open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Castrejón de la Peña

**Castrejón de la Peña** ye una llocalidá, una pedanía y tamién un conceyu español de la contorna del Monte Palentín, na provincia de Palencia, comunidá autónoma de Castiella y Lleón.

## División alministrativa
El so términu municipal entiende tamién los nucleos de población de:
* Boedo de Castrejón
* Cantoral de la Peña
* Cubillo de Castrejón
* Llomba de Castrejón
* Pisón de Castrejón
* Recueva de la Peña
* Roscales de la Peña
* Traspeña de la Peña
* Villanueva de la Peña

## Evolución demográfica

## Fíos Pernomaos
* Faustino Narganes Quijano (n 17-2-1948, -). Historiador, escritor y heraldista nacíu en Traspeña de la Peña. Académicu de la pernomada Institución Tello Téllez de Meneses dende 11 d'abril de 1997.

## Fiestes
* 5 de febreru: Fiestes de Santa Águeda.
* 15 de mayu: San Isidro Llabrador.
* 1ᵉʳ domingu d'agostu: romería a Peña Redonda (Villanueva de la Peña).
* 4 d'avientu: Santa Bárbara

## Bibliografía
* 

## Referencies

## Enllaces esternos
*
Castrillo de Don Juan

**Castrillo de Don Juan** ye un conceyu y villa d'España, asitiáu nel sureste de la contorna d'El Cerrato, na provincia de Palencia, comunidá autónoma de Castiella y Lleón. El so términu municipal ta travesáu pel ríu Esgueva, únicu conceyu de la provincia de Palencia per onde escurre.

## Xeografía
### Allugamientu
El términu municipal de Castrillo de Duero, que toma una superficie de 48,94&nbsp;km², ta asitiáu al sureste de la provincia de Palencia. El so territoriu ta representáu na fueya MTN50 (escala 1:50&nbsp;000) 345 del Mapa Topográficu Nacional.


{| 

## Evolución demográfica

## Historia

Con posterioridá a 1548, Don Juan Delgadillo foi señor de Castrillo. 

## Festividaes
Les fiestes del pueblu son el Neñu (2 de xineru) y San Antonio de Padua (13 de xunu)
Tamién tán les fiestes d'agostu, el primer fin de selmana d'agostu.

## Patrimoniu
La Ilesia, construyida a mediaos del sieglu XVI, ta dedicada a Nuesa Señora de l'Asunción.

## Personaxes pernomaos
* Valentín Neñu Aragón, alcalde de Burgos.

## Referencies

## Enllaces esternos

*  Conceyu de Castrillo de Don Juan
Calahorra de Boedo

**Calahorra de Boedo** ye un conceyu y llocalidá española de la contorna de Boedo-Ojeda de la provincia de Palencia, comunidá autónoma de Castiella y Lleón

Ye una de les llocalidaes del Camín de Santiago del Norte: Ruta del Besaya.

## Toponimia
El topónimu **Calahorra** provién ensin dulda del árabe *Calagurra* en sentíu de 'castiellu llibre', una y bones l'home horro yera llibre, o torre exenta, non xunida a otres edificaciones. Estos seríen los casos de los distintos *Calahorra*, de Córdoba o bien de Granada.

## Historia

### Edá Antigua
Cerca de Calahorra atopáronse nel so día diversos materiales arqueolóxicos prerromanos, según una villa de dómina romana na zona conocida como *Zarratuna*.

### Repoblación y Edá Media
Nel pagu de *San Pedro* atopáronse de la mesma restos medievales, al igual que na paraxa llamada *El Torrexón*. Esta zona sería repoblada nel sieglu IX pa sufrir dalgún retrasu coles campañes d'Almanzor. 
Yá nel sieglu XII, Nuño Pérez de Lara influyía na política de **Calahorra** y los sos pueblos cercanos (como en Villanuño de Valdavia o Arenuces de Nuño Pérez), pa más palantre potenciase la villa so la fortaleza de Herrera de Pisuerga ya integrase con ella en Castiella mientres el reináu de Sancho III. 
Nel sieglu XIV, Calahorra pertenecía al arciprestalgu d'Herrera y la so ilesia taba dedicada a **Santa María**. Yera entós llugar de behetría de García Duque y el so señores naturales yeren los de Lara, **Quesada** y **Estrada**.

### Edá Moderna
A finales del sieglu XVI, Calahorra tenía 62 vecinos pecheros (que pagaben pechos o impuestos) y una población de 318 habitantes. Más palantre, a finales del sieglu XVIII, Calahorra pertenecía al Duque de Frías y cuntaba daquella con 58 vecinos, unos 175 habitantes. Pagaben impuestos al citáu Duque de Frías, al Señor de Cembrero, al conventu de Toledo, etc., tenía un hospital de probes, había ocho xornaleros y dos probes de solemnidá.

## Patrimoniu
***Ilesia de La nuesa Señora de les Candeles**: Obra de mampostería y lladriyu, destacando nella un retablu neoclásicu nel presbiteriu; nel llau de la Epístola destaca un Cristu Crucificáu del sieglu XVII y nel del Evanxeliu, otru retablu neoclásicu con pintura de les Ánimes. Pero primero de too, artísticamente, destaca en Calahorra la so pila bautismal, una de los meyores d'España, que cunta con una iconografía románica escelente.

## Evolución demográfica

## Ver tamién
* Contornes de la provincia de Palencia

## Bibliografía
* 

## Referencies

## Enllaces esternos
Cervatos de la Cueza

**Cervatos de la Cueza** ye un conceyu y llocalidá d'España, na provincia de Palencia, comunidá autónoma de Castiella y Lleón. El so términu municipal tamién entiende les pedaníes de Calzadilla de la Cueza y Quintanilla de la Cueza.

## Toponimia
El topónimo confórmase, per un sitiu, de Cervatos (del llatín *cervus*), venáu menor de seis meses anque tamién pudo significar corzu na Edá Media; por otru, de Cueza, que según Fátima Carrera de la Red procede del xermánicu *Gocia*, *Gocien*, de significáu desconocíu. La mesma autora señala que nel llugar llamen «cuezas» a los vallecillos del terrén; fadría referencia a les ondulaciones del terrén o cuenques onde se recueyen les agües.

## Xeografía



## Historia

A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá de constitúi en conceyu constitucional nel partíu de Carrión de los Condes que nel censu de 1842 cuntaba con 143 llares y 744 vecinos.

Ente'l Censu de 1857 y l'anterior, crez el términu del conceyu porque incorpora a Quintanilla de la Cueza.

Ente'l Censu de 1981 y l'anterior, crez el términu del conceyu porque incorpora Calzadilla de la Cueza.

## Demografía





## Arquiteutura

* Dos torres de lladriyu de les antigües ilesies parroquiales de Santa Columba y San Miguel (mudéxar). Lluchen por permanecer de pies.
* Ilesia parroquial de Santa Columba y San Miguel, d'estilu colonial. Sieglu XX. Construyida sol patrociniu de la República Arxentina, n'honor al Xeneral José de San Martín.
*Casa del Xeneral San Martín. Llugar de nacencia de Juan de San Martín, padre del Xeneral San Martín. Declarada bien d'interés cultural nel añu 2000 y convertida en muséu.

## Fiestes y tradición
* San Roque y San Roquillo: Celébrense'l 16 d'agostu. Son les fiestes patronales del pueblu. Son tradicionales la suelta de vaquillas, la celebración de mises y procesiones, xuegos infantiles, campeonatos deportivos, concursos de gastronomía y amarutes.
* Virxe de los Remedios: Celébrase'l segundu domingu d'ochobre.

## Persones destacaes
* Isaac Viciosa (1969-): atleta, campeón d'Europa nos 5000 m y d'España nos 1500 m.
* Gerardo Melgar Viciosa (1948-): obispu d'Osma-Soria de 2008 a 2016. Obispu de Ciudá Real dende'l 8 d'abril de 2016.
* Francisco Javier Caminero Muñoz (1830-1885): escoyíu obispu de Lleón en 1885, finó ensin tomar posesión.
* Juan de San Martín (1728-1796): militar, padre de José de San Martín.
* Andrés Pérez del Cabu (-1583): obispu de Ciudad Rodrigo ente 1568 y 1583.

## Ver tamién
* Casa del Xeneral San Martín

## Referencies

## Bibliografía
* 

## Enllaces esternos
Castil de Vela

**Castil de Vela** ye una llocalidá y conceyu de la provincia de Palencia nel partíu de Frechilla, (Castiella y Lleón, España). Pertenez a la contorna de Tierra de Campos.

## Evolución demográfica

## Xeografía
* Altitú: 753 metros.
* Llatitú: 41º 58' 59" N
* Llargor: 004º 57' 00" O

## Monumentos
***Ilesia de San Miguel Arcánxel**: del sieglu XVII.

## Fiestes
El 29 de setiembre celebren les fiestes del so patrón, l'arcánxel San Miguel. 

## Referencies

## Enllaces esternos

* Páxina web del Conceyu
Collazos de Boedo

**Collazos de Boedo** ye un conceyu de la contorna de Boedo-Ojeda de la Provincia de Palencia, comunidá autónoma de Castiella y Lleón, España.

## División alministrativa
El so términu municipal entiende la pedanía de:
* Oteros de Boedo.

## Evolución demográfica

## Ver tamién
* 

## Referencies

## Enllaces esternos
*
Congosto de Valdavia

Ye una llocalidá y conceyu de la contorna de la Valdavia na Provincia de Palencia, comunidá autónoma de Castiella y Lleón, España.

## División alministrativa
El términu municipal tamién entiende les pedaníes de:
* Cornoncillo
* Villanueva de Abajo
* Tablares

## Evolución demográfica

## Economía

Actividaes principales: agricultura y ganadería.

## Historia

A mediaos del sieglu XIV, formaba parte de la merindad de Saldaña. 

Yera villa realenga, en 1793, gobernada por un rexidor pedáneo y tenía 89 vecinos. 

En 1874, cuntaba con 476 habitantes, 92 cases y 7 molinos.

## Turismu
* Cunta con un Agospiamientu Rural: La mirada 
* D'especial interés resulta la interpretación de la Pasión de Cristu'l Vienres Santu.

## Monumentos
***Ilesia parroquial Nuesa Señora de los Palacios**: La so ilesia ye de piedra de sillería. D'orixe románicu de transición al góticu, con dos naves separaes por pilastres que soporten bóvedes de crucería estrellada. Al llau de la epístola abre una portada gótica de arquivoltas de mediu puntu y arcu conopial. El pórticu ye senciellu, de madera. Los altares son de los sieglos XV y XVI.
***Ermita de la Virxe d'Oteru**: Nel camín que xube a la Ermita, dientro entá del cascu urbanu atopáronse restos d'un necrópolis de la Baxa Edá Media asociada a la ermita.

## Festividaes
* La nuesa Señora y San Roque (15 y 16 d'agostu)
* Romería de la Virxe del Oteru (últimu sábadu de mayu)

## Estudios

* Proyeutu de tresformamientu d'una esplotación d'agricultura estensiva n'agricultura ecolóxica nel términu municipal. Proyeuto fin de carrera de la ETSIA, 2006

## Ver tamién
* Contornes de la provincia de Palencia

## Referencies

## Enllaces esternos
Cordovilla la Real

**Cordovilla la Real** ye una llocalidá y conceyu de la provincia de Palencia, comunidá autónoma de Castiella y Lleón, España, contorna de Cerrato.

## Historia
**Villa** que formaba parte, na so categoría de pueblos solos, del Partíu de Castrojeriz, unu de los catorce que formaben la Intendencia de Burgos, mientres el periodu entendíu ente 1785 y 1833, nel Censu de Floridablanca de 1787, xurisdicción de realengu con alcalde ordinariu.

## Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 38,81&nbsp;km², cuenta según el padrón municipal pa  del INE con  habitantes y una densidá de &nbsp;hab./km².

Hasta 1842 denominábase Cordobilla la Real.

### Población por nucleu
Desglose de población según el Padrón Continuu por Unidá Poblacional del INE.

## Economía

### Evolución de la delda viva
El conceutu de delda viva contempla namái les deldes con caxes y bancos relatives a creitos financieros, valores de renta fixa y préstamos o creitos tresferíos a terceros, escluyéndose, poro, la delda comercial.

Ente los años 2008 a 2014 esti conceyu nun tuvo delda viva.

## Patrimoniu
;Caserío renacentista de La nuesa Señora de l'Asunción.
;Esta población tien dos rollos de xusticia: Unu d'ellos declaráu BIC.

;Ponte de Cordovilla la Real sobre'l ríu Pisuerga.
Obra civil d'estilu clasicista construyíu en 1.778 sol reináu de Carlos III. Carretera provincial P-413 PK 5. 

## Enllaces esternos

* ''cerratopalentino.org''
* Cerrato palentín en ''palenciaturismo.es'' 
* biodiversidadvirtual.org. Ponte sobre'l ríu Pisuerga con semeyes y hestoria del mesmu.

## Referencies
Cubillas de Cerrato

**Cubillas de Cerrato** ye un conceyu y llocalidá na provincia de Palencia, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón, España. Ta a una distancia de 30 km de Palencia, la capital provincial, amás de 35 km de Valladolid. Llenda con Valoria la Buena (Valladolid) y Población de Cerrato (Palencia); y atópase a 17 km de Dueñas (Palencia).

## Evolución demográfica

## Patrimoniu
* **Ilesia de Santa María la Mayor:** Construyida l'en el sieglu XII, d'estilu románicu ya introduciéndose nel S. XIII l'estilu mudéxar. Nel sieglu XIV remocicóse la ilesia al estilu góticu, acometiéndose la última reforma del XVII. Nel llau del Evanxeliu caltién una escultura de la Virxe del Rosariu (XVI), y otres del S. XVII según el so retablu barrocu y otru retablu de primeros del S. XVII. El retablu mayor del Presbiteriu ye renacentista, de finales del S. XVI, y con diverses pintures y escultures: éstes de San Bartolomé (XVI) y la Virxe col Neñu, gótica hispanoflamenca de la 2ª metá del XV. El retablu renacentista del llau de la Epístola caltién una bona escultura de San Sebastián de mediaos del S. XVII y otru retablu, ésti barrocu. Estremar por una pintura alusiva a l'apaición de Cristu a Santa Teresa, de finales del XVI y del estilu de Gregorio Martínez. 
* **Ermita del Cristu de la Guía**
* Cubillas tuvo nel so día cinco ermites qu'advocaben a San Martín (románica), La Nuesa Señora de Grijalba, S. Cosme y S. Damián, Santa Columba y San Esteban.

## Fiestes
* San Bartolomé (24 d'agostu) Fiestes mayores.
* San Isidro Llabrador (15 de mayu).
* San Blas.

## Personalidaes
* Ursino Vitoria Burgoa, xurista 
* Gonzalo Ortega Aragón (Cubillas de Cerrato 19-02-1942), académicu de la Institución Tello Téllez de Meneses dende'l 24-01-1997.

## Referencies

## Enllaces esternos
Dehesa de Montejo

**Dehesa de Montejo** ye una llocalidá, una pedanía y tamién un conceyu de la provincia de Palencia (Castiella y Lleón, España).

## Xeografía
Na contorna del Monte Palentín, nel Noroeste de la provincia.

## Evolución demográfica

## División alministrativa
El so términu municipal tamién entiende les llocalidaes de:
* Colmenares de Ojeda.
* La Estación
* Vado de Cervera.

## Referencies

## Enllaces esternos
Dehesa de Romanos

**Dehesa de Romanos** ye una llocalidá y conceyu de la provincia de Palencia (Castiella y Lleón, España). Asitiada na contorna de La Ojeda, nel nordeste de la provincia.

## Evolución demográfica

## Historia
### Toponimia
El nome o topónimu de **Dehesa** vien del sustantivu llatín *defensa* con significáu tierra de camperes, polo xeneral acutaos. Per otru llau *de Romanos* puede veni-y del xenéricu romanu en contra de *mozárabe* y yá yera nomada asina esta llocalidá a finales del sieglu XII en cierta donación d'Alfonsu VII.

### Repoblación
Nel términu de **Dehesa de Romanos** llevantóse nel so día un pobláu medieval que se llamaba *Miranda*, con significáu de *llugar de mirador*. El pueblu, atópase vertebráu en redol a dos barrios: de riba y de baxo, y la so denominación ye muestra de la so repoblación por xentes d'orixe *hispanorromano*, frente al restu de repobladores de pueblos redoma d'orixe mozárabe.

## Patrimoniu
* **[[Ilesia de Santoxenia (Dehesa de Romanos)|Ilesia de Santoxenia]]**: Sobre la pandiella de la *Laura*, allugáu ente los dos barrios del pueblu, llevántase la ilesia de Santoxenia, bellu templu llevantáu en mampostería y cantería y bon exemplar del arte Románicu de los años finales del sieglu XII. Ye una ilesia d'una sola nave que con cubierta plana. L'arcu trunfal, apuntáu, fuelga sobre bonos capiteles románicos, nos que se representa la escena de Sansón col lleón, con otru personaxe qu'allanza al mesmu lleón, y grifos y lleones engarraos. El presbiteriu cubrir con cañón apuntáu y fajón. Nel llau de la Epístola abre una esquisita portada románica en que la so puerta topar encuallaos unos bonos herrajes o alguaces, siendo'l pórticu góticu. El presbiteriu guarda'l retablu mayor, de los primeros años del sieglu XVII, con escultures de santa Eugenia, advocación del templu, san Xuan Bautista, un Santu desconocíu y un *Calvariu* del mesmu sieglu XVII. Otra escultura, representando a san Roque, ye del sieglu XVIII. Na redolada d'esta ilesia afayóse va tiempu una necrópolis medieval con sarcófagos monolíticos de piedra. 
* ** [[Ilesia de San Martín (Dehesa de Romanos)|Ilesia de San Martín]]**: Asitiada nel *Barriu de riba*, ye un exemplar yá barrocu, llevantáu en mampostería y nuna sola nave que de la mesma s'estrema en trés tamos que se cubrir con bóvedes de cañón con lunetos, y nel presbiteriu con bóvedes d'aresta. Una portada adintelada abrir nel llau de la Epístola. El retablu mayor del data del sieglu XVII y caltién una escultura de san Martín, patronu del templu, de la mesma dómina. 
* **[[Ermita de San Roque (Dehesa de Romanos)|Ermita de San Roque]]**: Ermita barroca, anguaño en ruines, so la advocación de san Roque.
* **[[Ermita del Salvador (Dehesa de Romanos)|Ermita del Salvador]]**: Cuntó amás Dehesa de Romanos con una ermita dedicada al Salvador, yá sumida.

## Fiestes patronales
* 17 de xunetu 
* **[[Martín de Tours|San Martín]]**: 11 de payares

## Referencies

## Enllaces esternos
Fuentes de Nava

**Fuentes de Nava** ye un conceyu na contorna de Tierra de Campos de la provincia de Palencia, partíu de Frechilla, Comunidá Autónoma de Castiella y Lleón, España.

## Datos básicos
* Ta a una distancia de 25 km de Palencia, la capital provincial.
* Tien una población de 761 habitantes (INE 2007), 748 en 2008.
* Les sos principales actividaes económiques son l'agricultura, la ganadería y el turismu.

### Coordenaes
* Altitú: 742 metros sobre'l nivel del mar.
* Llatitú: 42º 04' 59" N
* Llargor: 004º 46' 59" O

## Mediu natural
Parte del so términu municipal ta integráu dientro de la Zona d'especial proteición pa les aves denomada La Nava - Campos Norte perteneciente a la Rede Natura 2000.

## Demografía

## Patrimoniu natural
* Canal de Castiella
* Llaguna de la Nava de Fuentes

## Turismu
*La Fundación Global Nature dispón d'un albergue con capacidá p'agospiar 23 persones en lliteres. L'edificiu ye una vieya casa solariega del sieglu XVIII restaurada pola Fundación y onde, amás del albergue, atópase'l Centru d'Estudios Ambientales de la Contorna de Tierra de Campos. Más información y reserves en www.fundacionglobalnature.org.
*Dende l'añu 2016 ufiértense visites empuestes a les Ilesies de Santa María y San Pedro, pa tou aquel que deseye conoceles.

## Historia
A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá constituyir en conceyu constitucional nel partíu de Frechilla, conocíu entós como **Fuentes de Don Bermudo** y que nel censu de 1842 cuntaba con 456 llares y **2.372 vecinos**.

## Patrimoniu artísticu

* Ilesia de San Pedro: En 1583, el maestru canteru cántabru, Juan de la Cuesta realiza les obres de la capiya pal deán de Llamargues (Perú), natural de **Fuentes de Nava**.
* Ilesia de Santa María.
* Puerta del Postigo.
* Ermita de San Miguel.

## Ver tamién
* 

## Referencies

## Enllaces esternos

* Conceyu de Fuentes de Nava
Guaza de Campos

**Guaza de Campos** ye una llocalidá y conceyu español perteneciente a la provincia de Palencia, nel partíu de Frechilla, comunidá autónoma de Castiella y Lleón, España

## Situación xeográfica
Na contorna de Tierra de Campos, falta 42 km de la capital.
Llenda al norte con Boadilla de Rioseco, al este con Mazuecos de Valdeginate, Frechilla y Autillo de Campos, al sur con Villarramiel y al oeste con Herrín de Campos (Valladolid).
Pertenecía al estinguíu partíu xudicial de Frechilla, y na actualidá correspuende a Palencia.

## Mediu natural
El términu municipal ta integráu dientro de la Zona d'especial proteición pa les aves denomada La Nava - Campos Norte perteneciente a la Rede Natura 2000.

## Demografía

## Acividades económiques

Les actividaes son l'agricultura de secanu y la ganadería (principalmente ovina).

## Historia
El primer documentu conocíu nel qu'apaez el nome de Guaza data del añu 963, nél Ferdinandus Avol Haceves realiza donación d'unes posesiones que tenía nesa villa al monesteriu de Sahagún.
Perteneció a la orde de Santiago dende l'añu 1199 hasta que Carlos I vender en 1542 a D. Pedro de Zuñiga, marqués d'Águila-Vente, xuniéndose dichu señoríu col del Duque d'Abrantes, que caltúvose hasta la conclusión de la Guerra de la Independencia.

A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá constituyir en conceyu constitucional nel partíu de Frechilla , conocíu entós como **Guaza** y que nel censu de 1842 cuntaba con 130 llares y **676 vecinos**.

## Edificios d'interés
Ilesia parroquial de l'Asunción, interesante obra neoclásica de finales del sieglu XVIII proyeutada pol arquiteutu de la Real Academia de San Fernando Manuel Turrillo, contién una imaxe atribuyida a Pedro Berruguete.

Ermita del Santu Cristu d'Acebes.

Fonte de posible orixe medieval.

Na Edá Media tenía muralla de tapial arrodiando la población; n'agostu de 1999 foi baltada la última puerta, la conocida como puerta de Santa Ana, asitiada al norte.

## Personaxes pernomaos
Domingo Urbón Alcántara (o Domingo Hurbón) (1811- ). Militar que'l so fechu más destacáu foi la so heroica actuación na I Guerra Anglu Sij como Coronel.

## Fiestes
Cristu d'Acebes (Domingo de Pentecostés)
Nuesa Señora y San Roque (15 y 16 d'agostu)

## Referencies

## Enllaces esternos
Espinosa de Villagonzalo

**Espinosa de Villagonzalo** ye una llocalidá y conceyu de la provincia de Palencia (Castiella y Lleón, España).

## Demografía

## Historia
### Toponimia
El so nome deriva de la pallabra llatina *spinus*, al que se-y añader el sufixu *-osa*, lo cual indica bayura. D'ende que'l topónimu del pueblu venga a significar *el llugar abondosu n'escayos*. Per otru llau *Villagonzalo* ye un anexu localizador, común na zona dende'l sieglu XIX, n'alcordanza un primitivu despobláu cercanu denomináu Villagonzalo. Esti despobláu, granxa o pequeña facienda, tomó de la mesma el nome d'un nome godu llamáu primeramente *Gundisalvus*, depués Gonzalo. 

### Oríxenes
Al rematar el sieglu XI, trés yeren los llugares que formaben l'actual términu municipal d'Espinosa de Villagonzalo: 
* L'entós conocíu como *Spinosa* cola ilesia de Santa Cecilia.
* El despobláu de *Villa Gonzalo* que cuntaba cola ilesia de San Juan.
* *Castrogonzalo*, yá tamién despobláu y que seique apuntara a un sistema defensivu nel que los habitantes de Villa Gonzalo abellugar en momentos de dificultá. 
Un sieglu más palantre, nos últimos años del sieglu XII, el rei Alfonsu VIII donaría la villa d'Espinosa de Villagonzalo a la Orde de San Xuan de Xerusalén pos yá yera aquel día la única villa habitada.

## Patrimoniu

* Ilesia parroquial de Santa Cecilia: templu construyíu con mampostería, cantería y lladriyu, ta articuláu en redol a tres naves con bóvedes de cañón nos llaterales y d'aresta na central. El cruceru ta cubiertu con cúpula rebaxada, destacando la portada gótica con escultura en piedra de la virxe. Nel interior, la nave del evanxeliu dispón de tres retablos: unu neoclásicu con delles escultures del sieglu XVIII y un bien bon relieve de la Piedá del sieglu XVI. Otru ye rococó con pintures de les *Ánimes* del sieglu XVIII y l'otru, colateral, con escultures del mesmu sieglu dedicáu a Santiago, Santu Toribio y San Joaquín. El retablu mayor del presbiteriu ye de mediaos del sieglu XVIII. Na nave de la Epístola, dos retablos rococós: unu con una bona escultura de Santa Bárbara, y l'otru con diverses escultures del sieglu XVII. Na Sacristía, una buenísima cajonería de 1767, un bon hostiario de 1643, dos motes del sieglu XVI, un viril, dos cetros de plata etc. Y en el coru, una sillería rococó y un órganu barrocu.

* **[[cruceru (monumentu)|Cruceru]] góticu**: datáu nel sieglu XV y calteníu na plaza mayor del pueblu. Obra del entallador palentín Alfonso del Portillo, quien amás foi rexidor de la ciudá de Palencia nos años finales d'esi sieglu XV. 

* **Frisu románicu**: nel campusantu d'esta llocalidá caltuviéronse, hasta l'añu 1932, unos restos d'un frisu con un interesante apostoláu románicu que nel so día tuviera allugáu en dalguna de les ilesies citaes. Tales restos, en pasando a la ilesia parroquial, llevar al muséu Marés de Barcelona, onde anguaño s'atopa.

## Fiestes patronales
* San Xuan Bautista: 24 de xunu
* Santa Cecilia: 22 de payares
* Fiestes d'agostu: Del 1 al 10 d'agostu

## Referencies

## Enllaces esternos
Espinosa de Cerrato

**Espinosa de Cerrato** ye una llocalidá y conceyu de la provincia de Palencia, comunidá autónoma de Castiella y Lleón. La población ta asitiada nel camín de Burgos a Roa.

Espinosa ye'l conceyu más oriental de la provincia de Palencia.

## Demografía

## Folclor
* Xota de La nuesa Señora del Sauco.
* Fiesta de San Martín.

## Historia
Esta villa, que foi nel medievu una llocalidá dedicada a criar ganáu mayor, foi donada por Alfonsu VIII a Pedro Martínez de Ihobas, en reconocencia a los sos servicios militares, quien de la mesma la venció en 1170 a l'abadía de San Miguel de Treviño. 

La villa d'Espinosa, tal moteyada de Riofrancos, foi fortificada a finales del sieglu IX, onde esistiera una donación d'esta villa al monesteriu premostratense se San Miguel de Treviño, vendiendo esti pueblu en 1323 a Palenzuela. 

Nel añu 1352, la villa d'Espinosa, pertenecía a la Merindad del Cerrato, y a la xurisdicción de Palenzuela. 

A mediaos del sieglu XIV Espinosa pertenecía a la reina. Yá en 1752 yera un llugar de señoríu de la xurisdicción de Palenzuela, calteniéndose pleitu pola so pertenencia ente la Duquesa d'Alba y el Conde de Benavente. 

Pero yá en 1785, Espinosa yera una aldega de abadengo siguiendo nesa pertenencia nel sieglu XIX, dómina na que disponía de la ilesia parroquial de San Martín y de les ermites de San Roque y Santa Lucía, y siguía perteneciendo no eclesiástico a la diócesis burgalesa. Dende 1955 Espinosa pasó a formar parte de la diócesis de Palencia. 

Inda nel sieglu XVIII cuntaba la llocalidá con seis ermites dedicaes a San Fructuoso, el Humilladero, San Miguel, San Cristóbal, San Roque y Santa Lucía, quedando na actualidá la de La nuesa Señora de Sauco, que la so escultura, del sieglu XVI, caltener na ilesia parroquial.

Ta asitiada na fastera d'un bochinche qu'apodera la vega del ríu Franco. El nome de la llocalidá significa "el llugar espinosu".

## Personalidaes
* Padre Eudoxio Pérez y Pascual, llicenciáu en Ciencies Físiques y agustino (Espinosa de Cerrato, 1 de marzu de 1876-Madrid, 25 d'agostu de 1936)

## Referencies

## Enllaces esternos
* Conceyu d'Espinosa de Cerrato
Herrera de Valdecañas

**Herrera de Valdecañas** ye una llocalidá y conceyu de la provincia de Palencia, contorna d'El Cerrato, (Castiella y Lleón, España). Llenda colos términos municipales de Villahán, Tabanera de Cerrato, Quintana del Puente, Torquemada, Valdecañas de Cerrato y Hornillos de Cerrato.

## Topónimu
El nome del pueblu yá apaecía nel llamáu Fueru de Palenzuela a finales del sieglu XI como l'aldega de Herrera (Tierra de ferreros y trabayadores del mesmu metal) yá que nesos tiempos había constancia d'haber bastantes ferreríes y families dedicaes al trabayu del metal na villa. Más tarde incluyóse-y el topónimu de Valdecañas el cual refierse como'l so mesmu nome indica a un valle de cañes, un llugar fértil, *Val de Cannas*.

## Historia
El pueblu d'Herrera yá ye citáu nel sieglu XI, exactamente'l 1 de xineru de 1061 pol rei Alfonsu VI de Castiella nel Fueru de Palenzuela y al empar dotáu pol so hermanu Sancho II.

Sieglos más tarde pasu pol la reina Xuana I de Castiella cuando diba en direición de la villa de Torquemada a unos escasos 7km d'esta mesma llocalidá, anque nun se tien constancia de que parara nel conceyu d'Herrera.

El 26 d'abril de 1947 la ilesia parroquial d'Herrera sufrió'l derrumbe del so campanariu y la mayor parte d'una de les naves, más tarde reconstruyóse. Esta foi 7 años antes nomada Bien d'Interés Turísticu Nacional, yá que consta d'un magníficu retablu barrocu na nave central anque l'edificiu seya d'estilu góticu.

## Demografía

## Economía
Agricultura, ganadería, industria alimentaria y enerxética (planta de biodiésel, parque de aeroxeneradores y minicentral hidráulica).

## Llugares d'interés
Esta llocalidá cunta con guapos parques naturales nos cualos pueden reparase distintos tipos d'animales, paisaxes, etc.
Mirador d'Herrera de Valdecañas a unos 3,5 km del pueblu.

## Patrimoniu
***Ilesia de Santa Cecilia**: Construyida nel sieglu XIII, con reformes de los ss. XV y XVI. Amás consta de dellos retablos barrocos, la mayoría del sieglu XVII. Declarada BIC.
***Ermita de la Virxe de los Remedios**, llevantada a mediaos del sieglu XVI, nel 2013 foi resturada.
***Pilón del sieglu XIX**.

## Fiestes
* **Fiestes patronales:**
** San Isidro: 15 de mayu: Nesti día celebra una solemne procesión al patrón del pueblu na cual casi tolos vecinos asisten baillándo-y peles cais del pueblu.
** Santa Cecilia: 22 de payares
* **Otres fiestes:** 
** **Virxe de los Remedios**: Segundu fin de selmana d'agostu.

## Bibliografía
* Narganes Quijano, Faustino; González Díez, Emiliano. *Herrera de Valdecañas : hestoria ya identidá d'un pueblu*. Herrera de Valdecañas (Palencia): Conceyu d'Herrera de Valdecañas, 2005. 190 p.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Sitiu oficial del conceyu
Hontoria de Cerrato

**Hontoria de Cerrato** ye una llocalidá y conceyu de la provincia de Palencia (Castiella y Lleón, España).

El so nome, Hontoria, provién del términu llatín 'Fons Aurea' fonte en redol a la cual nació un asentamientu romanu. En 1975 afayáronse muertes evidentes –cerámica romana, texas y piedres– del allugamientu d'una villa romana xunto a les ruines del antiguu conventu de Santa Coloma. Los llugares del interés pa los visitantes son: la ilesia de Santa Columba, que foi donada al Abá Lluminosa del Monesteriu de San Isidro de Dueñas. Los historiadores creen que ye mozárabe, yá que Santa Colomba foi una santa cordobesa del sieglu X. De la mesma, la ilesia parroquial de San Miguel d'Arcánxel caltién restos románicos del sieglu XII, anque cunta con elementos góticos y barrocos.

## Demografía

## Xeografía
* Altitú: 757 metros.
* Llatitú: 41º 55' 00" N
* Llargor: 004º 25' 59" O

## Referencies

## Enllaces esternos
Hornillos de Cerrato

**Hornillos de Cerrato** ye un conceyu y llocalidá d'España, na contorna d'El Cerrato, provincia de Palencia, comunidá autónoma de Castiella y Lleón

La segunda o tercer selmana d'agostu celebra una "Selmana Cultural".

## Demografía

### Pirámide de población
#### Población avieyada
El conceyu de hornillos de Cerrato amuesa una pirámide invertida, y con una poblacíon bien avieyada, una y bones el 44.8% de la población ye vieya, ente que solo'l 5.17% de la población censada ye nueva. Según la media nacional el 16% de la población ye vieya y el 14% ye nuevu.
#### Sex Ratio
La diferencia ente homes ye inversa a la situación nacional, yá que hai 10.3 homes por cada 10 muyeres, ente que la situación nacional ye de 98 homes por cada 100 muyeres. Pero nel conceyu, al igual que n'España, el sex ratio ye decreciente y la población femenina ye muncho más abondosa nestes edaes. Los tramos d'edá con más población son:
* Nes muyeres el tramu de 75-79 y el de 80-84 años.
* Nos homes el tramu de 45-49 años.
#### Consecuencies de la Guerra Civil
Entá pueden reparase les consecuencies de la Guerra Civil nel tramu d'edá de 70 a 74 años (tantu n'homes como en muyeres), debíu al descensu de la natalidá nos años de Posguerra.

## Historia
En 1475 la Reina Xuana I de Castiella, llamada «la Lloca» (1479–1555), tercer fía de los Reis Católicos, pasió dempués de muertu'l cadabre del so home Felipe'l Formosu peles tierres del llugar, pernoctando nel castiellu, nel so camín escontra Tordesillas.

## Patrimoniu arquiteutónicu
;Castiellu de los Enríquez: En ruines.
;Ilesia de San Miguel: Construyida nel sieglu XIII y reconstruyida n'estilu barrocu nel s. XVII.
;Ermita de La nuesa Señora de Belvis.
;Yelseres: Na parte alta del cuetu.

## Intereses
Nel añu 2011 la llocalidá proclamóse campeona nel concursu "El mio Pueblu ye'l Meyor".

Tien un importante parque eólicu.

## Referencies

## Bibliografía
* Narganes Quijano, Faustino. *Hornillos de Cerrato na so importante hestoria*. Palencia: Conceyu de Hornillos de Cerrato, 2006.

## Enllaces esternos
* Conceyu de Hornillos de Cerrato
Lantadilla

**Lantadilla** ye una llocalidá y conceyu español en plena Tierra de Campos de la provincia de Palencia, na comunidá autónoma de Castiella y Lleón.

## Llocalización
Allugar na marxe derecha del ríu Pisuerga, que fai frontera ente Burgos y Palencia. Dalgunos de los conceyos cercanos son Osornillo, Frómista, Osorno, Melgar de Yuso, Itero de la Vega, éstos na provincia de Palencia; na llende cola provincia de Burgos, pueblos vecinos son, ente otros Palacios de Riopisuerga, Arenillas de Riopisuerga, Itero del Castillo y Melgar de Fernamental.

## Topónimu
El nome del pueblu provién de “Plantada”, topónimu romance equivalente a plantíu, al tratase d'una zona llana que paez daba bonos frutos cerealísticos.

## Datos xenerales

* La so economía básase na agricultura y na ganadería.
* El principal monumentu ye la ilesia de l'Asunción. Merecen ser nomaes les ermites de San Roque y la de La Nuesa Señora de Lantada, esta postrera reconstruyida totalmente en 1987, según la ponte de piedra sobre'l ríu Pisuerga de finales del sieglu XVI.
* La villa inda conserva bastantes cases típiques de l'arquiteutura rural de la Tierra de Campos, nes que la planta baxa pue ser de piedra o lladriyu macizu y la cimera construyida n'adobe o lladriyu, col típicu treme de madera que compartimenta los paños pa faer más sólida y resistente la construcción; otra carauterística d'estes cases ye que'l pisu cimeru manifestar na fachada por un voladizu non bien anchu que va sofitáu sobre enormes vigues que na so cabeza a la cai presenta una decoración a base de rebaxes tallaos na mesma madera, como los modillones románicos.
* Nel pueblu hai una fábrica de quesu, Quesos Matilla, y una d'aguardientes y llicores, Gonqui.
* Nacíu equí'l Pernomáu Señor D. Manuel Fraile García en 1763. Foi Senador y según el so espediente personal mientres el periodu 1833-1835, Obispu de Sigüenza (1819-1837), Prócer del Reinu y Patriarca de les Indies.
* Les fiestes patronales n'honor a La nuesa señora de l'Asunción y San Roque celébrense tolos años el 15 y 16 d'agostu rexuntando a numberosos familiares del pueblu.

## Demografía
* Evolución demográfica del conceyu

## Ver tamién
* Gastronomía de la provincia de Palencia
* Conceyu de Plantada

## Referencies

## Enllaces esternos
Ledigos

**Ledigos** ye una llocalidá y conceyu de la provincia de Palencia (Castiella y Lleón, España).

## Demografía

## Historia
El Camín de Santiago Francés, nel que s'atopa, determinó parte de la so historia.

A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá constituyir en conceyu constitucional nel partíu de Carrión de los Condes, entós conocíu como *Bustillo del Pandorial * que nel censu de 1842 cuntaba con 49 llares y **255 vecinos**.

## Patrimoniu
* **Hospital de San Llázaro**: Güei desapaecíu (hai un finxu de piedra xunto a la carretera de Población de Arroyo qu'indica'l so allugamientu), que llegó a tener la so relevancia ente los pelegrinos. Baltáu en 1752, la so piedra, la so madera y la so clavazón fueron emplegaos nes obres de la ermita de La nuesa Señora de Vallejera, asitiada a quilómetru y mediu del actual caserío. 

* **Ilesia parroquial**: Tamién tien la so especial vinculación col Camín, pos dellos historiadores apunten que ye l'únicu templu en tol trayeutu nel qu'esisten representaciones de los trés Santiagos: el pelegrín, l'apóstol y el matamoros. Trátase d'una ilesia d'una sola nave del sieglu XVII. Cubrir con bóvedes d'aresta y cúpula ciega nel transepto. Retablos del sieglu XVII y XVIII formen el so patrimoniu. Destaca'l crucificáu (atribuyíu pol Dr. Parrado del Olmo a Juan Sáez de Torrecilla). L'actual espadaña ye una construcción moderna de lladriyu, una y bones el campanariu orixinal esbarrumbar nel sieglu pasáu. L'actual ilesia atopar nuna pandiella dende'l cual puede acolumbrase el cercanu pueblu **Terradillos de los Templarios**
.

## Sociedad
* Asociación *El Molino* (creada en 1982)

## Fiesta
* 25 de xunetu: Santiago Apóstol.

## Referencies

## Bibliografía
* 

## Enllaces esternos
Loma de Ucieza

**Loma de Ucieza** ye un conceyu na contorna de Tierra de Campos al so pasu pola provincia de Palencia, comunidá autónoma de Castiella y Llión, España.

## División alministrativa
El nome de la llocalidá cabecera del conceyu ye **Bahíllo**. El conceyu abarca, amás de Bahíllo, les pedaníes de:
* Gozón de Ucieza
* Itero Seco
* Villota del Duque

## Demografía
Evolución demográfica del conceyu ente 1991 y 2004

## Historia
Esti conceyu crear na década de 1970 al fundise Bahíllo, Gozón de Ucieza, Itero Seco y Villota del Duque.

## Llugares d'interés
* Muséu etnográficu y archivos documentales.
* Iglesias, ermita de la Virxe de Sayugo y escavaciones arqueolóxiques.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Web del Conceyu
La Vid de Ojeda

**La Vid de Ojeda** ye un conceyu y llocalidá de la provincia de Palencia (Castiella y Lleón, España).

## Xeografía
Na contorna de La Ojeda, nel Noroeste de la provincia.

## Evolución demográfica

## Historia

El pueblu formar pola unión de tres pueblos: Quintanilla de La Vid, Santa Ana y otru que'l so nome desconocer. Tola zona perteneció mientres l'Antiguu Réxime al cercanu Monesteriu de San Andrés de Arroyo.

La influencia na zona de la orde del Cister foi bien importante; l'abadesa de San Andrés exercía xurisdicción civil y penal sobre varios pueblos de la redolada, actuando como "Señora de forca y cuchiellu".
 
Según l'historiador Gonzalo Martínez Díez, mientres la Edá Media pertenecía a la Merindad menor de Monzón, **[[Merindad de Monzón|Meryndat de Monçon]]**, anque nun figura la so descripción nel llibru Magüetu de les Behetrías de Castiella.

## Ver tamién
* Turismu na provincia de Palencia

## Referencies

## Enllaces esternos

* Ermita de San Jorge na Llista Colorada
Magaz de Pisuerga

**Magaz de Pisuerga** ye una llocalidá y conceyu de la contorna d'El Cerrato na Provincia de Palencia, comunidá autónoma de Castiella y Llión, España.

## Demografía

## Gastronomía

Les recetes más tradicionales de la zona son, por casu, la sopa castellana y el lechazo asáu. Tamién son típiques les sopes d'ayu, de berru, la trucha frita y les torrijas.

## Fiestes y Tradiciones de Magaz de Pisuerga
* **San Mamés**: 7 d'agostu; Xornada festiva en Magaz de Pisuerga pa honrar al so patrón. Recordar al santu con una misa na Ilesia del conceyu que tamién lleva'l so nome. 
* **La nuesa Señora de Villaverde**: 8 de setiembre; Día central de les fiestes grandes del conceyu. Realízase un treslláu de la Virxe de la ermita a la ilesia de San Mamés acompañada polos danzantes y el grupu de dances "Virxe de Villaverde". L'últimu día de fiesta realiza otra pelegrinación de vuelta a la ermita. Nestos díes, como ye común nos pueblos de toa España los mozos y antiguos habitantes que polo xeneral nun tán nel pueblu, vuelven pa pasar les fiestes; yá que el conceyu entama munches actividaes pa ellos.

## Llugares Turísticos
* Castiellu de Magaz: Nel bochinche conocíu como'l Castiellu de Magaz asitiar nel sieglu X una talaya o torre fuerte, qu'apoderaba la zona, como lo demuestren les viviendes rupestres qu'inda se caltienen. Les cueves de la fastera del Cuetu fueron habitaes por celtes y romanos, atopándose restos de cerámica de diches dómines. A finales del sieglu XI fortificóse la villa, construyéndose una fortaleza nel Cuetu, del que queden restos, y que foi vencida pola reina Doña Urraca al obispu de Palencia Don Pedru I. Na guerra de la Independencia, Magaz foi ocupada poles tropes franceses, al atopase nel Camín Real.
* Ilesia de San Mamés: La ilesia parroquial de San Mamés de Magaz entá caltién na actualidá l'ábside románicu del sieglu XII, edificándose'l restu conforme a trazar d'Alonso de Tolosa nel postreru cuartu de sieglu XVI, anque nun se sabe con exactitú cuándo pudo sumir l'edificiu medieval. Al visitar Alonso de Tolosa en 1586 esta ilesia, pudo comprobar qu'había un templu anterior, polo que mandó faer les pilastres y enllaza-yos por aciu arcos de mediu puntu y asina realizar les bóvedes.
* Ermita de la Virxe de Villaverde: Magaz de Pisuerga gocia amás d'una Ermita dedicada a la Virxe de Villaverde, onde se encuantra el campusantu de la llocalidá y que s'edificó yá en dómina moderna sobre los cimientos d'otra qu'esistió na antigüedá nel mesmu llugar. D'esta ermita fala la tradición rellacionándola col milagru del cercanu pueblu de Villamuriel. Nun hai enforma tiempu, la cofradería de Villaverde disponía d'un total de cuatrocientos cofrades que celebren la so festividá nuna romería'l 7 de setiembre, día de la Virxe.

## Ver tamién
* Gastronomía de la provincia de Palencia

## Referencies

## Enllaces esternos
* 
* Web del Conceyu
Marcilla de Campos

**Marcilla de Campos** ye una llocalidá y conceyu de la contorna de Tierra de Campos na Provincia de Palencia, perteneciente a la comunidá autónoma de Castiella y Llión, España.

## Historia
El topónimu o nome de Marcilla paez provenir del llatín onomásticu “Marcus” siguíu del llatín diminutivu “-illa” d'onde procedi formar romance castellana antigua de “Marciella” y dempués la castellana Marcilla; esi Marcus sería de xuru un repoblador. Hai nomes similares como Marcillo en Burgos, Marcelle en Llugo, Marcilla en Navarra, Marcelez n'Ourense etc. 

Nel términu de Marcilla alcontróse un xacimientu romanu denomináu los Cantares a casu d'una villa romana con tégulas, ímbrices y restos cerámicos etc. 
Lo que fai suponer la habitalidad antigua d'esta llocalidá, y sobre esi xacimientu paez qu'esistió otru anterior na Edá del Bronce. 
Sufrió esta villa y la so contorna grande calamidaes col gobiernu de Doña Urraca polo que'l despoblamientu foi xeneralizáu. 

Conforme al llibru de Magüetu de Behetrías de 1352, Marcilla pertenecía a la Hermandá de Monzón y yera llugar propiu del monesteriu de Las Fuelgas de Burgos. Yá a finales del sieglu XVI Marcilla cuntaba con 121 vecinos de los que 114 yeren pedreros, pagaben pedras o impuestos, 3 yeren fidalgos y 4 clérigos polo que podía tener 589 habitantes en total. 
A mediaos del sieglu XVIII, según el catastru d'Ensenada, Marcilla siguía siendo villa de señoríu y pertenecía a l'abadesa del real monesteriu de Las Fuelgas de Burgos. Nesa dómina disponía de 110 vecinos incluyíos los 18 vilbes y un eclesiásticu, cuntaba con tabierna, mesón, carnicería etc. Tenía un hospital rexentáu pola cofradería de La nuesa Señora y San Sebastián, cuntaba con 9 texedores, 60 xornaleros, 4 probes de solemnidá y 5 sacerdotes.

## Demografía

## Llugares d'interés
* **Ilesia de La nuesa Señora de l'Asunción**.

Ye de piedra, tien tres naves, foi construyida a finales de sieglu XVI pero modificada más tarde. Na nave del Evanxeliu, un retablu platerescu con pintures sobre la tabla de San Juan, San Pedro, San Pablo, San Bartolomé etc. Escultures de la Virxe col neñu del sieglu XVI. Amás otros dos retablos: unu del sieglu XVIII y otru colateral de principios del sieglu XVIII con delles escultures del XVI. El retablu mayor del prebisterio ye del sieglu XVIII con dellos relieves y escultures. El retablu de la Epístola ye de la primer metá del sieglu XVIII con diverses escultures. 
Conserva amás esta ilesia una interesante procesional del sieglu XVI, un órganu y sillería nel coru del sieglu XVIII 

* **Bodegues típiques castellanes**.
* **Paraxa natural de la Llaguna**.

## Fiestes patronales
San Isidro - 15 de mayu y 24 de xunu.

La nuesa Señora de l'Asunción - 15 d'agostu

## Referencies

## Enllaces esternos
Mantinos

**Mantinos** ye una llocalidá y conceyu de la provincia de Palencia (Castiella y Llión, España). Asitiáu nel estremu noroeste de la provincia, na vega del Ríu Carrión, afluente del ríu Pisuerga.

## Demografía

## Patrimoniu
* Ilesia de San Andrés: Templu datáu nel añu 1777, magar se sabe que foi construyida aprovechando los restos materiales procedentes de la espadaña d'un templu más antiguu que s'emplegaron como sillares pa llevantar la torre.

## Referencies

## Enllaces esternos
Mazuecos de Valdeginate

**Mazuecos de Valdeginate** ye un conceyu y llocalidá d'España, na provincia de Palencia, comunidá autónoma de Castiella y Llión.

## Xeografía

* Altitú: 785 metros.
* Llatitú: 42º 10' 00" N
* Llargor: 004º 49' 59" O 

## Mediu natural
El términu municipal ta integráu dientro de la Zona d'especial proteición pa les aves denomada La Nava - Campos Norte perteneciente a la Rede Natura 2000.

## Demografía

## Historia
A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá constituyir en conceyu constitucional nel partíu de Frechilla , conocíu entós como Mazuecos y que nel censu de 1842 cuntaba con 114 llares y 593 vecinos.

## Persones destacaes
*María Luz So Prieto (1964-): periodista y política, diputada nel Congresu mientres la X, XI y XII llexislatures.

## Referencies

## Enllaces esternos
Melgar de Yuso

**Melgar de Yuso** ye una llocalidá y conceyu de la contorna d'El Cerrato na provincia de Palencia, comunidá autónoma de Castiella y Llión.

## Demografía

## Historia

Melgar de Yuso, foi una villa repoblada nel añu 988 por Fernan Mentalez, vasallu de Fernán González, estos tamién repoblaron otres villes cercanes como Melgar de Fernamental (Na antigüedá Melgar de Suso). Esta villa foi denomada na antigüedá de los Caballeros al tar cercana al Camín de Santiago y la so rellación cola Orde de Santiago. Otorgar los mesmos fueros qu'a Melgar de Suso (Agora llamada Melgar de Fernamental) confirmaos pol Conde de Castiella'l 8 de setiembre de 988, confirmando Melgar de Yuso como llocalidá. Melgar de Yuso foi cabeza d'El Condao, que'l so títulu foi concedíu por Enrique IV de Castiella a Fadrique Enríquez de Mendoza, Almirante II de Castiella. Esta tien una antigua fortaleza, el Palaciu de Ramirez, güei destinada a casa particular. Na antigüedá, Melgar de Yuso, goció col afamáu Hospital Rexonal de Romeros onde s'atribuyíen sanamientos milagrosos.

Según el Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar, define a Melgar de Yuso como una llocalidá asitiada al marxe esquierdu del ríu Pisuerga de 130 cases en bona construcción xeneralmente de 2 pisos con cais anches pero empedradas. Según este, Melgar de Yuso ye una llocalidá de clima desigual una y bones tanto'l fríu pel hibiernu como'l calor pel branu son escesivos y que les sos enfermedaes frecuentes son del tipu inflamatorio, catarral y biliosas.

## Patrimoniu

La ilesia parroquial Nuesa Señora de l'Asunción.
La ermita de la Virxe de la Vega.
La escultura románica policromada de la Virxe de la Vega.
Fachada del castiellu de los Ramírez.

## Ver tamién
* Gastronomía de la provincia de Palencia

## Referencies

## Enllaces esternos