open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Apolinar de Jesús Soto Quesada

**Apolinar de Jesús Soto Quesada**  foi un políticu y militar costarricense.

## Biografía
Nacío en Alajuela, Costa Rica, el 23 de xunetu de 1827, fíu de Bernardo Soto Herrera y Josefa Quesada González. Casó'l 23 d'abril de 1849 en Alajuela con Joaquina Alfaro Muñoz, y fueron padres de Bernardo Soto Alfaro, Presidente de la República de 1885 a 1890 y de José María Soto Alfaro, candidatu a la presidencia en 1919.

Siguió la carrera de les armes y algamó el grau de Xeneral nel exércitu costarricense. Persona adicta al Presidente Tomás Guardia Gutiérrez, foi miembru del Conseyu d'Estáu de 1880 a 1882. Darréu, mientres los gobiernos del so fíu Bernardo Soto Alfaro, sobre quien exercía enorme influyencia, desempeñó cargos de gran relevancia. Foi Segundu Designáu a la Presidencia de 1885 a 1886, Primer Designáu a la Presidencia de 1886 a 1890 y Secretariu de Guerra y Marina de 1886 a 1887 y de 1888 a 1889. Tuvo encargáu interinamente de la Presidencia de la República del 6 de payares al 4 d'avientu de 1886, del 7 de xunetu al 13 d'agostu de 1887 y del 2 de payares de 1888 al 15 de marzu de 1889.

Na so ciudá natal moteyábase-y *Tepezcuintle*. Morrió n'Alajuela, Costa Rica, el 13 de xunu de 1911.

## Ver tamién
* Vicepresidentes de Costa Rica

## Referencies

## Enllaces esternos
Francisco Calderón Guardia

**Francisco Calderón Guardia**, ye un políticu costarricanu, nacíu en San Xosé, Costa Rica, el 23 de xunu de 1906, y fináu na mesma ciudá'l 16 de xunetu de 1977. Foi fíu de Rafael Calderón Muñoz y Ana María Guardia Mora. Casó en primeres nupcias en 1937 con Leticia Gei Bernini, en segundes con Josefina González y en terceres en 1965 con María Luisa López Mejía.

Mientres el gobiernu del so hermanu Rafael Ángel Calderón Guardia foi Secretariu de Gobernación y carteres amiestes (1940-1942) y de Seguridá Pública (1942-1944) y Tercer Designáu a la Presidencia (1940-1944). Tuvo encargáu interinamente del Executivu del 1° al 5 d'avientu de 1941, por viaxe del titular a Nicaragua. Darréu foi Primer Designáu a la Presidencia (1944-1948).

Al términu de la guerra civil de 1948 coló col so hermanu a Nicaragua y dempués a Méxicu, d'onde tornó a Costa Rica en 1958. Foi diputáu de 1958 a 1962. 

## Ver tamién
*Vicepresidentes de Costa Rica

## Referencies

## Enllaces esternos
Bamir Topi

**Bamir Myrteza Topi**  ye un biólogu y políticu albanés, qu'ocupó'l cargu de presidente del so país dende'l 24 de xunetu de 2007 hasta'l 24 de xunetu de 2012. 

Bamir ye biólogu pola universidá de Tirana, católicu y ta casáu con Teuta Topi. Amás, tamién ye presidente honorariu del club de fútbol KF Tirana.

En 1996, Topi foi candidatu a diputáu pol Partíu Democráticu d'Albania (conservador). Topi tamién foi ministru d'Agricultura d'Albania ente los años 1996 y 1997.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Biografía en Fundación CIDOB
Manuel de Regla Mota

**Manuel de Regla Mota y Álvarez**  foi un políticu y militar dominicanu. 

## Vida política
Al proclamase la República ye nomáu coronel de les llamaes Milicies Nacionales. Los mandos encárguen-y la defensa de la frontera con Haití nel área de San Cristóbal y Baní . Al españar les hostilidaes ocupa coles sos tropes el puestu de "Les Hicoteas". Ellí sufre un seriu revés del que saco bones lleiciones. Dende entós Regla Mota actuó con una mayor prudencia en toles sos aiciones.

Na provincia d'Azua exerz un mandatu rigorosu. Pon n'orde a la rexón y toma les midíes necesaries por qu'acaben les falcatrúes del movimientu independentista y devuélvanse propiedaes y ganáu a los sos dueños.

Regla Mota foi siempres un home de Santana. El caudiellu apreciaba nél la so seriedá y honestidá. Primeru ministru de Guerra y Marina, dempués vicepresidente y más tarde presidente. Tola so carrera política escurre so la solombra próxima o alloñada de Santana.

## Presidente constitucional
Tres l'arrenunciu del presidente Santana, na so calidá de vicepresidente, en mayu de 1856 asume la presidencia de la República. De Regla Mota recibió un país arruináu pola guerra con Haití y emisiones monetaries ensin respaldu, polo que sacó del exércitu a una parte de los militares porque'l gobiernu nun tenía fondos pa pagar los salarios. Esta situación foi aprovechada pol cónsul español Antonio María Segovia, quien espresó'l so sofitu al exiliáu Buenaventura Báez, por que retornara al poder. 

Báez tornó al país y productu d'un alcuerdu políticu col presidente de Regla Mota y los sos aliaos, foi nomáu nuevu vicepresidente, pa depués dar en l'arrenunciu del xefe del Estáu, y Báez asumir el poder. Manuel de Regla Mota, como parte del alcuerdu, declaró una llei d'amnistía, arrenunció a la presidencia de la República n'ochobre de 1856 y apurrió el poder al vicepresidente Buenaventura Báez, en conformidá a la Constitución de 1854.

Finalmente Antonio María Segovia llogró que non yá Santana sinón tamién el so sustitutu, Regla Mota, sumieren de la escena política pa xugar la carta de Báez. Esta campaña d'hostilidá, teledirigida pol cónsul español contra Santana foi tan intensa que'l vieyu caudiellu tuvo qu'abandonar el país. Regla Mota, un lleal amigu del so xefe natural, Santana, tamién abandonó'l territoriu dominicanu. Muerre en 1864.

## Referencies

* Manuel De Regla Mota y Álvarez
Domingo González Pérez

**Domingo González Pérez**  foi un políticu costarricanu.

## Biografía
Foi fíu de Lorenzo González González y Baltasara Pérez y Zamora. Casó na so ciudá natal el 31 d'agostu de 1874 con Elemberta Flores Zamora, fía de Ponciano Flores Porras y Victoria Zamora y Gutiérrez.

El 1° de mayu de 1914 foi escoyíu pol Congresu como Segundu Designáu a la Presidencia pal periodu 1914-1918, que nun pudo concluyir, por cuenta de que el 27 de xineru de 1917 el golpe militar del xeneral Federico Alberto Tinoco Granados derrocó al gobiernu constitucional presidíu pol so fíu Alfredo González Flores. Morrió n'Heredia, Costa Rica, el 27 de febreru de 1927.

## Ver tamién
*Vicepresidentes de Costa Rica

## Referencies

## Enllaces esternos
Juan Fernando Echeverría

**Juan Fernando Echeverría**  foi un políticu costarricense.

Bautizóse-y col nome de Juan de Dios Fernando'l 31 de mayu de 1812. Foi fíu de Pedro José de Alvarado y Baeza, Presidente de la Xunta Gubernativa provisional de 1821-1822, y de Hilaria Chavarría. 

## Biografía
Casó en San Xosé, Costa Rica, el 25 de mayu de 1850 con María Gertrudis de la Concepción Alvarado y Barroeta (1836-1912), que yera fía de Manuel de Alvarado y Alvarado y Rosalía Barroeta y Baca, fía de Rafael Barroeta y Castiella, presidente de la Xunta d'Eleutores y de la Xunta Cimera Gubernativa de 1822.

Vilba de don Juan, doña María casó en segundes nupcies en San José'l 18 de xunu de 1873 con Gaspar Ortuño y Ors, del que divorcióse dempués. Del matrimoniu Echeverría-Alvarado nacieron dos fíos, Amelia Juana Concepción Purificación, bautizada'l 4 de xineru de 1851, que casó con Ricardo Montealegre Mora, fíu de don José María Montealegre Fernández, presidente de la República de 1859 a 1863, y doña Elena Josefa Leonidas de Jesús Echeverría Alvarado, nacida escontra 1855 y finada soltera en 1876. Enantes del so matrimoniu, don Juan Fernando tuvo dos fíes a les que reconoció: con doña Pilar Castillo tuvo a Adelina Castillo Echeverría, nacida escontra 1841, que casó con don José María Ugalde, abogáu, y con Cristina Corrales tuvo a Jacoba Corrales Echeverría, nacida escontra 1842, que casó con don José de Jesús Brenes.

Dedicóse principalmente a l'agricultura y al comerciu. En 1861, mientres el gobiernu constitucional de don José María Montealegre, foi escoyíu como senador, y el 13 de mayu d'esi añu, el Congresu escoyólu como Segundu Designáu a la Presidencia de la República pal periodu 1861-1862, pero arrenunció a esi cargu'l 18 de xunu de 1861 y tamién a la eleición como senador. P'asocedelu como segundu designáu foi escoyíu Juan González Reyes .

Morrió en San Xosé, Costa Rica, el 7 de xineru de 1871.

## Ver tamién
*Vicepresidentes de Costa Rica

## Referencies

## Enllaces esternos
Juan González Reyes

**Juan González Reyes**  foi un políticu costarricense.

Fíu de Juan Manuel González y Ulloa y María Josefa Reyes. Casó en primeres nupcias n'Heredia, Costa Rica, el 22 de xunu de 1833 con Josefa Trejos ya Hidalgo, fía de raimundo Trejos y Bogantes y Merced Hidalgo y Vidamartel, y en segundes na mesma ciudá'l 3 d'agostu de 1857 con Estéfana Zumbáu y Moya, fía de Nicolás Zumbáu y González y Francisca Moya ya Hidalgo.

Foi delles vegaes Diputáu. El 25 de xunu de 1861 el Congresu escoyer como Segundu Designáu a la Presidencia de la República pa terminar el periodu 1861-1862, por arrenunciu de Juan Fernando Echeverría Arleguí. Morrió n'Heredia, en 1871. 

## Ver tamién
* Vicepresidentes de Costa Rica

## Referencies

## Enllaces esternos
Manuel Antonio Bonilla Nava

**Manuel Antonio Bonilla Nava**  foi un políticu costarricanu, nacíu en Cartago, Costa Rica, el 15 d'ochobre de 1806. Los sos padres fueron Félix de Bonilla y Pacheco y Catalina de Nava López del Corral, fía del Gobernador español José Joaquín de Nava y Cabezudo. Casó en San Xosé, Costa Rica, el 16 de mayu de 1830 con Jesús Carrillo y Morales, fía de Basilio Carrillo Colina y Jacinta Morales y Saravia, y sobrina de Braulio Carrillo Colina, Xefe d'Estáu de 1835 a 1837 y de 1838 a 1842.

En 1841 foi escoyíu popularmente como Vicejefe d'Estáu y Ministru Xeneral, cargos qu'exerció hasta la cayida del gobiernu de Braulio Carrillo Colina el 12 d'abril de 1842. Tuvo encargáu interinamente de la xefatura del Estáu del 8 al 12 d'abril de 1842.

Llogró votos nes eleiciones presidenciales d'avientu de 1849 y d'abril de 1853. De 1867 a 1868 foi Segundu Designáu a la Presidencia.

Persona allegada al Presidente Tomás Guardia Gutiérrez, foi Conseyeru d'Estáu del 8 d'abril al 14 d'agostu de 1871. Foi Presidente de l'Asamblea Constituyente de 1871 y darréu foi escoyíu como Diputáu por San Xosé y Presidente del Congresu Constitucional. Foi Segundu Designáu a la Presidencia de 1876 a 1877 y Presidente del Conseyu d'Estáu del 27 de setiembre de 1876 al 24 de setiembre de 1877.

Foi un destacáu miembru de la masonería costarricense.

## Ver tamién

* Vicepresidentes de Costa Rica

## Referencies

## Enllaces esternos
René Picado Michalski

**René Picado Michalski**  foi un políticu costarricanu. Foi fíu de Teodoro Picado Marín y Jadwisia Michalska Wodziwodska. Casó'l 21 de xunu de 1930 en Nueva York, Estaos Xuníos, con María del Rosario Esquivel Bonilla, nieta del Presidente Aniceto Esquivel Sáenz.

En mayu de 1944 foi escoyíu Segundu Designáu a la Presidencia de la República pal periodu 1944-1948, y tuvo encargáu interinamente de la presidencia del 18 al 19 de setiembre de 1944, mientres un viaxe del Presidente Teodoro Picado Michalski a Panamá. Tamién foi Secretariu de Seguridá Pública del 8 de mayu de 1944 al 14 de xineru de 1945 y del 6 de mayu de 1946 al 19 d'abril de 1944. El Congresu dio-y el grau de Xeneral.

En febreru de 1948, al trunfar nes eleiciones presidenciales el candidatu oposicionista Otilio Ulate Blanco, el Xeneral René Picado Michalski negar a cumplir l'alcuerdu de 1947 según el cual pondríase la direición de la fuercia público en manes del candidatu vencedor, y fíxose fuerte nel Cuartel d'Artillería de San José mientres nun hubiera resolución llexislativa sobre los comicios. El 1 de marzu, a solicitú del candidatu derrotáu Rafael Ángel Calderón Guardia, el Congresu anuló les eleiciones presidenciales (pero non les llexislatives, na que trunfara la coalición de calderonistas y comunistes). Esto provocó'l llevantamientu armáu de José Figueres Ferrer y una guerra civil, que concluyó'l 19 d'abril de 1948 col Pactu de la Embaxada de Méxicu, por aciu el cual alcordóse que'l Presidente Teodoro Picado llamara a exercer interinamente el poder al Tercer Designáu Santos León Herrera. Na mesma fecha, el Xeneral René Picado Michalski, consideráu como unu de los grandes responsables de la guerra civil, foi sustituyíu na Secretaría de Seguridá por Miguel Brenes Gutiérrez.

Morrió en San Xosé, Costa Rica, el 12 de xunetu de 1956.

## Ver tamién
*Vicepresidentes de Costa Rica

## Referencies

## Enllaces esternos
José María Oreamuno y Oreamuno

**José María Oreamuno y Oreamuno**  foi un políticu costarricanu.

Yera fíu de Francisco Oreamuno y Jiménez y Ana Micaela Oreamuno y Muñoz de la Trinidá. Casóse na so ciudá natal, el 8 de setiembre de 1860 con Juana Sáenz Llorente, fía de Francisco Javier Sáenz y Ulloa y María Margarita Llorente y Lafuente.

El 1 d'agostu de 1882, el Congresu escoyólu como Tercer Designáu a la Presidencia de la República pal periodu 1882-1886. 

Finó en Cartago, Costa Rica, el 23 de xunetu de 1891.

## Ver tamién
*Vicepresidentes de Costa Rica

## Referencies

## Enllaces esternos
Manuel José Carazo Bonilla

**Manuel José Carazo Bonilla**  foi un políticu y empresariu costarricense, vicepresidente de la República y presidente del Congresu en 1849. 

Foi fíu de Joaqiín Carazo y Alvarado, firmante de l'Acta d'Independencia de Costa Rica, y Ana Francisca de Bonilla. Tíos sos fueron ente otros don Nicolás Carazo y Alvarado y don Pedro José Carazo y Alvarado, tamién firmantes de l'Acta. 

Casó con María Toribia Peralta, fía de Manuel María de Peralta y López del Corral, y nieta de José María y Peralta y La Vega, dambos firmantes de l'Acta de la Independencia. Nel matrimoniu Carazo-Peralta hubo dieciséis fíos. Una de les sos fíes, Isaura Carazo Peralta,foi esposa de Aniceto Esquivel Sáenz, presidente de Costa Rica en 1876. 

Anque nun cursó estudios formales, foi políglota y home d'estensa cultura. 

Foi unu de los más esitosos cafetaleros y comerciantes de la Costa Rica de mediaos del sieglu XIX, y tamién foi un personaxe por demás influyente na política, anque prefería caltenese alloñáu del desempeñu de cargos públicos. Sicasí, foi ministru de Facienda mientres l'alministración de Francisco María Oreamuno Bonilla; ordenó la Facienda Pública ya introdució la contabilidá moderna pa llevar les cuentes del Estáu. Tamién foi vicepresidente de la República y presidente del Congresu. Tuvo encargáu interinamente de la presidencia en 1849.

Nel deceniu de 1860 foi'l líder informal d'un círculu de cafetaleros, comerciantes y políticos conocíu como'l *grupu de Carazo*, qu'influyó notoriamente na política costarricense y que'l so brazu armáu yera'l xeneral Máximo Blanco Rodríguez, comandante del cuartel Principal de San José. Foi'l presidente y unu de los más activos organizadores del primer partíu políticu formalmente establecíu en Costa Rica, el Partíu Convención Constitucional (1868).

## Ver tamién

* Vicepresidentes de Costa Rica

## Referencies

## Enllaces esternos
Thein Sein

**Thein Sein**  foi Primer Ministru de Birmania (2007-2011) y Presidente de Myanmar (2011-2016). Foi designáu'l 18 de mayu de 2007 pa ocupar el cargu de manera provisional mientres el titular, Soe Win, atopar en tratamientu médicu en Singapur.

Thein Sein yera'l Primer Secretariu del Conseyu d'Estáu pa la Paz y el Desenvolvimientu (Xunta militar). El 12 d'ochobre de 2007 finó Soe Win y, caltién el puestu de Primer Ministru hasta que se designe unu nuevu.

N'abril de 2010 dimitió xunto con otros 17 miembros del so gabinete arrenunciando al so grau militar pa formar un nuevu partíu políticu, el Partíu de la Unión, la Solidaridá y el Desenvolvimientu (n'inglés *Union Solidarity and Development Party* - USDP).

## Ver tamién
* Historia de Myanmar

## Referencies

## Enllaces esternos
Jorge Hine Saborío

Jorge Hine Saborío (San Ramón, Costa Rica, 6 d'ochobre de 1878, San Xosé, Costa Rica, 16 de mayu de 1962), políticu y empresariu costarricense. 

Foi fíu de Luis Hine Ramírez y Enriqueta Saborío Iglesias. Casó en San Xosé, Costa Rica, el 17 de xunu de 1904, con Ana María García Bottino, fía de Vespancio García Cuervo y Colomba Bottino Capiro.

Foi un empresariu de cuantiosos recursos y Xerente del Bancu de Costa Rica. Foi Segundu Designáu a la Presidencia de la República del 8 de mayu de 1936 al 8 de mayu de 1944. Exerció interinamente la presidencia del 4 al 16 de marzu de 1943, mientres un viaxe del Presidente Rafael Ángel Calderón Guardia a Panamá.

## Ver tamién
* Vicepresidentes de Costa Rica
Cirilo Antonio Rivarola

**Cirilo Antonio Rivarola Acosta**  foi miembru del triunviratu que depunxo a Francisco Solano López y el cuartu presidente del Paraguái.

Asocedió a Facundo Machaín depués d'un golpe, asumió les sos funciones como presidente provisional el 1 de setiembre de 1870 hasta'l 15 de payares de 1870, en que foi nomáu Presidente Constitucional pal periodu 1870-1874. Sicasí, el 18 d'avientu de 1871 arrenunció al cargu por cuenta de tensiones internes nel país caracterizaes por manifestaciones violentes y revoluciones.

Tres el so arrenunciu vivió ocultu na zona d'Eusebio Ayala (ex Barrero Grande), departamentu de Cordal de Paraguái. 

El gobiernu del Presidente Cándido Bareiro concedió-y garantíes por que retornara a la ciudá Capital y asina lo fixo.
El 31 d'avientu de 1878 depués d'entrevistase col Presidente Cándido Bareiro ye asesináu a puñalaes nel ex mercáu d'Asunción de Palma ya Independencia Nacional por unos individuos mazcaraos.

## Referencies

## Enllaces esternos

* EL PRESIDENTES DEL PARAGUAY 
* Rivarola.org Associazione familiare
Marco Maciel

**Marco Antônio de Oliveira, Maciel**  foi un abogáu y políticu brasilanu. 

## Trayeutoria
Foi unu de los fundadores del partíu de centru derecha PFL (Partíu del Frente Lliberal), y foi escoyíu dos vegaes vicepresidente na mesma fórmula, acompañando al candidatu de centru izquierda socialdemócrata Fernando Henrique Cardoso, en 1994 y 1998. 

Foi senador pol so estáu natal, Pernambuco, por dos mandatos ente 1983 y 1995, y darréu ente 2003 y 2011. Tamién se desempeñó como Ministru d'Educación y Xefe de Gabinete de José Sarney.

## Referencies

## Enllaces esternos
Presidente d'Irán

El **presidente d'Irán** (****) ye'l xefe del gobiernu qu'alministra la República Islámica d'Irán. El de presidente ye'l cargu electu de mayor rangu del país, solo per debaxo del líder supremu d'Irán, que fai la función de xefe d'Estáu del país (*Rahbar-y Nezâm*). El Presidente d'Irán ye escoyíu pa un mandatu de 4 años pol votu direutu popular, y nun puede sirvir más de dos mandatos consecutivos, esto ye, 8 años.

El Capítulu IX de la Constitución de la República Islámica d'Irán establez les calificaciones de los candidatos a la presidencia y los procedimientos pa la eleición, según los poderes y les responsabilidaes del Presidente como "funciones del executivu". Estes inclúin roblar trataos y otros alcuerdos con países estranxeros y organizaciones internacionales, alministrar la planificación nacional, el presupuestu y los asuntos d'empléu estatal, según designar ministros, suxetos a l'aprobación del Parllamentu. Al contrariu que nel sistema executivu d'otros países, el Presidente d'Irán nun tien el control absolutu de la política d'esteriores, les Fuercies Armaes y la política nuclear, una y bones estes tán sol control del Líder Supremu

L'actual Presidente d'Irán ye Hasán Rouhaní, quien asumió'l so cargu'l 3 d'agostu de 2013, tres les eleiciones presidenciales de 2013. Foi'l socesor de Mahmud Ahmadineyad, quien tuvo 8 años nel cargu, de 2005 a 2013.

## Historia
So la xefatura del ayatolá Jomeini, el cargu de presidente de la república foi eminentemente honoríficu, hasta qu'en 1989 una reforma constitucional esanició'l cargu de primer ministru, tresfiriendo les sos competencies executives al presidencial.

## Funciones
El presidente puede designar a los miembros del gobiernu. Puede cesar a cualesquier de los miembros del Gobiernu. En siendo aprobáu un proyeutu de llei pola Asamblea Consultiva Islámica, el Presidente ta obligáu de ratificalo, tres lo qu'adquier rangu de llei. Anque según la Constitución el Líder Supremu ye'l Comandante en Xefe de les Fuercies Armaes, un Presidente puede ser designáu como comandante cola aprobación del Líder Supremu. Por casu, el primer Presidente d'Irán, Abolhasán Banisadr, tamién foi comandante de les Fuercies Armaes. El presidente noma al secretariu del Conseyu Cimeru de Seguridá Nacional. Noma a los gobernadores de les provincies y ratifica los embaxadores d'Irán n'otros países, a propuesta del ministru d'Esteriores. Hasta apocayá tiempu, tenía'l poder de nomar a los alcaldes de les ciudaes. Sicasí, se delegó esti poder a les ciudaes, les Asamblees Locales, que son escoyíes direutamente pol pueblu y tán tutelaes pol Parllamentu.

## Notes y referencies

## Ver tamién
* Llista de Presidentes d'Irán
* Política d'Irán
* Vicepresidente d'Irán
* Primer Dama d'Irán

## Enllaces esternos
*Testu íntegru de la Constitución de la República Islámica d'Irán
Abolhasán Banisadr

**Abolhasán Banisadr** (en persa:ابوالحسن بنی‌صدر), foi'l primer presidente d'Irán nel añu 1980. Abolhasán Banisadr foi diputáu, actuó de volao como ministru d'asuntos esteriores mientres 1979 y foi ministru de finances ente 1979 y 1980.

## Primeres etapes de la vida

Banisadr participara na llucha contra'l Shah nun movimientu estudiantil mientres la década de 1960, foi encarceláu en dos causes, y foi mancáu mientres un llevantamientu en 1963. De siguío fuxó a Francia y xunióse al grupu de resistencia iranina encabezáu pol ayatolá Ruhollah Jomeini. Banisadr tornó a Irán cuando en febreru de 1979 españó la revolución. Foi diputáu, ministru d'Economía y Finances, y Ministru d'Asuntos Esteriores qu'exerció de volao mientres 1979, y ministru de Facienda de 1979 a 1980. Estudió Finances y Economía en Francia (BA y MBA).

## Presidencia

Foi electu pa un mandatu de cuatro años como Presidente'l 25 de xineru de 1980, recibiendo'l 78'9 % de los votos nuna eleición competitiva contra Ahmad Madaní, Hasán Habibí, Sadegh Tabatabaí, Dariush Foruhar, Sadegh Ghotbzadé, Kazem Samí, Mohammad Makrí, Hasán Ghafurifard, y Hasán Ayat, y tomó posesión el 4 de febreru. El Ayatola Jomeini siguió siendo'l Líder Supremu d'Irán, cola autoridá constitucional pa destituyir al Presidente. La ceremonia inaugural celebrar nel hospital onde Jomeini taba recuperándose d'una dolencia del corazón.

Banisadr nun yera un clérigu islámicu. El ayatolá Jomeiní aportunó en que los clérigos nun tienen de competir pa posiciones nel gobiernu. N'agostu y setiembre de 1980, Banisadr sobrevivió a dos accidentes d'helicópteru cerca de la frontera iranina con Iraq. 

Banisadr llueu cayó en desgracia ante'l ayatolá Jomeini. Ésti acusó a Banisadr d'un débil desempeñu na conducción de les tropes iranines na guerra Irán-Iraq, Jomeini recupera'l poder de Comandante en Xefe'l 10 de xunu de 1981, qu'había delegáu en Banisadr.

## Referencies

## Enllaces esternos
Wee Kim Wee

**Wee Kim Wee** (; ) foi'l 4º presidente de Singapur de 1985 a 1993.

## Biografía
Nacíu nel senu d'una família humilde, fíu de Wee Choong Lay y Chua Lay Hua. El so padre morrió cuando Wee tenía ocho años.

Antes d'enfusase na política, Wee entamó una carrera periodística nel *The Straits Times*, el más importante diariu de la Ciudá-Estáu. Tres el final de la Segunda Guerra Mundial, Wee trabayó na axencia de noticies United Press Association, hasta qu'en 1966 tornó a les files del so antiguu diariu. Como periodista, Wee cubrió dalgunos de los acontecimientos de la rexón y otros más alloñaos, como la guerra pola independencia na República Democrática d'El Congu (antiguu Zaire).

Dempués empecipió la so carrera diplomática como alto comisionado en Malasia mientres siete años y depués como embaxador de Singapur en Xapón y Corea del Sur.

En 1985, y en retirándose del serviciu diplomáticu, Wee foi escoyíu presidente de Singapur, un puestu d'escasu relieve nun país onde'l verdaderu poder fuelga na figura del primer ministru. Mientres el so mandatu foi conocíu como'l "presidente del pueblu".

En 1993, Wee decidió abandonar el cargu alegando motivos de salú. Foi'l postreru presidente de Singapur escoyíu pol Parllamentu unicameral; el cargu, de magar, desígnase por sufraxu universal.

## Referencies

## Enllaces esternos
Mohammad Alí Rayaí

**Mohammad Ali Rajai**, (en persa:محمد علی رجائی ;n. 15 de xunu de 1933 en Ghazvin, Irán - 30 d'agostu de 1981), foi un políticu iranín y foi'l segundu Presidente d'Irán nel añu 1981, tamién foi Primer Ministru d'Irán nel añu 1980. 

Graduóse na Universidá Tarbiat Moallem en 1959. 

Foi asesináu'l 30 d'agostu de 1981 polo que nun pudo completar el so cargu como Presidente d'Irán, ocupando tan solo foi Presidente por 14 díes; asocedió al so cargu como presidente Mohammad Yavad Bahonar.

Foi un firme defensor de la revolución iranina y foi un líder nel movimientu pa purgar les universidaes iranines de les influencies norteamericanu y européu, que más tarde foi llamada la Revolución Cultural Islámica. Amás, empezó'l programa iranín de xubilación pa les persones mientres los 70 años.

## Asesinatu
 
El 30 d'agostu de 1981, el Presidente celebró una xunta del Conseyu Supremu de Defensa iranín, xunto col Primer Ministru Mohammad Yavad Bahonar. Más tarde testigos declararon qu'un asistente d'enfotu traxo un maletu a la sala de conferencies, poner ente los dos dirixentes, y depués foise. Depués esplotaron una serie de bombes que dexaron l'habitación en llapaes y mataron a Rayaí, Bahonar, y otros trés. 

Foi Presidente d'Irán mientres 14 díes. 

## Referencies

## Enllaces esternos
Ayub Khan

**Mohammed Ayub Khan**, más conocíu com **Ayub Khan** , foi'l primer xeneral de cuatro estrelles nativu de la India Británica y l'únicu mariscal de campu del exércitu paquistanín. Tamién foi'l primer dictador militar y segundu presidente de Paquistán ente los años 1958 y 1969.

Ayub Khan nació nel pueblu de Rehana nel Distritu Hazara de la Provincia de la Frontera del Noroeste de la India BritánicaHaripur > de la tribu Tareen, foi'l primer fíu de la segunda esposa de Mir Dad Khan Tareen, que yera un *Risaldar-Major* nel 9th Hodson's Horse, un reximientu de caballería del Exércitu Indo-Británicu antes de la independencia de la India.

Pa la so educación básica, Ayub Khan foi inscritu nuna escuela de Sarai Saleh, que taba a unos cuatro milles del so pueblu y solía dir a la escuela al llombu d'una mula. Más tarde foi treslladáu a una escuela de Haripur, onde vivía cola so güela. Matricular na Universidá Musulmana d'Aligarh en 1922, anque nun completó estudios, y dempués ingresó nel British Royal Military College de Sandhurst. Algamó'l rangu d'oficial del exércitu indiu británicu en 1928. Lluchó na Segunda Guerra Mundial y depués d'eso xubió hasta'l final de los rangos na milicia del recién independiente Paquistán.

En 1958 el presidente paquistanín Iskander Mirza, revocó la constitución del país y Ayub pasó a ser xefe de llei marcial. Declarar a sí mesmu presidente esi mesmu añu, exiliando a Mirza. Estableció estrechos nexos con China y en 1965 empecipió una guerra cola India pol control de la rexón de Caxmir. El fracasu de tomar de Caxmir, combináu col descontentu poles restricciones nos comicios, indució a disturbios y Ayub arrenunció en 1969.

## Referencies

## Enllaces esternos
José Fernández Madrid

**José Luis Álvaro Alvino Fernández Madrid y Fernández De Castro**  foi un prócer de la Independencia colombiana.

## Infancia y estudios
Nació na ciudá de cartagena d'indies 
. Foi fíu de Pedro Fernández de Madrid y de la señora Gabriela Fernández de Castro, fía de la mesma del señor Diego Fernández de Castro, quien foi gobernador, Capitán Xeneral y presidente de la Real Audiencia de Guatemala. 

Realizó estudios de derechu nel Real Colexu Mayor de La nuesa Señora del Rosariu que ye anguaño la universidá del Rosario ,allugada na ciudá de Santa Fe de Bogotá. Graduóse en Humanidaes y Derechu canónicu y terminó'l so doctoráu con Medicina, graduándose'l 16 de febreru de 1809 antes de cumplir 20 años na Universidá de L'Habana.

## Empiezu na política
Tando en Bogotá xuntar a la creación de la xunta de gobiernu de Santa Fe'l 20 de xunetu de 1810 y en 1812 yá taba na so ciudá natal sofitando la Independencia de la Provincia de Cartagena de Indias. Participó nel procesu de redaición de la constitución independentista d'aquella provincia, y en Cartagena fundó xunto a otros compañeros de la so ciudá'l periódicu *[[Argos americanu]]* que s'encargaría a llevar el sentimientu emancipador en tolos rincones de la Nueva Granada y que sería unu de los principales diarios de motivación independentista n'América. En ye escoyíu pol Congresu de les Provincies Xuníes de la Nueva Granada a ser presidente del país, a lo cual va a posesionarse en Tunja a onde tresllada'l periódicu Argos. En 1814 treslladar a Bogotá.

## Presidente de Colombia
Con ocasión del arrenunciu del presidente Camilo Torres, el Congresu escoyó a Fernández Madrid, quien nun aceptó diciendo que la Patria perecería nes sos manes. El pueblu, esmolecíu pol vacíu de poder, asistió n'ensame al Congresu exigiédole la eleición d'un dictador. Fernández Madrid foi escoyíu de nuevu y finalmente aceptó la nominación. Asina que el 2 d'abril de 1816, dempués de cerrar el so palaciu en Santa Fe de Bogotá, dirixir a Zipaquirá col so secretariu de guerra, el so secretariu xeneral y el so guardia d'honor, pa convertir a la ciudá na capital del gobiernu de les Provincies Xuníes de Nueva Granada por cuenta de la gran riqueza de la ciudá y el so allugamientu estratéxicu.

Ciudadanos de delles partes allegaron a él, quien se dirixó al pueblu convidándolos a lluchar en defensa de la independencia. La gobernación de Cundinamarca topábase tamién vacante, y cola inspiración de Fernández Madrid aceptó la eleición don Nicolás Rivas.

Morrió desempeñándose como ministru Plenipotenciario de Colombia ante'l reinu de Gran Bretaña ya Irlanda nel distritu londinense de Barnes y foi soterráu na ilesia de Saint Marylebone de Londres.

## Enllaces esternos

### Videos
José Fernández Madrid, "precursor de la clase política actual" (Min. 6:05)

## Referencies
Manuel Jimenes

**Manuel José Jimenez González**  foi un militar y políticu dominicanu. Presidente de la República Dominicana nel periodu 1848-1849. El so fíu Juan Isidro Jimenez tamién ocupó la presidencia del país.

## Oríxenes y descendencia
Jimenes naciera en Baracoa, Guantánamo, nel oeste de Cuba, el 14 de xineru de 1808, fueron los sos padres Juan Jimenes y Altagracia González.
Jimenes casó per primer vegada con *María Francisca Ravelo de los Reis* el 19 d'agostu de 1835 en Santu Domingu. La pareya procreó 5 fíos, *María del Carmen*, *Isabel Emilia*, *María de los Dolores*, *Manuel María* y *Manuel de Jesús*.

El 21 de mayu de 1849 dempués d'haber enviudado casó de nuevu con *Altagracia Pereyra Pérez*, con ésta procreó a Juan Isidro Jimenes Pereyra quien tamién foi presidente del país.

## Presidencia constitucional
Mientres el primer gobiernu de Pedro Santana ocupó'l rangu de Xeneral y Ministru de Guerra y Marina. Tres l'arrenunciu del xeneral Santana a la Presidencia de la República, el 4 d'agostu de 1848, el xeneral Jiménes foi escoyíu presidente constitucional pal periodu 1848-1852.

El so gabinete con Félix Mercenariu, ministru d'Interior y Policía; Domingo de la Rocha, ministru de Xusticia ya Instrucción Pública; José María Caminero, ministru de Facienda y Comerciu y Rellaciones Esteriores, y xeneral Román Franco Bidó, héroe de la batalla de Sabana Llarga, ministru de Guerra y Marina.

El gobiernu de Jimenes tuvo dende los sos entamos l'amenaza de nueves invasiones al país. El Congresu Nacional llamó al xeneral Pedro Santana por que se fixera cargu de la situación militar, dexándose dempués de los sos trunfos, reponer el so prestíu políticu y meses más tarde, dar un Golpe d'Estáu contra'l gobiernu de Manuel Jimenes, el 29 de mayu de 1849.

Finó n'Haití, Puertu Príncipe'l 22 d'avientu de 1854 por causa de la enfermedá del roxura 

## Referencies

## Enllaces esternos
Iskander Mirza

**Syed Iskander Ali Mirza** (urdú: **اسکندر مرزا**), tamién conocíu como **Iskander Mirza** , foi'l postreru gobernador xeneral del Dominiu de Paquistán (6 d'ochobre de 1955 - 23 de marzu de 1956) y el primer presidente de la República Islámica de Paquistán (23 de marzu de 1956 - 27 d'ochobre de 1958).

## Mocedá
*Syed Iskander Ali Mirza* nació en 1899 en Murshidabad (Bengala) fíu de Sahibzada Sayyid Muhammad Fateh Ali Mirza y la so primer esposa, Dilshad Begum, siendo descendiente de Mir Jafar, Nawab de Bengala, anque creció en Bombay. El so nome de pila primero, *Iskander*, ye'l nome urdú d'Alejandro.

En completando la so educación, pasó a l'Academia Militar de Sandhurst, siendo'l primer graduáu de l'academia procedente de la India. Entró nel Exércitu Británicu de la India en 1920, onde sirvió mientres 6 años. N'abandonando l'exércitu, pasó a trabayar nel Serviciu Políticu de la India, onde aportó a Secretariu nel Ministeriu de Defensa de la India Británica. Dende esta posición, foi responsable de la división del Exércitu Británicu de la India nos futuros exércitos de Paquistán y de la India.

## Secretariu de Defensa y gobernador xeneral
Tres la creación de Paquistán, Mirza foi nomáu secretariu de Defensa de la nueva nación. En 1954, foi nomáu gobernador de Paquistán Oriental, col enfotu de llevar l'orde a la rexón. Tres esi nomamientu, Muhammad Ali Bogra pidiólu que va participar nel so gobiernu ocupando'l cargu de ministru del Interior. En 1955, convertir en gobernador xeneral de Paquistán, siendo un gran defensor de la política de separación ente Estáu y relixón.

## Presidente de Paquistán

En 1956, Paquistán aprobó la so primer constitución, pasando a ser presidente de la República. Anque los dos cargos veníen ser esencialmente'l mesmu, Mirza foi oficialmente escoyíu pol Parllamentu. Mientres la so presidencia, el país foi práuticamente ingobernable; como amuesa d'ello basta dicir qu'en dos años, hubo cuatro primer ministros.

## Golpe d'Estáu militar
En 1958, pensando que la Constitución de 1956 taba contribuyendo a la inestabilidá política, Mirza declaró la llei marcial el 7 d'ochobre, con vistes a redactar una nueva constitución "más acorde col calter del pueblu paquistanín". Sicasí, tres tres selmanes so la llei marcial, foi espulsáu del poder por un golpe militar dirixíu por Ayub Khan, y que-y obligó a exiliase a Londres.

## Exiliu y muerte
Mirza vivió en Londres hasta la so muerte en 1969, el día del so 70º cumpleaños. Debíu al refugu per parte del gobiernu militar de Yahya Khan de que fuera soterráu nel so propiu país, el so cuerpu foi lleváu a Teḥrán onde'l xa de Persia rindió-y unos funerales d'Estáu.

## Referencies

## Enllaces esternos
Conferencia de Paz de Madrid

La **Conferencia de Paz de Madrid** foi una tentativa per parte de la comunidá internacional d'empezar un procesu de paz ente Israel y la Organización pa la Lliberación de Palestina, Siria, El Líbanu y Xordania. Escurrida pol gobiernu d'España y auspiciada por Estaos Xuníos y la XRSS, empezó'l 30 d'ochobre y terminó'l 1 de payares de 1991 durando tres díes.

## Antecedentes
Esta conferencia tuvo llugar ocho meses dempués de la Guerra del Golfu de 1991.

## Desarrollu
La Conferencia cuntaba cola presencia de los principales dirixentes de los países árabes, los líderes palestinos de los territorios ocupaos y el primer ministru israelín naquella dómina, Isaac Shamir. Los representantes palestinos formaron parte de la Delegación xordana. A pesar de que los representantes palestinos nun yeren miembros de la OLP, yera ésta la que conducía a los representantes palestinos. Esta conferencia estableció les bases, les condiciones y el calendariu pa les futures negociaciones, ya inauguró el principiu de "paz por territorios", qu'entá sigue vixente anguaño. De resultes de la Conferencia de Madrid, les conversaciones establecer de dos formes: un conxuntu de conversaciones billaterales ente los países afeutaos dos a dos, y unos grupu de trabayu multillateral. Los grupu de trabayu multillateral creáronse en redol a distintes temes: control d'armamentu y seguridá rexonal, desenvolvimientu económicu rexonal, agua, medioambiente y abellugaos.

## Resultaos y consecuencies
El mayor inconveniente pa la completa eficacia de los alcuentros de la Conferencia de Madrid foi'l fechu de la negociación y les conversaciones de tol procesu apautar ensin la participación internacional de les Naciones Xuníes. Esti papel foi atribuyíu puramente a Estaos Xuníos. Con éses el procesu de paz nació ensin el marcu llegal de referencia del conflictu, esto ye, el conxuntu de resoluciones de les Naciones Xuníes. Les resoluciones 242 y 338 del Conseyu de Seguridá tomáronse como puntu de partida y non como un mínimu incuestionable a cumplir per dambes partes. L'ausencia de Naciones Xuníes nel procesu dexó les negociaciones en manes de la correllación de fuercies de les partes, desaxeradamente desiguales. Esti fechu va determinar el futuru desenvolvimientu fracasáu del procesu de paciencia.
Santos Gutiérrez

**José Santos Gutiérrez Prieto**  foi un estadista, militar y políticu colombianu, quien ocupara la presidencia de Colombia de 1868 a 1870. 

Mientres el so gobiernu dio importancia a la educación pública, confirmáronse les llendes con Brasil y el primer contratu pa la escavación d'una canal interoceánica pol ismu de Panamá.

## Biografía
Nació n'El Cocuy el 24 d'ochobre de 1820. Realizó los sos estudios primarios nel so pueblu, y los secundarios nel Colexu de Boyacá, en Tunja, d'onde pasó a la facultá de Xurisprudencia de la Universidá Central en Bogotá. Foi apuntáu nel reximientu de reclutes pa la guerra civil, ya intervieno na campaña del norte contra les guerrilles de la oposición. Depués remató los sos estudios y recibió el grau'l 28 de payares de 1845. Dos años más tarde, confirióse-y el títulu d'Abogáu.

Lluchó contra la dictadura de José María Melo en 1854. Incorporar al exércitu constitucionalista y lluchó con denuedo nes batalles de Tierra Azul o Cordonal y Pamplona, y depués actuó en tomar de Bogotá, trunfando sobre les tropes de Melo.

Asistió a la Convención de Rionegro, onde s'aprobó la Constitución de 1863, qu'entamó en forma definitiva un Estáu federal col nome d'Estaos Xuníos de Colombia, vixente hasta 1886.

Gutiérrez foi nomáu, asina mesmu, xeneral en xefe del exércitu de los Estaos Xuníos de Colombia. A finales de 1863, foi escoyíu presidente del Estáu de Boyacá, y nel añu siguiente, presidente del Estáu de Cundinamarca. Restauró los colexos de San Bartolomé y del Rosario y fundó'l Lazareto d'Agua de Dios. Nel añu 1865 volvió al Senáu de la República y dempués viaxó a Europa en misión diplomática.

Al retirase de la Presidencia de la República, cuando cumplió'l so mandatu en 1870, el Congresu Nacional nomar de nuevu primer designáu. Los sos últimos díes pasar na so facienda La Primavera, cerca a Guaduas.

## Declaración de Guerra a Bélxica
Mientres faía los sos estudios de xurisprudencia na Universidá de Lovaina José Santos Gutiérrez namoróse perdidamente d'una nueva llamada Josefina. L'amor foi correspondíu por ella pero los padres de Josefina nun dieron el vistu bonu por que la pareya casárase y treslladárase a vivir a Colombia. A pesar del pasu del tiempu, y aprovechando la so posición de poder, Gutiérrez decidió cobra-y la so despecho a tol Reinu de Bélxica. Mientres yera Presidente del Estáu de Boyacá unvió una misiva en 1867 declarándo-y la guerra a Bélxica. Sicasí esa carta nunca llegó al so destín.

Al conocese esta hestoria más d'un sieglu dempués, Willy Stevens, entós embaxador de Bélxica en Colombia, decidió roblar un armisticiu'l 28 de mayu de 1988 col entós gobernador del Departamentu de Boyacá, Carlos Eduardo Vargas Rubianu. L'actu tuvo llugar na ciudá de Tunja y cuntó cola participación de los embaxadores de Bolivia, Uruguái, Holanda, Marruecos, El Líbanu y China, quien oficiaron como testigos. Coles mesmes participaron dellos representantes de la colonia belga en Colombia. La televisión pública del país européu encargar de cubrir l'interesáu actu de paz y fraternidá ente dambes partes.

## Referencies
Guillermo Quintero Calderón

**Guillermo Quintero Calderón**  foi un militar y políticu conservador colombianu nacíu en Puertu Nacional actual Puerto Viejo (Cesar) en 1832. 

Empecipió la so carrera militar combatiendo la dictadura de José María Melo so les órdenes l'ex-presidente Tomás Mosquera. Algamó'l grau de xeneral dempués de participar en delles de les guerres civiles asocedíes na dómina, hasta qu'empezó a ocupar cargos políticos, como'l de gobernador de Santander en 1888, representante a la cámara y senador. N'exerciciu del comandu del Exércitu Nacional, foi escoyíu designáu presidencial el 1 d'abril de 1894, posición dende la cual asumió la presidencia de la república pola llicencia que-y foi concedida al presidente Miguel Antonio Caro a partir del 12 de marzu de 1895. 

Quintero designó como ministros al xeneral Pedro Antonio Molina en guerra, José María Uricoechea en rellaciones esteriores, Francisco Groot na ayalga, José Manuel Marroquín Ricaurte n'instrucción pública y Abraham Moreno en gobiernu. La inclusión d'esti postreru nel gabinete desamarró una repitida protesta nel partíu conservador, que con insistencia se quexó d'esa situación con Caro, quien, fadiáu poles voces en contra de la decisión de Quintero, decidió reasumir el poder el 17 de marzu, cesando'l mandatu concedíu a Quintero. El xeneral, agora ex-presidente, foi nomáu pola oposición como candidatu presidencial, pero foi ganáu pol vieyu Manuel Antonio Sanclemente, mandatariu que foi derrocáu en xunetu de 1900 por un movimientu nel que Quintero foi protagonista. 

El golpe d'estáu alzó a la presidencia a don José Manuel Marroquín, que fuera ministru d'instrucción de Quintero. El nuevu gobernante nomó a Quintero na cartera de gobiernu, pero la designación del xeneral Aristídes Fernández na cartera de guerra llevó a Quintero a dexar el so cargu. 

El xeneral participó de l'Asamblea que reformó a la Constitución en 1910 y fixo parte del partíu republicanu que gobernó hasta 1914. Quintero finó en 1919 a los 87 años.

## Referencies

## Enllaces esternos
Leonardo Canal

**Leonardo Canal González**  foi un militar y políticu colombianu.

## Biografía
Leonardo Canal foi unu de los cuatro fíos del matrimoniu de José Luis Canal Jácome y Josefa Gavina González y Rodríguez Terán. Los sos estudios d'educación primaria realizar na so población natal. Depués, en Bogotá realizó estudios de xurisprudencia nel Colexu Mayor de La nuesa Señora del Rosariu, institución de la cual foi vicerrector. En 1842, llogró'l doctoráu en xurisprudencia, anque exercería'l periodismu collaborando col periódicu *El Mercurio* de Lima, Perú.

Canal casóse con Ana María García Briceño, en Pamplona, el día 30 d'abril de 1849, de quien enviudó en 1869. Casóse al añu siguiente, per segunda vegada, con María Josefa García Briceño, quien hasta entós yera la so cuñada. D'estes uniones, tuvo, en total, trece fíos.

## Trayeutoria políticu-militar

### Confederación Granadina
Como otros abogaos y políticos en dómina de guerres civiles, Canal venceyar al Exércitu nacional y foi nomáu pol entós presidente Mariano Ospina Rodríguez como gobernador de Santander. Mientres la guerra civil colombiana de 1860-1862, defendió al gobiernu dende Santander, atacando a Tunja, onde salió ganáu pol gobernador y xeneral lliberal Santos Gutiérrez. Esta perda llevó la guerra hasta Santander.

En 1 d'abril de 1861 asumió'l poder executivo'l procurador Bartolomé Calvo, quien designó a Canal como ministru de gobiernu y de guerra. Cuando Calvo cayó en poder de les tropes del xeneral Tomás Cipriano de Mosquera, el 18 de xunetu de 1861, Canal declarar n'exerciciu de la presidencia nel actual conceyu de La Unión en Nariño. El 26 de xunetu declaró a San Juan de Pasto como capital política de la República. Al haber una torga constitucional de dirixir l'Exércitu y el Gobiernu al empar, Canal encargó la presidencia al secretariu Manuel Del Río De Narváez, el 6 de payares de 1862. Les tropes de Canal capitularon el 30 d'avientu d'esi añu y el 16 de xineru dexaron ratificaos los alcuerdos de paz col gobiernu rebalbu del xeneral Mosquera, teniendo que asilarse en Perú.

### Estaos Xuníos de Colombia
Estaos Xuníos de Colombia asocedió a la Confederación Granadina en 1861 —aición que foi confirmada cola constitución de 1863— dotando al país d'un sistema políticu federalista y lliberal. Nesti periodu Canal foi una da les cabeces visibles de la revolución conservadora de 1876 mientres el gobiernu del presidente Aquileo Parra.

El 18 d'agostu de 1883, l'entós presidente de Venezuela, Antonio Guzmán Blanco creó por decretu'l Territoriu Federal Armisticiu espropiando partes de los actuales estaos Táchira, Barinas y Apure. Estes espropiaciones deber al contratu que celebró'l gobiernu d'entós con Canal González pa colonizar y esplotar los montes y mines de dicha entidá territorial, según llantar quina y viñeos.

En 1885 Canal comandó les files del exércitu de reserva.

### Últimos años y muerte
El presidente Jorge Marcelo Holguín nomó ministru de fomentu a Canal en 1890. Canal morrió en 1894 a la edá de 72 años, siendo soterráu nel campusantu central de Bogotá.

## Referencies

## Enllaces esternos
Girija Prasad Koirala

**Girija Prasad Koirala** () foi un políticu nepalés. Foi'l presidente de Nepal dende la salida del rei hasta la proclamación de la república.

## Biografía
Primer Ministru de Nepal dende'l 25 d'abril de 2006 al 28 de mayu de 2008 y Xefe d'Estáu en funciones d'aquel país dende'l 15 de xineru de 2007 hasta'l 23 de xunetu de 2008. Foi escoyíu primer ministru seis veces: de 1991 a 1994; de 1998 a 1999; de 2000 a 2001; y de 2006 a 2007. Foi'l primer Primer Ministru escoyíu democráticamente en Nepal dende 1959, cuando'l so hermanu Bishweshwar Prasad Koirala y el Congresu Nepalés convocaron les primeres eleiciones democrátiques del país. Yera tamién el Presidente del Partíu del Congresu de Nepal y el líder de l'Alianza d'Ocho Partíos. Koirala foi un políticu activu mientres más de 60 años.

Nel añu 2007, dientro de les midíes pa poner términu a la guerra civil, el Parllamentu alcordó abolir la monarquía, reemplazándola por una república federal que foi proclamada pola Asamblea Constituyente el 28 de mayu de 2008. El 15 de xineru de 2007 l'últimu monarca, Gyanendra, tuvo que dexar les funciones de Xefe d'Estáu al primer ministru Girija Prasad Koirala, dempués d'arrenunciar, mientres el mes d'abril de 2006, al gobiernu exercíu de forma personal. Girija Prasad Koirala ostentó la xefatura del Estáu hasta que l'Asamblea Constituyente escoyó a Ram Baran Yadav como presidente provisional hasta l'aprobación de la nueva Constitución.

## Referencies
Valdis Zatlers

**Valdis Zatlers**  ye un médicu y políticu letón. El 31 de mayu de 2007, ganó les eleiciones presidenciales convirtiéndose nel séptimu presidente del so país el 8 de xunetu de 2007, asocediendo a Vaira Vīķy-Freiberga.

Zatlers empecipio un procesu de disolución del Parllamentu nel 2011, en considerando qu'ésti s'había vistu enllordiáu pola corrupción nun contestu de grave crisis económica. Como resultáu d'esta decisión, y al nun revalidar l'enfotu del Parllamentu, Zatlers foi reemplazáu por Andris Bērziņš en perdiendo una votación, en segunda vuelta, per un estrechu marxe

## Referencies

## Enllaces esternos

*Cancillería de la presidencia Letona
*Biografía n'español per Fundación CIDOB