open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Li Yuanchao

**Li Yuanchao**, chinu: 李源潮, pinyin: Lǐ Yuanchao, ( Condáu de Lianshui, 1950 - ), ye un matemáticu y políticu chinu. Vicepresidente de la República Popular China.

## Biografía
Li nació nel Condáu de Lianshui, Jiangsu, el 11 de payares de 1950. En 1972, ingresa a la Universidá Normal del Este de China pa estudiar matemátiques, y depués graduóse con una llicenciatura en matemátiques de la Universidá Fudan, una maestría (llograda al traviés d'estudios a tiempu parcial) en xestión económica de la Universidá de Beixín, y un doctoráu (tamién sobre una base a tiempu parcial) en Derechu pola Escuela central del Partíu. Siguió la carrera de formación na Escuela de Gobiernu Kennedy de la Universidá de Harvard en 2002. 

Li ye miembru de la facción d'ex secretariu xeneral del PCCh, Hu Jintao, formada por antiguos dirixentes de la Lliga de la Mocedá Comunista de Tuanpai. Li ta a favor de la reforma política. Ye tamién un miembru del Buró Políticu del Partíu Comunista de China. Foi xefe del so Departamentu d'Organización ente 2007 y 2012. De 2002 a 2007, Li sirvió na secretaría del Partíu Comunista de China de Jiangsu, primero a cargu del área de desenvolvimientu económicu importante nos últimos años. Considérase-y una figura de la quinta xeneración de China de lideralgu.

## Vicepresidente de china
En marzu de 2013, Li foi escoyíu pa ser el vicepresidente. El cargu de Vicepresidente celebrárase dende 1998 pol Secretariu meyor clasificáu de la Secretaría del partíu; La selección de Li como Vicepresidente rompió esta convención de quince años; esto significaba Li foi tamién el primer vicepresidente de nun formar parte del Comité Permanente del Buró Políticu dende 1998. Desque asumió nel cargu, que ye en gran parte ceremonial na naturaleza, Li xugó un papel importante nos asuntos esteriores. Él sirvió como'l segundu líder de les Rellaciones Esteriores Grupu Piloto, el principal órganu de coordinación de los asuntos esteriores del Partíu Comunista, y el vicepresidente del Grupu Central de Coordinación pa Hong Kong y Macáu Asuntos. Li foi'l funcionariu chinu de más altu rangu p'asistir a la conmemoración del estáu del líder sudafricano Nelson Mandela y el funeral d'Estáu de Llei Kuan Yew.

## Ver tamién
* Historia de la República Popular China
* XVIII Congresu Nacional del Partíu Comunista de China

## Referencies

## Enllaces esternos
Jean-Baptiste Bagaza

**Jean-Baptiste Bagaza**  foi un políticu y militar burundianu.

Foi xefe del Conseyu Revolucionariu Supremu del país del 2 al 10 de payares de 1976 y presidente del país dende entós hasta'l 3 de setiembre de 1987. Coronel nel exércitu de Burundi, tomó'l poder tres les inestabilidaes del xenocidiu de Burundi con golpe ensin derramamiento de sangre en 1976. Anque Bagaza dirixó un réxime militar apoderáu polos tutsi, promovió la reforma agraria, la reforma eleutoral y la reconciliación nacional. Ye recordáu por haber modernizáu Burundi y mientres el so mandatu realizó la mayor construcción d'infraestructures de tola historia del país como carreteres, hospitales y escueles. En 1981 promulgóse una nueva Constitución. En 1984, Bagaza foi escoyíu xefe d'Estáu, como únicu candidatu. Tres la so eleición, el respetu polos Derechos Humanos deterioróse, yá que Primió delles actividaes relixoses y fixo detener a miembros de la oposición política.

Mientres s'atopaba viaxando nel estranxeru, Bagaza foi depuestu nel golpe d'estáu de Burundi de 1987. Foi reemplazáu pol presidente Pierre Buyoya y coló al exiliu n'Uganda. Darréu treslladóse a Libia, onde vivió hasta 1993.

Dende 1994, dirixó'l Partíu pa la Recuperación Nacional (PARENA). Ye senador vitaliciu nel senáu del so país como anterior xefe d'estáu. 

Morrió'l 4 de mayu de 2016 a los 69 años, nun hospital de Bruxeles (Bélxica), onde recibía tratamientu médicu según informó'l gobiernu de Burundi.

## Referencies
Xunta Gubernativa de 1861

La **Xunta Gubernativa de 1861** foi un triunviratu militar qu'asumió temporalmente'l poder en Bolivia, de 14 de xineru a 4 de mayu de 1861. Conformar trés xenerales: José María de Achá Valiente, Ruperto Fernández y Manuel Antonio Sánchez. Conózse-y tamién como'l "triunviratu de los golpeadores".

## Antecedentes
Dende 1858 gobernaba en Bolivia con facultaes dictatoriales el xeneral José María Linares, quien llueu perdió'l sofitu de les oligarquíes que-y alzaren al poder y, tando yá gravemente enfermu, foi derrocáu por un golpe d'Estáu entamáu polos sos propios collaboradores: el ministru de guerra José María de Achá, el ministru de gobiernu Ruperto Fernández (arxentín) y el coronel Manuel Antonio Sánchez, quien foi xubíu a xeneral. Linares partió al exiliu escontra Chile, onde finó.

## Instalación de la Xunta y el so llabor
José María de Achá, Ruperto Fernández y Manuel Antonio Sánchez asumieron el poder conformando una Xunta Gubernativa. Nel *Manifiestu de la Xunta Gubernativa a la Nación* xustificaron el golpe d'Estáu, al que calificaron de «restaurador del orde llegal» y «revolución rexeneradora», aduciendo que la dictadura instaurada en 1858 nun cumpliera con llevar alantre'l procesu de democratización del país, al nun convocar a una asamblea constituyente. 

Ente'l 14 y el 29 de xineru de 1861 la Xunta decretó la reorganización del personal de les subsecretaríes d'Estáu y la realización d'eleiciones de los miembros d'una asamblea constituyente, que la so misión sería aldericar y aprobar una nueva Constitución Política y el nomamientu d'un presidente provisional de la república, escoyíu d'ente los trés triunviros. Tamién decretó una amnistía xeneral pa los escorríos políticos.

## L'Asamblea Constituyente y el fin de la Xunta
L'Asamblea Constituyente instalóse'l 1 de mayu de 1861 na antigua capiya del Loreto, agora salón universitariu y cortil llexislativa. Tuvo presidida por José Manuel de Rezar y Amézagahttp://www.cervantesvirtual.com/obra-visor/bolivia-10/html/02600bea-82b2-11df-acc7-002185ce6064_1.html . El primer asuntu qu'encararon los llexisladores foi la definición del poder executivu, yá que, automáticamente, al instalase l'Asamblea, la Xunta de Gobiernu cesaba nel poder. Con cuenta de que la República nun quedara en acefalia, los asambleístas decidieron delegar temporalmente'l poder executivo a la Xunta Gubernativa, hasta que se decidiera sobre la conformanza de la presidencia provisional. Esto postreru fixo'l 4 de mayu, cuando por 820 votos contra 16, nomar a José María de Achá como presidente provisional, siendo ratificáu constitucionalmente el 6 d'agostu del añu siguiente, sol compromisu de respetar la alternabilidad nel poder por aciu la convocatoria d'eleiciones llibres.

## Referencies

## Bibliografía
* Marta Irurozqui: Muerte nel Loreto. Ciudadanía armada y violencia política en Bolivia. Revista d'Indies, 2009, vol. LXIX, núm. 246, páxs. 129-158, 
* Mesa José de; Gisbert, Teresa; Carlos D. Mesa, "Historia De Bolivia", tercer edición.

## Enllaces esternos

* http://www.cervantesvirtual.com/obra-visor/bolivia-10/html/02600bea-82b2-11df-acc7-002185ce6064_1.html
Vicepresidente d'Abkhasia

El **vicepresidente de la República d'Abkhasia**, un estáu parcialmente reconocíu, internacionalmente forma parte de Xeorxa, ye'l primeru na llinia de socesión presidencial, convirtiéndose nel nuevu presidente d'Abkhasia a la muerte, arrenunciu o destitución del presidente. Amás, el vicepresidente va asumir la presidencia en casu de que'l presidente vuélvase incapaz de llevar a cabu les funciones presidenciales.

## Elegibilidad
Acordies con l'artículu 54 de la Constitución d'Abkhasia, un ciudadanu d'Abkhasia, mayor de 35 años d'edá y menor de 65 años d'edá, qu'esti en posesión de sufraxu, va poder ser escoyíu vicepresidente. El vicepresidente nun va poder ser miembru del Parllamentu, o caltener cualesquier otros cargos n'organismos estatales o públiques, según nes empreses.

## Eleición
El vicepresidente ye escoyíu simultáneamente col presidente. El candidatu a vicepresidente ye designáu por un candidatu a la presidencia.

## Funciones del cargu
El vicepresidente realiza xeres individuales nuna comisión del presidente y los actos del presidente na so ausencia o en casu de que sía imposible pal presidente asistir a les sos funciones.

## Llista de vicepresidentes

## Ver tamién
* Presidente d'Abkhasia
* Primer ministru d'Abkhasia

## Referencies

## Enllaces esternos
* Sito oficial del presidente de la República d'Abkhasia
Mohammad Rezá Aref

**Mohammad Rezá Aref**  ye un políticu y catedráticu universitariu iranín. Ente los años 2001 y 2005 exerció la vicepresidencia primera d'Irán nel segundu gabinete de Seyed Mohammad Jatamí y, na actualidá, ye miembru del Conseyu Cimeru de la Revolución Cultural y del Conseyu de Discernimiento del Interés del Estáu, catedráticu de la Facultá d'Inxeniería Llétrica de la Universidá Teunolóxica Sharif y presidente de la xunta directiva de la Fundación Barán.

## Formación
Nacíu en Yazd en 1951, Mohammad Rezá Aref llicencióse en Electrónica en 1975 na Universidá de Teḥrán y prosiguió los sos estudios con una maestría n'inxeniería llétrica y un doctoráu n'inxeniería de telecomunicaciones na Universidá Stanford nos años 1976 y 1980, respeutivamente. La so tesis doctoral trató sobre teoría de la información en redes.

## Carrera política
Tres años de carrera académica, primero na Universidá Teunolóxica de Isfahán y, ente 1994 y 1997, como rector de la Universidá de Teḥrán, el 28 d'agostu de 1997 Mohammad Rezá Aref foi designáu como ministru de Correos, Telégrafos y Teléfonos del primer gabinete del reformista Seyed Mohammad Jatamí, ministeriu que dempués foi renomáu como de Comunicaciones y Teunoloxía de la Información. Presidió amás l'Institutu de Xestión y Planificación d'Irán ente 2000 y 2001 y, ente 2001 y 2005, sirvió como vicepresidente primeru del segundu gobiernu de Jatamí.

### Eleiciones
Nes eleiciones llexislatives de 2008, Aref yera consideráu la primer figura de la coalición reformista pero abandonó la carrera eleutoral en vetando'l Conseyu de Guardianes más de 2.500 candidatures, na so mayoría de la so corriente. 

Mohammad Rezá Aref inscribióse como candidatu na eleición del oncenu presidente d'Irán el 10 de mayu de 2013, col lema «sustentu, dignidá y racionalidá». 

## Referencies
Web de siguimientu de la eleición iranina Iran Election Watch (n'inglés)

## Referencies

## Enllaces esternos
Ponte Nelson Mandela

La **Ponte Nelson Mandela** (n'afrikaans: *Nelson Mandelabrug*; n'inglés:*Nelson Mandela Bridge*) ye una ponte en Johannesburgu, Sudáfrica. Foi termináu en 2003 a un costu averáu de 38 millones de rands.

La propuesta pa la ponte foi venceyar a dos grandes árees de negociu de Braamfontein y Newtown, según remocicar y nun ciertu nivel modernizar el centru de la ciudá, como parte d'una iniciativa d'una empresa, Blue IQ. La ponte foi construyíu sobre más de 42 llinies ferroviaries ensin demasiao tráficu ferroviariu y ye de 284 metros de llargu.

Hai dos torres, norte y sur, de 42 y 27 metros respeutivamente.

## Ver tamién
*Ponte
*Pontes más llargues del mundu
*Pontes más altes del mundu

## Referencies
Ayaz Mutallibov

**Ayaz Niyazi oglu Mutallibov**  foi un políticu d'Azerbaixán, primer ministru y presidente del país ente 1991 y 1992.

## Biografía
Ayaz Mutallibov nació en Bakú, ye fíu del médicu Niyazi Aṣraf oğlu Mütallibov y de la xinecóloga Kubra Mütallibova. 

Foi Primer Ministru de la República Socialista Soviética d'Azerbaixán (1989-1990) y Presidente d'Azerbaixán dende'l 30 d'agostu de 1991 hasta'l 6 de marzu de 1992 y del 14 al 18 de mayu de 1992. En mayu de 1990, el Conseyu Supremu d'Azerbaixán escueye a Mutallibov como'l primer Presidente d'Azerbaixán. Mutallibov esllee'l Partíu Comunista d'Azerbaixán y propón cambeos constitucionales pa eleiciones direutes de presidente. El 8 de setiembre de 1991 Mutallibov ye electu presidente nes eleiciones siendo l'únicu candidatu a nivel nacional. El 17 de mayu de 1992, fuercies armenies tomen control de Lachin, y ye escoyíu Isa Gambar como nuevu Presidente de l'Asamblea Nacional d'Azerbaixán, asumiendo temporalmente les funciones de Presidente d'Azerbaixán hasta les eleiciones xenerales del 17 de xunu de 1992. 

Ayaz Mütallibov atopar nel exiliu en Moscú dende 1992. En xunetu de 2012, Mutabillov tornó del exiliu por permisu del Presidente Ilham Aliyev.

## Obres
* "Karabakh — Black Garden", Moscú

## Ver tamién
* Historia d'Azerbaixán

## Referencies

## Enllaces esternos

* Engology: Mutalibov
Adalberto Pereira do Santos

**Adalberto Pereira do Santos**  foi un militar y políticu brasilanu.

## Carrera
Realizó los sos estudios militares, graduándose nel Colexu Militar de la ciudá brasilana de Porto Alegre. En rematando la so formación militar participó na Revolución de 1930 en Brasil, y dos años más tarde foi unviáu escontra'l Estáu de São Paulo onde tuvo na Revolución Constitucionalista de 1932 hasta la llegada de la Constitución brasilana de 1934.
Ente los años 1944 y 1945 foi destináu a Italia onde lluchó nos combates formando parte de la Fuercia Espedicionario Brasilana. En cuanto tornó en 1945 a Brasil, participó na conspuracion que fizo que cayera'l réxime del 14º Presidente de Brasil, Getúlio Vargas.

Años más tarde, ente 1960 y 1962, convertir nel Direutor de l'Academia Militar de Agulhas Negres. Nel añu 1964, foi parte del golpe d'Estáu en Brasil de 1964 celebráu la nueche del día 31 de marzu, que derrocó al 24º Presidente del país João Goulart, y Adalberto sol nuevu réxime treslladóse a la ciudá de Rio de Janeiro, tomando'l mandu del 1º Exércitu del réxime, y un añu más tarde en 1965 foi xubíu de rangu a Xeneral del Exércitu Brasilanu.

Nel añu 1969, pasó a ser miembru del Tribunal Supremu Militar de Brasil y tiempu más tarde entró en política siendo miembru del partíu *[[Alianza Renovadora Nacional (Brasil)|Alianza Renovadora Nacional]]*, onde llogró entrar nel gobiernu del país y el día 15 de marzu del añu 1974 foi nomáu pol Presidente Ernesto Geisel, como nuevu y 19º Vicepresidente de Brasil, asocediendo al anterior Augusto Rademaker, hasta'l día 15 de marzu de 1979 que foi l'últimu vicepresidente militar de Brasil tres la llegada a la vicepresidencia del políticu Antônio Aureliano Chaves de Mendonça.

## Ver tamién

* Vicepresidente de Brasil
* Ernesto Geisel

## Referencies

## Enllaces esternos

* Biografía
Macario Sakay

**Macario Sakay y de León**  foi un xeneral filipín miembru del Katipunan que mientres la Ocupación de Filipines por Estaos Xuníos defendió'l derechu a la llibre determinación. Presidente de la República Tagala y combatiente na Guerra ente Filipines y Estaos Xuníos, foi prindáu y asesináu poles fuercies d'Estaos Xuníos.

## Biografía

Macario Sacay nació na cai Tabora, nel distritu de Tondo de la ciudá de Manila (capital de Filipines). Trabayó como aprendiz nun taller, como xastre y tamién como actor.

En 1894 incorporar al movimientu Katipunan, lluchando xunto a Andrés Bonifacio na Revolución filipina contra los invasores españoles.
En 1899, siguió la llucha pola independencia de Filipines, pero esta vegada contra los Estaos Xuníos.

De primeres de la guerra ente Filipines y Estaos Xuníos, foi encarceláu por actividaes sedicioses», y darréu puestu en llibertá como parte d'una amnistía.

## Resistencia

La República tuvo oficialmente activa hasta la captura y arrestu del presidente Emilio Aguinaldo poles tropes d'Estaos Xuníos el 23 de marzu de 1901 en Palanán (provincia d'Isabela).

Sakay, un veteranu miembru del Katipunan, estableció la República Tagala nos montes de Dimasalang (güei, la provincia de Rizal). Francisco Carreón ocupó la presidencia de la república col títulu de «vicepresidente».

El gobiernu de la segunda dómina (1902-1906) taba compuestu por líderes independentistes en contra la ocupación d'Estaos Xuníos. Yeren:

N'abril de 1904, Sakay publicó un manifiestu declarando'l derechu filipín a la llibre determinación, nun momentu nel que'l sofitu a la independencia yera consideráu un crime poles fuercies d'ocupación d'Estaos Xuníos.

## Cayida

Tres esti golpe, la Primer República quedó descabezada. Entós Sakay asumió la presidencia, siguiendo la resistencia hasta 1906.
El gobernador d'Estaos Xuníos engañó a Macario Sakay y los sos guerriilleros, afirmando que-yos daríen una amnistía si apurríense.
El 14 de xunetu de 1906, Sakay y los sos homes apurriéronse, sicasí fueron xulgaos como bandíos y sediciosos. El presidente dixo ante los sos captores:

Sakay foi aforcáu xunto colos sos líderes el 13 de setiembre de 1907, a los 36&nbsp;años d'edá.

## Referencies
Agustín Guerrero Lizarzaburu

**Agustín Guerrero Lizarzaburu** (n. Guanu, 1819 – f. Quitu, abril de 1902), Militar, políticu ecuatorianu. Miembru del Pentavirato o Gobiernu de la Restauración, ministru de rellaciones esteriores, diputáu, senador. Fíu de Clemente Guerrero Ponce de León y Guerrero y Josefa Lizarzaburu y Larrea.

## Entamu de la so carrera militar
Siendo bien nueva ingresó al Colexu Militar de Quito, fundáu por Vicente Rocafuerte.

## Miembru del Pentavirato o Gobiernu de la Restauración
Integró'l gobiernu provisional conocíu como Pentavirato o Gobiernu de la Restauración que gobernó'l Ecuador del 14 de xineru al 5 d'ochobre de 1883; que los sos miembros, amás d'él, dir: Pablo Herrera González, Luis Cordero Crespo, Rafael Pérez Pareja y Pedro Ignacio Lizarzaburu y Borja.

P'aquel momentu'l so rangu militar yera'l de coronel.

## Xeneral de la Nación
En 1883 l'Asamblea Nacional, axuntada nesi añu, nomar Xeneral de la Nación.

## Vicepresidente del Ecuador
De 1884 a 1886, foi vicepresidente del Ecuador, nel gobiernu de José María Plácido Caamaño.

## Ministru de Rellaciones Esteriores
Foi ministru de rellaciones esteriores en dos causes:
*Del 26 d'ochobre de 1875 al 16 de xunu de 1876, nel gobiernu del Xeneral Ignacio de Veintemilla.
*Del 29 d'agostu de 1891 al 6 de setiembre de 1892, nel gobiernu d'Antonio Flores Jijón.

## Diputáu y senador
Allegó a dellos Congresos, en calidá de diputáu y senador.

## Fallecimientu
Morrió en Quito n'abril de 1902.

## Ver tamién
* Ministru de Rellaciones Esteriores d'Ecuador

## Referencies
* Diccionariu Biográficu del Ecuador, Pérez Merchant, Braulio, Editorial Ecuador, Escuela d'Artes y Oficios, 1928, páxina 252.
* Historia de la República - Historia Constitucional
* Ecuador online: El Pentavirato 
* Llista cronolóxica de los Ministros de Rellaciones Esteriores de la República del Ecuador 1830-2010
* (n'inglés) Foreign ministers Y-K
* Worldstatesmen: Ecuador
* Biblioteca Cervantes Virtual: Imaxe del Xeneral Agustín Guerrero Lizarzaburu
*

## Referencies

## Enllaces esternos
Adli Mansur

**Adli Mahmoud Mansour** (; n. El Cairu, Exiptu, 23 d'avientu de 1945) ye un políticu y abogáu exipciu, presidente interín del so país dende'l 3 de xunetu de 2013 hasta'l 8 de xunu de 2014.

## Biografía

Nació n'El Cairu. Mansour graduar de llicenciáu en Derechu na Universidá d'El Cairu nel añu 1967, darréu se diplomó en derechu públicu y en 1970 llogró un posgráu en ciencies de l'alministración, años más tarde en 1977 treslladar a Francia onde se graduó na Escuela Nacional d'Alministración.

Empezó la so carrera política como abogáu pal Ministeriu de Comerciu, onde tuvo hasta l'añu 1990. Dende 1984, tamién foi asesor del Conseyu d'Estáu, del cual en 1992 foi nomáu vicepresidente y nel mesmu añu a finales del mes d'avientu foi Vicepresidente de la Corte Suprema Constitucional d'Exiptu.

Home de perfil baxu, el 1 de xunetu de 2013 foi nomáu Presidente de la Corte Suprema y el día 3 de xunetu de 2013, tres les protestes y el posterior derrocamientu del Presidente Mohamed Morsi, foi designáu como Presidente interín d'Exiptu pol ministru de defensa Abdul Fatah al-Sisi. El nomamientu de Mansur como presidente tuvo'l respaldu de les fuercies armaes y dellos líderes relixosos y políticos, incluyendo'l gran imán Ahmad al-Tayyib, el Papa coptu Tawadros II d'Alexandría y el políticu opositor Mohamed ElBaradei.

## Referencies

## Enllaces esternos
Hospital académicu Nelson Mandela

L**'Hospital académicu Nelson Mandela** (n'inglés: *Nelson Mandela Academic Hospital*) ye un gran hospital provincial financiáu pol gobiernu que s'atopa nel centru de Mthatha en Sudáfrica. Ye un hospital de tercer nivel y forma parte del Complexu Hospitalariu Mthatha. Ta asociáu a la Universidá de ciencia y teunoloxía Walter Sisulu.

Los servicios hospitalarios inclúin serviciu d'urxencies, sala de Pediatría, Maternidá, Obstetricia / Xinecoloxía, Servicios Quirúrxicos, Servicios Médicos, Central d'Esterilización y Farmacia ente munchos otros,

## Referencies

## Enllaces esternos
Bonfoh Abass

**El-Hadj Bonfoh Abass**  *(lliteralmente ahb-ASS-BOHN-foh)*  foi un políticu de Togu, que foi'l presidente interín d'esi país del 25 de febreru de 2005 hasta'l 4 de mayu de 2005. Foi'l presidente de l'Asamblea Nacional de Togu dende 2005 hasta 2013.

## Referencies
Yagub Mammadov

**Yagub Javad oglu Mammadov** (; ) ye un pediatra y políticu, presidente d'Azerbaixán.

## Biografía
Yagub Mammadov nació en Aliismailly, ye médicu pediatra, profesor de la Universidá Médica d'Azerbaixán con más de 370 publicaciones. 

Foi Presidente d'Azerbaixán dende'l 6 de marzu de 1992 al 14 de mayu de 1992. En marzu de 1992 ye escoyíu como nuevu Presidente de l'Asamblea Nacional d'Azerbaixán, asumiendo temporalmente, en 1992, les funciones de Presidente d'Azerbaixán.

## Obres

## Ver tamién
* Asamblea Nacional de la República d'Azerbaixán

## Referencies

## Enllaces esternos
Sao Shwe Thaik

**Sao Shwe Thaik** birmanu: စဝ်ရွှေသိုက်, (* 1894 - 21 de payares de 1962) foi'l primer presidente de la Unión de Myanmar o Birmania y l'últimu Saopha de Yawnghwe. El so títulu real completu yera Kambawsarahta Thiri Pawaramahawuntha Thudamaraza. Foi una figura política bien respetada Shan en Birmania. La so residencia en Nyaung Shwe (Yawnghwe), el Haw, ye agora'l "muséu de Buda" y ta abiertu al públicu.

## Biografía
Shwe Thaik foi educáu na Escuela d'Estáu Mayor Shan en Taunggyi. Depués ingresó al serviciu militar británicu mientres la Primer Guerra Mundial, y tamién sirvió nel Serviciu de Fronteres del Nordeste dende 1920 hasta 1923. En 1927, foi escoyíu como socesor del so tíu como Saopha de Yawnghwe pol Conseyu de Ministros de los Estaos Federaos Shan Xuníos. Trabayó nel serviciu militar dende 1939 hasta 1942. 

Casóse cinco veces, la so esposa más conocida foi Sao Hearn Hkam, hermana del Saopha de Hsenwi (Theinni). Tuvo un total de trés fíos.

## Ver tamién
* Historia de Myanmar
## Referencies

## Enllaces esternos
Kocheril Raman Narayanan

**Kocheril Raman Narayanan** , foi'l décimu Presidente de la India.

## Trayeutoria
Nacíu en Perumthanam, na villa Uzhavoor, nel estáu de Travancore (anguaño distritu de Kottayam, Kerala), depués d'una curtia esperiencia nel periodismu estudia ciencies polítiques na London School of Economics gracies a una beca. Narayanan empieza la so carrera na India como miembru del Serviciu Esterior de la India nel gobierno de Nehru. Ye embaxador en Xapón, Reinu Uníu, Tailandia, Turquía, China y Estaos Xuníos; Nehru tenía-y n'alta estima y espresó que Narayanan "ye'l meyor diplomáticu del país". A pidíu d'Indira Gandhi entra na política y gana tres eleiciones socesives pal Lok Sabha y ye designáu Ministru d'Estáu del Gabinete de Gobiernu del Primer Ministru Rajiv Gandhi. En 1992 foi escoyíu como novenu Vice Presidente de la India en 1992, y en 1997 Narayanan asume la presidencia de la India.

Narayanan ye consideráu un Presidente independiente y decidío qu'establez dellos precedentes y amplia l'algame del cargu presidencial. Describir a sigo mesmu como un "Presidente que trabaya", que se desendolca "dientro de los cuatro arestes de la Constitución"; con un perfil ente'l d'un "Presidente executivu" que tien un poder direuto y un "Presidente puramente nominal" que respuende por les decisiones del gobiernu ensin discutinios o analises. Utilizó los sos poderes discrecionales como presidente y esvióse d'usos conveníos y precedentes en numberoses oportunidaes, como por casu na designación del Primer Ministru con un Parllamentu banciáu, n'atayar un gobiernu d'un estáu de la India ya imponer ellí la intervención del gobiernu del Presidente siguiendo una suxerencia del Gabinete del Gobiernu, y nel manexu de la guerra de Kargil. Presidió les celebraciones del xubiléu d'oru de la independencia de la India y les eleiciones xenerales de 1998 onde foi'l primer Presidente d'India en votar mientres gobernaba, afitando un nuevu precedente.

## Referencies

## Enllaces esternos

*Biografía por CIDOB (n'español)
Yahya Khan

**Agha Yahya Khan** (en lletra urdú: آغا محمد یحیی خان; ), foi un xeneral y políticu que foi nomáu como tercer presidente de Paquistán dende 1969 hasta la secesión de Paquistán Oriental (Bangladex) en 1971, y la derrota de Paquistán na guerra indo-paquistanina d'esi mesmu añu.

Considérase-y responsable del asesinatu de siquier 3 millones de bangladesíes nel Xenocidiu de Bangladex.

## Distinciones honorífiques
*  Caballero Gran Gordón de la Orde de Pahlaví (Imperiu d'Irán).
*  Medaya Conmemorativa del 2.500 Aniversariu del Imperiu d'Irán (Imperiu d'Irán, 14/10/1971).

## Referencies

## Referencies
* 

## Enllaces esternos

*Official profile at Pakistan Army website 
*Good Soldier Yahya Khan ----TIME *[KHAN AND BANGLADESH](http://lcweb2.loc.gov/cgi-bin/query/r?frd/cstdy:@field(DOCID+pk0032)
YAHYA)
*Chronicles Of Pakistan
*Henry Kissinger and PM China discussed Yahya Khan and 1971 loss
*Yahya Khan Is Arrested In Pakistan ----Washington Post
*http://www.spiegel.de/international/0,1518,338612,00.html----Spiegel Online
Muhammad Rafiq Tarar

**Muhammad Rafiq Tarar** (; ; ) foi un xuez asociáu xubiláu del Tribunal Supremu de Paquistán y xurista d'altu rangu que sirvió como'l novenu Presidente de Paquistán el 1 de xineru de 1998 como voluntariu hasta arrenunciar a la presidencia en favor del xeneral Pervez Musharraf el 20 de xunu de 2001.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Muhammad Rafiq Tarar profile.  Story of Pakistan.
* Biography of Rafiq Tarrar (Ex-President of Pakistan). YouTube.
*  BBC article, December 16, 1997.
* Tarar sworn in as Pakistani president. BBC article, January 1998.
Dominique Mbonyumutwa

**Dominique Mbonyumutwa**  foi un políticu ruandés. 

Miembru de la etnia Hutu, foi'l primer (provisional) Presidente de Ruanda, dende'l 28 de xineru al 26 d'ochobre de 1961, darréu depués de l'abolición de la monarquía de Ruanda. Tuvo'l control del país entós que'l Rei Kigeli V de Ruanda fuera destituyíu depués del referendu aboliendo la monarquía en 1961.

## Ver tamién
* Historia de Ruanda

## Referencies

## Enllaces esternos
Yusof bin Ishak

**Yusof bin Ishak** (jawi: يوسف بن اسحاق ) 
(* Trong, 12 d'agostu de 1910 – 23 de payares de 1970) foi un periodista y políticu de Singapur.

## Biografía
Descendiente del prominente malayu sumatra Datuk Jannatun, quien emigró a Penang en 1959. Tuvo casáu con Noor Aishah. 

Foi un periodista y fundador del periódicu malayu Utusan Melayu. Foi'l primer Presidente de Singapur, nel periodu de 1965 a 1970.

## Ver tamién
* Historia de Singapur

## Referencies

## Enllaces esternos
Anthony Mamo

**Anthony Joseph Mamo**  foi un abogáu y políticu maltés, pesidente del so país ente 1974 y 1976.

## Biografía
Nació en Birkirkara, el 9 de xineru de 1909. Fíu de Joseph Mamo y Carla Brincat. Fixo los sos estudios na Universidá de Malta. Tuvo casáu con Margaret Agius (1939-2002).

Foi'l 2° Gobernador Xeneral de Malta (1971-1974)

## Referencies

## Enllaces esternos
Juan Afara

**Juan Eudes Afara Maciel**  ye un políticu paraguayu que foi vicepresidente, escoyíu nes eleiciones xenerales de 2013. Exerció'l cargu dende'l 15 d'agostu de 2013 hasta'l 11 d'abril de 2018, cuando arrenunció ante'l Congresu Nacional del país p'asumir en xunetu como senador nel Congresu de Paraguái.

## Biografía
Nació en Santa Rosa, Misiones; siendo fíu del matrimoniu de comerciantes de Julio Afara Pavía y Julia Maciel Martínez. Realizó los sos estudios primarios na Escuela Clementina Irrazábal y los secundarios nes escueles San Blas de Obligado, Centru Rexonal d'Educación y Carlos Antonio López, les dos últimes allugaes n'Encarnación. Llicencióse en Ciencies Ambientales na Universidá Téunica de Comercialización y Desenvolvimientu (UTCD) d'esa mesma ciudá.

Foi conceyal municipal nel distritu de Tomás Romero Pereira en 1985; distritu del cual convirtióse na so primer intendente, ente 1987 y 1989 designáu pol Poder Executivu Nacional. En 1996 foi electu naquel cargu, y desempeñóse nuevamente como tal, ente 1996 y 2001.

Foi precandidato a gobernador d'Itapúa en 2002 pola Asociación Nacional Republicana-Partíu Coloráu. Foi electu en 2008 como tal, desempeñándose dende'l 15 d'agostu d'esi añu hasta'l 19 d'ochobre de 2012, cuando arrenuncia pa postulase como precandidato pa vicepresidente acompañando a Horacio Cartes nel movimientu Honor Coloriáu del Partíu Coloráu.

Ta casáu con Lluz Marilda Arguello con quien tien cuatro fíos.

Nel añu 2015, foi estremáu cola Orde de la Estrella Brillosa en grau de Gran Gordón pol presidente Ma Ying-jeou pol so llabor diplomática en pro xunir los dos países

Na última selmana de marzu, Afara presentó'l so arrenunciu ante'l congresu pa presentase como Senador activu de la República; finalmente'l congresu aceptó'l so arrenunciu'l 11 d'abril de 2018.

## Referencies

## Enllaces esternos
James Wani Igga

**James Wani Igga**  ye un políticu, militar y economista sursudanés. Anguaño ye'l Vicepresidente de Sudán del Sur.

## Biografía
Ye miembru del Movimientu de Lliberación del Pueblu de Sudán, del que foi Secretariu Xeneral.
Foi presidente de l'Asamblea Llexislativa de Sudán del Sur y anguaño dende'l día 23 d'agostu del 2013, foi nomáu pol presidente Salva Kiir Mayardit pa ocupar el cargu de 3º Vicepresidente de Sudán del Sur, en sustitución del políticu Riek Machar.

## Ver tamién
* Vicepresidente de Sudán del Sur
* Asamblea Llexislativa de Sudán del Sur

## Referencies

## Enllaces esternos

* 
* Web oficial jamesigga.com
Xuntes Hitler-Mussolini

**Xuntes Hitler-Mussolini**. Hitler y Mussolini axuntáronse diecisiete veces ente 1934 y 1944.

## Historia
La 1ª xunta tuvo llugar el 14 de xunu de 1934 en Venecia. Esta xunta duró 2 díes. Foi una visita d'estáu, na que nun se producieron alcuerdos concretos. La 2ª xunta foi en Roma el 3 de mayu de 1938, con una duración de 7 díes. Hitler tamién visitó otres ciudaes como Florencia y Nápoles. La 3ª foi en Brennero, al norte d'Italia y cerca de la frontera con Austria, el 18 de marzu de 1940: Traten de futures operaciones militares n'Europa y de la implicación d'Italia na guerra. La 4ª foi'l 18 de xunu de 1940 en Múnich, Alemaña. Hitler y Mussolini axuntar pa estudiar los términos del armisticiu solicitáu per Francia: Armisticiu del 22 de xunu de 1940. La 5ª foi en Brennero el 10 d'ochobre de 1940, pa tratar temes rellacionaes con Francia. La 6ª celebrar en Florencia el 28 d'ochobre de 1940, el mesmu día qu'Italia invade Grecia na Guerra greco-italiana. La 7ª foi en Berchtesgaden (Baviera) el 19 de xineru de 1941 por cuenta de los reveses italianos na Segunda Guerra Mundial. La 8ª foi de nuevu en Brennero (Italia) el 2 de xunu de 1941 p'analizar la situación española y el futuru de les rellaciones cola XRSS, y la 9ª foi en Feltre, a 100 km al norte de Venecia, el 19 de xunetu de 1943. Hitler tuvo que convencer a Mussolini pa nun romper el Pactu Roma-Berlín.

## Otres xuntes
Alcuerdos de Múnich: el 30 de setiembre de 1938 produzse la incorporación de los Sudetes (pertenecientes a Checoslovaquia) a Alemaña. Axuntáronse Mussolini, Hermann Göring, Neville Chamberlain y Edouard Daladier

El 23 d'ochobre de 1940, Hitler entrevistar con Franco en Hendaya, al sur de Francia: Entrevista d'Hendaia pa conocer d'una eventual entrada d'España en guerra coles Fuercies de la Exa.
El 24 d'ochobre de 1940, Hitler entrevistar con Pétain en Montoire-sur-le-Loir pa pidi-y que'l Gobiernu de Vichy sofitara a les Fuercies de la Exa.
El 12 de payares de 1940 Hitler entrevistar en Berlín con Molotov, Ministru d'Esteriores soviéticu, ensin llegar a nengún alcuerdu.

Mussolini y Franco tuvieron una xunta en Bordighera, na Riviera italiana, el 11 de febreru de 1941. Na Entrevista de Bordighera Mussolini quería que Franco entrara en guerra.

## Referencies

## Bibliografía
* 

## Enllaces esternos

*''The Hitler Pages. Historical Hitler Sites''
Xunta Federal de Gobiernu

La **Xunta Federal de Gobiernu** foi un triunviratu cívicu-militar qu'asumió temporalmente'l poder en Bolivia, tres el fin de la Guerra Federal. Conformar: el coronel (depués xeneral) José Manuel Pando, el doctor Serapio Reyes Ortiz y el doctor Macario Pinilla Vargas. Gobernó de 12 d'abril a 25 d'ochobre de 1899, llevando a cabu delles reformes institucionales y realizando delles obres públiques, como la construcción del palaciu de gobiernu de La Paz, hasta qu'una Convención Nacional axuntada en 1899 escoyó presidente a Pando.

## Antecedentes
Mientres la presidencia del conservador Severo Fernández Alonso producióse la llamada Revolución Federal (1899) qu'enfrentó nuna guerra civil a les elites de La Paz y Sucre y a los lliberales y conservadores, respeutivamente. 

El detonante de la guerra foi l'aprobación de la **Llei de Radicatoria** (1898), que declaraba a Sucre capital permanente de la República de Bolivia, en desmedro de La Paz. Los lliberales, enarbolando la bandera del federalismu, oponer a dicha llei y el 12 d'avientu proclamaron una Xunta Federal de Gobiernu en La Paz, integrada pol prefeutu Serapio Reyes Ortiz, el coronel José Manuel Pando y el doctor Macario Pinilla Vargas. Y como Secretariu Xeneral el doctor Fernando Eloy Guachalla.

Simultánea a esta guerra, asocedió la rebelión encabezada pol líder aymara Pablo Zárate, el “Terrible Willka”, en defensa de tierres comunales espropiaes dende décades anteriores. Pando tuvo l'habilidá de ganase'l sofitu de Willka, anque los indíxenes tomaríen un camín propiu.

Tres cuatro meses de llucha, los lliberales vencieron a los conservadores na Batalla del Segundu Cruceru. La Xunta Federal de Gobiernu consolidó asina'l so poder sobre Bolivia.

## Llabor de la Xunta
El 14 d'abril de 1899, los doctores Macario Pinilla y Serapio Reyes, en nome de la Xunta Federal de Gobiernu, promulgaron un decretu pol que declaraben a la ciudá de La Paz como capital definitiva de la República de Bolivia. Pando, qu'esi mesmu día foi xubíu a xeneral, nun suscribió esi decretu, por consideralo imprudente pa la pacificación del país. 

La Convención Nacional instalar na ciudá d'Oruro el 20 d'ochobre del mesmu añu. El so fin yera la eleición d'un nuevu presidente. Pero antes, los convencionales aconceyaos reconocieron la vixencia de la Constitución de 1880. Sicasí, dexaron abierta la posibilidá pa la so reforma fundamental o parcial, por simple mayoría de votos y ensin suxeción a los trámites establecíos nella. 

El 25 d'ochobre de 1899 foi escoyíu presidente de Bolivia'l xeneral Pando.

## Referencies

* 
* REDE ESCUELA. José Manuel Pando Solares 
* Loayza Valda, Joaquín: A cien años de la guerra civil de 1898-1899: los derechos de la capital de Bolivia como asientu de los órganos del poder públicu de Bolivia .
* EL DIARIU - 109 años de historia / Bolivia nos primeros años del sieglu XX
Abdel Hamid al-Sarraj

**Abdel Hamid Sarraj** (; ) foi un oficial del exércitu siriu y figura política de mediaos del sieglu XX. Yera un bien cercanu collaborador de Gamal Abdel Nasser mientres el tiempu de curtia duración de la República Árabe Xunida y sirvió como'l so Ministru d'Interior y depués Vicepresidente. Antes de la unión, desempeñóse como xefe de la intelixencia militar, y yera conocíu pola so crueldá.

## Carrera política

Sarraj participó na guerra de 1948 ente árabes ya israelines, llevó un destacamentu de seis vehículos blindaos p'arrodiar Safed.

Él xugó un papel nel golpe de 1949 que derrocó a Husni al-Za'im del poder y fíxose cargu del departamentu de personal del gobiernu d'Adib Shishakli en 1952. Cuando Shishakli foi derrocáu, Sarraj foi unviáu temporalmente a París como amestáu militar asistente. Sicasí, en marzu de 1955, foi nomáu xefe de la intelixencia militar siria. Dende esta posición, él yera capaz de xugar un papel crucial na prevención de combalechadures contra'l réxime. Sarraj nun se xunió a nengún partíu políticu, pero cooperó colos que tán nel podersobremanera contra'l Baathismo. En setiembre de 1957, ayudó a axustar el desembarcu de 4.000 soldaos exipcios a Latakia como parte del pactu de defensa realizáu ente'l dos países.

## Bibliografía
*
*
*

## Referencies

## Enllaces esternos
Roberto Leguía

**Roberto E. Leguía Salcedo**  foi un políticu peruanu. Hermanu y partidariu del presidente Augusto B. Leguía, foi presidente de la Cámara de Diputaos (1911-1912) y primer vicepresidente de Perú mientres el gobiernu de Guillermo Billinghurst (1912-1914). Mientres el Oncenio de Leguía foi presidente del Senáu, de 1927 a 1930.

## Biografía
Foi fíu de Nicanor Leguía y Haro y de María del Carmen Salcedo Taforó, y hermanu menor d'Augusto B. Leguía Salcedo, quien aportó a dos veces presidente de Perú. Yera descendiente d'un emigrante vascu de la dómina del virreinatu, llamáu Eustaquio Leguía, quien en 1752, aportó a Chiclayo pa establecer l'estancu de tabacu, naipes y papel selláu, y que los sos descendientes fueron prósperos hacendados. Siguiendo la tradición familiar, Roberto dedicar a l'agricultura. 

En 1907 foi escoyíu diputáu pola provincia de Chincha. Mientres el primer gobiernu del so hermanu Leguía, presidió la Cámara de Diputaos, en momentos en que los miembros del llamáu "Bloque" (conformáu por parllamentarios opositores) atacaben duramente al gobiernu (1911). 

Cuando en 1912 les eleiciones presidenciales treslladar al Congresu, que cuntaba con mayoría leguiísta, resultó escoyíu presidente de la República Guillermo Billinghurst y como primer vicepresidente Roberto Leguía. Pero la ceremonia de juramentación de los vicepresidentes nunca se realizó y Roberto viaxó a Arxentina, onde permaneció mientres quince años. 

Mientres el so ausencia produció'l golpe militar contra Billinghurst, el 4 de febreru de 1914. Nesa ocasión, un grupu de parllamentarios propunxéronlu como nuevu presidente, por ser l'indicáu llegalmente, na so calidá de primer vicepresidente, ya inclusive lo proclamaron como tal el 15 de mayu del mesmu añu, pero la mayor parte de los parllamentarios axuntáronse coles mesmes na cortil del Congresu y escoyeron presidente provisional al coronel Óscar R. Benavides. El 17 de mayu buscó asilu per un día na embaxada italiana.

Roberto Leguía retornó al Perú en 1927, al ser escoyíu senador pol departamentu de Lambayeque. Daquella gobernaba nuevamente'l so hermanu Augusto, mientres el periodu conocíu como'l Oncenio. De momentu foi nomáu presidente del Senáu, siendo reelixíu hasta 1930, poco primero de que el Congresu fuera disueltu tres el golpe d'estáu del comandante Luis M. Sánchez Cuetu.

## Referencies

* Basadre Grohmann, Jorge: *Historia de la República de Perú (1822 - 1933)*, Tomos 12, 13 y 14. Editada pola Empresa Editora El Comercio S. A. Lima, 2005. ISBN 9972-205-74-6 (V.12) - ISBN 9972-205-75-4 (V.13) - ISBN 9972-205-76-2 (V.14)
* Tauro del Pino, Alberto: *Enciclopedia Ilustrada de Perú*. Tercer Edición. Tomu 9, JAB/LLO. Lima, PEISA, 2001. ISBN 9972-40-158-8

## Ver tamién
* Oncenio
Charles Savarin

**Charles Angelo Savarin**  ye un políticu de Dominica.

## Biografía
Ye llicenciáu pola Ruskin College, darréu entró na política siendo miembru del Partíu Llaborista de Dominica (PLD).
Nel gobiernu de Dominica, pertenez como diputáu al Parllamentu Nacional, tamién anguaño desempéñase como Ministru de Seguridá Nacional, Inmigración, Trabayu y de la Función Pública y a partir del día 2 d'ochobre de 2013 foi investido como nuevu Presidente de Dominica Presidente de Dominica.

## Distinciones honorífiques

### Distinciones honorífiques estranxeres
*  Caballero Gran Cruz de Méritu de la Sagrada Orde Militar Constantiniana de San Jorge (Casa de Borbón-Dos Sicilies, 05/11/2014).

## Ver tamién
* Presidente de Dominica

## Referencies

## Enllaces esternos
Héctor Boza

**Héctor Boza Aizcorbe**  foi un inxenieru y políticu peruanu. Foi ministru de Fomentu y Obres Públiques (1933-1935; 1936; y 1937-1939), senador por Ica (1945-1948); Primer Vicepresidente de Perú (1950-1956); senador per Lima (1950-1956); y presidente del Senáu (1950-1951 y 1954-1956).

## Biografía
Foi fíu de Benjamín Boza Filiberto (abogáu iqueño que foi Ministru d'Estáu, Senador y Alcalde de Lima) y Mercedes Aizcorbe. Cursó los sos estudios escolares nel colexu fundáu por José Granda Esquivel y nel Institutu de Lima. Depués empezó los sos estudios cimeros na Escuela Nacional d'Inxenieros (actual UNI). 

En 1907 viaxó a Estaos Xuníos pa prosiguir la so formación profesional. Graduóse del bachiller en Ciencies na Escuela de Mines de Missouri, de Rolla (1911); amás, estudió Inxeniería Civil na Universidá d'Illinois y finalmente recibióse d'Inxenieru de Mines na Universidá de Wisconsin (1916). Especializar en minería y metalurxa y empezó llaboriando n'empreses d'Estaos Xuníos y Canadá.

De torna nel Perú, trabayó en diverses empreses mineres. Tamién foi promotor de urbanizadoras. Mientres el segundu gobiernu d'Óscar R. Benavides (1933-1939), foi nomáu tres veces Ministru de Fomentu y Obres Públiques. El so llabor ministerial enfocóse primordialmente na construcción de carreteres. 

En 1945 foi escoyíu senador por Ica. En 1946 integró la primer delegación acreditada ante la ONX. El golpe d'estáu de 1948 atayó'l so periodu parllamentariu.

En 1950 postuló a primer vicepresidente de la República, na fórmula encabezada pol xeneral Manuel A. Odría, que resultó trunfante, al nun cuntar con contendientes. Foi tamién escoyíu senador por Lima (1950-1956). Presidió'l so cámara nes llexislatures de 1950-1951 y 1954-1956.

Mientres el segundu gobiernu de Manuel Prado Ugarteche foi acreditáu como embaxador en Francia (1956-1962).

## Distinciones y condecoraciones
* Doctor honoris causa n'Inxeniería (1956), dau pola Universidá de Wisconsin y la Escuela de Mines de Missouri.
* Caballero gran cruz de la Orde d'Isabel La Católica (1955), dau pol gobiernu español.

## Ver tamién
* Segundu gobiernu d'Óscar R. Benavides
* Ochenio de Manuel Odría
* Historia de Perú ente 1956 y 1968

## Referencies

## Bibliografía
* Tauro del Pino, Alberto: *Enciclopedia Ilustrada de Perú*. Tercer Edición. Tomu 3, BEI/CAN. Lima, PEISA, 2001. ISBN 9972-40-152-5
* Portal del Congresu de Perú: .
* *El Mariscal Benavides, la so vida y la so obra*. Lima, Editorial Atlántida, 2 volúmenes. 1976, 1981.

## Enllaces esternos
Zenga Zenga

**Zenga Zenga** ye un cantar con Auto-Tune y un videu viral de YouTube qu'asonsañó al ex-líder libiu Muammar al-Gaddafi. El cantar, publicada'l 22 de febreru de 2011, rápido fíxose popular ente la oposición libia que participaba na Guerra de Libia de 2011.

El cantar foi creada por Noy Alooshe, un periodista y músicu israelín. El videu orixinal tien más de 4 millones de reproducciones y la versión editada «llimpia» devasó'l millón de visites.

## Antecedentes

El 22 de febreru de 2011, Gadafi dio un discursu televisáu metanes un malestar social violentu contra'l so gobiernu. Nel discursu (pronunciáu n'árabe), Gadafi xuró escorrer a los manifestantes «palmo por palmo, casa per casa, habitación per habitación, *caleyón per caleyón* [árabe: *zanqa zanqa*]».

Un periodista y músicu israelín, Noy Alooshe, taba mirando'l discursu y vio la estraña vistimienta y gesticulaciones de Gadafi como daqué sacáu d'una fiesta trance. Usando'l ritmu natural de les pallabres de Gadafi, Alooshe pasó unes poques hores nel so ordenador y usando la teunoloxía Auto-Tune punxo'l discursu cola música de «Hey Baby», un cantar del raperu d'Estaos Xuníos Pitbull con otru artista d'Estaos Xuníos de rap, T-Pain. El videu orixinal presenta clips del discursu de Gadafi xunto a imáxenes reflexaes d'una muyer llixera de ropa baillando.

Alooshe tituló'l nuevu cantar «Zenga Zenga», basándose na repetición de Gadafi nel so discursu de la pallabra *zanqa*, caleyón n'árabe nel dialeutu libiu. El cómicu d'Estaos Xuníos Conan O'Brien ostensiblemente foi'l primeru en popularizar el tresformamientu de *zanqa* en «zenga zenga» y Alooshe llamó'l clip en consecuencia. Al entamu de la mañana del miércoles n'Israel, Alooshe xubiera'l «remix electro hip hop» a YouTube. Na nueche del domingu, al traviés de promoción en Twitter y Facebook, el videu habíase convertíu en viral, recibiendo casi 500.000 visites.

## Referencies
Pedro José Domingo de Guerra

**Pedro José Domingo de Guerra y Sánchez de Bustamante**  foi un xurista bolivianu que foi presidente constitucional de Bolivia en 1879, mientres la guerra del Pacíficu. Foi güelu maternu de José Gutiérrez Guerra, quien llegó tamién a ser presidente de Bolivia, ente 1917 y 1920.

## Biografía
Nació nel senu d'una familia noble de prosapia colonial criolla. El so güelu maternu, José Domingo de Bustamante, fuera'l postreru alférez real del cabildru de La Paz; la so güela materna, María Josefa de Peñaranda Rengifo de Avendaño y Salgado, una dama aristocrática chuquisaqueña descendiente de la realeza incaica y de los primeros conquistadores de Perú.

A fines de los años 1830s, foi ministru plenipotenciario del gobiernu de la Confederación Perú-Boliviana ante la corte de St. James, onde casóse con una dama aristocrática irlandesa, Lady Maria Rynd, fiyasca del almirante Thomas Brown (1778-1857) y sobrina del III vizconde de Palmerston (1784-1865). Home íntegru, a tonu coles necesidaes sociales del so tiempu, fundó en La Paz la Sociedá Filolóxica con José Joaquín de Mora, y desempeñó el cargu de ministru d'Educación en 1846 mientres el gobiernu de José Ballivián. Unos años antes, fuera designáu ministru plenipotenciario en Lima, onde llevó a cabu un cometíu que demostró ser un intentu descomanadamente ambiciosu pa la dómina: un tratáu de "Unión americana" ente l'Imperiu del Brasil, Chile, Bolivia, Perú, Ecuador y República de la Nueva Granada, mesmu qu'escluyía a los Estaos Xuníos d'América del Norte.Eminente y probo xurista, aportó a presidente de la Corte Suprema de Xusticia de Bolivia.

### Presidente de Bolivia (1879)
Mientres el gobiernu del xeneral Hilarión Daza (1876-1879) foi xefe del Conseyu de Ministros. Tres l'españíu de la guerra del Pacíficu, al tener dichu mandatariu que retirase y colar escontra'l teatru d'operaciones al frente del exércitu, foi investido presidente del gobiernu, dende abril de 1879. Finó en setiembre del mesmu añu, nel exerciciu de la so alta función.

### Obres escrites
Publicó delles obres, ente elles:
* **' (1871)

== Bibliografía ==
* **' (La Paz: 1920), páxs. 337-339.

## Referencies
Helio Fallas Venegas

**Helio Fallas Venegas**  ye un economista, profesor y políticu costarricanu.

Fallas llicencióse en economía pola Universidá de Costa Rica y llogró la so maestría na Universidá de los Andes. Foi ministru de Vivienda na alministración d'Abel Pacheco (2002-2006), consultor del programa Estáu de la Nación y docente na Universidá de Costa Rica. Dexó les files del Partíu Unidá Social Cristiana ya ingresó al Partíu Aición Ciudadana. Foi electu candidatu a vicepresidente pa les eleiciones del 2014 xunto al candidatu presidencial Luis Guillermo Solís fórmula que resultó ganadora. Amás del cargu de Vicepresidente, Solís asignólu tamién como xerarca de Facienda.

## Referencies