Felipe III de Borgoña

**Felipe III, Duque de Borgoña**, llamáu “*Felipe'l Bonu*” (; Dijon,  - Bruxes, ), foi llamáu tamién Gran Duque d'Occidente, pola amplitú de los territorios so la influencia del Ducáu, lo qu'incluyía los Países Baxos.

## Biografía
Yera fíu de Xuan I Ensin Mieu y Margarita de Baviera-Straubing, y bisnietu del rei Xuan II de Francia, de la dinastía Valois. Heredó'l títulu ducal tres l'asesinatu del so padre a manes de secuaces del delfín Carlos. Esti fechu motivó que Felipe tomara partíu definitivu por Enrique V d'Inglaterra y fuera unu de los artífices del Tratáu de Troyes, pol cual el Delfín quedaba desheredáu, Enrique casóse con una fía de Carlos VI (hermana por tanto del Delfín) y la corona de Francia pasaría al soberanu inglés.

En 1409 casóse con Micaela de Valois (fía de Carlos VI de Francia), cola que nun tuvo descendencia. Micaela finó en 1422. En 1424 casóse con Bona de Artois (tamién bisnieta de Xuan II de Francia), cola que tampoco tuvo descendencia. Bona de Artois morrió en 1425. En 1430 casóse con Sabela de Portugal (fía del rei Xuan I de Portugal) cola que tuvo trés fíos:

* **Antonio** (¿? - ¿?);

* **José** (¿? - ¿?);

* **[[Carlos el Temerariu|Carlos]]**, llamáu ***el Temerariu*** (1433-1477), quien sería'l so socesor.

Tamién tuvo dellos fíos illexítimos: **Antonio** (nacíu l'añu 1421 y fináu nel añu 1504), **Cornelius**, **María** y **Ana**.

Felipe'l Bonu foi un gran defensor de la cultura y impulsor de la prosperidá nel Ducáu de Borgoña. En 1429 fundó la Orde del Toisón d'Oru.

En 1435, cuando'l cayente inglés yera más que bultable pol Tratáu d'Arras, Felipe reconciliar con Carlos VII, polo que combatió a los sos antiguos aliaos.

Carlos VII foi-y xeneralmente contrariu, sobremanera cuando'l delfín Luis (futuru Lluis XI) abellugar na corte de Felipe, de 1456 a 1461, por remontase contra'l so padre. "El mio primu'l de Borgoña nun sabe lo que fai, -dixo Carlos VII- ta alimentando al foín que se va comer a les sos pites".

Felipe taba esmolecíu pola política nos sos propios territorios y escasamente taba direutamente envolubráu na Guerra de los Cien Años, a pesar de que xugó un papel nuna serie de periodos, como la campaña contra Compiègne, mientres la cual les sos tropes prindaron a Xuana d'Arcu en 1430.

El Ducáu nun tenía nenguna capital fixa y movía la Corte por dellos palacios asitiaos nes principales ciudaes, como Bruxeles, Bruxes o Lille. Realizaba fiestes y otres celebraciones y los homes que pertenecíen al so Orde davezu participaben n'eventos per tol territoriu como torneos de caballería. En 1454 mientres una fiesta llamada Fiesta del Faisán, entamó entamar una cruzada contra los otomanos, pero'l plan nunca se llevó a cabu. Ente 1444 y 1446 gastó'l 2% de la riqueza ingresada pol Ducáu n'adquirir ropajes de seda y teles d'oru a un únicu mercader, Giovanni di Arrigo Arnolfini. La so Corte taba considerada una de les más arrogantes d'Europa y taba aceptada como de bon gustu y a la moda, lo qu'ayudó a la economía del Ducáu, una y bones los productos de luxu del Ducáu de Borgoña, xeneralmente del feudu d'Holanda, considerábense bien elegantes y taben bien solicitaos poles élites d'Europa.

## Referencies