Adrienne Monnier

**Adrienne Monnier**  foi una llibrera, editora, poeta y cronista francesa, influyente pol texíu de rellaciones sociales que creó gracies a la so llibrería *La Maison des Amis des Livres*.

## Biografía
Adrienne Monnier nació en París, en 1892. Yera fía d'un trabayador de correos al que'l so llabor faía-y viaxar enforma. Nes ausencies paternes, la madre llevaba a la pequeña y a la so hermana menor, Rinette, al teatru. Ella mesma esplicaba nes sos memories: Debussy y Maeterlinck convertir nos mios dioses.Esta influyencia enllargar a lo llargo de la so vida pos el teatru siempres foi'l so pasatiempu predilectu.

En rematando los sos estudios básicos en 1909, a la edá de dieciocho, colar a Inglaterra a trabayar como *aupair* con tal d'aprender inglés. Del so aterrizaxe nel Reinu Xuníu cuenta: Mientres tres meses agospiar con una familia na capital, en Londres. Los seis siguientes pasar nuna escuela de Eastbourne. Dempués del so regresu a París empezó a formase como secretaria lliteraria.

A los venti años entró a trabayar na editorial l*'Université des Annales* como secretaria de Cousine Yvonne –seudónimu qu'usaba Yvonne Sarcey–, onde taría trés años. Mientres trabaya ellí, visitaba en numberoses ocasiones a Marguerite Vallette-Eymery, conocida como Rachilde, editora del *[[Mercure de France]]*, ufiertándose para cualquier trabayu que pudiera dalu, ensin fortuna.

A empiezos de 1914, tres cuasi perder la vida na catástrofe ferroviaria de Melun, el so padre quedó coxu ya inválidu. Recibió una indemnización qu'apurrió na so totalidá a la so fía Adrienne por que pueda faer realidá'l so suañu más preciáu: fundar una llibrería na *[[Marxe izquierda (París)|Rive Gauche]]*. Mientres la guerra mercó un local na so zona favorita de París. Taben nun momentu nel qu'había munchos llocales disponibles y nel que los precios yeren algamadizos debíu al conflictu que se taba produciendo. Amás, la competencia nun suponía un problema pa la nueva llibrería yá que la mayor parte de los llibreros atopábense lluchando nel frente.

El 15 de payares de 1915, nel númberu 7 de la rue de l'Odéon, abrió les sos puertes *La Maison des Amis des Livres*. Permaneció 36 años abierta, hasta l'añu 1951, añu nel qu'Adrienne Monnier viose forzada a xubilase por cuenta de un reumatismu infeiciosu. Tres un llargu tiempu conviviendo col síndrome de Ménière, punxo fin a la so vida'l 19 de xunu de 1955. Ente los sos papeles personales atopóse una nota tremendamente significativa: 

## ''La Maison des Amis des Livres''
*La Maison des Amis des Livres*, nel númberu 7 de la rue de l'Odéon, inauguróse'l 15 de payares de 1915. Tenía como collaboradora a Suzanne Bonnierre y una rapacina, Hélène, que s'encargaba de faer los recaos. Taba especializada en lliteratura francesa y, al poco tiempu, se conviirtió nel corazón del París más lliterariu. Adrienne Monnier nun tuvo un camín fácil. Yá dende bon empiezu empezó a dase cuenta de puntos clave pal arte de rexentar una llibrería:

La primer visita conocida de *La Maison des Amis des Livres* foi la de Paul Fort. L'amistá que trabaron llevó al autor a vende-yos les esistencies enteres de la so revista *Vers et prose*, que sumaben un total de 6.676 exemplares, a cinco céntimo l'exemplar. Tantu Louis Aragon, como André Breton o Philippe Soupault fueron, en más d'una ocasión, a mercar la revista.

A Jules Romains conocer personalmente a principios de 1916. Yá lleera con anterioridá parte de la so obra. En concretu, foi nel añu 1913 cuando lleó un cuentu publicáu nel *[[Mercure de France]]* que se titulaba *Ancien maître des hommes*. A partir d'esi intre, taramió d'una tirada tou lo que publicara l'autor hasta'l momentu. En faciéndolo, escribió-y una carta na que-y dicía: Nel númberu 7 de la Rue de l'Odéon hai una llibrería a la que-y gusten los sos llibros.

Mientres esi añu tamién conoció a André Breton, que taba destacáu nuna ciudá de provincies. Namái entrar, convertir nun veceru asiduo de la llibrería. Adrienne Monnier describir de la siguiente manera: […] Sí, tenía claramente'l tipu arcanxelical, como T.S.Eliot, con quien nun guarda más semeyances que pertenecer a esa familia de figures que vemos alzase nos pórticos de les catedrales. Col tiempu, la llibrería convertir nuna suerte d'almacén xeneral de la revista *Littérature* que fuera fundada en 1919, que'l so primer númberu apaeciera en marzu. La publicación taba dirixida pol mesmu André Breton, por Louis Aragon y por Philippe Soupault. El so últimu númberu foi'l 19, en mayu de 1921, tres dos años de la so fundación.

Raymonde Linossier foi una de les sos visites más entrañables. Conocer n'ochobre del añu 1917, cuando ésta terminó d'escribir *Bibi-la-Bibiste*, dedicada a Francis Poulenc, amigu so de la infancia. Con esta pequeña obra, l'autora creaba'l bibismo, un corriente que representaba una suerte de dadaísmu mui a tiempu. Como la mesma Adrienne Monnier dicta: Trátase d'una obrita realmente singular; componer de cinco capítulos, de los cualos el más llargu tenía doce llinies. Finó bien nuevu, concretamente en 1930. La llibrera recordaba con gran pesar que-y gustaba'l títulu que lu punxeren: *Potasson* más nuevu del mundu.

A Paul Claudel empezó a lleelo con *Tête d'or*, como ella mesma diz: una tarde d'iviernu de 1915. Conocer personalmente tres el fin de la guerra, nel añu 1919, al so regresu de Rio de Janeiro. Llevar a *La Maison des Amis des Livres* el so sobrín, el doctor Jacques de Massary, que pasara tola guerra abonáu a la so biblioteca de préstamu.

Sylvia Beach influyó en munchos parámetros de la vida de Adrienne Monnier, unu d'ellos foi la corte de pelo: Sylvia llevaba'l pelo curtiu, y yo cortar al poco tiempu. Ye tremendamente conmovedor lleer el luxu de detalles col que describía les sos maneres, la so forma d'articular el francés, ente otres coses: 

 

Ensin l'exemplu de *La Maison des Amis des Livres*, la llibrería de Sylvia Beach, Shakespeare and Company, nun esistiera. Adrienne Monnier enseñólu, ente otros parámetros, a llevar un negociu y a trepar cola burocracia francesa. Sylvia nunca tomó una decisión importante ensin consulta-y. Dambes presidieron xuntes los intercambios lliterarios anglu/franceses que se daben na Rive Gauche.

Walter Benjamin visitó per primer vegada la llibrería en xineru de 1930, introducir Félix Bertaux, aludiendo que yera un gran almirador de J. M. Sollier. En xunetu de 1940, dende Lourdes onde s'atopaba en plena fuxida –y dos meses antes de suicidase en Portbou–, escribiólu a Adrienne Monnier una misiva que terminaba de la siguiente forma:

### ''Le Navire d'Argent''
*Le Navire d'Argent* foi una revista lliteraria de curtia vida publicada mensualmente, tuvo activa dende xunu de 1925 hasta mayu de 1926. Yera «de llinguaxe francés pero d'espíritu internacional». Foi fundada por Adrienne Monnier, cola collaboración de Sylvia Beach y con Jean Prévost como editor. El nome escoyíu vinu inspiráu pol barcu platiáu qu'apaez nel escudu d'armes parisín. Tenía un costu de cinco francos por exemplar o cincuenta per un añu de subscripción. Nun resultó rentable económicamente, pero foi una parte clave de la escena lliteraria de los años venti y llanzó a munchos escritores noveles nes sos carreres.

En *Le Navire d'Argent* apaeció la primer traducción al francés, fechada de mayu de 1925, de *El cantar d'amor de J. Alfred Prufrock* de T. S. Eliot. Coles mesmes, n'ochobre del mesmu añu, salió a la lluz la traducción d'una parte de Finnegans Wake de James Joyce. La edición de marzu de 1926 tuvo dafechu dedicada a escritores americanos de la talla de Y. Y. Cummings, Walt Whitman y William Carlos Williams. Foi'l primer mediu en presentar traducciones de la obra d'Ernest Hemingway al públicu francés. Adrienne Monnier escribía poesía na so publicación sol seudónimu de J. M. Sollier, basáu nel nome de soltera de la so madre. N'abril de 1926 amosóse, na so penúltima edición, una versión de *L'aviador* d'Antoine de Saint-Exupéry.

Foi sustituyida al cabu d'un tiempu pola *Gazette des Amis des Llibres* que tuvo activa de xineru de 1938 hasta mayu de 1940, tamién so la direición de la llibrera.

### Les sesiones
Adrienne Monnier inventó una dinámica que llamaría les sesiones. Éstes fueron inauguraes por Jules Romains en 1917, yeren alcuentros nos qu'entamaba llectures o pequeños conciertos pa un públicu escoyíu. Les que se pudieron rexistrar son les siguientes:

## La traducción del ''Ulises'' de James Joyce
Ente l'añu 1920 y 1921, Sylvia Beach, indixebrable compañera, nun tardó en fala-y a Adrienne Monnier sobre una obra magna que llegara a les sos manes: *[[Ulises (novela)|Ulises]]* de James Joyce. Y non solamente ella, tamién Valery Larbaud, que tuviera la suerte de podela lleer nel inglés orixinal. Tres ellos dos apaecieron tolos autores qu'escucharen falar sobre obrar pero que nun entendíen la llingua inglesa y, poro, nun podíen lleer el llibru, como yera'l casu de Léon-Paul Fargue.
Ante la dicotomía de quién traduciría esti gran colosu, el mesmu autor pronuncióse a favor de Valery Larbaud. Como narra nes sos memories la mesma llibrera: Creo recordar que fui yo mesma la que, enguizada por Joyce, faló-y del tema.

Presentóse un inconveniente, precisaben una serie de fragmentos traducíos pa lleese una de les sesiones –concretamente, la d'avientu de 1921– que convocaba de forma habitual Adrienne Monnier. Jacques Benoist-Méchin, quien apoderaba l'inglés, tradució los primeros fragmentos del *[[Ulises (novela)|Ulises]]* pa esti fin. Tenía'l favor de Larbaud. Benoist-Méchin cuntó cola ayuda de James Joyce pa la traducción pos yeren fragmentos difíciles. Coles mesmes, l'autor aportunó-y a Léon-Paul Fargue por que collaborara. Ésti dexó llantaos en delles ocasiones a Joyce y a Benoist-Méchin polo que'l trabayu de traducción tardó muncho más de lo que pensaben.

El cometíu colos capítulos de la obra completa camudó de manes, Valery Larbaud retirar de los apuestes y arrenunció a faelo; entós, Auguste Morel aceptó'l papel. D'esti cambéu traductores esiste una nota, de Larbaud, fechada a 24 de marzu de 1922, escrita dende la capital romana:

Valery Larbaud yá conocía a Auguste Morel, según sabía de la calidá de les sos traducciones. Ello ye que foi él mesmu quien suxirió que'l cometíu pasara a les sos manes. Adrienne Monnier y Auguste Morel conocer dende principios de los años venti. A empiezos de 1924, en asegurándo-y que tantu James Joyce como'l mesmu Larbaud –quien se comprometía a faer un prólogu de la obra– collaboraríen en tolo posible, Auguste Morel empezó tan hercúleo trabayu. 

El 6 de xunu de 1924, Auguste Morel apurría'l trabayu rematáu. A los dos díes, Sylvia Beach, Valery Larbaud y la mesma Monnier axuntar pa trabayar sobre'l testu traducíu. El momentu queda rexistráu nuna de les cartes de Larbaud, escrita'l 17 del mesmu mes:

A principios de xunetu, James Joyce propunxo un cambéu na presentación de la traducción de *Penélope*. Comentó que podríen suprimise les tildes, los apóstrofos y la puntuación. Adrienne Monnier rápido escribió a Valery Larbaud pa saber qué pensaba de la tema, tando ella totalmente en contra. Pa la so sorpresa, Larbaud tuvo d'alcuerdu. 

Foi según, nel primer númberu de la revista *Commerce*, fechada d'agostu del mesmu añu, apaecieron los fragmentos yá traducíos pa la sesión xunto con otros, abondo más ellaboraos que los primeros que taben fechos a toa priesa. La publicación, dirixida pola mesma llibrera, reprodució los fragmentos ensin nenguna de les carauterístiques mentaes y supunxo l'apaición que tol mundu esperaba con entusiasmu: el momentu de lleer a James Joyce. 

Nun sería hasta 1929 que la traducción completa del *[[Ulises (novela)|Ulises]]* vería definitivamente la lluz, tres cinco años de trabayosu trabayu.

Cabo mentar, tamién, la traducción del capítulu d'otra de les obres de James Joyce: la futura y revesosa Finnegans Wake. Ente'l 1929 y el 1930, Sylvia Beach y Adrienne Monnier ver con frecuencia col mozu Samuel Beckett. James Joyce apreciar bien de. Paecía un personaxe salíu de la so propia obra, dambes pensaben: Ablucábanos la so paecencia con Joyce de moza, del que Sylvia tenía delles semeyes; antoxábasenos un nuevu Stephen Dedalus . En 1930 convertir nel responsable de la traducción del primer terciu de *Anna Livia Plurabelle*, capítulu del material que más tarde se convertiría en Finnegans Wake. La primer versión apaeció en 1925 en *Le Navire d'Argent*, revista que tamién fuera fundada pola llibrera, cola collaboración de la so compañera.

## El legáu de Adrienne Monnier
La influyencia de Monnier foi bultable debíu al escelente nucleu d'intelectuales qu'axuntó al so alredor. Toos ellos, tres la so muerte, recordar con viveza y señardá, dexando los sos testimonios por escritu. 

Jacques Prévert dedicó-y un poema: *La tienda de Adrienne*

Pascal Pia afirmó sobre la llibrera:

Yves Bonnefoy reconoció:

## Obres
* *Figurar* (1923). París: Éditions Julliard.
* *Les Vertus* (1926) París: Éditions Julliard.
* *Fableaux* (1932). París: Éditions Julliard.
* *Souvenirs de Londres* (1957). París: Mercure de France.
* *Les Gazettes* (1960). París: Éditions Gallimard.
* *Rue de l'Odéon* (1960). París: Éditions Albin Michel.
* *Rue de l'Odéon* (2011). Madrid: Gallo Nero Ediciones.

## Notes

## Referencies
* 
* 
* 
*  (n'inglés). Keri Walsh, Brick. [Consulta: 24 de payares de 2015].
* «Adrienne Monnier et la Maison des Amis des Livres 1915-1951» (n'inglés). Martine Poulain, Bulletin des bibliothèques de France, 1991. [Consulta: 24 de payares de 2015]
* «Le Navire d'Argent» (en francés). Bibliothèque Nationale de France. [Consulta: 24 de payares de 2015].
* calidá-rue-de-lodeon-de-adrienne-monnier/ «Defensa de la calidá: ''Rue de l'Odéon'' de Adrienne Monnier» (n'español). Jordi Corominas, Revista de Lletres, 6-11-2011. [Consulta: 24 de payares de 2015]