Luis Carrero Blanco

**Luis Carrero Blanco**  foi un militar y políticu español. Marín d'oficiu, dedicar a la carrera militar dende la so mocedá. Desenvolvió la so carrera na Armada, na que llegaría a algamar el rangu d'almirante; tomó parte na Guerra civil española, mientres la cual mandó delles unidaes y aportó a nomáu xefe d'operaciones del Estáu Mayor de l'Armada n'agostu de 1939.

Terminada la guerra, mientres la Dictadura franquista pasó a ocupar puestos de responsabilidá nel senu de l'alministración franquista. Figura d'enfotu de Franco, nun tardó en convertise na so mano derecha nel senu del gobiernu franquista. Dende'l so puestu de subsecretariu de la Presidencia exerció una posición clave, actuando como collaborador del propiu Franco ya interviniendo nos conflictos internos del gabinete frente a otres faiciones polítiques. Aportó a consideráu'l segundu home más poderosu nel senu del réxime franquista. Consecuencia d'ello, Carrero Blanco acabaría asocediéndo-y como presidente del Gobiernu. Desempeñó la xefatura del Gobiernu mientres la etapa final de la dictadura franquista hasta'l so asesinatu lleváu a cabu por ETA mientres la llamada «Operación Ogro».

## Biografía
### Orixe
Nació en Santoña el 4 de marzu de 1904. Descendiente d'una familia de militares, pos el so padre y el so güelu pertenecieron al exércitu; yera'l primer fíu de Camilo Carrero Gutiérrez (1879-1936), teniente coronel del exércitu nacíu en La Coruña y destináu en Santander, y d'Ángeles Blanco Abascal (1885-1910), natural de Santoña. El so güelu Camilo Carrero Senra, yera natural d'Ourense y algamó el grau de coronel.

### Formación y primeros años
Estudió nel Colexu Manzanedo de Santoña ya ingresó na Escuela Naval de San Fernando en 1918. Ente 1920 y 1921 realizó'l so viaxe de práutiques a Suramérica nel cruceru *[[Reina Rexente (1910)|Reina Rexente]]*, y tomó parte na Guerra del Rif (1924–1926). En 1935 foi designáu profesor de la Escuela de Guerra Naval de Madrid.

Pasó polos siguiente destinos:

* Oficial del acorazáu *[[acorazáu Alfonsu XIII|Alfonsu XIII]]*.
* Segundu comandante del guardacostes *Arcila*.
* Capitán del remolcador *Ferrolano*.
* Teniente de navío del cañonero *Cánovas del Castillo*.
* Segundu comandante del submarín ''B2''.
* Comandante del destructor *[[destructor Huesca|Huesca]]*.
* Oficial nel submarín ''Xeneral Sanjurjo''.
* Xefe d'Estáu Mayor de la División de Cruceros.
* Xefatura d'operaciones del Estáu Mayor de l'Armada.

Al empecipiase la Guerra Civil Española yera profesor de *táctica submarina* na Escuela de Guerra Naval de Madrid. Abellugar nes embaxaes de Méxicu y Francia, hasta que consiguió pasar a Francia, para, darréu entrar en xunetu de 1937 na zona sublevada. Col grau de Capitán de Corbeta foi asitiáu al mandu del destructor ''Huesca'' y, darréu, del submarín ''Xeneral Sanjurjo''. N'ochobre de 1938 dexó'l mandu del submarín y embarcó nel ''Canaries'' como Xefe d'Estáu Mayor de la división de cruceros, función que desempeñó hasta'l final de la guerra.

### Carrera política
N'agostu de 1939 pasó a ser xefe d'Operaciones del Estáu Mayor de l'Armada. Carrero, que conociera a Pedro Gamero del Castillo en 1938, foi nomáu gracies al sofitu d'esti conseyeru nacional de FET de les JONS en setiembre de 1939. En calidá de xefe d'Operaciones del Estáu Mayor de l'Armada, y a pidimientu del ministru de Marina Salvador Moreno Fernández, redactó nel añu 1940 un famosu informe encamentando la neutralidá española na II Guerra Mundial. El ministru enseñó dichu informe a Franco, que quedó tan impresionáu que convirtió a Carrero nel so home d'enfotu de magar, moviendo pasu ente pasu a Juan Antonio Suanzes. Foi nomáu subsecretariu (1941), ministru de la Presidencia (1951) y vicepresidente (1967), lo que supunxo una medría creciente del so pesu específicu nel gobiernu. Nel so llabor procuró llindar la influencia de los falanxistes, promovió la modernización económica y alministrativa del Estáu, anque siempres dientro del franquismu, y sofitó la planificación de la socesión monárquica del réxime, na figura de Xuan Carlos I.

En 1945, como subsecretariu de la Presidencia, aconseyó a Franco como plan de futuru pa la dictadura una monarquía de tipu autoritariu. En 1947 redactaría la Llei de Socesión na Xefatura del Estáu, na qu'España quedaba establecida como «Estáu católicu, social y representativu» que, «conforme cola so tradición» quedaba «constituyíu en Reinu».

En xunu de 1973 foi nomáu presidente del gobiernu, lo que faía pensar que se convertiría nel home fuerte del Estáu a la muerte del dictador y na pilastra sobre'l cual sofitaríase'l franquismu ensin Franco, pero'l so asesinatu'l 20 d'avientu de 1973 nun atentáu perpetáu por ETA en Madrid albortó eses mires.

### Asesinatu: la Operación Ogru»

L'asesinatu de Carrero Blanco, tamién conocíu pol so nome en clave «Operación Ogro», foi perpetáu pela banda terrorista ETA el 20 d'avientu de 1973, siendo esti presidente del gobiernu d'España. L'asesinatu provocó un fondu impautu na sociedá española de la dómina, yá que suponía'l mayor ataque contra'l réxime franquista dende'l final de la Guerra civil española en 1939. &nbsp;

La desapaición de Carrero Blanco tuvo numberoses implicaciones polítiques, nun momentu en que se faía evidente la decadencia física del dictador y con ello, l'agravamientu de los primeros signos de descomposición del aparatu franquista que se veníen manifestando nos últimos años.&nbsp; Los sectores más inmovilistes del franquismu, el denomináu "búnker", salieron reforzaos d'esti sucesu y llograron influyir a Franco por que nomara como socesor de Carrero a un miembru de la llinia dura, Carlos Arias Navarro. Pela so parte, con esti atentáu la organización terrorista ETA dio un saltu cualitativu nes sos aiciones armaes y convertíase asina n'unu de los principales actores de la oposición al franquismu.

El réxime dio-y, póstumamente, el títulu de duque de Carrero Blanco.

A pesar de que les autoridaes empecipiaron una investigación pa esclariar los fechos, el casu quedó archiváu al empiezu de la Transición y nunca s'esclariaron del tou les circunstancies. Los autores del atentáu tampoco aportaron a xulgaos por estos fechos y tres la muerte de Franco beneficiaríense totalmente de l'amnistía concedida en 1977.

La complexidá del atentáu y la so cercanía cola embaxada de los EE.&nbsp;UU. fixo abarruntar que seique otres organizaciones tuvieren implicaes, tando la CIA y la so *xefe d'estancia* n'España González Mata, ente les más mentaes, lo que foi desmentíu polos autores del atentáu.

Nel añu 2008 desclasifícase una nota de la embaxada de los EE.&nbsp;UU. en Madrid al Departamentu d'Estáu del Gobiernu de los EE.&nbsp;UU. nel que s'afirma que *El meyor resultáu que puede surdir... sería que Carrero suma d'escena, con posible sustitución pol xeneral Díez Alegría o Castañón*.

El fechu de que mientres la Guerra de Yom Kippur —ochobre de 1973— Carrero Blanco torgara a los Estaos Xuníos usar les bases estauxunidenses en territoriu español llevó a l'axencia soviética TASS a declarar que la CIA asesinara a *un políticu franquista d'enclín nacionalista que se niega a entrar na OTAN y a cumplir ciegamente les órdenes de Washington*.

La única persona que supuestamente vio la cara al conocíu como «home de la gabardina blanca» qu'apurrió los horarios y rutes de Carrero Blanco, nel hotel Mindanao de Madrid, foi José Miguel Beñarán Ordeñana, Argala, quien morrió en 1978 a manes d'una organización ultraderechista terrorista, el Batallón Vascu Español.

## Ideoloxía y posiciones polítiques
Non perteneciente a nenguna familia del réxime, la so identificación yera cola obra del propiu dictador, pudiéndose-y considerar un franquista puru. Asina describe la ideoloxía política de Carrero Blanco Juan Luis Cebrián:

Un *semeya* similar ye'l que realiza Antonio Elorza:

Carrero, qu'allugaba una visión paternalista a la de valorar positivamente la presencia española n'África, amosó reticencies a l'aceptación del procesu de descolonización. Sostuvo qu'El Sáḥara Occidental «nun foi enxamás apoderáu pol imperiu marroquín» y que yera «tan territoriu español como la provincia de Cuenca».

Abiertamente germanófilo mientres la primer parte de la Segunda Guerra Mundial nos sos artículos na revista *Mundu*, tres el cambéu d'enclín nel conflictu en contra de les fuercies de la Exa en 1943, moduló en diches publicaciones el so discursu contrariu escontra les potencies aliaes; finalmente, tres la derrota de la Exa, reemplazara'l mensaxe contrariu a les democracies lliberales por unu antisoviético. Defensor de la idea de que la victoria del bandu franquista na guerra civil española asocedería *a pesar* d'una supuesta combalechadura internacional na so contra, años más tarde, na década de 1950 aportunaría: «Este ye precisamente'l problema español, España quier enllantar el bien, y les fuercies del mal, desamarraes pel mundu, traten de torgar lo».

## Obres

* *[[La victoria del Cristu de Lepanto]]*
* *[[Arte naval militar]]*, tomu segundu: *[[El buque de guerra (de la galera al portaviones)]]*.
* *España y el mar*, Editora Nacional, 1941.
* *Lepanto (1571–1971)*, Salvat Editorial/Alianza Editorial, 1971.

;Sol seudónimu de Juan de la Cosa
* *La gran baza soviética*.
* *Les modernes torres de Babel*.
* *Comentarios d'un español. Les moliciones de don Prudencio. Diplomacia soterraña*.
* *España ante'l mundu (procesu d'un aislamientu)*, Publicaciones Españoles, 1975.

## Reconocencies
* Encamienta con placa de la Gran Orde Imperial de les Fleches Rojas (1939)
* Gran Cruz de la Orde de Cisneros (1944)
* Gran Oficial de la Orde d'África (1961)
* Gran Cruz (con distintivu blancu) de la Orde del Méritu Militar (1963)
* Gran Cruz (con distintivu blancu) de la Orde del Méritu Aeronáuticu (1967)
* Gran Cruz de la Real y Bien Distinguida Orde de Carlos III (1970)

## Notes

## Referencies

### Bibliografía
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Enllaces esternos

* 
* Luis R. Aizpeolea, "El cráter del réxime", ''El País'', 15 d'avientu de 2013