Hua Guofeng

**Hua Guofeng** (chinu simplificáu: 华国锋, chinu tradicional: 華國鋒, pinyin: Huà Guófēng, Wade-Giles: **Hua Kuo-feng**;) foi un dirixente históricu del Partíu Comunista de China, y socesor de Mao Zedong. Foi Primer Ministru de China (1976 - 1980), Presidente del Partíu Comunista de China (1976 - 1981) y Presidente de la Comisión Militar Central (1976-1981). A pesar d'ocupar estos trés cargos, máximos símbolos del poder na República Popular China, foi desallugáu del poder por Deng Xiaoping, mientres les intenses lluches internes que tuvieron llugar nel senu del Partíu Comunista tres la muerte de Mao Zedong.

## Trayeutoria política

Miembru del Partíu Comunista de China dende los años de la invasión xaponesa, el so ascensu na xerarquía del Partíu producir nel contestu de la Revolución Cultural, cuando Mao estremó del poder a gran parte de los dirixentes históricos del Partíu.

## Hua como socesor de Mao
Tres la muerte de Zhou Enlai, primer ministru chinu, el 8 de xineru de 1976, Hua ocupó'l so puestu. Mao nomar socesor, polo que tres la muerte d'ésti'l 9 de setiembre de 1976, Hua pasó a ocupar los dos cargos qu'ocupaba Mao: presidente del Partíu Comunista de China y presidente de la Comisión Militar Central.

L'autoridá de Hua viose atacada dende'l principiu. Per un sitiu, la Banda de los Cuatro, los ideólogos que dirixeren les campañes de la Revolución Cultural, aspiraben a faese col poder. Hua, sicasí, actuó con rapidez pa faelos arrestar y culpalos de los peores escesos de los últimos años. D'esta manera, Hua llogró atopar un chivu espiatoriu pa los escesos cometíos mientres la Revolución Cultural, mientres caltenía la figura de Mao.

La fidelidá a Mao y a los ideales representaos por ésti foi una carauterística de la ideoloxía de Hua, simbolizada pola so famosa frase: "Vamos Defender con firmeza toes aquelles decisiones polítiques tomaes pol presidente Mao, y vamos respetar de principiu a fin y ensin bazcuyar toes aquelles instrucciones daes pol presidente Mao". A esti pronunciamientu políticu, reproducíu en dellos periódicos, llamóse-y en China la política de "los dos *toes aquelles*" (两个凡是 / 兩個凡是, *liǎngge fánshì*), y supondría-y bien de crítiques a Hua per parte de los reformistes, que finalmente se fadríen col poder sol lideralgu de Deng Xiaoping.

Como herederu tantu de Zhou Enlai como de Mao, Hua hubo d'asumir un legáu contradictoriu: el pragmatismu de Zhou y la radicalización ideolóxica de Mao. Consciente de que la so llexitimidá dependía de la decisión de Mao, Hua optó polo segundo, ya inclusive se llegó a promover un cultu a la personalidá similar al de Mao, con cartelos propagandísticos qu'aponderaben la so figura.

## Perda del poder
Ensin Mao na escena política, los reformistes lideraos por Deng Xiaoping, xunto a los sos aliaos Hu Yaobang, Chen Yun y Zhao Ziyang, acabaron faciéndose con parceles de poder. Mientres el XI Congresu del Partíu Comunista de China, celebráu en Beixín n'avientu de 1978, Deng, yá rehabilitáu, refuerza la so posición na xerarquía del Partíu. Nesi momentu, Hua Guofeng atópase solu y ensin apenes sofitos. Dos años dempués, mientres la V Sesión Plenaria del Partíu, Hua vese obligáu a dimitir del so cargu de Primer Ministru, que pasa al reformista Zhao Ziyang. En 1981, nel VI Plenu, Hua abandona los dos cargos que-y quedaben; el puestu de Presidente del partíu pasa a Hu Yaobang, ente que el de Presidente de la Comisión Militar Central pasa al nuevu xefe d'Estáu del país, Deng Xiaoping.

D'esta manera concluyía'l so efímeru pasu pol poder. Hua vivió nel ostracismu en Beixín, alloñáu de la vida pública, hasta la so muerte, asocedida en dicha ciudá'l 20 d'agostu de 2008, a los 87 años d'edá.

## Ver tamién
* Historia de la República Popular China

## Referencies

* Spence, Jonathan D. *The Search for Modern China*, W. W. Norton and Company, Nueva York, 1999 (ISBN 0-393-30780-8).
* Hsü, Immanuel C. Y. *The Rise of Modern China*, 6th edition, Oxford University Press, Oxford, 1999 (ISBN 0-19-512504-5).