open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
La Granada

**La Granada** ye un conceyu perteneciente a la provincia de Barcelona y la comarca del Alto Penedés, na comunidá autónoma de Cataluña.

## Historia

Mientres la dómina romana, La Granada desenvolvióse como llugar de confluencia d'importantes víes de comunicaciones y centru de comerciu col mercáu más antiguu de la contorna del Penedés, situación que s'afitó na dómina medieval de la Reconquista. Pola llocalidá pasaben la vía Augusta romana, la vía Mercadera, del interior escontra Barcelona, y la vía Francisca, dende'l sur. Esta posición tuvo defendida por un castiellu, mentáu nes cróniques dende'l sieglu X, y que resultó destruyíu en 1003 mientres la espedición d'Abd al-Malk Yusuf, anque reedificado de nuevu en pocos años. Nel 1148 l'obispu de Barcelona y el conde de Barcelona decidieron por motivos políticos el treslláu del mercáu a Vilafranca. La crónica de la visita pastoral del obispu de Barcelona Ponç de Gualba, en 1303, diznos qu'en La Granada había dos ilesies, la parroquial y la del castiellu, de la cual caltiénse namái'l pórticu, que sería reconstruyida nel sieglu XVI, aprovechando materiales del derruido castiellu y les facilidaes daes polos reis Felipe IV y Felipe V. Por cuenta de la celebración del milenariu, foi anovada totalmente. Destaquen los relieves en yelsu, coloriáu, de los techos de toles capiyes. Ta dedicada a San Cristóbal. 

Mientres la guerra de los Segadores, en 1642 les tropes del mariscal La Mothe ganaron a les castellanes del marqués de Povar. El castiellu foi derruido finalmente por orde de Felipe V mientres la Guerra de Socesión española. Caltiénense ver nel cascu antiguu los restos del castiellu, que caltienen l'estilu medieval, colos portales d'entrada a la cortil enmurallados. Hai de solliñar el conxuntu de cases de la cai Poeta Cabanyes y la Casa del Castià (sieglu XV-s-XVI).

## Cultura

Destaca la Fiesta Mayor de la llocalidá, dedicada al patrón San Cristóbal, la segunda selmana de xunetu. N'ochobre, la Fiesta Mayor Pequeña o de Minerva, conocida como Fiesta del Mostiu, el segundu fin de selmana, coincidiendo cola fiesta mayor de los *diables*, cola xubida d'un pollín al campanariu.

## Alministración

## Ver tamién
* Gastronomía de la provincia de Barcelona

## Referencies

## Enllaces esternos

* Páxina web de la televisión llocal 
* Páxina web del Conceyu
* Información de la Xeneralidá de Cataluña (en catalán)
* Informació del Institutu d'Estadística de Cataluña (en catalán)
* Granada&ie=UTF8&t=h&z=13&om=1 Mapa en Google Maps
Lluçà

**Lluçà** ye un conceyu de la contorna d'Osona, na subcomarca del Lluçanès, na provincia de Barcelona, comunidá autónoma de Cataluña.

La cabecera del conceyu atópase na llocalidá de Santolaya de Puigoriol.

## Demografía

### Nucleos de población
**Lluçà** ta formáu por dos entidaes de población.

Llista de población por entidaes:




## Alministración

## Llugares d'interés
* Ruines del castiellu de Lluçà, na llocalidá de Lluçà.
* Monesteriu de Santa María de Lluçà.
* Ermita románica de San Vicente del Castiellu de Lluçà, de planta redonda. Ta documentada dende'l 988 pero l'edificiu actual data principalmente de los sieglos XI y XII.

## Referencies

## Bibliografía

## Enllaces esternos

* Páxina web del Conceyu
* Información de la Xeneralidá de Cataluña (en catalán)
* Información del Institutu d'Estadística de Cataluña (en catalán)
Marganell

**Marganell** ye un conceyu de Cataluña, perteneciente a la provincia de Barcelona, na comarca del Bages. Según datos de 2011 la so población ye de 311 habitantes. Inclúi los nucleos de Cal Jenet, Raval del Cisó, Pla de Roldos, El Casot, La Calsina.

## Historia
Apaez citáu sol nome de *Marganello* en documentos de 867. Formó parte del castiellu del Marro, del que nun queden restos, a partir del 901.

## Símbolos
### Escudu
L'escudu de **Marganell** definir pol siguiente blasón: *Escudu losanjado: d'[[azur]], una arpa d'[[oru (heráldica)|oru]] acompañada de 3 cantos rodaos malordenados d'[[argén]]. Por timbre, una [[corona mural]] de [[pueblu]].*

Foi aprobáu'l 5 de xunetu de 1996. L'arpa simboliza a Santa Cecília de Montserrat, abadía que foi'l centru tradicional del conceyu; ello ye qu'este yera l'antiguu nome oficial de Marganell. Los cantos rodaos o quixarros, aluden al martiriu de San Esteban (Sant Esteve), patrón del pueblu.

## Cultura
L'edificiu más destacable dientro del términu municipal ye'l monesteriu de Santa Cecília de Montserrat del que destaca la so capiya románica. El monesteriu tuvo activu hasta que se construyó'l nuevu cenobiu de San Benitu de Montserrat en 1952 nel que mora una comunidá de monxes benedictines. La ilesia parroquial ta dedicada a San Esteban y apaez en documentos de 1143. El templu orixinal quedó destruyíu en 1936. L'edificiu actual ye de 1945.

Marganell cunta con diverses ermites romániques ente les que destaquen la de San Jaime del sieglu XII y la de San Cristóbal, del sieglu XIII ampliada nel sieglu XVII.

La fiesta mayor tien llugar nel mes de setiembre. Otra fiesta tradicional ye la *festa del panellet* que se celebra nel mes de mayu. Mientres esi día, que tien el so orixe nel sieglu XVII, bendícense paninos y realícense diversos actos populares.

## Economía
La principal actividá económica del conceyu ye l'agricultura, destacando'l cultivu de ceberes. El pueblu ye conocíu pola ellaboración de mató, quesu fresco típicu catalán, que se realiza con lleche de vaca cuayada. Ellaboráu artesanalmente nel conceyu , que diariamente ye unviáu a Barcelona y tamién vendíu nel pequeñu mercáu de Montserrat (allugáu nel Mirador de los apóstoles dientro de la cortil de l'Abadía) onde tamién s'ufierten productos que provienen de los sos güertos y les sos granxes. 

## Bibliografía
* Tomàs Bonell, Jordi; *Descobrir Catalunya, poble a poble*, Prensa Catalana, Barcelona, 1994
*  (en catalán)

## Referencies

## Enllaces esternos
{{enllaces llocalidá}
Els Hostalets de Pierola

**Els Hostalets de Pierola** ye un conceyu de la comarca catalana d'Anoia, na provincia de Barcelona, Cataluña. Inclúi los nucleos de *Els Hostalets de Pierola*, *els Boscos de Can Martí*, *Can Fontimarc*, *Can Fosalba*, *Can Gras*, *Can Marcet*, *Can Rovira de l'Cercu*, *Pierola* y *Serra Alta*. Tien una población de  habitantes (INE ).

## Historia
El castiellu de Pierola, del que nun queda nenguna muerte, apaez citáu en documentos de 963. Perteneció al vizcondáu de Barcelona dende'l sieglu X hasta'l sieglu XIII. En 1286 foi donáu por Alfonsu II d'Aragón a Asbert de Mediona. En 1698 Pau Ignasi de Dalmases mercó la baronía de Pierola. Más palantre quedó en manes de la familia Fontcoberta quien lo caltuvo hasta'l fin de los señoríos na primer metá del XIX, y que los sos descendientes Olano siguen caltener güei día.

## Cultura
La ilesia de la llocalidá ta dedicada a San Pedro y foi construyida en 1852 nel llugar nel que s'atopaba una antigua capiya románica. La ilesia de Pierola, tamién dedicada a San Pedro, ye d'orixe románicu y apaez citada en documentos de 1060. Cerca de la llende col términu municipal de Collbató atópase una ermita, tamién románica, dedicada a Sant Cristóbal de Canyelles yá descrita en 1033.

Hostalets de Pierola celebra la so fiesta mayor nel mes de xunetu. En setiembre tien llugar la fiesta de la vendimia.

## Economía
La principal actividá económica ye l'agricultura de secanu, especialmente la dedicada al cultivu de ceberes y viñes. Tamién cunta con pequeñes industries.

Anguaño, de resultes de la política desenvuelta pol anterior alcalde Sr. Pedro Barbáu (PSC-PM), esti conceyu dispón d'unu de los centros d'almacenamientu y depósitu de basures y otros productos más importante de too Cataluña, siendo esta actividá, la de mayor fonte d'ingresos d'esti conceyu.

## Referencies

## Bibliografía
* Tomàs Bonell, Jordi; *Descobrir Catalunya, poble a poble*, Prensa Catalana, Barcelona, 1994
* Artículu na Enciclopedia Catalana  (en catalán)

## Enllaces esternos

* Datos estadísticos
* Información xeneral (en catalán) 
* Web alternativa
* Patrimoniu monumental de Hostalets de Pierola
Martorelles

**Martorelles** ye un conceyu, asitiáu na comunidá autónoma de Cataluña, na provincia de Barcelona, na contorna del Vallès Oriental.

## Orixe del nome
El primer documentu escritu que fai referencia a la esistencia del pueblu data del añu 1015. Trátase de l'acta de consagración de la ilesia de Martorelles. Esisten diverses teoríes sobre l'orixe del nome. 
# Una d'elles rellaciona la denominación de Martorelles cola bayura de fuines pol llugar. D'equí vien el paralelismu del lexema del conceyu col nome de los animales, marto/foína. Na actualidá, esta teoría podría ser considerada como parte de les creencies populares. 
# Otra hipótesis d'aspeutu más científicu y más recién ye la que venceya'l topónimu cola palabre «Martyretula», qu'en llatín vulgar quier dicir «campusantos pequeños». Créese que los campusantos a los cualos fai referencia esti nome seríen les necrópolis ibériques y el dolmen megalíticu qu'hai na zona.
# La teoría más aceptada pa esplicar el raigañu del nome de Martorelles ye la que fala d'un arbustu llamáu mitre (en catalán *murtra*), bien común a tola rexón. Amás, nel escudo municipal apaez un ramu d'esta especie típicamente mediterránea como símbolu central, fechu que refuerza esta esplicación.

## Evolución demográfica
* **Evolución demográfica de Martorelles ente [[1996]] y [[2006]]**

## Referencies

## Enllaces esternos

* Páxina web del Conceyu
* Blogue del AMPA CEIP les Pruneres 
* Información de la Xeneralidá de Cataluña (en catalán)
* Información del Institutu d'Estadística de Cataluña (en catalán)
* Mapa de Martorelles
* Escudu de Martorelles
Les Masies de Roda

**Les Masies de Roda** (*Masías de Roda* en castellanu) ye un conceyu de Cataluña, perteneciente a la provincia de Barcelona, na contorna d'Osona. El so términu municipal arrodia al de Roda de Ter. Ta formáu por masías y cuatro barrios esvalixaos: les Cases Noves, l-Esquerda, Fontanelles y el Vicenç. La capital del conceyu ye'l caserío de la Casa Consistorial. 

## Historia
El conceyu formó'l 15 de xunetu de 1805, cuando Les Masies de Roda y Roda de Ter dixebrar pa formar los actuales conceyos. Hasta esi momentu, formaben conxuntamente el conceyu de San Pedro de Roda.

En 1978 realizáronse los trabayos de redaición del Estatutu catalán aprobáu en 1979, nel Parador de Turismu de Sau.

## Demografía

## Llugares d'interés
* Pobláu ibéricu de La Esquerda, con importantes afayos de dómina iberorromana y medieval.
* Monesteriu de Sant Pere de Casserres, d'estilu románicu.
* Parador Nacional de Turismu de Vic, xunto al banzáu de Sau.
*  Monolitu en conmemoración al Estatutu d'Autonomía de Cataluña de 1979 redactáu en 1978 nel Parador Nacional de Turismu de Vic de les Masies de Roda.
* , construyida aproximao en 1231.
* , fechaes en 1067.
* , senderu que va de Roda de Ter a Manlleu per antiguos caminos.
* , de construcción medieval.
* , reformáu totalmente en 1786.
* , importante inscripción alcontrada en 1973.
* , una de les cases de campu más grande y antigües de Osona, llar del militar Bac de Roda.
*  utilizáu pa la producción de bloques de xelu nel sieglu XVIII.

## Fiestes
* El 15 de xunetu conmemora la creación del conceyu.
* Primer fin de selmana de mayu, fiesta del barriu de Cáseslos Noves
* Segundu domingu de mayu, aplec de Sant Salvador
* Últimu fin de selmana de mayu, fiesta del barriu de Fontanelles.
* Última selmana de setiembre y primer d'ochobre, fiesta mayor.

## Personaxes pernomaos
* Luis Gonzaga Jordá (1869-1951) músicu y empresariu.
* Francesc Macià i Ambert, conocíu como Bac de Roda, (1658-1713) militar.

## Referencies

## Bibliografía
* 

* 

* Raquel Castellà i Perarnau (2007), Les Masies de Roda, tot un món per descobrir. Conceyu de Les Masies de Roda, Diputació de Barcelona. Depósitu Llegal: B-35046-2007.

## Enllaces esternos

* Páxina web del Conceyu
* Información de la Xeneralidá de Cataluña
* Información del Institutu d'Estadística de Cataluña
Les Masies de Voltregà

**Les Masies de Voltregà** ye un conceyu de Cataluña. Preteneciente a la provincia de Barcelona, na comarca d'Osona. Arrodia dafechu al de San Hipólito de Voltregá del que se dixebró a finales del s. XVIII. Ta formáu por masías esperdigaes y dellos nucleos de población ente los que destaquen La Gleva, Viñolas de Oris, San Miguel de Ordeix y el Barriu Despujol. La capital municipal ye Can Bondia.

## Alministración

## Llugares d'interés
* Santuariu de la Virxe de la Gleva, d'estilu barrocu.
* Ilesia de San Esteban en Viñolas de Oris, d'estilu románicu.
* Ilesia de Sant Miquel d'Ordeig, d'estilu románicu.
* Ilesia de San Martín Xic, d'estilu románicu.
* Ruines del castiellu de Voltregá.
* El Muséu del Cobre Fundació La Farga.

## Referencies

## Bibliografía
* 

## Enllaces esternos

* Páxina web del Conceyu
* Información de la Xeneralidá de Cataluña
* Información del Institutu d'Estadística de Cataluña
*
Mediona

**Mediona** ye un conceyu de Cataluña, perteneciente a la provincia de Barcelona, na comarca del Alto Penedés, llenda cola contorna del Anoia. Ye unu de los conceyos más estensos de la contorna. Según datos de 2009 la so población yera de 2.360 habitantes. La cabecera municipal correspuende a la llocalidá de Sant Joan de Mediona. Inclúi los nucleos de Can Paixano, Can Verdaguer, Can Xombo, Cases Noves de can Pardo, Monterrei Parc i Can Xamaio, la Quadra d'Agulladolç, Sant Elies, Sant Pere Sacarrera y la urbanización Font del Bosc.

## Historia
El castiellu de Mediona, perteneciente a la familia del mesmu nome, formaba parte del condáu de Barcelona. Apaez citáu yá nun documentu de 1011. La familia de los Mediona tuvo la posesión del castiellu hasta mediaos del sieglu XIII cuando pasó a manes de la familia Barberà. En 1616, Guillem de Barberà vendió'l castiellu y les tierres a Joan Ferrer, un comerciante de Sant Pere de Riudebitlles. En 1632 pasó a formar parte del ducáu de Cardona.

## Cultura
El castiellu de Mediona ta consideráu como bien d'interés cultural pola Xeneralidá de Cataluña. Asitiáu sobre'l visu d'un monte, n'orixe taba formáu por diversos recintos. Caltiénse una torre de base cuadrada del sieglu XV de tres pisos d'altor. L'interior ta comunicáu por una escalera de cascoxu Tamién son visibles los cimientos d'una torre de base redonda.

La ilesia del castiellu, que la so construcción empecipiar nel sieglu XII ye de nave única. La cubierta ye de bóveda apuntada y ta presidida por un ábside poligonal. La cubierta del ábside añader nel sieglu XIV y ye de bóveda de nervadura. Tien tamién una capiya d'estilu neoclásicu que foi añadida nel sieglu XVIII. La ilesia foi profanada en 1936 y restaurada por completu en 1940.

La parroquia de Sant Joan de Mediona ta dedicada a Sant Joan de Conilles. Trátase d'un edificiu de base románica, documentáu yá en 1299. L'edificiu sufrió diversos cambeos anque pueden trate entá muertes de la etapa románica. Nel so interior atopen unos capiteles románicos. Otru edificiu románicu ye la ilesia de San Pedro Sacarrera, citada en documentos de 1030. Ye tamién de nave única cubierta con teyáu. Tien un ábside en semicírculu decoráu con arqueríes y bandes d'estilu lombardu.

Sant Joan de Mediona celebra la so fiesta mayor nel mes de xunetu, concretamente l'últimu fin de selmana. El restu de llocalidá facer nel mes d'agostu sacante Cáseslos Noves que lo fai nel mes de mayu.

## Economía
La principal actividá económica ye l'agricultura, destacando'l cultivu de ceberes. La ganadería ye de poca importancia. 

Dispón d'un par de fábriques que dan vida al pueblu, una testil y otra de manipulación de papel.

Nel conceyu hai diverses urbanizaciones y dispón de la so propia emisora de radio local.

## Bibliografía
* Tomàs Bonell, Jordi; *Descobrir Catalunya, poble a poble*, Prensa Catalana, Barcelona, 1994
*  (en catalán)

## Referencies

## Enllaces esternos

* Páxina web del Conceyu de Mediona 
* Información de la Xeneralidá de Cataluña (en catalán)
* Datos estadísticos del Institutu d'Estadística de Cataluña (en catalán)
* Datos del conseyu comarcal
* Información xeneral
Monistrol de Calders

**Monistrol de Calders** ye un conceyu de Cataluña, perteneciente a la provincia de Barcelona, na comarca del Moianès. Asitiar ente'l Pla de Bages, la Sierra de San Llorienzo del Monte y el pandu del Moianès.

Ocupa un territoriu montascosu, con abondosos regatos y sierres. La vexetación predominante ta formada por pinares, encinares y carbes. Nel términu municipal, pueden atopase numberoses fontes, más de trenta, qu'esquiten en diversos llugares. La confluencia de rir Golarda o de Marfà con rir de San Juan, que primeramente recibió rir de l'Om, al norte del pueblu, forma'l ríu Calders.

Los efeutos de la erosión col pasu de los años creó un paisaxe único, colos denominaos "codros" (evolución llocal de la pallabra catalana "còdol") que son grandes piedres qu'adquirieron formes singulares y curioses. Son de destacar el Codro Barret, el Codro Bolet, el Codro Bressol o'l Codro Llampat, ente otros.

Dientro del términu municipal atópase tamién el dolmen del Pla de Trullars, restauráu a principios del añu 2005. Dende esti llugar ye posible esfrutar d'unes vistes espectaculares.

Tamién se pudo atopar restos d'arquiteutura románica, sepultures ibériques, numberoses cases con llindes fechaes a finales del sieglu XVII y empiezos del XIX, dos antigües fábriques d'aguardiente, y más de 600 barraques de viña.

Namás entrar nel pueblu atopamos cola ilesia de Sant Feliu, destaca'l so campanariu barrocu y la parte esterior del ábside románicu. La planta actual ye del sieglu XVIII.

## Símbolos
### Escudu
L'escudu de Monistrol de Calders definir pol siguiente blasón: *Escudu embaldosado: d'[[oru (heráldica)|oru]], un monte de [[sinople]] moviente de la punta asomáu d'un sol saliente de [[gules]] y cargáu d'una faxa ondonada d'[[argén]]. Por timbre una [[corona mural]] de pueblu.*
Foi aprobáu'l 19 de setiembre de 1996. La faxa ondonada representa rir de Calders, y el monte ye una señal parlante alusivu a una parte del nome del pueblu. Monistrol perteneció a Calders hasta 1934, añu en que llogró l'autonomía municipal, y el sol simboliza «*l'alba na llibertá del conceyu*».

### Bandera
La bandera de Monistrol de Calders ye una bandera apaisada de proporciones 2 d'altu por 3 de llargu. La metá cimera mariella y la metá inferior colorada y verde con una franxa ondulada de tres crestes blanca d'una grosez 1/12 del altor del pañu, ente les partes colorada y verde.

Foi aprobada'l 27 d'ochobre de 1998.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Información de la Xeneralidá de Cataluña (en catalán)
* Guía de Monistrol de Calders
Muntanyola

**Muntanyola** ye un conceyu de la comarca d'Osona, estremera cola contorna del Moianès. Inclúi'l nucleu de Munter y delles urbanizaciones.

## Economía
Agricultura de secanu y esplotación forestal. Apocayá construyéronse delles urbanizaciones.

## Historia
El llugar y la ilesia de Munter apaecen documentaos dende 929 col nome *villa de Montari*. La ilesia de Sant Quirze de Muntanyola ta documentada per primer vegada en 938.

## Demografía

## Llugares d'interés
* Ilesia de Sant Quirze de Muntanyola, con retablos barrocos.
* Ilesia de San Esteban de Munter, d'orixe románicu, tresformada nel s. XVII.

## Referencies

## Bibliografía

## Enllaces esternos
* Páxina oficial del Conceyu
* Información de la Xeneralidá de Cataluña
* Información del Institutu d'Estadística de Cataluña
Montesquiu

**Montesquiu** ye un conceyu de Cataluña. Preteneciente a la provincia de Barcelona, na comarca d'Osona dientro de la subcomarca del Bisaura, xunto al ríu Ter y estremeru cola contorna del Ripollès. Crear en 1934 por segregación del de Sant Quirze de Besora.

## Comunicaciones
Ta travesáu pela autovía C-17.

## Historia
El castiellu de Montesquiu ta documentáu dende 1258. A finales del sieglu XIX foi adquiríu pola familia Juncadella y el postreru propietariu de la familia vencer a la Diputación de Barcelona. El nucleu de población surdió a mediaos del sieglu XVII xunto al camín real de Barcelona a Puigcerdà. A finales del sieglu XIX instaláronse delles industries. En 1934 Montesquiu segregóse del conceyu de Sant Quirze de Besora al qu'hasta entós pertenecía.

## Llugares d'interés
* Castiellu de Montesquiu, propiedá de la Diputación de Barcelona.
* Parque del castiellu de Montesquiu.

## Personaxes célebres
* Carles M. Espinalt (1920-1993), psicólogu.
* Abel Folk (1959-), actor de doblaxe, cine, teatru y televisión, amás de ser la voz de Loquendo en catalán y español.
* José Balmes (1927-), pintor aniciáu en Chile, Premiu Nacional d'Artes Plástiques de Chile en 1999

## Intereses
* Más del 90% del términu municipal ye propiedá de la Diputación de Barcelona.

## Bibliografía

## Referencies

## Enllaces esternos

*Páxina web del Conceyu
*Información de la Xeneralidá de Cataluña
*Información del Institutu d'Estadística de Cataluña
Montmaneu

**Montmaneu** ye un conceyu de Cataluña, perteneciente a la provincia de Barcelona, na comarca del Anoia. Según datos de 2009 la so población yera de 192 habitantes. El términu municipal ta formáu por Montmaneu y pol raval de la Panadella. Inclúi tamién l'antiguu prioratu de San Jorge de Riquer.

## Historia
Apaez citáu yá en documentos del sieglu XI sol nome de *Monte Maneui*. Foi cedíu al monesteriu de Santes Creus en 1242, cesión que foi confirmada por Guillem de Cervera en 1252. Pasó a depender de la corona en 1325. Hasta 1716 perteneció a la veguería de Cervera pasando depués a formar parte del correximientu de la mesma ciudá.

Maneu foi unu de los llinaxes catalanes de los sieglos X y XI.

Mientres les guerres carlistes, nel área de la Panadella, produciéronse diversos enfrentamientos. En 1837 fueron fusilaos 276 soldaos per orde del xeneral Benet Tristany.

## Cultura
La ilesia parroquial ta dedicada a Santa María y ye d'estilu góticu. Construyida nel sieglu XIV, tien planta de cruz llatina con capiyes llaterales. Queden dellos restos del prioratu de San Jorge de Riquer que sumió nel sieglu XV. Pertenecía a la orde militar de San Jorge de Alfama.

Del antiguu castiellu caltiénse entá una torre de base cilíndrica. La torre, citada en documentos de 1176, ta considerada como bien cultural d'interés nacional.

Montmaneu celebra la so fiesta mayor en setiembre. El martes d'antroxu celébrase la fiesta conocida como *la caldera* mientres la que se preparar una escudella popular, ellaborada gracies a les aportaciones de los vecinos. La sopa ye bendicida y partida dempués ente los asistentes.

## Economía
La principal actividá económica ye l'agricultura, predominando'l cultivu de ceberes.

El la Panadella esisten diverses instalaciones dedicaes al turismu yá que s'atopa asitiáu nun encruz de carreteres. L'actividá menguó desque se construyó la variente de l'A-2, tramu inauguráu en 2004.

## Bibliografía
* Tomàs Bonell, Jordi; *Descobrir Catalunya, poble a poble*, Prensa Catalana, Barcelona, 1994
*  (en catalán)

## Referencies

## Enllaces esternos
* Información de la Xeneralidá de Cataluña (en catalán)
* Datos estadísticos (en catalán)
* Datos del conseyu comarcal d'Anoia
Montmajor

**Montmajor** ye un conceyu de la contorna del Berguedà, na provincia de Barcelona, comunidá autónoma de Cataluña. A mediaos del sieglu XIX denominábase **Montmajor y Queral**; nesa dómina incorporó los antiguos conceyos de Aguiar, Correa, Lluells y Suerba.

## Llocalidaes del conceyu
* Correà
* Gargallà
* **Montmajor**
* Pujol de Planès, el
* Sant Feliu de Lluelles
* Suerba

El conceyu estender polos enclaves de Catllarí, Comesposades y Valielles (que ye un enclave na provincia de Lleida).

## Historia
El castiellu de Montmajor apaez citáu en documentos de 1170. Formó parte del vizcondáu de Berga, pasando más tarde al de Cardona. Formó parte de les posesiones del monesteriu de Santa María de Valldaura hasta qu'en 1309 quedó en manes de la corona.

## Cultura
La ilesia parroquial de Montmajor ye de construcción moderna (1918) y ta dedicada a San Saturnino. Caltiénense restos del antiguu templu, documentáu en 1050, y que formaba parte del castiellu, del qu'entá queda de pies una parte de la torre.

Nel Pujol de Planès atópase la ilesia de Sant Esteve. Construyida nel sieglu XI, ye d'estilu románicu. del edificiu orixinal caltiénse entá'l ábside central y dos absidiolos que tán decoraos con bandes d'estilu lombardu. Nel sieglu XVII la ilesia amplióse, añader la sacristía y dos capielles llaterales. La ilesia de Santa María de les Canals en Catllarí ye tamién románica. De nave única, tien un ábside semicircular. La bóveda atópase derruida. La ilesia ta documentada yá nel sieglu XIII.

Montmajor celebra la so fiesta mayor nel mes de setiembre. En xineru tien llugar la fiesta de San Antonio Abá.

## Economía
La principal actividá económica ye l'agricultura de secanu. El cultivu principal ye la cebada, siguida pol trigu. Destaca tamién la ganadería, especialmente de ganáu porcín y bovín.

## Referencies
*Tomàs Bonell, Jordi; *Descobrir Catalunya, poble a poble*, Prensa Catalana, Barcelona, 1994
* (en catalán)

## Enllaces esternos
*Páxina web del Conceyu
*Información de la Generalitat de Catalunya
*Datos estadísticos
Navarcles

**Navarcles** ye un conceyu de Cataluña, perteneciente a la provincia de Barcelona, na comarca del Bages. Atopar a unos 60 km de Barcelona, nel corazón de Cataluña.

## Xeografía
El términu municipal ye bien amenorgáu, de tan solo 5,52 km² (siendo'l conceyu más pequeñu de la contorna del Bages) y atópase na ribera izquierda del ríu Llobregat, nel puntu nel que recibe les agües del ríu Calders y de la de Navarcles, afluente del anterior. Abonden les fontes, como la llamada de la Mina, de la Cura, de Solervicenç, del Sobreeixidor, de Santa Margarida, la Font Vella, del Llac, del Lleó y la Font Nova, ente otres.

## Llugares d'interés
El Parque del Llagu ye un banzáu artificial construyíu en 1996, puntu de xunta y d'aficionaos a la pesca, según actividaes deportives d'aventura tales como kayak, rápel, esguilada o tirolina ente otres.

## Ficción
Nesti conceyu, nel sieglu XIV, desenvuélvese parte de la novela d'Ildefonso Falcones *[[La catedral del mar]]*.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Páxina web del Conceyu de Navarclés
Navàs

**Navàs** ye un conceyu perteneciente a la provincia de Barcelona. El conceyu pertenez a la comarca del Bages, a la llende cola contorna del Berguedà. Hasta mediaos del sieglu XX denominábase Castelladral.

## Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 80,76&nbsp;km², cuenta según el padrón municipal pa  del INE con  habitantes y una densidá de &nbsp;hab./km².

Nel Censu de 1842 denominábase Castelladral, Orriol y Valdepera.

Ente 1842 y 1857, crez el términu del conceyu porque incorpora a El Mojal, San Salvador de Torruellas y Sant Cugat del Racó.

Ente 1857 y 1950 denominábase Castelladral.

### Población por nucleu
Desglose de población según el Padrón Continuu por Unidá Poblacional del INE.

## Alministración

### Evolución de la delda viva
El conceutu de delda viva contempla solo les deldes con caxes y bancos relatives a creitos financieros, valores de renta fixa y préstamos o creitos tresferíos a terceros, escluyéndose, poro, la delda comercial.

La delda viva municipal per habitante en 2014 xubía a 100,79 €.

## Economía
Ye una población con una importante industria testil, anque en claru retrocesu. Tamién ye d'importancia'l comerciu internu. 

## Referencies

## Enllaces esternos
La Nou de Berguedà

**La Nou de Berguedà** ye un conceyu de la comarca del Berguedà, na provincia de Barcelona, asitiáu a la izquierda del ríu Llobregat y cerca del banzáu de La Baells. 

## Economía
Los principales cultivos agrícoles son les pataques y el trigu. Hai tamién delles granxes de ganáu bovín.

## Historia
En documentos de 948 apaez citáu'l topónimu *Noce*. En 1003 parte de les sos tierres fueron cedíes al monesteriu de Ripoll.

## Llugares d'interés

La ilesia de San Martín de La Nou foi consagrada en 1195 por Bernard, obispu de Urgell. Ye d'estilu románicu, de nave única con cubierta de bóveda apuntada. Dispón d'un ábside central y dos más nos llaterales. La puerta d'entrada tien trés arcos de mediu puntu que tán cubiertos con una arquivolta. Tamién se caltienen dalgunos de los herrajes de fierro orixinales. Tien un campanariu adosáu de base cuadrada, añadíu nel sieglu XVII. Na rectoría caltiénense trés lipsanoteques que s'atoparon nel altar mayor.

La ilesia de San Saturnino de Malanyeu tamién ye d'estilu románicu. Ye de nave única rematada con un ábside en semicírculu. L'ábside, que foi sobrealzado, ta decoráu con un frisu d'arqueríes ciegues con pequeñes doveles sofitaes en ménsules.

Cerca del pueblu atopa'l santuariu de Lourdes de La Nou construyíu en 1880. Ye un edificiu d'estilu neoclásicu con una nave central y capiyes llaterales.

El visu del Sobrepuny que con 1659 metros remata la vista sobre'l pueblu.

## Fiestes
La Nou celebra la so fiesta mayor nel mes de payares, festividá de San Martín. Nel mes d'agostu celebra la fiesta mayor de branu. Dende l'añu 2002 celebrar na llocalidá les xornaes *l'Àsia al Berguedà* pensaes pa dar a conocer el trabayu de les ONG nel continente asiáticu.

## Referencies

## Bibliografía

*Tomàs Bonell, Jordi; *Descobrir Catalunya, poble a poble*, Prensa Catalana, Barcelona, 1994

## Enllaces esternos

*páxina privada d'un habitante de La Nou 
*Páxina web del Conceyu
*Información de la Xeneralidá de Cataluña
*Información del Institutu d'Estadística de Cataluña
Òdena

**Òdena** ye un conceyu de Cataluña, pertenez a la provincia de Barcelona, y tópase asitiáu na comarca d'Anoia. Según datos de 2009 la so población yera de 3.334 habitantes.

## Historia
En documentos de 957 cítase esti castiellu perteneciente a la familia Òdena. En 1463 Igualada consiguió que se dictara una orde pa derruir el castiellu yá que mientres la guerra contra Xuan II asitiárase en favor del rei castellanu. Más palantre, el términu municipal quedó en manes de la familia Cardona quien caltuvo la posesión hasta'l fin de los señoríos.

Mientres la Guerra de la Independencia española produciéronse diverses batalles. Destaquen les asocedíes en 1809 y 1811.

## Cultura

Nes contornes de la población atopa la ilesia románica de Sant Bernabé del sieglu XII. Ye de nave única, de planta rectangular, y ábside. tien anexu un campanariu. Tamién ye d'orixe románicu la ilesia de Sant Miquel, del sieglu XI. Ye de nave única con ábsise semicircular decoráu con leseñas y arcos d'estilu lombardu. Foi restaurada en 1976.

Del antiguu castiellu tan solo caltiénse una torre poligonal según parte d'un muriu. La ilesia parroquial ye de nueva construcción (1942).

Na zona del pla de la Torre, cerca del nucleu de l'Espelt, atópense los restos d'una antigua villa romana, afayaos en 1948. Nes ruines ye posible estremar les distintes dependencies destinaes a la vida cotidiana (*vilicus*) y les destinaes a l'actividá agrícola (*pars rustica*). Topáronse restos de mosaicos y cerámica que dexen datar la villa nel sieglu I&nbsp;e.&nbsp;C.

Òdena celebra la so fiesta mayor n'abril coincidiendo cola festividá de Sant Pedro Mártir y en xunu coincidiendo con Sant Pedro Apóstol. La feria celebrar en xineru coincidiendo cola festividá de San Sebastián.

## Economía
La principal actividá económica ye l'agricultura de secanu. Destaquen los cultivos de ceberes, olivares y viñes. Esisten delles granxes avícoles.

Esplótense canteres de yelsu y hai fábriques del sector de l'alimentación y testil.

## Referencies

## Bibliografía
* Tomàs Bonell, Jordi; *Descobrir Catalunya, poble a poble*, Prensa Catalana, Barcelona, 1994
* Mestre Casanova, Josep-Vicenç; "Hestoria del castiellu d'Òdena. De los oríxenes al sieglu XII" 1987

## Enllaces esternos
* Páxina web oficial del Conceyu d'Òdena
* Información de la Xeneralidá de Cataluña
* Información del Institutu d'Estadística de Cataluña
* Información de la Diputación de Barcelona
* Información del Conseyu Comarcal
* Patrimoniu históricu-artísticu
Olivella

**Olivella** ye un conceyu de la provincia de Barcelona, Cataluña. Asitiáu na contorna del Garraf. 

## Historia

Conceyu en plenu Parque Natural del Garraf. Cuenta con numberoses masías y rutes turístiques d'enforma interés, como la Plana Novella...
Les Urbanizaciones de Olivella son: Mas Mestre, Can Milà, Mas Milà, les Llombes y Can Surià.

## Personaxes célebres

Olivella ye un pueblu bien pequeñu, cuenta con tan solo 3569 habitantes; la gran mayoría de la población ta nes urbanizaciones colindantes.

## Bibliografía

## Referencies

## Enllaces esternos

*Páxina oficial del Conceyu
*Información de la Xeneralidá de Cataluña
*Información del Institutu d'Estadística de Cataluña
*Patrimoniu históricu-artísticu de Olivella
*Información y Guía practica de Olivella
Olost

**Olost ** ye un conceyu de la provincia de Barcelona, na comarca d'Osona, na subcomarca del Lluçanés. Inclúi tamién la población de Santa Creu de Jutglar.

## Historia
La parroquia de Santa María de Olost tópase documentada dende 908 y la de Santa Creu de Jotglar dende 984.
Dende 1966 hasta 1991 Mosén Ramon Vila i Pujol foi Rector de la ilesia de Santa María de Olost.

## Llugares d'interés
* Ilesia de Santa Maria, d'estilu barrocu, con dos campanares.
* Ilesia de Santa Creu de Jotglar, del s. XVIII.
* Castillo de Olost, d'estilu góticu, guarda una importante coleición de pintures, ente les que destaquen les de Josep Maria Sert.
* Espai Perot Rocaguinarda, Espaciu dedicáu a la figura del más famosu de los bandoleros del Lluçanès. Asitiáu na planta baxa del centru cívicu de Olost, contién diversos paneles esplicativos y dos audiovisuales.

## Bibliografía
* 

## Referencies

## Enllaces esternos
* Páxina oficial del Conceyu
* Información de la Xeneralidá de Cataluña
* Información del Institutu d'Estadística de Cataluña
* Estación meteorolóxica de Olost
Olvan

**Olvan** ye un conceyu de la contorna catalana del Berguedà, xunto al ríu Llobregat. 

## Historia
Apaez citáu nun documentu de 905. Trátase de l'acta de consagración de la ilesia parroquial, realizáu pol obispu de Urgell Nantigís. Perteneció a la baronía de la Portella y dempués de 1369 pasó a formar parte de los dominios de la familia Pinós.

## Cultura
Dientro del términu municipal atópase l'antiguu monesteriu femenín de Santa María de Valldaura, fundáu en 1231 y del qu'entá se caltién l'antigua ilesia monacal.

La ilesia de la Assumpció de la Mare de Déu, parroquia d'Olvan, apenes caltién restos de la estructura orixinal románica yá que foi restaurada en diverses ocasiones.
 
Olván celebra la so fiesta mayor el 20 de xineru, festividá de San Sebastián.

## Economía
La principal actividá económica ye l'agricultura, destacando'l cultivu de ceberes y pataques. Hai tamién delles granxes de ganáu porcín.

Gran parte de la población trabayó na fábrica de la colonia Cal Rosal hasta qu'en 1991 la fábrica cerró. Esi mesmu añu cerraron otros dos industries dedicaes a les hilaturas.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Datos estadísticos

## Referencies
* Tomàs Bonell, Jordi; *Descobrir Catalunya, poble a poble*, Prensa Catalana, Barcelona, 1994
Orís

**Orís ** ye un conceyu de la comarca d'Osona, al norte d'ésta y estremeru cola del Ripollès. La capital del conceyu ye Can Branques. Amás de pola capital municipal ta integráu poles entidaes de: la Colònia Imbern, la Mambla d'Orís, Parròquia de Sant Genís d'Orís y Saderra.
El Castiellu de Orís, anguaño en ruines, foi centru del señoríu, depués baronía (1396) y más tarde del Marquesáu de Orís, a partir del llinaxe Orís
## Demografía
A 1 de xineru de 2010 la población del conceyu xubía a 296 habitantes, 150 homes y 146 muyeres.

## Patrimoniu
* Castiellu de Orís, del añu 914. Ta declaráu bien d'interés cultural.

## Alministración

 IO - Independents d'Orís

## Eleiciones municipales
* Resultáu de les eleiciones municipales del añu 2011.

## Ver tamién
* Bienes d'interés cultural de la provincia de Barcelona

## Referencies

## Enllaces esternos
* Páxina web del Conceyu
* Información de la Xeneralidá de Cataluña
* Información del Institutu d'Estadística de Cataluña
Oristà

**Oristà** ye un conceyu de Cataluña, perteneciente a la provincia de Barcelona, na comarca d'Osona, na subcomarca del Lluçanès y estremeru coles contornes del Bages y del Moianès. Ta formáu por trés nucleos de población: Oristà, La Torre d'Oristà y el Raval de Sant Feliu. Ye'l conceyu de mayor estensión de la contorna.

## Demografía

## Historia
Nel términu efectuáronse afayos arqueolóxicos de dómina neolítica, ibérica y romana.
Nel añu 908 apaez mentáu per primer vegada'l castiellu d'Oristá, que sumió escontra'l s. XII. En 923 mentar por primer vegada la ilesia de San Andrés.

## Símbolos
L'escudu d'Oristà defínese pol siguiente blasón:
:«*Escudu losanjado: d'[[azur]], un sautor (o cruz de San Andrés) plena d'[[argén]] y un castiellu de [[gules]] zarráu d'oru sobremontado d'una [[flor de lís]] d'[[argén]] resaltando sobre'l tou. Por [[timbre (heráldica)|timbre]] una [[corona mural]] de pueblu.*»
Foi aprobáu'l 1 de xunu de 1983.

## Llugares d'interés

* "Muséu de Ceramica de los Países Catalanes". 
* Ilesia de San Andrés, con cripta románica.
* Ilesia de San Nazari.
* Ilesia de San Salvador de Serrallops.
* Ilesia de Santa Maria, na Torre d'Oristà.
* Castillo de Tornamira.

## Personaxes célebres
* Perot Rocaguinarda, bandoleru.

## Bibliografía

## Referencies

## Enllaces esternos
* Páxina web del Conceyu
* Información de la Generalitat de Catalunya
* Información del Institut d'Estadística de Catalunya
Orpí

**Orpí** ye un conceyu de Cataluña, perteneciente a la provincia de Barcelona, na comarca del Anoia. Según datos de 2009 la so población yera de 187 habitantes. Inclúi los nucleos de Can Bou, Les Ecodines, Orpí y Santa Càndia.

## Historia
Apaez citáu per primer vegada en documentos de 978 sol nome de *Auripino*. Del castiellu tiénense noticies a partir de 987. Perteneció a los dominios del vizcondáu de Cardona. En 1677 tanto'l castiellu como'l términu municipal fueron mercaos pola familia Serrals, quien pagó un total de 9.500 llibres catalanes. Los Serral caltuvieron el dominiu de les tierres hasta'l fin de los señoríos.

## Cultura
Del castiellu de Orpí caltiénse una torre de base poligonal del sieglu XII según unu de los arcos d'entrada. Ta amiesta a un edificiu que se construyó en dómines posteriores. La ilesia de Sant Miquel d'Orpí foi l'antigua capiya del castiellu. Citada en 1099, caltién el ábside románicu, decoráu con arqueríes d'estilu lombardu. La cubierta ye de bóveda de cañón con arcos torales.

La ilesia de Santa Càndia ye un edificiu d'estilu góticu construyíu nel sieglu XIV. Foi restaurada en diverses ocasiones, la postrera na década de 1980.

Orpí celebra la so fiesta mayor el 29 de setiembre, festividá de San Miguel. Nel mes d'abril tien llugar un *aplec* na ilesia de Santa Càndia. Nél tien llugar cada añu un campeonatu de Bitlles Catalanes que perdura dende va munchos años.

## Economía
La principal actividá económica ye l'agricultura de secanu, destacando los ceberes y almendrales. Esisten tamién delles granxes, especialmente de ganáu porcín.

## Bibliografía
*Tomàs Bonell, Jordi; *Descobrir Catalunya, poble a poble*, Prensa Catalana, Barcelona, 1994

## Referencies

## Enllaces esternos

*Páxina web oficial del conceyu
*Información de la Xeneralidá de Cataluña (en catalán)
*Información del Institutu d'Estadística de Cataluña (en catalán)
*Información de la Diputación de Barcelona (en catalán)
Òrrius

**Òrrius** ye un conceyu de Cataluña, pertenez a la provincia de Barcelona, y tópase na comarca del Maresme. Según datos de 2009 la so población yera de 640 habitantes. Llenda con La Roca del Vallès y Argentona al norte, Cabrils al suroeste y con Vilasar de Dalt al sureste.

## Historia
Apaez citáu per primer vegada como *vila de Orreos* en documentos de 974. Esti topónimu, que procede del llatín horrea, significa *tenaes*. Formó parte de los territorios de los señores del castiellu de Burriac hasta qu'en 1357 el rei Pedru IV d'Aragón concedió la xurisdicción del llugar a los señores de la Roca del Vallès.

## Cultura

El pueblu ta entamáu alredor de la ilesia de San Andrés. Trátase d'un edificiu del sieglu XVI d'estilu góticu tardíu. Ye de nave única con planta de cruz llatina y tien capiyes adosaes que fueron añadíes con posterioridá. Caltiénse una pequeña ermita románica na zona del bautisteriu. El campanariu de la ilesia ye de construcción posterior y data de 1826. En 1981 atopáronse dientro de la ilesia una ayalga de monedes de la dómina de Berenguer Ramón II.

Dientro del términu municipal atópase la ilesia de Sant Bartomeu de Cabanyes, documentada en 1191. Ye un edificiu románicu de nave única con un ábside semicircular. La cubierta ye de bóveda de cañón y tien un campanariu d'espadaña. 

Orrius celebra la so fiesta mayor el 30 de payares, festividá de San Andrés. Mientres esta fiesta parten los *peixos*, un pastelito en forma de pexe típicu de la población. Tamién ye conocida la *Festa de la Plantada del Maig*, el segundu sábadu de mayu, na que se llanta un árbol bien alto tresportáu pola xente del pueblu hasta la plaza de la llocalidá.

## Economía
Tradicionalmente, la principal actividá económica foi l'agricultura, especialmente los cultivos de secanu. Sicasí, la proximidá de la población con Mataró provocó que dende la década de 1970 el pueblu convertir en llugar de residencia d'habitantes d'esta ciudá. Por ello, la mayoría de los residentes trabaya fora del términu municipal.

Hai poca actividá industrial. Una pequeña cantera de granitu sigue esplotándose.

## Referencies

* Tomàs Bonell, Jordi; *Descobrir Catalunya, poble a poble*, Prensa Catalana, Barcelona, 1994

## Enllaces esternos
Pacs del Penedès

**Pacs del Penedès** ye un conceyu de Cataluña, perteneciente a la provincia de Barcelona, na comarca del Alto Penedés. Según datos de 2009 la so población yera de 869 habitantes.

## Historia
Apaez citáu en documentos de 990 como perteneciente al términu d'Olèrdola. En 1013 pertenecía a Gombau de Bessora. El castiellu de Pacs apaez citáu en 1066. En 1359 el señor del castiellu yera Ramon de Barberá, anque parte del territoriu pertenecía al monesteriu de Santes Creus.

Pacs del Penedès celebra la so fiesta mayor nel mes d'agostu.
La población distribuyir en distintos barrios: La Agricola, Rectoria, Pla de Cavalls, El Salinar y Serrar.

## Cultura
La ilesia parroquial ta dedicada a San Ginés y foi construyida nel sieglu XVII. ye un edificiu de naz única cubierta con bóveda de crucería. La portalada ta decorada con columnes y con diverses figures. Tien anexu un campanariu de base cuadrada.

## Economía
La principal actividá económica ye l'agricultura, destacando'l cultivu de la viña. Esisten diverses empreses dedicaes a la producción de vinu y cava.

## Referencies

## Bibliografía
*Tomàs Bonell, Jordi; *Descobrir Catalunya, poble a poble*, Prensa Catalana, Barcelona, 1994

## Enllaces esternos

*Datos estadísticos
*Información xeneral
La Palma de Cervelló

**La Palma de Cervelló** ye un conceyu de Cataluña, perteneciente a la provincia de Barcelona, na contorna del Baix Llobregat, forma parte del área metropolitana de Barcelona. El conceyu, con una estensión de 5,41 km², tien un total de 3.057 habitantes, INE 2009. La densidá de población ye de 565 habitantes per quilómetru cuadráu.

El 1857 integrar en Cervelló, constituyó un conceyu ente 1937 y 1939, mientres la Guerra Civil, volviendo formar parte de Cervelló tres la so finalización. Independizar por segunda vegada'l día 21 de xunetu de 1998.

## Símbolos
L'escudu de la Palma de Cervelló definir pol siguiente blasón:
:«*Escudu losanjado: d'[[oru (heráldica)|oru]], una palma de [[sinople]] en palu. Por [[timbre (heráldica)|timbre]], una *corona mural* de pueblu.*»

Foi aprobáu'l 19 de xineru de 2001 y publicáu nel DOGC el 6 de febreru de 2001 col númberu 3321. Armes parlantes relatives al nome del pueblu; cola corona mural (republicana); l'esmalte d'oru recuerda l'escudu de Cervelló, conceyu del cual formó parte hasta 1998.

Foi famosu por tener el primer y únicu alcalde invidente d'España, Josep María Llop Rigol, Convergència i Unió hasta 2007.

## Patrimoniu
**Ermita de Sant Joan del Pla:** ye una ermita románica construyida al sieglu XI. Ta allugada la izquierda del regueru de Rafamans. Ta documentada en 1313, cuando yera dedicada a San Xuan y a San Félix. Foi construyida poles monxes benedictines de Sant Pere de les Puelles. La redolada de la ermita taba en manes d'esta congregación dende l'añu 975 por causa de la donación de la condesa Riquilda. L'añu 1347 na capiya de Sant Joan de l'Erm había un altar dedicáu a la Virxe. A partir del sieglu XVI la capiya apaez mentada con frecuencia nes visites pastorales. Ta formada por una nave y un ábside de planta semicircular. La nave ta cubierta con una bóveda de cañón reforzada por un arcu toral. L'ábside ta decoráu por un frisu d'arcos ciegos arrexuntaos de cuatro en cuatro ente lesenas. La construcción ye de sillares pequeños. Caltiénse una ventana de mediu puntu y doble derrame. Cerca del ábside, al muro norte, hai una absidiola practicada na grosez del muriu de factura posterior al edificiu. Los elementos de la capiya son carauterísticos de l'arquiteutura del sieglu XI. Puede vese na ornamentación lombarda y la puerta orixinal que taba formada por un arcu de mediu puntu con dovelas llixeramente irregulares.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Web oficial del Conceyu 
* Información de la ''Xeneralidá de Cataluña'' (en catalán)
* Información del ''Institutu d'Estadística de Cataluña'' (en catalán)
* Patrimoniu históricu-artísticu de la Palma de Cervelló
* Guía urbana de La Palma de Cervelló
El Papiol

**El Papiol** ye una villa y conceyu de la contorna del Baix Llobregat, que s'estiende ente les últimes estribaciones de la sierra de Collserola, el ríu Llobregat y la riera de Rubí. 

El pueblu formó sobre un cuetu de 160 metros d'altor alredor del castiellu, que s'atopa documentáu dende'l 1115.
Les fiestes más populares del pueblu son la Fiesta de la Cereza, la Fiesta Mayor de branu, y la Selmana Cultural.

## Símbolos
L'escudu del Papiol definir pol siguiente blasón:

:«*Escudu losanjado: d'[[oru (heráldica)|oru]], una cruz de Santolaya en forma de sautor plenu de [[sinople]]. Por [[timbre (heráldica)|timbre]] una corona de [[barón]].*»

La cruz de San Andrés ye l'atributu del patronu de la llocalidá. Los colores oro y sinople provienen de les armes de la baronía del Papiol, concedida en 2014 a Berenguer de Cortilles. Foi aprobáu nel DOGC el 22 d'avientu de 1992.

## Alministración

### Eleiciones municipales 2007
*J-AM (Junts pel Papiol - Acord Municipal amb Esquerra Republicana): 41,57%
*CiU: 30,90%
*PSC-PM: 15,05%
*ICV-EUIA-EPM: 4,75%
*PP: 4,54%

### Eleiciones municipales 2003
*Junts pel Papiol: 52,99%
*PSC: 20,88%
*CiU: 13,36%
*ERC: 7,96%
*PP: 3,95%

El gobiernu municipal taba formáu por Junts y por ERC.

## Llugares d'interés

* El castiellu del Papiol
*Ilesia parroquial de Santolaya del Papiol
* La Casa de Pedra
*Les Escletxes (llugar d'esguilada)
* La Salut (ermita)

## Referencies

## Enllaces esternos

*Web oficial del Conceyu
*Información de la Xeneralidá de Cataluña (en catalán)
*Información del Institutu d'Estadística de Cataluña (en catalán)
*Patrimoniu históricu-artísticu del Papiol
*Mapa del Papiol en Google Maps
*Periódicu PapiolDigital  (mayormente en catalán)
Perafita

**Perafita** ye un conceyu de la comarca d'Osona, na subcomarca del Lluçanès, en Cataluña, España.

## Historia
La primer mención documental ye del añu 909. En 1396 foi creada la subveguería del Lluçanès una de que les sos capitales yera Perafita (la otra yera San Felíu Saserra); la condición de centru alministrativu favoreció pa la población una notable crecedera col establecimientu de texedores y otros oficios artesanales según la llegada d'inmigrantes franceses. En 1714 foi amburada poles tropes felipistas mientres la Guerra de Socesión, en vengación pola participación de Jaume Puig, de Perafita, a favor del pretendiente austracista.

## Demografía

## Comunicaciones
La carretera BP-4653 coneutar con Prats de Lluçanès pel oeste; la BP-4654 con Sant Quirze de Besora pel este y la BV4601 con Sant Bartomeu del Grau pel sur.

## Economía
Agricultura de secanu, ganadería ya industria testil.

## Llugares d'interés
* Ilesia de Sant Pere, d'estilu barrocu.
* Capiya de Santa Margarida de Vilaltella, d'orixe románicu, restaurada.
* Castell o Castellnou, edificiu d'estilu románticu construyíu a principios del s. XX nel llugar d'una antigua masía.

## Intereses
* Son famoses en tola contorna les coques de Perafita.

## Bibliografía

## Referencies

## Enllaces esternos