open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Saint-Pierre-de-la-Réunion

**Saint-Pierre-de-la-Réunion** ye la tercer *comuña* más grande del departamentu d'ultramar francés de Reunión. Ta allugada nel llau sureste de la islla de Reunión. Nel censu de 1999, Saint-Pierre tuvo una población de 68,915. La comuña tien un área terrestre de 95.99 km² (37.062 sq la mio). El tremáu urbanu de Saint-Pierre-de-la-Réunion, incluyendo a la comuña vecina de Le Tampon, tien una población total de 129,238 - la segunda más grande en Reunión.

## Conceyos

### Mont Vert
**Mont Vert** (o Montvert) ye una aldega del noroeste de la comuña francesa de Saint-Pierre-de-la-Réunion asitiada nel departamentu d'ultramar de la islla de la Reunión. Divídese en dos: Mont Vert les Bas, allugada per debaxo del pitón volcánicu que se llama Mont Vert (*monte verde*) ente 350 y 450 metros d'altitú; y Mont Vert les Hauts, allugada percima d'este mesmu pitón a más de 650 metros d'altitú.

### Grand Bois
**Grand bois** allúgase nel sur de la islla, nel estremu este de Saint-Pierre-de-la-Réunion a la llende de la comuña de Petite Ile. Debe'l so nome a los munchos plantíos que bordiaron antaño'l camín principal de la población. Paez que Grand Bois foi la primer rexón ocupada del sur de la islla. Les primeres poblaciones apaecieron nel empiezu del sieglu XVIII. Pero les poblaciones aumentaron al construyise la fábrica azucrera ente 1833 y 1834.

## Referencies

## Enllaces esternos
Puntagorda

**Puntagorda** ye un conceyu español asitiáu nel noroeste de la isla canaria de La Palma, perteneciente a la provincia de Santa Cruz de Tenerife. 

Tien una estensión de 31,10 km² y una población de 2.108 habitantes (Institutu Nacional d'Estadística, xineru 2009). La so altitú ye de 600 metros sobre'l nivel del mar y tien un llargor de mariña de 8,80 km. Ye'l conceyu más occidental de la islla, atópase delimitado al norte pol ribayu de Izcagua, que lo dixebra del conceyu de Garafía, al sur atiesta con Tijarafe per mediu del Ribayu de Garome. 

 

## Economía

Puntagorda ye un conceyu primordialmente rural dedicáu al sector primariu. Tradicionalmente los cultivos de secanu fueron dominantes nel conceyu, especialmente almendres, vide y trigu. Nel sieglu XX impulsáronse los cultivos de regadío. El conceyu cunta con un *Mercadín del Llabrador* onde estos vienden direutamente los productos de la güerta a los consumidores.

El turismu rural tuvo cierta puxanza na zona apocayá, pero ensin relevar a l'agricultura como motor económicu.

## Cultura

La Ilesia de San Mauro Abá y la so casa parroquial tán declaraes Bien d'Interés Cultural. Ta asitiada na parte baxa del conceyu.
Nel mes de febreru celebren les fiestes de los almendrales en flor, nel mes de xunu, dempués atópase la fiesta del Roque, y la fiesta d'agostu, n'honor al patrón del pueblu.

## Demografía
La población del conceyu ta bien tremada, mayoritariamente en cases llabradores aisllaes. Sicasí, estrémense los nucleos de Puntagorda, El Pinar, El Roque, El Pinu y Fagundo

### Población por nucleos

## Ver tamién
* La Palma
* Llista de conceyos de Santa Cruz de Tenerife

## Referencies
San Andrés y Sauces

**San Andrés y Sauces** ye un conceyu español perteneciente a la provincia de Santa Cruz de Tenerife. Ta asitiáu nel nordeste de la islla canaria de La Palma. El so códigu postal ye 38720.

Tien una estensión de 42,75 km² y una población de 4.171 habitantes (INE, xineru de 2016). L'altitú del centru del conceyu (Los Sauces) ye de 250 metros sobre'l nivel del mar. 
 

## Historía
Mientres dalgún tiempu fueron dos nucleos estremaos, *San Andrés* na mariña y *Los Sauces* nes medianías. Tres la crisis de la caña d'azucre empecipió'l cayente de dambos lo que produció que finalmente se xunieren. Por cuenta de ser llugar de camín de la carretera del norte, Los Sauces creció en población ente que San Andrés estancóse.

## Naturaleza
El conceyu destaca pola so masa montiega de laurisilva, los sos fondos ribayos, los sos bancales y cultivos de plátanos. Dellos llugares d'interés son el ribayu y monte de los Tilales, Los Nacientes de Marcos y Corderu, El Molín El Rexente, El Charcu Azul (piscines naturales), El Puertu Espíndola, Ilesia de San Andrés, según los nucleos de población, onde atopamos bones muestres d'arquiteutura tradicional.

## Economía

La economía xira en redol al plátanu principalmente, siendo l'únicu otru cultivu d'importancia la caña d'azucre, que s'usa na única destilería de la islla pa fabricar el *[[Ron]]* *L'Aldea.* Otru cultivu minoritariu ye'l ñame, que se cultiva nes fasteres húmedes encharcadas de los ribayos. Los sauceros son conocíos en La Palma como "Ñameros".

## Población
Na mariña atopa *Puertu Espíndola*, un pequeñu puertu pesqueru qu'enantes foi la principal vía de comunicación del conceyu, primero que se construyera nel sieglu XX la carretera. 

Na mariña atópense tamién les piscines naturales del Charcu Azul, pequeñu centru turísticu del conceyu.

### Evolución demográfica

## Ver tamién
* La Palma
* Llista de conceyos de Santa Cruz de Tenerife

## Referencies

## Enllaces esternos
* Web Municipal 
* Asociación pal Desenvolvimientu Rural de la Isla de La Palma.
* Asociación de Comerciantes y Empresarios de San Andrés y Sauces, La Palma
El puente de los asesinos

***El puente de los asesinos*** ye una novela escrita pol escritor español Arturo Pérez-Reverte. Ye la séptima entrega de la coleición *[[Las aventuras del capitán Alatriste]]* y foi publicada nel 2011.

## Referencies

## Enllaces esternos
Breña Alta

**Breña Alta** ye un conceyu perteneciente a la provincia de Santa Cruz de Tenerife (Canaries). Ta asitiáu nel este de la islla de La Palma.

Tien una estensión de 30,82 km², un llargor de mariña de 1,30 km y una población de 7.337 habitantes (INE, xineru de 2009), que creció nos últimos años por cuenta de la falta de viviendes na capital, cola que ye estremera. El cascu urbanu ta a 350 metros sobre'l nivel del mar. Tien un puertu pesqueru y una sablera artificial na mariña, nel barriu de *Bajamar*, según delles zones industriales. El conceyu ye famosu pola so producción de tabacu. Los sos principales barrios son: San Pedro (cascu urbanu), Breña (San Isidro), Las Ledas, Buenavista de Arriba, Buenavista de Abajo, Botazo, Miranda, El Llanito y La Cuesta.

## Historia
D'antiguo la zona taba constituyida por Buenavista, y La Breña; por cuenta de la so distinta edá xeolóxica.

Primeramente'l **Risco de la Concepción** llamóse Asomada de la Palma y camudó el nome cuando se construyó la ermita. El nome inicial deriva de la gran vista panorámica que dende'l mesmu acolumbra la capital de la islla.

## Población

## Social
Esti conceyu foi gallardoniáu col Premiu Reina Sofía d'accesibilidá Universal 2005, destináu a reconocer el llabor de les ciudaes españoles na eliminación de barreres arquiteutóniques y virtuales, na modalidá de conceyos de menos de 10.000 habitantes.

## Deportes
Breña Alta ye un conceyu pioneru del deporte, al igual que munchos otros pueblos de la islla. Dalgunos de los deportes practicaos, mayormente pola mocedá municipal, son el Baloncestu, Fútbol o Atletismu, pero como en toa Canaries realicen deportes o actividaes tradicionales de les islles; dalgunes d'estes son Senderismo, o Saltu del pastor, ente munches otres.

## Hermanancies
* Puerto de la Cruz

## Xente de Breña Alta pernomao
* Leoncio Afonso Pérez, intelectual, académicu y xeógrafu. Nomáu Fíu Predilectu de Breña Alta'l 11 de xunu de 1997.

## Ver tamién
* La Palma
* Llista de conceyos de Santa Cruz de Tenerife
* Hábitat esvalixáu

## Referencies

## Enllaces esternos
* Conceyu de Breña Alta
Fuencaliente de La Palma

**Fuencaliente de La Palma** (o a cencielles ***Fuencaliente***) ye un conceyu canariu perteneciente a la provincia de Santa Cruz de Tenerife. Ta asitiáu nel sur de la isla de La Palma. La capital municipal denomínase Los Canarios, anque'l barriu de Les Indies igualalo en población. Otros nucleos de población menores son Los Quemaos, Les Caletas, La Fajana y el caserío d'El Charco.

El nome del conceyu vien d'una fonte d'agües termales melecinales (les cróniques de la dómina dicen que les sos agües curaben enfermedaes de la piel) conocida como Fonte Santa qu'había na mariña del conceyu, cerca de l'actual Sablera de Echentive, y que foi soterrada poles laves del volcán de Fuencaliente (comúnmente confundíu col prehistóricu volcán de San Antonio) nel sieglu XVII. Nel añu 2007, la Conseyería d'Obres Públiques del Gobiernu de Canaries en collaboración col Conceyu topó agües soterrañes a 47°C. 

El territoriu del conceyu foi afaráu delles vegaes por erupciones volcániques, ello ye que la última erupción volcánica asocedida n'España, foi la del volcán Teneguía (1971), que ta asitiáu nel conceyu. Gran parte del conceyu protexérase, coles figures del Parque natural de Cume Vieyu, Reserva natural de los Volcanes de Fuencaliente, el Paisaxe protexíu de Tamanca y el Sitiu d'interés científicu de les Salinas de Fuencaliente. La economía del conceyu basase nel cultivu del plátanu, turismu, el cultivu de la vide y la ellaboración de vinu.

Tien una estensión de 56,42 km² y una población de 1.745 habitantes (Institutu Nacional d'Estadística, xineru 2014). L'altitú de la capital municipal (Los Canarios) ye de 750 metros sobre'l nivel del mar y tien un llargor de mariña de 29,18 km.

En 2016 foi evacuáu por causa d'una de les mayores quemes de la Palma. 

Enantes foi un barriu del conceyu de Villa de Mazu, hasta que se constituyó como conceyu independiente. Vien aproximao a corresponder col territoriu qu'ocupó'l cantón prehispánicu de Abenguareme.

## Demografía
A 1 de xineru de 2014 la población del conceyu xubía a 1745 habitantes, 890 homes y 855 muyeres.

### Población por nucleos

## Allugamientu xeográficu
* Panorámica de Fuencaliente

## Ver tamién
* La Palma
* Llista de conceyos de Santa Cruz de Tenerife
* Ilesia de San Antonio Abá, declarada bien d'interés cultural.
* Bienes d'interés cultural de la provincia de Santa Cruz de Tenerife

## Referencies

## Enllaces esternos
Alajeró

**Alajeró** ye un conceyu perteneciente a la islla de La Gomera, Canaries. Nél atopa l'Aeropuertu de La Gomera.

## Toponimia
El nome del conceyu provién de la so capital alministrativa, siendo de procedencia guanche. Foi traducíu por dellos investigadores como 'barrillar'.

## Símbolos

### Escudu
L'escudu heráldicu municipal foi aprobáu pol Plenu del Conceyu de Alajeró en sesión del 15 de payares de 2002, siendo la so descripción la que sigue: «En campu d'oru, un drago de sinople sobre ondes d'azur y plata Escudo timbrado con una corona real d'oru».

### Bandera
La bandera del conceyu foi igualemente aprobada pol referíu Plenu de payares de 2002, siendo un pañu rectangular, de proporción 2:3, estremáu verticalmente en tres franxes, la del centru, de color mariellu, del doble d'anchor de les d'estremos, azul y verde respeutivamente. Lleva sobrepuestu al centru l'escudu del Conceyu».

## Xeografía

### Allugamientu
Tien una estensión de 49,43 km² y la so altitú ye de 810 metros sobre'l nivel del mar. El so llargor de mariña ye de 14,05 km.[cita 

### Orografía
El conceyu cunta con delles sableres, sobresaliendo la sablera de Santiago, amás de les de Erese, La Cantera y La Negra.

### Hidrografía
El ribayu de Santiago dixebra al conceyu de San Sebastián de La Gomera, y desagua en Sablera de Santiago, pueblu pesqueru que se convirtió n'unu de los puntos de desarrollu turísticu de la islla.

### Clima

## Naturaleza

### Espacios protexíos
**Los cantiles de Alajeró** constitúin un sitiu d'interés científicu, onde habiten especies reinales amenaciaes y protexíes. L'águila pescadora tien equí una zona de nidificación. Al sur d'estos cantiles atopa'l **Monumentu Natural de La Caldera**, esponente del vulcanismu más recién de La Gomera. Tamién nos términos d'esti conceyu atopa'l **Paisaxe Protexíu de Orone.** Coles mesmes, Alajeró cuenta con parte del **Parque nacional de Garajonay**.

## Demografía

## Alministración y política

### Organización territorial
El términu municipal atópase estremáu en nueve entidaes de población:

## Patrimoniu
Dellos edificios a destacar son la ilesia d'El Salvador del sieglu XVI, y la ermita de La nuesa Señora la Virxe d'El Pasu. 

## Cultura

### Fiestes
A mediaos de setiembre celebren les fiestes patronales n'honor a la Virxe d'El Pasu, teniendo llugar les procesiones de baxada'l 14 y la de xubida'l 15 acompañaes de manifestaciones del folclor gomero.

## Referencies

## Enllaces esternos
Vallehermoso

**Vallehermoso** ye un conceyu perteneciente a la provincia de Santa Cruz de Tenerife, na islla de La Gomera, Canaries.

## Xeografía física
Asítiase na parte occidental de la islla, estendiéndose de norte a sur, y llendando colos conceyos de Valle Gran Rey, Agulo, Hermigua y Alajeró.

Tien una estensión de 109,32 km², siendo'l segundu conceyu n'estensión de la islla. Tien un llargor de mariña de 26,75 km.

L'altitú de la capital del conceyu ye d'unos 180 metros sobre'l nivel del mar, siendo'l mayor altor del términu l'Altu de Garajonay, que colos sos 1.482 msnm ye'l puntu más altu de La Gomera.

## Demografía
La población d'esti conceyu sufrió importantes descensos, pos en 1960 llegó a tener 8.406 habitantes. 

## Bienestar social

### Educación
* IES Poeta García Cabrera, en Vallehermoso cascu.
* CEIP Ángel Moreno Urbanu, en Vallehermoso cascu.
* Escuela Hogar Jaime Vega Hernández, (funciona como residencia escolar) en Vallehermoso cascu.
* CEIP Alojera, en Alojera.
* CEIP La Dama, en La Dama.
* CEIP Temocodá, en Chipude.

## Cultura

### Fiestes
* **San Xuan Bautista**, el 24 de xunu. Patrón del conceyu, la so imaxe atopase na ilesia matriz que lleva'l mesmu nome nel cascu antiguu de Vallehermoso. Destaquen les numberoses fogueres qu'allumen y chisquen el cascu, la viéspora del día grande de les fiestes de Vallehermoso. Siguida d'una actuación pirotécnica.

* **La nuesa Señora del Carmen**, 22 de xunetu. Compatrona del conceyu, atopase na so ermita del Barriu del Inxeniu, a pocos quilómetros del cascu antiguu de Vallehermoso. Cada 5 años, la virxe ye baxada dende la so ermita hasta'l cascu del pueblu acompañada en romería por chácaras y tambores y numberosos xarrés hasta la so llegada a la ilesia matriz de San Xuan Bautista. Asitiándose en dichu templu hasta la tradicional xubida de la Virxe, fecha en que la virxe xube escontra la so ermita. Les fiestes Lustrales (cada 5 años) n'honor a La nuesa Señora del Carmen son una de les fiestes más importantes de la islla.

* **La nuesa Señora del Pilar**, mes d'ochobre. El barriu de La Pilarica, en Vallehermoso cascu, celebra na plaza de La Pilarica, onde s'atopa nuna pequeña capiya la imaxe, los actos n'honor a La nuesa Señora del Pilar.

* **La nuesa Señora de Candelaria**, 15 D'agostu. Celebranse en Chipude, caracterizándose por ser una de les fiestes más populares de la islla y de Canaries.

## Sableres
* Parque Marítimu de Vallehermoso.
* Sablera de Vallehermoso.
* Sablera de Alojera.
* Sablera de Argaga.
* Sablera de La Rajita.

## Personaxes pernomaos
* Pedro García Cabrera: poeta
* Guillermo Ascanio Moreno: intelectual
* Manuel Mora Morales: escritor y cineasta

## Referencies

## Ver tamién
* La Gomera
* Llista de conceyos de Santa Cruz de Tenerife
* Xardín Botánicu del Descubrimientu de Vallehermoso

## Enllaces esternos
La Graciosa

La islla de **La Graciosa** forma parte del archipiélagu Chinijo —perteneciente a la Lanzarote, Canaries—, xunto colos castros de Montaña Clara, Roque del Este, Roque del Oeste y Alegranza. Ta al noroeste de Lanzarote, islla de la que depende alministrativamente y de la que la dixebra un brazu de mar conocíu como El Ríu. Tamién se topa relativamente cerca de la mariña continental africana.

La Graciosa tien unos 29 km² nos que se topen los dos únicos pueblos de la islla: La Caleta del Sebu (capital insular) y Cases de Pedro Barba. Ye la menos poblada de les ocho islles habitaes, la so población actual ye de 721 habitantes. Salvo los cascos urbanos de los dos nucleos habitaos, el restu de la islla pertenez al Patrimoniu del Estáu, tando la so xestión adscrita al Organismu Autónomu Parques Nacionales.

La economía insular ta basada na pesca y el turismu. Foi conquistada en 1402 pol esplorador normandu Juan de Bethencourt, sol vasallaxe d'Enrique III de Castiella. La islla ye nomada como una de les *Islles de Canaria»* so soberanía del reinu de Castiella y Lleón nel Tratáu de Alcáçovas (1479) .

La islla ye accesible namái dende'l mar, anque tamién tien un helipuertu asitiáu mui cerca de Caleta del Sebu. Cuenta con un conceyal nel conceyu lanzaroteño de Teguise.

## Demografía


## Xeografía
La Graciosa ye la mayor de les islles y castros que componen l'Archipiélagu Chinijo. Al sur predominen amplies sableres de sables rubios, como les de la Cocina y la de los Franceses. Tamién nel mariña alcuéntrense los so dos asentamientos urbanos: Caleta de Sebu y Pedro Barba. El primeru constitúi'l nucleu de población principal, ente que'l segundu ta anguaño despobláu, solo hai residentes temporales, sobremanera turistes. Al igual que'l restu de les islles Canaries, el so orixe ye volcánicu. El so picu más altu ye'l de Les Aguyes, con 266 m.

### Puntos xeográficos destacaos
* Les Aguyes (266 m)
* Monte del Moyón (188 m)
* Monte Mariellu (172 m)
* Monte Bermejo (157 m)
* Sablera de Les Conches (Asitiada al noroeste de la islla)

## Fiestes
No referente a los festexos populares que se celebren na islla destaca la Fiesta de la Virxe del Carmen tamién llamada *Virxe del Mar*, patrona de La Graciosa, nesta fiesta tamién s'inclúi la festividá de San Felipe. La fiesta #celebrar na Ilesia de La nuesa Señora del Carmen que ye ilesia parroquial de Caleta de Sebu (la capital de la islla) y de La Graciosa. Nesta fiesta destaca la embarcación de la Virxe que se celebra'l 16 de xunetu, día de La nuesa Señora del Carmen.

## Galería d'imáxenes

Playa de la Montaña Amarilla.JPG|Sablera de #Cocinar - Monte Mariellu
Caleta_de_Cebo-interior.JPG|Panorámica del pueblu dende l'interior de la islla
Pedro_Barba_-_Panorámica_Lejana.JPG|Pedro Barba dende les sableres del Morru Negru
Islote_de_Lobos.JPG|El castru de Monte Claru vistu dende los Montes Aguyereties
Playa de las Conchas y Montaña Blanca desde Montaña Bermeja.jpg|Les Conches y Monte Claru dende Monte Bermejo


## Ver tamién
* Archipiélagu Chinijo
* Conceyu de Teguise

## Referencies

## Enllaces esternos
Roque del Este

El **Roque del Este**  ye unu de los castros del archipiélagu Chinijo, nel océanu Atlánticu, al norte de Lanzarote. Políticamente pertenez al conceyu lanzaroteño de Teguise, na provincia de Les Palmes, islles Canaries. 

## Descripción
Tópase unos 12 km al nordeste de Lanzarote, representando'l puntu más al este del archipiélagu canariu. Al igual que'l restu de les islles Canaries, el so orixe ye volcánicu, presentando una forma de L invertida. Na so escasa superficie destaquen dos altures, asitiaes a dambos estremos del castru: la mayor, al norte, tien 84 m; la otra, al sur, nun algama más de 63 m.

Roque del Este forma parte del Parque Natural del Archipiélagu Chinijo y de la Reserva Integral de Los Castros.

## Referencies

## Enllaces esternos
Alegranza

**Alegranza** ye unu de los castros del archipiélagu Chinijo, al norte de Lanzarote, a veres del océanu Atlánticu. Alministrativamente pertenez al conceyu lanzaroteño de Teguise, na provincia de Les Palmes, islles Canaries. La islla ye la segunda más grande del archipiélagu Chinijo dempués de La Graciosa.

## Descripción
Forma parte del Parque Natural del Archipiélagu Chinijo y de la Reserva Integral de Los Castros. Ye la más septentrional del archipiélagu Chinijo y de toles islles Canaries. Tien una superficie de 10,30 km² (Institutu Nacional d'Estadística, 2005) y nun ta habitada. El faru de Punta Delgada, na parte oriental del castru, foi declaráu Bien d'Interés Cultural el 20 d'avientu de 2002.

El paisaxe ta carauterizáu, dende'l puntu de vista xeolóxicu, pola presencia del gran edificiu volcánicu que constitúi la Caldera de Alegranza, con un cráter de 1,1 km de diámetru y una altitú de 289 msnm.

La bayura de pesca dexa qu'añeren munches especies d'aves. En Alegranza nidifica la pardela cenicienta, algamando la mayor densidá reproductora de Canaries y d'España.

Anguaño la islla pertenez a la familia Jordán-Martinón, que vive en Masdache (Lanzarote) y Tenerife.

## Referencies

## Enllaces esternos
Tinajo

**Tinajo** ye un conceyu canariu perteneciente a la provincia de Les Palmes. Ta asitiáu nel oeste de la islla de Lanzarote.
La so población, según el censu del INE de 2007 ye de 5.588, lo que supón una densidá de 41,31/km²

Les principales industries son l'agricultura (vide, frutales, cebolles) y el turismu (deportivu y surf) alcontráu nel barriu de La Santa y el Parque nacional de Timanfaya, que comparte col conceyu de Yaiza. En Mancha Blanca atópase la ermita de La nuesa Señora de los Dolores o de los Volcanes (Patrona de Lanzarote).

## Patrimoniu
* Ermita de la Virxe de los Dolores
* Ermita de La nuesa Señora de Regla
* Ilesia de San Roque
* Sitiu etnolóxicu de Tenesera
* Xacimientu Paleontolóxicu de La Isleta de La Santa
* Cueva de los Naturalistes
* Cueva d'Ana Viciosa
* Parque Natural de Los Volcanes (Cuenta con decenes de senderos pal so esfrute, siempres respetando'l mediu que lu arrodia, según les sos fauna y flora).

## Hermanancies
* Teror, Gran Canaria (dende 2011)
* Betancuria, Fuerteventura (dende 2013)

## Ver tamién
* Lanzarote
* Llista de conceyos de Les Palmes
* Ilesia de San Roque
* Ermita de los Dolores

## Referencies

## Enllaces esternos
Eleiciones municipales de 2015 en La Palma

Na siguiente tabla amuésense los resultaos eleutorales nos 14 conceyos de La Palma.

## Referencies

## Enllaces esternos
Melilla la Vieya

**Melilla la Vieya** ye una ciudadela cercada de la de Melilla y una de les mayores d'España con 2000 metros de llargor.

## Historia

File:Plaza de Melilla.jpg|
File:Plano Melilla.jpg|
File:Plaza Melilla 14.jpg|
File:Melilla 1800.jpg|
Foi construyida ente los sieglos XVI y XIX, siguiendo modelos que van dende la Renacencia, hasta los baluartes de la escuela hispanu-flamenca que se constrúi mientres el periodu borbónicu. 
Cuenta por tanto con una ciudá cercada construyida primeramente por inxenieros italianos y darréu por españoles y profesionales veníos dende los Países Baxos. .

Nel sieglu XVIII, reformáronse les sos muralles y construyéronse una serie de baluartes y edificios que reflexaben l'interés de los reis españoles pol so defensa.

Toa esta zona foi declarada Conxuntu Históricu-Artísticu, y anguaño forma parte del Conxuntu Históricu Artísticu de la Ciudá de Melilla, un Bien d'Interés Cultural.

## Descripción
Esta estremada en cuatro recintos fortificaos:

### Primer Cortil Fortificada

File:Frente de Tierra de Melilla la Vieja.JPG|Frente de Tierra
File:Frente de Trápana desde el baluarte de la Concepción.jpg|Frente de Trápana
File:Puerta de la Marina, Melilla.jpg|Puerta de la Marina
File:Calle de San Miguel.jpg|Hospital y botica de San Francisco
File:Hospital del Rey, Melilla.jpg|Hospital del Rei (Melilla)
Enclaváu nel puexu predresu, cola totalidá de los edificios civiles y muralles dende'l XVI hasta'l XVIII.

### Segunda Cortil Fortificada

File:Ensenada_de_"Los_Galápagos".jpg|
File:Foso del Hornabeque.jpg|Foso del Hornabeque
File:Foso del Hornabeque2.jpg|Foso del Hornabeque
File:Puerta de la Victoria.jpg|Puerta de la Victoria
File:Baluarte de San Pedro Alto.jpg|Baluarte de San Pedro Alto
Enclaváu nel ítsmo, con muralles del XVII y de XVIII.

### Tercer Cortil Fortificada

File:Desde el H.Anfora de dia - panoramio.jpg|
File:Torre y puente de las Cinco Palabras.jpg|Baluarte de les Cinco Pallabres
Construyíu aprovechando la cerca musulmana, con una puerta d'aquella dómina y elr esto del XVIII.

### Cuarta Cortil Fortificada

File:Acantilados de la Alcazaba, chalets, Fuerte de Victoria Grande y Fuerte del Rosario, Melilla.png|
File:Alcazaba_-_panoramio.jpg|Fuerte de Victoria Grande
Con fuertes del XVIII.

## Referencies
Yaiza

**Yaiza** ye un conceyu español perteneciente a la provincia de Les Palmes, Canaries. Ta asitiáu nel sur de la islla de Lanzarote.
La población ye de 15.944 habitantes (INE, 2016), y la so densidá de población ye de 51,43/km², pa un área de 211,84 km². Ye'l términu municipal más al sur y al oeste de la islla de Lanzarote. La so industria principal ye'l turismu y l'agricultura. Arrodiáu pel Océanu Atlánticu, atiesta al norte colos conceyos de Tinajo y Tíes.

## Historia
Nel estremu sur del conceyu de Yaiza, na zona conocida como "El Rubicón", instalóse'l primer asentamientu européu de les Islles Canaries, en 1402, dende onde s'empecipió la Conquista del Archipiélagu. Nesi llugar atopaba la Catedral de San Marcial de Limoges, patronu de Lanzarote y compatrono de la Diócesis Canariense. Esta catedral foi destruyida por pirates ingleses nel sieglu XVI y anguaño atópase en Femés, la Ermita de San Marcial de Limoges dedicada a esti santu.

Yaiza atópase nel cantu del área soterrada poles erupciones volcániques producíes en Lanzarote ente 1730 y 1736, que dieron como orixe'l Parque Nacional de Timanfaya. Precisamente, la crónica fundamental de les erupciones foi narrada pol entós párrocu de Yaiza, Andrés Lorenzo Curbelo.

## Espacios naturales

Amás de Timanfaya, el conceyu cunta con otros espacios naturales de gran importancia, como'l monumentu Natural de Los Ajaches, en que la so mariña atópense les Sableres de Papagayu, o'l Charcu Verde, tamién llamáu de Los Clicos. Na mariña de Yaiza asítiense tamién les mayores salines de Canaries, les Salinas de Janubio. 

## Llocalidaes
El pueblu de Yaiza ye'l nucleu municipal, onde s'atopa'l conceyu. Frente a él topa la parroquia de La nuesa Señora de los Remedios, patrona del conceyu, que la so festividá celebrase el 8 de setiembre. Yaiza sobresal ente los pueblos de la islla pol so cuidao paisaxísticu y el so respetu a l'arquiteutura tradicional.

Dientro del términu municipal atópase Femés, pueblu que sirve d'escenariu principal de la novela *Mararía*, del escritor canariu Rafael Arozarena. En Femés ta tamién la ilesia n'honor a San Marcial, patrón de Lanzarote. Sablera Blanca, nel estremu sur de la islla, ye'l principal nucleu turísticu del conceyu.

El conceyu de Yaiza ta formáu polos pueblos de Yaiza, Sablera Blanca, Uga, Los Argañales, Femés, La Hoya, Les Casines, El Golfu, La Degollada, Sablera Quemada y Maciot.

## Referencies

## Enllaces esternos
San Bartolomé (Las Palmas)

**San Bartolomé** ye un conceyu español perteneciente a la provincia de Les Palmes (Canaries). Ta asitiáu nel centru de la islla de Lanzarote. Nesti conceyu alcuéntrase l'aeropuertu de la islla.

## Situación
San Bartolomé asítiase na parte central de la islla de Lanzarote, nuna vega protexida pelos Morros y el monte de Guaticea al oeste y pel Monte Mina al este.

## Historia
La so historia, como acoten ciertos xacimientos arqueolóxicos, remontase a la dómina prehispánica. A partir del sieglu XV, dempués de la conquista, empezaron a asitiase colonos nel llugar y a finales del sieglu XVIII yá cuntaba con 144 vecinos y podía presumise de parroquia y de cases señoriales. El so allugamientu privilexáu y la so importancia agrícola fizo que, yá como conceyu, siguiera desenvolviéndose y creciendo mientres los sieglos XIX y primer metá del XX. En cuantes que los últimos venticinco años la nueva base económica, en redol al turismu, hai reconfigurado el panorama social, cultural y urbanu de la población.

En 2005 el conceyu llogró autorización pa celebrar una consulto popular sobre'l nome del conceyu a San Bartolomé de Ajey. La propuesta foi refugada.

## Clubes de fútbol
* San Bartolome CF
* Inter Sablera Fonda

## Hermanancia
* Dúrcal, España

## Cultura
En marzu de 2010 el Conceyu de San Bartolomé, rexíu pol Alcalde Marcial Martín Bermúdez, crea'l Certame de Novela Saramago La balsa de piedra, con una dotación económica de 2000 euros y la edición de doscientos exemplares de la novela premiada.

## Ver tamién
* San Bartolomé Club de Fútbol
* Ilesia parroquial de San Bartolomé

## Referencies

## Enllaces esternos
* Sitiu Oficial del Conceyu de San Bartolomé
Tías (Las Palmas)

**Tías** ye un conceyu español asitiáu na parte centro-sur de la islla de Lanzarote, na provincia de Les Palmes. A veres del océanu Atlánticu, esti conceyu llenda colos de Yaiza, Tinajo y San Bartolomé.

## Xeografía física
El territoriu de la capital municipal de Tías llevantase na nidia fastera del conu volcánicu de Monte Blancu y les sos cases asítiense gradiaes sobre la mesma, presidida pola ilesia La nuesa Señora de La Candelaria.

A demás de la capital municipal el principal nucleu poblacional y económicu del conceyu ye Puertu del Carmen, unu de los centros turísticos más importantes de la islla. Otros pagos de Tías son: L'Aprucida, Mácher, Conil, Masdache y Vega de Tegoyo.

### Llendes
El términu municipal de Tías llenda colos siguientes términos municipales:

## Residentes destacaos
* José Saramago (1922-2010), escritor, Premiu Nobel de Lliteratura.
* Alberto Vázquez-Figueroa (1936), escritor.

### José Saramago
L'escritor portugués José Saramago instalóse en Tías en 1993 onde escribió dalgunes de les sos obres como *Ensayo sobre la ceguera* (1995) y toles sos socesives. Finó en Tías el 18 de xunu de 2010, víctima de leucemia.
José Saramago ye homenaxáu na llocalidá con una escultura de casi cinco metros realizada n'aceru, asitiada na glorieta que da accesu a A la Casa de José Saramago, sede de la Fundación José Saramago en Lanzarote. La obra representa una olivar fechu coles lletres iniciales de José Saramago. La escultura, inaugurada'l 15 de xunu de 2013, tien autoría de José Perdomo y básase nel diseñu d'Esther Viña, dambos creadores del logotipu d'A Casa de José Saramago de Tías.

## Hermanancies
* Adeje, España
* Azinhaga, Portugal
* Castril, España
* Llanes, España

## Ver tamién
* Aeropuertu de Lanzarote

## Referencies
Meudon

**Meudon** ye una ciudá francesa. Ta asitiada na rexón d'Islla de Francia, departamentu de Hauts-de-Seine. Tien .

## Referencies

## Enllaces esternos
A Canal de Berdún

**A Canal de Berdún**, n'aragonés, o **Canal de Berdún**, n'español, ye un conceyu español, con capital en Berdún, del partíu xudicial de Chaca, Provincia de Uesca Pertenez a la contorna de La Jacetania, na comunidá autónoma d'Aragón.

## Xeografía
Allúgase na depresión orográfica de la Canal de Berdún que ye percorrida pel ríu Aragón d'este a oeste. El ríu Veral, afluente del Aragón, escurre de norte a sur al igual que'l ríu Majones, afluente del Veral.
Pertenecen al so términu los nucleos urbanos de:
* **Berdún**
* Biniés
* Uértolo (*Huértalo*)
* Maxons (*Majones*)
*Martes (*Martés*)
El so términu municipal llenda pel norte colos de Fago y Ansó, pel este col de Puente la Reina de Jaca y Baillo, pel sur col de Longás, na provincia de Zaragoza, y pel oeste colos de Bagüés, Mianos, Sigüés y Salvatierra de Esca.

Parte del so términu municipal ta ocupáu pol Parque natural de los Valles Occidentales y el Paisaxe protexíu de les Fozes de Fago y Biniés.

## Patrimoniu
* Castiellu de Biniés de finales del sieglu XIV.

## Demografía

## Política llocal

### Últimos alcaldes de Canal de Berdún

### Resultaos eleutorales

## Referencies

## Enllaces esternos
Aísa

**Aísa** ye un conceyu aragonés asitiáu na contorna de La Jacetania (Uesca). Pertenez al partíu xudicial de Jaca.

Del so términu municipal formen parte tamién los nucleos de Candanchú, Esposa y Sinués. Hai que destacar igualmente la estación d'esquí de Candanchú. A empiezos de 2011 el pueblu de Aísa cuntaba con una población de 159 habitantes.

Atiesta pel norte col términu d'Ansó, pel este con Canfranc, Villanúa y Borau, pel sur con Jaca, y pel oeste con Valle ello ye que Aragüés del Puertu y Jasa.

## Xeografía
Aísa atópase allugada a veres del ríu Estarrún, unu de los afluentes del ríu Aragón.

Ente los cumes del conceyu, destaquen el Picu d'Esper (o Aspe), de 2.640 m d'altor, y Les Blanques, de 2.131 m.

Parte del so términu municipal ta ocupáu pol Parque natural de los Valles Occidentales.

## Alministración

### Últimos alcaldes de Aísa

### Resultaos eleutorales

## Historia
En 1966, Aísa incorpora'l términu municipal de Sinués, según lo dispuesto nel Decretu 2063/66, de 30 de xunu, publicáu nel *[[Boletín Oficial del Estáu|Boletín Oficial del]]* Estáu númberu 193, de 13 d'agostu.

Per otra parte, en 1972 se anexona igualmente l'antiguu términu d'Esposa, acordies colos términos del Decretu 240/72, de 27 de xineru, publicáu nel *Boletín Oficial del* Estáu númberu 33, de 8 de febreru.

## Demografía


Fonte: INE Archivu


## Monumentos d'interés
* Cabo destacar en primer llugar el cuidáu caserío del pueblu, colos sos teyaos formaos por llábanos de cayuela, exemplu de l'arquiteutura rural pirenaica aragonesa.
* Dolmen allugáu nel so términu municipal, el más antiguu del Pirinéu.
* En los so términu topa la ermita de San Esteban, na que s'educó Alfonso I el Batallador.
* Ilesia parroquial de La nuesa Señora de l'Asunción.
* Ilesia gótica de Sinués.
Los caseríos de los pueblos de Aísa y Sinués, xunto cola Ilesia parroquial de Sinués fueron incluyíos nel catálogu de bienes inscritos como parte del sitio Caminos de Santiago de Compostela: Camín Francés y Caminos del Norte d'España, dientro del Patrimoniu de la Humanidá.

## Dance de Sinués
Ye de gran interés el *dance de Sinués* o *palotiau de Sinués*, que se celebra poles fiestes del Rosariu en Sinués, recuperándose va pocos años.

## Llugares d'interés
* Les Tieses Altes, pardina del sieglu XVII.

## Festividaes
* 15 y 16 d'agostu: Fiestes de la Virxe de l'Asunción y San Roque en Aísa

* A finales d'agostu, San Bartolomé n'Esposa.
* Primeros d'agostu, fiestes de branu en Candanchú.
* Primeros d'ochobre, fiestes en Sinués

## Referencies
El Siete

**El Siete** ye una casería de la parroquia d'Amieva, nel conceyu asturianu del mesmu nome. En 2017 ta despoblada.

## Referencies

## Enllaces esternos
Corigos (Mian)

**Corigos** ye un barriu de la parroquia de Mian, nel conceyu asturianu d'Amieva.

Alcuéntrase a 4 km de Sames, la capital del conceyu, a una altitú media de 118 msnm, y tien una población de 
.

## Ver tamién

## Referencies

## Enllaces esternos
Corigos

Col nome de **Corigos** podemos referinos a:

* Corigos, un llugar de la parroquia de Piñeres, nel conceyu asturianu d'Ayer.
* Corigos, un barriu de la parroquia de Mian, nel conceyu asturianu d'Amieva.

## Referencies
Rodolfo Martínez

**Rodolfo Martínez**  ye un escritor asturianu de rellatos y noveles de ciencia ficción y fantasía .

Na so bibliografía inclúyense obres de xéneru «cyberpunk», como *La sonrisa del gato* (1995) o *El sueño del rey colorado* (2004), «space operas» como *Tierra de nadie*: Jormungand (1996), y obres de fantasía urbana como *Los sicarios del cielo* (2005) o *Fieramente humano* (2011). Escribió delles noveles holmesianas de tinte fantásticu y una serie de noveles d'aición protagonizada por un axente especial nun universu alternativu, empecipiada con *El adepto de la reina* (2009).

Foi reconocíu con premios como'l Minotauro 2005 o'l Premiu Asturies 1995. Ye amás unu de los autores más gallardoniaos col Premiu Ignotus, tantu na so categoría de cuentu como nes de novela o novela curtia.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Páxina personal del autor
José Pancetti

**Giuseppe Giannini Pancetti** , más conocíu como **José Pancetti**, foi un pintor modernista brasilanu. Ye consideráu unu de los más grandes paisaxistes de la pintura brasilana. Destaca polos sos numberosos paisaxes marinos.

## Referencies

## Enllaces esternos
Biblioteca de Celsu

La **Biblioteca de Celsu**, n'Éfesu, Asia Menor (anguaño parte de Turquía), foi construyida n'honor a Tiberiu Xuliu Celsu Polemeanu (completada nel añu 135) pol fíu de Celsu, Tiberiu Xuliu Águila Polemeanu (cónsul, añu 110). Celsu fuera cónsul nel añu 92, gobernador d'Asia nel añu 115, y un ciudadanu romanu de la rexón popular y adineráu.

La biblioteca construyóse p'almacenar 12 000 rollos y pa sirvir como tumba monumental pa Celsu. Nun yera costume que daquién se fixera soterrar nuna biblioteca o inclusive dientro de les llendes d'una ciudá, lo que foi un honor especial pa Celsu.

## Historia
L'edificiu tien importancia como unu de los escasos restos de lo que yera una biblioteca nos tiempos de l'anticua Roma. Tamién ye un exemplu de como les biblioteques públiques nun yá construyíense na mesma Roma, sinón a lo llargo de tol Imperiu romanu.

Ente los añu 1970 y 1978 realizóse una restauración importante qu'anguaño se considera como abondo fiel al edificiu históricu, nel que la fachada frontera sirve d'exemplu d'arquiteutura romana pública, ya inclusive sirve d'exemplu pa otres biblioteques peor calteníes d'otres zones del imperiu, porque ye posible que s'allugaren coleiciones de lliteratura n'otres ciudaes romanes pa beneficiu de los estudiosos y de los viaxeros.

L'edificiu ye de planta única que da al este pa que, como dixo Vitruviu, beneficiara a los madrugadores. Ta construyida sobre una plataforma sobre nueve gradies, y con trés accesos. La entrada central ye más grande que les dos llaterales y toes elles tán afataes con ventanes asitiaes sobre'l cargaderu.

La biblioteca foi amburada polos godos nel 263.

## Ver tamién
* Éfesu
* Grandes biblioteques de l'antigüedá

## Referencies

## Bibliografía
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Enllaces esternos

*
Sainte-Savine

**Sainte-Savine** ye una ciudá francesa. Ta asitiada na rexón de Gran Este, departamentu d'Aube. Tien .

## Referencies

## Enllaces esternos
Pornichet

**Pornichet** ye una ciudá francesa asitiada na rexón de Países del Loira, departamentu de Loira Atlánticu. Tien . 

## Referencies

## Enllaces esternos
La Estrada

Col nome de **La Estrada** podemos referinos a:

*La Estrada, una población de la parroquia d'Abamia, nel conceyu asturianu de Cangues d'Onís.
*La Estrada, un llugar de la parroquia de Llinares, nel conceyu asturianu de Salas.
*La Estrada, un llugar de la parroquia de Les Vegues, nel conceyu asturianu de Corvera.

Tamién puede ser:
*A Estrada (*La Estrada*), el nome en castellanu d'un conceyu de Galicia de la provincia de Pontevedra.

## Referencies
Arganza (Lleón)

**Arganza** ye un conceyu y villa d'España, na contorna d'El Bierzo, provincia de Lleón, comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Ye unu de los conceyos lleoneses nos que se fala gallegu.

## Xeografía
; Allugamientu
Arganza atopase na contorna d'El Bierzo, al oeste de la provincia de Lleón. El so términu municipal llenda al norte con Vega de Espinareda, al sur con Camponaraya y Cacabelos, al este con Sancedo y al oeste con Cacabelos.

El relieve ye predominantemente abrupto, algamando mayor altitú na parte norte del conceyu. Nel términu municipal atópase'l vértiz xeodésicu del Altu de Fiales, a una altitú de 954 msnm.

Arganza ta regada pel ríu Forneda na parte norte del conceyu, el ríu Cúa nel noroeste y pola Canal del Bierzo na so parte sur, según por dellos regueros y calces menores.

## Historia
Esta población tien una llarga historia, siendo señoríu dependiente del conde de Lemos y más tarde pasando a los dominios del marqués de Villafranca (escontra'l sieglu XV).

## Demografía
Pueblos integrantes del términu municipal:
* Arganza
* Campelo
* Canedo
* Espanillo
* Magaz de riba
* San Juan de la Mata
* San Miguel de Arganza
* San Vicente
* La Retuerta (despobláu)
Evolución demográfica del conceyu, según el INE:

## Economía
L'actividá económica predominante en Arganza sigue siendo l'agricultura, destacando les grandes estensiones de viñéu.

## Comunicaciones
Arganza atópase comunicada por aciu la carretera provincial -Y-712. A 122 km atópase l'aeropuertu de Lleón.

## Patrimoniu
Dientro del términu municipal háyase un interesante patrimoniu artísticu qu'abarca la ilesia parroquial (la cual remóntase al sieglu XVI), la casa-palaciu de los Canedo, y la ilesia parroquial de Canedo, según el castru romanu nes cercaníes de Campelo, ilesia parroquial de Campelo, Palaciu de Arganza, ilesia parroquial de San Vicente, ilesia parroquial de Espanillo, ilesia parroquial de San Juan del Matu, ilesia parroquial de San Miguel de Arganza.

## Personaxes célebres
Llocalidá natal de Tirso González de Santalla (1624-1705), relixosu, sacerdote y teólogu de Compañía de Xesús. Foi'l decimotercer Prepósito Xeneral de la Orde.

## Referencies
A Pontenova

Col nome d**'A Pontenova** podemos referinos a:

* A Pontenova, un conceyu de la provincia gallega de Lugo.
* A Pontenova, una casería de la parroquia de Santa Colomba, nel conceyu asturianu d'Allande.

## Referencies
Partíu Popular d'Aragón

El **Partíu Popular d'Aragón** (tamién conocíu como ***PP d'Aragón***) ye la delegación aragonesa del Partíu Popular y foi fundáu en 1989 cola nacencia del Partíu Popular, herederu d'Alianza Popular. El so presidente ye Luis María Beamonte y la so sede central ta nel Paséu de la Gran Vía nᵘ9 en Zaragoza.

## Historia
El Partíu Popular vien de la refundación nun partíu únicu de la coalición de partíos Alianza Popular en 1989. La mayoría de dichos partíos formaron primeramente otres coalición como Coalición Democrática y Coalición Popular.

## Resultaos eleutorales
En negrina figura los resultaos tanto de les circunscripciones eleutorales como del total d'Aragón en que resultó ser la opción más votada.

### Eleiciones xenerales
En 1996 y 2011 presentó candidatures conxuntes col PAR.

### Eleiciones autonómiques

### Eleiciones municipales

### Eleiciones al Parllamentu européu

## Referencies

## Enllaces esternos
* Web oficial del PP d'Aragón
Población de fechu

La **población de fechu** (o *de facto*) ye, pa un determináu momentu (xeneralmente un añu Censu de población censal), la población compuesta por presentes y transeúntes. Suel ser el denominador nos principales algoritmos pa calcular tases. 

## Distinción ente población de fechu y población de derechu

Trátase d'una distinción de calter xurídicu-alministrativu. Ye habitual que dambes poblaciones fechu y derechu- nun coincidan en númberu.

### Población de fechu fálase de población de fechu cuando s'atiende al allugamientu real d'una persona -de normal cuando se fai un recuentu población como'l censu-, independientemente de si ta empadronada o non nel llugar en que s'atopa.

Dientro de la población ello ye qu'establezse diferencia ente los residentes y los transeúntes, que son aquellos qu'apaecen nel recuentu pero qu'en realidá son población de derechu n'otres llocalidaes . Tamién se llama población de camín

### Población de derechu
La población de derechu ye la empadronada nun llugar, población *residente*, y determina, ente otros aspeutos, el llugar onde puede exerz derechos civiles, como'l votu.

Dientro de la población de derechu establez la diferencia ente la población presente y la población ausente.

## Población venceyada - Llendes del conceutu de población de fechu - Censu d'España 2001
El conceutu de población de fechu tien llimitaciones que, nel censu español de 2001 corrixéronse introduciendo'l conceutu de población venceyada.

## Referencies

## Ver tamién
*Población de derechu
*Población humana
*Demografía
*Censu
Términu municipal

Un **términu municipal** (T.M.), n'España, ye'l territoriu, perfectamente delimitado, d'un conceyu; el territoriu al que s'estiende l'acción alministrativa d'un conceyu. La Llei 7/1985, de 2 d'abril, Reguladora de les Bases del Réxime Llocal, nel so artículu 12.1 definir como:

Cada provincia española defínese como l'agrupación territorial de los sos términos municipales. D'esta manera, el territoriu nacional ta constituyíu pol conxuntu de tolos sos términos municipales. Toos xuntos conformen 8125 términos n'España.

La estensión d'un conceyu, según l'Institutu Nacional d'Estadística, ye la estensión del so términu municipal.

Dientro del términu municipal puede esistir una o delles entidá singulares de población. Una d'elles, onde ta'l conceyu, ye la capital del conceyu. 

Les entidá singulares pueden arrexuntase n'entidá coleutives de población, que reciben diversos nomes según la zona: parroquies, pedaníes, anteiglesies, etc.

## Ver tamién
* Conceyu
* Alministración llocal
* Conceyu
* Conceyos d'España más estensos

## Bibliografía
* Llei 7/1985, de 2 d'abril, Reguladora de les Bases del Réxime Llocal en noticies.juridicas.com
* Términu municipal en www.enciclopedia-juridica.biz14.com

## Referencies

## Enllaces esternos
* Población, superficie y densidá por términos municipales. Institutu Nacional d'Estadística d'España *
llindar-alministrativos-rexonales-provinciales-y-municipales-de-espana/ Visor de términos municipales n'España
Wayback Machine

**Wayback Machine** ye un serviciu y una base de datos que contién copies d'una gran cantidá de páxines o sitios d'Internet. Si por dalguna razón dalgún sitiu nun ta disponible momentáneamente o foi borráu del servidor d'orixe, ye posible consultar una réplica vía "Wayback Machine". De resultes d'esti proyeutu, tamién puede consultase la historia o cambeos de les páxines al traviés del tiempu.

## Carauterístiques
El serviciu Wayback Machine funciona d'una manera simple: basta teclear la direición (URL) d'una páxina web pa ver cuál ye la última copia qu'hai guardada nel archivu.Si queremos ver cómo yera va un tiempu una páxina en cuestión, entós Wayback machine va pidinos en qué fecha y añu queremos visitar la páxina. Esiste un calendariu na parte cimera de la pantalla, que dexa ver gráficamente les captures a lo llargo del tiempu. El llargor de les barres del gráficu indica en qué meses se fixeron más copies.

Lo que fai esti sitiu p'almacenar tol conteníu de la páxina web ye bien simple pero atélite: almacena namái'l conteníu HTML del códigu fuente y nun guarda les imáxenes sinón solo'l códigu; por eso, cuando un servidor d'imáxenes esanicia dalguna imaxe del sitiu web orixinal, ésta nun ye reproducida, sinón que se marca como un error 404. En 2012 contenía 10 petabytes d'información y crecía en redol a 20 terabytes per mes.

Sicasí Wayback Machine ta lloñe de ser una copia completa d'internet pos dellos sitios eviten el so indexación y grabación d'información, como por casu usando l'archivu robots.txt con:

 User-agent: ia_archiver
 Disallow: /

### Wayback CDX Server API
Dende payares de 2015 Wayback Machine cuenta con un serviciu de indexado de captures de páxines que dexa, rápido, conocer l'historial de grabáu pa cada URL tantu en formatu propiu como en formatu JSON. Dichu serviciu ye un proyeutu en fase beta denomináu *Wayback CDX Server API* y que'l so códigu fuente y manual d'usu ta agospiáu en GitHub.

## Referencies

## Enllaces esternos