Santiago Pérez Manosalva

**Santiago Pérez Manosalva**, o **de Manosalbas**  foi un escritor, educador, periodista y políticu colombianu, qu'ocupó la Presidencia de Colombia de 1874 a 1876. El so mandatu carauterizar pol entamu de les obres del Ferrocarril del Norte y el fuerte impulsu a la educación. Foi miembru del Partíu Lliberal Colombianu.

Fueron los sos padres Felipe Pérez y Rosa Manosalva, y los sos hermanos Felipe Pérez y Rafael Pérez.

## Trayeutoria
Estudió nel Colexu del Espíritu Santu, fundáu y empobináu pol so mentor y amigu Lorenzo María Lleras, onde llogró'l grau de doctor en derechu. 

Foi periodista y redactor en periódicos como *El Mensaxeru*, *La Defensa* (del cual foi redactor en 1880), *El Relator*, amás de *L'América*, de Nueva York, onde criticó la Doctrina Monroe.

Cuando tenía 22 años foi Secretariu de la Comisión Corográfica en 1852 y los sos apuntes fueron publicaos ente 1853 y 1854 nel periódicu *El Neogranadino*. 

Fiel a los propósitos de la educación, fundó un colexu, amás de dirixir la Universidá Externado de Colombia en 1891 y asumir la rectoría de la Universidá Nacional de Colombia.

Sobre les sos cualidaes como docente, comentóse:

### Carrera política temprana
Participó na Convención de Rionegro en 1863. Foi Secretariu de Gobiernu y de Rellaciones Esteriores del primer gobiernu de Manuel Murillo Toro (1864-1866), dempués de lo que convirtióse n'unu de los principales esponentes del Olimpo Radical. Fixo oposición al réxime dictatorial de Tomás Cipriano de Mosquera en 1867 y participó nel so derrocamientu. 

Encárgose-y la Presidencia de los Estaos Xuníos de Colombia en reemplazu del xeneral Santos Gutiérrez ente'l 22 y el 30 de xunu de 1869. Foi Embaxador en Washington de 1868 a 1873.

## Presidente de Colombia
Escoyíu Presidente de los Estaos Xuníos de Colombia en 1874 a los 44 años d'edá, por un periodu biañal.

Nel so discursu de posesión dixo: "la instrucción, la moralidá y la riqueza son los factores de la República".

Les traces del so gobiernu fueron l'entamu de les obres del Ferrocarril del Norte, l'aumentu de les rentes (debíu especialmente a la medría de les esportaciones), l'amenorgamientu del contrabandu y l'amenorgamientu de los gastos.

N'apurriendo'l mandu en 1876 al so Secretariu de Facienda Aquileo Parra, Pérez siguió na llucha política y por cuenta de la so ferrial oposición a Rafael Núñez decidió expatriarse voluntariamente de 1885 hasta 1891. En 1892 foi escoyíu Xefe únicu del Partíu Lliberal. Foi desterráu pol vicepresidente Miguel Antonio Caro en 1895.

### Crítica al so gobiernu

## Últimos años

Dexó dellos escritos que por ser úniques ediciones o inédites, son pocu conocíes:
De primeres, *El Manual del Ciudadanu*, que, según Baldomero Sanín Cano, ye "la esplicación, metódica, elocuente, ablucantemente lluminosa de los principios de derechu universal y de conveniencia política conseñaos na constitución de 1863*". 

Per otra parte, siguiendo a Sanín Cano, "ye so un tratáu d'economía política inda inéditu.
*Sobre la conveniencia y la fecundidá civilizadora del Aforru* escribió un diálogu del mesmu títulu, en que tán de bultu les clares y permanentes virtúes del so estilu castizu, sobriu, llenu de dignidá y fondu sentíu".

Tamién escribió, amiesta Sanín Cano, una *Gramática Española'', inédita, "materia qu'enseñó a delles xeneraciones con tanto fervor como competencia".

## Ver tamién
* Gobernantes de Colombia

## Referencies

## Enllaces esternos

*