Sabino Fernández Campo

**Sabino Fernández Campo**  foi un militar español, conde de Latores, Teniente Xeneral Hᵘ del Cuerpu Militar d'Intervención. Foi nomáu secretariu xeneral de la Casa de La so Maxestá'l Rei d'España el 31 d'ochobre de 1977 y xefe dende'l 22 de xineru de 1990 hasta'l 8 de xineru de 1993.

## Familia
Fíu únicu de Sabino, comerciante, y María, crióse na so casa nel barriu de Buenavista. Estudia na Academia Ojanguren. De pequeñu braniaba en Llatores, pueblu natal del so padre.

Él declaró: 

## Vida militar
En 1936 apuntar al empiezu de la guerra nuna Bandera de milicies de Falanxe Española, combatiendo al llau del bandu subleváu na Guerra Civil, llegando a Alférez Provisional y Teniente. Llicenciáu en Derechu pola Universidá d'Uviéu, más tarde ingresó nel Cuerpu Militar d'Intervención. Foi xefe d'estudios y profesor de l'Academia d'Intervención Militar mientres la dictadura, onde aportó a Xeneral Interventor en 1980. Tamién foi interventor de la Casa Militar del Xeneral Franco. Concedióse-y el títulu honoríficu de Teniente Xeneral. Formar nel Industrial College d'Estaos Xuníos y se diplomó en Economía de guerra.

A partir de 1959 foi secretariu militar de seis ministros del Exércitu de la dictadura de Franco. En 1975 foi nomáu subsecretariu de la Presidencia del Gobiernu a propuesta del so amigu y proteutor Alfonso Armada y del ministru Alfonso Osorio, y del Ministeriu d'Información y Turismu un añu más tarde nel gobiernu d'Arias Navarro. De nuevu a propuesta d'Alfonso Armada, asocedió-y en 1977 como Secretariu Xeneral de la Casa de La so Maxestá'l Rei hasta 1990, siendo dende 1990 a 1993 Xefe de la Casa del Rei en sustitución de Nicolás Cotoner y Cotoner. 

En 1990 el Rei nomó Secretariu Xeneral de la so Casa al embaxador José Joaquín Puig de la Bellacasa, col enfotu de que nun futuru próximu pasara a ocupar la xefatura de la mesma asocediendo al xeneral, quién alcordara col Rei xubilase. Sicasí, nun respetó lo establecío pol Rei, nin cumplió la so manifestada voluntá de xubilase y fixo tolo posible pa forzar la salida del embaxador en 1991, utilizando a una amiga mallorquina del monarca, magar ser trece años más nuevu y nun tener priesa en releva-y como Xefe de la Casa. Por cuenta de desavenencies col Rei, indiscreciones sobre'l mesmu y a la so avanzada edá, finalmente foi sustituyíu pol diplomáticu Fernando Almansa a instancies de Mario Conde en xineru de 1993.

En 1991 foi nomáu Fíu Predilectu d'Uviéu.

El 30 d'abril de 1992, don Xuan Carlos I concedió-y el títulu de conde de Latores, con Grandor d'España, pol so "llarga y brillosa trayeutoria de servicios destacaos, militares y civiles al Estáu", según el real-decretu publicáu col so nomamientu.

Foi profesor de l'Academia d'Intervención, miembru d'honor de la Real Academia de Medicina d'Asturies y Llión, de la Real Academia de Doctores d'España, censor de la Real Academia de Ciencies Morales y Polítiques y académicu correspondiente de la Real Academia de Xurisprudencia y Llexislación. En 1999 foi nomáu Vice Gran Maestre de la Real Orde de Caballeros de Santa María del Puig.En 1997 ingresó na Real Asociación de Fidalgos d'España.

Formaba parte del Patronatu d'Honor de la Fundación pa la Defensa de la Nación Española dende'l 22 de marzu de 2006 (DENAES) que tien por oxetu la pretensión de recuperar ya impulsar dende la sociedá civil la conocencia y la reivindicación de la Nación Española. Tamién ostentaba la Vicepresidencia d'Honor del Club Palombar de Santander.

Finó'l 26 d'ochobre de 2009 na clínica Ruber Internacional de Madrid por causa de los entueyos d'una neumonía.

## 23-F

Cuando socedió'l golpe d'Estáu del 23 de febreru de 1981 yera secretariu xeneral de la Casa del Rei y ayudó al rei Xuan Carlos I realizando llamaes a diversos sectores militares, como capitaníes xenerales, Estáu Mayor, etc. So foi la frase «*Nin ta, nin se-y espera*», que sirvió de contestación a una entruga del xeneral Xosé Juste (xeneral de la División Acorazada Brunete) sobre si Alfonso Armada llegara al Palaciu de la Zarzuela.

## Matrimonios y descendencia
Casóse'l 7 de xineru de 1942 cola asturiana Elena Fernández-Vega Diego (1921-1993), hermana de los prestixosos oftalmólogos Lluis Fernández-Vega Diego (1923-2010) y Álvaro Fernández-Vega Diego (nacíu en 1924). 

Tuvo con ella diez fíos: María Elena, Margarita, María Cristina (finada en Madrid en xunu de 2006), Álvaro, Sabino, María Sabela, Lluis, María Eugenia, Miguel y María Xosé.

Dixebrar en 1974 y Elena finó'l 14 de marzu de 1993.

Darréu casóse cola periodista asturiana María Teresa Álvarez García (nacida en 1945), el 15 d'ochobre de 1997. Nun tuvieron fíos.

## Distinciones honorífiques
*  Caballero Gran Cruz de la Real y Distinguida Orde de Carlos III (Reinu d'España, 08/01/1993).
*  Caballero del Cuerpu de la Nobleza del Principáu d'Asturies (Reinu d'España).
*  Vice Gran Maestre de la Real Orde de Caballeros de Santa María del Puig (Reinu d'España).

La ciudá d'Uviéu alzó un monumentu homenaxe al Xeneral Sabino Fernández, llamáu "Monumentu al Xeneral Sabino Fernández Campo" nel conocíu Campu de San Franciscu, obra de Víctor Ochoa, inauguráu nel añu 2001.

## Na ficción
A lo llargo de los años, la figura del xeneral Fernández Campo convirtióse en personaxe de películes y telefilmes n'España, pudiendo mentase los siguientes:

* *[[23-F: la película]]* (2011), interpretáu por Mariano Venancio
* *[[Adolfo Suárez, el presidente]]* (2010), interpretáu por Mariano Venancio.
* *[[23-F: el día más difícil del rei|23-F: El día más difícil del rei]]* (2009), interpretáu por Emilio Gutiérrez Caba.

## Referencies

## Enllaces esternos
* 
* Reseña biográfica
* Entrevista en La Opinión La Coruña
* columna de lleer_08A3014053.shtml La columna de la llealtá. Homenaxe llatinoamericanu
* Biografía

.