Pedro Ignacio Lizarzaburu

**Pedro Ignacio Lizarzaburu y Borja**  foi un militar, políticu y xurista, miembru del Pentavirato que gobernó l'Ecuador en 1883, fíu d'Ignacio José de Lizarzaburu y Benavides, prócer de la independencia del Ecuador, y de Manuela Mercedes Borja y Tinajero, descendiente direuta de Juan de Borja y Enríquez de Luna, III duque de Gandía y Xuana d'Aragón y Gurrea; el primeru, nietu del papa Alexandru VI (Rodrigo de Borja); la segunda, nieta del rei Fernando II d'Aragón, descendiente de los reis de Navarra y la corona d'Aragón.

## Matrimoniu
Casó con Benigna Flores Sarasti, fía del XeneralJuan José Flores, ex-presidente del Ecuador.

## Profesional del Derechu
En 1861 incorporar d'abogáu y doctor en xurisprudencia. Siendo nomáu, en dichu añu, Revisor, del Primer Tribunal de Cuentes instituyíu en Quito.

## Antagonista del Xeneral Ignacio de Veintemilla
En 1882 combatió contra la dictadura del Xeneral Ignacio de Veintemilla; militando, col rangu de coronel, nes files del vieyu exércitu ya interviniendo nos combates que se dieron en procura del so derrocamientu.

El 10 de xineru de 1883, comandando les sos fuercies que combinó coles de José María Sarasti y Francisco Javier Salazar, punxo cercu a Quitu, tomando la ciudá dempués de fuerte resistencia armada de los veintemillistas empobinaos por Marieta de Veintimilla, sobrina del gobernante, quien foi prindada.

## Miembru del Pentavirato Quiteño o Gobiernu de la Restauración
En 1883 integró xunto a Pablo Herrera González, Luis Cordero Crespo, Rafael Pérez Pareja y Agustín Guerrero Lizarzaburu, el gobiernu proclamáu en Quito llamáu “Pentavirato” o “Gobiernu de la Restauración”, que gobernó l'Ecuador ente'l 14 de xineru y el 15 d'ochobre de 1883; y, que se constituyó pa dirixir el Ecuador a pesar de que'l Xeneral Veintemilla fixérase fuerte en Guayaquil, onde se apertrechó pa enfrentar a les fuercies d'Eloy Alfaro y Francisco Javier Salazar.

Tuvo presente, el 9 de xunetu de 1883, na batalla que dio términu al réxime de Veintemilla y qu'obligó ésti a fuxir de Guayaquil con destín a Lima, a bordu del vapor Huacho.

## Senador
Al empecipiase l'Ecuador el periodu republicanu denomináu Progresismu, cola alministración presidencial de José Plácido Caamaño, allegó como senador al Congresu Nacional.

## Ministru d'Estáu
Integró'l gabinete ministerial del gobiernu del Dr. Luis Cordero Crespo, que gobernó dende'l 1º de xunetu de 1892 hasta'l 16 d'abril de 1895, en que Cordero foi derrocáu acusáu de tener previo conocencia del asuntu, que depués se convirtió nel sonáu escándalu, conocíu como de la Venta de la Bandera”.

Ente'l 16 d'abril y el 14 d'agostu de 1895, actuó tamién como ministru d'Estáu, mientres el ralu en que'l Dr. Vicente Lucio Salazar exerció como Presidente Encargáu d'Ecuador Presidente encargáu del Poder Executivu.

## Pasa a ser adversariu de los lliberales
Al españar en Guayaquil la Revolución Lliberal, combatió xunto al Xeneral José María Sarasti na batalla de Gatazo onde foi prindáu pol Xeneral Medardo Alfaro. Darréu combatió al gobiernu del Xeneral Eloy Alfaro entamando delles guerrilles militares en distintos llugares del Ecuador.

## Fallecimientu
Morrió en mayu de 1902.

## Ver tamién
* Presidente d'Ecuador
* Ministru de Rellaciones Esteriores d'Ecuador

## Referencies

* Avilés Pinu Efrén: Enciclopedia del Ecuador – Lizarzaburu, Pedro
* 
* ECUADOR online - El pentavirato 
* Llista cronolóxica de los Ministros de Rellaciones Esteriores de la República del Ecuador 1830-2010
* (n'inglés) Foreign ministers Y-K
* ancestry com - Pedro Ignacio LIZARZABURU Y BORJA
* Imáxenes del sieglu XIX