open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
José Justo Corro

**José Justo Corro**  foi un políticu y abogáu mexicanu que foi presidente de Méxicu ente 1836 y 1837.

## Oríxenes y estudios
Nació Corro na ciudá de Guadalajara, nel estáu de Jalisco, l'añu de 1794. Formar na so ciudá natal, onde se graduó como abogáu. Foi diputáu al congresu Constituyente nel añu de 1824 y gobernador del so estáu natal del 22 de setiembre de 1828 al 1° de mayu de 1829.

## Puestos y presidencia
Foi ministru de Xusticia y Negocios Eclesiásticos de marzu de 1835 a febreru de 1836 nel gabinete de Miguel Barragán. A la muerte d'este, foi nomáu presidente interín de Méxicu per un añu dos meses. Mientres el so mandatu, el 28 d'avientu de 1836, España reconoció la independencia de Méxicu, pero tuvo qu'enfrentar el desaliendu que supliera nel país al conocese la derrota y captura de Santa Anna en Texas, la firma del Tratáu de Velasco y los conflictos posteriores, sucesos que llevaron a la rotura de rellaciones con Estaos Xuníos y a la Intervención d'Estaos Xuníos en Méxicu.

A José Justo Corro correspondió poner a valir en 1836 les Siete Lleis que daríen calce a la nueva Constitución que derogaba la de 1824. Redactada polos centralistes conservadores so la guía de Lucas Alamán, la nueva carta magna acabó col sistema federal y estableció como forma de gobiernu la república central. La nueva llei abrogó el votu universal y llindar a quien supieren lleer y escribir.

La gran novedá foi qu'al llau de los poderes executivu, llexislativu y xudicial, apaecía'l Supremu Poder Conservador, tribunal encargáu de controlar a los otros.

El presidente yera débil a la de tomar decisiones y nun tenía conocencies militares, tan importantes en dómina de guerres. Al terminar el so gobiernu dedicar a les práutiques relixoses con tanto enfotu que-y moteyaron *"El Santu"*.

## Muerte
Cuerro convocó a eleiciones y apurrió en 1837 el poder a Anastasio Bustamante, nuna de les vegaes que foi presidente. Retirar a la vida privada nel so estáu natal y nunca se volvió a saber nada d'él. Morrió en Guadalajara el 18 d'avientu de 1864, foi soterráu nel Panteón de Belén.

## Referencies

## Enllaces esternos
August Zaleski

**August Zaleski**  foi un políticu y diplomáticu polacu, que foi dos veces ministru d'Asuntos Esteriores de Polonia y presidente de la República de Polonia nel Gobiernu de Polonia nel exiliu.

Zaleski terminó los sos estudios en Londres antes de la Primer Guerra Mundial. Trabayó en Varsovia como bibliotecariu nel Palaciu de Krasiński. En 1917 dio clases sobre llingua y lliteratura polaca en Londres, onde se sumó a la Francmasonería, usando la organización como un mediu d'influyencia pal beneficiu de Polonia. Mientres la Primer Guerra Mundial, una de les sos xeres foi convencer a Gran Bretaña de que l'acción de l'armada de Piłsudski nun yera direutamente contra les fuercies de la coalición, sinón namái contra Rusia. Foi diplomáticu acreditáu en Suiza, Grecia (primer embaxador polacu tres la independencia ya Italia. 

En mayu de 1926 atopábase de camín en Varsovia, tornáu de Roma y camín de Tokiu onde diba ser arrequexáu pol gobiernu como partidariu de Piłsudski, cuando'l golpe d'Estáu encabezáu per este dio-y la oportunidá d'aceptar la cartera d'Asuntos Esteriores. La política esterior, sicasí, decidir Piłsudski. Lentu, paciente y bonable, convertir nel fiel sirviente del mariscal. Namái dempués, cuando Piłsudski desabrir del día ente día nel ministeriu l'autonomía de Zaleski creció, anque toles decisiones d'importancia teníen de llograr l'aprobación de Piłsudski. Tuvo ésitu nel foru de la Sociedá de Naciones. 

Cuando'l mariscal abarruntó de la nueva actitú Francia ante les esixencies revisionistes alemanes en 1932 y decidió camudar la so política esterior, optando por más independencia al respective de les decisiones de París, Zaleski, l'home de la Sociedá de Naciones, foi sustituyíu por Józef Beck, que desenvolvió una política más dura ya independiente y más cercana a Alemaña.

De 1928 a 1935 foi senador. Más tarde, presidente del Conseyu Supremu del Bancu Comercial en Varsovia, que treslladó a Francia mientres la Invasión de Polonia en 1939.

N'asumiendo'l cargu de presidente nel exiliu n'abril de 1947, nomó primer ministru al xeneral Tadeusz Bór-Komorowski. En completando'l so mandatu de siete años nel cargu, estender indefinidamente. Unu de los sos partidarios foi Cat-Mackiewicz, que -y remplazó nel puestu de Primer Ministru cuando'l xeneral Władysław Anders negar a obedece-y. Tres la so muerte n'abril de 1972, dexó designáu a Stanisław Ostrowski como'l so socesor.

## Ver tamién
* Gobiernu de Polonia nel exiliu
* Józef Piłsudski

## Notes

## Referencies
* 
*
Kenan Evren

**Kenan Evren**  foi un xeneral turcu, líder del golpe d'estáu del 12 de setiembre de 1980 y el 7º presidente de Turquía ente 1980 y 1989. Foi un comandante parte del grupu de militantes d'estrema derecha *Contraguerrilla*, caña turca de la Operación Gladio.

## Biografía
Depués de dir a la escuela en Manisa, Balıkesir y Istambul, asistió a la escuela secundaria militar en Maltepe, Ankara, onde se graduó en 1938. En 1949 egresó de l'academia militar. Sirvió na Brigada Turca en Corea ente 1958 y 1959. En 1964 foi xubíu a xeneral. Evren ocupó distintos puestos hasta que aportó a Xefe del Estáu Mayor en 1978.

Lideró'l golpe militar del 12 de setiembre de 1980 contra'l gobiernu civil vixente. Col golpe, el Conseyu Nacional de Seguridá, Milli Güvenlik Kurulu (MGK) en turcu, conformáu entós por Kenan Evren, el Xefe del xeneral, y los comandantes de les fuercies, eslleió'l parllamentu y el gobiernu. D'alcuerdu a una hestoria llargamente creída en Turquía, na CIA, depués del golpe, a él y el so grupu denominar «los nuesos rapazos» (*our boys*).

Depués del golpe, el 7 de payares de 1982, convertir en Presidente con una nueva constitución aprobada por referéndum popular. Considérase que dirixó al país con puñu de fierro hasta'l 9 de payares de 1989 cuando dexó'l cargu. A pesar de la so aparente almiración pol fundador de Turquía, Kemal Atatürk, desactivó delles instituciones fundaes por él y suel acusáse-y de deformar la llexislación del país contra de los principios fitos por Atatürk. Mientres el so réxime militar, xente foi executada poles sos creencia polítiques, incluyendo a un mozu de 16 años llamáu Erdal Eren. Como les lleis nun dexaben la execución de menores d'edá, la so edá foi camudada a 18 años per orde de la corte por que la execución pudiera tener llugar. Kenan Evren ye recordáu polos sos comentarios sobre estes execuciones: *Asmayalım da besleyelim el mio?* ('¿Tendríamos De alimentalos en cuenta de colgar?')

La so reputación como un líder militar y políticu espereció polos errores cometíos. Sicasí, dalgunos creen qu'emprestó un gran serviciu a la república turca  y qu'ensin el golpe de 1980 el choque de facciones militares causara más dañu .

Depués del so retiru, camudar a un resort nun pueblu llamáu Marmaris de la mariña mediterránea, na provincia turca de Muğla y dedicóse a la pintura. En 2014 foi condergáu a cadena perpetua pola so participación nel golpe militar de 1980.

## Referencies

## Enllaces esternos
Rufino Cuervo

**Rufino Cuervo y Barreto**  foi un políticu, abogáu y periodista neogranadino. Estudió na Universidá del Rosario, onde llogró'l grau de doctor en Derechu Civil y Canónicu. Darréu venceyóse a los cargos públicos como funcionariu de la secretaría de Facienda y depués como parllamentariu y xefe políticu de Bogotá. Mientres la presidencia de Pedro Alcántara Herrán foi secretariu de facienda y embaxador n'Ecuador. Foi candidatu a la presidencia de Nueva Granada en 1845, ocupando'l tercer llugar. Magar el Congresu, que tenía de definir la eleición al nun presentase una candidatura con mayoría absoluta, escoyer como vicepresidente, y al xeneral Tomás Cipriano de Mosquera como presidente. Ente l'abril a mayu y el 14 d'agostu al 14 d'avientu de 1847 correspondió-y ocupar la presidencia de la república, ante l'ausencia del xeneral Mosquera. En 1849, postuló nuevamente pa la presidencia, nuevamente foi terceru, pero nuevamente la decisión final pasó al Congresu, por qu'escoyera ente los trés candidatos de más respaldu. Les candidatures del xeneral José Hilario López (lliberal), l'ex ministru Joaquín Gori y la de Cuervo (estos dos conservadores) fueron sopesaes pol Congresu y finalmente, depués d'una reñida disputa ente lopistas y corvistas (los goristas eslleiéronse), foi escoyíu López. Cuervo, esi mesmu mes, antes de la posesión de José Hilario López, tenía la posición de presidente de nuevu per un día'l 31 de marzu.

Dende la década de 1820 y hasta los sos últimos díes dedicar al periodismu. Casáu con doña María Francisca Urisarri y Tordecillas, dos de los sos fíos fixeron parte de la historia política (Antonio Basilio) y cultural (Rufino José) del país.

## Referencies

## Enllaces esternos
Manuel Roxas

**Manuel Roxas Acuña**  foi'l primer presidente de la República de Filipines.

## Biografía
Nació'l 1 de xineru de 1892 na ciudá de Capiz, güei renomada Roxas, nel so honor. Los sos padres fueron Gerardo Roxas y Rosario Acuña. 
Manuel Roxas remató los sos estudios medios na escuela *Manila High School* en 1909 y llogró el so títulu d'abogáu na Universidá de Filipines en 1913.
En 1921 casóse con Trinidá de Leon, con quien tuvo dos fíos: Ruby R. Roxas y Gerardo Roxas, que llegó al Senáu de la República.

## Actividá política

Foi presidente del Partíu Nacionalista Filipín y el secretariu de Manuel L. Quezon, quien fuera presidente de la Mancomunidá de Filipines de 1938 a 1941. En 1941 foi, encarceláu poles tropes xaponeses qu'ocuparon el país, pola so collaboración col xeneral Douglas MacArthur. 

Mientres la Segunda República, foi Ministru d'Espediente del Gobiernu de José P. Laurel, razón pola cual, años más tarde, foi acusáu de collaborador colos invasores xaponeses; foi xulgáu y exonerado de los cargos. 

Exerció'l cargu de presidente del Senáu, dende'l 9 de xunetu de 1945 hasta'l 25 de mayu de 1946. Manuel Roxas foi escoyíu primer Presidente de la Tercer República Filipina, tres la declaración d'independencia en 1946. Llogró'l 54&nbsp;% de los votos nes eleiciones presidenciales del 23 d'abril de 1946.

Asumió'l so cargu'l 4 de xunetu de 1946, a los 56 años d'edá. 

Finó'l 15 d'abril de 1948 en Pampanga.

## Multimedia

1946-07-15 Philippines Independence Proclaimed.ogv|Rexistro fílmico del discursu pola declaración de la independencia en 1946. 
Php bill 100 front UP Centennial.jpg|Manuel Roxas ye homenaxáu nel billete de 100 pesos filipinos.
Roxas Tomb.jpg|Balta de Manuel Roxas nel campusantu de Manila.


## Referencies

## Enllaces esternos
Augusto Fragoso

**Augusto Tasso Fragoso**  foi un militar brasilanu, xefe de la Xunta Gobernante Provisional de 1930. Pa una fecha la Revolución de 1930, liderada por Getúlio Vargas, estendiérase trunfante per tol país.

Col fin d'evitar una guerra civil a gran escala qu'amenaciaba por estender se nes provincies del sur de Brasil, los xefes del exércitu y la marina de guerra prefirieron derrocar al presidente Washington Luís en Rio de Janeiro el 24 d'ochobre de 1930 y avagar que la revolución de Vargas pudiera evolucionar escontra un grupu entamáu p'asumir el gobiernu.

Tres el derrocamientu del presidente Washington Luís, fíxose necesariu formar un nuevu gobiernu, en tantu nun se dexaba l'asunción del mandu presidencial per parte de Júlio Prestes, el candidatu escoyíu nes eleiciones del mesmu añu, polo cual se eleigió una *Xunta Gobernante*, liderada por Augusto Tasso Fragoso y compuesta amás pol almirante Isaías de Noronha y el xeneral Menna Barreto. 

Dempués d'apenes once díes d'alministración, la Xunta Gobernante eslleióse y apurrió pacíficamente el mandu presidencial a Getúlio Vargas el 3 de payares de 1930 nel Palaciu de Catete de Rio de Janeiro. En retirándose de la so perbreve alministración Fragoso convertir en senador vitaliciu de Brasil.

## Referencies

## Enllaces esternos
José Linhares

**José Linhares**  foi un abogáu brasilanu y presidente *"de facto"* de la república mientres tres meses y cinco díes, dende'l 29 d'ochobre de 1945 hasta'l 31 de xineru de 1946. 

Linhares foi un destacáu abogáu qu'entró al Supremu Tribunal Federal de Brasil nel añu 1937 dempués d'una prestixosa carrera. El 26 de mayu de 1945 asumió la presidencia del Tribunal y desempeñaba dichu cargu nel moemnto qu'un golpe d'estáu incruento derrocaba a Getúlio Vargas de la presidencia de Brasil el 29 d'ochobre de 1945.

## Gobiernu provisional
Linhares exerció la presidencia de la república *"de facto"* al ser convocáu pa esti fin poles Fuercies Armaes, en tantu resultaba ser la máxima autoridá civil dempués del presidente de la República como Presidente del Supremu Tribunal Federal de Brasil. Linhares asumió'l mandu presidencial el 30 d'ochobre d'esi mesmu añu, apautando colos militares en dirixir una alministración provisional *"de facto"* hasta que s'escoyera un nuevu presidente.

Linhares garantizó la realización d'eleiciones presidenciales del 2 d'avientu de 1945, pero aprovechó'l so curtiu mandatu de tres meses p'apurrir altos puestos alministrativos a munchos parientes sos, causando comentarios burllonos de la población como la frase "*Vos Linhares são milhares!*" (en portugués "¡Los Linhares son millares!"). El 31 de xineru de 1946 Linhares apurrió la presidencia al xeneral Eurico Gaspar Dutra, ganador de les eleiciones de 1945 y participante nel derrocamientu de Getúlio Vargas.

## Referencies

## Enllaces esternos

* O governo José Linhares non sítio oficial da Presidência da República do Brasil
*
Washington Luís Pereira de Sousa

**Washington Luís Pereira de Sousa**  foi un historiador y políticu brasilanu y Presidente constitucional del Brasil dende'l 15 de payares de 1926.

## Presidencia constitucional de la República
Al empecipiar el so gobiernu restablecióse l'orde y l'harmonía social, especialmente na rigurosidad na designación de xueces y nel cumplimientu de la llegalidá nos actos gubernativos. Aumentóse la rede ferroviario y telegráfico y procuróse estabilizar el cambéu de la moneda.
El 3 d'ochobre de 1930, producióse un movimientu revolucionariu simultáneamente en Rio Grande do Sul, Minas Gerais y Paraiba, con sofitu de los gobiernos d'aquellos trés Estaos, que'l so oxetivu yera torgar tomar de posesión de Júlio Prestes, a quien el Congresu Nacional reconociera como Presidente de la República pal cuatrieniu 1930-1934.
El presidente Pereira de Sousa foi depuestu'l 24 d'ochobre de 1930, 21 díes antes del términu del so mandatu, por fuercies políticu-militares comandadas por Getúlio Vargas, na llamada *Revolución de 1930*. Fízose cargu del gobiernu una Xunta Militar en Rio de Janeiro, que de momentu apurrió'l poder al líder de la revolución, Dr. Vargas.

Graduáu en Derechu en 1891 pola Facultá de Derechu de São Paulo. Nomáu promotor públicu en Barra Mansa, arrenunció al cargu pa dedicase a l'abogacía en Batatais, onde empecipió la so carrera política. Como historiador, les sos principales obres son: *A Capitania de São Paulo* y *Na Capitania de São Vicente*.

## Referencies

## Enllaces esternos
Júlio Prestes

**Júlio Prestes de Albuquerque**  foi un políticu brasilanu, presidente del Estáu de São Paulo, y presidente electu de la República de Brasil (anque nunca tomó posesión del cargu). El so llamatu yera *Seu Julinho*. Foi'l postreru ciudadanu nacíu en São Paulo en ser electu presidente d'esi país.

Dueñu de vastes faciendes y nacíu nuna familia de la oligarquía local paulista, graduar d'abogáu en 1906 y fixo carrera nel sistema conocíu como'l *[[café com leite]]*, basáu na alternanza política de les élites de São Paulo y les de Minas Gerais. Prestes foi pioneru nel usu industrial del alcohol de la caña d'azucre como combustible pa vehículos.

Graduáu na Facultá de Derechu de São Paulo en 1906. Caso con Alice Viana Prestes, con quien tuvo 3 fíos.

En 1909 foi llexislador estadual dientro de São Paulo y foi reelecto delles vegaes. En 1924 llogró entrar na Cámara de Diputaos de Brasil, liderando la bancada de diputaos paulistas, hasta qu'en xunetu de 1927 asumió la gobernación del so estáu natal.

Cuando llegaron les eleiciones de 1929, el presidente Washington Luís designó a Júlio Prestes como candidatu oficialista en consultándolo colos demás gobernadores estaduales, recibiendo'l refugu namái de los estaos de Minas Gerais, Rio Grande do Sul y Paraíba. En venciendo nes eleiciones de marzu de 1930 a la opositora *Aliança Lliberal*, quedó llistu l'escenariu por qu'Prestes asumiera'l mandu presidencial el 15 de payares del mesmu añu, magar les denuncies de fraude eleutoral.

Al españar la Revolución de 1930 y ser derrocáu Washington Luís, Prestes debió asilarse nel consuláu británicu y de ende partió al exiliu en Portugal, viviendo nel estranxeru hasta qu'en 1934 dictóse una nueva constitución y el réxime de Getúlio Vargas arrenunciara a investigalo al nun topar pruebes clares de corrupción política mientres la so xestión de gobernador paulista.

Prestes dedicar a les sos actividaes comerciales y de hacendado, ensin volver a la política hasta 1945, cuando tres el derrocamientu de Vargas foi fundador de la Unión Democrática Nacional (*União Democrática Nacional*). Finó al añu siguiente en São Paulo.

## Referencies
Isaías de Noronha

Almirante **José Isaías de Noronha** (Rio de Janeiro, 6 de xunetu de 1874 — Jacarepaguá, 29 de xineru de 1963) foi un militar brasilanu, con gran participación ente los líderes de la xunta que goberó al país mientres el periodu en que Washington Luís foi depuestu y Júlio Prestes impidíu d'asumir.

El so periodu nel gobiernu foi ente'l 24 d'ochobre de 1930 y el 3 de payares de 1930 https://web.archive.org/web/20061012040437/http://www.arquivonacional.gov.br/memoria/crapp_site/presidente.asp?rqID=34, xunto a Mena Barreto y Augusto Fragoso.

La Xunta de Gobiernu asumió'l día 24 d'ochobre de 1930. Esi mesmu día, la xunta entamó un nuevu ministeriu, del cual formaben parte, ente otros, el xeneral José Fernandes Leite de Castro (Guerra), Isaías de Noronha (Armada) y Afrânio de Melo Franco (Rellaciones Esteriores). Cola situación sobre control sobre la capital, la xunta unvió la so primer serie de telegrames a Getúlio Vargas, proponiéndo-y la suspensión total de les hostilidaes en tol país, pero ensin falar sobre la tresferencia del poder a los xefes de la revolución.
## Ver tamién

* Dicionário Históricu-Biográficu Brasileiro, Fundação Getúlio Vargas
*KOIFMAN, Fábio, Organizador - Presidentes do Brasil, Editora Rio, 2001.

## Referencies

## Enllaces esternos
Artur Bernardes

**Artur da Silva Bernardes**  foi un políticu brasilanu, Presidente constitucional de la República Federativa de Brasil ente'l 15 de payares de 1922 y el 15 de payares de 1926.

La so carrera política empecipióse como conceyal y presidente de la Cámara Municipal de Viçosa en 1906. Foi tamién diputáu federal (ente 1909 y 1910; y ente 1915 y 1917), y presidente del estáu de Minas Gerais ente los años 1918 y 1922, amás d'ocupar la secretaria de finances del mesmu estáu en 1910.

## Ver tamién
*Islla de Rixo, na que tuvo deteníu en 1910 como presu políticu

## Referencies

## Enllaces esternos
José Mariano Salas

**José Mariano Salas Barbosa**  foi un políticu y militar mexicanu que desempeñó'l cargu de presidente de Méxicu en dos causes. Formó parte de la Xunta Cimera de Gobiernu y foi rexente del segundu Imperiu.

## Formación militar
Nació José Mariano na capital del virreinatu'l 11 de mayu de 1797. Mozu entá, en 1813, ingresó nel exércitu como cadete nel Reximientu d'Infantes de Puebla, onde llogró los sos primeros ascensos lluchando contra los insurxentes. Acompañó a Santa Anna en tomar de Xalapa, Veracruz. En 1821 xuntar al Plan d'Iguala.

L'emperador Agustín de Iturbide premió les sos aiciones xubiéndolo a capitán. Foi defensor del gobiernu del presidente Guadalupe Victoria cuando foi llanzáu'l Plan de Montaño en 1827. Combatió en Tampico contra la invasión del español Isidro Barradas en 1829. Foi xubíu a teniente coronel en 1832. Comandó una de les columnes nel asaltu al Álamu, y llucharon na aición en Llanu Perdíu. Salas cubrió'l retiru de les tropes mexicanes de Matamoros, Tamaulipas.

## Presidencia
El 4 d'agostu de 1846, en La Ciudadela de la Ciudá de Méxicu pronunciar en contra de Mariano Paredes y Arrillaga, quien dexara la presidencia temporalmente a Nicolás Bravo mientres diba combatir una insurrección en Guadalaxara. 

Salas tomó'l poder y asumió la presidencia interinamente. Mientres la so alministración, Mariano empeñóse, ensin ésitu, en llograr recursos de guerra. Abrió un concursu por qu'empresarios instalaren na capital un nuevu allumáu públicu a base de gas d'hidróxenu, intentó establecer academies d'idiomes y d'historia y propunxo la creación d'una biblioteca nacional. Con una guerra engarrándose nel norte del país, toles sos polítiques nun fueron escuchaes. En cuanto tuvo nel poder, punxo a valir nuevamente la Constitución de 1824 y convocó a eleiciones que favorecieron, otra vegada, a Santa Anna. 
Sicasí, el xeneral Santa Anna tuvo que salir a combatir escontra'l norte, ocupando'l vicepresidente Valentín Gómez Farías, el cargu de presidente de Méxicu. 

En 1847, Mariano ye xubíu a xeneral de división. Como segundu al mandu del Exércitu del Norte, combatió a los americanos mientres la intervención d'Estaos Xuníos. El 20 d'agostu de 1847, mientres la batalla de Padierna, ye fechu prisioneru. Dempués de la firma del tratáu de paz, nomóse-y comandante militar y gobernador de Querétaro.

## Años posteriores y muerte
Volvió ocupar la presidencia mientres la guerra de Reforma, solo pa curiar la siella presidencial unos díes mientres llegaba a la capital el nuevu gobernante, el caudiellu conservador, Miguel Miramón.

Siendo xefe militar de la guarnición de la Ciudá de Méxicu en 1863, el 1 de xunetu d'esi añu foi designáu como unu de los trés miembros de la rexencia que desempeñó'l poder hasta un mes antes de la llegada del emperador Maximiliano.
 
Morrió na Ciudá de Méxicu'l 24 d'avientu de 1867 na villa de Guadalupe a los 70 años. Foi soterráu nel panteón civil del Tepeyac.

## Referencies

## Enllaces esternos
José Ignacio Pavón

**José Ignacio María del Corazón de Jesús de Santa Clara Francisco Javier Juan Nepomuceno Antonio de Padua Pavón Jiménez** , más conocíu como **José Ignacio Pavón**, foi un políticu mexicanu.

## Biografía
Estudió nel Colexu de San Ildefonso. Foi rexidor honorariu del Conceyu de la Ciudá de Méxicu 1818, secretariu de la Xunta de Censura 1820, oficial mayor de la Secretaría de Facienda 1823, xefe políticu de Tabasco 1824, oficial mayor de la Secretaría de Rellaciones 1825, ministru de la Suprema Corte de Xusticia 1841-1845, y maxistráu del Tribunal Cimeru de Xusticia del Departamentu de Méxicu 1851 añu en que se xubila. En 1858 ye nomáu presidente de la Suprema Corte de Xusticia del gobiernu conservador mientres la Guerra de Reforma polo que al arrenunciu del presidente Miguel Miramón qu'en calidá de presidente sustitutu asumía'l poder executivo, col fin de legitimarse, induz que Pavón asuma la presidencia en forma interina'l 14 d'agostu para de momentu, por intercesión d'una Xunta de Representantes de los Departamentos designa presidente interín a Miramón el 15 d'agostu. 

El 18 de xunu de 1863 l'Asamblea de Notables integrada polos franceses nomar miembru de la Xunta Cimera de Gobiernu na que formó parte de la comisión de facienda y el 24 de xunu facer miembru suplente de la Rexencia del Imperiu y maxistráu del Supremu Tribunal. Foi destituyíu por desobedecer a la Rexencia.

## Referencies

## Enllaces esternos
Nereu de Oliveira Ramos

**Nereu de Oliveira Ramos**  foi un abogáu y políticu brasilanu, en calidá de *"Vice-Presidente del Senáu Federal, n'exerciciu del cargu de Presidente de la República"* desempeñóse interinamente como presidente de Brasil mientres 2 meses y 21 díes, dende'l 11 de payares de 1955 hasta'l 31 de xineru de 1956, encargáu de completar el periodu constitucional de 5 años empecipiáu'l 31 de xineru de 1951 por Getúlio Vargas.

## Biografía
Formar na Facultá de Derechu de la Universidá de São Paulo en 1909. Foi diputáu estadual por Santa Catarina nel añu 1911. En 1927, foi fundador y primer presidente del Partíu Lliberal Catarinense.

Ramos foi escoyíu senador nel Parllamentu federal de Brasil en xineru de 1954 y al añu siguiente foi escoyíu segundu vicepresidente del Senáu. Tres el suicidiu de Getúlio Vargas n'agostu de 1954, foi'l so vicepresidente João Café Filho quien ocurpó la presidencia hasta arrenunciar por motivos de salú en payares de 1955, cuando yá fuera escoyíu nuevu presidente Juscelino Kubitschek.

### Presidencia interina
Un sector del exércitu esixía caltener la institucionalidad eleutoral y evitar que Kubitschek, entá ensin asumir el mandu, sía alloñáu del poder polos enemigos de Getúlio Vargas, y por tanto'l Presidente de la Cámara, Carlos Luz, foi obligáu a arrenunciar el 11 de payares. De momentu Nereu Ramos, Vice-Presidente del Senáu foi convocáu p'asumir el mandu presidencial, que desempeñó dende'l 12 de payares de 1955 hasta'l 31 de xineru de 1956. 

El 22 de payares de 1955, el Congresu aprobó la cesación definitiva del presidente Joao Café Filho, y n'aplicación a les normes de socesión presidencial establecíes na Constitución de 1946, y previa 
deliberación del Senáu Federal y la Cámara de Diputaos, confirmó a Nereu Ramos como *"Vice-Presidente del Senáu Federal, n'exerciciu del cargu de Presidente de la República"* hasta completar el quinqueniu constitucional 1951-56 y tresferir el mandu al presidente electu Dr. Kubitshcek en xineru de 1956.

## Referencies

## Enllaces esternos
Rómulo Díaz de la Vega

**Rómulo Díaz de la Vega** . Foi un militar de carrera y políticu mexicanu que lluchó contra los federalistes. Foi presidente de Méxicu y gobernador de delles entidaes federatives a lo llargo de la so carrera política.

## Datos biográficos
Combatió na Guerra de Texas (1836) siendo participante de la Batalla d'El Álamu, a los franceses mientres la Guerra de los Pasteles y contra los estauxunidenses en 1846 y 1847 en La Angostura y en Cuetu Gordu. Foi unviáu presu a Estaos Xuníos. Dempués de la firma del Tratáu de Guadalupe Hidalgo volvió a Méxicu y ocupó la comandancia en dellos de los entós departamentos del país. 

Ensin ser escoyíu nin nomáu, ocupó la presidencia de Méxicu mientres 22 díes. Nel vacíu de poder creáu pol arrenunciu de Martín Carrera quien involuntariamente adelantrárase-y, previa a la eleición del gobiernu que tenía de surdir del Plan de Ayutla, Díaz de la Vega asumió la responsabilidá presidencial, ensin ser presidente.

A cencielles caltuvo l'orde. Respetó a los ministros designaos por Carrera —quien pudieron siguir trabayando con cierta normalidá—, nomó nueves autoridaes pal Distritu Federal y esperó la llegada del xeneral Juan N. Álvarez que detuvo la so marcha en Cuernavaca, llugar en que foi electu Presidente de Méxicu.

Álvarez unvió una comunicación a Díaz de la Vega ordenar apurrir el mandu militar de la Ciudá de Méxicu. El presidente *de facto* facer ensin problema y retiróse a la vida privada. 

Gobernador de Yucatán de 1853 a 1854, años mientres los cualos combatió a los indíxenes rebalbos mientres la guerra de Castes. Gobernó dempués Tamaulipas de xineru a abril de 1855 y del Distritu Federal en 1855 col trunfu del Plan de Ayutla.

Dempués de ser presidente *de facto* en 1856 volvió al bandu conservador y en 1859 Miramón designar gobernador de la capital. Integró la Xunta de Notables que designó a Maximiliano I como emperador en 1863, y arriendes d'ello, sirvió a la intervención francesa y al imperiu.

## Ver tamién
* Presidentes de Méxicu
* Gobernantes de Yucatán

## Referencies
León Roldós Aguilera

**León Roldós Aguilera**  ye un abogáu y políticu ecuatorianu.

## Biografía
Nació en Guayaquil el 21 de xunetu de 1942. Ye'l cuartu hermanu d'una familia fuertemente comprometida colos asuntos públicos. Los Roldós Aguilera son una de les cañes ecuatorianes de la familia Roldós d'orixe catalán enraigonada en Vilassar de Mar (Cataluña) dende va sieglos. El so güelu yera'l vilassanés Jaume Roldós Baleta (1861-1927) aportáu al puertu de Guayaquil l'añu 1875 y establecíu definitivamente nel Ecuador.
 
Estudió derechu na Universidá de Guayaquil. Foi Secretariu del Conceyu de Guayaquil, sol Alcalde Asaad Bucaram, del partíu populista Concentración de Fuercies Populares. 

Prauticó derechu, foi profesor universitariu, y foi abogáu y asesor d'instituciones financieres. Darréu, foi electu Decanu de la Facultá de Derechu de la Universidá Llaica Vicente Rocafuerte. 

En 1979, el so hermanu, Jaime Roldós Aguilera foi electu Presidente del Ecuador, como líder del partíu populista Concentración de Fuercies Populares. León Roldós foi nomáu Presidente de la Xunta Monetaria en 1979.

Cuando'l presidente Jaime Roldós morrió xunto cola so esposa Martha Bucaram nun accidente aviatorio el 24 de mayu de 1981. El Congresu Nacional escoyó a León Roldós como vicepresidente, pa completar el periodu constitucional (1981-1984), Osvaldo Hurtado Larrea el Vicepresidente constitucional asumió la presidencia. León Roldós nun tuvo una bona rellación col Presidente Hurtado, habiéndose opuestu a delles de les sos midíes de política económica, ente ellos la "sucretización" (por aciu la cual l'Estáu ecuatorianu asumió les cuantiosas perdíes por riesgu cambiario derivaes de la delda esterna contraida por empresarios privaos). 

El 31 d'ochobre de 1994, León Roldós foi electu Rector de la Universidá de Guayaquil, onde se desempeñó por dos periodos, lo que foi llargamente vistu como una revitalización d'esti centru d'educación cimera.

León Roldos postulóse como candidatu a la Presidencia del Ecuador en 1992 pol Partíu Socialista Ecuatorianu, y la segunda vegada en 2002 como candidatu independiente cuando algamó'l tercer llugar y perdió per pequeñu marxe'l derechu a pasar a la segunda vuelta. Tamién se desempeñó como diputáu al Congresu Nacional pola Provincia de Guayas en delles oportunidaes.

N'agostu de 2006 inscribió la so candidatura a la Presidencia pa les eleiciones del 15 d'ochobre, como candidatu de l'alianza ente'l movimientu "Rede Etica y Democracia" y el partíu socialdemócrata Izquierda Democrática.
Nes encuestes d'opinión efectuaes n'agostu de 2006, apaecía como'l candidatu col mayor sofitu, con alredor del 22 % de la intención de votu, siguíu de cerca por Rafael Correa que tenía'l 19% de les preferencies eleutorales. Sicasí, nes eleiciones presidenciales del ochobre de 2006 Roldós solo llogró'l 14.91% frente al 22.89% de Correa y el 26.64% de Noboa.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Sitiu oficial
* Izquierda Democrática
Julián Trujillo Largacha

**Julián Trujillo Largacha**  foi un estadista, abogáu, políticu y militar colombianu, quien fungiera como presidente de la república nel periodu 1878-1880. Anque se graduó d'abogáu, pudo más la carrera de les armes que la preparación xurídica nél. Combatió como munchos otros mandatarios del sieglu  la dictadura del xeneral José María Melo, según el gobiernu de la Confederación Granadina de Mariano Ospina Rodríguez. Afiliáu al Partíu Lliberal Colombianu, so esta bandera participó en dellos Congresos y foi ministru d'Estáu, presidente del Estáu Soberanu del Cauca, xefe civil y militar del Estáu Soberanu d'Antioquia, ente otros cargos.

Pero definitivamente, el fechu que consagró a Julián Trujillo p'alzase en candidatu de pesu pa la Presidencia de la República, foi l'encabezar les tropes que vencieron a los conservadores alzaos n'armes mientres el gobiernu d'Aquileo Parra. Al resultar les tropes de Trujillo vencedores na **Batalla de los Chancos** (Actual departamentu del Valle del Cauca), llogró un trunfu relativamente senciellu sobre'l so inmediatu contendiente, el xeneral Tomás Rengifo, gobernador del Estáu d'Antioquia. Ye de destacar que la candidatura de Trujillo siempres foi criticada pol ex-presidente y líder del partíu lliberal Manuel Murillo Toro, por considerar que Trujillo sería capaz de faer demasiaes concesiones a Núñez, y ésti de la mesma apurriría-y el poder al Partíu Conservador, destruyendo toles meyores de los radicales en 25 años de gobiernu.

Ello ye que considérase que Trujillo preparó'l camín pa La Rexeneración llevada a cabu por Rafael Núñez y el Partíu Conservador Colombianu, ente 1882 y 1886.

## Ver tamién
* Gobernantes de Colombia

## Referencies

## Enllaces esternos

* Biografía de Julián Trujillo Largacha
Manuel Antonio Sanclemente

**Manuel Antonio Sanclemente **  foi un estadista, educador, xurista y políticu colombianu qu'ocupó la presidencia de la República ente 1898 y 1900. Mientres el so gobiernu españó la guerra de los Mil Díes, que determinó'l so derrocamientu. Foi'l presidente de Colombia con mayor edá n'exercer el cargu con 84 años.

## Carrera política
Sanclemente foi electu en delles ocasiones como representante a la Cámara y senador pol Cauca a nome del Partíu Conservador. La so carrera daría un xiru escontra la caña executiva al ser teníu en cuenta como Secretariu de Gobiernu y de Guerra nel mandatu de Mariano Ospina Rodríguez en 1857. Correspondió-y encarar la guerra civil del añu 1860, que s'empecipió nos estaos del Cauca, Santander y Bolívar y estendióse por tol país, destacando les aiciones del Oratoriu, Manizales, Segovia, La Barrigona, Subachoque, La Rosal, Usaquén y Bogotá.

### La guerra civil de 1860 - 1862
Sanclemente participó na campaña de Santander, nel marcu de la guerra civil de 1860, sofitando al presidente Mariano Ospina Rodríguez, y asistió a la batalla del Oratoriu. Sicasí, el 18 de xunetu de 1861 los insurrectos, lideraos por Tomás Cipriano de Mosquera, tomáronse Bogotá, la capital de la Confederación Granadina; ellí tomaron prisioneru al presidente Mariano Ospina Rodríguez y na mesma forma se desintegró el gabinete presidencial, del cual faía parte Sanclemente. Tres estos sucesos se exilió en Panamá, pero escontra mediaos de la década de 1870 tornó a Buga, onde exerció como docente.

### Presidente de la República
En 1898 ye sofitáu pol presidente Miguel Antonio Caro, a quien sirviera bien de volao como ministru de Gobiernu. Impulsáu por Caro col enfotu de siguir exerciendo'l control del gobiernu al traviés d'un presidente octogenario (la so avanzada edá foi bien criticada mientres la campaña), ganó abrumadoramente al candidatu lliberal Miguel Samper, pero nun pudo treslladase de Buga a Bogotá a tomar posesión el 7 d'agostu, por cuenta de los fuertes quebrantos de salú que carecía. Nel so reemplazu se posesionó el vicepresidente José Manuel Marroquín; el 3 de payares llogra llegar a Bogotá y toma posesión, pero de momentu tresllada'l gobiernu a la población de Villeta, cola qu'atopaba más cómoda pa les sos condiciones de salú por cuenta del so baxu altor sobre'l nivel del mar.

### Derrocamientu
Dende'l principiu del so mandatu Sanclemente tuvo d'encarar la ferrial oposición lliberal y del llamáu sector históricu del Partíu Conservador encabezadura pol mesmu vicepresidente Marroquín. En 1899 españó la Guerra de los Mil Díes na que'l Partíu Lliberal enfrentar al gobiernu, y ante la delicada situación, el vicepresidente Marroquín foi animáu pol so propiu partíu a derrocar al presidente Sanclemente, lo cual concretóse nel golpe d'Estáu del 31 de xunetu de 1900.

Manuel Antonio Sanclemente finó'l 19 de marzu de 1902 na población de Villeta, Cundinamarca.

## Referencies
Lazarus Salii

**Lazarus Eitaro Salii**  foi un políticu de Paláu. Sirvió al so país como presidente dende'l 25 d'ochobre de 1985 hasta'l so suicidiu'l 20 d'agostu de 1988.

## Referencies

## Enllaces esternos
Alfonso Oiterong

**Alfonso Rebochong Oiterong**  foi un políticu palauano, que sirvió como vicepresidente del so país dende 1981 hasta 1985. Coles mesmes foi presidente del país dende'l 2 de xunetu hasta'l 25 d'ochobre de 1985. Tres l'asesinatu de Haruo Remeliik, asumió la Presidencia, y adelantró les eleiciones xenerales, por cuenta de qu'apenes empezaba'l segundu mandatu constitucional del Presidente fináu. Fracasó en llograr la presidencia al ser ganáu por Lazarus Salii, a quien apurrió'l cargu'l 25 d'ochobre.

## Referencies

## Enllaces esternos
Thomas Remengesau, Sr.

**Thomas Ongelibel Remengesau ** o **Thomas Remengesau, Senior**  foi un políticu de Paláu que foi Vicepresidente de Paláu (1985 - 1988) y Presidente en funciones del so país en dos vegaes: en 1985, tres l'asesinatu de Haruo Remeliik, y ente 1988 y 1989, tres el suicidiu de Lazarus Salii.

El so fíu Tommy Remengesau foi tamién Presidente de Paláu (2001 - 2009).

## Vida personal
Remengesau tuvo casáu con Ferista Esang Remengesau, quien se desempeñó como Primer Dama de Paláu mientres los curtios mandatos del so maríu como presidente. Tuvieron ocho fíos. El so fíu mayor ye Thomas Remengesau Jr., quien foi presidente de Paláu de 2001 a 2009 y de 2013 a 2021. Valerie Whipps, fía de Thomas Sr. y Ferista Esang Remengesau casó con Surangel Whipps Jr., un empresariu y actual presidente de Paláu. Remengesau morrió'l 3 d'agostu de 2019, a la edá de 89 años, mientres l'últimu mandatu presidencial del so fíu.

## Referencies

## Enllaces esternos
Tancredo Nieves

**Tancredo de Almeida Nieves**  foi un políticu brasilanu. Foi escoyíu presidente del país per vía indireuta en 1985, pero finó antes d'asumir el cargu.

## Biografía
Casáu con Risoleta Guimarães Toletino, tuvo trés fíos. El so nietu Aécio Nieves foi gobernador de Minas Gerais. El so sobrín, Francisco Nieves Dornelles, foi ministru de Facienda al entamu del gobiernu de Sarney.

## Política
Nieves empecipió la so carrera política nel conceyu de la so ciudá natal en 1934, d'onde llogró ser escoyíu a la llexislatura del Estáu de Minas Gerais en 1947. Tres años dempués d'ello, en 1950, foi escoyíu diputáu nel Congresu Nacional del Brasil y en 1953 desempeñó'l cargu de Ministru de Xusticia del presidente Getúlio Vargas nel so segundu mandatu.

## Primer ministru
En setiembre del añu 1961 Nieves foi designáu primer ministru del presidente João Goulart, yá que desempeñó hasta xunetu de 1962. 

En trunfando'l golpe d'estáu de 1964, Nieves xunir a la oposición del Movimientu Democráticu Brasilanu y participando en tal militancia foi escoyíu senador en 1978 y depués gobernador del Estáu de Minas Gerais en 1982. Fundó en 1979 el Partíu Popular, incorporándose en 1982 al Partíu del Movimientu Democráticu Brasilanu.

Mientres el so desempeñu como gobernador de Minas Gerais, Nieves xunir en 1984 al movimientu "¡Direutes Yá!" (*Diretas Já!* en portugués) abogando por eleiciones presidenciales direutes pa la Presidencia de Brasil, esaniciando con esto tutelar exercida dende'l golpe de 1964 poles Fuercies Armaes sobre'l Congresu de Brasil pa efeutos de realizar dicha eleición.

## Eleiciones presidenciales de 1985
A finales de 1984 foi convocada la primer eleición indireuta onde solamente teníen candidatos civiles pa presidente de Brasil dende'l golpe militar de 1964. En tal cirtcunstancia, Tancredo Nieves foi propuestu por una alianza ente dellos partíos opositores al réxime, col sofitu d'Ulysses Guimarães (la figura más importante nel periodu de democratización del país). 

Teniendo como candidatu a la vicepresidencia a José Sarney, la coalición opositora empobinada por Nieves terminó venciendo nes eleiciones llexislatives del 15 de xineru de 1985, por 480 votos contra 180 del candidarto oficialista Paulo Maluf.

### Muerte
En sometiéndose a siete intervenciones quirúrxiques nel espaciu de 40 díes, finó'l 21 d'abril de 1985 ensin poder asumir la presidencia.

Sicasí, el 21 d'abril de 1986, el Congresu brasilanu sancionó la llei Nᵘ7.465 que determinó que Nieves fora consideráu oficialmente Presidente de Brasil y figurara na galería de quien fueren unxíos pola nación brasilana pa la Suprema Maxistratura, pa tolos efeutos llegales.

El so nietu Aécio Nieves foi dos veces gobernador del Estáu de Minas Gerais (2003-2010) y senador de la república. 

Amás llogró la candidatura a presidente pol PSDB, nel 2014, llogrando'l segundu llugar na primer vuelta eleutoral col 33,55 % de los votos, detrás de Dilma Rousseff, que llogró 41,59 % de los sufraxos. 

Na segunda vuelta enfrentó a Rousseff y foi ganáu col 48,36 %, ante'l 51,64 % que collechó'l so rival.

## Ver tamién
* Getúlio

## Referencies

## Enllaces esternos
Ngiratkel Etpison

**Ngiratkel Etpison**  foi un políticu de Paláu. Foi'l presidente del país dende'l 1 de xineru de 1989 hasta'l 1 de xineru de 1993. 

Etpison fundó'l grupu de compañíes NECO en 1945. Entamó'l so primer negociu utilizando un xenerador xaponés pa faer carambelos, pa depués convertise nun prominente home de negocios de Paláu. Empezó'l primer negociu de turismu y escursionismu na década de 1970 y en 1984 abrió'l *Palau Pacific Resort*, el resort de sablera más luxosu de Paláu.

## Referencies

## Enllaces esternos
Kuniwo Nakamura

foi un políticu de Paláu, estáu del que foi Presidente y Ministru de Rellaciones Esteriores dende 1993 hasta 2001. Sirvió en dos ocasiones como Presidente, siendo reelixíu en 1996 per un marxe de 62%-38% sobre Yutaka Gibbons.

Antes de convertise en Presidente, Nakamura exerció'l cargu de Vicepresidente de 1988 a 1993.

Ye fíu d'un inmigrante xaponés proveniente de la prefeutura de Mie y de una fía d'un xefe tribal de Paláu.

## Referencies

## Enllaces esternos
João de Deus Mena Barreto

**João de Deus Mena Barreto**  foi un militar brasilanu, unu de los líderes de la xunta que gobernó'l país mientres el periodu en que Washington Luís foi depuestu.

El so periodu de gobiernu foi dende'l 24 d'ochobre de 1930 al 3 de payares de 1930, xunto con Isaías de Noronha y Augusto Fragoso. Foi nomáu interventor del Estáu de Rio de Janeiro l'añu 1931.

## Referencies

## Enllaces esternos
Aurélio de Lira Tavares

**Aurélio de Lira Tavares**  foi un militar brasilanu.

Siendo xeneral, desempeñóse como Ministru del Exércitu y Xefe de la 2ª Xunta Militar Provisional del Poder executivu de Brasil por 60 díes, La Xunta Tamién Entiende del Ministru de Fuercia Aérea, Marcio Mello y del Ministru de la Marina, Augusto Rademaker. Lira Tavares foi xefe de la Xunta ente 31 d'agostu y 30 d'ochobre de 1969, mientres la dictadura militar que vivió'l so país ente 1964 y 1985.

Como Ministru del Exércitu asumió la xefatura del gobiernu de fechu pol Actu Institucional nᵘ12/69, mientres la torga temporal de Presidente de la República.

## Referencies

## Enllaces esternos
Carlos Prío Socarrás

**Carlos Prío Socarrás**  foi presidente de Cuba dende 1948 gracies al so partíu, Partíu Revolucionariu Cubanu Auténticu hasta que foi depuestu por un golpe militar lideráu por Fulgencio Batista el 10 de marzu de 1952, tres meses primero que se convocaren nueves eleiciones. El so gobiernu carauterizar por tener fuertes llazos colos Estaos Xuníos d'América. Suicidóse'l 5 d'abril de 1977.

## Primeros años
Yera fíu de Francisco Prío Rivas y María de Regla Socarrás Socarrás.

Participó nes lluches estudiantiles de los años 1920 y la Revolución de 1930.

Dende 1945 hasta 1947 ocupó'l puestu de Primer Ministru. En 1948, participó nes eleiciones presidenciales de Cuba pol so partíu, el Partíu Revolucionariu Cubanu Auténticu. Finalmente resulta ganador con amplia mayoría.

## Presidencia
 
Tres la so eleición, consideróse-y abondo importante pa recibir el saludu del presidente d'Estaos Xuníos Harry Truman. El so periodu presidencial tuvo marcáu por un aumentu de la corrupción y de la violencia qu'esistía ente les distintes facciones polítiques.

## Exiliu y muerte
El gobiernu de Carlos Prío Socarrás terminó'l 10 de marzu de 1952 col golpe militar del xeneral Batista. Prío colar a Estaos Xuníos cola so familia ensin defender el so gobiernu ante'l golpe militar.

Tornó a Cuba col trunfu del 1 de xineru de 1959, primero que'l mesmu Fidel Castro llegara a L'Habana. Sicasí, Prío rompió col gobiernu cubanu, dempués de qu'esti declarara marxista-leninista. Prío abandonó la islla en 1961 y volvió a Estaos Xuníos.

Carlos Prío Socarrás suicidar na so casa de Miami el 5 d'abril de 1977.

## Referencies

## Enllaces esternos
Ramiro de León Carpio

**Ramiro de León Carpio**  foi'l cuarentenu tercer presidente de Guatemala. Foi nomáu nel cargu pol Congresu de Guatemala, ensin tar afiliáu por nengún partíu políticu, depués de la destitución de Jorge Serrano Elías. Mientres el so mandatu fixeron reformes a la Constitución de Guatemala y depúrose el Congresu.

Ramiro de León Carpio morrió'l 16 d'abril de 2002 na ciudá d'Estaos Xuníos de Miami, Florida.

## Vida profesional

Nacíu'l 12 de xineru de 1942 na ciudá de Guatemala. Llicenciáu en Ciencies Xurídiques y Sociales na especialidá de Derechu Constitucional. Tien los títulos d'abogáu y notariu.

Ente les sos actividaes estudiantiles figura'l ser presidente de l'Asociación d'Estudiantes de la Universidá Rafael Landívar mientres el periodu de 1968-69. Direutor de la revista *[[Cara Parens]]* y del periódicu *[[Sol Landivariano]]*.

Ente les sos actividaes docentes cabo destacar la de catedráticu de Derechu Constitucional, de Derechu Constitucional Comparáu, d'Introducción a dereches y de Ciencies Polítiques na citada Universidá.

## Vida política

De 1967-69 foi asesor de la Seición del Mercáu Común nel Ministeriu d'Economía. Secretariu xeneral del Conseyu d'Estáu de 1970-74 y xerente xeneral de l'Asociación d'Azucreros de Guatemala 1981-83.

Nel ámbitu políticu foi fundador y candidatu a la Vicepresidencia del partíu Unión del Centru Nacional (UCN) del que foi primer secretariu xeneral de 1983-86, partíu del que darréu se desvenceyó. Foi diputáu de l'Asamblea Nacional Constituyente de 1984-86.

Foi coles mesmes presidente de la "Comisión de los Trenta" qu'aldericó y aprobó el Proyeutu de Constitución de 1984 al 86.

Foi fundador y presidente del Institutu d'Investigación y Capacitación Atanacio Tzul (ICAT); presidente del Conseyu de la Sociedá Civil Centroamericana pa la Paz (COCEPAZ) Como Procurador de los Derechos Humanos, cargu que desempeñó hasta ocupar la presidencia del país, foi agudu críticu del exércitu de Guatemala, al que responsabilizó por numberosos crímenes y la represión secular nesi país istmeño.
## Gobiernu (1993-1996)
El  el Congresu de Guatemala escoyó so xuramentu a Ramiro de León Carpio como Presidente de la República, dando fin a la crisis pola socesión presidencial amenada ante l'acusación de corrupción que recayó sobre l'entós ex-xefe d'estáu guatemalianu, Jorge Serrano Elías (1991-1993).

## Referencies

## Enllaces esternos
*Biografía pol CIDOB