Bruno Carranza Ramírez

**Bruno Carranza Ramírez**  foi un políticu y diplomáticu costarricanu, Presidente de la República, del 27 d'abril al 9 d'agostu de 1870, col títulu de *Xefe Provisional de la República*, depués del golpe d'Estáu de Tomás Guardia Gutiérrez contra Jesús Jiménez Zamora.

## Biografía
Fíu de Miguel Carranza Fernández (vicejefe d'Estáu de 1838 a 1841) y Joaquina Ramírez y García, naz en San José de Costa Rica el 5 d'ochobre de 1822. Miembru de la Loxa Unión Fraternal de la masonería costarricense de la cual foi Venerable Maestru.

### Estudios y actividaes profesionales y empresariales
En febreru de 1840, Bruno Carranza Ramírez viaxó a Guatemala, en compañía del so hermanu Ramón y de José Antonio Pinto, pa faer los sos estudios universitarios. Graduóse como bachiller en Medicina na Universidá de San Carlos de Guatemala, el 19 d'agostu de 1843, y darréu como llicenciáu en Medicina nesa mesma casa d'estudios.

De regresu en Costa Rica, exerció'l so oficiu en forma privada y tamién nel Hospital estatal San Juan de Dios y casóse'l 29 d'avientu de 1846 con doña Gerónima Montealegre Fernández, hermana del futuru presidente de Costa Rica José María Montealegre Fernández.

El llicenciáu Carranza foi inspeutor xeneral de Vacuna y presidente del Protomedicato. Coló a Nicaragua como médicu militar mientres la guerra contra los filibusteros de William Walker en 1856, pero hubo de tornar cuasi aína por cuenta de la retirada del exércitu costarricense y la epidemia del cólera morbus.

Amás del so desempeñu como médicu, destacar nel campu del periodismu, cola publicación de dellos periódicos, ente ellos *L'Álbum* y *La Estrella del Irazú*. Participó tamién en diverses actividaes empresariales y comerciales. Foi propietariu de finques cafetaleres, una llibrería y una botica, ente otros negocios.

De 1855 a 1859 tuvo en concesión l'alministración de la Fábrica Nacional de Llicores de Costa Rica y la entrega de llicor al Estáu.

### Cargos públicos
Mientres les alministraciones de Juan Rafael Mora Porras foi delles vegaes Diputáu. Tuvo al so cargu una misión diplomática a El Salvador en 1857. Representó a San José na Asamblea Constituyente de 1869, anque pocu dempués de la so eleición arrenunció al cargu. Tuvo exiliáu en delles oportunidaes por razones polítiques. La so ideoloxía política foi lliberal, con delles traces d'anticlericalismu.

El golpe militar del 27 d'abril de 1870 alzar al poder, col títulu de «xefe provisional de la República». Mientres el so alministración creóse la contorna de Limón, dictáronse midíes en pro de la llibertá relixosa y dictóse una llei de garantíes, que per primer vegada na historia de Costa Rica proscribió la pena de muerte. Creóse la contorna de Limón y emitiéronse disposiciones pa regular les Secretaríes d'Estáu. Tamién s'efectuaron eleiciones pa una Asamblea Constituyente.

La principal figura del so gabinete, titular de les carteres de Rellaciones Esteriores, Instrucción Pública y Cultu, foi l'abogáu guatemalianu Lorenzo Montúfar y Rivera, aponderáu anticlerical. Los restantes Secretarios d'Estáu fueron Joaquín Lizano Gutiérrez (Gobernación, Xusticia, Policía, Agricultura ya Industria), Rafael Gallegos Sáenz (Facienda y Comerciu) y Bonaventura Carazo Alvarado (Guerra, Marina y Obres Públiques).

Por desavenencies col Comandante en xefe del Exércitu, Tomás Guardia Gutiérrez, el 8 d'agostu de 1870 presentó'l so arrenunciu a l'Asamblea Constituyente, que-y foi almitida a otru día. El so socesor foi'l mesmu Xeneral Guardia.

Darréu foi miembru del Gran Conseyu Nacional y Ministru Plenipotenciario de Costa Rica n'El Salvador, onde robló'l tratáu Carranza-Arbizú.

Morrió na so ciudá natal, el 25 de xineru de 1891, a los sesenta y ocho años d'edá.

## Referencies