Leopoldo Calvo-Sotelo Bustelo

**Leopoldo Calvo-Sotelo y Bustelo**  foi un políticu español, presidente del gobiernu ente febreru de 1981 y avientu de 1982. Otorgáronse-y los títulos de primer *marqués de la Ría de Ribadeo*, Grande d'España, Defensor de Saurí y el de Caballeru de la Orden de Carlos III.

## Biografía
Nació en Madrid en 1926. Terminó los sos estudios d'inxenieru de Caminos en 1951 col númberu unu de la so promoción, doctorándose pola Universidá Politéunica de Madrid en 1960. Políglota, llegó a dominar l'inglés, el francés, l'italianu, l'alemán y el portugués; tamién tocaba'l pianu. 
Yera tíu de Mercedes Cabrera Calvo-Sotelo, ministra d'Educación na VIII Llexislatura d'España y sobrín carnal de José Calvo-Sotelo, el que fuera ministru de facienda demientres la Dictadura (Direutoriu Civil) de Miguel Primo de Rivera, "protomártir de la Guerra Civil" y fundador del Bloque Nacional mientres la Segunda República Española.

### Primeros cargos
Más tarde pasó a ocupar diversos cargos directivos como la presidencia de RENFE en 1967. Tres años dempués foi nomáu conseyeru delegáu de Unión Explosivos Riotinto, S.A. Posteriormente elixíu procurador en Cortes como representante de los empresarios d'industries químiques, puestu qu'ocupó por cuatro años, hasta qu'en 1975 foi designáu ministru de Comerciu nel primer Gobiernu de la Monarquía, que presidía Arias Navarro y del que formaben parte como ministros Adolfo Suárez o Manuel Fraga ente otros.

Al ser nomáu Suárez presidente, Calvo-Sotelo foi nomáu ministru d'Obres Públiques, en xunetu de 1976.

### Presidencia del Gobiernu
Dimitió del cargu pa presentase a les primeres eleiciones democrátiques (1977) y concentrase na organización del nuevu partíu que ganaría: la Unión de Centro Democrático (UCD), del presidente Suárez. La so carrera política continuó n'ascensu: portavoz d'UCD nel Congresu (1977-78), ministru pa les rellaciones cola Comunidá Económica Europea (1978-79), vicepresidente del Gobiernu pa Asuntos Económicos (1980-81).

Na votación a la so candidatura como Presidente del Gobiernu (23 de febreru de 1981), irrumpieron nel Parllamentu varios guardies civiles armaos que, baxu'l mandu del teniente coronel Antonio Tejero, pretendíen dar un golpe d'Estáu militar, intentu que güei conocemos como 23-F. El gobiernu de Calvo-Sotelo nacía pues nunes feches en que les manifestaciones populares escontra d'una involución política, el paru y la debilidá de la coalición política permanente protagonizaben la actividá pública española.

El so mandatu amás d'iniciase con un golpe d'estáu finó col desmantelamientu de la conspiración golpista pal 27 d'ochobre de 1982, que tuvo meyor preparada que la del 23-F, pero que cola collaboración de los principales medios de comunicación y pa nun crear alarma social, foi minimizada.

A lo llargo del so mandatu la decisión más relevante foi l'adhesión d'España a la Organización del Tratado del Atlántico Norte (OTAN), que foi mui disputada pola oposición dirixida pol Partíu Socialista Obreru Español (anque más tarde y una vez nel poder, el Gobiernu socialista convocó -y ganó- un referendu a favor de la permanencia na OTAN en 1986). Amás como Ministru de Rellaciones cola CEE, llogró restablecer definitivamente un vínculu estable pa la negociación d'entrada y como Presidente cimentose l'entamu definitivu d'adhesión al Mercau Común, que culminaría col ingresu na XE demientres el mandatu de Felipe González.

Foi tamién, unos meses, presidente de la UCD.

Nel so gobiernu firmóse un alcuerdu pol emplegu coles centrales sindicales y los empresarios, aprobóse la llei del divorciu, España ingresó na OTAN y cerrose'l mapa autonómicu. El so gobiernu recurrió la sentencia de la Xusticia Militar, pa que fuera la Xusticia Civil quien tuviera la última pallabra nel tema del 23 F.

Los alcuentros de Calvo-Sotelo col entós líder de la oposición, Felipe González, foron constantes, nuna rellación gobiernu-oposición que nunca dempués esistió, pese a la durez del PSOE contra'l so gobiernu.

Demientres esti bieniu produxéronse escándalos como'l del aceite de colza, y nun foi un periodu precisamente fácil pal país.

En 1982 ocupa'l segundu puestu na llista eleutoral del so partíu por Madrid, qu'encabezaba Landelino Lavilla, produzse la debacle eleutoral d'UCD, pasando de ser el partíu del gobiernu a tener una docena de diputaos. Calvo-Sotelo namás consigue ser diputáu pola dimisión de Lavilla.

Tres d'esto, ye elixíu miembru de la Asamblea Parllamentaria del Conseyu d'Europa en 1983 y eurodiputáu nel Parllamentu Européu en 1986, integráu nel Partíu Popular Europeo. Dos fiyos suyos foron depués secretarios d'Estáu colos gobiernos de José María Aznar. 

El 25 de xunu de 2002 el Rei Xuan Carlos I concedio-y el títulu de *Marqués de la Ría de Ribadeo* con Grandeza de España.

### Últimos años
Dexa escritos varios llibros: *[[Pláticas de familia]]* (2003), *[[Papeles de un cesante]]* (1999) y *[[Memoria viva de la transición]]* (1990); yera consideráu un escritor cultu y amenu, provistu d'un estilu sutilmente irónicu.

El 3 de mayu de 2008 falleció a los 82 años d'edá nel so domiciliu de la llocalidá de Pozuelo de Alarcón (Comunidá de Madrid) por una parada cardiorrespiratoria. L'ex-presidente nun sufría nenguna enfermedá. Pocos meses enantes sufrió una cayída de la que nun llegó a recuperase en totalidá y que-y provocó un progresivu empeoramientu del so estau de salú.

Na so capiella ardiente, instalada nel *Salón de los Pasos Perdidos* del Palaciu de les Cortes y presidida por los Reis d'España, el presidente del gobiernu y pola so familia, foi impuesta a títulu póstumu'l collar de la Real y Distinguida Orden Española de Carlos III. Los sos restos mortales descansen nel cementeriu de Ribadeo dende el 5 de mayu de 2008. 

## Referencies