San Agustín.
* Muelle pesqueru, nel que ta asitiada la rula.
* Muelle de Raigaños.
* Muelle de Inespal
* Dársena de San Xuan de Nieva.

### Grúes y depósitos
* 12 Grúes llétriques de 6 a 30 Tm. de fuercia
* 1 Grúa automóvil de 63 Tm. de fuercia
* Depósito descubiertos: 271.631 m²
* Depósitos cubiertos: 27.000 m²

## Tráficu

## Carauterístiques físiques
* Marees: 
:* Máxima área de marea 4,60 m
:* Cota de la B.M.V.E.E. respectu al cero del puertu 0,00 m
:* Cota de la P.M.V.E.E. respectu al cero del puertu 4,60 m
* Canal d'entrada: 
:* Orientación Noroeste (N.O.)
:* Anchor 103 m
:* Caláu de B.M.V.E. 12,80 m
* Naturaleza del fondu: Sable, arilla dura y roca
* Llargor 920 m
* Boca d'Entrada:
:* Orientación Noroeste (N.O.)
:* Anchor 160 m
:* Caláu de B.M.V.Y 12,80 m
* Máxima corriente rexistrada 2,25 nuedos

## Referencies

## Enllaces esternos
* Sitiu web oficial de l'Autoridá Portuaria d'Avilés
Puertu del Couño

El **Puertu del Couño** ye un pasu de monte del Principáu d'Asturies. Asitiáu a 1315 msnm na carretera AS-348, xune les poblaciones de Ventanueva nel conceyu de Cangas del Narcea y San Antolín de Ibias, capital del conceyu d'Ibias

## Descripción
Mientres munchos años, el puertu del Couño foi la principal vía de comunicación de Ibias col restu d'Asturies, xunto col Pozu de les Muyeres Muertes, de 1.098 metros, asitiáu na AS-29 y qu'enllaza La Riela con San Antolín.

La xubida al puertu puramente dicha empecipia un par de quilómetros dempués de pasar Ventanueva, na llocalidá de Moal. Mientres los primeros quilómetros d'ascensión traviésase un paisaxe montiego, onde abonden carbayos y hayas, dexando a la izquierda l'accesu a la Reserva Natural Integral de Muniellos. Una vegada pasada esta primer zona, entramos nuna rexón de monte baxu y carba que nos acompañará hasta'l visu del puertu. La xubida por esta aguada tien un total de 14 quilómetros de llargor y nun se traviesen nucleos de población.

Una vegada coronáu, empecípiase un llargu descensu de más de 20 quilómetros hasta llegar a San Antolín, travesando Centenales y Valdebois. Finalmente llégase a Cecos, a tan solo 3 quilómetros de Santantolín, onde conclúi la baxada.

## Puertu del Couño y ciclismu
El puertu del Couño vio'l pasu de la Vuelta a Asturies en delles ocasiones mientres los últimos años, nun percorríu que travesaba'l Pozu de les Muyeres Muertes hasta Ibias, xubía depués el Couño y remataba nel Santuariu de La nuesa Señora del Xardón, en Cangas del Narcea.

## Ver tamién
* Pasos de monte más altos del mundu

## Referencies

## Enllaces esternos
* Web del Conceyu de Ibias
* 
* Páxina web del Conceyu de Cangas
Purificación Tomás Vega

**Purificación Tomás Vega**  foi una política asturiana, fía del políticu socialista Belarmino Tomás. Na so infancia yá tuvo vocación política por cuenta de que la so familia dedicábase a la política, y llueu militó nel Partíu Socialista Obreru Español.

Mientres la guerra civil foi secretaria de la executiva femenina de Mocedaes Socialistes. El 5 de xunu del añu 1937 casóse con Rafael Fernández, ex-presidente d'Asturies con quien tuvo cinco fíos y s'exiliaría en Méxicu En 1976 tornó a España xunto al so home, retomando'l so trabayu na política.

Nel añu 1983 foi nomada conceyal pol PSOE nel Conceyu d'Uviéu, cargu qu'exercería hasta'l so fallecimientu'l 10 de payares de 1990.

## Ver tamién
* Rafael Fernández Álvarez

## Referencies

## Enllaces esternos
Rabu de gochu

El **rabu de gochu** ye la parte trasera del gochu, suel ser de consistencia cartilaxinosa.

## Usos
Na cocina española del norte esisten platos ellaboraos con rabu de gochu nos que ye ingrediente principal y ye cocináu con llegumes (fabones, garbanzos, ente otres), dellos platos famosos son les: fabes coloraes con rabu de gochu, rabu de gochu en mueyu, etc. Otru exemplu na cocina zamorana ye la sanantonada (platu ellaboráu con fabes, oreya, rabu y cabeza). Esisten otros nos que ye un ingrediente secundariu, como son: caldereta valenciana, griñones, fabada asturiana, xudíes d'El Barco de Ávila, olla de San Antón, etc. Los rabos de gochu pueden adquirise en carniceríes especializaes, casqueríes, y otros locales similares. Suel ser un subproductu de la matanza del gochu y dacuando puede atopase como embutíu, adobáu o en salazón. Suelse incluyir nel botillo.

Na provincia d'Albacete, el rabu tostáu ye un platu que s'usa enforma como aperitivo nos chigres de tapes y restoranes, siendo una de les tapes que más sospriende a los visitantes a la provincia pol so sabor. Como más sabrosu ta ye cortáu a trocitos, cociéndolo mientres 15-20 minutos hasta que quede blandu, y una vegada ensugáu, echar nuna sarten bien tapada con aceite caliente pa freirlo mientres unos 10 minutos a fueu fuerte.

## Significaos
Nes creencies populares el rabu de gochu forma parte d'unu de los atributos del diañu xunto coles pates de cabra. Antes teníase la creeencia de que los fíos de los matrimonios ente familiares cercanos podíen llegar a nacer con rabu de gochu (*[[Cien años de soledad]]* de Gabriel García Márquez).

## Ver tamién
* Rabu de toru
* Botillo

## Referencies

## Enllaces esternos
*
Ramón Álvarez Menéndez

**Ramón Álvarez Menéndez**  foi un importante empresariu asturianu que fizo fortuna nes islles Filipines cuando entá formaben parte del Imperiu Español. Nació en Xixón pero a la temprana edá de 16 años embarcóse como marineru camín de les Filipines. Al llegar a estes islles construyó diversos plantíos en Baler que llograron aguantar al sitiu establecíu na ciudá lo que-y xeneró grandes riqueces. Lluchó amás a favor del bandu de los Rebalbos filipinos lo qu'una vegada termináu'l sitiu tráxo-y problemes. Finó por cuenta de una quema que se produció na so vivienda mientres dormía.

## Referencies

## Enllaces esternos
Real Club Deportivo Oviedo

El **Real Club Deportivo Oviedo**, o abreviadamente **Deportivo Oviedo** y popularmente como *La Sportiva*, foi un club de fútbol español de la ciudá d'Uviéu, fundáu en 1919 y desapaecíu en 1926 en fundiéndose col otru club esistente na ciudá, el Real Stadium Club Ovetense, pa dar pasu al Real Uviéu. Yera teníu pol equipu de les clases altes de la ciudá n'oposición al Stadium Uvieín que lo yera de les clases populares.

## Uniforme
Vistía camiseta blanca o a rayes verticales blanques y azules y pantalón negru.

## Estadios
**Teatinos**: Dempués de compartir campu col so rival local, el mayor poderíu económicu del club dexó-y construyir un nuevu estadiu alcontráu nel barriu de Teatinos. Inauguróse'l 31 d'agostu de 1919 y foi usáu por esti club y depués pol Real Uviéu hasta la construcción en 1932 del nuevu *Estadiu de Buenavista*, depués llamáu Estadiu Carlos Tartiere. Tenía un aforu de 10.000 persones de les qu'aprosimao 1.600 yeren d'asientu.

## Historia
Foi fundáu n'abril de 1919 a partir d'una dixebra del Real Stadium Club Uvieín, apadrináu por financieros locales. El so mayor poder financieru dexó-y la contratación de bonos xugadores procedentes d'otros equipos. Sicasí les sos aspiraciones nunca pasaron de ganar el derbi llocal nel Campeonatu Rexonal d'Asturies, que yera competición oficial qu'entós se celebraba.

Na temporada 1925-26, el tercer puestu del Stadium Uvieín y la decepcionante actuación del Deportivu Uviéu en dichu campeonatu rexonal, motivó que se buscara la fusión de dambos clubes con vistes a formar un equipu más poderosu capaz d'apoderar el fútbol rexonal y más concretamente al Real Sporting de Xixón. Tres mediación d'Óscar Álvarez, porteru del Stadium Uvieín, el 14 de marzu axuntáronse les directives de dambos clubes p'afitar les condiciones del alcuerdu, el 26 de marzu volvieron axuntase pa dar el so alcuerdu final, fecha que se tien pola de fundación del nuevu club, y finalmente roblóse l'acta de fusión el 26 d'abril de 1926.

## Xugadores
* **[[José Luis Zabala]]**. Delanteru. Procedente del Real Unión de Irún, venía de ganar la Copa del Rei de fútbol 1918. Perteneció igualmente a la dispciplina del Real Uviéu hasta 1929. Foi convocáu pa la Seleición Española en cuatro causes consiguiendo 4 goles.

## Ver tamién
* Real Uviéu

## Bibliografía
* 
* 
* 

## Referencies

## Enllaces esternos
Real Club de Tenis d'Uviéu

El **Real Club de Tenis d'Uviéu** ye un club deportivu priváu de la ciudá d'Uviéu nel Principáu d'Asturies fundáu en 1950 baxi la presidencia d'honor de José María Fernández-Ladreda Menéndez-Valdés y Luis Botas Rodríguez. Los promotores de la creación del club fueron importantes families de la ciudá: López-Muñiz, Linares, Alvear, Miñor y Figaredo, amás de la familia Masaveu, Fernández-Ladreda, Álvarez-Buylla, Botas, Castañón o Cavanilles.

Les sos instalaciones consisten en cuatro pistes de tenis de tierra batida, dos pistes de pádel acristalaes, una cancha de frontón y un ximnasiu. Nestes instalaciones celebróse en 1950 y en 1976 el Campeonatu d'España de Tenis. En 2003 contaba con 2.200 socios titulares más les sos families.

Entama importantes torneos y campeonatos de tenis en diverses modalidaes, como la Copa Masaveu, o'l tornéu internacional Copa Real Club de Tenis d'Uviéu, qu'en 2011 repartió 11.100 euros en premios.

En mayu de 1985 el rei Xuan Carlos I concedió al club la denominación de Real. N'ochobre d'esi mesmu añu, la xunta directiva del club nomó al Príncipe d'Asturies Felipe de Borbón presidente d'honor de la sociedá. Cuatro años dempués el Príncipe visitó'l club y les sos instalaciones.

En 2009 inauguróse l'ampliación del edificiu social, con una nueva planta de 1.400 m².

Amás del tenis, el club realiza otres actividaes como ximnasia de caltenimientu o alpinismu.

## Enllaces esternos
* Páxina web del club

## Referencies