Artículu I de la Constitución de los Estaos Xuníos

El **Artículu I** de la Constitución de los Estaos Xuníos, que la so fecha d'aprobación data de 1788, declara l'establecimientu del poder llexislativu del Gobiernu Federal de los Estaos Xuníos, representáu pol Congresu, qu'inclúi una Cámara de los Representantes y un Senáu. El mesmu artículu establez el métodu d'eleición y los requisitos de los miembros de cada cámara. Amás, espón el procedimientu llexislativu y numbera les atribuciones concedíes al poder llexislativu. A lo último, establez llendes a los poderes federales y a cada Estáu miembru.

Los trés primeros artículos de la Constitución traten, respeutivamente, cada unu de los trés poderes del Gobiernu federal. El llexislativu vien establecíu nel primer artículu, l'executivu nel segundu y el xudicial nel terceru. 

L'Artículu&nbsp;I ye'l más estensu de los siete artículos que conformen el testu constitucional orixinal. A diferencia del restu del articuláu, les **[[:Categoría:Enmiendes a la Constitución d'Estaos Xuníos|enmiendes]]** al Artículu&nbsp;I tán acutaes de forma esplícita pola Constitución. Por casu, nenguna enmienda anterior a 1808 podía afectar a la primera o a la cuarta cláusula de la seición novena. La primer cláusula torgaba que'l Congresu prohibiera'l comerciu d'esclavos hasta 1808; la cuarta torgaba cualquier tipu d'impuestu direutu que nun fuera partíu ente los distintos Estaos, d'alcuerdu a la so población. Amás, la Constitución esclúi la posibilidá que'l Congresu quite a un Estáu de cuntar con una representación equitativa nel Senáu, ensin el consentimientu de dichu Estáu. 

__TOC__

## Primer Seición: El Congresu

Esta cláusula, conocida como la "cláusula de invistidura", garantiza tola autoridá del llexislativu al **[[Congresu de los Estaos Xuníos|Congresu]]**. Munchos otros países funcionen por aciu referenda popular, pero esta seición autoriza tan solo al Congresu y non al pueblu pa ellaborar los distintos estatutos. Nos Artículos 2 y 3 atópense tamién cláusules de invistidura, pero con respectu al poder executivu y xudicial. La Constitución establez d'esta miente el principiu de separación de poderes, pol que nengún d'ellos puede exercer competencies pertenecientes a otru (por casu, l'executivu nun ta autorizáu a dictar lleis). 

El principiu de que'l Congresu nun puede delegar l'autoridá del llexislativu nos otros poderes del Gobiernu (específicamente, l'Executivu) conozse como la doctrina de la non delegación. La Corte Suprema (conocida tamién como Tribunal Supremu) estableció que'l Congresu nun tien llibertá pa delegar poderes reguladores a los distintos organismos gubernamentales, yá que tien por condición un "principiu intelixible".

## Segunda Seición: La Cámara de Representantes

La ***Seición Segunda*** establez la Cámara de Representantes. 

Esta Cámara ye de cutiu denominada como la "cámara baxa" del Congresu, a semeyanza de la terminoloxía emplegada al referise a les dos Cámares del Parllamentu británicu, la Cámara de los Lores (la "alta") y la Cámara de los Comunes (la "baxa"). Sicasí, los poderes de la Cámara de Representantes son equivalentes a lo que se denomina Senáu na mayoría d'otros países, como por casu asocede nel Senáu d'España. 

La Cámara de Representantes namái tien el poder d'aniciar proyeuto de llei, ente que'l Senáu tien competencies sobre l'aprobación de trataos internacionales y nomamientos fechos per parte del presidente de los Estaos Xuníos.

### Segunda Seición, Cláusula Primera: Periodu y eleutores

La Segunda Seición contempla les eleiciones a la Cámara de los Representantes per parte del pueblu cada dos años. Cada vez que se produza una vacante, el Gobernador del estáu correspondiente tien d'empecipiar el procedimientu pa realizar una nueva eleición especial. 

La Constitución nun inclúi requisitos pa los votantes; indícase qu'aquellos con capacidá pa votar nes eleiciones a la mayor cámara de cada Estáu pueden tamién votar nes eleiciones al Congresu. Les enmiendes a la Constitución, sicasí, llindaron la capacidá de los estaos d'afitar restricciones. La Decimoquinta, la Decimonovena y la Vigésimocuarta Enmienda torguen que la raza, el sexu o'l pagu d'un impuestu constituyan requisitos pa votar, tantu nes eleiciones de cada estáu como nes federales. Amás, la Vigésimosexta Enmienda establez que los estaos nun pueden afitar requisitos d'edá percima de los dieciocho años.

### Segunda Seición, Cláusula Segunda: Requisitos

El testu constitucional afita que pa poder ser representante tienen de tenese siquier venticinco años y ser residente del estáu nel cual preséntese pa ser escoyíu, amás de ser ciudadanu de los Estaos Xuníos mientres los siete años previos. Nun s'esixe nenguna condición de que'l representante more nel distritu del que dependa; na práctica, esto suel ser asina, anque hubo delles esceiciones.

### Segunda Seición, Cláusula Tercera: Prorrateo

El númberu de representantes pa cada Estáu depende del númberu de la so población, pero cada Estáu tien derechu a tener a lo menos un Representante. 

El cómputu de la población de cada Estáu orixinalmente incluyía a toles "persones llibres", a trés quintes partes de "otres persones" (esclavos) y escluyíase a los nativos americanos que nun pagaren impuestos. Ante esti tratamientu que se daba a los esclavos, intentáronse llindar les normes de los Estaos no relativo a la propiedá que s'exercía sobre ellos, amenorgando la so participación na Cámara de Representantes. Esto conozse como "El Compromisu de los Trés Quintos".

La Decimocuarta Enmienda camudó esta midida esaniciando la cláusula de los trés quintos, siendo abolida la esclavitú tres la Guerra de Secesión. Na actualidá nun hai pueblos de nativos americanos que nun paguen impuestos, asina que toes aquelles persones que moren nun Estáu, sían votantes o non, entren dientro del cómputu de la población. 

La Constitución establez que se realice un Censu de población cada diez años pa determinar la población de los Estaos. El testu constitucional dicta que s'acutar un númberu d'escaños de forma temporal hasta que'l censu pueda ser lleváu a cabu. 

Según la Segunda Seición, la cantidá d'impuestos direutos que pueden ser recoyíos en cada Estáu taba amestada direutamente a la so proporción de representantes. Basándose nesti requisitu, el Impuestu sobre la Renta consideróse inconstitucional en 1895, yá que nun yera partíu ente los Estaos. Dende la Corte Suprema, refugóse proceder al contrariu. Pa dexar la recaldación del Impuestu sobre la Renta, el Congresu propunxo, siendo ratificada polos estaos, la Decimosesta Enmienda, que esaniciaba la necesidá de qu'esti impuestu fuera partíu ente los Estaos.

### Segunda Seición, Cláusula Cuarta: Vacantes

Esta cláusula establez que cuando se dexaren puestos vacantes na Cámara de Representantes, nun ye esta cámara la que tien qu'ocupase d'ello, sinón que tien de ser el Senáu'l que s'encargue de que se vuelvan a ocupar estos escaños. Los requisitos y procedimientos orixinales de cada Estáu pa participar en dicha eleición son válidos, lo que significa que cada Estáu va tener un métodu particular pa escoyer a los sustitutos de los representantes que dexen puestos vacantes.

### Segunda Seición, Cláusula Quinta: Presidente, otros funcionarios y acusación formulada contra un [[altu cargu]] (''impeachment'')

La Seición Segunda establez que la Cámara de Representantes escueye al so presidente y al restu del funcionariado. Anque la Constitución nun la esixe, tolos presidentes fueron antes miembros de la Cámara de Representantes. 

Finalmente, esta seición concede a la Cámara de Representantes el poder realizar el procesu de *[[impeachment]]*, o tamién denomináu *acusación formulada contra un [[altu cargu]]* (anque s'utiliza'l términu anglosaxón na doctrina xurídica). Esti procedimientu, por tanto, llévase a cabu nesta cámara. 
El procedimientu de *impeachment* foi modeláu d'alcuerdu al métodu de la Cámara de los Comunes del Reinu Xuníu.

Tan solo en dos causes a lo llargo de la historia d'esti país llevóse a cabu esti procedimientu contra un presidente de los Estaos Xuníos; ésti foi'l casu de Bill Clinton (1998-1999) y Andrew Johnson (1868), siendo los dos absueltos. Richard Nixon atayó'l procesu al dimitir del so cargu en 1974 tres l'aprobación de la so *impeachment*.

## Tercer Seición: El Senáu

La ***Seición Tercer*** establez el Senáu.

Como s'indicó antes, al Senáu denominar de cutiu "cámara alta" del Congresu, anque dambes cámares, el Senáu y la Cámara de Representantes, son práuticamente iguales tocantes a les competencies que-yos da la Constitución. Sicasí, al haber menos senadores que representantes, y al ser más llonxevu'l cargu de senador, de normal éstos suelen tener más influyencia. Magar que prodúzase'l fechu de que los miembros del Senáu impónganse —sobremanera na historia más primixenia de la cámara– y supóngase que'l so cámara ye cimeru, la verdá ye que nun tien nengún fundamentu esplícitu basáu na Constitución. 

Por casu, dempués d'axuntase en 1789, el Senáu intentó, anque de forma insatisfactoria, establecer un mecanismu pa la comunicación ente les dos cámares llexislatives, lo qu'indicaría una supuesta superioridá del Senáu. Ésti aspiraba a unviar los sos mensaxes a la otra cámara al traviés d'un pixín secretariu, pretendiendo que la otra cámara comunicara los sos mensaxes por aciu dos representantes, que tendríen que "rindir homenaxe" (faciendo una reverencia) al entrar y al salir de la Sala del Senáu. Naturalmente, la Cámara de Representantes nun aceptó esta propuesta. 

### Tercer Seición, Cláusula Primera: Composición y eleición

Esta seición axusta que cada Estáu tien derechu a dos senadores escoyíos por un periodu de seis años. 

Les Asamblees llexislatives de cada Estáu nun principiu escoyíen a los miembros del Senáu; éstes podíen autorizar al Gobernador pa llevar a cabo nombramiento temporales con tal de cubrir los puestos vacantes si presentárase'l casu, mientres se tuviera en periodu de vacaciones. 
La Decimoséptima Enmienda, sicasí, contempla la eleición direuta de senadores polos votantes de cada Estáu. Esto foi consideráu un pasu escontra una sociedá más democrática, pero quebró l'equilibriu políticu de poder, al quitar a los Estaos d'una representación direuta frente al Gobierno Federal. 
Gracies a esta enmienda, los Estaos pueden autorizar a los sos Gobernadores pa llevar a cabo nombramiento de senadores y asina cubrir puestos vacantes, pero namái hasta qu'unes eleiciones especiales escueyan a un sustitutu de forma permanente.

### Tercer Seición, Cláusula Segunda: Clases de senadores y vacantes

Con esta cláusula asegúrase que nunca haya un periodu pol que'l Senáu non pueda axuntase, dexándose l'alteración gradual del Senáu, siguiendo les llinies polítiques que determine la Cámara de Representantes. 

Según lo establecío orixinariamente, los senadores son escoyíos pola Asamblea llexislativa del Estáu que representen nel Senáu. Si un senador morriera, o fuera espulsáu, l'Asamblea llexislativa del Estáu nomaría a un sustitutu pa sirvir mientres el restu del periodu. Si l'Asamblea llexislativa nun tuviera aconceyada, el gobernador podría nomar a un sustitutu pa cubrir l'escañu vacante hasta que dicha Asamblea pudiera escoyer un sustitutu de forma permanente.

Sicasí, tou esto foi modificáu poles cláusules segunda y tercera de la Decimoséptima Enmienda:

 

Estos cambeos llevaron a camudar el procedimientu de la eleición popular de senadores, estendiéndo-ylo a les Asamblees llexislatives de los Estaos, tanto si les vacantes son ocupaes gracies a les eleiciones como si non. De cutiu, cuando un senador muerre exerciendo'l so cargu y ta casáu, el cónyuge del difuntu ye nomáu pa ocupar el so puestu mientres el restu del periodu. Esto asitia al cónyuge per delantre nel orde a ocupar el cargu pa consiguir l'escañu nes próximes eleiciones al Senáu, en cualesquier eleiciones primaries o xuntes del partíu.

### Tercer Seición, Cláusula Tercera: Requisitos

Lo espuesto nesta cláusula significa que los senadores nun precisen ser d'Estaos Xuníos de nacimientu, anque na mayor parte de los casos sí lu son. El presidente y el vicepresidente del país necesariamente riquen selo. Sicasí, un senador tien de tener siquier trenta años d'edá, ser ciudadanu de los Estaos Xuníos mientres siquier los nueve años previos a les eleiciones, y tien amás que morar nel Estáu al cual preséntese como candidatu.

### Tercer Seición, Cláusula Cuarta: El vicepresidente

Equí establezse que'l **[[vicepresidente de los Estaos Xuníos]]** ye un funcionariu que sirve como presidente del Senáu. El vicepresidente nun tien votu sacante si'l Senáu atópase totalmente empatáu.

### Tercer Seición, Cláusula Quinta: Presidente ''pro tempore'' y otros funcionarios del Senáu

El Senáu tien la posibilidá d'escoyer a un presidente ''pro tempore'' en casu d'ausencia del vicepresidente. Ye'l segundu cargu más importante del Senáu, dempués del vicepresidente, que ye presidente *[[ex officio]]*, según el cargu más altu como senador. El presidente *pro tempore* ye, por convención, un senador, anque nel testu constitucional nun s'atopa esti requisitu.

Dientro de la espresión de "funcionarios", incluyir a los presidentes, a miembros de menor grau de los comités, al líder de la mayoría, al líder de la minoría (líder de la oposición), al líder del grupu minoritariu, al voceru de la mayoría y al voceru de la minoría.

### Tercer Seición, Cláusula Sesta: Procesos d'acusación formulada contra un altu cargu (''impeachment'')

Nesta cláusula concrétase lo que s'avanzara na Cláusula Quinta de la Segunda Seición, y ye que se-y garantiza al Senáu'l poder dar en realizar *[[impeachment]]s* (o acusaciones formulaes contra un altu cargu) al igual que la Cámara de los Lores en Reinu Xuníu. Los senadores tienen de faer xuramentu, a diferencia de los lores. 

El presidente de la Corte Suprema va presidir l'actu cuando se xulgue al presidente de los Estaos Xuníos, yá que el vicepresidente tendría un conflictu d'intereses. Ríquese una mayoría absoluta de dos tercios pa declaralo culpable.

### Tercer Seición, Cláusula Séptima: Sentencies tres les acusaciones formulaes contra altos cargos (''impeachment'')

Si un funcionariu del executivu ye declaráu culpable tres el procedimientu de *impeachment*, él o ella ye darréu destituyíu del so cargu, pero'l Senáu puede decidir nun destituyir a un funcionariu xudicial. 

El Senáu decidió, ante'l procesu de *impeachment* contra'l senador William Blount, que los miembros del Congresu pueden nun ser procesaos por *impeachment*. Sicasí, el Senáu desautorizó al acusáu p'aportar a cualesquier otru puestu del funcionariado nel futuru. 

Nun s'aplica nengún otru castigu, pero'l partíu que fuera acusáu queda suxetu al procesu y castigu correspondiente per parte del Poder Xudicial.

## Cuarta Seición: Eleiciones y xuntes

La ***Seición Cuarta*** axusta'l nomamientu de los miembros del Congresu, según les sos xuntes:
 

Ente que los Estaos pueden regular los "los llugares, dómines y manera" de celebrar les eleiciones al Congresu, ésti puede ellaborar o modificar les normes que les regulen, sacante aquelles referentes a la eleición de senadores (yá que orixinariamente escoyer les Asamblees llexislatives de cada Estáu). 

El Congresu ta autorizáu a establecer una sola fecha, uniforme, pa les eleiciones al mesmu. El Congresu señaló'l primer martes de cada payares, aprofiándose'l fechu de que fuera posterior al día 1 de dichu mes. Esta fraseoloxía foi adoptada pa imposibilitar que'l 1 de payares, día de la fiesta católica de Tolos Santos, coincidiera cola fecha de les eleiciones. 

Amás, la Seición Cuarta establez que'l Congresu tien d'axuntase a lo menos una vegada al añu. La xunta sería los primer llunes d'avientu, nun siendo que se dixera lo contrario por llei. Les eleiciones seríen celebraes en payares, y los representantes y los senadores xuraríen el so cargu en marzu. El periodu ente estos meses, poro, nun s'ocuparía pol nuevu Congresu escoyíu; ello ye que denominóse-y el Congresu del "coríu coxu". Anque la Constitución concede al Congresu autoridá p'axuntase en díes distintos ensin la necesidá de pasar por una enmienda, sicasí fueron establecíos unos periodos por aciu la Ventena Enmienda. Esta mesma enmienda tamién estableció que se riquir la presencia de los representantes y senadores apocayá escoyíos p'axuntase y tomar los sos cargos el 3 de xineru del añu que sigue a les eleiciones (de nuevu, el Congresu puede camudar la fecha d'axuntase por llei).

## Quinta Seición: Procedimientu
Cada Cámara puede xulgar les eleiciones y requisitos de los sos propios miembros. Por quórum, abrir un rexistru de votaciones y llevar a cabu la suspensión; estos casos tamién tán contemplaos na ***Seición Quinta***:

**Requisitos de los miembros**: N'ocasiones, almitióse a individuos ensin cualificar nel Congresu. Por casu, el Senáu almitió una vegada a un miembru de 28 años, John Henry Eaton, en 1818 (anque realmente l'almisión foi frutu d'un descuidu, pos la fecha de nacencia de Eaton resultaba confusa). En 1934, Rush Holt, de 29 años, foi escoyíu pa formar parte del Senáu; ésti aceptó esperar mientres un tiempu de seis meses, hasta'l so trentenu cumpleaños, pa llevar a cabu'l xuramentu. El Senáu estableció nesi casu que'l requisitu de la edá aplicar nel momentu de producise'l xuramentu, non na fecha de la eleición. 

**Quórum**: La Seición Quinta espón qu'una mayoría de cada cámara constituya quórum pa tratar los asuntos que correspuenda; un númberu menor puede suspender la cámara o obligar a asistir a miembros ausentes.

Na práctica, el requisitu del quórum dar por sentáu. Esto ye asina nun siendo que una llamada del quórum, pidida primeramente por unu de los miembros, probar d'otra manera. Sicasí, esto nun suel asoceder, anque s'utiliza la llamada del quórum como táctica pa producir retrasos. 

**Regles**: Cada cámara determina les sos propies regles, y castiga a cualesquier de los sos miembros. Una mayoría de dos tercios ye necesaria pa espulsar a un miembru. Cada cámara tien de curiar y publicar un Diariu de sesiones Diariu, anque a cualesquier parte del Diariu puede aplicáse-y la condición de reservada. Les decisiones de la Cámara —non lo que s'alderique nes sesiones– rexistrar nel Diariu; si un quintu de los presentes (si asumir qu'hai quórum) solicitar, los votos de los miembros nuna entruga particular deben tamién ser incorporaos a dichu Diariu. 

**Suspensión**: Nenguna de les dos cámares puede ser suspendida, ensin el consentimientu de la otra, mientres un tiempu de más de tres díes. De cutiu, una cámara lleva a cabo sesiones *pro forma* cada trés díes; tales sesiones llevar a cabu a cencielles pa satisfaer el requisitu constitucional, y non pa xestionar los asuntos correspondientes. Amás, nenguna de les dos cámares puede axuntase n'otru llugar que nun seya los designáu por dambes (el Capitoliu, en Washington DC), ensin el consentimientu de la otra cámara.

## Sesta Seición: Compensación, privilexos, restricción de la participación civil

Los senadores y los representantes afiten la so propia remuneración. Cola Ventena Séptima Enmienda, afitóse que nengún cambéu nel so remuneración toma efeutu hasta dempués de les siguientes eleiciones al Congresu. 

Los miembros de dambes cámares tienen ciertos privilexos, basaos nos que gocien los miembros del Parllamentu Británicu (vease Fueru parllamentariu). Los miembros, tantu los que vaigan pertenecer como los que pertenecieren a cualesquier cámara, tán exentos de detención, a esceición del *[[Traición|delito de traición]]*, del *[[delitu|delitu de crime]]* o del *[[Delito#Delito contra l'orde públicu|delitu de perturbación del orde públicu]]*. Los sos discursos non pueden criticase, aldericar o cuestionar en cualquier llugar que nun seya los Congresu; tampoco puede demandase a un senador o a un representante por llevantos qu'asocedan mientres l'alderique nel Congresu. 

Los senadores y los representantes nun pueden dimitir del so cargu pa ocupar otros puestos políticos que porten mayores sueldos; tienen d'esperar hasta la conclusión del periodu pal cual fueron escoyíos. Si'l Congresu aumenta'l sueldu d'un funcionariu en particular, puede amenorgar más palantre dichu sueldu pa dexar qu'un individuu dimita del so puestu nel Congresu y tome esa posición, yá que como s'indicó, el sueldu nun puede ser seya que non mayor. 

Los efeutos d'esta cláusula fueron aldericaos en 1937, cuando'l senador Hugo Black foi nomáu miembru de la Corte Suprema, lo que traxo qu'abandonara parte del so periodu como senador. Antes del so nuevu nomamientu, el Congresu aumentara la pensión disponible a los maxistraos que se retiraren a la edá de setenta años. Poro, comentóse'l fechu de que la soldada del funcionariado fuera aumentáu mientres el periodu senatorial de Black, y que polo tanto Black nun podría tomar el puestu de maxistráu de la Corte. La respuesta, sicasí, foi que Black, al tener 51 años, nun recibiría la pensión amontada hasta a lo menos diecinueve años más tarde, y poro, dempués de qu'hubiera expirado el so periodu nel Senáu. 

El 20 de mayu de 2006, como parte d'una investigación que se taba desenvolviendo en redol a un casu de sobornu, el despachu del congresista William J. Jefferson foi rexistráu pola Oficina Federal d'Investigación, el FBI, principal brazu d'investigación del Departamentu de Xusticia, lo que foi consideráu como *la primer incursión del FBI nun despachu del Congresu*, lo que causó gran esmolición yá que podría *afitar un precedente peligrosu que podría utilizase poles alministraciones futures p'amedranar o p'acosar a unu de los supuestamente equilibraos poderes del gobiernu*.

## Séptima Seición: Proyeutos de llei

La ***Seición Séptima*** establez el métodu pa ellaborar los decretos del Congresu:

Un proyeutu de llei puede aniciase en cualesquier de les dos cámares del Congresu, salvo los proyeutos de llei de llogru d'ingresos, que conforme a la Constitución pueden aniciase solamente na Cámara de Representantes. La Cámara reclamó que de la mesma forma ésta pueda por sigo sola aniciar proyeutos de llei de asignación, pero'l Senáu oponer a esta demanda. Siempres que'l Senáu unvie un proyeutu de llei de asignación a la Cámara, ésta a cencielles devolver al Senáu, resolviéndose asina la entruga na praxis. Cualesquier cámara puede enmendar cualquier proyeutu de llei, incluyendo aquellos d'ingresos y d'apropiación. 

Primero que un proyeutu de llei pase a tener rangu de llei, ten de ser presentáu al presidente de los Estaos Xuníos, que tien un plazu de diez díes hábiles (escluyéndose del cómputu los domingos) p'actuar sobre ella. Si'l presidente robla'l proyeutu de llei, convertir en llei. Si lo desaprueba, ésti devuélvese a la cámara na cual anicióse, xunto coles sos oxeciones. Esti procedimientu conozse como vetu (de tipu devolutivo), anque esti términu nun apaez nel testu del Artículu&nbsp;I. El proyeutu de llei entós nun se convierte en llei nun siendo que dambes cámares, por una mayoría de dos tercios, esanicien el vetu. Si'l presidente nin firma nin devuelve'l proyeutu de llei dientro de la llende de diez díes, el proyeutu convertir en llei automáticamente, nun siendo que'l Congresu haber aplazáu mientres esi tiempu, evitando asina que'l presidente devuelva'l proyeutu de llei a la Cámara na cual anicióse. Nel últimu casu, el presidente, nun tomando nenguna aición sobre'l proyeutu de llei escontra'l final d'una sesión, exercita un "vetu de bolsu", que'l Congresu puede nun esaniciar. El "vetu de bolsu" consiste en que si'l Congresu da per concluyíu'l periodu de sesiones primero que expiren los diez díes en que l'executivu recibió la iniciativa, ésta, por non ser sancionada, nun adquier calter de llei. 

Qué constitúi esautamente un aplazamientu o suspensión pa los propósitos del "vetu de bolsu" ye confusu. Nel "Caso del Vetu de Bolsu" (*The Pocket Vetu Case*) de 1929, la Corte Suprema sostuvo que *la entruga determinativa en referencia a una "suspensión" nun ye si ye una suspensión final del Congresu o una suspensión provisional, tal como una suspensión de la primer sesión, pero sí ye una que "evita" que'l presidente devuelva'l proyeutu de llei a la cámara na cual anicióse dientro del tiempu dau de plazu*. Puesto que nenguna de les dos cámares del Congresu taba na sesión, el presidente nun podía devolver el proyeutu de llei a una d'elles, dexando asina l'usu del "vetu de bolsu". Nel casu *Wright contra los Estaos Xuníos* (1938), sicasí, el Tribunal estableció que les suspensiones d'una cámara nun constituyeron solamente una suspensión del Congresu riquíu pa un "vetu de bolsu". En tales casos, la secretaria o secretariu de la cámara en cuestión sería declaráu competente pa recibir el proyeutu de llei. 

En 1996, el Congresu aprobó un decretu (el *Line Item Vetu Act*) que dexaba al presidente, a la de la firma del proyeutu de llei, a rescindir ciertos gastos. El Congresu podía desaprobar la cancelación y restituyir los fondos. El presidente podía vetar la desaprobación, pero'l Congresu, por una mayoría de dos tercios en cada cámara, podía esaniciar el vetu. La Corte Suprema declaró'l decretu inconstitucional porque violaba una cláusula del casu *Clinton contra la ciudá de Nueva York*. Primero, el procedimientu delegó poderes llexislativos al presidente, violando de tal manera la doctrina de la non delegación (qu'apaecía na #Primer Seición: El Congresu Primera Seición d'este mesmu Artículu&nbsp;I). De segundes, el procedimientu violó los términos de la #Séptima Seición: Proyeutos de Llei Séptima Seición, qu'indiquen que *si aprobar* [el proyeutu de llei] *tien de roblalo, pero si non, tien de devolvelo*. Había solamente dos opciones posibles, d'alcuerdu a la cláusula, pal presidente: ésti nun ta autorizáu a enmendar el proyeutu de llei y dempués roblalo. 

Cada proyeutu de llei, orde, resolución, o votu que tenga de pasar por dambes cámares, sacante por suspensión de les sesiones, tienen de presentase al presidente primero qu'algame rangu de llei. Sicasí, pa proponer una enmienda constitucional, dos tercios de dambes Cámares pueden sometela por que seya ratificada, ensin nenguna considerancia per parte del Presidente, según lo prescrito nel Artículu Quintu. 

El procedimientu pa la ellaboración de lleis basar nel establecíu nel Parllamentu Británicu, onde'l consentimientu de la Cámara de los Comunes, de la Cámara de los Lores y del Soberanu yera riquíu orixinariamente pa la promulgación de cualquier llexislación; nun había posibilidá pola cual la denegación per parte del Soberanu pa garantizar l'aprobación regia pudiera ser superada. El poder de retener l'aprobación nun s'utilizó nel Reinu Xuníu dende 1707, pero'l poder del vetu foi utilizáu con frecuencia polos presidentes d'Estaos Xuníos. El primer presidente de los Estaos Xuníos, George Washington, utilizó'l vetu regular; James Madison foi'l primeru qu'utilizó'l vetu de bolsu. 

Dellos presidentes fixeron un usu bien frecuente del vetu, ente qu'otros nun lo utilizaron. Grover Cleveland, por casu, vetó unos cuatrocientos proyeutos de llei mientres el so primer periodu nel cargu; el Congresu esanició solamente dos d'esos vetos. Anque Franklin D. Roosevelt ye'l presidente que más vetos realizó, tando nel cargu mientres tres legislatura. Per otra parte, siete presidentes nunca utilizaron el poder del vetu. En total, hubo 1.484 vetos regulares, de los cualos esaniciáronse 106 (cerca del siete per cientu). Tamién hubo 1.066 vetos de bolsu, habiendo un total de 2.550 vetos.

## Octava Seición: Poderes del Congresu

Los poderes del Congresu son numberaos na ***Seición Octava***:

Munchos poderes del Congresu fueron llargamente interpretaos. Los más importantes, como la Seguridá Social (o Estáu de Bientar), el Comerciu Interestatal, y la Cláusula Necesario y Apropiao, utilizáronse pa otorgar poderes espansivos al Congresu. 

El Congresu puede establecer y recaldar impuestos pa "pagar les deldes y aprovir a la defensa común y bienestar xeneral de los Estaos Xuníos" dientro de llindar de los sos poderes numberaos. La Corte Suprema de los Estaos Xuníos nun definió'l "bienestar xeneral", dexando esta entruga de tipu políticu al Congresu. Nel casu *Estaos Xuníos contra Butler* de 1936, el Tribunal interpretó per primer vegada la cláusula. El conflictu centrar nun impuestu recaldáu de los procesadores de productos agrícoles tales como carne; los fondos recaldaos pol impuestu nun yeren apurríos a los fondos xenerales de Facienda, sinón que fueron destinaos de forma particular a granxeros. El Tribunal anuló l'impuestu, dictando que d'alcuerdu a la Cláusula d'impuestos y gastos, ésta rellaciónase solamente coles "*cuestiones de bienestar nacional, a diferencia del bienestar local*". El Congresu sigue faciendo un usu espansivu de la Cláusula d'impuestos y gastos; por casu, los programes de la Seguridá Social, según el Congresu, autorízase siguiendo esta cláusula. 

El Congresu ta autorizáu pa solicitar fondos del creitu de los Estaos Xuníos. En 1871, nel casu *Knox contra Lee*, el Tribunal dictó qu'esta cláusula dexaba al Congresu emitir cuentes de gastos ya iguales emitiendo moneda de cursu llegal, con tal de satisfaer les deldes. Siempres que'l Congresu solicite fondos económicos, obligar a compensar la suma según axustar nel alcuerdu orixinal. Nel casu *Perry contra los Estaos Xuníos* (1935), el Tribunal invalidó una llei qu'intentaba rescindir una cláusula pola cual los acreedores pudieren esixir el pagu en moneda d'oru. 

La cláusula *necesaria y apropiada*, al igual que la de *comerciu y la de bienestar xeneral* interpretáronse de forma tan amplia qu'al día de güei, el Gobiernu Federal d'Estaos Xuníos exerz munchos poderes que nun tán espresamente delegaos polos estaos na Constitución al Gobiernu Federal, como los diversos programes sociales del estáu del bientar d'Estaos Xuníos. Sicasí, James Madison, quien escribió gran parte de la Constitución, taba en desalcuerdu con que'l Congresu exerza poderes que nun tean espresamente daos na Constitución. Madison, cuando ocupó'l cargu de presidente de los Estaos Xuníos, exerció'l so poder de vetu contra'l proyeutu de llei d'obres públiques federales, llamándolo «inconstitucional», una y bones el Gobiernu Federal nun tien el poder pa construyir infraestructura.

### Cláusula de Comerciu

La Corte Suprema de los Estaos Xuníos raramente torgó l'usu de la Cláusula de Comerciu pa variar determinaes intenciones. La primer decisión importante relativa a la cláusula de comerciu foi nel casu *Gibbons contra Ogden*, que se decidió de forma unánime nel Tribunal en 1824. El casu implicaba tanto lleis federales como estatales; Thomas Gibbons tenía un permisu federal de circulación de vapor nel ríu Hudson, ente que l'otru, Aaron Ogden, tenía un monopoliu pa faer lo mesmo pero concedíu pol Estáu de Nueva York. Ogden afirmaba que *comerciu* incluyía solamente la compra y la venta de mercancíes, pero non el so tresporte. El presidente de la Corte Suprema, John Marshall refugó esta idea. Marshall indicó que *comerciu* incluyía los tresporte de mercancíes, y que “tendría de ser contempláu” polos Padres Fundadores de los Estaos Xuníos. Marshall añadió que les competencies del Congresu sobre'l comerciu *son completes en sí mesmes, pueden exercitase nel grau de tolo posible, y nun se reconoz nenguna llimitación con esceición de lo que ta prescritu na Constitución*. 

Esta interpretación espansiva de la Cláusula de Comerciu foi llindada a finales del sieglu XIX y principios del XX, cuando una actitú más lliberal imperaba nel Tribunal (conocida como *[[laissez-faire]]*). Nel casu *Estaos Xuníos contra la compañía Y.C. Knight* (1895), la Corte Suprema llindó'l conteníu d'una recién llei (la *[[Sherman Antitrust Act]]*) qu'intentara estremar el poder de los monopolios qu'apoderaben la economía de la nación. El Tribunal estableció que'l Congresu nun podía regular la manufacturación de mercancíes, inclusive anque concirniera a otros estaos. El Maxistráu Melville Fuller dictó: *el comerciu espolleta pa la manufacturación, y nun ye una parte d'él*. 

La Corte Suprema de los Estaos Xuníos consideró inconstitucionales nuevos programes de repartu, considerando que deformaban el significáu de la cláusula de comerciu. Nel casu de *La Corporación Schechter Poultry contra los Estaos Xuníos*, (1935) el Tribunal, de forma unánime, declaró illegales los códigos industriales que regulaben la matanza d'aves de corral, declarando que'l Congresu nun podía regular estes materies. Como'l Maxistráu Charles Evans Hughes estableció, *tocantes a les aves de corral* (…) *el fluxu del comerciu d'un estáu a otru cesó*. El control xudicial sobre los poderes de la cláusula de comerciu del Congresu siguió mientres los años 1930.

En 1937 la Corte Suprema refugó la doctrina de *[[laissez-faire]]*, decidiendo un casu históricu, el del *Conseyu Nacional de Rellaciones Llaborales contra la Compañía del Aceru Jones y Laughlin*. La llexislación en cuestión, el Decretu Nacional de Rellaciones Llaborales, evitaba que los emplegadores llevaren a cabu "práutiques de trabayu inxustu", como despidir a trabayadores por pertenecer a sindicatos. El Tribunal dictó por que se caltuviera'l conteníu del decretu. El Tribunal, volviendo a les teoríes propuestes por John Marshall, dictó que'l Congresu podría aprobar aquelles lleis que regularen aiciones que concirnieren direutamente al comerciu interestatal. Otres decisiones ampliaron los poderes del Congresu siguiendo la cláusula de comerciu. Esti cambéu na forma d'actuar del Tribunal foi causáu por un proyeutu del presidente Franklin D. Roosevelt, yá que se consideró qu'amenaciaba la independencia del Tribunal. Nos años 1990, sicasí, el Tribunal actuó pa frenar l'exerciciu de poder del Congresu de regular el comerciu. El Congresu aprobó decretos que penaben delitos sobre aquellos suxetos que s'opunxeren a qu'otros participaren del comerciu ente estaos. Nel casu *Estaos Xuníos contra López* (1995), el Tribunal sentenció que'l Congresu nun podía exercitar el "poder policial", que ta acutáu a los estaos.

### Otros poderes del Congresu

El Congresu puede establecer lleis uniformes referentes a la naturalización y a la bancarrota. Puede tamién acuñar moneda, regular el valor de la moneda d'Estaos Xuníos o estranxera y castigar a falsificadores. Puede tamién afitar los estándares de pesos y midíes. Amás, el Congresu puede establecer oficines de correos y víes de comunicación de correos (estes víes de comunicación, sicasí, nun precisen tar puramente pal tresporte del corréu). El Congresu puede promover el progresu de la ciencia y de los artes útiles concediendo los copyright y patentes. Anque se prohibe'l *[[copyright]]* y les patentes a títulu perpetuu, la Corte Suprema resolvió, nel casu *Eldred contra Ashcroft* (2003), que repitíes allongamientos al plazu dau pol *copyright* nun constitúin un "*copyright* perpetuu"; nótese tamién qu'ésti ye l'únicu poder concedíu onde los medios pa llograr el propósitu indicáu apúrrense específicamente. 

Los tribunales inferiores a la Corte Suprema establecer pol Congresu. 

La Octava Cláusula de la Octava Seición del Artículu&nbsp;I ye l'únicu casu en tol conxuntu del testu constitucional nel que la pallabra "derechu", na so forma orixinal n'inglés (*right*) utilízase.

El Congresu tien dellos poderes relativos a la guerra y les fuercies armaes. D'alcuerdu a la cláusula de los Poderes de Guerra, namái'l Congresu puede declarar la guerra; sicasí en dellos casos, ensin declarase, concedióse-y al presidente l'autoridá pa xunise a conflictos militares. Declaráronse cinco guerres na historia de los Estaos Xuníos: la Guerra de 1812 (declarada per Estaos Xuníos contra Inglaterra), la Guerra ente Méxicu y los Estaos Xuníos, la Guerra de Cuba contra España, la Primer y la Segunda Guerra Mundial. Dellos historiadores acoten que la doctrina y la llexislación aprobaes mientres les operaciones contra Pancho Villa constitúin una sesta declaración de guerra. El Congresu puede conceder patentes de corsu y represalies; anque tales elementos tán obsoletos anguaño. El Congresu puede establecer y sofitar les fuercies armaes, pero nun puede llevase a cabu nenguna asignación pal sofitu del exércitu que dure un términu de más de dos años. Esta disposición foi introducida porque los Padres Fundadores de los Estaos Xuníos tarrecieron l'establecimientu d'un exércitu permanente mientres el tiempu de paz. La disposición ye discutible, sicasí, yá que anguaño les asignaciones pa cualquier fin fáense añalmente. El Congresu puede regular o llamar d'equí p'arriba a les milicies del estáu, pero los estaos caltienen l'autoridá pa designar oficiales y al personal pa la formación militar. El Congresu tamién tien poder esclusivu pa dictar normes que regulen l'exércitu de tierra y les fuercies navales. Anque'l poder executivo y el Pentágonu intervinieron d'una forma cada vez más importante nesti procesu, la Corte Suprema reafitó de cutiu que'l Congresu ye'l titular esclusivu tocantes a la regulación d'estes materies (esto refléxase por casu nel casu *Burns contra Wilson*del añu 1953). El Congresu utilizó esti poder en dos causes tres la Segunda Guerra Mundial promulgando dos estatutos: el Códigu Uniforme de la Xusticia Militar, p'ameyorar la calidá y la imparcialidá de les cortes marciales y de la xusticia militar, y el Decretu Federal de les Demandes d'Agraviu, qu'ente otros derechos dexó a miembros del serviciu militar a demandar por daños, hasta que la Corte Suprema derogó esa seición del estatutu nuna divisoria serie de casos, lo que se conoz como la Doctrina de Feres. 

El Congresu tien el derechu esclusivu de llexislar "en cualesquier de tolos casos" relativos a la capital de la nación, que ye'l Distritu de Columbia. El Congresu puede tamién exercitar tal xurisdicción sobre la tierra mercada de los estaos pa la construcción de "fuertes" y otros edificios.

### Cláusula necesaria y apropiada

Finalmente, el Congresu tien el poder de faer lleis, si y solu si, son "*necesaries y apropiaes*" pa cumplir colos sos poderes numberaos, una y bones l'Artículu I, Seición I llenda al congresu namái a "*Tolos poderes llexislativos daos na presente Constitución*". Asina, puede establecer un sistema pol que se castigue a los que violen les lleis, anque la Constitución solamente prevea de forma esplícita'l castigu d'aquellos que cometan falsificación o infrinjan lleis marítimes. 

La *cláusula necesaria y apropiada*, sicasí, interpretóse de forma bien amplia, dando de tal manera al Congresu amplies potestaes en materia de llexislación. El primer finxu qu'implicaba a la cláusula foi'l casu *McCulloch contra Maryland* (1819), qu'implicó l'establecimientu d'un bancu nacional. Alexander Hamilton, n'abogar pola creación del bancu, aldericó qu'hubiera una rellación "más o menos direuta" ente'l bancu y "los poderes destinaos a la recaldación d'impuestos, de pidir subvenciones, de regular el comerciu ente los estaos, y de recaldar fondos pa les flotes y les marines de guerra". Thomas Jefferson contestó esponiendo que los poderes del Congresu "pueden executase toos ensin qu'esista un bancu nacional. Un bancu polo tanto nun ye necesariu, y polo tanto nun ta autorizáu nesti casu". El presidente de la Corte Suprema, John Marshall amosóse acordies coles interpretaciones de Jefferson. Marshall escribió qu'una constitución que numberara "toos" los poderes del Congresu "participaría d'un refechu testu, qu'incluyiría un códigu llegal y entós apenes podría abrazase pola mente humana". Puesto que la Constitución posiblemente nun podría numberar los "ingredientes de menor importancia" de los poderes del Congresu, Marshall "dedució" que'l Congresu tenía l'autoridá pa establecer un bancu en "grandes lineamientos" del Bienestar xeneral, del comerciu y d'otres cláusules. D'alcuerdu a esta interpretación de la cláusula, el Congresu tien amplios poderes, (poderes que se dan por entendíos) non numberaos explícitamente na Constitución.

## Novena Seición: Llendes al Congresu

La siguiente seición del Artículu&nbsp;I axusta llendes nos poderes del **[[Congresu de los Estaos Xuníos|Congresu]]**:

El comerciu internacional d'esclavos tuvo vixencia llegal hasta 1808. Hasta 1808, sicasí, la Constitución dexaba que'l Congresu impunxera un arancel máximu de diez dólares per cada esclavu importáu nos Estaos Xuníos. 

La Constitución determina que'l privilexu del mandamientu xudicial de habeas corpus nun puede suspendese, sacante mientres periodos de rebelión o invasión. Nel casu *Ex parte Milligan* (1866), la Corte Suprema sostuvo qu'esti derechu nun podría ser suspendíu mientres los xulgaos civiles tuvieren operativos. 

El Congresu puede nun aprobar nengún “bill of attainder” o llei “ex post facto”. Una “bill of attainder” ye una llei na cual condérgase a una persona darréu, ensin qu'haya procesu xudicial. Esto ye, ye un actu llexislativu que porta considerar a daquién culpable d'un delitu ensin qu'esista un procesu xudicial regular nel que se-y seya asegurada una defensa. Una llei “ex post facto” aplicar a daqué qu'asocedió primero que la llei fora aprobada, o que nun yera illegal cuando asocedió. 

La Seición Novena repite la disposición de la Seición Segunda de que los impuestos direutos tienen de partise sobre la base de la población de los estaos. Amás, nun puede imponese nengún impuestu por esportaciones en nengún estáu. El Congresu nun puede, yá seya por ingresos o por aciu la llexislación de comerciu, otorgar preferencia a los puertos d'un estáu sobre los d'otru, nin anque se riquir buques d'un estáu pa pagar les obligaciones n'otru. Tolos fondos pertenecientes a Facienda nun pueden ser retiraos sacantes que seya acordies cola llei. La práctica moderna ye que'l Congresu aprueba añalmente un númberu de cuentes d'apropiación qu'autoricen el gastu del dineru público. La Constitución establez el requisitu de qu'una declaración regular de tales gastos tea publicada. 

El Congresu puede nun conceder nengún títulu nobiliariu. Nengún funcionariu civil puede, ensin el consentimientu del Congresu, aceptar cualquier soldada, cargu o títulu de nengún gobernante o estáu estranxeru.

## Décima Seición: Llendes a los Estaos

La última seición del primer artículu esboza les llendes de los poderes de los Estaos federaos:

Los Estaos nun pueden exercitar dellos poderes, que tán reservaos al Gobierno Federal: los trataos internacionales, aliances o confederaciones, Patente de corsu patentes de corsu o represalies, acuñar moneda o expedir cuentes de creitu. Amás, según l'antiguu testu constitucional, los Estaos namái pueden expedir monedes d'oru y plata pa faer frente al pagu de deldes. Los Estaos tampoco pueden aprobar “bill of attainder”, lleis “ex post facto”, deteriorar la obligación de contratos o conceder títulos nobiliarios. 

La cláusula sobre contratos foi, nel sieglu XIX, suxetu del conteníu de numberosos pleitos. Foi interpretada per primer vegada pola Corte Suprema en 1810, nel casu *Fletcher contra Peck*. El casu implicó'l conocíu como l'escándalu de la tierra de Yazoo, nel cual l'Asamblea llexislativa del Estáu de Georgia autorizó la venta de la tierra a unos especuladores, a baxu preciu. Qu'esti procesu implicaba un sobornu foi tan evidente qu'un ensame de ciudadanos intentó acoradar a los miembros corruptos de l'Asamblea. Dempués de celebrase les eleiciones, l'Asamblea llexislativa aprobó una llei que rescindió los contratos concedíos polos miembros corruptos. Sicasí, la validez de l'anulación de la venta foi cuestionada pola Corte Suprema. El presidente del Tribunal, John Marshall, formuló la siguiente entruga: "¿qué ye un contratu?". A lo qu'él mesmu respondió: "ye un alcuerdu ente dos o más partes". Marshall cuestionó que la venta de la tierra pola Asamblea llexislativa de Georgia, anque corrupta, yera un "contratu válidu". Añadió que l'Estáu nun tenía nengún derechu p'anular la compra de la tierra, yá qu'al faelo deterioraríense les obligaciones del contratu. 

Sicasí, la definición de contratu propuesta pol presidente de la Corte Suprema John Marshall nun ye tan simple como paez. En 1819, el Tribunal topábase considerando si un estatutu corporativu podría ser consideráu como un contratu. El casu *Alministradores de la Universidá de Dartmouth contra Woodward* implicaba a la Universidá de Dartmouth (*[[Dartmouth College]]*), que fuera establecida so Estatutu Real pol rei Xurde III. Debíu al Estatutu establecióse una tabla de dolce alministradores pal gobiernu corporativu de la universidá. En 1815, sicasí, New Hampshire aprobó una llei qu'aumentaba'l númberu d'alministradores a ventiún, de cuenta que pudiera exercitase un control públicu sobre la universidá. Marshall, y polo tanto'l Tribunal, dictó que New Hampshire nun podía enmendar l'Estatutu, que foi establecíu como un contratu, yá que confería "derechos consolidaos" a los alministradores. 

Otru conflictu que surdió foi'l casu *Sturges contra Crowninshield*, tamién sol periodu de Marshall. El casu implicaba una delda que fuera contraida a principios de 1811. Más palantre nesi mesmu añu, el Estáu de Nueva York aprobó una llei sobre bancarrota, por aciu la cual la delda sería saldada más tarde. La Corte Suprema estableció qu'una llei retroactiva qu'afectara a la llei sobre bancarrota del Estáu deterioraba la obligación de pagar la delda, y polo tanto violaba la Constitución. Nel casu *Ogden contra Saunders* (1827) sicasí, el Tribunal decidió que les lleis sobre bancarrota del Estáu podríen aplicase a les deldes contraíes dempués de l'aprobación de la llei. La llexislación estatal sobre estos supuestos de bancarrota y deldores, nun foi relevante dende l'adopción d'una llei federal sobre bancarrota en 1898. 

Hai más competencies que se prohiben a los Estaos. Estos nun pueden, ensin el consentimientu del Congresu, establecer impuestos sobre les importaciones o esportaciones, a esceición del cumplimientu de les lleis d'inspección del Estáu (que pueden ser revisaes pol Congresu). El réditu netu del impuestu págase non al Estáu, sinón a la Facienda federal. 

Tocantes a materia militar, los Estaos nun pueden, ensin el consentimientu del Congresu, cuntar con tropes o exércitos en tiempu de paz. Nun pueden formar parte d'aliances nin d'alcuerdos con Estaos estranxeros, nin xunise a guerres nun siendo que sían invadíos. Los Estaos tán autorizaos, sicasí, a entamar y armar una milicia. Esta función cumplir anguaño la Guardia Nacional de los Estaos Xuníos.

## Referencies
* Irons, P. (1999). *A People's History of the Supreme Court.* New York: Penguin.  (n'inglés)
### Notes

## Ver tamién
* 
* Congresu de los Estaos Xuníos
* Cámara de Representantes de los Estaos Xuníos
* Senáu de los Estaos Xuníos
* Gobiernu de los Estaos Xuníos
* Presidente de los Estaos Xuníos
* Vicepresidente de los Estaos Xuníos
* Corte Suprema de los Estaos Xuníos (Tribunal Supremu)
* Constitución de los Estaos Xuníos
* Enmiendes a la Constitución d'Estaos Xuníos

## Enllaces esternos

* Constitución de los Estaos Xuníos d'América (n'inglés)
* CRS, Constitución de los EE.XX. comentada: Artículu 1 (n'inglés)
* Kilman, J. & Costello, G. Analís ya interpretación de la Constitución de los EE.XX. (n'inglés)
* Seición Primer y Artículu&nbsp;I de la Constitución de los EE.XX. anotada en ''wikibooks'' (n'inglés)
* Constitution.org, con información sobre la Constitución y otres lleis (n'inglés)