Micenes

**Micenes** (Μυκῆναι *Mykênai*, en griegu antiguu) ye un xacimientu arqueolóxicu asitiáu na península del Peloponeso. Utilizóse'l nome de Micenes pa nomar al periodu d'historia griega entendíu ente'l 1600 y el 1100&nbsp;e.&nbsp;C. que se denomina históricamente micénicu yá que, tres los descubrimientos de Heinrich Schliemann, pensábase que Micenes ocupaba una posición de lideralgu, pero otros estudios posteriores indiquen que probablemente la civilización componer d'una serie de reinos independientes. 

El xacimientu arqueolóxicu ta asitiáu a 90 km al suroeste d'Atenes, nel nordeste de la península del Peloponeso y ente los sos restos más visibles cúntense los murios ciclópeos de les ruines de l'acrópolis y les construcciones funeraries, como'l llamáu Ayalga de Atreo. Foi declaráu, xunto col xacimientu arqueolóxicu de Tirinto, Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco en 1999.

## Mitu
Según la mitoloxía griega, Micenes foi fundada por Perseo, de siguío de la muerte accidental d'Acrisio, rei d'Argos. Cuando la ciudá retornó-y llexítimamente, Perseo prefirió vencela a Megapentes, sobrín del difuntu, y partió a fundar una nueva ciudá, que llamó «Micenes», n'alusión al pomo del so espada o al fungu qu'atopó nel llugar. Les tradiciones concurrentes recuerden una Micenes, fía d'Ínaco, o inclusive de Miceneo, nietu de Foroneo.

Micenes yera'l reinu del héroe homéricu Agamenón, xefe de los aqueos mientres la Guerra de Troya. Homero describir como querida de Hera, y «rica n'oru». La riqueza de la ciudá yera proverbial na Antigüedá.

## Historia
 
Los primeros signos d'asentamientos permanentes en Micenes fechar hacia 3000-2500&nbsp;e.&nbsp;C. 
Les primeres viviendes que se toparon na zona de Micenes fueron construyíes escontra'l 3000&nbsp;e.&nbsp;C. anque'l pobláu más importante de la rexón naquella dómina yera Lerna, pero quedó abandonáu escontra'l 2200&nbsp;e.&nbsp;C. Dellos sieglos más tarde, en redol a 1900&nbsp;e.&nbsp;C., los restos de cerámica minia indiquen que s'empezar a producir la llegada de les tribus griegues a la rexón.
 
Nos sieglos XVII-XVI&nbsp;e.&nbsp;C. suelen fechase les más antigües tumbes en fuesa topaes en Micenes, y que se considera que se correspuenden con una estructura monárquica que se topaba yá en Micenes nesti periodu, onde s'alvierte una importante presencia d'elementos minoicos. 

En fontes del Antiguu Exiptu, Micenes apaez mentada como perteneciente al país de *Danaya*, xunto a otros llugares griegos como Tebas, Nauplia, Mesenia, Citera y Élide, nuna inscripción de la base d'una estatua del templu funerariu d'Amenhotep III.

Ente 1350 y 1200&nbsp;e.&nbsp;C. desenvolvióse la dómina de mayor prosperidá de Micenes y ye la dómina de la que mayor númberu de restos arqueolóxicos caltener ente los que destaquen les muralles ciclópeas y el palaciu real. Ta documentáu en Micenes l'usu del sistema d'escritura conocíu como llinial B, y por tanto falábase una forma arcaica del griegu, como n'otres ciudaes como Pilos, Tebas o Cnoso. Sicasí, nun ye posible precisar cuál yera la estensión del territoriu controláu por Micenes nin determinar si los otros principaos taben o non subordinaos a ella. Inclusive s'alderica si la cercana Tirinto yera dependiente de Micenes. 

Sicasí, escontra 1200 o 1150&nbsp;e.&nbsp;C., los testimonios arqueolóxicos indiquen que'l palaciu sufrió una destrucción que supunxo'l fin de la hexemonía de Micenes. Les causes d'esti cayente son oxetu de bancia ente los historiadores: tradicionalmente atribuyéronse a una supuesta invasión de los dorios pero tamién se remanaron otres teoríes como la invasión de los Pueblos del Mar, revueltes internes, o terremotos. Hacia l'añu 1100&nbsp;e.&nbsp;C. la ciudadela sufrió otra destrucción y foi abandonada.

L'alcordanza del poder micénicu permaneció na mente de los griegos mientres los siguientes sieglos y, tres la Edá Escura, los poemes épicos atribuyíos a Homero, la *[[Ilíada]]* y la *[[Odisea]]*, caltuvieron la memoria del periodu micénicu. Nellos, rellátense sucesos asocedíos en redol a la Guerra de Troya, na qu'una coalición de principaos griegos lideraos pol rei Agamenón de Micenes atacaría y destruyiría Troya y que, según la tradición, desenvolveríase en redol al añu 1200&nbsp;e.&nbsp;C., pero la so realidá histórica, que ye coherente col contestu históricu previu a la fin de los palacios micénicos, nun foi probada. 

A principios del periodu clásicu, Micenes foi habitada de nuevu, anque nun llegó a recuperar la so importancia anterior. Micenes lluchó nes batalles de les Termópilas y de Platea mientres les Guerres Médiques. En 468&nbsp;e.&nbsp;C., les tropes d'Argos, por medrana a que los de Micenes apostáren-yos la supremacía na rexón, atacaron la ciudá. En siendo ganaos nuna batalla, los miceneos abellugar tres los sos murios y aguantaron mientres un tiempu. Finalmente, ante la superioridá de les fuercies de los argivos y yá que nun fueron socorríos polos lacedemonios, los sos habitantes, vencíos pola fame, tuvieron qu'abandonar la ciudá. Dalgunos fueron esclavizados polos argivos y otros pudieron abellugase en Cleonas, Cerinea o Macedonia. 

Darréu, nel periodu helenísticu hubo una población en Micenes que debió de ser pequeña pero llegó a cuntar con un teatru, del que queden restos xunto a la llamada «Balta de Clitemnestra». Nel sieglu II, cuando la visitó Pausanias, el llugar taba yá en ruines.

## Arqueoloxía

### Escavaciones arqueolóxiques
Les primeres escavaciones en Micenes realizar l'arqueólogu griegu Kyriakos Pittakis en 1841, qu'atopó y reconstruyó la Puerta de los Lleones. En 1874, Schliemann llegó al llugar y llevó a cabu una escavación más completa onde afayó'l Círculu de tumbes A. El trabayu de Schliemann foi supervisáu por Panayotis Stamatakis, que depués realizó más escavaciones na zona en 1876-1877. Les siguientes campañes d'escavaciones fueron realizaes ente 1884 y 1902 por Christos Tsountas. Más tarde fueron la Escuela Británica d'Atenes y la Sociedá Arqueolóxica d'Atenes quien coordinaron otres temporaes d'escavaciones. Alan Wace dirixó los trabayos qu'ente otros afayos, afayaron la mayoría de les tablillas con inscripciones en llinial B. Paralelamente, en 1951, Ioannis Papadimitriou afayó'l Círculu de tumbes B. Tres la muerte d'estos, fueron relevaos al mandu de les escavaciones por William Taylor y George Mylonas. En 1998 llanzóse un nuevu proyeutu arqueolóxicu pa Micenes empobináu pol Ministeriu de Cultura de Grecia. 

### Restos arqueolóxicos

 
*El Círculu de tumbes B (1650-1550&nbsp;e.&nbsp;C.) ye un conxuntu de tumbes asitiáu al oeste de l'acrópolis de Micenes onde amás fueron topaos dotes funeraries. Componer de delles baltes en fuesa y otra serie de tumbes pequeñes de forma rectangular escavaes na roca. En total son ventiséis baltes que se denominen coles lletres del alfabetu griegu. La más antigua ye la tumba *Heta*, en forma de cista. Nesti complexu funerariu influyir cretense ye pocu marcada.

*El Círculu de tumbes A (sieglu XVI&nbsp;e.&nbsp;C.) tópase dientro de les muralles, xunto a la Puerta de los Lleones. Contién seis baltes en fuesa onde fueron topaos dotes funeraries más ricos que nel Círculu B y con influencia cretense más marcada.

*Nel esterior de l'acrópolis hai delles tumbes de cúpula que tán formaes por un corredor abiertu (dromos), una puerta y una cámara onde les cúpules son de planta circular y alzáu elípticu. Ente elles, pertenecen al sieglu XVI&nbsp;e.&nbsp;C. la Tumba Ciclópea, la de Epano Furno y la de Egisto; al sieglu XV&nbsp;e.&nbsp;C. la de Panayía, la de Kato Furno y la del Lleón; y al sieglu XIII&nbsp;e.&nbsp;C. la de los Démones, la de Clitemnestra y la de Atreo. Destaca la *[[Ayalga de Atreo|Balta de Atreo]]* (1250&nbsp;e.&nbsp;C.), asitiada na llomba Panayitsa, a unos 40 m. al suroeste de l'acrópolis, que foi escalada na Antigüedá.

*El palaciu real (1350-1330&nbsp;e.&nbsp;C.) componer d'un gran patiu central arrodiáu per una serie d'edificios. Aportar a él al traviés d'un propileo. Na ala este del palaciu tán el Taller de los Artistes», onde se supón que teníen de vivir y trabayar los artesanos y artistes venceyaos al palaciu, y la Casa de les Columnes».

*Les muralles construyir nun estilu conocíu como *ciclópeo*, por cuenta de que los bloques de piedra usaos yeren tan enormes qu'en dómines posteriores pensóse que yeren frutu del trabayu de los xigantes d'un solu güeyu llamaos Cíclopes. Los buecos qu'hai ente les grandes piedres rellenar con piedres pequeñes. Una primer fase de les muralles construyóse faía 1350&nbsp;e.&nbsp;C., que fueron ampliaes hacia 1250&nbsp;e.&nbsp;C., y nuevamente hacia 1200&nbsp;e.&nbsp;C. Teníen dos puertes: la de los lleones y la puerta norte. 

*La Puerta de los Lleones (1250&nbsp;e.&nbsp;C.), formada por grandes bloques de piedra y que'l so dintel calcúlase que pesa unes 20 tonelaes, ye la execución arquitectónica más carauterística y conocida de Micenes. Na superficie triangular que ta sobre ella represéntase en relieve a dos felinos coles pates delanteres sofitaes nel altar d'una columna minoica.

*Al sur del *Círculu de tumbes A* hai trés cases con espacios pa vivienda y d'almacenaxe: son la Casa de la cratera de los guerreros», onde foi topáu'l célebre Vasu de los guerreros, la Casa de la rampla» y Casar sur».

*El Centru de Cultu de Micenes (fines del sieglu XIV-mediaos del sieglu XIII&nbsp;e.&nbsp;C.) ta asitiáu na parte suroeste de l'acrópolis. llamóse-y tamién «Casa de la Ciudadela», y depués «Casa de los Ídolos». Consta d'un santuariu oriental, al que se llamó «Templu», onde se toparon estauínes antropomorfas de terracota y de culiebres enroscaes que se supón que yeren asitiaes en palos y exhibíes nes ceremonies; un megaron o habitación; un santuariu occidental, llamáu «Habitación de los Frescos», que se cree que se dedicaba a una diosa de la fecundidá y onde s'atoparon fragmentos de pintures al frescu; y parte de la Casa de Tsountas», que se topa más al sur y compónse d'almacenes, d'un megaron y de un santuariu dedicáu probablemente a una divinidá de la guerra. 

*Caltiénense los restos de delles viviendes micéniques nel esterior de l'acrópolis. Tamién nel esterior hai un grupu de cuatro cases, al sur del Círculu de tumbes B, que se conocen como «Casa oeste», «Casa de les Esfinxes» —onde s'atoparon plaques de marfil con esfinxes tallaes—, «Casa del comerciante d'aceite» —onde se toparon jarras asitiaes sobre unes bases onde podía faese fueu y tablillas con testos en llinial B— y «Casa de los Escudos» —onde se toparon tallaos escudos en forma d'ocho. Créese qu'estos cuatro cases yeren talleres d'ellaboración d'arumes. 

*Una cisterna soterraña (sieglu XIII&nbsp;e.&nbsp;C.) de 18 m de fondura, asitiada dientro de la muralla, podía apurrir agua a l'acrópolis en casu d'asediu. 

Los oxetos más pervalibles topaos nes dotes funeraries esponer nel Muséu Arqueolóxicu Nacional d'Atenes y dalgunos nel Muséu de Naupliu mientres el Muséu Arqueolóxicu de Micenes alluga otros afayos, maquetes y testos esplicativos de la hestoria de les escavaciones y de los llogros y la forma de vida de los micénicos.

### Inscripciones en llinial B

En Micenes atopáronse 65 tablillas con inscripciones en llinial B, amás d'ocho nódulos: 31 na Casa del comerciante d'aceite», 10 na Casa de les Esfinxes» (amás de siete nódulos), 12 en Casar oeste», 8 na Casa de la ciudadela» (amás d'un nódulu), 1 na Casa de los Escudos», 1 na Casa de les Columnes», 1 nel noroeste de l'acrópolis y 1 cerca de la Tumba del Lleón. Toos ellos tán fechaos ente 1250 y 1200&nbsp;e.&nbsp;C. Estes inscripciones contienen rexistros de llana, d'aceite, de vasíes, de especies o de plantes arumoses, ente otros y dalgunos d'ellos hanse interpretáu como documentos fiscales. Nuna tablilla asígnense cames a distintes muyeres. A diferencia d'otros centros de la civilización micénica, nun apaecen documentaos títulos d'altos cargos y apaez solo una divinidá (*si-to po-ti-nin-ja*, la *Señora de les mieses*). Los estudiosos estremaron quince escribas distintos de los documentos en llinial B de Micenes. Tamién hai documentaes numberoses inscripciones en llinial B en recipientes de cerámica, que na mayor parte de los casos identifica'l nome de la persona que fixo'l vasu o que lo unvió.

## Ver tamién
* Cerámica micénica
* Reis de Micenes

## Notes

## Referencies

## Enllaces esternos