open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Estadiu Olímpicu d'Atenes

L**'Estadiu Olímpicu d'Atenes** *"Spyros Louis"* (en griegu: *Ολυμπιακο Σταδιο της Αθηνας "Σπυρος Λουης", Olympiako Stadio Athinas "Spyros Louis"*) ye l'estadiu principal del Complexu Olímpicu de Deportes d'Atenes (OAKA), na ciudá d'Atenes, Grecia. Tien una capacidá máxima de 75 000 espectadores.

## Historia
Foi orixinalmente completáu nel añu 1982, allugó en 1997 el Campeonatu del Mundu d'Atletismu, como forma de demostrar la capacidá de la ciudá d'Atenes p'allugar eventos de gran magnitú, tres el fracasu na postulación de la capital helénica pa realizar los Xuegos Olímpicos de 1996 pola crisis griega en 1990. 

Tres la eleición como sede de los Xuegos Olímpicos del añu 2004, l'estadiu sufrió una completa reconstrucción, non exenta de discutinios tres la eleición del español Santiago Calatrava pal diseñu de la obra, que contemplaba dos arcos sobre'l cielu del estadiu. La construcción del estadiu sufrió munchos retrasos, lo que fizo apeligrar la organización de los Xuegos. Sicasí, la nueva cubrición y la remodelación fueron concluyíes a tiempu, siendo reinauguráu l'estadiu'l 30 de xunetu de 2004, solo 13 díes primero que nel mesmu estadiu celebrárase la Ceremonia d'Apertura de los Xuegos Olímpicos d'Atenes 2004. Mientres agostu d'esi añu, foi sede de dellos partíos de fútbol y de los eventos d'atletismu de los Xuegos. El 29 d'agostu realizó la ceremonia de clausura.

Foi renomáu como Spiridon Louis n'honor al famosu maratonista griegu ganador del primer maratón de los Xuegos Olímpicos d'Atenes 1896, y foi sede del partíu final de la Lliga de Campeones nel añu 2007.

## Estadiu del Panathinaikos y AEK
Nesti estadiu actúa como llocal el Panathinaikos y el AEK Atenes, que tienen aficiones bien problemátiques. Gracies a la pista d'atletismu qu'hai ente'l terrén de xuegu y les graes, evítense munchos incidentes que puedan afectar a los xugadores. Los aficionaos d'esti equipu porten bengalas nes graes; a pesar de que ta prohibíu pola UEFA. Les autoridaes griegues #dexar por medrana" a que los siguidores tengan una respuesta violenta. Al pie de l'afición de Olympiacos, son los más numberosos del país helenu; tamién son los más revulsivos y problemáticos.

## Finales de la Lliga de Campeones de la UEFA acoyíes
* 1982-83: **[[Hamburger SV]]** 1-0 Juventus FC
* 1993-94: FC Barcelona 0-4 **[[Associazione Calcio Milan|AC Milan]]**
* 2006-07: Liverpool FC 1-2 **[[Associazione Calcio Milan|AC Milan]]**

## Imáxenes

File:Panathinaikos Inter CL2008 09 b.jpg|
File:Panathinaikos - Sparta Prague DSC00055.JPG|
File:Olympic flame at opening ceremony 2004.jpg|Ceremonia d'Apertura de los XXVIII Xuegos Olímpicos


## Ver tamién
* Estadios de fútbol de Grecia

## Referencies

## Enllaces esternos
Pandu (Tornón)

**Pandu** ye una aldea de la parroquia de Tornón, nel conceyu asturianu de Villaviciosa.

## Situación
Allúgase a 4&nbsp;km de Villaviciosa (la capital del conceyu) y a 47&nbsp;km d'Uviéu. Ta asistiáu a un altor de 160&nbsp;m.

## Población
Tien una población de .

## Referencies

## Enllaces esternos
Melekeok

Col nome de **Melekeok** podemos referinos a:

* Melekeok, un de los dieciséis estaos en que se dixebra el país oceánicu de Paláu.
* Melekeok, capital del estáu del mesmu nome y del país de Paláu.

## Referencies

## Enllaces esternos
Pandu (dixebra)

Col nome de **Pandu** podemos referinos a:

*Pandu o meseta, una altiplanicie estensa asitiada a una determinada altitú sobre'l nivel del mar.
*Pandu, un llugar de la parroquia de Rañeces, nel conceyu asturianu de Grau.
*Pandu, una aldea de la parroquia de Lleiguarda, nel conceyu asturianu de Miranda.
*Pandu, una aldea de la parroquia de Nava, nel conceyu homónimu.
*Pandu, un llugar de la parroquia de San Esteban, nel conceyu asturianu de Ribeseya.
*Pandu, una aldea de la parroquia de Tornón, nel conceyu asturianu de Villaviciosa.
*Pandu, un llugar de la parroquia de Breceña, nel conceyu asturianu de Villaviciosa.
*

## Ver tamién
*El Pandu
Presidente del Conseyu de Ministros d'Italia

El **Presidente del Conseyu de Ministros d'[[Italia]]** (n'italianu, *Presidente del Consiglio dei Ministri*) ye'l xefe de Gobiernu del país, y ocupa unu de los cinco cargos más importantes a nivel estatal, siendo l'equivalente al Primer Ministru d'otros gobiernos, anque con menores poderes con al respective de otros Estaos.

La Presidencia del Conseyu de Ministros ye un cargu con rangu constitucional establecíu polos artículos 92, 93, 94, 95 y 96 de la Constitución Italiana. El Presidente de la República, esto ye, el Xefe d'Estáu ye l'encargáu de designar al Presidente del Conseyu. 

## Funciones
Amás de les funciones propies que'l cargu tien, por ser parte del Gobiernu, ye'l Presidente del Conseyu de Ministros quien indica al Presidente de la República la llista de los ministros del Gobiernu. Refrenda, amás, tolos actos con fuercia de llei emitíos pol Presidente de la República.

L'artículu 95 de la Constitución de la República Italiana señala que: "el Presidente del Conseyu de Ministros dirixe la política xeneral del Gobiernu"; esti poder ye variable, según la influencia individual de los ministros y de los partíos qu'estos representen.

Usualmente la xera del Presidente del Conseyu de Ministros consiste más en mediar ente les distintes posiciones de los partíos políticos (cuando se trata de coaliciones) que les actividaes propies del Conseyu de Ministros. El so poder de direición ye llindáu a una formalidá, yá que nun puede echar por sigo mesmu a los ministros colos cualos ta en desalcuerdu.

## Xefe de Gobiernu

De 1861 hasta l'actualidá'l Presidente del Conseyu de Ministros foi'l Xefe de Gobiernu. Ye designáu pol xefe d'estáu, pero, al precisar el sofitu del Parllamentu d'Italia, suel ser miembru del partíu políticu más votáu.

## Ver tamién
*Llista de presidentes del Conseyu de Ministros d'Italia
*Gobernantes d'Italia

## Referencies

## Enllaces esternos
* Páxina oficial del Gobiernu italianu
Giuliano Amato

**Giuliano Amato**  ye un profesor universitariu de Derechu Constitucional Comparáu y políticu italianu, presidente del Conseyu de Ministros d'Italia en dos causes, de xunu de 1992 a abril de 1993, y d'abril de 2000 a mayu de 2001. Na primer ocasión asocedió a Giulio Andreotti y foi asocedíu por Carlo Azeglio Ciampi. Na segunda, asocedió a Massimo d'Alema y foi asocedíu por Silvio Berlusconi. Amato foi'l Ministru del Interior del so país y miembru de la Cámara de Diputaos d'Italia sol gobiernu de Prodi. Tamién foi Ministru d'Asuntos Esteriores interín del so país, vice-primer ministru y ministru n'otres árees.

Foi vicepresidente de la Convención Europea.

## Educación
Estudió derechu na Universidá de Pisa, onde se graduó en 1960. Realizó un máster en Derechu comparáu na Facultá de Derechu de la Universidá de Columbia (Nueva York) en 1962.

## Actividá académica
Foi Profesor Titular de Derechu Constitucional Comparáu na Universidá de Roma, Escuela de Ciencies Polítiques, de 1975 a 1997. Foi caderalgu nes Universidaes de Módena, Perugia y Florencia. Anguaño ye profesor de Derechu Global na Facultá de Derechu de la Universidá de Nueva York y profesor a tiempu parcial nel Institutu Universitariu Européu en Florencia.

## Publicaciones
Escribió llibros y artículos sobre economía y les instituciones públiques, les llibertaes personales, el federalismu y el gobiernu comparativu. Ente les sos publicaciones más recién tán "Antitrust and the Bounds of Power", Hart Publishing, Oxford 1997, y "When the Economy is affected with a Public Interest", in F. Snyder (Ed.), "The Europeanisation of Law", Hart Publishing, Oxford 2000.
## Bibliografía
* 
* 
* 
## Referencies

## Enllaces esternos

* Giuliano Amato. Blogue personal
* Giuliano Amato . CV nel sitiu de la Convención Europea 
* 
* Biografía por CIDOB (n'español)
* Giuliano Amato (inoffizielle Seite) n'Internet Archive
*
Paolo Boselli

**Paolo Boselli**  foi un políticu italianu, Primer Ministru d'Italia dende'l 18 de xunu de 1916 al 30 d'ochobre de 1917.

Escoyíu nel parllamentu italianu nel 1870 nes files de la derecha histórica, ente'l 1872 y el 1874 participó na comisión d'investigación agraria. Primeramente lliberal, averóse socesivamente a Francesco Crispi y a partir de 1888 ye ministru d'Instrucción Pública, d'Agricultura y de Finances.

Amás foi electu delles vegaes presidente de la provincia de Torino y sofitó la intervención del Reinu d'Italia na Primer Guerra Mundial.

Tres la cayida del gobiernu d'Antonio Salandra en xunu de 1916 foi escoyíu primer ministru. Tuvo que dimitir el 29 d'ochobre de 1917, dempués de conocese'l desastre militar de la Batalla de Caporetto, yá que siempres confío na capacidá del xeneral Luigi Cadorna, consideráu máximu artífiz de la derrota italiana naquella batalla.

Nel 1922 foi favorable al ascensu del fascismu, col que comulgaba l'iñerizu pol movimientu socialista y nel 1924 recibe'l carné d'honor del Partíu Nacional Fascista. El so últimu actu políticu de relieve foi la so participación nuna comisión qu'aprobó los Pautos del Laterano del 1929.

## Referencies

## Enllaces esternos
Carlo Azeglio Ciampi

**Carlo Azeglio Ciampi** , foi un políticu y banqueru italianu, décimu presidente de la República Italiana dende 1999 hasta 2006.

Foi gobernador del Bancu d'Italia dende 1979 hasta 1993, presidente del Conseyu de Ministros d'Italia (1993-1994), y ministru de Facienda y de Planificación Económica en distintos mandatos. En 1999 convertir nel primer xefe del estáu italianu independiente de cualquier formación parllamentaria, según nel segundu exgobernador del Bancu d'Italia en llegar al puestu tres Luigi Einaudi en 1948.

Anque de mozu foi militante del Partíu d'Aición, Ciampi nun tuvo adscritu a nengún partíu políticu. Como presidente de la República encargó formar gobiernu a trés primeros ministros: Massimo D'Alema (1999), Giuliano Amato (2000-2001) y Silvio Berlusconi (2001-2006). Amás nomó cinco senador vitalicios: Rita Levi-Montalcini (2001), Emilio Colombo (2003), Mario Luzi (2004), Giorgio Napolitano y Sergio Pininfarina (2005).

## Biografía
Carlo Azeglio Ciampi nació'l 9 de setiembre de 1920 en Livorno. Llicencióse en Lliteratura en 1941 de la Scuola Normale de Pisa, una de les universidaes más prestixoses del país, graduándose depués en Derechu pola Universidá de Pisa en 1946. Esi mesmu añu empezó a trabayar nel Bancu d'Italia. 

En 1960 foi xubíu pa trabayar na alministración central del Bancu y en 1973 convertir en secretariu xeneral, vicedireutor xeneral en 1976 y direutor xeneral en 1978. N'ochobre de 1979 finalmente llegó a los cargos de Gobernador del Bancu d'Italia y presidente del Ufficio Italianu Cambi, que ocupó hasta 1993.

Dende abril de 1993 hasta mayu de 1994 foi primer ministru, exerciendo un gobiernu *téunicu* mientres un periodu de transición. Poco dempués ocupó'l cargu de ministru de l'Ayalga, de 1996 hasta mayu de 1999, mientres los gobiernos de Romano Prodi y Massimo D'Alema. Nesti tiempu llevar a cabu la integración d'Italia na zona del euru. El 13 de mayu de 1999 foi nomáu presidente de la República Italiana pol Parllamentu. 

El 5 de mayu de 2005 recibió'l Premiu Carlomagno na ciudá d'Aquisgrán. La École Normale Supérieure de París nomar doctor *[[honoris causa]]* el 15 de xunu del mesmu añu. Mientres el so mandatu, Ciampi caltuvo, por aciu viaxes al esterior d'Italia bones rellaciones con distintos países del globu, ente que nel frente internu tresformar nun puntu de referencia tantu pa líderes opositores como para líderes gubernamentales. 

Al rematar el so mandatu, en mayu de 2006, Ciampi arrenunció a una eventual reeleición por siete años más, aduciendo la so avanzada edá (86 años) y optando pola senaturía vitalicia dispuesta pa los expresidentes.

Dexó'l cargu'l 15 de mayu de 2006, siendo asocedíu por Giorgio Napolitano.

El 16 de setiembre de 2016 finó nuna clínica de Roma a la edá de 95 años.

## Referencies

## Enllaces esternos

* ''Presidencia de la República Italiana'' (n'italianu)
* Biografía por CIDOB (n'español)
Emilio Colombo

**Emilio Colombo**  foi un diplomáticu y políticu italianu. Amás d'algamar les posiciones más altes na política italiana, tamién participó de la política de la Xunión Europea. Foi Primer Ministru d'Italia ente'l 6 d'agostu de 1970 y el 17 de febreru de 1972.

## Biografía
Estudió xurisprudencia y foi escoyíu per primer vegada diputáu pa participar de l'Asamblea Constituyente de 1946 que dio vida a la Constitución de la República Italiana, foi unu de los más nuevos constituyentes con 26 años, pa la cual foi escoyíu con menos de 21 mil votos. Foi un miembru históricu de la Democracia Cristiana.

Colombo entró en política como miembru del partíu demócrata cristianu y llegó a ocupar dellos cargos nel gabinete ministerial, llegando inclusive a ser Primer Ministru, dende 1970 hasta'l so arrenunciu en 1972. Foi Presidente del Parllamentu Européu ente 1977 y 1979 y Ministru d'Asuntos Esteriores d'Italia ente 1980 y 1983 y nuevamente ocupó esi cargu ente 1992 y 1993. Una década dempués de que dexara'l so cargu'l Presidente d'Italia Carlo Azeglio Ciampi nomar Senador vitaliciu.

En payares de 2003, al poco tiempu de recibir esi honor, ablucó a la opinión pública, almitió ser un consumidor frecuente de cocaína ("con fines terapéuticos").

Morrió na madrugada del 24 de xunu de 2013 na so casa de Roma a los 93 años, siendo'l postreru de los "padres constituyentes" en morrer.

## Cargos de gobiernu Subsecretariu d'Estáu d'Agricultura y Mediu Ambiente nel V y VI gobiernu d'[[Alcide De Gasperi]].
* Subsecretariu d'Estáu d'Obres Públiques del VIII Gobiernu De Gasperi, nel Gobiernu Pella, Gobiernu I Fanfani y Gobiernu Scelba.
* Ministru d'Agricultura y Mediu Ambiente y Altu Comisariado pa l'alimentación nel I Gobiernu Segni y nel Gobiernu Zoli.
* Ministru de Comerciu esterior nel II Gobiernu Fanfani.
* Ministru d'Industria y Comerciu nel II Gobiernu Segni, nel Gobiernu Tambroni, nel III y IV Gobiernu Fanfani.
* Ministru de l'Ayalga nel I y II Gobiernu de Giovanni Leone; I, II, III, IV y V Gobiernu d'Aldo Moro; I, II, III y V Gobiernu de Rumor, y del Primer Gobiernu d'Andreotti

## Referencies

## Enllaces esternos

* Ficha d'actividá del senador Colombo (n'italianu)
Bettino Craxi

**Benedetto "Bettino" Craxi**  foi un políticu italianu y unu de los máximos esponentes del Partíu Socialista Italianu (PSI). Foi Primer Ministru d'Italia de 1983 a 1987 na primer etapa del pentapartito italianu.

## Carrera política
Permaneció mientres la mayor parte de la so vida na PSI, onde xubió bien rápido. En 1968 foi escoyíu diputáu y darréu foi nomáu vicesecretariu nacional.

En 1976, en plena crisis interna de la PSI, ye escoyíu secretariu xeneral en sustitución de Francesco de Martino. Empecipia asina la so perllarga etapa al mandu de los socialistes italianos, magar ser consideráu un "secretariu de transición" pola *vieya guardia socialista*.

En 1983 ye escoyíu Primer Ministru col sofitu del pentapartito formáu pol PSI, la Democracia Cristiana, el Partíu Socialista Democráticu Italianu (PSDI), el Partíu Republicanu Italianu (PRI) y el Partíu Lliberal Italianu (PLI). Ente los sos principales polítiques destacaron la firma d'un nuevu concordatu cola Santa Sede en 1984, la entrada d'Italia nel G7 y una nueva política d'impuestos.

Entrín y non, la corriente de Craxi apoderaba dafechu na PSI, sacante pola corriente más izquierdista dirixida por Riccardo Lombardi, qu'acusaba a Craxi de derechiega. Esta dominación cuasi absoluta dexó a Craxi llevar a la PSI a les sos posiciones moderaes dientro de la socialdemocracia.

La so cayida llegó en 1992 mientres el procesu xudicial llamáu Manes Llimpies, qu'intentó acabar cola corrupción imperante na política italiana. Craxi, señaláu ente los corruptos, tuvo que dimitir del so cargu nuna PSI que nun tardaría en sumir.

Craxi colar a Tunicia fuxendo de la xusticia italiana, y morrió nel añu 2000 na ciudá de Hammamet.

## ''Unitá Socialista''
En 1989, cola cayida del muriu de Berlín y la consiguiente crisis nel Partíu Comunista Italianu (PCI), Craxi propón la unión de tol socialismu nuna bandera común. Proponía la unión de la PSI, el PSDI y un PCI qu'abandonaba progresivamente el comunismu. Asina se buscaba crear una única fuercia socialista.

Por culpa de la recesión económica y, sobremanera pola crisis de corrupción de la década de 1990 n'Italia la idea nun llegó nunca a realizase, anque dexó l'acercamientu de posiciones ente los políticos. Asina, munchos d'ellos terminaron en Demócrates d'Izquierda, partíu herederu de los comunistes.
## Referencies

## Enllaces esternos
Ciriaco De Mita

**Ciriaco Luigi De Mita**  foi un políticu italianu, ocupó'l cargu de Presidente del Conseyu de Ministros d'Italia ente 1988 y 1989.

## Biografía
De Mita nació en Nusco, nel interior de la Provincia d'Avellino. Siendo mozu, entró nel partíu demócrata cristianu y empezó a participar en política. Foi xubiendo pasos nel so partíu y aportó a miembru del so conceyu en 1956, miembru del Parllamentu en 1963 ya integrante del gabinete italianu en 1973. Mientres la siguiente década ocupó'l cargu de ministru d'industries y depués el ministeriu de comerciu esterior.

En 1982 llegó a la presidencia del so partíu, nel momentu que el poder del mesmu entraba en decadencia. Foi reelecto en 1986 col sofitu del 60% del so partíu. Los demócrates cristianos tuvieron un bon desempeñu nes eleiciones de 1987. De Mita esperó un añu pa ser Primer Ministru, y ocupó el puestu mientres l'añu calteniéndose como presidente del so partíu. Al empiezu d'esi mandatu, el 16 d'abril de 1988, foi asesináu'l senador italianu Roberto Ruffilli, que yera conseyeru de De Mita.

Tornó al parllamentu en 1996, depués d'una exlusión de dos años y foi reelecto en 2001 y 2006. Afiliar al Partíu Popular Italianu y más tarde a La Margarita, partíu del que foi secretariu rexonal de Campaña.

## Referencies

## Enllaces esternos
Ivanoe Bonomi

**Ivanoe Bonomi**  foi un políticu italianu integráu nel socialismu revisionista. Foi Presidente del Conseyu de Ministros de 1921 a 1922 y de 1944 a 1945, y presidente del Senáu en 1948.

## Biografía política
Bonomi foi escoyíu como diputáu nes files socialistes, pero ye espulsáu del partíu nel 1912, pol so sofitu a la guerra de Libia. Xunir con otres personalidaes pa formar el Partíu Socialista Reformista Italianu (del italianu *Partito Socialista Reformista Italianu*). Ocupa'l cargu de ministru en 1916 y el de Presidente del Conseyu de Ministros ente 1921 y 1922.

Sofitó'l gobiernu lideráu por Luigi Facta y en 1924 foi candidatu como diputáu, anque foi pol candidatu de la Llista Nacional (*Llista Nazionale* o *Listone Mussolini* n'italianu). Dempués de la instauración de la dictadura de Mussolini retirar de la política. Sicasí, retornó'l 25 de xunetu de 1943. Dempués de la cayida del segundu gobiernu de Badoglio, el 18 de xunu de 1944, formó un executivu d'unidá nacional. Foi obligáu a dimitir el 26 d'abril del 1945 por cuenta de les discrepancies ente los partíos del CLNAI (*Comitato di Liberazione Nazionale*)

Nel 1947 participó nes conferencies pola paz en cualidá de representante del gobiernu italianu. Al añu siguiente foi escoyíu senador nes files del Partíu Socialista Democráticu Italianu y poco primero de morrer escoyíu presidente del Senáu italianu.

Foi presidente del Partíu Socialista Democráticu Italianu hasta la so muerte.

## Referencies

## Enllaces esternos
Luigi Facta

**Luigi Facta**  foi un periodista y políticu italianu. Nacíu n'El Piamonte, estudió derechu y exerció el periodismu; en 1892 foi escoyíu diputáu pol Partíu Lliberal, ocupando delles carteres ministeriales y defendiendo la neutralidá italiana na guerra, pero dempués defendió la collaboración colos aliaos. La crisis desamarrada pola guerra desestabilizó al gobiernu hasta'l puntu que Facta nun foi capaz de llegar a un alcuerdu col restu de fuercies polítiques. La marcha sobre Roma en 1922 de los fascistes acabó per destruyir al gobiernu, Facta nun pudo reaccionar y el Rei encargó gobiernu a Mussolini. Foi, pos, unu de los responsables de la capitulación de la Italia lliberal.

## Referencies

## Enllaces esternos
Arnaldo Forlani

**Arnaldo Forlani**  foi un políticu italianu qu'ocupó'l cargu de Presidente del Conseyu de Ministros d'Italia ente'l 18 d'ochobre de 1980 y el 26 de xunu de 1981.

## Biografía
Dempués de llicenciase d'abogáu, Forlani empezó la so carrera política en 1948 tomando posición como líder del partíu demócrata cristianu en Pesaro. En 1954 volvióse miembru de la direición central del so partíu.

Foi escoyíu miembru de la Cámara de Diputaos en 1958 y desempeñóse como Ministru d'Asuntos Esteriores ente 1976 y 1979. En 1969 fuera escoyíu como Presidente del partíu demócrata cristianu.

Como Primer Ministru tuvo que trepar con escándalos de corrupción dientro del so partíu, un terremotu nel sur d'Italia y la continuación del combate de los terroristes d'izquierda. Foi vistu como un políticu escuru qu'intentó caltenese al marxe de les lluches de facciones del so partíu. Mientres la so presidencia, la llista de adherentes a la loxa secreta P2 foi publicada, ganando simpatía del cristianismu radical y especialmente del Partíu Comunista Italianu. Por ello foi obligáu a arrenunciar el so cargu, tando fuera de la política italiana por un ciertu periodu.

Nos dos gobiernos de Bettino Craxi (del Partíu Socialista Italianu) foi vice Primer Ministru. Los historiadores italianos de la dómina, suxirieron que Craxi Forlani y Giulio Andreotti suscribieron un pactu secretu pa controlar la política italiana, esi pactu foi llamáu *CAF*, poles iniciales de los sos apellíos. Mientres l'escándalu de Tangentopoli Forlani foi acusáu de recibir fondos illegales y por ello retiróse de la política pública.

## Referencies

## Enllaces esternos
Lamberto Dini

**Lamberto Dini**  ye un políticu y economista italianu, ex primer ministru y ex ministru de rellaciones esteriores d'Italia. 

Cercanu a la Democracia Cristiana nos sos entamos, participó nel primer gobiernu de Berlusconi como ministru d'Economía en 1995. Tres la cayida d'esi gobiernu, abandonó les files del centru derecha y convirtióse en primer ministru col sofitu del centru esquierda. El so gobiernu duró hasta les eleiciones de 1996 que dieron la victoria a Romano Prodi que-y convirtió en primer ministru, cargu que tendría hasta'l 2001. Nel Parllamentu formó'l grupu de Renovación Italiana en 1996, con 26 diputaos y 11 senadores.

## Referencies

## Enllaces esternos
Alessandro Fortis

**Alessandro Fortis**  foi un políticu y Presidente del Conseyu de Ministros d'Italia d'Italia ente 1905 y 1906.

Foi militante de les formaciones de Garibaldi combatiendo en Trentín en 1866 ente otros llugares. Convirtiéndose nun partidariu de la monarquía convertir en subsecretariu d'Interior nel gobiernu de Francesco Crispi y ministru d'Agricultura con Luigi Pelloux. Sicasí, enfrentar a Pelloux, pasando a ser aliáu de Giovanni Giolitti, sofitando d'esa forma los gobiernos del propiu Giolitti y de Giuseppe Zanardelli a principios del sieglu XX.

El 28 de marzu de 1905, so les indicaciones de Giolitti, formó gobiernu, teniendo qu'encarar sobremanera la nacionalización del ferrocarril. El so gobiernu nun llegó a cumplir un añu. La Cámara de Diputaos refugó un tratáu comercial con España que traxo la dimisión del gobiernu de Fortis. Al poco tiempu, presentó un nuevu gobiernu que nun pudo consiguir l'enfotu de la cámara, obligando a Fortis a dimitir definitivamente.

## Referencies

## Enllaces esternos
Giovanni Goria

**Giovanni Giuseppe Goria**  políticu italianu. Foi Presidente del Conseyu de Ministros d'Italia ente 1987 y 1988.

## Biografía

Goria nació en Asti, El Piamonte. En 1960 ingresó a la Democracia Cristiana y se interiorizó cola política llocal. Foi electu pa la Cámara de Diputaos en 1976. Foi secretariu de presupuestu ente 1981 y 1983 pasando al cargu de Ministru de Facienda.

Facer sobre la base del so estilu tratable y adaptable a la televisión.

Nes siguientes eleiciones de 1987, nes que'l so partíu llogró bones resultaos, Goria foi electu Primer Ministru (el más nuevu nel so país dende la Segunda Guerra Mundial). Foi forzáu a arrenunciar en 1988 depués de que'l Parllamentu refugara'l so presupuestu. 

Goria foi electu pal Parllamentu Européu en 1989. Arrenunció en 1991 pa ocupar el Ministeriu d'Agricultura d'Italia. Quedar nesi cargu hasta 1992 cuando pasó a ser Ministru de Finances. Arrenunció en 1993 metanes un escándalu de corrupción nel senu del so partíu. Goria foi acusáu de corrupción y el so xuiciu empezó en 1994, mientres el trámite del mesmu Goria finó de secute de causes naturales, en Asti.

## Referencies

## Enllaces esternos
Alfonso La Marmora

**Alfonso Ferrero**, marqués de La Marmora, llamáu n'Italia a cencielles como **La Marmora** , foi un xeneral y políticu italianu, unu de los principales actores, xunto con Garibaldi y Mazzini, del llamáu Risorgimento, y hermanu de los tamién militares Alessandro La Marmora y Alberto della Marmora.

## Biografía
Yera fíu del marqués Celestino Ferrero della Marmora y de Raffaella Argentero di Bersezio, y por tanto de l'antigua nobleza piamontesa. Alfonso foi criáu pola so hermana mayor, de la que recibió una escelente educación, y siguió la tradición militar y política de la so familia ingresando na Academia Militar de Turín en 1815; llicencióse en 1822. 

Yá teniente, el rei de Cerdeña Carlos Alberto encargó-y dirixir la modernización de l'artillería sarda en 1823 y foi xubíu a xefe d'escuadrón (mayor) en 1845 y a xeneral de brigada en 1848. Participó en diverses batalles del exércitu sardu contra los austriacos mientres la Primer Guerra d'Independencia d'Italia estremándose mientres l'asediu de Peschiera. Asina llogró'l rangu de coronel y la medaya de plata pol so valor; participó amás na batalla de Novara en que foi ganáu polos austriacos el 23 de marzu de 1849. Nomáu ministru de guerra, reorganizó l'exércitu sardu y ente 1855 y 1856 comandó les tropes sardas unviaes a la Guerra de Crimea. Foi Xefe del Estáu Mayor mientres la Segunda Guerra de la Independencia d'Italia y gobernador de Nápoles ente 1861 y 1864.

Tuvo'l cargu de ministru de la guerra nos socesivos gabinetes de Pinelli, Vincenzo Gioberti y Cavour: en 1864, el rei Víctor Manuel II nomar presidente y ministru d'esteriores y dimitió en 1865, pero'l rei encargó-y formar nuevu gobiernu y robló un alcuerdu de comerciu con Francia y Prusia en 1866. Cuando yera ministru de la Guerra, dirixó la desastrosa campaña de la Tercer Guerra de la Independencia Italiana contra los austriacos y arrenunció arriendes de les derrotes el 18 d'agostu de 1866. Foi miembru del Parllamentu dende 1870 y publicó dellos llibros sobre política y materies militares.

## Obres
**Un episodiu del Risorgimento italianu* (1849).
**Segreti di stato nel governo costituzionale* (1877).
**Un po' più di lluz sugli eventi politici y militari del 1866* (póstuma, 1879).

## Referencies

## Enllaces esternos
Amintore Fanfani

**Amintore Fanfani**  foi un políticu italianu y Presidente del Conseyu de Ministros d'aquel país en delles oportunidaes. Foi tamién presidente interín ente Xunu y Xunetu de 1978.

## Biografía
Nació en Pieve Santu Stéfano na Provincia d'Arezzo. Participó en 1945 na formación de la Democracia Cristiana italiana y foi miembru activu del Partíu Demócrata Cristianu d'Italia, siendo miembru dempués. 

Más tarde foi miembru del gabinete y Primer Ministru munches vegaes. Yera un proponente de les reformes social y parte de la renovación italiana, amás de promovedor de les reformes agraries. Ente 1965 y 1966, Fanfani foi presidente de l'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes.

Finó en Roma el 20 de payares de 1999.

## Bibliografía
* (it) Igino Giordani, *Alcide De Gasperi il ricostruttore*, Roma, Edizioni Cinque Lune, 1955.
* (it) Giulio Andreotti, *De Gasperi e il suo tempo*, Milano, Mondadori, 1956.
* (it) Nico Perrone, *Il segno della DC*, Bari, Dedalo, 2002, ISBN 88-220-6253-1.
* (it) Luciano Radi, *La Dc da De Gasperi a Fanfani*, Soveria Manelli, Rubbettino, 2005.
* Matteo Anastasi, **, Diacronie. Studi di Storia Contemporanea : Spazi, percorsi e memorie, 15, 3/2013.

## Ver tamién
* Democracia cristiana (Italia)
* Giorgio La Pira
* Luigi Sturzo
* Alcide De Gasperi
* Alberto Marvelli
* Aldo Moro

## Cargos qu'exerció

### Cargos públicos d'[[Italia]]

### Internacionales y partidarios

### Predecesores y socesores nel cargu

## Referencies

## Enllaces esternos
Luigi Carlo Farini

**Luigi Carlo Farini**  foi un estadista ya historiador italianu. Ocupó'l cargu'l cargu de Primer Ministru d'Italia ente'l 8 d'avientu de 1862 y el 24 de marzu de 1863.

## Biografía
Dempués de completar un brillosu cursu universitariu en Bolonia, atayáu pa formar parte na revolución de 1831, exerció como médicu en Russi y en Rávena. Adquirió una gran reputación, pero en 1843 el so opiniones polítiques llevar sol barruntu de la policía y causó la so espulsión de los Estaos Pontificios. Moró socesivamente en Florencia y París, y viaxó per Europa como médicu priváu del príncipe Jérôme Bonaparte, pero cuando Pío IX foi escoyíu cabeza de la Santa Sede y empezó el so reináu con aparentemente lliberal y los enclinos nacionalistes, Farini tornó a Italia y foi nomáu secretariu xeneral de Recchi, el ministru del Interior (marzu 1848).

Pero desempeñáu'l cargu por pocu más d'un mes, yá que como tolos otros lliberales italianos nun aprobaba'l cambéu de frente de los papes, al negase a dexar que les sos tropes pa lluchar contra Austria, y arrenunció col restu del ministeriu'l 29 d'abril. Pío, col deséu de compensar l'efectu d'esta política, unviáu Farini a Carlos Alberto, rei de Cerdeña, a apurrir el mandu del contingente papal a él. Escoyíu miembru del parllamentu por Faenza, foi nomáu nuevu secretariu del Ministeriu del Interior nel gabinete Mamiani, y más tarde direutor xeneral del departamentu de salú pública.

## Referencies

## Enllaces esternos
Luigi Luzzatti

**Luigi Luzzatti**  foi un xurista, economista y políticu italianu. Foi Presidente del Conseyu de Ministros d'Italia mientres casi un añu, del 31 de marzu de 1910 al 29 de marzu de 1911.

Foi'l creador de la Banca Popolare di Milano, institución de creitu, siendo'l so presidente de 1865 a 1870. Dende esa fecha hasta la so muerte foi presidente honoríficu de la sociedá.

La so carrera política empezó en 1869, pocu dempués de ser escoyíu diputáu nun colexu d'Oderzo, al ser nomáu subsecretariu d'agricultura y comerciu por Marco Minghetti. En 1891 foi secretariu de l'Ayalga, nel primer gobiernu d'Antonio Starrabba, marqués de Rudini. Ocupó este mesmu cargu n'otros momentos: en 1896 otra vegada con Rudini, ente 1903-1905 con Giovanni Giolitti y finalmente, de febreru a mayu de 1906 con Sidney Sonnino.
## Referencies

## Enllaces esternos
Francesco Saverio Nitti

**Francesco Saverio Nitti**  foi un políticu y economista italianu.

## Biografía

Nacíu'l 19 de xunetu de 1868 en Melfi, foi profesor de la Universidá de Nápoles.
Miembru del Partíu Radical, entró na política en 1904 y ocupó les carteres d'Agricultura, Industria y Comerciu ente 1911 y 1914 y de l'Ayalga ente 1917 y 1919 en dos talos gabinetes Giolitti y Orlando. Ocupó la presidencia del Conseyu de Ministros ente'l 23 de xunu de 1919 y el 16 de xunu de 1920; introdució reformes na llei eleutoral empuestes a ampliar el sufraxu.
Nitti, que tres l'ascensu del fascismu tuvo exiliáu dende 1924 en Suiza y Francia, finó'l 20 de febreru de 1953 en Roma.

Punxo atención nos sos escritos a la cuestión del retrasu del sur d'Italia.

## Referencies

## Bibliografía
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Enllaces esternos
Ferruccio Parri

**Ferruccio Parri**  foi un partidista, antifascista y políticu italianu qu'ocupó'l cargu de Primer Ministru d'Italia per dellos meses en 1945. Mientres la resistencia, foi conocíu como **Maurizio**. 
## Biografía
Parri nació en Pinerolo, El Piamonte. Foi soldáu mientres la Primer Guerra Mundial, siendo mancáu en cuatro causes y condecoráu cuatro veces. 
Estudió lliteratura y tres el fin de la guerra trabayó como periodista del periódicu Corriere della Sera.

Morrió na ciudá de Roma a la edá de 91 años.

## Referencies
Giuseppe Pella

**Giuseppe Pella**  foi un políticu italianu de la Democracia Cristiana. Ocupó'l cargu de 45º primer ministru d'Italia de 1953 a 1954, y foi Presidente del Parllamentu Européu dende 1954 a 1956 tres de la muerte d'Alcide De Gasperi. 

Nació en Valdengo, Piedmont. Depués de la so graduación n'economía y comerciu, xuntar a Democracia Cristiana (DC), l'ala derecha del partíu. El so primer cargu políticu foi la de Secretariu de Finances na primera y segunda alministración del gabinete de De Gaspieri. 

Pella foi Ministru de l'Ayalga en 1948 hasta 1953, ganando la enemistá de comunistes y socialistes, dellos miembros del DC por cuenta de la so política lliberal y monetarista. Dempués de la crisis política causada pola fallíu Llei de Trucos, Pella foi nomáu Primer Ministru poles deliberaciones del gobiernu provisional. Pella ganó entá más crítiques, cuando al traviés de la emisión de declaraciones nacionalistes, creó conflictos con Tito sobre'l Territoriu llibre de Trieste. Arrenunció'l 12 de xineru de 1954.

Más tarde foi nomáu Ministru d'Asuntos Esteriores, so l'alministración d'Adone Zoli (1957-1958) y Antonio Segni (1959-1960). Contrariu escontra l'alianza ente'l DC y el Partíu Socialista, retirar de la política de “primer llinia” hasta 1972, cuando foi nomáu Ministru de Finances nel curtiu gobiernu de Giulio Andreotti.

Pella foi senador hasta 1976. Morrió en Roma en 1981.

## Predecesores y socesores nel cargu

## Referencies

## Enllaces esternos
Luigi Pelloux

**Luigi Pelloux**  foi un xeneral y políticu italianu. Foi presidente del Conseyu de Ministros del Reinu d'Italia del 29 de xunu de 1898 al 24 de xunu de 1900.

## Gobiernu Pelloux
Les midíes estremes tomaes por Antonio di Rudinì contra la oposición, especialmente contra l'emerxente socialismu, llevaron a la cayida del so gobiernu. El rei Humberto I llamó a Peloux a formar gobiernu pola so reputación de lliberal. El so primer gobiernu siguía les idees del transformismo: formar una gran coalición de gobiernu ente esquierda y derecha.

Dende'l principiu gobernó ensin cuntar col Parllamentu, pero eso acentuóse al reformar el so gobiernu a principios de 1899 dando la preponderancia a la derecha. La mayor parte del Parllamentu pasó a usar el obstruccionismo lo qu'obligó a Pelloux a recurrir a los decretos reales. La so política dirixir a reforzar el poder executivo frente al Parllamentu. Nes eleiciones de 1900 la oposición llogró más votos que los siguidores de Pelloux anque pola llei eleutoral el gobiernu consiguió la mayoría. Pelloux esperaba consiguir una aprobación mayoritaria y entendió les eleiciones como una derrota polo que presentó la so dimisión.

## Distinciones

### Órdenes
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Militares
*  —Batalla de Custoza—
* 
* 

## Referencies

## Bibliografía
* 

## Enllaces esternos
Urbano Rattazzi

**Urbano Rattazzi**  foi un políticu y estadista italianu.

## Bibografía
Nacíu n'Alessandria, El Piamonte, Italia, en 1808. Foi fíu de Giuseppe Rattazzi y de Isabella Bocca. El 3 de febreru de 1863 casóse con Maria Wyse Bonaparte (1833-1902), con quien tuvo una fía, Isabella Roma, nacida'l 21 de xineru de 1871. Decidió estudiar lleis, inscribiéndose na Facultá de Xurisprudencia de la Universidá de Turín, onde se graduó en 1829.

Foi electu miembru de la cámara de diputaos en Turín como representante del so pueblu nativu.

## Premios y reconocencies
*  Caballeru de la Suprema Orde de la Santísima Anunciación, 1867. 
*  Caballeru de la Orde de los Santos Mauricio y Lázaro, 1867.

## Referencies

## Enllaces esternos
Mariano Rumor

**Mariano Rumor**  políticu italianu conservador, miembru del partíu demócrata cristianu, delles vegaes Primer Ministru d'Italia. 

## Biografía

En 1946 foi electu diputáu a l'Asamblea Constituyente. Volviéndose líder del so partíu nel so Vicenza natal y nel Vénetu onde'l partíu demócrata cristianu concentraba la mayoría de los católicos. 

Diputáu en toles llexislatures hasta 1976, integró'l gobiernu d'Alcide De Gasperi (1951-1953) como subsecretariu d'Agricultura, cargu nel que se caltuvo mientres el gobiernu de Giuseppe Pella. Nel primer gobiernu d'Amintore Fanfani foi subsecretariu a la Presidencia del Conseyu de Ministros. Coles mesmes, ocupóse tamién del so partíu, integrando'l grupu de los "nuevos lleones" que lideraos por Fanfani, sustituyeron a la xeneración de los ex populares na direición del partíu. 

Ye electu secretariu del partíu demócrata cristianu en 1964, cargu nel que se caltién hasta 1968. Empecipiando asina la fase de la hexemonía de los Dorotei, la corriente qu'él mesmu fundó en 1959, cuando s'alloñó de Fanfani. 

En 1968 asume la Presidencia del Conseyu de Ministros, siendo mandatariu de tres gobiernos de centru-esquierda hasta 1971. Integró'l gobiernu en 1972 en primer llugar como Ministru del Interior del gobiernu de Andreotti (1972-1973), depués como Presidente del Conseyu (1973-1974), tamién al mandu d'un gobiernu de centru esquierda. Ministru d'Asuntos Esteriores nos últimos dos gobiernos d'Aldo Moro (1974-1976), ye arreyáu nel escándalu Lockheed, del cual ye absueltu. 

Foi miembru del Parllamentu Européu (1979-1984), Senador les llexislatures VII (1979-1983), IX (1983-1987) y X (1987-1992). Como Senador Italianu, foi'l Representante del Gobiernu Italianu nos Funerales del Ex Presidente Chilenu, Eduardo Frei Montalva, del cual foi unu de los sos amigos.

## Cargos. Predecesores y socesores

## Atentáu

Foi atacáu mientres ocupaba'l cargu de Ministru del Interior, en 1973 pol anarquista Gianfranco Bertolli. Cuatro persones morrieron mientres l'ataque y cuarenta y cinco resultaron mancaes, al tantu que Rumor salió ilesu. Bertolli yera en realidá un terrorista fascista infiltrado dientro del anarquismu italiano y un informante del SISMI, l'axencia d'intelixencia militar italiana, y el so asesinatu foi ordenáu dende'l poder por averar se al Partíu Comunista Italianu pa formar la mayoría parllamentaria necesaria pal gobiernu; y asina, romper el llamáu Compromisu históricu pa espulsar a la izquierda del gobiernu acusándola de ser la responsable, especialmente les Brigaes Rojas. D'alcuerdu a la xusticia italiana, el Xeneral Gianadelio Maletti taba en conocencia del ataque diba realizáse-y a Rumor, pero fracasó en da-y avisu.

----

## Referencies

## Enllaces esternos
Antonio Salandra

**Antonio Salandra**  foi un políticu conservador italianu qu'ocupó'l cargu de Primer Ministru d'Italia ente 1914 y 1916. Graduóse na Universidá de Nápoles en 1875 y depués convirtióse n'instructor y profesor na Universidá de Roma.

## Trabayos y llibros escritos
**Il divorzio in Italia*, Roma, Forzani y C., 1882
**Codice della giustizia amministrativa*, Torino, Unione tipografica editrice, 1893
* *Tratto della giustizia amministrativo*, 1904
**La politica nazionale e il Partito liberale*, Milano, Treves, 1912
* *Lezioni di diritto amministrativo*, dos volúmenes, 1912
**Corso di diritto amministrativo*, Roma, Athenaeum, 1915
**Politica y legislazione. Saggi*, Bari, Laterza & Figli, 1915
* *Il discorso contro la malafede tedesca*, 1915
**I discorsi della guerra. Con alcune note*, Milano, Treves, 1922
**La neutralità italiana, 1914. Ricordi y pensieri*, Milano, Mondadori, 1928
**L'intervento. 1915. Ricordi y pensieri*, Milano, Mondadori, 1930
**Benemerenze y direttive del partito liberale*, Lucera, Scepi, 1944
**Memorie politiche. 1916-1925*, Milano, Garzanti, 1951; Reggio Calabria, Parallelo 38, 1975
**Il diariu di Salandra*, Milano, Pan, 1969
**Discorsi parlamentari*, 3 vol. Roma, C. Colombo, 1969
**I retroscena di Versailles*, Milano, Pan, 1971

## Referencies

## Enllaces esternos
Mario Scelba

**Mario Scelba**  foi un políticu italianu qu'ocupó'l cargu de primer ministru dende febreru de 1954 a xunetu de 1955. Foi Presidente del Parllamentu Européu dende 1969 a 1971.

## Biografía
### Primeros años
Scelba nació en Caltagirone, Sicilia, yera fíu d'un llabrador probe que trabayaba nes tierres del sacerdote Luigi Sturzo, unu de los fundadores del Partíu Popular Italianu (*Partito Popolare Italianu*, PPI). Foi afiáu y protexíu d'él, estudió derechu y graduóse na Universidá de Roma. Sturzo pagaba'l so estudios y contratar como'l so secretariu priváu. Cuando los fascistes suprimieron el PPI, Sturzo debió exiliase (en Brooklyn, una parte del tiempu), mientres él permaneció en Roma como'l so axente. Escribió artículos pal periódicu "Il Popolo", mientres la Segunda Guerra Mundial. Foi arrestáu polos alemanes, foi lliberáu trés díes depués como caxón de xastre ensin valor.

Tres la lliberación poles fuercies aliaes, incorporar en Roma al Partíu Democracia Cristiana (DC). En 1945, Scelba ganó escañu na Asamblea Constituyente y entró nel gobiernu antifascista de Ferruccio Parri como Ministru de Correos y Telecomunicaciones, yá que caltién nos dos socesivos gobiernos d'Alcide de Gasperi.

### Muerte
Morrió'l 29 d'ochobre de 1991 de trombosis en Roma.
## Referencies

## Enllaces esternos
Antonio Segni

**Antonio Segni**  foi un políticu y procesalista demócrata-cristianu italianu. 

Foi ministru d'Instrucción Pública, de Defensa (1958-1959), del Interior (1959-1960) y d'Asuntos Esteriores (1960-1962). Ocupó'l cargu de Presidente del Conseyu de Ministros d'Italia en dos causes: de 1955 a 1957 y de 1959 a 1960. Resultó escoyíu'l 6 de mayu de 1962 presidente de la República italiana (por 443 votos sobre 854), abandonó la presidencia'l 6 d'avientu de 1964 en sufriendo un seriu paralís.

## Referencies

## Enllaces esternos
Sidney Sonnino

**Sidney Sonnino**  foi un políticu italianu. Foi primer ministru d'Italia en 1906 y en 1909-1910. Recuérdase-y principalmente pol so cargu de ministru d'Esteriores mientres la Primer Guerra Mundial.

## Empiezos
Sonnino yera fíu d'un xudíu italianu y una británica protestante. Bien valoráu como políticu, considerábase-y d'oxetivos claros y moderáu.

## Carrera política
En 1880 ye escoyíu diputáu por San Casciano in Val di Pesa. Defínese como políticu aperturista y partidariu del sufraxu universal. En 1893 ye ministru de Finances nel gobiernu de Francesco Crispi. Considerábase-y una autoridá en temes financieres y política esterior.

Favorable a la Triple Alianza, oponer al irredentismo italianu, considerándolo «infantil».

### Ministru d'Asuntos Esteriores
Tres la so curties etapes como primer ministru foi ministru d'Asuntos Esteriores con Antonio Salandra en 1914. La so escasa duración al frente del executivu deber al so retraimientu y la so reticencia a entemecese cola clase política profesional. Al empiezu de la Primer Guerra Mundial defendió la entrada na guerra del llau de los aliaos italianos, los Imperios Centrales.

Con un amiestu d'imperialismu y Realpolitik, Sonnino nun dexó que l'idealismu de la so vida privada influyera nes sos maniobres polítiques al respective de la guerra. En payares de 1914, Sonnino y el primer ministru Salandra, inseguros de la so posición nel gobiernu, caltuvieron un estremu procuru al respective de la guerra. L'exércitu italianu nun se topaba llistu pa un enfrentamientu y la opinión pública yera contraria a entrar en guerra.

En 1920 ye nomáu senador.

## Notes y referencies

## Bibliografía
*
Giovanni Spadolini

**Giovanni Spadolini** , nacíu en Florencia yera un políticu lliberal italianu, miembru del Partíu Republicanu Italianu. Desempeñóse como Presidente del Conseyu de Ministros d'Italia ente 1981 y 1982. 

Ente 1987 y 1994 foi'l Presidente del Senáu Italianu.

Morrió años más tarde, el 4 d'agostu de 1994.

## Referencies

## Enllaces esternos
Adone Zoli

**Adone Zoli**  foi un políticu italianu integrante del partíu demócrata cristianu. Foi primer ministru d'Italia dende 1957 hasta 1958.

## Biografía
Zoli nació en Cesena (provincia de Forlì-Cesena).

Foi electu pa la Cámara de Diputaos ente 1948 y 1958. Foi Ministru de Xusticia en 1951 mientres l'octavu gobiernu d'Alcide De Gasperi. Ministru d'Economía en 1954 sol gobiernu d'Amintore Fanfani y nuevamente mientres el mandatu d'Antonio Segni.

En 1957 asumió como Primer Ministru gracies a los votos del grupu neo-fascista Movimientu Social Italianu. Lo que creó desconciertu yá que Zoli foi un antifascista. Él arrenunció, pero convencíu pol Presidente Giovanni Gronchi fixo constantes presiones hasta la disolución del parllamentu en 1958.

## Referencies

## Enllaces esternos
Fredrik Reinfeldt

**John Fredrik Reinfeldt**  ye un políticu suecu qu'ocupó'l cargu de primer ministru ente 2006 y 2014, como líder del ''Moderata samlingspartiet'' (*Partíu Moderáu*), habiendo resultancia escoyida'l 25 d'ochobre de 2003 en sustitución de Bo Lundgren. Tres la victoria del bloque centroderechista Alianza per Suecia nes Eleiciones al Riksdag de Suecia de 2006, Reinfeldt foi nomáu primer ministru'l 5 d'ochobre de 2006 por mayoría del Riksdag.

## Biografía
### Mocedá
Fredrik Reinfeldt nació en Österhaninge, nel condáu d'Estocolmu, ye'l fíu de Bruno y Birgitta Reinfeldt. El so padre trabaya como conseyeru y escoyíu del Partíu Moderáu en Täby, la so madre ye psicóloga y conseyera en xestión. Tien dos hermanos, Magnus y Henrik.

Vivió la so infancia en distintes ciudaes, ente elles Bromsten, Londres y Spånga, y formó parte del equipu de baloncestu Tensta Tigers.Tamién participó en delles compañíes de teatru aficionáu. La so familia instalar nel pobláu de Täby en 1976.

### Política
A la edá de 18 años, Reinfeldt xunir a la *Lliga moderada de la Mocedá* en 1983 , y en 1992 yá xubiera al rangu de presidente, cargu qu'ocupó hasta 1995. En 1988, Reinfeldt foi escoyíu como alcalde de Täby. En 1990 realiza'l so diplomáu en ciencies económiques. Foi miembru del Riksdag dende 1991, representando'l distritu eleutoral de la so casa, Täby. 

En 1994, tres la derrota de los moderaos de la coalición encabezada pol gobiernu, Reinfeldt adoptó una postura crítica contra'l partíu sol lideralgu de Carl Bildt, que se tradució nel aislamientu dientro del partíu. Sicasí, arriendes de un cambéu de direición en 1999 y un resultáu desastrosa na eleición de 2002, Reinfeldt adulces foi ganando influencia nel Partíu Moderáu.

Mientres les eleiciones llexislatives del 17 de setiembre de 2006, propunxo un programa políticu más centrista que los dirixentes precedentes del so partíu. Esto probablemente contribuyó a los progresos eleutorales rexistraos pol so partíu que, con 26,1 % de los votos contra'l 15,3 % en 2002, consiguiendo'l so meyor tantéu dende décades. La so coalición, qu'inclúi tamién el Partíu Lliberal del pueblu, el Partíu del Centru y los Democristianos, llogra'l 48,1 % de los votos y degola a la izquierda que solo se quedó a menos de dos puntos, col 46,2 %.

Anguaño Reinfeldt ye'l presidente de la organización de la **Iniciativa de Tresparencia na Industria Extractiva** (EITI pol so nome n'inglés) el cual ye un programa p'aumentar la tresparencia alrodiu de pagos por empreses privaes de los sectores mineru o petroleru a los gobiernos y entidaes amestaes a los gobiernos según tamién aumentar la tresparencia sobre los ingresos recibíos pelos países nos cualos eses industries tán asitiaes.

## Ver tamién
* Historia de Suecia

## Referencies

## Enllaces esternos

* Biografía na Fundación CIDOB
Fernando Tambroni-Armaroli

**Fernando Tambroni-Armaroli**  ye un políticu democristianu italianu.

Empezó la so carrera política nel Partíu Popular Italianu. Tres la Segunda Guerra Mundial convertir en diputáu de la Democracia Cristiana y darréu en Ministru de la Marina Mercante (1953-1955) y d'Interior (1955-1959).

En 1960 convertir en Primer Ministru, con un panorama parllamentariu en crisis. Engarráu al centru-esquierda formó un gobiernu monocolor de democristianos ensin mayoría absoluta. Pa superar el determinante votu d'enfotu, aceptó'l sofitu de los neofascistes del Movimientu Social Italianu, buscando encalorar el descontentu nel país con una aición enérxico y autoritario. Asocediéronse manifestaciones, particularmente violentes, llegando a los 13 muertos. Tambroni, aislláu tamién nel so propiu partíu foi obligáu a dimitir.

## Referencies

## Enllaces esternos
Distritos d'Hungría

Los **distritos** son el segundu nivel na división alministrativa húngara, depués de los condaos. Reemplazaron les 175 subrexones qu'había en 2013. Hai 174 distritos en 19 condaos y 23 distritos en Budapest. 

## Baranya

## Bács-Kiskun

## Békés

## Borsod-Abaúj-Zemplén

## Csongrád

## Fejér

## Győr-Moson-Sopron

## Hajdú-Bihar

## Heves

## Jász-Nagykun-Szolnok

## Komárom-Esztergom

## Nógrád

## Pest

## Somogy

## Szabolcs-Szatmár-Bereg

## Tolna

## Vas

## Veszprém

## Zala

## Ver tamién
*Condaos d'Hungría
*Rexones d'Hungría

## Referencies

## Enllaces esternos