open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Anselmo Alliegro y Milá

**Anselmo Alliegro y Milá**  foi un políticu y presidente interín de Cuba per un día (1 y 2 de xineru de 1959) tres la partida del presidente Fulgencio Batista del país.

Primeramente ocupara los cargos de presidente del Senáu Cubanu (1954 y 1958), primer ministru de Cuba (1944), gobernador de Baracoa na entós Provincia d'Oriente, representante nel Congresu (1925, 1940, 1945), ministru de Comerciu (1942), ministru d'Educación y ministru de Facienda.

La madrugada del 1 de xineru de 1959 el dictador Fulgencio Batista arrenunciu a la presidencia sol trunfu de la Revolución Cubana, ye encargáu'l poder al vicepresidente Alliegro y Milá hasta que'l 2 de xineru d'esi mesmu añu nun pudo ser controlada la revolución cubana y el líder armáu Fidel Castro tomó'l poder coles mesmes que'l presidente fuxía nun avión camín de Nueva York.

Alliegro yera fíu del emigrante italianu Miguel Allegro Esculpino y la cubana Donatila Milá. Casóse con Ana Durán, con quien tuvo los sos trés fíos: Rosa María, Alfredo y Anselmo Alliegro y Durán.

## Bibliografía
* *Llibru de Cuba, Una Enciclopedia Ilustrada que Toma Les Artes, Les Lletres, Les Ciencies, La Economía, La Política, La Historia, La Docencia, Y El Progresu Xeneral De La Nación Cubana* - Edición Conmemorativa del Cincuentenariu de la República de Cuba, 1902-1952
* *Los Propietarios de Cuba* 1958, Editorial de Ciencies Sociales, L'Habana, Cuba. 2006 ISBN 9590608302

## Referencies

## Enllaces esternos
Antonín Novotný

**Antonín Novotný**  foi un políticu comunista checoslovacu, Primer Secretariu del Partíu Comunista de Checoslovaquia (1953-1968) y Presidente de la República (1957-1968). 

## Biografía
Novotný ingresó nel Partíu Comunista de Checoslovaquia (KSČ) nel añu de la so fundación, 1921. Más tarde trabayó como delegáu nel VII Congresu de la Internacional Comunista, celebráu en 1935. Por cuenta de les sos xeres de direición na llucha clandestina mientres la ocupación nazi de Checoslovaquia, foi deteníu en 1941 y encarceláu nel campu de concentración de Mauthausen. Foi lliberáu poles tropes norteamericanes el 5 de mayu de 1945. 

Tres la Segunda Guerra Mundial y el Golpe de Praga, Novotný xubió na direición del KSČ y foi escoyíu Primer Secretariu en 1953, tres la muerte de Klement Gottwald. Esi mesmu añu foi escoyíu diputáu y en 1957 foi nomáu Presidente de la República. Foi protagonista del procesu de desestalinización encabezáu pol Secretariu Xeneral del Partíu Comunista de la Xunión Soviética, Nikita Khrushchov, dende 1956.

Pero la creciente impopularidá pol estancamientu económicu y la represión de les protestes estudiantiles fixéron-y perder el control en 1967. Dimitió como Primer Secretariu en 1968 siendo reemplazáu pol reformista Alexander Dubček. En marzu d'esi añu foi cesáu como Presidente y en mayu dimitió como miembru del Comité Central del KSČ.

En 1971, mientres el periodu de la *normalización* que siguió a la invasión soviética de 1968, foi de nuevu escoyíu miembru del Comité Central, pero la so influyencia política foi mínima. Finó en Praga el 28 de xineru de 1975. 

## Ver tamién
* Historia de Checoslovaquia
* Partíu Comunista de Checoslovaquia
* República Socialista de Checoslovaquia

## Referencies
* George Shaw Wheeler (1973). *The Human Face of Socialism: The Political Economy of Change in Czechoslovakia*. Lawrence Hill and Company, Publishers, Inc.: U.S.A.
* Milan Čechvala: *Dejinné zadosťočinenie*. En *Slovenské národné noviny* 7/2006 (4 d'abril de 2006).

## Referencies

## Enllaces esternos
Telmo Vargas

**Telmo Oswaldo Vargas Benalcázar **  foi un xeneral del Exércitu ecuatorianu, asumió como Xefe d'Estáu del país por trenta y seis hores, tres el retiru forzáu de los miembros de la Xunta Militar, que gobernó Ecuador ente 1963 y 1966.
Vargas yera'l militar más antiguu al momentu en que la Xunta Militar abandonó'l mandu supremu del Estáu. La Xunta taba integrada polos comandantes de les tres cañes de les Fuercies Armaes d'Ecuador. Como la salida de la Xunta Militar dar por protestes civiles en contra de l'alministración militar del Estáu, yera necesariu designar un gobernante civil. El Comandu Conxuntu de les FF.AA., presidíes por Telmo O. Vargas, solicitaron al empresariu de Guayaquil Clemente Yerovi qu'asumiera la xefatura d'Estáu como Presidente Encargáu d'Ecuador Presidente Encargáu del Poder, cola misión de convocar a una Asamblea Constituyente que redactara una nueva Constitución y, darréu, convocar a eleiciones presidenciales.

Tuvo nel Palaciu de Gobiernu desque oficializóse la salida de la Xunta Militar hasta la posesión de Yerovi. El xuramentu del Encargáu del Poder Yerovi facer Vargas, quien darréu tornó al comandu de les FF.AA., subordináu a Yerovi.

## Referencies

## Enllaces esternos

* 
* xeneral-mas-antiguu-de-les-ffaa-cumple-100-anos.html Diariu El Telégrafo: El xeneral más antiguu de les FF.AA. cumple 100 años
* 
* Diariu El Telégrafo: Don Telmo Vargas
*
Gespräch mit dem Biest

**Gespräch mit dem Biest – Conversation with the Beast** (*Conversación cola bestia*) ye una película alemana de 1996 dirixida por Armin Mueller-Stahl.

Pal so principiu de direutor, Mueller-Stahl escoyó una farsa de Hitler. La película fala d'un investigador d'Estaos Xuníos (interpretáu por Bob Balaban) que s'entrevista con un home de 103 años que pretenden ser Hitler.

Distribuyóse la película amosar en tol mundu más de 20 festivales, pero non en videu.

## Referencies

## Enllaces esternos
* 
* ''Gespräch mit dem Biest'' en Filmportal.de (n'alemán)
* http://www.rudolf-steiner-film.de/content/conversation-d.html (n'alemán)
Héctor García Godoy

**Héctor Rafael García Godoy Cáceres** , foi un abogáu y políticu dominicanu. Presidente provisional de República Dominicana ente'l 3 de setiembre de 1965 y el 1 de xunetu de 1966, so los auspicios de la Organización d'Estaos Americanos (OEA), rematada la Guerra d'Abril de 1965.

## Primeros años, familia y estudio
García Godoy nació en Moca (República Dominicana) el 11 de xineru de 1921, fíu d'Emilio García-Godoy Ceara (fíu del novelista ya historiador Federico García Godoy y de Rosa Ceara Giménez) y d'Ana Antonia Cáceres Ureña (fía del presidente Ramón Cáceres Vásquez y de Narcisa Ureña Valencia).

La so tía Rosa Delia García-Godoy Ceara foi la primer muyer gobernadora na provincia de La Vega y foi tamién diputada al Congresu de la República Dominicana.
Foi sobrín del pintor y escultor Enrique García-Godoy Ceara, el güelu maternu del caricaturista Harold Priego García-Godoy, siendo Héctor polo tanto tíu segundu del caricaturista. Foi amás primu del pintor Darío Suro García-Godoy, y tíu güelu segundu de l'actriz Laura García-Godoy Oliva.

Realizó los sos estudios primarios nel so pueblu natal y asistió a la "Academia Santa Ana", en Santiago de los Caballeros. En 1936, ingresó na Central High School, en Washington, Estaos Xuníos, y terminó los sos estudios secundarios nel Colexu Ponceño de Varones, en Ponce, Puertu Ricu. Estudió Derechu na Universidá de Santu Domingu, onde se graduó d'abogáu en 1944.

El 26 d'agostu de 1944 casóse con Matilde Pastoriza Espaillat (bisnieta del presidente Ulises Espaillat), con quien tuvo dos fíos: Ana Matilde García-Godoy Pastoriza y Guillermo García-Godoy Pastoriza.

## Vida pública y política
Entró nel serviciu diplomáticu como Segundu Secretariu de la Embaxada dominicana en San Xosé de Costa Rica. En 1945 foi promovíu a Primer Secretariu y encargáu de negocios en Managua, Nicaragua. En 1947, designáu Direutor del Departamentu Consular del Ministeriu de Rellaciones Esteriores. En 1948, foi designáu Secretariu de la Xunta de Direutores del Bancu de Reserves, más tarde, en 1954, Superintendente Xeneral de Bancos. En 1955, foi nomáu Vicegobernador del Bancu Central de la República Dominicana. Sirvió de nuevu como diplomáticu, siendo embaxador en Londres, Reinu Uníu ente 1956 y 1963, añu en que'l profesor Juan Bosch designar Ministru de Rellaciones Esteriores, cargu al qu'arrenunció depués del Golpe d'Estáu al Presidente Bosch.

## Presidencia provisional
Mientres la Revolución d'Abril, en 1965, foi escoyíu provisionalmente como Presidente de la República, sustituyendo al Coronel Caamaño Deñó, el 3 de setiembre, y gobernó el país mientres nueve meses hasta qu'apurrió'l poder al doctor Joaquín Balaguer, en 1966. Antes de colase entamó les eleiciones nacionales de 1966. 

Electu Joaquín Balaguer, foi nomáu embaxador n'Estaos Xuníos dende 1966 hasta 1969. Lideró'l Movimientu de Conciliación Nacional, MCN, hasta la so muerte asocedida'l 20 d'abril de 1970.

## Referencies

## Enllaces esternos
Fernando Serrano Uribe

**Fernando Serrano Uribe**  foi un militar, abogáu y políticu colombianu, gobernador de la provincia de Pamplona, escribió la so Constitución en 1815 y foi Presidente de les Provincies Xuníes de Nueva Granada en 1816, antes de la so disolución y la reconquista española.

## Biografía
Fíu de Pedro Javier Serrano y Durán y doña Antonia de Uribe y Mantiella, nació nel senu d'una familia distinguida de Girón en Santander, aniciada darréu en Piedecuesta. La so partida de bautismu reseña la so nacencia na población de Cácota de Matanza. Estudió derechu na Universidá del Rosario de Bogotá y tornó a Girón p'alministrar los negocios familiares, onde conoció a Rosa Calderón Estrada, fía d'una prestante familia santandereana con quien se casó.

A la disolución de la Xunta Suprema de Gobiernu ingresó como comandante a les tropes del exércitu republicanu y combatió pola causa llibertadora nel sitiu de Mensulí (anguaño en Floridablanca).

Darréu Serrano foi nomáu gobernador de la Provincia de Pamplona, cargu nel cual entamó l'alministración y presentó'l proyeutu constitucional pa la provincia, aprobáu'l 17 de mayu de 1815 pol cuerpu llexislativu.

En payares de 1815, l'exércitu realista tomó Cácota de Matanza na aición de Chitagá, polo cual Serrano tuvo qu'establecese en Piedecuesta y en febreru de 1816 cayó ganáu na batalla de Cachirí, dempués de lo que tuvo de vender los sos bienes y partir al Casanare dexando a la so familia, p'axuntase colos patriotes onde foi designáu Presidente de la República pola xunta. Tamién fueron nomaos Francisco Javier Yañes como ministru secretariu, a los Xenerales Urdaneta y Serviez como Conseyeros d'Estáu y al coronel Francisco de Paula Santander como xefe del exércitu. Sicasí, en setiembre José Antonio Páez asumió'l mandu y depunxo a Serrano.

La so esposa Rosa y los sos cuatro fíos tuvieron de colase a Bogotá onde Rosa foi afayada y foi tomada presa polos realistes. Ellí permaneció hasta la independencia de Colombia en 1819.

Foi mancáu en combate y siguió sirviendo nel exércitu dempués de la victoria de Simón Bolívar sobre los españoles. Foi designáu pa participar nel Congresu de Angostura, pero cuando yera conducíu a l'actual Ciudad Bolívar tuvo que detenese en Ciudad Guayana onde finó cuando solo tenía 29 años.

## Ver tamién
* Gobernantes de Colombia
* Reconquista (Colombia)

## Bibliografía
* Durán Gómez, Eduardo (2005), *Fernando Serrano y Uribe, Presidente y mártir*. Boletín d'historia y antigüedaes, ISSN 0006-6303, Vol. 92, Nº 831, pgs.883-892.
* Gutiérrez, José Fulgencio (1990), *Santander y los sos conceyos*. Bucaramanga, Gobernación de Santander. 
* Harker, Simón (1993), *A cuenta de una fiesta*. Páxines d'historia santandereana, Biblioteca Santander, Volume VII, Bucaramanga, pg.95.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Fernando Serrano , Biblioteca Luis Angel Arango.
* Fernando Serrano y Uribe, presidente y mártir, Academia Colombiana d'Historia.
Pedro Carbo

**Pedro José Carbo y Noboa**  foi un políticu, diplomáticu y escritor ecuatorianu. 

## Biografía
Fíu del Coronel José Carbo Unzueta y de la Sra. Josefa Noboa y Arteta. Estudió en Guayaquil hasta la so mocedá y acompañó al Dr. Vicente Rocafuerte a Méxicu en calidá de secretariu. En 1833 volvió a Guayaquil y darréu empezó a figurar na vida pública del país. En 1835, al cayer del poder Juan José Flores y nel gobiernu del Dr. Vicente Rocafuerte foi llamáu pa desempeñar el cargu de *Oficial Mayor del Ministeriu del Interior y Rellaciones Esteriores*, más tarde foi nomáu *Secretariu de la Comisión Codificadora* y unviáu como *Secretariu de la Llegación Ecuatoriana* ante'l gobiernu de República de la Nueva Granada, onde amás actuó como *Encargáu de Negocios*. Darréu viaxó a Perú onde desempeñaría los mesmos cargos.

En 1845, cuando la Revolución Marcista punxo fin a 15 años de dominación floreana, foi nomáu *Ministru Xeneral del Gobiernu Provisional*, amás de ser unu de los comisionados pol *Gobiernu de Guayaquil* pa tratar col Xeneral Juan José Flores los términos so los cualos roblóse'l Tratáu de la Virginia. Esi mesmu añu asistió como Diputáu pola Provincia del Guayas a la Convención Nacional que s'axuntó en Cuenca, y más tarde allegó tamién a delles Asamblees en representación de les provincies del Guayas, Pichincha y Chimborazo.

En 1864 foi propuesta la so candidatura a la presidencia, pero dáu'l fraccionamiento políticu prefirió arrenunciar y empezó a atacar duramente al réxime de Gabriel García Moreno, razón pola cual foi obligáu a exiliase en París y depués nel Perú.

## Homenaxes y distinciones
* Nel so honor, asitiáu al noroeste de la provincia del Guayas, esiste'l cantón Pedro Carbo.
* Nel so homenaxe esiste col so nome una cai en Guayaquil.

## Bibliografía
* Avilés Pinu, Efrén: ''Enciclopedia del Ecuador – Carbo, Pedro - Personaxes Históricos''

## Referencies

## Enllaces esternos
* 
* Avilés Pinu, Efrén: ecuador/monumentu-pedro-carbo/ ''Enciclopedia del Ecuador – Monumentu a Pedro Carbo - Historia del Ecuador''
Michel Micombero

**Michel Micombero**  foi un políticu y militar d'orixe tutsi. Tres la independencia de Burundi, foi'l so primer Xefe d'Estáu Mayor o Primer Ministru, cargu que desempeñó del 28 de payares de 1966 al 1 de payares de 1976.

N'ochobre de 1965 encaloró un golpe d'estáu cuayáu polos hutus. Foi nomáu primer ministru'l 11 de xunetu de 1966, pol so sofitu al príncipe herederu Ntare V quien derrocó al rei Mwambutsa IV. Proclamó una república en payares del mesmu añu, ocupando la presidencia y la xefatura de Gobiernu de la mesma. El so nuevu réxime, formáu por tutsis, exerció una enorme represión contra los hutus. En 1972 dexó'l cargu de primer ministru, que volvió llograr l'añu siguiente. Foi reelecto en 1974, y depuestu por Jean-Baptiste Bagaza nun golpe d'estáu de payares de 1976. Se exilió en Somalia, onde morrió en Mogadixu d'un ataque al corazón en 1983.

## Referencies

## Enllaces esternos
Shahabuddin Ahmed

**Shahabuddin Ahmed**  foi un políticu bangladexín, presidente de Bangladex de 1990 a 1991 (gobiernu de transicion) y tamién de 1996 a 2001.

## Biografía
Llogró la so llicenciatura en economía l'añu de 1951 y el so segundu títulu universitariu en rellaciones internacionales en 1952 de parte de la Universidá de Daca. Entró al Serviciu Civilde Paquistán en 1954 y terminó la so capacitación na Academia d'Alministración Pública de Lahore, complementándola con un cursu especial na Universidá d'Oxford.

Dempués de trabayar como maxistráu y funcionariu de Gopalganj y Natore, foi promovíu al puestu de comisionado supletorio. Desempeñóse como xuez en Dhaka, Barisal, Comilla y Chittagong. En 1967 pasó a ser secretariu del tribunal supremu de Daca.

El 7 de febreru de 1980 foi nomáu xuez del Tribunal Supremu de Bangladex. Dalgunos de los sos veredictos sobre asuntos de serviciu públicu, discutinios sobre comicios y rellaciones llaborales, fueron por demás apreciaos. El so fallu sobre la octava enmienda de la Constitución de Bangladex, foi consideráu como una señal de desenvolvimientu constitucional nel país. Tando nesti puestu criticó l'enclín de les dictadures del Tercer Mundu, por invalidar les constituciones en favor del so propiu engrandecimiento y en contra de la democracia, por llindar y violar los derechos humanos fundamentales y por substituir les lleis pol decretu, en llugar d'aplicar l'estáu de derechu.

Shahabuddin foi'l presidente de la comisión investigadora responsable de la indagación sobre'l tirotéu de la policía en contra de los estudiantes de la Universidá de Daca a mediaos de febreru de 1983, sucesu que resultó na muerte de dellos alumnos, amás de munchos mancaos más. Pero'l so informe sobre la investigación nunca foi fechu públicu pol gobiernu d'entós. Depués foi'l presidente de la Medialluna Colorada de Bangladex dende agostu de 1978 hasta abril de 1982.

Una revolución pacífica asocedió nel país a principios d'avientu de 1990, dempués de les manifestaciones públiques conducíes polos partíos d'oposición pa camudar el sistema autocráticu del gobiernu y so la esixencia de la dimisión de Hossain Mohammad Ershad. Poro, el 6 d'avientu de 1990 l'entós vicepresidente Moudud Ahmed dimitió y Shahabuddin ocupó'l so llugar. Darréu dempués Ershad arrenunció y tresfirió dafechu'l poder a Shahabuddin Ahmed, que pasó a ser presidente interín de la nación. Asina, formó un gobiernu provisional compuestu de persones apolítiques y sostuvo una eleición xusta en febreru de 1991. Mientres esti periodu devolvió la llibertá de prensa por enmienda. Dempués de los comicios y tres l'establecimientu del nuevu presidente, Shahabuddin reasumió los sos deberes el 10 d'ochobre de 1991 nel tribunal, cargu del cual retiróse'l 1 de febreru de 1995. Foi de nuevu designáu presidente'l 23 de xunetu de 1996 pol gobiernu de la Lliga Awami y tomóse-y xuramentu'l 9 d'ochobre del mesmu añu. Retirar de la presidencia'l 14 de payares de 2001.

## Referencies

## Enllaces esternos
Francisco Oviedo

**Francisco Arcidio Oviedo Britez**  ye un políticu paraguayu qu'exerció como vicepresidente de la república por 9 meses. 

Miembru del Partíu Coloráu, mientres el gobiernu de Luis Ángel González Macchi foi primeru Ministru de Facienda (2 d'ochobre 2000 a 6 de febreru de 2002) y depués del Ministru del Interior Interior (6 de febreru de 2002 a xunu de 2003). 

El 5 de xunu de 2002 foi releváu del cargu de ministru del Interior y nomáu como direutor paraguayu de la hidroeléctrica Yacyretá; esto, depués de dos díes de protestes de llabradores contra la privatización d'empreses públiques, que foi brutalmente reprimida, y que'l so saldu fueron 1 muertu y 7 firíes. Reemplazar Víctor Formosa, un ex comisariu, y les protestes llograron la suspensión de la empresa telefónica estatal COPACO amás de la postergación del tratamientu nel congresu de trés propuestes similares. 

De la mesma, la direición de Yacyretá asumir por menos d'un añu, hasta'l 16 de xineru de 2003, yá que arrenunció al cargu pa postulase a senador pol so partíu, pa les eleiciones del 27 d'abril de 2003.

N'abril de 2003 foi escoyíu senador nacional pal periodu 2003-2008. 

En payares de 2007, tres l'arrenunciu del Vicepresidente Luis Castiglioni (pa candidatarse a presidente), el congresu paraguayu escoyó a Oviedo como'l so socesor; quien exerció'l cargu hasta'l 15 d'agostu de 2008, fecha na qu'asume'l yá vicepresidente electu, Federico Franco. Oviedo tuvo a puntu d'asumir como presidente pa complementar los dos últimos meses de gobiernu, por cuenta del arrenunciu del entós titular Nicanor Duarte Frutos; sicasí, la dimisión d'esti postreru nun foi tratada siquier nel congresu paraguayu (por cuenta de la falta de quórum favorecida pola so oposición).

Foi electu como parllamentariu del Mercosur pal periodu (2008-2013).

Ocupa'l cargu de Conseyeru de la entidá Itaipú Binacional (IB) dende'l 20 de xunu de 2016 nomáu pol presidente Horacio Cartes.

## Referencies
Luis Ernesto Ordóñez Castillo

**Luis Ernesto Ordóñez Castillo**  foi un militar y políticu colombianu, qu'integró la Xunta Militar que gobernó a Colombia del 10 de mayu de 1957 al 7 d'agostu de 1958, en reemplazu del xeneral Gustavo Rojas Pinilla.

## Trayeutoria
Graduóse como bachiller de les Escueles Xuníes de Bogotá. En 1929 ingresó a la Escuela Militar de Cadetes. Graduar n'avientu de 1931 como subteniente d'artillería. Los primeros años de la so carrera militar emprestar na Escuela de Caballería, el Grupu númberu 5 Maza de caballería, el grupu númberu 5 d'artillería Galano, la batería de costa Tenerife, el grupu d'artillería número 6 Berbeo y la Escuela d'Artillería. En 1949, siendo comandante del grupu d'artillería número 3 Palacé (güei Batallón), esta unidá militar allugar nel llugar qu'anguaño se llevanta, en predivos donaos pol conceyu de Buga. Depués ocupó los altos cargos de direutor de la Escuela de Sanidá, alcalde militar de Salamina y de Moniquirá, comandante del grupu d'artillería Palacé, comandante de la Escuela blindada y de Motorización, Xefe de la Casa Militar, amestáu militar de la embaxada de Colombia en Gran Bretaña, y xefe del Serviciu d'Intelixencia Colombianu SIC.

## Presidente de Colombia
Foi incluyíu na nómina d'integrantes de la Xunta Militar que'l xeneral Gustavo Rojas Pinilla conformó por que lo asocediera na presidencia de Colombia con ocasión del so arrenunciu, el 10 de mayu de 1957.

### Principales polítiques
Como integrante de la Xunta Militar actuaba como voceru de la mesma ante los medios de comunicación. La Xunta Militar foi acusada de favorecer un golpe d'estáu y por esta razón los sos cinco miembros fueron deteníos. El xeneral Luis Ernesto Ordóñez Castillo foi arrestáu na so residencia, n'hores de la madrugada, d'onde se negó a salir ensin antes faer el debíu usu del so uniforme militar. La Xunta Militar foi declarada inocente de les acusaciones y tolos sos miembros volvieron a la llibertá.

## Últimos años
Desempeñóse como embaxador de Colombia en Canadá na alministración de Misael Pastrana Borrero, cargu nel que robló l'alcuerdu comercial colombo-canadiense de 1971. Depués foi embaxador de Colombia en Panamá mientres el gobiernu de Julio César Turbay Ayala. Darréu foi cofundador de la Fundación Universitaria Los Llibertadores.

## Referencies

## Enllaces esternos
Juan Agustín Uricoechea Navarro

**Juan Agustín Uricoechea Navarro**  foi un abogáu y políticu colombianu qu'ocupó la presidencia de Colombia el 29 de xineru de 1864 al 29 de febreru de 1864 por ausencia del xeneral Mosquera. 

## Biografía
Juan Agustín Uricoechea, perteneciente a una tradicional familia bogotana foi fíu de Juan Antonio Uricoechea Victoria y Concepción Zornoza Peñalver, Xurista y estadista nacíu en Bogotá, el 28 d'agostu de 1824, muertu ellí mesmu, el 9 de setiembre de 1883. Juan Agustín Uricoechea educar nel Colexu Mayor de La nuesa Señora del Rosariu, y en 1842 la Corte Suprema de Xusticia dio-y el títulu de doctor en Ciencies Polítiques.

Graduóse como abogáu del Colexu Mayor de La nuesa Señora del Rosariu. Foi xuez en delles ocasiones. integró la terna de candidatos pa rector del Colexu del Rosariu en 1853, pero'l gobernador de Cundinamarca, xeneral Rafael Mendoza designó a Francisco Eustaquio Álvarez. Exerció la rectoría de la so alma mater ente'l 5 d'agostu de 1864 y el 19 de febreru de 1866.

Enseñó Derechu nel Colexu Mayor de San Bartolomé (Bogotá).

### Carrera política temprana

Congresista en delles oportunidaes. Diputáu por Bogotá na Convención de Rionegro. Ocupó'l cargu de Procurador Xeneral de la Nación en dos causes (1861-1864) y (1866-1868).

## Últimos años
En 1867, como senador, participó nel alderique y procesu d'acusación que'l Congresu de la República fíxo-y al ex-presidente Tomás Cipriano de Mosquera por 23 cargos contra la Constitución depués de ser derrocáu. Actuó como defensor y llogró la llibertá de Leonardo Manrique Caicedo pola sindicación que se-y fixo de participar nel intentu d'asesinatu contra l'abogáu Juan Esteban Zamarru. Exerció'l ministeriu de Colombia ante Francia, Inglaterra y Estaos Xuníos. Foi maxistráu de la Corte Suprema de Xusticia en 1878.

## Homenaxes póstumos
La güei Universidá del Rosario da cada añu a los sos docentes el Premiu a la Docencia d'Excelencia que lleva'l so nome.

## Familia
Uricoechea casóse con Jacoba Cuéllar , foi padre de José Uricoechea Cuéllar y tuvo dos fíos.

## Referencies
Manuel María Ramírez Fortoul

**Manuel María Ramírez Fortoul**  foi un abogáu y políticu colombianu, quien ocupó la presidencia de Colombia del 22 d'avientu de 1877 al 24 d'avientu de 1877 por ausencia del presidente Aquileo Parra.

## Biografía
Fíu del teniente Coronel Antonio María Ramírez y de doña Dolores Fortoul Jaimes, nieta de Pierre Fortoul, el francés que fundó l'apellíu en Colombia.

## Trayeutoria
Realizó estudios primarios en Bogotá y Cúcuta, secundarios nel Colexu Provincial de Guanentá y de derechu nel Colexu Mayor de San Bartolomé (Bogotá).

### Carrera política temprana
Diputáu a l'Asamblea Constituyente de la provincia de Santander (1851) y del Congresu Nacional (1852-1853). Depués foi alministrador d'Aduanes de Cúcuta, cargu que remató y tornó a morar a Venezuela. Ente'l 1° d'agostu de 1877 y el 15 de xunu de 1878 foi Procurador Xeneral de la Nación, cargu dende'l cual foi-y solicitáu pol conseyu de gobiernu qu'asumiera la presidencia de la república pola situación d'inestabilidá que vivía'l país, yá que nengunu de los designaos (Julián Trujillo, Sergio Camargo y Pablo Arosemena) atopar na ciudá. Ramírez asumió'l poder executivo cola suerte de ver restablecíu l'orde constitucional en solu dos díes, términu nel cual tornó'l poder al presidente Parra.

## Últimos años
Tornó al cargu d'alministrador d'Aduanes de Cúcuta y en 1885 asumió como cónsul de Colombia en Trujillo (Venezuela). En 1890 aniciar en Bogotá onde exerció'l so oficiu por poco tiempu.

## Familia
El 19 de febreru de 1844 casóse en Trujillo con Teresa Monreal Roth, con quien foi padre de Felipe y Carlos Ramírez Monreal.

## Referencies

## Enllaces esternos
Mohamed Mahmoud Ould Louly

**Mohamed Mahmoud Ould Louly** (n'árabe: *محمد محمود ولد أحمد لولي*); nació nel 1 de xineru de 1943 en Tidjikja, Mauritania, foi'l Presidente de Mauritania y Presidente del Comité Militar de Salvación Nacional (CSMN) dende 3 de xunu de 1979 al 4 de xineru de 1980.

Louly axuntar en payares del añu a la independencia en 1960 nel exércitu y foi entrenáu n'academies francésas militares. De siguío, fíxose cargu de dellos altos cargos nel gobiernu de Moktar Ould Daddah.

En 1978, foi miembru fundador del Comité Militar de Salvación Nacional (CMRN), que sol lideralgu de Mustafa Ould Salek, nel 10 de xunetu de 1978, el Presidente Moktar Ould Daddah por causa del conflictu d'El Sáḥara Occidental al traviés d'un Miltärputsch estrellóse. 

El 6 d'abril de 1979, él y Bouceif y el coronel Ould Mohamed Khouna Ould Haidalla el socesor del Comité Comité Nacional Comité Militar de Salvación Nacionalmilitaire de salut (CMSN). Louly, en Saleks nel gobiernu ocupó dellos cargos ministeriales, foi'l 3 de xunu de 1979 a trunfar Mustafa Ould Salek, Oficina del Presidente dempués de la so dimisión en vista de la so perda de potencia nel CMSN y los problemes económicos derivaos de los conflictu d'El Sáḥara Occidental y la creciente fienda ente árabes y negros africanos nel país.

Siete meses más tarde - el 4 de xineru de 1980 - foi removíu pol so Primer Ministru, Mohamed Khouna Ould Haidalla.

## Referencies

## Enllaces esternos
Canaan Sodindo Banana

**Canaan Sodindo Banana**  foi un ministru metodista y políticu de Zimbabue, primer presidente del país dende'l 18 d'abril de 1980 hasta'l 31 d'avientu de 1987. 

Banana nació en 1936 en Esiphezini, Rodesia del Sur. La so madre yera una redebele de Malawi y el so padre emigrara a Rodesia. Foi educáu polos misioneros nuna escuela local y más tarde foi escolarizáu nun institutu de formación del profesoráu.

Mientres la so vida, Banana axuntó a dos de los partíos políticos del país, la Xunión Nacional Africana de Zimbabue (*ZANU*) y la Xunión del Pueblu Africanu en Zimbabue (*ZAPU*), convertir nun diplomáticu de la Organización de la Unidá Africana, y dirixó'l departamentu relixosu de la Universidá de Zimbabue. La so vida posterior complicóse por cuenta de los cargos de sodomía - un crime, en Zimbabue - que negó anque más tarde foi encarceláu por ello.

## Referencies

## Enllaces esternos
Juan Dionisio Gamba

**Juan Dionisio Gamba y Ureña**  foi un abogáu colombianu, qu'ocupó la presidencia de les Provincies Xuníes de Nueva Granada dende'l 26 de payares de 1812 hasta'l 14 d'avientu de 1812 como integrante de la Xunta de Gobiernu designada pol xeneral Antonio Nariño por que rixera a la provincia de Cundinamarca na so ausencia.

## Biografía
Natural de Valle de San Juan de la actual provincia de Ibagué, nacíu en 1761. Fíu d'Antonia López de Ureña d'esa mesma llocalidá y del xenovés Francisco María Gamba y Vasallo, comerciante en Maruxu y Santa Fe. Juan Dionisio -que falaba perfectamente l'italianu y el frances- recibióse como abogáu del Colexu de San Bartolomé en 1785.

Don Francisco Gamba foi vecín notable de Ibagué y alcalde ordinariu d'una estinguida parroquia llamada San Juan del Valle, allugada en redoma de Ibagué y Guamo. Francisco Gamba casóse con doña Josefa d'Amaya orixinaria de Honda (Tolima), primer esposa.

## Trayeutoria
Colexal de San Bartolomé. Abogáu de la Real Audiencia de Santafé. Oficial Mayor de la Contadoría Xeneral de Tabacos en 1789. Contable principal de les Rentes de Mompox en 1810.

### Carrera política temprana
Una vegada declaráu'l berru d'Independencia, la Xunta suprema de gobiernu llamar por que asumierqa como fiscal del Tribunal d'Apelaciones instauráu nel mes d'agostu. Foi depués representante por Ibagué al Colexu Constituyente de Cundinamarca conformáu pa redactar la Constitución del Estáu. Alcalde de barriu de Santafé. Designáu Secretariu de Facienda pol xeneral Antonio Nariño.

## Presidente de Colombia
Asumió la Presidendia de la República por ausencia temporal del titular na so calidá de Secretariu de Facienda. Esta nueva figuración convertir n'oxetu de crítica de los reconocíos versos agresivos del realista Caro, quien escribió:* Gamba si usara muletes/Nun hai dulda que la certara,/Y con eso escusárase/D'andar faciendo gambetas/Esti vilbu que les sos tretas/Son chismear de callao,/Esti uncionado cadarma/Descarnada y asquerosa,/Sobre babosu y gangosu/Ye alcagüete completu.*.

## Últimos años
Nel gobiernu de Manuel De Bernardo foi designáu como Secretariu d'Estáu y del Despachu Universal de Gobiernu. Xuez de l'Alta Corte de Xusticia en 1815. 

Condergáu a presidiu en Omoa pol Tribunal de Purificación instaláu por Pablo Morillo. El 29 d'agostu, a les ocho de la mañana, foi sacáu presu en sillón y con grillos pa Cartaxena, acompañáu d'otros condergaos como Luis Eduardo de Azuola, José Sanz de Santamaría, Camilo Manrique, don Sinforoso Mutis Consuegra, Pantaleón Gutiérrez de Lara, José María Del Castillo, Manuel Pardo y Florencio Ortiz.

## Familia
Casóse en Santafé el 9 de xunetu de 1781 con María Rosalía de Aranzazugoitia y Lombana, fía de Manuel de Aranzazugoitia Asunsolo y María Gertrudis Lombana. Foi'l so fíu'l capitán Manuel Francisco de Paula Gamba Aranzazugoitia. Morrió aproximao en 1825.

## Ver tamién
*Presidentes de Colombia
*Italo-colombianos

## Referencies

## Enllaces esternos
José María Arrubla Martínez

**José María Arrubla y Martínez**  foi un comerciante colombianu, quien ocupó la presidencia de Colombia del 26 de payares de 1812 al 13 d'avientu de 1812 como integrante de la Xunta de gobiernu que'l xeneral Antonio Nariño conformó por qu'actuara na so ausencia. 

## Biografía
Foi'l primoxénitu de cinco hermanos nacíos nel llar de don Juan Pablo Pérez Arbizu Rubla y Beaumont y de Rita Martínez Ferreiro. Don Juan Pablo yera orixinariu d'Ustes (Navarra) y provenía d'una antigua familia heredera de la casa de Apezarrasena. Llegó a Santa Fe d'Antioquia acompañáu del so hermanu Tomás y casóse con una fía del alférez real y alcalde ordinariu de la ciudá, don Bernardo Martínez y Perrúa y de Francisca Ferreiro Pérez. El so apellíu se transormó en Arrubla.

## Trayeutoria
Colexal de San Bartolomé. Aniciar en Santafé onde instaló un reconocíu establecimientu de comerciu.

Asumió la Presidendia de la República como integrante de la Xunta de Gobiernu entamada por Nariño por que dirixera al país mientres la so ausencia. 

## Familia
Arrubla casárase'l 10 de xunetu de 1803 en Santafé con María Ignacia Díaz d'Herrera y Gálvez, fía del español Juan Díaz d'Herrera y Mathei y de Manuela Gálvez Larreátegui. Foi'l so o´nico fíu don Gerardo Arrubla Herrera. 

## Referencies

## Enllaces esternos
Manuel Camacho Quesada

**Manuel Camacho Quesada**  foi un abogáu colombianu, quien ocupó la presidencia de Colombia del 26 de payares de 1812 al 14 d'avientu de 1812 como integrante de la Xunta de Gobiernu designada pol xeneral Nariño por que dirixera a Cundinamarca na so ausencia.

## Biografía
Foi'l segundu de cuatro hermanos del llar formáu por Nicolás Camacho Manrique de Lara y Ballesteros y María Isabel García de Quesada Grillu. 

Escolín de San Bartolomé. Abogáu de la Universisdad Tomística en 1803. Foi rector de la clase de llatín del mesmu institutu por nueve años. El so carrera exercer tamién en Cuba.

### Carrera política temprana
Senador del Colexu Constituyente de Cundinamarca de 1811. Foi llevantáu nel so contra un xuiciu de residencia nel que fueron arreyaos presidente Lozano y el vicepresidente José María Domínguez Del Castillo. Este tuvo llugar el 4 de xineru de 1812 y dictó serntencia absolutoria'l 7 de febreru siguiente.

### Presidente de Colombia
Asumió la Presidencia de la República por ausencia temporal del titular como miembru de la Xunta de Gobiernu.

### Últimos años
Miembru del Tribunal de vixilancia y Seguridá Pública de 1813. En 1829 foi nomáu por Bolívar como integrante de la Comisión encargada de presentar un proyeutu de Códigu Civil y Criminal a l'Asamblea Constituyente.

## Referencies

## Enllaces esternos
Froilán Largacha

**Froilán Largacha Hurtado**  foi un abogáu y políticu colombianu, quien ocupó la presidencia de Colombia del 10 de febreru de 1863 al 14 de mayu de 1863 como parte del executivu plural que gobernó al país mientres foi redactada la Constitución de 1863.

## Biografía

Froilán Largacha yera fíu de Felipe Santiago Largacha y de María Josefa Hurtado. Casóse con Carolina Ortiz Ortiz, fía d'Agustín Ortiz y Eusebia Ortiz. Padres de María Inés y Carlos Largacha Ortiz. José María Quijano Wallis, quien lo conoció personalmente, referir a Largacha como *l'únicu home que yo atopé como prototipu de la perfeición moral, nos puestos públicos estremar pol so talentu, la so instrucción, el so remangu y pol so irreprochable honradez*. José María Quijano Wallis Memories Autobiográfiques Históricu-Polítiques y de Calter Social. 

## Trayeutoria

Graduáu como abogáu de la Universidá del Cauca. Dictó cátedra y foi secretariu xeneral d'esa institución. Collaborador de les xeres qu'entamó Sergio Arbolea Pombo como secretariu d'Instrucción Pública del Cauca so l'alministración del gobernador Vicente Cárdenas (1848). Xuez parroquial en Popayán. 

### Carrera política temprana

## Presidente de Colombia

L'Asamblea Constituyente de Rionegro expedió la Llei de 9 de febreru de 1863 pola cual designó un Executivu Plural que gobernara al país, que foi integráu por cinco secretarios de despachu, ente los cualos figuró Largacha al mandu de la cartera de l'Ayalga y Creitu Nacional. 

### Principales polítiques

### Crítica al so gobiernu

## Últimos años

Ocupó de nuevu la Secretaría de l'Ayalga nel últimu periodu presidencial del xeneral Mosquera (1866). Secretariu de Facienda en 1868 del gobernador de Cundinamarca, xeneral Rudesindo López Delgadillo. En 1872 integró'l xuráu que tenía d'aprobar la meyor propuesta de implementación d'enseñanza primaria nel país. Foi convidáu por Nicolás Pinzón Warlosten pa integrar el primer grupu de profesores de la Universidá Externado de Colombia, xera que efeutivamente exerció. Se posesionó como Maxistráu suplente de la primer Corte Suprema de Xusticia del país, creada por -y constitución de 1886.

## Homenaxes Póstumos

Un oleu de la so figura ta espuestu nel Muséu Nacional de Colombia. Los sos restos fueron treslladaos al Panteón de Los Próceres que foi inauguráu en 1940 en Popayán. Na carrera séptima con cai octava de Popayán esiste una placa que recuerda la so esistencia.

## Referencies
José Ignacio Sanmiguel

**José Ignacio de Sanmiguel y Tordecillas** foi un abogáu colombianu, quien ocupó la presidencia de Colombia del 26 de payares de 1812 al 14 d'avientu de 1812 como integrante de la Xunta de Gobiernu designada pol xeneral Antonio Nariño por que dirixera a Cundinamarca na so ausencia.

## Biografía
Foi fíu del español Pedro Sanmiguel Ramírez, quien llegó de la metrópolis pa instalase en Honda (Tolima).

## Trayeutoria
En 1764 foi almitíu como abogáu de la Real Audiencia. Consultor del Tribunal de la Inquisición en Cartagena de Indias. Defensor de la Renta de Diezmos. Correxidor de Mompox. En 1793 foi acusáu pol síndicu procurador Andrés Otero per abusu y maltratu de negros escalvos na so finca de Melgar. Abogáu defensor de José Antonio Ricaurte Rigueiros (l'abogáu de Nariño) nel procesu que se-y siguió en 1795. Miembru de la Sociedá Patriótica d'Amigos del País fundada por suxerencia de José Celestino Mutis al virréi Mendinueta en 1801. Esi mesmu añu foi Síndicu Procurador Xeneral, y nesa posición sofitó la creación de la cátedra de Química y Mineraloxía del Colexu Mayor del Rosario.

### Carrera política temprana
Alcalde de primer votu de Santafé en 1803, en que la so calidá recibió al nuevu virrer de la Nueva Granada, don Antonio Amar y Borbón. Asumió como gobernador de la provincia de Neiva en 1805.

## Presidente de Colombia
Asumió la Presidencia de la República por ausencia temporal del titular na so calidá de Secretariu de Xusticia. El famosu poeta realista Caro criticar col siguiente versu:*Sanmiguel, polo que veo,/A toos écha-yos el gallu/Cola so cara de caballu/Y coraes de fariséu/Esti astutu coriféu/Tan marraxu y camastrón,/A aquel zaguín Simón/Qu'inventó aquella tramoya/ 
Pa la quema de Troya,/Pudiera Da-y lleición.*.

## Últimos años
Vicepresidente del Serenísimo Colexu eleutoral que sancionó la Constitución de Cundinamarca el 16 de xunetu de 1813. Teniente lletráu y Correxidor de La Mesa en 1817. Xuez de la Corte Suprema ente 1825 y 1831.

## Familia
Casóse en Santafé con Rosalía Cacho Álvarez del Pino, fía de Juan Francisco Cacho y Antonia Álvarez del Pino Carvajal. Fueron padres de Pedro, Víctor y Juan Nepomuceno Sanmiguel y Cacho.

## Bibliografía

ARCHIVU XENERAL DE LA NACION. Fondo Colonia. Negros y Esclavos del Tolima. Vol 4° Legajo 4° folios 528-531.
IBAÑEZ, Pedro María. Cróniques de Bogotá. Tomu II.
RESTREPO SAENZ, José María. Xenealoxíes de Santa Fe de Bogotá. Tomos I al IV.
VILLEGAS DEL CASTILLO, Catalina. Del Llar a los Xulgaos. Univerdidad de Los Andes. 

## Referencies

## Enllaces esternos
Jerónimo de Mendoza Galavís

**Jerónimo De Mendoza Galavís**  foi un políticu colombianu qu'ocupó la presidencia de Colombia del 28 d'abril de 1831 al 2 de mayu de 1831, como presidente interín mientres se posesionaba el vicepresidente Domingo Caycedo.

Nun se conoz nenguna semeya de De Mendoza Galavís.

## Biografía
Primer fíu del segundu matrimoniu del español Jerónimo de Mendoza Hurtado con María Josefa Galavís Hurtado.

## Trayeutoria
Colexal de San Bartolomé. Empecipióse como Alministrador de Correos de Santafé, alministrador de les Alcabalas de Girón, xuez de diezmos del partíu de Vélez y rexidor del Cabildru de Santafé en 1808.

### Carrera política temprana
Participó nos fechos del 20 de xunetu de 1810 y robló el Acta d'Independencia de Colombia. Integró la Xunta suprema de Gobiernu. Alministrador de Correos en 1811. Electu por Cáqueza al Colexu Revisor de l'Acta Federal de 1812. Foi condergáu pol réxime de reconquistar a prisión. Sirvió a la república como Intendente Xeneral de Facienda, xontador mayor de la Corte de Cuentes, direutor xeneral de facienda nel ramu de Correos, representante al Congresu, diputáu por bogotá al Congresu Almirable de 1830. Secretariu de Facienda del xeneral Rafael Urdaneta, contable y direutor de la Casa de Moneda.

## Presidente de Colombia
Al arrenunciar el presidente Urdaneta, foi designáu como presidente interín mientres se posesionaba el vicepresidente Domingo Caycedo.

## Familia
Casóse per primer vegada con Inés Morales Fernández y per segunda vegada con Manuela Tenorio Santacruz. Solo hubo fíos de la so primer unión, siendo ellos Julián, José María, Marcelin, María Josefa y Lorenzo De Mendoza Morales.

## Referencies

## Enllaces esternos
Felipe de Vergara Caicedo

**Felipe de Vergara y Caicedo**  foi un abogáu colombianu, quien ocupó la presidencia de Colombia del 26 de payares de 1812 al 14 d'avientu de 1812 como integrante de la Xunta de Gobiernu designada pol xeneral Nariño por que dirixera a Cundinamarca na so ausencia.

## Biografía
Foi fíu del rexente Francisco de Vergara Vela y de Petronila Caicedo Vélez. Nieto per llinia paterna de José de Vergara y Gómez de Sandoval y de Gertrudis Vela Patiño, y nietu per llinia materna del teniente coronel José de Caicedo Pastrana (encomendero de Boyacá, alcalde de Santafé, correxidor de Zipaquirá y Coyaima, gobernador de Neiva y Santa Marta) y de Mariana Vélez de Guevara Caicedo.

## Trayeutoria
Abogáu y profesor de teoloxía y matemátiques del Colexu Mayor de La nuesa Señora del Rosariu (güei Universidá del Rosario). Llegó a vicerrector d'esti plantel, y como tal asumió la rectoría ente'l 6 de xineru y el 16 de febreru de 1812 mientres se posesionaba Francisco Javier de Vergara Caicedo en propiedá. Tornó a España y ofició como abogáu en destinos como Panamá y Cartaxena.

### Carrera política temprana
Miembru del Serenísimo Colexu Eleutoral de Cundinamarca; como tal, conseñó la so firma na constitución del Estáu. Secretariu de Gobiernu del presidente Nariño.

## Presidente de Colombia
Convencíu de la necesidá de dixebrase del poder pa entamar la Campaña del Sur, Antonio Nariño conformó una Xunta de Gobiernu que lu reemplazara mientres s'ausentaba de Santafé. Como presidente de la mesma nomó a Vergara na so calidá de Secretariu de Gobiernu, ya integró a ella a los Secretarios de Gracia y Xusticia y de Facienda, as{i como a los ciudadanos José Ignacio Sanmiguel y José María Arrubla Martínez. 

## Referencies

## Enllaces esternos
Manuel Benito de Castro

**Manuel Benito de Castro Arcaya**  foi un militar y médicu colombianu, quien ocupó la presidencia de Colombia del 25 de xunu de 1812 al 5 d'agostu de 1812 na so calidá de conseyeru de Gobiernu per ausencia temporal del presidente Antonio Nariño.

## Biografía
Foi'l terceru de siete hermanos del llar formáu pol español Manuel Benito de Castro y pola santafereña Teresa Díaz Arcaya y Gumuzio. Morillo condergar al destierru pola so participación nel procesu d'independencia.

## Trayeutoria
Noviciu de la Compañía de Xesús, onde estudió teoloxía, gramática y filosofía. Darréu venceyóse como alumnu de la Escuela d'Antaño pa poder exercer la medicina. La milicia arreyar na so vida como soldáu de la compañía de Caballeros Coraces conformada pol virréi Guirior, segundu comandante de la V Compañía de milicies de Caballería y despacháu de teniente coronel en 1789.

### Carrera política temprana
Alcalde de Santafé en 1783. Tesoreru de Diezmos y consultor del Santu Oficiu. Foi unu de los santafereños pernomaos a los que-yos foi ufiertáu títulu de nobleza de Castiella en 1805 de parte de La so Maxestá Carlos IV, que refugó. Primer conseyeru del presidente Nariño.

## Presidente de Colombia
Asumió la presidencia de la República ante la cuarta y definitivu arrenunciu presentáu por Nariño al Senáu, acosáu pola situación que-y xeneró la traición del so exércitu que colara contra'l Congresu Federal al mandu del brigadier Baraya.

### Crítiques al so gobiernu
Los testos históricos que faen referencia al so gobiernu destaquen más facetes negatives que positives. Unos reconócen-y el fechu de donar los sos sueldos a la Patria, mientres otros aducen que Benito yera un home bien ricu que poca responsabilidá tenía pa gobernar. Ye descritu como un personaxe estrambóticu, que se vistía con paxellos pasaos de moda y que'l so tiempu yera absorbíu pol so puntual costume de tomar chocolate a determinaes hores del día, según la de dedicase a espulgar la so perrina, escusa que-y paeció abonda pa nun presidir un Conseyu de Gobiernu. La pasividá de Benito oldeaba coles amenaces de Baraya, quien acentuaba la so intención d'invadir la ciudá. L'exércitu nun tuvo otru remediu que buscar al presidente Nariño na so facienda y forzalo a reasumir el poder.

## Bibliografía
*ABELLA RODRIGUEZ, Arturo. El Floreru de Llorente. 1969. Páx. 154.

## Referencies

## Enllaces esternos
Anatolijs Gorbunovs

**Anatolijs Gorbunovs**  ye un políticu letón.

Ente 1974 y 1988 ocupó diversos cargos nel Partíu Comunista de la República Socialista Soviética de Letonia, aportando a secretariu del Comité Central del PC de dichu país. Tuvo dellos enfrentamientos con miembros del so partíu, cuantimás cuando sofitó'l movimientu d'independencia del so país.

Ente 1988 y 1995 foi "speaker" del Parllamentu de Letonia (primero, del Sóviet Supremu de la Letonia socialista; dempués, del Sóviet Supremu de la República de Letonia; a lo último, del Saeima, el parllamentu de la Letonia independiente). Cuando en 1991 el país recuperó la independencia, él, como "speaker" del parllamentu, y siguiendo la Constitución de 1992, actuó como presidente interín hasta 1993, cuando foi escoyíu Guntis Ulmanis.

Gorbunovs entró nel partíu Latvijas Ceļš en 1993, y permaneció como miembru del parllamentu hasta 2002. Ente 1995 y esi añu foi Ministru de Desarrollu Rexonal, Ministru de Tresportes y Primer Ministru interín.

## Referencies

## Enllaces esternos
Eusebio Guilarte Mole

**Eusebio Guilarte Mole**  foi un políticu y militar bolivianu, décimu (10º) presidente de Bolivia dende avientu de 1847 hasta xineru de 1849.

## Biografía
Foi fíu natural del español Miguel Guilarte y de doña Lorenza Mole. Como alumnu del Colexu Seminariu xunir al exércitu patriota y la so primer aición foi la batalla de Zepita nel Batallón Pichincha. 

Darréu nel exércitu d'Andrés de Santa Cruz fixo la campaña de Perú y tomó parte nes batalles de Yanacocha y Uchumayo, onde salió mancáu. Foi xubíu a coronel y participó na batalla de Ingavi en 1841, mientres la Guerra ente Perú y Bolivia. Foi designáu diplomáticu ante'l Brasil. 

José Ballivián n'el so gobiernu nomar miembru del Conseyu d'Estáu. El 23 d'avientu de 1847 foi investido presidente de Bolivia pol renunciante Xeneral Ballivián. Gobernó apenes diez díes, pos el so débil gobiernu foi derrocáu al poco tiempu por José Miguel de Velasco. 

Morrió asesináu nel mariña boliviana, n'Cobija, el 11 de xunu de 1849.

## Referencies

## Bibliografía
* Historia de Bolivia (4ª edición), editorial Gisbert.
Vicepresidente de Nepal

El cargu de **[[Vicepresidente]] de [[Nepal]]** (nepalés उपराष्ट्रपति) ye ostentáu pol sustitutu de la Xefatura d'Estáu nesti país asiáticu y foi creada al proclamase la república en Nepal, nel mes de mayu del añu 2008.

Cola aprobación d'un Testu Constitucional de calter provisional, en xineru de 2007, el Rei de Nepal perdió toles sos atribuciones como xefe d'Estáu, y l'Asamblea Constituyente escoyida en 2008 decidió, acabante constituyir, proclamar la república. El 28 de mayu de 2008 votó y proclamó la república.

La primer enmienda introducida al Testu Constitucional Provisional estableció que, mientres el periodu constituyente los cargos de presidente, vicepresidente, primer ministru del país y el presidente y vicepresidente de l'Asamblea Constitucional tendríen de recayer en persones designaes frutu d'un "alcuerdu políticu". Sicasí, l'alcuerdu nun foi posible y la designación del vicepresidente, con calter provisional, foi frutu d'una mayoría simple.

Al nun llograse l'alcuerdu nos candidatos pa la Presidencia y Vicepresidencia del país, Parmananda Jha del partíu Madhesi Janadhikar Forum, Foru de los Derechos del Pueblu Madhesi, resultó escoyíu colos votos del Partíu del Congresu y del Partíu Marxista-Leninista Unificáu.

Les atribuciones definitives del Vicepresidente de la República de Nepal tán pendientes de l'aprobación de la nueva Constitución.

## Vicepresidentes de la República Federal Democrática de Nepal

## Ver tamién

* Presidente de Nepal
* Primer Ministru de Nepal

## Referencies