open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Orde de la Insinia d'Honor

La **Orde de la Insinia d'Honor** yera una condecoración civil de la Xunión Soviética. 

Foi creada'l 25 de payares de 1935 y conferida a aquellos ciudadanos de la URSS qu'hubieren consiguíu llogros estraordinarios na producción, la investigación científica y cualesquier otra forma d'actividá social o cultural, pola promoción económica, científica, teunolóxica, cultural y d'otru tipu ente la URSS y otros países, y por una contribución significativa a la investigación básico y aplicao. 

La **Orde de la Insinia d'Honor** foi reemplaza pola Orde d'Honor, establecida por un decretu del Presidium del Sóviet Supremu de la URSS el 28 d'avientu de 1985.
Natalya Kuchinskaya

**Natalia Kuchinskaya**  ye una ximnasta artística soviética especialista nes pruebes de la barra d'equilibriu, asimétriques y suelu, que, compitiendo cola Xunión Soviética, consiguió ser doble campeona olímpica en 1968.

## Carrera deportiva

Nel Mundial de Dortmund 1966 ganó la importante suma de seis medayes: tres medayes d'oru asimétricu, barra d'equilibriu y suelu—, plata nel concursu por equipos y na xeneral individual —tres la checoslovaca Věra Čáslavská— y bronce en saltu de potru.

Y en los XX. OO. de Méxicu 1968 consiguió cuatro medayes: l'oru por equipos, per delantre de Checoslovaquia y Alemaña del Este, oru en barra d'equilibriu, bronce en suelu y bronce na xeneral individual —tres la checoslovaca Věra Čáslavská y el so compatriota la soviéitica Zinaida Voronina—.

## Referencies

## Enllaces esternos
Larisa Petrik

**Larisa Petrik**  ye una ximnasta artística rusa que, compitiendo cola Xunión Soviética, consiguió ser campeona olímpica en 1968 nel concursu por equipos.

## Carrera deportiva
Nos XX. OO. de Méxicu 1968 consigue l'oru por equipos, per delantre de Checoslovaquia y Alemaña del Este, tamién oru nel exerciciu de suelu —per delantre de la checoslovaca Věra Čáslavská y del so compatriota la soviética Natalia Kuchinskaya— y bronce na viga d'equilibriu, tres de nuevu Věra Čáslavská y Natalia Kuchinskaya.

## Referencies

## Enllaces esternos
Larisa Latynina

**Larisa Semiónovna Latýnina** (, , nacida en Kherson, RSS d'Ucraína, Xunión Soviética, el 27 d'avientu de 1934) ye la muyer más gallardoniada de la historia olímpica con dieciocho medayes en ximnasia artística: nueve d'oru, cinco de plata y cuatro de bronce y hasta los Xuegos Olímpicos de Londres 2012 foi la mayor medayista olímpica de la historia, cuando foi superada nesta edición pol nadador d'Estaos Xuníos Michael Phelps en medayes totales y empatada en Xuegos Olímpicos de Rio de Janeiro 2016 coles 14 medayes llograes de forma individual pol mesmu deportista. Latýnina participó nos Xuegos Olímpicos de Melbourne 1956, Roma 1960 y Tokiu 1964. Retirar nel Campeonatu del Mundu de Dortmund en 1966, a los 31 años. 

## Notes y referencies

## Enllaces esternos
*
Viga d'equilibriu

La **viga d'equilibriu** o **barra d'equilibriu** ye unu de los cuatro aparatos o modalidaes que componen la ximnasia artística femenina. Comúnmente conozse na so forma embrivida como «viga» o «barra». L'aparatu ye una viga pequeña y estrecha soportada por dos bases metáliques y ye un exerciciu namái realizáu poles ximnastes.

Les vigues utilizaes en competiciones ximnástiques internacionales tienen de cumplir con ciertes normes y especificaciones establecíes pola Federación Internacional de Ximnasia (FIG). Al prauticar los exercicios, les ximnastes usualmente trabayen nuna barra coles mesmes dimensiones y superficie pero a un altor menor. Orixinalmente, la viga taba compuesta de madera. Sicasí, dende la década de 1980, les barres tán recubiertes de cueru o ante. Amás, cunten con resortes pa amortiguar l'impautu causáu polos saltos y los movimientos artísticos.

Según la publicación «Apparatus Norms» de la FIG, les dimensiones de la viga son: un altor de 125 centímetros, un llargor de 500 centímetros y un anchor de 10 centímetros. Per otra parte, un exerciciu na barra d'equilibriu tien de contener: un enllaz de dos elementos de danza distintes (unu ten de ser un saltu con split de 180°), un xiru completu nun pie, una serie acrobática, elementos acrobáticos en distintes direiciones y una salida.






## Ver tamién
*Argolles
*Caballu con arcos
*Barres paraleles
*Suelu
*Barra fixa
*Saltu de caballu
*Barres asimétriques

## Referencies

## Enllaces esternos
Ágnes Keleti

**Ágnes Keleti**  foi una de les meyores ximnastes artístiques húngares de tolos tiempos, ganadora de diez medayes olímpiques —cinco d'elles d'oru— ente les Olimpiaes de Ḥelsinki 1952 y Melbourne 1956.

## Carrera deportiva
En 1952 participó nos XX. OO. que se celebraron en Ḥelsinki consiguiendo la medaya d'oru nel exerciciu de suelu, quedando nel podiu per delantre de soviética Maria Gorokhovskaya y del so compatriota la húngara Margit Korondi. Tamién consiguió la plata n'equipu —tres les soviétiques y per delantre de les checoslovaques—, bronce n'asimétriques y bronce n'equipu con aparatos (una especialidá asemeyada a la ximnasia rítmica actual.

Dos años dempués, nel Mundial de Roma 1954 ganó l'oru n'asimétriques, plata n'equipu igual que dos años antes, tres les soviétiques y delantre de les checoslovaques— y bronce na barra d'equilibriu, tres la xaponesa Keiko Tanaka y la checoslovaca Eva Bosáková.

Y dos años dempués nes Olimpiaes de Melbourne 1956 foi'l so gran momentu deportivu, yá que llogró cuatro medayes d'oru asimétricu, viga d'equilibriu, suelu y equipu con aparatos— y dos de plata, na xeneral individual —tres la gran ximnasta soviética Larisa Latynina— y n'equipu, tres les soviétiques y per delantre les rumanes.

## Referencies

## Enllaces esternos
Nina Bocharova

**Nina Bocharova**  foi una ximnasta artística soviética, ganadora de cuatro medayes —dos d'oru y dos de plata— nes Olimpiaes de Ḥelsinki 1952.

## Carrera deportiva
El so gran ésitu llograr nos XX. OO. de Ḥelsinki 1952 llogrando l'oru n'equipu —per delantre de les húngares y checoslovaques—, oru en viga d'equilibriu —por del so compatriota la soviética Maria Gorokhovskaya y l'húngara Margit Korondi—, plata n'equipu con aparatos (una modalidá similar a la ximnasia rítmica actual) —tres les sueques y per delantre de les húngares— y otra plata na xeneral individual, tres Maria Gorokhovskaya y delantre de Margit Korondi.

Dos años dempués, nel Mundial de Roma 1954 consiguió l'oru nel concursu por equipos, per delantre de les húngares y checoslovaques.

## Referencies

## Enllaces esternos
Lota de Macedo Soares

**Maria Carlota Costallat de Macedo Soares**  más conocida como **Lota de Macedo Soares**, foi una arquiteuta brasilana a quien se-y atribúi la creación del Parque del Flamencu, güei Parque Brigadier Eduardo Gomes, en Rio de Janeiro. Nació en París, miembru d'una prominente familia de políticos del estáu de Rio de Janeiro.

Los sos padres fueron José Eduardo de Macedo Soares, Primer Teniente de Marina con base n'Europa, y Adélia de Carvalho Costallat. En París tamién nació otra fía, llamada Maria Elvira, conocida como Marieta. José Eduardo sale de la Marina en 1912 y torna a Brasil cola so familia. En Rio de Janeiro, funda'l periódicu O Imparcial, precursor del Diariu Carioca.

De primeres de la década de 1940, Lota, como la llamaben comúnmente, moró en Nueva York onde tomó cursos nel Muséu d'Arte Contemporáneo.

Ensin asistir a la universidá, foi reconocida como arquiteuta autodidacta y paisaxista. Foi convidada por Carlos Lacerda, quien acababa de ganar les eleiciones del gobiernu del estáu de Guanabara (1960-1965) pa trabayar nel proyeutu del Parque del Flamencu. Cuando nes eleiciones siguientes Carlos Lacerda pierde'l gobiernu, Lota retirar de la construcción del parque.

Lota caltuvo una llarga rellación cola poeta d'Estaos Xuníos Elizabeth Bishop de 1951 a 1967. La so rellación ye rellatada na película brasilana *[[Flores rares]]* (*Reaching for the Moon*, 2012), basáu nel llibru *Flores Rares y Banalíssimas* de l'autora Carmem Lucia de Oliveira, según nel llibru *The More I Owe You* (*Mientres más te debo*), del escritor d'Estaos Xuníos Michael Sledge. El personaxe de Lota ye interpretáu pola actriz brasilana Gloria Pires.

En 1967, Soares buscó a Bishop nos Estaos Xuníos, dempués de recuperase d'una llarga depresión mientres la que tuvo hospitalizada. El mesmu día que llegó a Nueva York, el 19 de setiembre de 1967, Soares tomó una sobredosis de tranquilizantes y morrió dellos díes dempués.

## Referencies

## Enllaces esternos
* equipu-parque-del este.html La creación del Parque Aterro do Flamengo
Petra Deimer

**Petra Deimer-Schütte**  ye una bióloga marina alemana, que dende mediaos de la década de 1970 desenvuelve actividaes na proteición de mamíferos marinos.



Por cuenta de la so iniciativa, convirtióse'l Archipiélagu cola isla de Madeira en *"Zona de proteición de Mamíferos marinos"* declarada ensin caza de ballenes. Amás, contribuyó de forma decisiva a la nacencia del Washington Artenschutzabkommens nel Comerciu de Productos del *[[Physeter macrocephalus]], [[Balaenoptera physalus]]* y *[[Balaenoptera borealis]]*. 

Foi Presidenta de la "Sociedá pa la Proteición de los Mamíferos marinos".

Deimer tien una serie de publicaciones sobre la tema de mamíferos marinos y Psittaciformes. Los estudios de Petra Deimers sobre ballenes nel ámbitu de la islla de Madeira foi motivu por que Nina Rauprich escribiera la novela *"Die sanften Rieren der MeereLos" (Nidios Xigantes del Mar)*.

## Otres publicaciones
* Petra Deimer-Schütte, Manfred Kostka. 2010. , v. 85 de Ein Was-ist-was-Buch, Tessloff. Ilustró Manfred Kostka. Publicó TESSLOFF Verlag, 48 p. ISBN 3788604255, ISBN 9783788604257

* Petra Deimer-Schütte. 1992. *Wieloryby i delfiny*, v. 7 de Co i Jak. Ilustró Manfred Kostka, Frank Kliemt. Publicó Wydawnictwo Atles, 48 p. ISBN 839002604X, ISBN 9788390026046

* 1983. *Parrots: everything about purchase, acclimation, nutrition, and diseases. Pet Care Series*. Publicó Barron's, 80 p. ISBN 0812026306, ISBN 9780812026306

* 1982. *Könige der Meere*. 171 p. Publicó Engelbert, ISBN 3536004628, ISBN 9783536004629

## Honores
* 2007: Petra y la Society for the Protection of Marine Mammals (GSM) reciben el Gallardón ASCOBANS col International Day of the Baltic Harbour Porpoise.

* 2001: polos sos trabayos científicos, recibió del príncipe consorte Bernhard la Orde de l'Arca d'Oru por excelencia.
## Referencies

## Enllaces esternos

* Sociedá pa la Proteición de los Mamíferos marinos y.V.
* Semeya de Petra Deimer  por cuenta de la Entrega de la Orde d'Oro Arca.
* Imáxenes de l'autora y GETTYIMAGES
Josephine Kablick

**Josephine Ettel Kablick** o **Kablíková**  foi una pionera botánica y paleontóloga checa. Kablick estudió colos meyores botánicos del so tiempu. Recoyó muestres de plantes y fósiles pa instituciones de toa Europa y munchos d'ellos que coleccionaba tán nomaos nel so honor.

Kablick vivió na ciudá checa de Vrchlabí (entós Hohenelbe). Ella yera desaxeradamente fuerte y saludable, y convirtióse nuna entusiasta coleicionista de especímenes de tolos tiempos. Recoyó muestres de plantes y fósiles especialmente de los Montes de los Sudetes pa les escueles, museos, sociedaes científiques y universidaes de toa Europa.

Philipp Maximilian Opiz del *Interchangeable Institute for the exchange of herbarium specimens* (alemán Pflanzentausch-Anstalt) numbera en más de 25.000 los especímenes recoyíos por ella.

El so home Adalbert Kablik foi un farmacólogo y zoólogu y a favor de la ocupación de la so esposa. El so nome solletrar en checu, dacuando como Josefina Kablíková.

## Referencies

## Fuentes

* The Biographical Dictionary of Women in Science By Marilyn Bailey Ogilvie, Joy Dorothy Harvey, and Joy Harvey. Published Taylor & Francis (2000). ISBN 0-415-92039-6. Accessed April 2008
* The Hidden Giants By Sethanne Howard, Published 2007, Lulu.com. ISBN 1-4303-0076-0. Accessed April 2008
* Biographisches Lexikon des Kaiserthums Oesterreich German wikisource. Accessed February 2014.

## Enllaces esternos
Eva Bosáková

**Eva Bosáková** , tamién llamada **Eva Věchtová**, foi una bien esitosa ximnasta artística checoslovaca, que ganó cuatro medayes olímpiques, once medayes en mundiales y cuatro en campeonatos europeos.

## Carrera deportiva
Dalgunos de los sos mayores llogros fueron: l'oru olímpico en Roma 1960 na viga d'equilibriu, l'oru que ganó nel Mundial de Moscú 1958 en suelu —quedando nel podiu per delantre de la soviética Larisa Latynina y de la xaponesa Keiko Tanaka— y otra medaya d'oru que ganó cuatro años dempués nel Mundial de Praga 1962 na prueba de la viga d'equilibriu, quedando asitiada nel podiu nesta ocasión per delantre de Larisa Latynina, Keiko Ikeda y Aniko Janosi, estos dos últimes empataes nel bronce.

## Referencies

## Enllaces esternos
Anastasiu I

**Anastasiu I**  foi'l 39ᵘ papa de la Ilesia católica ente 399 y 401.

Pontífiz consagráu como tal aproximao a los sos 70 años d'edá, famosu pola so vida na austeridá y probeza. Reconocíu amigu de san Agustín y san Jerónimo. Condergó a Oríxenes por delles de les desaxeraciones feches nos sos comentarios bíblicos. Tamién escribió delles cartes a les ilesies d'África en contra de la cisma donatista. Asocedió-y nel papáu Inocencio I.

Anastasio morrió'l 19 d'avientu de 401. La so muerte conmemoraba'l 27 d'abril, hasta 1922, cuando foi treslladada a la so fecha correuta.

## Referencies

## Enllaces esternos
Papa Zósimu

**Zósimo** foi'l papa nᵘ 41 de la Ilesia católica ente 417 y 418.

## Biografía
El pontificáu d'esti papa foi curtiu, incidentado y marcáu por dificultaes y contratiempos. Nació en Mesoraca, Calabria., anque según el *Liber Pontificalis*, Zósimo yera griegu. Foi escoyíu papa'l  de 417. Hubo dos acontecimientos importantes mientres el so papáu. El primeru ye que nomó a Patroclo como obispu metropolitanu de Arles en contra de la opinión tolos obispos de la rexón. El segundu foi que Pelagio y Celestio, condergaos por dos conceyos polos sos herexíes, apelaron a **Zósimo**, quien los absolvió. Estos yá fueren condergaos pol papa anterior, Inocencio I. Paez ser que **Zósimo** amosábase demasiao complaciente, quiciabes por ser bien impulsivu nes sos decisiones.

La inclusión d'esti papa na llista de los santos débese posiblemente a la pluma de Ado de Viena, que nuna pelegrinación a Roma, al detenese en Rávena afayó un antiguu martiroloxu romanu qu'utilizó pa editar una nueva versión en 858, na cual incluyó munchos nomes ensin un mayor estudiu o reflexón.

**Zósimo** finó'l 26 d'avientu de 418. Foi soterráu na Basílica de Lorenzo na ciudá de Roma.

## Referencies
Simpliciu (papa)

**Simplicio**  foi'l Papa nᵘ47 de la Ilesia católica de 468 a 483.

Fíu de Castino, el so pontificáu vivió'l fin del Imperiu romanu d'Occidente cuando, en 476, el rei de la tribu xermánica de los hérulos, Odoacro, venció y depunxo al emperador Rómulo Augústulo.

En Constantinopla, Basiliscu #remontar contra l'emperador Zenón y apoderóse del tronu. Declaráu monofisita proclamó'l *Enkyklikon*, un edictu relixosu que refugaba'l Conceyu de Calcedonia que condergara'l monofisismu en 451.

Dichu edictu foi abolíu cuando Zenón recuperó'l tronu, pero los sos enfrentamientos colos vándalos y los ostrogodos fixeron que l'emperador buscara una solución al conflictu monofisita cola publicación en 482 d'un nuevu edictu conocíu como *Henotikon*, nel que se defendía por una fórmula d'unión ente los monofisitas y la doctrina considerada como ortodoxa.

El problema que desencadenaría esti nuevu edictu y que daría llugar a la Cisma acaciano, nun lo vivió'l papa Simplicio, al finar el 10 de marzu de 483. La so fiesta #celebrar nesi día. the day of his death.

## Referencies
Xuan I (papa)

**Juan I** (Toscana, c. 470 - Rávena, 18 de mayu de 526) foi'l papa nᵘ53 de la Ilesia católica de 523 a 526. Ye consideráu santu pola Ilesia católica, que celebra la so festividá'l 18 de mayu.

Fíu de Constancio, nació en Siena, o bien el *Castiellu de Serena*, pela redolada de Chiusdino, pueblu nel sur de la Toscana, ente Siena y Grosseto, una pequeña fortaleza construyida por Serena, esposa de Estilicón, nel sieglu IV, destruyida na Edá Media y güei sumida.

Yera flaire nel momentu de la so eleición como pontífiz, namái siete díes dempués del fallecimientu del so antecesor.

Foi'l primer papa en viaxar a Constantinopla cuando'l rei ostrogodu Teodoricu el Grande #unviar, en 525, por qu'axustara col emperador bizantín Justino I el cese de les persecuciones que contra los arrianos #producir nel imperiu dende la publicación d'un edictu imperial en 523.

El fracasu de la so misión, una y bones el decretu nun fuera anuláu, al pie de les acusaciones de tibieza nes negociaciones col emperador, fixeron que al so regresu a Roma, Teodoricu #facer encarcelar en Rávena, capital del reinu ostrogodu, onde morrió martirizáu'l 18 de mayu de 526.

Los sos restos fueron llevaos a Roma y soterraos na Basílica de San Pedro.

## Referencies
Xuan II (papa)

**Xuan II**  foi'l papa nᵘ56 de la Ilesia católica de 533 a 535.

## Biografía
Fíu de Projectus, el so nome de nacencia yera Mercurius y convirtióse nel primer papa que camudó'l so nome de bautismu al ser escoyíu pontífiz.

El so #eleición produció dos meses dempués de la muerte del so predecesor, esti periodu de interregno papal #carauterizar por una puxanza de la simonía fomentada polos distintos aspirantes a asoceder al fináu papa Bonifacio II. L'escándalu foi tan clamoroso que l'asuntu foi lleváu ante'l Senáu Romanu y ante la Corte Ostrogoda de Rávena, dando como resultáu un decretu senatorial de condena a la simonía nes eleiciones papales y que cuntó cola confirmación del rei godu Atalarico, quien amás dispunxo que si una eleición apostada yera llevada ante la corte en Rávena, tendríen de pagase 3000 sólidos a la corte y que dicha cantidá sería partida ente los probes.

Mientres el so pontificáu, en 535, #celebrar en Cartago un conceyu nel que participaron doscientos diecisiete obispos y qu'apellaron a Xuan II por que definiera el tratamientu que tendríen de recibir los clérigos qu'abrazaren la doctrina arriana y qu'agora volvíen a la ortodoxa. Sicasí'l fallecimientu de Juan, el 8 de mayu de 535, fizo que la respuesta a la entruga fuera realizada por Agapito I, el so socesor.

## Referencies
Xuan III (papa)

**Juan III** (llatín: *Ioannes III*; Roma, ¿?-ibíd., 7 de xunetu de 574) foi'l papa nᵘ 61 de la Ilesia católica de 561 a 574.

Fíu d'un noble romanu llamáu Anastasius quien tenía'l títulu de "Illustris", el so pontificáu cadez de falta de datos históricos yá que tolos rexistros de la dómina sumieron debíu al desorde y destrucción que provocó la invasión lombarda.

N'efeutu, en 568, el pueblu xermánicu de los lombardos entró na península italiana aprovechando que'l xeneral bizantín Narsés fuera reclamáu a Constantinopla al nun cuntar col enfotu del nuevu emperador Justino II. Al quedar la provincia bizantina qu'entós yera Italia al mandu del ineficaz Longinos, los lombardos nun tuvieron graves problemes pa invadir la península.

Sí se sabe que restauró les catacumbes romanes y que s'enfrentó a la cisma de Aquilea o de los Trés Capítulos que surdiera mientres el pontificáu de Vigilio y que provocara la rotura coles Ilesies de Milán, Rávena y el norte d'África, llogrando retablecer con elles la unidá.

Coles mesmes celebró na ciudá de Braga dos conceyos nos que se condergó la doctrina priscilianista.

Juan III finó'l 13 de xunetu de 574.

## Referencies
Papa Eusebiu

San Eusebio (en , )  foi'l papa númberu 31 de la Ilesia católica. El so pontificáu, nel 309, foi bien curtiu. Tuvo que faer frte al problema de los *lapsi*, esto ye, los cristianos que pola persecución abandonaren la fe y agora queríen tornar. Los esfuercios del papa por abrir les puertes de la Ilesia nuevamente a los que salieren, atoparon una fuerte oposición en Heraclio. La llucha ente dambos foi tan intensa que'l mesmu emperador Majencio desterró a los dos. **Eusebio** morrió en Sicilia pocu dempués.

Ta soterráu na catacumba de Calixto I en Roma. La so festividá celébrase'l 26 de setiembre.

## Referencies

## Enllaces esternos
Xuan IV (papa)

**Xuan IV**  foi'l papa nᵘ 72 de la Ilesia católica de 640 hasta'l día de la so muerte.

Arcedianu de la Ilesia nel momentu de la so eleición, el so curtiu pontificáu empecipióse refugando la *Ecthesis*, un edictu promulgáu en 638 pol emperador Heraclio nel que se realizaba un oficiu de fe monotelista, doctrina que caltenía qu'en Xesucristu esisten dos naturaleces pero una sola voluntá. 

Coles mesmes, intentó frañar la conexón esistente ente esta doctrina, declarada herética, y el papa Honoriu I, que l'aceptara mientres el so pontificáu. Pa ello unvió una carta apoloxética al emperador bizantín Constantín III na que caltenía qu'Honoriu enxamás afirmó qu'en Xesucristu hubiera dos naturaleces y una sola voluntá, sinón que lo que defendió foi qu'en Él esistíen dos naturaleces pero negando qu'esistieren dos voluntaes contraries.

## Referencies
Lleón II (papa)

**Lleón II**  foi'l papa nᵘ 80 de la Ilesia católica dende 682 hasta la so muerte.

Escoyíu papa en xineru de 681, darréu tres la muerte del so predecesor Agatón, foi l'encargáu de cerrar el Sestu Conceyu Ecuménicu.

Sicasí, la so consagración como pontífiz nun se produció hasta más d'un añu dempués, el 17 d'agostu de 682, por cuenta de que el emperador bizantín Constantín IV nun confirmó la eleición hasta que s'anuló la escomunión que'l citáu conceyu decretara sobre'l papa Honorio I poles sos afinidaes col monotelismo.

Mientres el so pontificáu, de menos d'un añu, punxo fin definitivu al conflictu qu'enfrentaba al papáu col obispáu de Rávena, que nun reconocía la supremacía papal sobre la base d'un decretu dictáu pol emperador bizantín Constante II qu'establecía que los obispos de dicha ciudá nun precisaben ser consagraos pol papa.

## Referencies
Xuan V (papa)

**Xuan V**  foi'l papa nᵘ82 de la Ilesia católica de 685 a 686.

Como cardenal diáconu participó nel Sestu Conceyu Ecuménicu celebráu en Constantinopla, como representante de Agatón.

Al arrenunciar l'emperador Constantín IV al so derechu a confirmar al papa escoyíu pol colexu cardenaliciu, dexando esi derechu al exarca de Rávena, Xuan foi consagráu'l mesmu día de la so eleición, el 23 de xunetu de 685, a diferencia de los sos inmediatos antecesores que tuvieron qu'esperar el permisu imperial.

Mientres el so pontificáu, bien curtiu, estableció que'l nomamientu de los obispos de les diócesis de Cerdeña y de Córcega correspondía a la Santa Sede y non al arzobispu de Cagliari.[cita **

## Referencies
Xuan VI (papa)

**Xuan VI**  foi'l 85º papa de la Ilesia católica, de 701 a 705.

Mientres el so pontificáu siguió l'enfrentamientu que yá protagonizara'l so predecesor colos emperadores bizantinos, nesti casu con Tiberiu III y el so exarca n'Italia Teofilacto. 

Esti conflictu foi aprovecháu polos lombardos que, al mandu de Gisulfo, duque de Benevento, invadieron la llanura romana, que nun abandonaron hasta que'l papa nun-yos apurrió dellos dominios eclesiásticos.

## Referencies

## Enllaces esternos
Constantín (papa)

**Constantín** (Tiru (Siria), sieglu VII – 9 d'abril de 715) foi'l 88º papa de la Ilesia católica ente 708 y 715.

A diferencia de los sos predecesores caltuvo bones rellaciones con Xustinianu II fundaes na visita que'l papa realizó a Constantinopla, ente los meses d'ochobre de 710 y 711, al envís de resolver los desalcuerdos que surdieren ente les Ilesies #Oriental y #Occidental, a raigañu del Conceyu Quinisexto, tamién conocíu como Segundu Conceyu Trullano celebráu en dicha ciudá en 692.

El papa foi bien acoyíu en toles ciudaes, particularmente na capital ónde la so entrada foi trunfal, consiguiendo convencer a Xustinianu II de modificar ciertos resoluciones del citáu conceyu.

Tres la vuelta del papa a Roma l'emperador Xustinianu II enfrentóse, en 711, a una rebelión encabezada por Filípico Bardano quien en tomando prisioneru a Xustinianu #mandar executar y se autoproclamó emperador.

Este ye un momentu bien importante na historia del cristianismu, porque ye la primer vegada qu'un emperador busca la confirmación papal al so nomamientu, pero al ser Bardano un convencíu siguidor del monotelismo el papa #negar a confirmalo como emperador, volviendo enterriase les rellaciones ente Roma y Constantinopla. Situación que se caltuvo hasta qu'en 713 Bardano foi depuestu y sustituyíu por Anastasio II, quien refugando los cánones surdíos del Conceyu Quinisexto acató les decisiones del Tercer Conceyu de Constantinopla.

Fináu'l 9 d'abril de 715 foi soterráu na Basílica de San Pedro.

## Referencies

## Enllaces esternos
Aglaonice

**Aglaonice**, **Agloanike**, o **Aganice de [[Tesalia]]** (, *Aglaoníkē*)  foi una astrónoma de l'Antigua Grecia del sieglu II o I a.C. Ye mentada nos escritos de Plutarcu y nos escolios d'Apolonio de Rodes como una astrónoma y como la fía de Hegetor (o Hegemon) de Tesalia. Yera considerada una bruxa pola so habilidá de faer sumir la lluna del cielu, lo que foi interpretáu como que podía predicir el momentu y la rexón en qu'un eclís llunar diba tener llugar.

Un proverbiu griegu faía referencia a l'habilidá de Aglaonice: *"Sí, como la lluna obedez a Aglaonice"*. Otres astrónomes, al paecer consideraes bruxes, fueron acomuñaes con Aglaonice. Fueron conocíes como "les bruxes de Tesalia" y tuvieron la so actividá ente los sieglos III y I e.C.

Nel diálogu de Platón, *[[Gorgias (diálogu)|Gorgias]]*, Sócrates diz: *"Pero sí hai que tarrecer, queríu amigu, que nun nos asoceda, lo que se diz asocede a les muyeres de Tesalia cuando faen baxar la Lluna (...)"*.

Plutarco escribió que "conocía perbién los periodos nos que la lluna llena taba por clisar, y sabiendo de mano el momentu en que la lluna taba por despintar se tres la solombra de la Tierra, aprovechar de les muyeres y faía-yos creer qu'ella la faía cayer".

Unu de los cráteres de Venus llámase Aglaonice. Aglaonice ye tamién un personaxe nel filme *[[Orpheus (película)|Orpheus]]* de Jean Cocteau, onde apaez como amiga d'Eurídice y líder de la Lliga de Muyeres.

## Referencies
Eva Ahnert-Rohlfs

**Eva Ahnert-Rohlfs**  foi una astrónoma alemana. Realizó importantes observaciones sobre estrelles variables.

## Biografía
Nació como Eva Rohlfs en Coburgu, nel Ducáu de Saxonia-Coburgu-Gotha.

Estudió nes Universidaes de Würzburg, Múnich y Kiel dende 1931 hasta 1933. Tres un retiru de nueve años en pos de la so vida familiar, retomó los sos estudios en 1942, y siguió hasta'l fin de la Segunda Guerra Mundial na Universidá de Göttingen.

Dende 1945 trabayó estrechamente como astrónomu asistente col profesor Cuno Hoffmeister nel Observatoriu Sonneberg, del qu'este foi fundador. En 1951 recibió un Doctoráu en Astrofísica de la Universidá de Jena.

Nel Observatoriu Sonneberg, Eva Rohlfs conoció al astrónomu Paul Oswald Ahnert, con quién se casó en 1952. El so matrimoniu duró solu dos años, pos ella finó en 1954 a la edá de 41 años.

## Obituarios
* «*Franz Karl Zweck.*»

* «*Eva Ahnert-Rohlfs.*» C. Hoffmeister. En: *[[Die Sterne (Zeitschrift)|Die Sterne]].* Heft 5/6, Jahrgang 1954, pp. 103–105

## Ver tamién
*Astrónomos y astrofísicos notables

## Bibliografía
* «*Strahlungsdruck, Poynting-Robertson-Effekt und interstellare Materie.*» Mitteilung der Sternwarte Sonneberg 43 (1953)
* «*Vorläufige Mitteilung über Versuche zum Nachweis von Meteoritischem Staub.*» Mitteilung der Sternwarte Sonneberg 45 (1954)
* «*Die Säkularstörungen des Scorpius-Sagittarius-Stroms.*»
* «*Zur Struktur der Entstehung des Perseidenstroms.*»

## Referencies
Agatón (papa)

**Agatón** (Palermo, Sicilia, c. 577-Roma, 10 de xineru de 681) foi'l papa nᵘ 79 de la Ilesia católica dende 678 hasta la so muerte. Ye veneráu como santu tantu pola Ilesia católica como pola ortodoxa y ye'l patrón de Palermo, la so ciudá natal. Nun se sabe enforma de la so vida antes del so papáu.

## Biografía
Tres la muerte del so padre, partió'l so heriedu ente los probes ya ingresó como legu nel monesteriu benedictín de San Hermes de Palermo, nun tomando les órdenes sacerdotales hasta'l 677, cuando cuntaba con cien años d'edá.

Al añu siguiente, el 27 de xunu, ye escoyíu papa. 

El so curtiu pontificáu destaca pola convocatoria del Sestu Conceyu Ecuménicu, celebráu en Constantinopla ente'l 680 y el 681, y que so la presidencia del emperador bizantín Constantín IV condergó'l monotelismo y el monoenergismo.

Coles mesmes consiguió que Constantín IV aboliera l'impuestu de trés mil escudos que, dende Xustinianu I, los papes taben obligaos a pagar pa ver la so eleición confirmada pol emperador.

Finó'l 10 de xineru de 681 y ye veneráu como santu tantu pola Ilesia católica como pola Ilesia ortodoxa. Considérase-y el pontífiz más vieyu de la historia, pos s'especula que morriera con más de 100 años.

## Referencies
Zinaída Akséntieva

**Zinaída Mikoláievna Akséntieva** (; ; ) foi una astrónoma y xeofísica soviética.

## Biografía
En 1924, llogró la llicenciatura en física pola Universidá de Odessa y trabayó nel ''Полтавская гравиметрическая обсерватория Observatoriu gravimétrico de Poltava , dempués de la so creación en 1926, con actividaes d'observadora de cálculu, investigadora principal, xefa de serviciu, direutora adxunta d'investigaciones, dende 1951 hasta'l so decesu. De 1929 a 1938, col personal del observatoriu, compiló les cartes gravimétricas d'Ucraína y fixo l'enllaz cola rede de gravimetría d'Europa. De 1930 a 1941, estudió l'usu d'un sistema de midida col pendilexu horizontal Repsold-Levitsky. Mientres la segunda guerra mundial, foi sacupáu a Irkutsk, y estudió les marees sobre'l llagu Baikal. So la so direición, l'Observatoriu gravimétrico Poltava foi de les más importantes instituciones universitaries pa estudiar la rotación de la Tierra. Dende 1953, l'observatoriu puede calcular rápido les coordenaes del centru de la Tierra.

## Honores
* 1960: trabayadora d'Honor de Ciencies de la URSS (1960).
* 1951: foi escoyíu miembru correspondiente de l'Academia Nacional de Ciencies d'Ucraína.

### Eponimia
El cráter venusino Aksentyeva nomar nel so honor.

## Referencies

## Bibliografía
* *Kolchinsky IG, Korsun, AA, Rodriguez MG*, Astronomy Biografichesky répertoire. - Kiev: Naukova Dumka, 1977

## Enllaces esternos

* Biografía ya imaxe de l'autora
Adelaide Ames

**Adelaide Ames**  foi una astrónoma d'Estaos Xuníos, asistente d'investigación na Universidá de Harvard.

## Trayeutoria
Adelaide estudió en la Vassar College hasta 1922 y dempués estudió en Radcliffe College, onde s'acababa de crear el programa d'estudios n'astronomía. Graduar en 1924, siendo la primer muyer con un máster n'astronomía naquella universidá. Primeramente, ella pensara ser periodista, pero nun topó trabayu nel área, y aceptó un trabayu como asistente d'investigación n'el Harvard College Observatory (HCO), cargu qu'exerció hasta la so muerte. El focu del so trabayu yera catalogar les galaxes nes constelaciones Coma y Virgo. En 1931, el catálogu foi concluyíu incluyendo cerca de 2800 oxetos. Esi trabayu rindió-y l'ingresu n'el "*International Committee for Nebulae*".

Foi miembra de la American Astronomical Society y contemporánea de Cecilia Payne-Gaposchkin la so amiga más próxima nel observatoriu.

### Investigación en Harvard
En 1921, Harlow Shapley empezó a dirixir el del HCO, y pocu dempués contrató Adelaide como asistente. El so trabayu inicial consistía na identificación d'oxetos pal Nuevu Catálogu Xeneral de Nebuloses y Cúmulos d'Estrelles (NCG). En 1926, ella y Shapley publicaron dellos artículos sobre los formatos, colores y diámetros de 103 galaxes NGC. En 1930, ella publicó *A catalog of 2778 nebulae including the Coma-Virgo group*, qu'identificaba 214 oxetos pal NCG y 342 oxetos pal Catálogu Índiz nel área de Virgo cluster.

### Catálogu Shapley-Ames
Mientres la so estancia nel Observatoriu de Harvard, trabayó con Harlow Shapley nel catálogu Shapley-Ames, que llista galaxes más allá de la décimatercera magnitú. De les sos observaciones d'aproximao 1250 galaxes, atoparon evidencia de que los tremaos próximos al polu norte de la Vía Láctea, difieren de los del polu sur. Eses resultaos fueron significativos porque afayaron desniveles xenerales na distribución de galaxes que diferíen de la presunción d'isotropía.

El 3 de xunu de 1932, el mesmu añu en que'l catálogu Shapley-Ames foi publicáu, Ames afogar nun paséu en barcu en Squam Lake. El so cuerpu foi atopáu tres diez díes de busca. Morrió con namái 32 años. Foi soterrada nel Cementeriu Nacional d'Arlington.

## Ver tamién
* Supercúmulo de galaxes

## Referencies

## Enllaces esternos
* Adelaide Ames Publications in Astrophysics Data System
* Astronomy Compendium 
* AIP History Newsletter
Universidá de Parma

La **Universidá de Parma** (n'italianu *Università degli Studi di Parma*) ye una de les universidaes más antigües d'Italia.

## Historia

La Universidá de Parma foi fundada por decretu imperial del añu 962, conferíu pol emperador Otón I a Uberto, l'obispu de Parma (anguaño guardáu nos archivos del obispu). Foi cerrada en 1332 pol papa Xuan XXII y a partir d'esi momentu abierto y zarrao de nuevu en delles ocasiones. Empezó ufiertando estudios de l'artes lliberales y nel sieglu XIII incorporó estudios de derechu y medicina. Una refundación producir en 1502 y a partir de 1545 tuvo sol patrociniu de la Casa ducal de Farnese. El Duque Ranuccio I de Farnese dotó a la universidá de prestíu ente los nobles de la dómina, pero ente 1731 y 1748 la universidá entró nun nuevu cayente. So la supervisión del Duque Fernandu I de Borbón, en 1762, fundóse una gran "Universidá del Estáu" con nuevos materiales y nuevos estudios. A partir d'esi momentu esperimentó una rápida crecedera y establecióse en Parma un observatoriu astronómicu, un xardín botánicu y dellos llaboratorios d'anatomía, química y física esperimental. La universidá foi cerrada a los estudiantes estranxeros en 1831 y entró en nuevu cayente. Foi restablecida en 1854 pol rexente de la duquesa María Luisa y en 1859 producióse una renovación de la mesma.

## Organización
La universidá entamar en 18 departamentos con doce facultaes:

* Facultá d'Agricultura
* Facultá d'Arquiteutura
* Facultá d'Arte y Filosofía
* Facultá d'Economía
* Facultá d'Inxeniería
* Facultá de Derechu
* Facultá de Matemátiques, Física y Ciencies Naturales. 
* Facultá de Medicina y Enfermería
* Facultá de Farmacia
* Facultá de Ciencies Polítiques
* Facultá de Psicoloxía
* Facultá de Veterinaria

## Rectores
*1945-1950: Teodosio Marchi
*1950-1956: Giorgio Canutu
*1956-1957: Michele Bufano
*1957-1968: Gian Carlo Venturini
*1968-1972: Carlo Bianchi
*1972-1973: Aldo Cessari
*1973-1975: Bonaventura Rescigno
*1975-1983: Everardo Zanella
*1983-1989: Giuseppe Pelosio
*1989-2000: Nicola Occhiocupo
*2000-2013: Gino Ferretti
*2013: Loris Borghi
## Profesores y alumnos notables
*Francesco Accarigi, profesor de derechu civil.
*Flavio Delbono, políticu y economista.
*Macedoniu Melloni, físicu.
*Bernardino Ramazzini, profesor de Medicina.
## Llicenciaos honorarios
:::

## Referencies

## Enllaces esternos

* Sitiu web oficial de la Universidá de Parma.
* Annali di Storia delle Università italiane - Volume 9 (2005), dedicato all'Università degli Studi di Parma
Universidá de Salerno

La **Universidá De Salerno** (**UNISA**) ye una universidá asitiada en Salerno, Italia. Ta entamáu en 10 facultaes.

## Carauterístiques
En tamañu y usuarios ye la tercer universidá nel sur de la península, y unu de les poques n'Italia al tener la estructura del campus, con 1 km² de tamañu. El so allugamientu nel corazón de la Campania nel encruz de les interseiciones de l'autopista A30 | A30, que lo faen fácilmente accesible dende tola rexón, lo que fai que tenga un área d'influencia bien grande, que s'estiende dende l'estremu al sur de la provincia de Nápoles a les provincies de Basilicata, Calabria y Puglia. Esta carauterística llevó nes últimes décades a la crecedera de la Universidá de Salerno que na actualidá tien cerca de 40.000 estudiantes.

Anguaño, la universidá tien 10 facultaes, 60 programes de grau activos, 29 departamentos, 6 centros d'investigación.

### Facultá De Medicina

El 18 d'ochobre de 2005 cola firma del Memorando d'Entendimientu col Ministeriu d'Educación, Universidá ya Investigación, son les bases pa la creación de facultaes de medicina y ciruxía. La nacencia d'esta nueva opción ye vista como un pasu de gran importancia pa la universidá, teniendo en cuenta les tradiciones milenaries que la ciudá puede presumir de Salerno cola escuela médica de Salerno. La Facultá de Medicina, vio al entamu de les actividaes finales nel cursu académicu 2006/2007. Esi mesmu añu tamién empezó los sos cursos de la Escuela de Periodismu de Salerno, reconocíu pol Colexu Nacional de Periodistes, el primeru nacíu nel sur y nuna universidá pública

### Facultaes

* Economía *
Farmacia *
Tribunal de Xusticia *
Inxeniería *
Humanidaes y Filosofía
* Lengua y Lliteratures Estranxeres
* Medicina y cirugía
* Ciencies de la Educación Matemátiques, Física y Ciencies Naturales
* Ciencies Polítiques

### Instalaciones

Campus Fisciano-Salerno
Tán disponibles pa los estudiantes matriculaos en munchos servicios, tales como'l Centru d'Orientación y Tutoría, Centru d'Idiomes, llaboratorios, sales d'estudiu forníes y numberoses biblioteques, incluyendo la biblioteca de la Universidá, unu de los mayores n'Europa ente los que nos estantes abiertos y la primera n'Italia

La Universidá tamién cunta con instalaciones pal ociu (deportes, teatru, espacios p'actividaes recreatives) y promueve actividaes culturales y artístiques a los estudiantes protagonistes, profesores y personal alministrativo.

### Ex Alumnos De La Universidá
* Marcu Pecoraro Scanio,* llicenciáu en Derechu, políticu italianu *
[[Pina Picierno]],* llicenciada en Ciencies de la Comunicación política *
Vincenzo De LucaEstudio Ciencies Polítiques, alcalde de Salerno

## Referencies

## Enllaces esternos
Irnerio

**Irnerio** o **Irnerius** (Boloña h. 1050 - h. 1130) foi un xurista italianu.

Incorporáu a la llamada Escuela de Bolonia, d'onde estrayi bona parte de la base de conocencies xurídiques que -y permirán desenvolver la so obra, la primer referencia so atopar nun documentu de 1113.

*Magister artium*, trabó conocencia de los gramáticos y retóricos de la dómina y siguió la llinia del movimientu medieval de renovación de les artes que removió los cimientos de la conocencia tradicional del sistema xurídicu y del Derechu, al da-y autonomía propia y entidá abonda, dixebrándolo, precisamente, de la gramática y la retórica que tan bien llegara a conocer. Hai autores qu'aseguren que nun recibió formación dalguna, sinón que foi autodidacta. Inclusive se duldar de la esistencia de la Escuela de Bolonia yá naquellos años. Eso ye debíu al descubrimientu per parte de Irnerio d'un documentu únicu, el llamáu *[[Digesto|codex secundus]]*, la más ellaborada obra del derechu romanu, nuna biblioteca de Pisa.

Sía como fora, el Digesto o ''codex secundus'' quedó dafechu establecíu al rematar el sieglu XI, y sobre él van dirixir casi n'esclusiva los sos esfuercios Irnerio y los sos discípulos (conocíos como los *quattuor doctores*). El Digesto ye comentáu por un métodu d'exéxesis, con anotaciones interpretatives y aclaratories al marxe, lacóniques munches vegaes, que se van denominar *gloses* (y *glosadores* a quien les anoten), dando llugar al entamu de la Escuela de Glosadores.

Nun se sabe cuando entró al serviciu xurídicu d'Enrique V.

## Repercusión de la obra

Ente que n'otres partes d'Europa (Francia y España), el Breviariu de Alarico había dexó caltener el tránsitu del derechu romanu na dómina medieval, na península italiana les normes xurídiques vixentes teníen, curiosamente, un orixe bizantín al traviés del Códigu de Justiniano, qu'incorporaba'l Digesto tamién. Irnerio tuvo'l méritu de traer el *Digesto* a la conocencia xeneral como obra que se adpta coles sos *gloses* a les necesidaes del derechu común na Italia de la dómina, y rápido adoptóse como derechu propiu.

La obra fundamental, les Gloses, tuvieron acompañaes d'otros trabayos xurídicos non menores: unes *Quaestiones de iuris subtilitatibus*, quiciabes el *Formularium Tabellionum* y *De actionibus*, amás de atrbuírsele dalgunes de les noveles qu'integren el *[[Authenticum]].

== Referencies ==

*Koschaher, Paul. *Europa y el derechu romanu''. Edit. Ediciones de Derechu Priváu. Madrid. s/f.
Constantín l'Africanu

**Constantín l'Africanu** (en llatín **Constantinus Africanus**, nacíu c. 1020, en Cartago o Sicilia — † en 1087, nel monesteriu de Monte Cassino)

## Vida
El so orixe yera cartaxinés, qu'entós taba sol dominiu Edá d'Oru del Islam árabe. Dempués de la so conversión al cristianismu decidió faese monxu. Gracies a ello apoderaba'l llatín, lo que-y dexó traducir trabayos médicos del árabe. Foi convidáu a xunise a la Escuela Médica Salernitana por Alfano I. D'esta forma ayudó a reintroducir la medicina griega clásica n'Europa. Les sos traducciones de Hipócrates y Galeno fueron les primeres en dar una visión nel so conxuntu de la medicina griega n'occidente. Tamién afixo manuales árabes pa los viaxeros nel so *Viaticum*.

Constantín apoderaba llingües como'l griegu, llatín, árabe, amás de delles llingües orientales. Adquiriera les conocencies d'eses llingües mientres los sos llargos viaxes per Siria, India, Etiopía, Exiptu y Persia. Estudió na Escuela Médica Salernitana, que foi la primer escuela de medicina instaurada n'Europa. Dempués entró en Monte Cassino, el monesteriu fundáu por Benitu de Nursia nel 529.

## Traducciones
La so primer traducción del árabe al llatín foi'l *Liber Pantegni*, llamáu orixinalmente'l *Khitaab el Maleki*, del médicu persa del sieglu X Ali ibn al-'Abbas.

Los sos 37 llibros traducíos del árabe al llatín, incluyendo l'anterior, introducieron n'Occidente les grandes conocencies que teníen los musulmanes de la medicina griega. Inclúin amás dos trataos d'Isaac Israeli ben Solomon, el meyor médicu del Califatu Fatimí.

## Bibliografía
* Martín Ferreira, Ana, “Tratáu médicu de Constantín l'Africanu : Constantini liber de elephancia.”. Universidá de Valladolid. Secretariáu de Publicaciones ya Intercambiu Editorial, 1996. ISBN 84-7762-656-1

* Charles S. F. Burnett, Danielle Jacquart (eds.), *Constantine the African and ʻA elī Ibn Al-ʻAbbās Al-Magūsī: The Pantegni and Related Texts*. Leiden: Brill, 1995. ISBN 9004100148

## Referencies

## Enllaces esternos
Alfano I

San **Alfano I** (tamién conocíu como *Alfanus* o *Alpuhans*), (muertu en 1085). Foi monxu en Santa Sofía en Benevento y dempués en Montecassino. Con posterioridá ye nomáu abá del monesteriu de San Benedetto en Salerno y dempués arzobispu de Salerno, dende 1058 hasta la so muerte. Foi médicu antes de ser arzobispu y ye consideráu como unu de los primeros grandes doctores de la Escuela Médica Salernitana. 

Foi un personaxe eclécticu: médicu de la Escuela Médica Salernitana, escritor, teólogu, poeta y arquiteutu. Tamién foi autor de dellos himnos de calter relixosu, pero ye más recordáu por ser unu de los principales esponentes de los intelectuales benedictinos del medievu. La so figura ta amestada a la del abá de Montecassino Desiderio (futuru papa Víctor III) de quién foi íntimu amigu.

Apoderaba tanto'l llatín como'l árabe y tradució munchos manuscritos. El so interés na medicina y nes traducciones de trataos árabes llevar a convidar a Constantín l'Africanu a Salerno p'ayudar na traducción del enorme corpus árabe qu'ellí había. El gran médicu cristianu orixinariu de Tunicia llevó consigo a Salerno una biblioteca de testos médicos islámicos que revolucionaron la teoría y la práutica médica n'occidente, qu'él empezó a traducir al llatín pa faelos accesibles. Nos sos últimos díes como arzobispu, acoyó al papa Gregorio VII que, exiliáu, morrió en Salerno. 

Nel campu médico tradució del griegu'l *Premnon Physicon* o *De Natura Hominis* de Nemesio y foi autor de diverses obres:
* *De pulsis* 
* *Esperimenta archiepiscopi salernitani* 
* *Tractatus de quibusdam medicinalibus* 
* *De quattuor humoribus corporis humanis*

Inspiró y dirixó la construcción del Duomo de Salerno fundáu por Roberto Guiscardo y consagráu por Gregorio VII nel 1085

## Referencies

## Enllaces esternos
* Biografía de Alfano di Salerno (n'italianu)
Universidá de Módena y Reggio Emilia

La **Universidá de Módena y Reggio Emilia** ye una universidá entamada d'alcuerdu a un modelu de *sedes en rede*. 
El so pecualiridad, poro, ye la de tar sostenida por un proyeutu de desenvolvimientu complementariu ente dos polos académicos distintos. Módena (sede de la segunda universidá más antigua d'Italia, nacida en 1175 y desenvuelta redolada al históricu *Studium mutinensis*) y Reggio Emilia de 1998.

## Reconocencia
Nel 2007 foi escoyida como la meyor universidá pública a nivel nacional pol periódicu "Il sole 24 ore", señalando l'altu nivel nel serviciu y prestaciones; ente que nel 2008 perdió dos asities, por detrás de la Politéunica de Milán y la Universidá de Trieste.

La Universidá forma parte del consorciu interuniversitario Cineca.

## Organización
Les facultaes en Módena atópase en tres puntos distintos de la ciudá *
nel centru: 
** Economía *[[Marcu Biagi]]*
** Derechu
** Filosofía y Lletres
* nel hospital: 
** Medicina y Ciruxía
* nel complexu del campus científicu: 
** Biociencia y Bioteunoloxía
** Farmacia
** Inxeniería 
** Ciencies matemátiques, físiques y naturales 

En Reggio Emilia partir en dos allugamientos:
* Via Amendola
** Ciencies agraries
** Inxeniería 
* Viale Allegri
** Ciencies de la comunicación y economía
** Educación

## Referencies

## Enllaces esternos
Llibrería Editora Vaticana

La **Llibrería Editora Vaticana** (**LEV**) (italianu: *Libreria Editrice Vaticana*) ye una editoral, creada pola Santa Sede en 1926. Una de les sos xeres más importantes ye la publicación de los documentos oficales de la Ilesia Católica, incluyíes les Buldes Papales y les Encícliques.

## Historia

Los oríxenes de la Llibrería Editora Vaticana, remontar a la segunda metá del sieglu XV, cuando tres l'apaición de la imprenta n'Europa de la mano de Gutenberg, Sixto V acueye la idea de crear una imprenta al serviciu de la curia romana. En 1587 créase la Tipografía Vaticana y nun ye hasta l'añu 1926, cuando la Llibrería Editora Vaticana adquier una entidá independiente.

Nel añu 1984, el Xuan Pablo II inaugura'l primer puntu de venta *extramuros* de la **L.E.V.**, la *LLIBRERÍA INTERNACIONAL XUAN PABLO II*, sita na mesma plaza de San Pedro, sol brazu de Carlomagno.

La compañía ye la propietaria de los derechu d'autor derechos d'autor de tolos escritos del Papa.

## Ver tamién
* Llista de buldes papales
* Llista d'Encícliques del papa Pío XI
* Llista d'Encícliques del papa Pío XII
* Llista d'Encícliques del papa Xuan XXIII
* Llista d'Encícliques del papa Pablo VI
* Llista d'Encícliques del papa Xuan Pablo II
* Llista d'Encícliques del papa Benedicto XVI

## Referencies

## Enllaces esternos