open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Paul Deschanel

**Paul Eugène Louis Deschanel**  foi presidente de Francia ente'l 18 de febreru y el 21 de setiembre de 1920.

## Biografía
Fíu d'Émile Deschanel (1819-1904), profesor nel Collège de Francia y senador, nació en Bruxeles, onde'l so padre tuvo exiliáu ente los años 1851 y 1859, por cuenta de la so oposición a Napoleón III, siendo asina unu de los dos únicos presidentes franceses nacíos fora de territoriu francés (l'otru ye Valéry Giscard d'Estaing, que lo fixo en Koblenz, Alemaña).

### Carrera política
Estudió lleis, empezando la so carrera como secretariu de Deshayes de Marcère (1876) y de Jules Simon (1876-1877). Escoyíu diputáu por Eure-et-Loir en 1885, convertir dende'l principiu n'unu de los más notables oradores del grupu progresista republicanu. Foi presidente del Congresu de los Diputaos de 1896 a 1901; reelixíu en 1902, refugó'l cargu. Sicasí, tornaría de manera brillosa en 1904, y en 1905 sofitó la llei de separación de la ilesia y del Estáu.

En delantre, como parllamentariu y como presidente de la Cámara, dedicar a la llucha contra la esquierda (nun lo fixo namái nel Parllamentu, sinón tamién en xuntes públiques por toa Francia). Los sos discursos de Marsella (26 d'ochobre de 1896), Carmaux (27 d'avientu de 1896) y Roubaix (10 d'abril de 1897) fueron trunfos de la elocuencia y claridá espositiva de la política y oxetivos sociales del Partíu Progresista.

### Presidencia
Foi escoyíu presidente de Francia'l 17 de xineru de 1920. Aspiraba a un rol más activu que'l que fuera de rigor mientres la Tercer República Francesa, pero la so salú mental torgó-y poner les sos idees en práutica.

Como presidente, el so comportamientu excéntrico provocó cierta consternación; nuna ocasión, dempués de qu'un grupu d'escolares regalára-y un ramillete de flores, devolvió refundiar -y les d'una nuna. Tou ello remató na madrugada del 20 de mayu de 1920, cuando, n'inxiriendo dellos somníferos, cayer por una ventana del tren presidencial cerca de Montargis; atopar analayando en pijama un plateru, quien lo acompañó al puestu del encargáu del pasu a nivel más cercanu. Poco dempués d'aquello abandonó una xunta d'estáu ya introducióse dafechu vistíu nun llagu. Arrenunció'l 21 de setiembre de 1920, siendo ingresáu nuna institución. Al añu siguiente del so arrenunciu foi escoyíu senador, cargu qu'ocupó dende 9 de xineru de 1921 hasta la so muerte.

Foi l'únicu xefe d'Estáu francés mientres que'l so mandatu nun foi executáu nengún condergáu (la pena de muerte foi abolida en 1981 col sofitu del presidente François Mitterrand). Él mesmu foi mientres enforma tiempu un opositor a la pena capital.

## Trabayos
Paul Deschanel foi igualmente un home de lletres, autor de dellos llibros sobre les cuestiones sociales, y foi escoyíu pa l'Academia francesa el 18 de mayu de 1899. Los sos trabayos más notables son:
* *Orateurs et hommes d´etat - Frederic II - M. de Bismarck - Fox et Pitt - Lord Grey - Talleyrand - Berryer - Gladstone*, Calmann Lévy, París, 1899
* *Figures de femmes* (1899)
* *La Décentralisation* (1895)
* *La Question sociale* (1898)

## Referencies

## Enllaces esternos
Alexandre Millerand

**Alexandre Millerand**  foi un abogáu y políticu parisín, primer ministru del 20 de xineru al 23 de setiembre de 1920 y presidente de Francia del 23 de setiembre de 1920 al 11 de xunu de 1924. 

Empezó la so carrera política na redolada del Partíu Radical de Georges Clemenceau, pero dempués averóse al socialismu, aportando a ministru de Comerciu ya Industria nel gabinete del radical Pierre Waldeck-Rousseau ente 1899 y 1902, fechu qu'amenó les crítiques de contemporáneos franceses como Jules Guesde ya inclusive de la Segunda Internacional (por casu de Rosa Luxemburg), por considerar inxustificada esta collaboración con gobiernos burgueses. Sicasí, foi sofitáu por Jean Jaurès. El so enclín derechiegu llevólu a ser espulsáu de la Seición Francesa de la Internacional Obrera en 1904 y darréu formó parte de dellos gobiernos como independiente (Obres Públiques, 1909-1910, y Guerra, 1912-1913 y 1914-1915). La esperiencia de la Gran Guerra, que vivió como ministru, sirvió -igual que n'otros socialistes de la dómina- pa completar la so viraje escontra la derecha pela vía del patriotismu. En 1919 encabezó una coalición conservadora, el Bloque Nacional, cola qu'aportó a presidente de la República en 1920, tres unos meses como primer ministru y encargáu d'Asuntos Esteriores. Él y el so primer ministru Raymond Poincaré promovieron la ocupación del Ruhr pa obligar a Alemaña a pagar los arreglos de guerra. Tamién impulsaron una política de rigor presupuestario que los fixo impopulares. En 1924, tres la victoria eleutoral de la izquierda, dimitió y abandonó la primer llinia de la política francesa, ocupando un escañu nel senáu.

## Referencies

## Enllaces esternos
Félix Faure

**François Félix Faure**  foi'l Presidente de Francia de 1895 hasta la so muerte en 1899.

## Biografía
Félix Faure nació en París, fíu d'un pequeñu carpinteru. Empezando como curtidor y mercader en Le Havre, consiguiendo una fortuna considerable. Foi escoyíu pa l'Asamblea Nacional el 21 d'agostu de 1881, tomando escañu pola izquierda ya interesándose principalmente poles temes tocantes a la economía, ferrocarril y marina. En payares de 1882 convertir en secretariu de Colonies mientres el mandáu de Ferry, permaneciendo nel mesmu hasta 1885. Tuvo'l mesmu puestu mientres el ministeriu de Tirard en 1888, y en 1893 convertir en vicepresidente de la cámara.

En 1894 llogró'l cargu de Ministru de Marina na alministración de Charles Dupuy. Al xineru siguiente foi escoyíu de manera inesperada presidente de la República tres l'arrenunciu de Jean Casimir-Perier y gracies al sofitu de la derecha y de los moderaos, a cuenta de Henry Brisson, que llograra más votos na primera vuelta pero nun llograra la mayoría necesaria. Mientres la so presidencia foi reforzada l'alianza francorrusa, concedióse l'amnistía al movimientu anarquista (dexando'l regresu dende Inglaterra de dellos famosos anarquistes, como Émile Pouget), conquistóse Madagascar y producióse mientres el final del so mandatu'l casu Dreyfus. La carta escrita pol famosu lliteratu Èmile Zola acusando a distintos altos cargos militares pol inxustu encarcelamientu d'Alfred Dreyfus y publicada el 13 de xineru de 1898 nel diariu L´Aurore taba dirixida a Félix Faure al atopase na presidencia.

En 1897, atopó a Marguerite Steinheil, que convirtióse nel so amante. Esta aventura escandalosa foi'l subjeto d'obres de ficción como *L'amante del presidente* de Jean-Pierre Sinapi.

## Muerte
Morrió de secute d'una apoplexía el 16 de febreru de 1899, nuna coxuntura chiscada pola rellación caltenida mientres el so mandatu con Marguerite Steinheil. Dizse que morrió mientres practicaben el sexu oral, pero nun hai datos seguros sobre ello. Les circunstancies de la so muerte fueron aprovechaes polos sos adversarios políticos pa realizar xuegos de pallabres, como llamar a Steinheil *la pómpara aciaga* (en francés tratar d'un xuegu de pallabres que puede significar tanto "*enterrador*" como "*mamada de funeral*"), como tamién foi'l casu de Clemenceau, que dixo a manera d'epitafiu sobre Faure: "*Deseyó ser como [[César]], pero terminó como [[Pompeyu]]*" y onde el verbu *pomper* en xíriga significa sexu oral con un home.

## Referencies

## Enllaces esternos
Félix Gouin

**Félix Gouin**  foi un políticu socialista francés, miembru de la Seición Francesa de la Internacional Obrera (SFIO). 

## Biografía
Yera fíu de maestros d'escuela. Estudió Derechu en Aix-en-Provence. En 1940 atopar na minoría de parllamentarios que refugaron apurri-y plenos poderes al mariscal Henri Philippe Pétain. En fuxendo a España, permaneció presu mientres tres meses nel campu de concentración de Miranda de Ebro, anque foi lliberáu y coló al Reinu Uníu, onde se xunió a les fuercies de la Francia Llibre. Asocedió a Charles de Gaulle como Xefe del Gobiernu provisional de Francia en 1946. 

## Referencies

## Enllaces esternos
Luis Diego Sáenz Carazo

**Luis Diego Sáenz Carazo**  foi un políticu costarricanu. Foi fíu de Diego María Sáenz y Ulloa y Micaela Carazo Bonilla. Casó con María Brígida Echeverría y Alvarado.

## Cargos públicos
Foi miembru de l'Asamblea Constituyente de 1871 y desempeñó el cargu de Segundu Secretariu d'esi cuerpu. En 1873 foi Ministru de Costa Rica na Gran Bretaña y dempués nomóse-y Secretariu d'Obres Públiques, cargu que desempeñó por curtiu tiempu. De 1873 a 1874 Secretariu de Rellaciones Esteriores y carteres amiestes.

Foi miembru del Conseyu d'Estáu de 1880 a 1881 y en 1882. De 1881 a 1882 tamién tuvo encargáu de la Secretaría de Rellaciones Esteriores y carteres amiestes y en 1882 foi Secretariu de Facienda y Comerciu.

En 1882 foi escoyíu como Primer Designáu a la Presidencia pal periodu 1882-1886, pero en 1883, por cuenta de qu'en los sos negocios sufrió una quiebra, arrenunció a esa posición.

## Otres actividaes
Foi presidente de la Xunta de Caridá de San José (1874-1875), Cónsul honorariu de Chile en Costa Rica (1876-1878) y Vicepresidente del Bancu Nacional de Costa Rica (1881-1882).

## Fallecimientu
Morrió en San Xosé, Costa Rica, el 8 d'abril de 1895.

**Vease tamién:**
Vicepresidentes de Costa Rica; Cancilleres de Costa Rica

## Referencies

## Enllaces esternos
João Café Filho

**João Fernandes Campos Café Filho**  foi un abogáu y políticu brasilanu, Presidente Constitucional de Brasil (1954-1955).
## Biografía
Nacíu en Natal, trabayó como periodista y abogáu mientres la so mocedá, participando de la *[[Aliança Lliberal]]* na campaña de 1930. En 1933 fundó'l Partíu Nacionalista de Rio Grande do Norte, y dellos años más tarde, el Partíu Republicanu Progresista.

En 1934 y 1945 foi escoyíu diputáu federal, y en 1950 foi candidatu a la vicepresidencia pola llista qu'encabezaba l'antiguu gobernante, Getúlio Vargas. 

### Presidencia constitucional de la República

Col suicidiu de Vargas, na so calidá de vicepresidente asumió la presidencia de la república'l 24 d'agostu de 1954, exerciendo'l cargu hasta'l 8 de payares de 1955, cuando foi alloñáu (al princípio temporalmente y dempués definitivamente) de la presidencia por un movimientu políticu-militar "*preventivu*" lideráu pol xeneral Henrique Lott, nel denomináu *Movimientu del 11 de payares*, so l'acusación de torgar tomar de mandu de Juscelino Kubitschek, escoyíu presidente nes eleiciones d'esi mesmu añu. El so socesor interín, Carlos Luz, tamién foi depuestu pola mesma revuelta militar tres cuatro díes de mandatu. De momentu Nereu Ramos, Vice-Presidente del Senáu foi convocáu p'asumir el mandu presidencial, que desempeñó dende'l 12 de payares de 1955 hasta'l 31 de xineru de 1956. 

El 22 de payares de 1955, el Congresu aprobó la esistencia siguida d'una torga pa exercer les sos funciones como presidente de la república a Joao Café Filho, confirmando a Nereu Ramos como *"Vice-Presidente del Senáu Federal, n'exerciciu del cargu de Presidente de la República"* hasta completar el periodu constitucional 1951-56 y tresferir el mandu al presidente electu Dr. Kubitshcek en xineru de 1956.

El Tribunal Supremu Federal refugó los recursos por que Café Filho reasumiera les sos funciones presidenciales, confirmando la resolución del Congresu, anque enxamás-y lo desaposió del so títulu de *Presidente de la República*.

Nel so gabinete destacáronse Eugênio Gudin (Facienda), Juarez Távora (Xefe del Gabinete Militar), Henrique Lott (Guerra), Eduardo Gomes (Aeronáutica) y Raul Fernandes (Rellaciones Esteriores).

### Actuación posterior
Foi ministru del Tribunal de Cuentes de Rio de Janeiro, mientres tola década de 1960.

Café Filho, educáu na Primer Ilesia Presbiteriana de Natal, foi'l primer presidente protestante de Brasil.

## Ver tamién
* Getúlio

## Referencies

## Enllaces esternos
José Ignacio de Márquez

**José Ignacio de Márquez Barreto**  foi un abogáu y políticu colombianu, presidente de la República ente 1837 y 1841.

## Biografía
Magar provenir d'una familia de bien escasos recursos, consiguió estudiar nel Colexu de San Bartolomé, por cuenta de les sos altes calificaciones académiques; ellí llogró los sos títulos de bachiller y doctor en Derechu Civil. N'exerciendo como fiscal del ramu d'Hacienda ante la Corte Suprema (por designación de Bolívar), ente 1819 y 1821, foi escoyíu delegáu suplente al Congresu de Cúcuta, que sesionó en 1821, y por cuenta de l'ausencia de dellos titulares, correspondió-y participar nes deliberaciones, y llegó a presidir el Congresu. Ocupó'l cargu d'intendente del departamentu de Boyacá ente 1825 y 1826. Entá cuando foi designáu como rector de la Universidá de Boyacá en 1828 (naquel tiempu cuando'l Colexu de Boyacá foi alzáu a categoría d'universidá), solo exerció per unos meses, yá que foi escoyíu diputáu pola provincia de Tunja a la Convención d'Ocaña, de la que tamién aportó a presidente. Mientres tola dómina de la Gran Colombia, Márquez destacar pola so civilismo y el so respetu a la constitución emanada del Congresu de Cúcuta. En 1830 exerció per unos meses como gobernador de Cundinamarca, hasta que'l presidente interín Domingo Caycedo designó-y Ministru de Facienda, cargu dende'l cual destacóse pola austeridá que rescató les finances del país. 

Eslleida la Gran Colombia, Márquez participó nel Congresu constituyente de la Nueva Granada de 1831, onde encabezó a los sectores moderaos. El 9 de marzu de 1832, esti Congresu escoyó a Francisco de Paula Santander como Presidente de la República y a Márquez como vicepresidente; y por cuenta de l'ausencia de Santander, encargó a Márquez del poder presidencial (10 de marzu a 7 d'ochobre de 1832). Tres el regresu de Santander (y la so eleición de 1833, en fórmula con Joaquín Mosquera) militó na oposición y configuró el grupu de los lliberales ministeriales (futuru Partíu Conservador), presentándose a les eleiciones presidenciales de 1837, nes que ganó al Xeneral José María Obando y a Vicente Azuero (representantes del sector lliberal progresista). El so gobiernu carauterizar pol so fomentu del civilismo, el proteicionismu económicu, el conservadorismu y la promoción de la educación. Ente 1840 y 1841 encaró la Guerra de los Supremos. 

Tres el so retiru de la presidencia en 1841, exerció como profesor universitariu y Maxistráu de la Corte Suprema. Finó en 1880 siendo soterráu nel Campusantu Central de Bogotá.

## Ver tamién
* Gobernantes de Colombia

## Referencies

## Enllaces esternos
Francisco de Paula Rodrigues Alves

**Francisco de Paula Rodrigues Alves** foi un políticu brasilanu (Guaratinguetá, 7 de xunetu de 1848 – Rio de Janeiro, 16 de xineru de 1919). Presidente constitucional de Brasil (1902-1906). Escoyíu Presidente de la República dos veces, cumplió'l primer mandatu (1902 a 1906), pero nun pudo asumir el segundu (que se debía estender de 1918 a 1922) por cuenta de la gripe español, que lo llevó a la muerte en xineru siguiente, ensin ocupar la presidencia.

## Biografía
Estudió nel colexu Pedro II, recibir de bachiller en Lletres y se diplomó na Facultá de Derechu de São Paulo. Foi conceyal, diputáu provincial y xeneral pol Partíu Conservador. Foi Presidente de la provincia de São Paulo en 1887, recibiendo'l títulu de Conseyeru.

En 1890 foi escoyíu diputáu na Constituyente y en 1891 Ministru de Facienda. En 1893 foi escoyíu senador pol so estáu, arrenunciando en 1894 pa ocupar nuevamente la cartera de Facienda nel gobiernu de Prudente de Morais. Rodrigues Alves foi'l negociador del afitamientu de los empréstimos esternos colos banqueros ingleses Rotschild. Foi presidente de São Paulo en 1900 antes d'asumir la presidencia brasilana, en 1902.

### Presidencia constitucional de la República

El so gobiernu foi destacáu pola *Campaña de Vacuna Obligatoria*, promovida pol médicu sanitarista y Secretariu de Salú Oswaldo Cruz, que xeneró la *Revuelta de la Vacuna*, y pola Reforma urbana de Rio de Janeiro, realizada so los planes del alcalde d'esa ciudá, l'inxenieru Pereira Passos. La so alministración financiera foi esitosa. El presidente disponía d'enforma dineru, yá que el so gobiernu coincidió cola puxanza del ciclu del cauchu en Brasil, cabiendo al país un 97% de la producción mundial. En 1903, Rodrigues Alves mercó la rexón d'Acre a Bolivia, pol Tratáu de Petrópolis. Nel so primer mandatu, el vicepresidente escoyíu foi Francisco Silviano de Almeida Brandão, que finó; quien asumió la vicepresidencia foi Afonso Pena. Dexó la presidencia con gran prestígio, siendo llamáu "el gran presidente". La so alministración foi reconocida en Brasil y l'estranxeru, como una de les más notables del réxime republicanu.
Sol so gobiernu, amás, entamóse'l saneamientu y embellecimiento de Rio de Janeiro; la construcción y meyoramientu de los puertos; el desendolque de l'Armada Nacional y l'aumentu de víes ferriales. 
Destacar nel so gabinete José Leopoldo de Bulhõye Jardim (Facienda), Lauro Müller (Tresporte) y el Barón de Rio Branco (Rellaciones Esteriores).

### Actuación posterior
En 1912, foi nuevamente escoyíu presidente del estáu de São Paulo y, en 1916, volvió ocupar un asientu nel Senáu Federal. Electu pal segundu mandatu como Presidente en 1918, contraxera gripe español, y nun pudo asumir el cargu. Finó pocu dempués, y el vicepresidente Delfim Moreira asoceder interinamente y convocó a nueves eleiciones presidenciales.

Güei ye consideráu'l presidente que más s'esmoleció de la población de la *[[República Velha]]* (República Vieya).

El so sobrín Carlos Alberto Alves de Carvalho Pinto foi gobernador, ministru y senador.

## Referencies

## Enllaces esternos
Grzegorz Schetyna

**Grzegorz Juliusz Schetyna** (Opole, 18 de febreru de 1963), políticu polacu de la Plataforma Cívica, que pel branu de 2010 desempeñó mientres un mes el cargu de presidente en funciones de la República de Polonia.

Tres la tráxica muerte, el 10 d'abril de 2010, del presidente Lech Kaczyński n'accidente d'aviación, por disposición constitucional la presidencia en funciones del país foi exercida interinamente pol presidente del Sejm (Parllamentu) polacu, Bronisław Komorowski. En ganando les eleiciones presidenciales el 4 de xunetu del mesmu añu, Komorowski dimitió como miembru del Sejm el 8 de xunetu. Nesi mesmu día, Schetyna foi escoyíu nuevu presidente de Sejm, y por tanto ocupó la presidencia interina de Polonia hasta la invistidura formal de Komorowki como presidente, el 6 d'agostu.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Páxina oficial de la Plataforma Cívica
Józef Cyrankiewicz

**Józef Adam Zygmunt Cyrankiewicz**  foi un políticu socialista y comunista polacu. Xefe de gobiernu en 1947-1952 y 1954-1970, xefe d'Estáu 1970-1972.

## Biografía
Venía d'una familia d'activistes nacionalistes (el so padre yera *[[endecja]]* en Galitzia). Mientres los sos estudios na Universidá Jagellónica en Cracovia arreyar col movimientu socialista. A partir de 1931 trabayó nel Partíu Socialista Polacu y l'Asociación Independiente de la Mocedá Socialista. En 1935 foi'l Secretariu del Comité del Distritu del Trabayu de PSP en Cracovia.

Foi confináu a Auschwitz-Birkenau nel marcu de la Segunda Guerra Mundial y l'estermín que significaron los campos de concentración nazis. Sicasí, llogró sobrevivir.

Na posguerra participó nes farses xudiciales contra miembros del Armia Krajowa como acusador, consideraos por les nueves autoridaes comunistes como traidores, ente ellos Witold Pilecki.

## Referencies

## Enllaces esternos
José Ramón Guizado

**José Ramón Guizado Valdés**  foi'l primer vicepresidente de José Antonio Remón Cantera (Presidente de Panamá asesináu'l 2 de xineru de 1955), y asoceder nel cargu aquella nueche del magnicidiu, asumiendo la Presidencia Constitucional de la República de Panamá. Gobernó hasta'l 29 de marzu del mesmu añu.

## Referencies

## Enllaces esternos
Vicepresidente de Bolivia

El **Vicepresidente del Estáu Plurinacional de [[Bolivia]]** exerz como Presidente de l'Asamblea Llexislativa Plurinacional que s'estrema en dos cámares: Diputaos y Senadores. Xunto col Presidente y los Ministros d'Estáu conformen l'Órganu Executivu. En Bolivia'l rol del Vicepresidente ye ser el nexu ente los Órganos Executivu y Llexislativu, siendo qu'esti ye constitucionalmente parte del Órganu Executivu pero aun así ye quien presiden l'Órganu Llexislativu.

El Vicepresidente y el Presidente, son electos nuna mesma papeleta por sufraxu direutu. El so mandatu tienen una duración de 5 años. Solo pueden ser reelectos per una sola vegada de manera continua. En casu que nengún candidatu consiga la mayoría absoluta, dar# en una segunda vuelta eleutoral.

## Llista de vicepresidentes de Bolivia

## Actualidá
Güei na actualidá solo queden con vida 6 de los 38 vicepresidentes que tuvo Bolivia, que son (por edá):

***[[Julio Garret Ayllón|Julio Garrett Ayllón]]** (nacíu'l **[[22 de mayu]]** de **[[1925]]**)
***[[Jaime Paz Zamora]]** (nacíu'l **[[15 d'abril]]** de **[[1939]]**)
***[[Victor Hugo Cárdenas Conde|Víctor Hugo Cárdenas Conde]]** (nacíu'l **[[4 de xunu]]** de **[[1951]]**)
***[[Carlos Mesa|Carlos Diego de Mesa Gisbert]]** (nacíu'l **[[12 d'agostu]]** de **[[1953]]**)
***[[Jorge Quiroga Ramírez|Jorge Fernando Quiroga Ramírez]]** (nacíu'l **[[5 de mayu]]** de **[[1960]]**)
***[[Álvaro García Linera]]** (nacíu'l **[[19 d'ochobre]]** de **[[1962]]**).

## Referencies

## Enllaces esternos
*Galería de Vicepresidentes y Presidentes del Congresu de Bolivia
*Funciones del Vicepresidente na Constitución de Bolivia
Philippe Guerrier

**Philippe Guerrier** (1773 - 1845), militar haitianu, Presidente d'Haití del 3 de mayu de 1844 hasta la so muerte, el 15 d'abril de 1845.

Dirixó l'exércitu del sur mientres de la guerra d'independencia d'Haití. Mientres el reináu d'Enrique I (1811–1820) dióse-y el títulu de *Duque de l'Avancé*. Darréu retiróse del serviciu y convirtióse en plantador.

En mayu de 1844, al ser derrocáu'l Presidente Charles Rivière-Hérard pola élite mulata, Philippe Guerrier foi proclamáu Presidente, a pesar de la so avanzada edá y ser analfabetu. Exerció la presidencia hasta la so muerte, siendo asocedíu nel puestu por Jean-Louis Pierrot.

## Referencies

## Enllaces esternos
Michail Stasinopulos

**Michail Stasinopulos**  foi un políticu griegu. Foi presidente ente 18 d'avientu de 1974 y el 19 de xunu de 1975.

## Biografía

Estudió Derechu na Universidá d'Atenes y foi gallardoniáu con un **Doctoráu en Derechu** en 1934. En 1937 foi nomáu Profesor Acomuñáu de Derechu Alministrativu de la Universidá d'Atenes y en 1943 convertir en profesor na Universidá Panteion, onde se desempeñó como rector 1951 a 1958.

De 1951 a 1953, foi **Presidente de la [[Ellinikí Radiofonía Tileórasi]]**. En 1952 desempeñóse como cuidador **Ministru de la Oficina del Trabayu** y **Ministru del Primer Ministru** nel gobiernu provisional de Dimitrios Kiusopulos y en 1958 foi **Ministru de la Presidencia** nel gobiernu provisional de Konstantinos Georgakopulos. En 1929, foi aceptáu nel Conseyu d'Estáu, habiendo veníu per primer vegada nel exame d'ingresu, y desempeñóse como presidente d'esti organismu ente 1966 y 1969.

Na eleición llexislativa griega, 1974, Michail Stasinopoulos convertir nun miembru del Parllamentu nel boletu nacional de la Nueva Democracia. Cuando un referéndum (8 d'avientu de 1974) estableció Grecia como una República, Michail Stasinopoulos foi escoyíu como **Presidente interín de la República** por mayoría nel Parllamentu de Grecia. Desempeñóse como **Xefe d'Estáu** el 18 d'avientu de 1974 hasta'l 19 de xunetu de 1975, esto ye, hasta'l finaliziation de les nueves instituciones polítiques pola asamblea nacional revisionista por aciu la promulgación de la nueva Constitución de Grecia . Michail Stasinopoulos morrió'l 31 d'ochobre de 2002.

## Referencies

## Enllaces esternos
Joaquim Alberto Chissano

**Joaquim Alberto Chissano** (Malehice, Chibuto, 1939) foi'l segundu presidente de Mozambique ente'l 6 de payares de 1986 y el 2 de febreru de 2005. 

Lluchó pola independencia del so país, vivió en Portugal y más tarde se exilió a Francia y Suecia. 

A partir de 1962 entró a formar parte del partíu marxista Frente de Lliberación de Mozambique (FRELIMO) y, depués de la independencia del país, foi collaborador de Samora Machel. Tres el fallecimientu d'ésti nun accidente d'avión en 1986, foi'l so socesor na presidencia. Mientres los primeros años, Chissano llevó una política continuista, con una fuerte rellación cola Xunión Soviética, anque tamién hubo acercamientos al bloque occidental. Cola cayida de la URSS y los cambeos internacionales asocedíos, en 1990 Chissano promueve l'abandonu del marxismu y la instauración del multipartidismu en Mozambique. 

N'anguaño empecípiense les conversaciones de paz coles fuercies armaes opositores con quien se caltenía una cruenta guerra civil dende la independencia del país. El procesu desagua en 1992 cola firma del Alcuerdu de Paz Mozambiqueño en Roma ente'l Gobiernu Mozambiqueño y la Resistencia Nacional Mozambicana (RENAMO), principal grupu armáu.

En 1992, Joaquim Chissano apriende la téunica de meditación trascendental. Dos años dempués, introduz esti métodu nes escueles militar y policial: 16&nbsp;000 soldaos y 30&nbsp;000 civiles aprienden la téunica avanzada del vuelu yóguico. Chissano declaró: "Primero, practiqué la meditación trescendental conmigo mesmu, dempués introducí la práutica nos mios familiares, nel mio gabinete de ministros, nos mios funcionarios de gobiernu y nel mio exércitu. La resultancia foi la paz política y l'equilibriu de la naturaleza nel mio país."

En 1994 celébrense les primeres eleiciones llibres de la hestoria de Mozambique nes que FRELIMO, con Chissano al frente, consigue la mayoría. En 1995 sofita la entrada de Mozambique na Commonwealth y ye unu de los principales valedores de la creación de la Comunidá de Países de Llingua Portuguesa. 

En 1999 ye reelixíu presidente y esi mesmu añu ocupa'l cargu de vicepresidente de la Internacional Socialista. En 2003 desempeña les funciones de presidente de vez de la Xunión Africana. En 2005 Joaquim Chissano dexa la xefatura del Estáu al so compañeru de partíu Armando Guebuza y abandona la política activa dempués de 18 años.

Chissano ye miembru del Club de Madrid.

## Referencies

## Enllaces esternos
*Biografía en Fundación CIDOB (n'español)
*lideralgu africanu/ Premiu al Lideralgu Africanu
Francisco Antonino Vidal Silva

**Francisco Antonino Vidal**  foi un políticu y médicu uruguayu presidente d'Uruguái ente 1880 y 1882 y ente marzu y mayu de 1886.

## Biografía
Foi fíu de Joaquina Silva Píriz y Francisco Antonino Vidal Gosende, políticu relevante nos primeros años de vida constitucional del país.

A los 17 años viaxó a París onde se graduó de médicu, con una tesis sobre'l mal de Pott.

Foi Ministru de Gobiernu de Venancio Flores en 1865. Mientres la Guerra de la Triple Alianza escontra Paraguái, Flores invistiólu de poderes dictatoriales. Depués foi diputáu na 10º Llexislatura, y Senador en delles ocasiones. Volvió interinamente a desempeñar la Xefatura del Estáu en 1870 en reemplazu de Lorenzo Batlle, y dos vegaes en llugar de Lorenzo Latorre.

Tres l'arrenunciu de Latorre, Vidal foi electu Presidente de la República en 1880 pola Asamblea Xeneral, pal periodu que concluyía'l 1 de marzu de 1883 pero arrenunció en 1882, a pesar de faltar un añu pa terminar el periodu constitucional. La mesma Asamblea escoyó al xeneral Máximo Santos pa un periodu de cuatro años. 

El 1 de marzu de 1886 asumió nuevamente la Presidencia Constitucional de la República pa un nuevu periodu de cuatro años pero arrenunció nuevamente en mayu d'esi añu, pa da-y llugar al presidente del Senáu y xeneral en xefe de los exércitos de la República, xeneral Máximo Santos. Remató la so carrera como diputáu por Paysandú.

### Gabinete de gobiernu
 
 

### Notes

## Referencies

## Enllaces esternos
Feliciano Viera

**Feliciano Alberto Viera Borges**  foi un políticu y Presidente Constitucional d'Uruguái ente los años 1915 y 1919.

## Biografía
Nacíu nel departamentu de Salto, Uruguái, foi fíu del Xeneral Feliciano Viera (caudiellu coloráu) y Petrona Borges.

En 1888 casóse con Carmen Garino Sapello (dambos teníen 16 años) teniendo 11 fíos. Trabayó nel corréu y estudió na Universidá de la República recibiéndose d'abogáu en 1896 con 24 años d'edá.
 
Integró'l Conseyu d'Estáu de 1898 creáu por Juan Lindolfo Cuestas y foi xefe políticu del Departamentu de Artigas.

Reinstaurada la democracia en 1899 foi diputáu por Salto, senador por Rivera y presidente del senáu en 1906.

Siguidor de les orientaciones del so amigu José Batlle y Ordóñez, foi ministru del Interior mientres la so segunda presidencia. 

Asocedió a Batlle na Presidencia de la República exerciendo les sos funciones ente 1915 y 1919.

Mientres el so presidencia axuntó l'Asamblea Constituyente que redactó la constitución d'Uruguái de 1918 que foi la segunda Constitución que tuvo'l país. Mientres el so gobiernu dio un "alto" a les reformes batllistas, por considerales el mesmu Viera "avancistas".

Foi titular del primer Conseyu Nacional d'Alministración en 1919, cuerpu qu'abandonó en 1921 por desavenencies con Batlle, que lo llevaron a crear la corriente "colorada radical" opuesta a Batlle conocida como vierismo.

Muerre a los 55 años d'edá na ciudá de Salto.

Foi padre de la destacada artista Petrona Viera, quien representaría al planismo.

### Gabinete de gobiernu

## Ver tamién
* Vierismo
* Batllismo

## Referencies

## Enllaces esternos
Julio Herrera y Obes

**Julio Herrera y Obes**  foi un políticu, abogáu, periodista y presidente constitucional uruguayu ente los años 1890 y 1894.

## Biografía
Nacíu como Julián Basilio Herrera y Obes Martínez, fíu del políticu y diplomáticu Manuel Herrera y Obes y hermanu del tamién políticu Miguel Herrera y Obes. Acompañó a Venancio Flores, como secretariu, na guerra del Paraguay. Foi Ministru d'Esteriores con Tomás Gomensoro.
Reorganizó'l coloradismo sofitándose nel diariu *L'Heraldu*. Tamién participó nel diariu *[[El Sieglu (Uruguái)|El Sieglu]]*.

Tres el golpe d'estáu de Pedro Varela en 1875, foi desterráu, xunto con otros políticos na barca Puig, con destín a L'Habana onde les autoridaes negaron la so llegada, y dellí pasó a Estaos Xuníos. Viaxa a Buenos Aires, onde entamó la oposición al gobiernu de Lorenzo Latorre (1876-1880) participando na Revolución Tricolor que fracasó.

Rematáu'l periodu de Latorre torna a Montevideo en 1880.

Foi Ministru de Gobiernu de Máximo Tajes, teniendo un rol clave na transición a la democracia.

En 1890 foi electu presidente civil, una vegada terminada la etapa militarista, empecipiando una nueva etapa denominada Civilismo. 

Enfrentó una crisis financiera dende 1890 debida a factores internos (bancarrota de bancos, seques, plagues de llagostes, balanza comercial desfavorable) y factores esternos (proteicionismu de Brasil, crisis económica n'Arxentina, baxa del preciu de productos nacionales). Creóse'l Bancu Hipotecariu del Uruguái a partir de la seición hipotecaria del quebráu Bancu Nacional.

Sostuvo la “inflúi directriz”. 

Como Senador, oponer al Pactu de la Cruz de 1897 y foi expatriado. Tornó en 1903. Magar la so probeza, refugó dignamente una pensión graciable del gobiernu de Claudio Williman.

## Homenaje
Julio Herrera y Obes ye, amás, una cai céntrica de Montevideo, que recibe'l so nome como homenaxe a la memoria del ex-presidente, yá qu'él vivió na cai Canelones ente lo que güei ye Julio Herrera y Obes y Rio Branco.

### Gabinete de gobiernu

## Referencies

## Enllaces esternos
José Serrato

**José Serrato**  foi un economista, inxenieru y políticu uruguayu, presidente constitucional ente 1923 y 1927.

## Biografía
La so familia yera orixinaria de Giustenice, provincia de Savona (Liguria, Italia) y foi fíu de Domingo Serrato y María Bergeróo.
Asistió a la escuela "Elbio Fernández" fundada por José Pedro Varela para depués recibise na Universidá d'Agrimensor en 1888. Depués estudió inxeniería na Universidá de la República y graduóse en 1892, siendo unu de los trés primeros inxenieros en recibise. Exerció como Caderalgu y profesor de Matemátiques na Enseñanza Secundaria y en niveles cimeros. Taba casáu con Josefina Perey.

## Actividá política
Coloriáu batllista, foi diputáu, ministru de Fomentu en 1913, de Facienda ente 1904 y 1906, d'Interior en 1911 y d'Esteriores ente 1943 y 1945.

En 1923 foi electu presidente de la República pal periodu 1923-1927. Axustó un tratáu de llendes con Arxentina, instituyó la Corte Eleutoral, inauguró'l Palaciu Llexislativu, creó les caxes de Xubilaciones, Pensiones Civiles y de Xubilaciones y Pensiones d'Emplegaos de Bancu. 

Foi'l primer presidente d'Uruguái escoyíu por votu universal, mecanismu previstu na Constitución de 1918.

Integró amás el Conseyu d'Estáu de 1942, encargáu de redactar la Constitución de 1942.

### Gabinete de gobiernu

## Actividá periodística
Publicó munchos artículos col seudónimu "Engignour" . Con esti seudónimu caltuvo un importante discutiniu financieru con Julio Herrera y Obes en 1902 vía artículos publicaos nos diarios de Montevideo.

## Actividá política nel deporte
Ye recordáu por haber dirixíu'l Laude Serrato», que foi la reunificación del fútbol uruguayu en 1926. El mesmu había estáu estremáu tres el cisma de 1922 ente l'Asociación Uruguaya de Football, liderada pol Club Nacional de Football, y la Federación Uruguaya de Football, liderada pol Club Atlético Peñarol. En 1925 suspendiéronse los torneos entamaos por dambes asociaciones, y depués de meses de tratativas decidióse qu'en 1926 xugaríase'l Tornéu Conseyu Provisional pa definir qué clubes de dambes organizaciones pasaríen a formar parte de l'Asociación Uruguaya de Fútbol.

## Referencies

## Enllaces esternos
Juan Campisteguy

**Juan Campisteguy Oxcoby**  foi un militar, abogáu y políticu uruguayu, presidente constitucional ente 1927 y 1931.

## Biografía
Fíu d'un combatiente vascu de la Defensa de Montevideo, empecipió la carrera militar participando nel Batallón 3º de Cazadores con 15 años al mandu de Máximo Tajes. Participó na revolución del Quebracho que terminó'l 31 de mayu de 1886.

Ingresó na Universidá realizando estudios d'abogacía rematándolos en 1886 cola tesis "Curties considerancies sobre nacionalidá y ciudadanía". Fundó con a José Batlle y Ordoñez el diariu *[[El Día (Uruguái)|El Día]]* onde escribió artículos y cróniques de dómina.

Foi electu diputáu por Ríu Negru en 1891 y depués en delles oportunidaes por otros Departamentos. En 1897 foi Ministru de Facienda con Juan Lindolfo Cuestas, reingresó nel Exércitu con grau de teniente coronel. Ministru de Gobiernu con José Batlle y Ordóñez ente 1903 y 1904, dimitió por desalcuerdos con ésti, tresformándose nun opositor a la política batllista.

Senador dende 1905, constituyente en 1917 (anticolegialista) y miembru del Conseyu Nacional d'Alministración en 1921. En 1927 foi electu presidente de la República. Presidió l'Asamblea Constituyente qu'ellaboró la carta de 1934. 

### Gabinete de gobiernu

## Referencies

## Enllaces esternos
Andrés Martínez Trueba

**Andrés Martínez Trueba**  foi un profesor, químicu y políticu uruguayu, presidente constitucional ente 1951 y 1952, y presidente del Conseyu Nacional de Gobiernu ente 1952 y 1955.

## Biografía
Nació en Florida el 11 de febreru de 1884, nel llar formáu por Andrés Martínez Delgado, natural de Málaga, y doña Tarcira Trueba Gainza, natural de Bilbao.
Realizó los sos estudios escolares, primero na escuela dirixida por María Manrupe y al pasar la so familia a morar en Peñarol, onde'l so padre trabayaba nos talleres del Ferrocarril Central, prosiguir na escuela del llugar, so direición de doña María Vitori, siendo condiscípulo de dos futuros poetes y correlixonarios batllistas, Ovidio Fernández Ríos y Emilio Carlos Tacconi.

Completó los estudios de Químicu Farmacéuticu na Universidá de la República. Treslladada la so familia a la ciudá de Florida exerz el so oficiu y ye profesor fundador del Llicéu Departamental na clase de Lliteratura.
Casáu con doña María Aída Serra, tuvo con ella trés fíos.
siéntese atraíu pola brengosa personalidá y prédica de José Batlle y Ordóñez, empecipiar na vida política nes files del batllismo, algamando a desempeñar cargos electivos como diputáu y senador, ministru de la Corte Eleutoral y Intendente de Montevidéu.
El so espíritu conciliador y desinteresao sería un factor d'importancia na transición institucional que diba producise.

Foi estrechu collaborador de Luis Batlle Berres. Foi electu como Diputáu en 1922 y 1925, y como Senador en 1926. La so actuación destacar por presidir la "Comisión de los 25", encargada de redactar les bases del sistema eleutoral uruguayu modernu y da-y orixe a la Corte Eleutoral.

En 1933 el golpe d'Estáu de Gabriel Terra llevar per cinco meses a la Islla de Flores. La so torna victoriosa de 1942 llevar a los primeros planos de la política nacional; integró'l Conseyu d'Estáu de 1942, encargáu de redactar la Constitución de 1942. Pocos años dempués desempeñaríase tamién como intendente de Montevideo.

## Asunción presidencial y reforma constitucional
Encabezó la fórmula presidencial del Batllismo "Llista 15" nes eleiciones de 1950, acompañáu por Alfeo Brum. Electu Presidente de la república, propunxo una reforma constitucional pa instalar el Poder Executivu colexáu, realizando asina'l so deber d'intérprete fiel del ideariu batllista de José Batlle y Ordóñez, lo que lo alloñó del líder del so sector.

Una vegada consagrada la nueva Constitución de 1952, abandonó la Presidencia de la República (executivu unipersonal) pa integrar el primer Conseyu Nacional de Gobiernu (executivu colexáu) mientres el restu del periodu constitucional.

## Conseyu Nacional de Gobiernu 1952-1955
La integración del primer executivu colexáu según la nueva carta magna, foi la siguiente:
* Seis conseyeros pola mayoría colorada, Andrés Martínez Trueba (que lo presidió), Antonio Rubio, Francisco Forteza, Héctor Álvarez Cina, Luis Alberto Brause y Eduardo Blanco Acevedo;
* y trés pola minoría blanca: Álvaro Vargas Guillemette (quien finó en 1954; siendo sustituyíu por Justo Alonso), Martín Recaredo Echegoyen y Roberto Berro.

## Gabinete ministerial

## Referencies

## Enllaces esternos
Alfredo Baldomir

**Alfredo Baldomir Ferrari**  foi un militar, arquiteutu y políticu uruguayu. Foi Presidente d'Uruguái ente 1938 y 1942, foi l'autor del golpe d'estáu de 1942 que restableció derechos suprimíos na Dictadura de Terra.

## Biografía

### Carrera militar
Home multifacéticu, empecipió la so carrera militar como alférez en 1905 y foi xubíu a xeneral en 1935. Dende los 27 años alternó l'oficiu de les armes y la vida pública cola so condición d'arquiteutu.

### Dictadura de Terra
Siendo Xefe de Policía de Montevideo, Baldomir contribuyó en forma fundamental al golpe d'Estáu terrista que terminó instaurando la respeutiva dictadura. Mientres esi periodu ocupó'l Ministeriu de Defensa y foi xubíu a Xeneral.

### Presidencia de la República
En 1938 asumió la Presidencia de la República pal periodu 1938 - 1942. El xeneral Baldomir eslleió'l Parllamentu y reemplazar con un Conseyu d'Estáu, compuestu por partidarios del ex-presidente Batlle y otros Coloraos, en febreru de 1942. Esti golpe d'estáu foi executáu ensin violencia nin mayores abusos y destináu a evitar que la crisis institucional radicalizárase. Los Batllistas y comunistes xuntaron la decisión de Baldomir, pero los socialistes acusáronlu de ser unu de los protagonistes del golpe d'estáu de 1933. 

El so gobiernu endureció les sos rellaciones diplomátiques colos países de la Exa, que'l so fechu más sobresaliente foi dar abellugu al Acorazáu alemán Almirante Graf von Spee. Esti navío entró al puertu de Montevideo p'arreglos, pero, ante la presión interna y d'EEXX y Gran Bretaña, Baldomir viose obligáu a dar plazu de salida a la nave alemana.

### Golpe "bonu"
El 21 de febreru de 1942, foi autor del denomináu “golpe bonu”, que restableció derechos constitucionales al traviés de la promulgación d'una nueva Constitución en 1942. Parte d'estos fueren suprimíos mientres la reforma de 1934 favorecida pola dictadura de Terra empecipiada en 1933. La espresión "golpe bonu" foi acuñada pola prensa escrita, yá que nun hubo censura, nin detenciones, como si haber nel golpe de 1933.

### Gabinete de gobiernu

### Actividá posterior
Depués de la so presidencia, en 1946 buscó una nueva victoria nes eleiciones xenerales d'esi añu, encabezando una fórmula presidencial que tenía a Juan Carlos Mussio Fournier como candidatu a vicepresidente. Magar el Partíu Colorado llogró'l trunfu nesa ocasión, la fórmula Tomás Berreta - Luis Batlle Berres llogró la mayoría dientro d'esi partíu y polo tanto la presidencia.

Escontra'l final de los sos díes exerció la presidencia del BROU ente 1943 y 1946.

## Ver tamién
* Gabriel Terra

## Referencies

## Enllaces esternos
Pelagio Luna

**Pelagio Baltasar Luna**  foi un políticu arxentín perteneciente a la Unión Cívica Radical que aportó a Vicepresidente de la Nación.

Fíu del fundador de la Unión Cívica Radical en Provincia de La Rioxa formó parte de la Convención Nacional de payares de 1892. 

Nes eleiciones presidenciales d'Arxentina de 1916, primeres efectuaes tres la reforma eleutoral de Roque Sáenz Peña (Llei Sáenz Peña) foi escoyíu vicepresidente de la Nación acompañando a Hipólito Yrigoyen con 372.810 votos, superando a les fórmules del Partíu Conservador (Ángel Rojas - Juan Eugenio Serú, 154.549 votos), del Partíu Demócrata Progresista (Lisandro de la Torre - Alejandro Carbó, 140.443 votos) y del Partíu Socialista (Juan B. Xusto-Nicolás Repetto, 56.107 votos).

## Biografía
Pelagio Baltasar Luna nació en La Rioxa, el 6 de xineru de 1867. Los sos primeros estudios efectuar na "Escuela de la Patria", y depués nel Colexu Nacional d'esa ciudá, pasando dempués a Buenos Aires, onde se recibió de doctor en Xurisprudencia'l 24 de mayu de 1889, siendo compañeru de cursu de Lisandro de la Torre, Felipe Arana y Emilio Gouchón.

Participó viviegamente como revolucionariu na Revolución del Parque en xunetu de 1890. 

En 1916 compartió fórmula col candidatu a presidente Hipólito Yrigoyen. La fórmula Yrigoyen-Luna foi electa pal periodu 1916-1922, pero'l vicepresidente Luna morrió en 1919. Mientres la so xestión como presidente del Senáu creóse la Biblioteca del Congresu Nacional de la que foi'l so primer presidente.

L'historiador Félix Luna yera sobrín so.

## Ver tamién
* Unión Cívica Radical
* Unión Cívica Radical Antipersonalista

## Bibliografía
* 
* 

## Referencies
Algirdas Brazauskas

**Algirdas Mykolas Brazauskas**  foi un políticu lituanu. Desempeñóse como Presidente de Lituania y tamién Primer Ministru de Lituania en dos periodos: 1993-1998 y 2001-2006.

Foi inxenieru civil pol Institutu Politéunicu de Kaunas, dende la so graduación en 1956.

Algirdas Brazauskas foi Miembru Honorariu de la Fundación Internacional Raoul Wallenberg.

El 26 de xunu de 2010 finó a la edá de 77 años por cuenta de un cáncer en Vilnius, capital de Lituania. Dexó dos fíos y cinco nietos.

Atribúyese-y la negociación colos soviéticos pa la independencia de Lituania.

## Referencies

## Enllaces esternos
Luis Adolfo Siles Salinas

**Luis Adolfo Siles Salinas**  foi un políticu bolivianu.

## Biografía
Yera fíu del presidente Hernando Siles (1926-1930) y hermanu de Hernán Siles Zuazo (quien exercería la xefatura del Estáu en dos periodos: 1956-1960 y 1982-1985. Na so calidá de vicepresidente, asocedió constitucionalmente al Xeneral René Barrientos Ortuño, al finar ésti nun accidente aereu. Foi derrocáu por un golpe militar en 1969 que supunxo'l poder na Presidencia de Bolivia del xeneral Alfredo Ovando Candía.

Foi líder del Partíu Socialdemócrata, postular a la Vicepresidencia en 1966 acompañando a Barrientos. Exerció esi importante cargu ente 1966 y 1969. Tuvo un papel preponderante como presidente del Congresu Constituyente que promulgó la Constitución de 1967. 

En 1969 asocedió constitucionalmente a Barrientos, tres la tráxica muerte d'ésti. Respetó escrupulosamente la llegalidá y la Constitución, inauguró la televisión en Bolivia. Foi fundador del Pactu Andín depués Comunidá Andina de Naciones. Esi mesmu añu foi derrocáu pol Xeneral Ovando. Mientres el gobiernu del Xeneral Hugo Banzer Suárez desenvolvió un importante llabor como presidente de la comisión de Xusticia y Paz en defensa de los derechos humanos. En 1979 sofitó la candidatura de la UDP y en 1980 foi candidatu presidencial d'una coalición de partíos de centru y dellos grupos d'esquierda. Sofitó'l movimientu entamáu en 1981 contra la dictadura de Luis García Meza. Foi maxistráu de la Corte Suprema de Xusticia. Morrió'l 19 d'ochobre de 2005 en La Paz.

## Referencies

## Enllaces esternos
Francisco Antonio Zea

**Juan Francisco Antonio Hilarión Zea Díaz**  foi un científicu, políticu, periodista y diplomáticu grancolombiano.

## Actividá científica
En 1805 como direutor del Xardín Botánicu de Madrid publica nel *Selmanariu d'agricultura y artes* la noticia del plantíu d'árboles con calter festivu en Villanueva de la Sierra dando pública fe de la celebración del primer Día del Árbol nel mundu. La publicación d'esti selmanariu, de la qu'él yera'l direutor representó unu de los máximos esponentes de la ilustración española. Escribieron nel Selmanariu los más relevantes científicos ya inxenieros españoles y estranxeros qu'espublicen les últimes teoríes sobre agricultura, artesanía y usos domésticos cotidianos, con analises y teoríes de corte preindustrial. xunto a ellos los párrocos ya intelectuales locales, al traviés de la correspondencia, contribúin a completar los conteníos..

## Patriota
En 1815 salió escontra Xamaica onde se xune a la causa republicana, entrevistándose con Simón Bolívar en Kingston. Depués diríxense a Haiti onde col sofitu del presidente Petion entámase la espedición de Los Cayos pa invadir Venezuela. El 12 de febreru de 1816 Bolívar nomar intendente de Facienda de los Estaos de la Confederación de la Nueva Granada y Venezuela. El 3 de mayu de 1816 les fuercies espedicionaries al mandu de Bolívar desembarquen na isla de Margarita, na que'l 7 del mesmu mes una asamblea encabezada pol xeneral Juan Bautista Arismendi, ratifica los poderes especiales conferíos a Bolívar en Los Cayos. Depués d'esta ratificación, les fuercies espedicionaries de Bolívar pasen a Carúpano, onde finalmente desembarquen y proclamen l'abolición de la esclavitú. La flotilla salea hasta Ocumare de la Mariña onde los patriotes son ganaos polos realistes. Bolívar fuxe a Haiti. Nel mes d'ochobre de 1816 los xefes patriotes tres la victoria na batalla d'El Xuncal alcordaron pidi-y a Bolívar que tornara nuevamente y designaron a Zea por que se treslladara a Haití y diéra-y al Llibertador les bones nueves. Ye según el 21 d'avientu de 1816 salió d'Haití, con un aldu fixu, tornar a Venezuela y lliberar del xugu del Imperiu español. Nel segundu intentu d'invasión el 8 de mayu de 1817 nomar nel Congresu de Cariaco suplente de Bolívar. Tres la batalla de San Felix el 19 de xunetu de 1817, xuntos conquistaron Angostura y la provincia de Guayana. Zea participó viviegamente na instauración de la Tercer República de Venezuela y na alministración del exércitu llibertador. El 22 de payares, cuando Bolívar foi combatise al pacificador Pablo Morillo, Zea reemplazar como executor de proyeutos civiles.

Zea morrió en Bath, Reinu Xuníu, el 28 de payares de 1822 a los 56 años. El 4 d'avientu foi soterráu na abadía de San Pedro y San Pablo en Bath.

## Fuentes
*  (eds.) *Handwörterbuch der Pflanzennamen*. 13ª ed. Ulmer Verlag, Stuttgart 1984, ISBN 3-8001-5042-5

## Referencies

* 

## Enllaces esternos
Presidente de Montenegru

El **[[Presidente]] de Montenegru** ye'l xefe d'estáu de la República de Montenegru. El so cargu ta definíu d'alcuerdu a los artículos 86 al 90 de la Constitución de Montenegru. Na actualidá, esti cargu ye exercíu por Milo Đukanović.

## Llista de presidentes
:En negrina, persones qu'exercieron efeutivamente el cargu. En cursiva, persones qu'exercieron el cargu de forma temporal o subrogante.

## Ver tamién
* Historia de Montenegru
* Primer Ministru de Montenegru
* Gobernantes de Montenegru

## Enllaces esternos
*  *(n'inglés)*