Salviano de Marsella

**Salviano de Marsella**, en francés **Salvien de Marseille** (llatinizáu *Salvianus massiliensis*) ye un autor latinocristiano del sieglu V d. C.

## Biografía
Provenía del nordeste de la Galia, probablemente de Colonia o de Tréveris, que la so destrucción describe emotivamente en 440, y nació ente los años 400 y 405. La so escelente educación dexó-y aportar# a un retor apreciáu y un finu lletráu; en fecha desconocida casóse ya instaló nel sureste de la Galia cola so muyer Palladia y tuvo un fíu. Daquella convirtióse nun asceta cristianu xunto a la so muyer y por ello rompió colos sos parientes cercanos. Anduvo un tiempu con Honorato de Arles en 427, xusto cuando esti foi escoyíu obispu d'Arles. Hilario, residente tamién ellí, reparó que yera unu de los sos más queríos compañeros. Participó na educación de Salonius de Xinebra, fíu del so amigu Eucher de Lyon. Convertir en sacerdote en 430 y concluyó la so vida en Marsella, onde finó de xuru dempués de 470. "*Perit ridendo*" ("morrió riéndose").

## Obra
Anque Genadio de Marsella, autor de *De uiris illustribus*, indica que foi prolíficu escritor, solo subsistieron d'él dos obres y nueve cartes. Estes obres contener nel tomu LIII de la *[[Patrologia Latina]]* de Migne.

La primera, la so obra maestra, son ocho llibros escritos ente 439 y 451 sol títulu de *De gubernatione Dei* («El gobiernu de Dios») o, meyor, *De praesenti iudicio*, onde busca esplicar la crisis del Imperiu romanu, en llucha contra los bárbaros, por un "plan universal de Dios" o Providencia que castigaría la so decadencia moral, en Galia y África en particular, compensando asina la pureza moral de los bárbaros paganos, quien, paradóxicamente, aportaron a el modelu pa los romanos cristianos; empondera la castidá de los vándalos, la piedá de los godos y les virtúes de los más axataos francos y saxones, según epondera tamién a otres tribus a les que, a pesar de ser herexes arrianu o non creyentes, Dios otorga'l pagu del Imperiu (VII, 9, II, 21). Resulta estrañu que Salviano nun amuese odiu dalgunu contra la heterodoxa de los bárbaros, como va ser común na Galia setenta años dempués. 

Tal opinión construyir n'oposición radical a *[[La ciudá de Dios]]* de San Agustín quiciabes pola estrecha rellación que teníen entós los cristianos provenzales, dende San Honorato a Juan Casiano, col Patriarca de Constantinopla. 

La segunda ye'l tratáu *Ad Ecclesiam contra avaritiam* o *Llibru de Timoteo a la Ilesia contra l'avaricia*, onde denuncia l'avaricia y la lluxuria de los cristianos y la organización económica de la ciudá. Convida a los fieles a mandar los sos bienes a la Ilesia y amuésase casi como un socialista del sieglu V dempués de Cristu.

D'últimes llegaron a nós nueve *Cartes* qu'apurren informaciones d'orde biográficu, especialmente sobre les sos amistaes.

El *Ad Ecclesiam* apaeció impresu per primer vegada en Basilea, 1528; tamién el *De gubernatione Dei* imprimir na mesma ciudá, en 1530. Apaecieron xuntos en llibru en París, 1575. Dende entós asocediéronse diverses ediciones más o menos correxíes hasta llegar a la de Migne.

## Bibliografía
### Ediciones
* PAULY (F.), *Corpus Scriptorum Ecclesiasticorum Latinorum*, vol. 8, Vienne, 1883.
* SALVIEN DE MARSEILLE, *Œuvres, vol. 1*, éd. LAGARRIGUE (I.), coll. Sources Chrétiennes n°176, Editions du Cerf, Paris, 1971.
* SALVIEN DE MARSEILLE, *Œuvres, vol. 2*, éd. LAGARRIGUE (I.), coll. Sources Chrétiennes n°220, Editions du Cerf, Paris, 1975.
### Estudios sobre l'autor
* BARMANN (L. F.), « Salvian of Marseilles Re-evaluated », *Revue de l'Université d'Ottawa, 33, 1963, p. 79-97.
* FAVEZ (Ch.), « La Gaule et les Gallu-Romains lors des invasions du Ve siècle d'après Salvien », *Latomus*, 16, 1957, p. 77-83.
* THOUVENOT (R.), « Salvien et la ruine de l'Empire Romain », *Mélanges d'archéologie et d'histoire de l'Ecole française de Rome, 38, 1920, p. 145-163.

### Referencies

## Enllaces esternos
*Cartes de San Salviano de Marsella publicaes en patristique.org.
*Obres completes en llatín en ''Documenta Catholica Omnia''