VHS

**VHS** sigles n'inglés de ***Video Home System*** (n'español «Sistema de Video Caseru»), foi un popular sistema domésticu de grabación y reproducción analóxica de video. 

El VHS ye asemeyáu físicamente al sistema d'audiu (casete) solamente, pero coles diferencies de que la cinta magnética ye muncho más ancha (½ pulgada) y la caxa o videocasete de plásticu que la contién ye más grande. L'anatomía d'un videocasete VHS entiende dos carretes internos y el percorríu de la cinta (esti diseñu básicu ye usáu pa tolos casetes d'audiu, de video o de datos). L'apertura por onde s'apuerta a la cinta ta protexida por una tapa que s'abrir automáticamente por aciu un senciellu mecanismu cuando'l videocasete ye introducíu na videograbadora VHS.

Hasta l'apaición del DVD y los reproductores de DVD que se conecten al televisión o los llectores grabadores de DVD de los ordenadores, VHS foi'l sistema de grabación y reproducción de video más utilizáu y popular dende la so apaición en 1976 hasta la so progresiva sustitución pol DVD, escontra'l 2000.

## Historia
VHS foi desenvueltu na década de 1970 por JVC y llanzáu al mercáu en 1976 pola mesma JVC y la so empresa matriz, Matsushita (Panasonic), xunto con un grupu ampliu de licenciatarias. El formatu vieno competir col entós únicu sistema domésticu del mercáu, el Betamax de Sony, tamién fabricáu so llicencia por Sanyo a finales de 1975, y asina empezó la "guerra de los formatos" onde solu unu seria'l "vencedor".

El sistema VHS consiguió popularizase y convertise n'estándar mientres más de quince años gracies a una meyor estratexa de comercialización que-y dexó llegar más allá de los oxetivos establecíos con anterioridá, inclusive entepasando delles mires. VHS tuvo un sistema de llicencies de fabricación más flexible que'l sistema de Sony y supieron conocer meyor les necesidaes de los usuarios, ufiertando dende'l principiu un mayor tiempu de grabación, de dos hores, frente a namái una hora de los primeros aparatos Beta qu'esistíen nel mercáu entós daquella, pa lo cual el mesmu formatu empezó a tener competencia de manera esplícita.

Amás concretáronse y fixeron aliances colos distribuidores cinematográfiques más importantes, dalgunes como Paramount, Disney y otres que llanzaron títulos en VHS De manera casi gradual pero con amplia mira que como se mento foi cumplida. Amás d'otros alcuerdos que non necesariamente fueron de corte familiar o xeneral (sobremanera la exclusividad sobre les películes pornográfiques) evidentemente los videoclubes vieron que les películes d'esti tipu en VHS yeren les más arrendaes y vendíes que les similares en beta, lo cual a mediaos de los 80 fixo que'l formatu fora'l "ganador" en felicidá "guerra de formatos".

En 1988, Sony almitió oficialmente la so derrota y anunció la producción d'una llinia de grabadores en VHS, que tamién demostraron ser de bona calidá con al respective de la competencia según declaraciones de Sony, que para esi entós el formatu yá tenía'l 95% del mercáu. La resultancia, VHS convertir nel estándar polos próximos 16 años, conviviendo conjuntamente dende 2000 hasta finales de 2004 col DVD y dexando de ser fabricáu en 2005 en imponiéndose el DVD como mediu de grabación.

### Súper VHS
Anque la calidá téunica del sistema VHS foi ameyorada significativamente dende la so introducción, nun algamar los estándares profesionales, especialmente cuando se precisaba edición y efeutos visuales. La calidá téunica foi ameyorada significativamente col Súper VHS. Delles nueves operaciones empezaron utilizándolo como un formatu de captura que podía ser devueltu a la oficina de producción y copiáu darréu a un formatu de mayor calidá pa la edición. Esto embrivía la perda calidable qu'implicaba la edición. El S-VHS convertiríase nel formatu más popular nel trabayu de noticies si nun se llanzaren al mercáu los nuevos formatos dixitales, una y bones éstos tienen precios similares y ufierten mayor calidá téunica.

A finales de los años 1980 y principios de los 90 empieza a popularizase'l Laserdisc, qu'apaeció dempués como un sistema de meyor calidá de videu y audiu, pero pol altu costu del discu y del so reproductor, la imposibilidá de regrabarlo, llende de títulos disponibles poles empreses fílmicas y d'entretenimientu fixeron que nun s'impunxera como formatu domésticu sobre'l VHS, que podía copiase y regrabar.

## Detalles téunicos

### Mecanismu de llectura de cinta
La grabadora de videocasete VHS utiliza un mecanismu senciellu, bien paecíu al de los casetes d'audiu, por aciu el cual apuértase al conteníu de la cinta.
Cuando s'introduz un videocasete VHS queda recoyíu nun soporte que lu mueve selemente escontra los engranajes que s'encarguen de faer rodar los carretes de la cinta. Coles mesmes la tapa proteutora frontera llevantar polos sos estremos por dos pequeños tiradores, dexando la cinta al descubiertu y metanes los cabezales allugaos en cada llau del videocasete. Depués, un mecanismu de tensores impulsar y afai escontra'l cabezal principal, que xira rápido escontra la esquierda de manera inmediata a cuando la cinta ye llevada hasta él, ente qu'otros dos cabezales asitiaos cerca d'unos infrarroxos (que s'alluguen a la derecha y a la izquierda que s'encarguen de detectar l'espaciu tresparente de cinta, y rebobinar o adelantrar según sía'l casu), alluguen la cinta en posiciones rectes pa faer más llixera la travesía de la cinta. Dempués un engranaje fai avanzar amodo'l carrete de cinta, ente que'l cabezal principal llee de forma magnética (igual qu'una señal de televisión) el soníu y el video. Al grabar, un pequeñu cabezal emite una señal electromagnética que borra la información de la cinta y darréu copia les ondes magnétiques de la señal de la televisión que s'atopa nel sintonizador de la videograbadora VHS.

### Grabación de video
Un videocasete de VHS puede tener un máximu de 430 m de cinta teniendo en cuenta una aceptable grosez d'ella, ufiertando alredor de 3 hores y media de visionado pal sistema NTSC y 5 hores pa PAL en manera calidable estándar (SP). Otres velocidaes inclúin LP y EP/SLP que doblen o tripliquen la so duración, pa rexones de NTSC. Estes reproducciones lentes causen un llixeru amenorgamientu na calidá de videu (dende 250 llinies a 230 llinies analóxiques horizontales); tamién, esti tipu de grabaciones lentes non pueden reproducise en reproductores VHS que nun van forníos cola teunoloxía necesaria de velocidaes de cinta.

Les cintes VHS tienen aproximao 3 MHz d'anchu de banda en video, lo que consigue relativamente una velocidá de llarga duración pol usu de grabación d'esploración helicoidal d'una señal de frecuencia modulada de luminancia (blanca o negra), con una baxa conversión de señales de colores grabaes direutamente na banda. Por cuenta de que el VHS ye un sistema analóxicu, les cintes VHS reproducen el videu por aciu señales d'ondes, de forma similar a les señales de televisión. La forma d'ondes por llinia d'escanio puede llegar a 160 ondes a lo más, y contién 525 llinies en pantalla en formatu NTSC. En manera PAL tien 625 llinies (576 visibles). Na terminoloxía dixital actual, el VHS equival aproximao a 320x480 pixeles con un ratio de señal d'amenorgamientu de la imaxe de 43 dB.

JVC quixo competir contra'l SuperBeta de 1985 col VHS HQ, o High Quality (Alta calidá). La modulación de frecuencia de la señal de luminancia del VHS ta llindada a 3 megahercios lo que imposibilita una resolución altu, pero la marca en HQ inclúi l'amenorgamientu de ruíu en luminancia, amenorgamientu de ruíu en crominancia, estensión de white clip, y un circuitu qu'ameyora la nitidez. L'efeutu yera amontar l'aparente resolución horizontal del grabador de VHS recording dende 240 hasta 250 análogos (equivalentes a 333 pixeles de derecha a esquierda, en terminoloxía dixital).

En 1987, JVC introdució un nuevu formatu llamáu Súper VHS cola estensión del anchu de banda so 5 megahercios, 560 pixeles d'esquierda a derecha. En comparanza con ella, el DVD tien 480 llinies analóxiques horizontales, polo qu'una cinta Súper VHS puede prindar un DVD o una emisión de videu DtV estándar con tan solo una pequeña cantidá de desenfoque. La resolución de croma caltuvo aproximao l'anchu de banda de 0,4 megahertz o 30 llinies analóxiques horizontales, como yera común nes normes de la cinta de VHS de Umatic a Betamax. Inclusive una emisión NTSC ta llindáu a 120 llinies máximes de crominancia (el DVD tien 240 llinies de croma horizontales).

### Llargor de cinta
Los videocasetes de VHS NTSC y los de PAL/SECAM VHS son físicamente idénticos (anque les señales de grabación na cinta son incompatibles). Sicasí, como la velocidá de la cinta difier ente NTSC y PAL/SECAM, el tiempu de reproducción ente dambos sistemes ye llixeramente distintu.

Col fin d'evitar el tracamundiu, los fabricantes indiquen el tiempu de duración en minutos. Ye perfectamente posible grabar y reproducir un videocasete T-XXX nun videu de PAL o un videocasete Y-XXX n'unu de NTSC, pero la duración puede ser distinta a la indicada. ***SP*** ye la manera de **reproducción estándar** y ***LP*** la manera de **reproducción llarga**.

* Y-XXX indica'l tiempu de duración en minutos pa PAL o SECAM en manera SP.
* T-XXX indica'l tiempu de duración en minutos pa NTSC o PAL-M en manera SP.




## Reemplazu por nuevu teunoloxíes
A principios del sieglu XXI, les videograbadoras de VHS dexaron de comercializase a gran escala, al ser sustituyíes por nuevu formatos d'almacenamientu ópticu. El videodisco dixital DVD como mediu d'espardimientu vendría ser popular, por cuenta de les ventayes que supón la so teunoloxía sobre los medios magnéticos como pue ser: la menor degradación de la grabación col pasu del tiempu, y faer copies de respaldu fácilmente. Sicasí, ente 2000 y 2005, entá s'usaba la teunoloxía VHS como una alternativa al DVD y compañíes productores llanzaben al mercáu los sos películes en dambos formatos pa la so distribución, pero en 2007, tres la comercialización d'otros medios de grabación (como'l *TiVo* y el *Video On Demand* de dellos operadores de televisión per cable), yá nun yera necesariu'l VHS; 
depués el DVD empezó a comercializase masivamente, y el VHS dexó de fabricase a grandes niveles mundiales, hasta que finalmente en 2016 la empresa xaponesa Funai Electric, la única que siguía fabricando'l productu nel mundu y qu'abastecía a distintes marques, anunciaría, pa finales del mes de xunetu, el cese de la producción d'aparatos reproductores y cintes VHS por cuenta de la dificultá de siguir alquiriendo los distintos componentes pa la so fabricación y a la escasa demanda. 

Amás cola popularización de YouTube y similares, surde'l costume de convertir a formatu dixital programes de televisión en grabaciones antigües pa publicar ensin fines d'arriquecimientu n'internet, polo que les videograbadoras VHS viéndense integraes con un reproductor de DVD (combos); sicasí tamién se comercialicen unidaes llamaes DVR que son símiles de les VCR magnétiques yá que realicen les mesmes funciones, dexen grabar dende dalguna otra fonte de video analóxica o dixital incluyendo señales de televisión abierta y cable, que s'almacenen nun discu duru IDE que dexa la so edición posterior utilizando una memoria RAM entemedia de poca capacidá antes de poder concluyir la so total edición y/o preparación p'almacenalo nuevamente nel so discu duru internu pa darréu balerar el so conteníu nun DVD convencional o regrabable, que, con esti últimu dispositivu d'almacenamientu, dexa que s'asemeye'l so funcionamientu al de les cintes magnétiques de VHS que se podíen regrabar. Sicasí'l procesu nel DVR pal so grabáu final facer menos versátil que'l VHS, una y bones l'operador de la señal dixital puede prohibir grabar programes so llicenciada rexistrada, rexón o situaciones asemeyaes.

Bien a pesar de la creencia popular, la calidá d'imaxe máxima posible con una videograbadora VHS ye igual a la posible con una videograbadora Betamax. Apenes se pudieron midir diferencies en llaboratoriu. Esto debe a que pa igualar la duración de les grabaciones VHS, Sony amenorgó la velocidá d'arrastre de les cintes na so Betamax, amenorgando asina sensiblemente la calidá de la imaxe que podía llograse colos primeros Beta y amás faciendo les grabaciones incompatibles colos aparatos yá esistentes; sicasí, delles videograbadoras Betamax podíen grabar en meyor calidá d'imaxe por cuenta de que'l cabezal principal yera unos centímetros más grande que'l d'una videograbadora VHS de HQ.

El sistema VHS sigue siendo un formatu vidable pa grabaciones caseres por cuenta de la so resistencia, tiempu de grabación, calidá na imaxe y baxu costu que mientres enforma tiempu brindó una manera accesible de grabar cualquier conteníu audiovisual per televisión. Muncha xente caltién les sos grabaciones o películes en videocasetes, graba coles sos videograbadoras VHS y caltener en bon estáu de funcionamientu, cuntando pa ello con serviciu téunicu especializáu. Tou ello a pesar de la masificación del DVD y los dispositivos DVR como Tivo. Esiste tamién la posibilidá de convertir les grabaciones en VHS a formatos dixitales, tales como DVD y BluRay, cola conversión analóxica a dixital de video, ufiertada por empreses especializaes.

## Referencies

## Ver tamién
* S-VHS Súper VHS
* Betamax
* Betacam
* Videograbadora
* Magnetoscopiu
* Video CD CD de Video
* Magazine
* TDK
* Videodisco
* Super Video CD
* Laser Disc
* DVD
* blu ray
* CED
* O-matic