open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Poggio Bracciolini

**Gian Francesco Poggio Bracciolini**  foi un humanista italianu.

Estudió en Florencia y vinu a Roma alredor del añu 1402. El papa Bonifaciu IX fixo d'él unu de los sos secretarios apostólicos. Ocupó'l cargu de canciller de Florencia en xunu de 1453 gracies a la proteición de los Médici y foi un llatinista convencíu de que'l llatín yera una llingua viva, polo que foi con frecuencia criticáu por ciceronianos como Leonardo Bruni o Lorenzo Valla (esti postreru escribió un *Antidotus in Poggium*).

Foi un incansable persiguidor de manuscritos por toa Italia, Inglaterra, Alemaña, Francia y Suiza, de suerte que rescató, mercó, copió o robó él solo gran parte de la lliteratura clásica llatina antigua que reverdeció nel Renacimientu dende'l senu de los monesterios a qu'allegó na so busca. Usaba, a imitación de Coluccio Salutati, la nueva lletra gótica más rápida en cuenta de la minúscula carolina. Asina rescató numberosos discursos de Cicerón qu'atopó nel monesteriu de Cluny en 1415, según, nel monesteriu suizu de Saint Gall, el primer testu completu de la *Institutio Oratoria* de Quintilianu, un fragmentu de Valerio Flacu, comentarios de Cicerón, otros d'Asconio y Prisciano a Virxiliu y un manuscritu de Vitrubio. N'Alemaña atopó un códiz de Vegecio. Tamién atopó'l *De rerum natura* de Lucrecio y obres de Manilio, Silio Itálicu, Amiano Marcelino y obres de los gramáticos Caper, Eutiques y Probo. Tamién topó les *Silvae* d'Estaciu, y esto ye namái una parte bien pequeña de los sos descubrimientos.

Estudió amás la historia de Florencia, qu'escribió dende los años 1350 a 1455, y compunxo numberoses epístoles, dalgunes d'elles contra los sos enemigos, y diálogos en llatín; foi bien conocida y popular una coleición so de cuentecillos risibles que tituló *Liber facetiarum*.

Un aspeutu bastante desconocíu ye'l so papel nel desenvolvimientu de la caligrafía (ver imaxe[//upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/6/6d/Poggio_handwriting.jpg/220px-Poggio_handwriting.jpg]). Bracciolini ye consideráu'l principal creador de la lletra caligráfica *lettera antica formata* o humanista, qu'espublizó dende'l so trabayu como notariu y al traviés de la secretaría del Papa. Esta lletra dio llugar a fines del sieglu XV a la lletra humanista d'imprenta. 

## Referencies

## Enllaces esternos
Johann Friedrich von Brandt

**Johann Friedrich von Brandt**  foi un naturalista alemán.

Brandt nació en Jüterbog y foi educáu nun Gymnasium de Wittenberg y na Universidá Humboldt de Berlín. En 1831 foi nomáu direutor del Departamentu de Zooloxía de l'Academia de les Ciencies de San Petersburgu, onde publicó en rusu. Brandt animó la coleición d'animales nativos, munchos de los cualos nun taben representaos nel muséu. Empezaron a llegar munchos exemplares de les espediciones de Nikolai Alekseievitx Severtzov, Przewalsky, Middendorf, Schrenck y Radde.

Describió diverses aves recoyíes por esploradores rusos de la mariña del Pacíficu d'América del Norte, incluyendo * [[Phalacrocorax penicillatus]] *, * [[Antagalla brevirostris]] * y l'éider de Fischer. 

Brandt tamién foi unu entomólogu especializáu nos coleópteros. Morrió en Merreküll, Estonia.

## Honores
### Epónimos
L'esperteyu de Brandt y el corcuspín de Brandt nomar nel so honor .

## Lliteratura
* „Berühmte Persönlichkeiten und ihre Verbindung zu Wittenberg“ von Heinrich Kühne und Heinz Motel im Verlag Göttinger Tageblatt 1990 ISBN 3-924781-17-6
* „Heinrich Kühne erzählt Wittenberger Geschichten“ Teil 3 herausgegeben in Druckerei Michelmann 1994
* H. B. Geinitz. *Johann Friedrich Brandt*. En: C. H. Knoblauch: Leopoldina – Amtliches Organ der Kaiserlichen Leopoldino-carolinischen deutschen Akademie der Naturforscher. Heft XVI –Nr. 3-4, febreru 1880, Halle (Saale), páxs. 20

## Referencies
* 
* Anónimu 1877 Das fünfzigjährige Doktorjubiläum des Akademikers Geheimrat Johann Friedrich Brandt am 12.(24.) Januar 1976. St. Petersburg
* Anónimu 1879 [Brandt, J. F.] *Boten. Ztg*. 37 743 
* Anónimu 1879: [Brandt, J. F.] *Naturaliste Canad*. 1 111 
* Anónimu 1879: [Biography] *Zool. Anz.* 2 480 
* Medvedev, G. S. 2000 [Brandt, J. F.] *Trudy Russk. ent. Obsc.* 71 6-22, Portr. 
* Ratzeburg, J. T. C. 1874 *Forstwissenschaftliches Schriftsteller-Lexikon*. Berlin, Nicolai'sche Buchhandlung : X+1-516 72-76 
* Strauch, A. 1889 *Das zoologische Museum der Kaiserlichen Akademie der Wissenschaften zu St. Petersburg in seinem fünfzigjährigen Bestehen*
 
## Referencies

## Enllaces esternos
Jacob Breyne

**Jacob Breyne**  foi un botánicu, zoólogu, y comerciante alemán, d'orixe neerlandés. Yera'l padre del tamién botánicu Johann Philipp Breyne (1680 - 1764). 

Dempués de la muerte del so padre en, 1655, tuvo de volver a Gdansk a siguir les sos actividaes empresariales. Pero atopó tiempu pa siguir los sos estudios botánicos. En 1665 cásase con Sarah Rogge, fía d'un maestru de Gdansk.

## Delles publicaciones

### Llibros
* 1678. *Exoticarum plantarum centuria*. 204 pp.

* 1680. *Prodromus fasciculi rariorum plantarum I (1680) & II (1689) in Hortis Celeberrimis Hollandiae, praesertim Incomparabili & Nobilissimo illo Florae Pandocheo ... Domini Hierronymi Van Beverningk a observatarum Jacobo Breynio: Cui accedunt Interrogationes de nonnullis Plantarum ab Auctore in Centuria prima descriptarum partibus, quibus tempore editionis Centuriae primae, Idem ille ut plurimum destitutus fuit* (apurrir d'eses obres abondosamente ilustraes a los trabayos de Linneo. 59 pp.

* jakob Breyne, johann philipp Breyne, mary Gunn, enid du Plessis. 1978. *The Flora capensis of Jakob and Johann Philipp Breyne*. Volume 4 de Brenthurst series. Ed. Brenthurst Press. 218 pp. ISBN 0-909079-08-0


Breyne, Jacob – Prodromi fasciculi rariorum plantarum primus et secundus, 1739 – BEIC 6897991.jpg|*Prodromi fasciculi rariorum plantarum primus et secundus*, 1739


## Honores
### [[Epónimu|Epónimos]]
* Charles Plumier honrar nel xéneru *[[Breynia]]* de la familia Phyllanthaceae. Carlos Linneo más tarde tomó esi nome.

;Especies:
*(Fabaceae) *[[Bikinia]] breynei* (Bamps) Wieringa

*(Fabaceae) *[[Gilbertiodendron]] breynei* Bamps 

## Ver tamién
* Llista de florilexos y códices botánicos
* Botánicos y epónimos

## Referencies

* 

## Enllaces esternos
Johann Philipp Breyne

**Johann Philipp Breyne**  foi un botánicu, paleontólogu, zoólogu entomólogu alemán. Yera fíu del botánicu Jacob Breyne (1637-1697). Foi bien conocíu pola so obra sobre'l inseutu *[[Porphyrophora]] polonica*, que yera usáu en producir tinte coloráu. A propuesta d'Hans Sloane, foi electu, el 21 d'abril de 1703, miembru de la Royal Society. Tamién foi miembru de l'Academia Xermana de Ciencies Naturales Leopoldina (dende 1715) y de Societas Litteraria (en 1720)

## Obra
* *Exoticarum aliarumque minus cognitarum plantarum centuria prima...*. 1674-1678
* *De Plantis & Insectis Quibusdam Rarioribus in Hispania Observatis*, In: Philosophical Transactions. Vol. 24, páxs. 2044-2055, 1704, 1705 
* *Epistola D. J. Phil. Breynij, M. D. Gedanensis, & Reg. Societ. Lond. Sodal. ad D. Hans Sloane, M. D. Dictoe Societatis Secretarium; Delles Observationes Continens, in Itinere per Italiam Suscepto, Anno 1703*. Vol. 17, páxs. 447-459, 1710, 1712
* *Dissertatiuncula de Agno Vegetabili Scythico, Borametz Vulgo Dicto*, In: Philosophical Transactions. Vol. 33, páxs. 353-360, 1724, 1725 
* *Observatio de Succinea Gleba, Plantae Cujusdam Foliu Impraegnata, Rarissima*. Vol. 34, páxs. 154-156, 1725, 1726 
* *Historia naturalis Cocci Radicum Tinctorii quod polonicum vulgo audit*. Danzig, 1731
* *Some Corrections and Amendments by J. P. Breynius, M.D. F.R.S. concerning the Generation of the Insect Called by Him Coccus Radicum, in His Natural History Thereof, Printed in the Year 1731...*. En: Philosophical Transactions vol. 37, páxs. 444-447, 1731, 1732
**A Letter from John Phil. Breyne, M. D. F. R. S. to Sir Hans Sloane, Bart. Pres. R. S. with Observations, and a Description of Some Mammoth's Bones Dug up in Siberia, Proving Them to Have Belonged to Elephants*. En: Philosophical Transactions vol. 40, páxs. 124-138, 1737
**Prodromi fasciculi rariorum plantarum primus et secundus...*. 1739 - Aus dem Nachlass seines Vaters
* *Observatio de Immodico & Aciagu Lapidum Cancrorum, Similiumque Terrestrium Absorbentium Usu, Indeque Ortis Calculis in Ventriculo & Renibus*. En: Philosophical Transactions vol. 41, páxs. 557-559, 1739, 1741 (con Hans Sloane)

## Honores

#### [[Epónimu|Epónimos]]
;Fauna
;Especies estinguíes:
* (Nautiloidea) *[[Lituites]] breynius* 

;Flora
;Especies esistentes:
* (Fabaceae) *[[Bikinia]] breynei* (Bamps) Wieringa

* (Fabaceae) *[[Gilbertiodendron]] breynei* Bamps

## Referencies

* Stefan Siemer. *Geselligkeit und Methode*. Naturgeschichtliches Sammeln im 18. Jahrhundert. Philipp von Zabern, Marzu 2004, ISBN 3-8053-2995-4
* Curtia biografía (en polacu)
* 

## Enllaces esternos

*
Samuel Élisée von Bridel

**Samuel Élisée von Bridel-Brideri**, tamién conocíu como **Samuel Elias Bridel-Brideri** o **Samuel Elisée Bridel-Brideri** foi un botánicu, poeta, y bibliotecariu suizu, y unu de los briólogos más importantes del so tiempu.

## Biografía
Naz en Crassier, villa del cantón de Vaud, d'onde se tresllada pa estudiar na Universidá de Lausana. Depués, per años foi tutor de los príncipes de Saxonia-Gotha-Altenburg August y de Frederic, y posteriorment ye miembru del Conseyu Priváu ("Geheimer Legationsrat" n'alemán, *Consiliis Secretis Legationis Saxo-Gothanae* en llatín).

Nel campu botánico, de 1797 a 1803 publica *Muscoloria recentiorum*, qu'amplía en suplementos ente 1806 y 1822. Arrexunta tol so material nuna gran obra, la *Bryologia universa* de 1826-27, proponiendo un nuevu sistema de clasificación de les Briofitas, sistema que yá non s'emplega. Bridel tamién escribía poesía en francés, y hai traducciones de delles de les sos obres al alemán y al francés. 

Parte del so yerbariu caltener nel Muséu Botánicu de Berlín, y dellos manuscritos topar na *Forschungsbibliothek Gotha Schloss Friedenstein* de Turinxa.

## Honores
### Eponimia
Nel so honor, Wildenow bautiza al xéneru *[[Bridelia]]* (del orde Malpighiales) http://www.calflora.net/southafrica/plantnames.html. 

## Obra
*  *Les délassemens poétiques* Lausanne: LaCombe, 1788
* *Muscologia recentiorum seu analysis, hestoria et descriptio methodica omnium muscorum frondosorum hucusque cognitorum ad normam Hedwigii* Gothay: apud C. G. Ettingerum, París, apud Barrois iuniorem, 1797-1803 (Reimpressió Zug: Inter-Documentation, [1980?])
* *Muscologiae recentiorum supplementum* Gothae: apud C. G. Ettingerum, 1806-1822. 4 vols.
* S.É.Bridel, recollides i publicades pel baró de Bilderbeck *Les loisirs de Polymnie et d'Euterpe: ou Choix de poésies diverses* París: Maradan, 1808
* *Methodus nova muscorum: ad naturae mormam melius instituta et muscologiae recentiorum accommodata* Gothae: apud A. Ukertum, 1819
* *Bryologia universa seu systematica ad novam methodum dispositio, hestoria et descriptio omnium muscorum frondosorum hucusque cognitorum cum synonymia ex auctoribus probatissimis. Accedunt tabulae aeneae tredeci* Lipsiae: Sumtibus Joan. Ambros. Barth, 1826-1827 2 vol. (Reimpresión Amsterdam, 1976)

### En formatu dixital
* Edición dixital del ''Muscologia...'' de 1797-1803 
* Edición dixital del ''Muscologia...supplementum'' 
* Edición dixital del ''Bryologia universa I''  
* Edición dixital del ''Bryologia universa II''  

## Referencies

## Enllaces esternos

* 
* Perbreves notes biográfiques, n'inglés
* E.Zippel ''Type material in the moss herbarium of Samuel Elisée von Bridel'', article a ''Willdenowia'' 36-2 (2006) p.913-935, n'inglés
Ézsaiás Budai

**Ézsaiás Budai**  filólogu, pedagogu, teólogu protestante y escritor húngaru.

## Biografía
Budai provenía d'una familia noble húngara. El so tíu Budai Ferenc (1760-1802) tamién foi pregueru proptestante y autor d'un léxicu científicu históricu publicáu póstumamente pol so sobrín. Ézsaiás Budai estudió na Universidá Reformada, precursora de la Universidá de Debrecen. De 1792 a 1794 asistió a clases con Christian Gottlob Heyne, Christoph Meiners, August Ludwig von Schlözer y Ludwig Timotheus Spittler,, con quien siempres se caltuvo en contautu per correspondencia. Dempués d'un viaxe a los Países Baxos ya Inglaterra por un curtiu tiempu foi profesor de filosofía na Universidá de Göttingen enantes de consagrase a los sos estudios relixosos. 

## Obra
* *Commentatio de causis culturae tardius ad aquilonares quam ad australes Europae rexones propagatae* (Göttingen 1794)
* *God. Hasse Liber de causis stili latini* (Debrecen 1799)
* *Közönséges historia* (Debrecen 1800) 
* *Régi tudós világ historiája* (Debrecen 1802) 
* *Deák nyelv kezdete példákban* (Debrecen 1804) 
* *Ratio institutiones* (Debrecen 1807)
* *Magyaroszág historiájav* (Debrecen 1807) 
* *Régi római v. deák irók élete* (Debrecen 1814) 
* *Propaedeumata Theologiae Christ* (Debrecen 1817)
* *Christ. Cellarii latinitatis probatae et exercitae liber memorialis. Cum interpretatione hung. etc* (Debrecen 1831) 

## Bibliografía
* Eintrag in Constantin von Wurzbach: Biographisches Lexikon des Kaiserthums Oesterreich, Band 2, S. 192f., Wien 1857

## Referencies
Johann Franz Buddeus

**Johann Franz Buddeus**, **Budde** o tamién **Johannes Franciscus Buddeus** , foi un teólogu alemán luteranu nacíu en Anklam, Pomerania. El so padre yera pastor en dicha ciudá. Estudió con grandes distinciones en Greifswald y Wittenberg. Gracies al so especial estudiu del llinguaxe, teoloxía y hestoria, foi designáu profesor de griegu y llatín en Coburg en 1692, profesor d'ética na universidá de Halle en 1693 y profesor de teoloxía na universidá de Jena en 1705. Nesti postreru valorábase-y n'alta estima y en 1715 convertir en primarius d'esta facultá y miembru del conseyu universitariu.

## Obra
Les sos obres más importantes:
* *Leipzig, allgemeines historisches Lexikon* (Leipzig, 1709 ff.).
* *Hestoria, Ecclesiastica Veteris Testamenti* (4 vols., Halle, 1709).
* *Elementa Philosophiae Practicae, Instrumentalis, et Theoreticae* (3 vols., 1697).
* *Selecta Juris Naturae et Gentium* (Halle, 1704).
* *Miscellanea Sacra* (3 vols., Jena, 1727).
* *Isagoge Historico-Theologica ad Theologiam Universam, singulasque ejus partes* (2 vols., 1727).

## Referencies

*
Filippo Buonaccorsi

**Filippo Buonaccorsi** , tamién llamáu *Calímaco*, en llatín *Philippus Callimachus Experiens*, en polacu *Filip Kallimach*, foi un humanista y escritor italianu del Renacimientu, que darréu se nacionalizó polacu.

## Vida
Filippo Buonaccorsi nació en San Gimignano, na Toscana, n'Italia. Tiénense noticies sos per primer vegada en Venecia y Roma, onde foi secretariu del obispu Bartolomeo Roverelli. Treslladóse a Roma en 1462 y fíxose miembru de l'Academia de Roma de Pomponiu Leto. En 1468 participó nun intentu d'asesinatu del papa Pablo II y fuxó a Polonia. Ente'l so papeles afayaron poemes homosexuales, incluyendo unu dedicáu al obispu de Segni, Lucio Fazini.

En Polonia atopó trabayu col obispu de Lviv, Gregorio de Sanok.

Darréu convirtióse en tutor de los fíos del rei de Polonia Casimiro IV Jagellón y realizó diverses misiones diplomátiques. En 1474 foi nomáu secretariu real, en 1476 fixo d'embaxador en Constantinopla y en 1486 foi'l representante del rei en Venecia. Cola llegada al tronu del so antiguu alumnu Xuan I Alberto de Polonia, el so poder ya influencia llegó al so máximu.

Nos sos escritos, Buonaccorsi defendía'l refuerzu del poder real por cuenta de l'aristocracia. En Cracovia xunir a la Sodalitas Vistuliana fundada por Conrad Celtis. Tamién escribió poemes y prosa en llatín, anque ye más conocíu poles sos biografíes del obispu Zbigniew Oleśnicki, del obispu Gregorio de Sanok y del rei Vladislao III Jagellón.

La so tumba, que s'atopa na Ilesia Dominica de Cracovia, foi realizada por Veit Stoss.

## Referencies

* 
* 
*
Pieter Burmann el Mozu

**Pieter Burmann** , llamáu segundu (*Secundus*) pa estremalu del so tíu, un famosu filólogu holandés.

Estudió en Leiden col so tíu y más tarde Derechu y filosofía con Carl Andreas Duker y Arnold von Drakenborch na universidá d'Utrecht. En 1735 nomárlonlu profesor d'elocuencia y hestoria en Franeker. En 1742 foi a Ámsterdam y trabayó como profesor d'historia y filoloxía nel Athenaeum. Más tarde trabayó como profesor de la poesía (1744), bibliotecariu xeneral (1752) ya inspector del ximnasiu (1753). En 1777 retiróse y morrió'l 24 de xunu de de 1778 en Sandhorst, cerca d'Ámsterdam.

Foi un home dedicáu a la docencia que tenía un gran talentu pa la poesía llatina. Escribió sobre dellos emperadores romanos. Los sos trabayos más célebres son: 
* *Anthologia Veterum Latinorum Epigrammatum et Poematum* (1759-1763)
* *Aristophanis comoediae Novem* (1760)
* *Rhetorica*.

## Referencies

## Enllaces esternos
*
Juan de Cabrera

**Juan de Cabrera**  foi un filósofu, teólogu y escritor español. Autor en 1719 de *Crisis politica: determina el más florido imperio y la mejor institución de príncipes y ministros* dedicáu al Príncipe d'Asturies.

## Obra

* "Crisis política: determina el más florido imperio y la mejor institución de príncipes y ministros". espublizáu en Madrid en 1719 por Eusebio Fernández de Huerta y dedicáu al Príncipe de Asturias Lluis I.

## Referencies

## Enllaces esternos
Crisis política en Google books.
Luciu Calpurniu Pisón Frugi (cónsul 133 a. C.)

**Luciu Calpurniu Pisón Frugi** (en llatín, ***Lucius Calpurnius L. f. C. n. Pisu Frugi***) foi un políticu ya historiador romanu qu'ocupó'l consuláu nel añu 133 e.C. a quien s'encuadra dientro de los analistes.

## Oríxenes
Yera d'orixe plebeyu. La so ascendencia ye bastante incierta, yá que nin los fastos consulares nin les monedes de la dómina menten el nome del so padre.

Pola so integridá y derechura recibió'l nomatu de *Frugi*, quiciabes equivalente a «home d'honor».

## Carrera política
En 149 e.C. foi tribunu de la plebe. Mientres el so tribunado propunxo la primer llei dedicada a prohibir la estorsión nes provincies, la llamada *[[Lex Calpurnia|Lex Calpurnia de Repetundis]]*. En 139 e.C. foi pretor, y en 133 e.C. foi escoyíu cónsul xunto con Publiu Muciu Escévola. Mientres el so consuláu foi unviáu a lluchar contra los esclavos sublevaos. Consiguió una victoria sobre ellos, pero non pudo someter, y foi asocedíu nel comandu pol cónsul del añu siguiente Publiu Rupiliu.

Probablemente fora escoyíu censor nel añu 120 e.C., y por esi motivu dalgunos escritores antiguos motéyen-y 039;'Censorino*.

Foi partidariu de los aristócrates oponiéndose con fuercia a [[Cayo Sempronio Graco|Cayo Graco]] y especialmente a la *lex Frumentaria* qu'esti patrocinaba.

== Legáu ==
Foi l'autor de los *Añales'': siete llibros d'historia de Roma qu'empiecen a partir de la so fundación y terminen en tiempos de Pisón. Sicasí, Titu Liviu considéra-y un autor menos fiable que Fabio Pictor, porque Pisón tendía a moralizar ya idealizar la hestoria, venciendo a lo tendencioso. Según l'historiador alemán Barthold Georg Niebuhr, Pisón foi'l primer escritor romanu qu'introdució la práutica de dar una interpretación racionalista a los mitos y lleendes de la hestoria romana.

Solo sobrevivieron fragmentos de los sos escritos, de los que puede deducise un estilu d'escritura simple.

## Referencies
Vittorio Camarrone

**Vittorio Camarrone**  ye un agrónomu, y botánicu italianu. Desenvolvió actividaes académiques nel Xardín Botánicu de Palermo, de la Universidá de Palermo, siendo'l so direutor de 1971 a 1976.

## Delles publicaciones
* . 1962. *La classificazione naturale delle Mesembrianthemaceae*. Lavori Istit. Bot. Giard. Col. Palermo 18: 11-32
* 1953. *La nuova sistematica di Mesembrianthemum*. Lavori Istit. Bot. Giard. Col. Palermo 14

### Llibros
* . 1980. *Su alcune cultivar americane di sorgu zuccherino sperimentate nell'Orto Botanico di Palermo*. L'Industria Saccarifera Italiana, 73, 3, 61-70

## Honores
Foi electu miembru de la:
* Conceyu d'Estudios de Maleces d'Europa

## Referencies

* 

## Enllaces esternos
Flavio Sosípater Carisio

**Flavio Sosípater Carisio** foi un gramáticu romanu del sieglu IV de la pernomada familia Flavia, que foi prefeutu de Roma.

Nacíu probablemente n'África establecer en Constantinopla pa relevar a Euantio, comendador de Terencio. El so *Ars Grammatica* en cinco volúmenes llegónos esperdigada n'obres posteriores. Nella axunten pasaxes d'escritores y gramáticos anteriores como Remmio Palaemón, Julio Romanu o Cominiano.

## Bibliografía
* 

## Referencies

## Enllaces esternos

*
*Corpus Grammaticorum Latinorum
Bruno de Wurzburgu

San **Bruno de Wurzburgu** , tamién llamáu **Bruno Herbipolensis** o **Bruno de Carintia**, obispu y escritor eclesiásticu alemán.

Foi ente 1027 y 1034 Canciller per Italia y dende el 14 d'abril de 1034 obispu de Wurzburgu.
Yera fíu de Conrado I, duque de Carintia y de Matilde de Suabia. El 22 de marzu de 1034 foi nomáu pol emperador obispu de Wurzburgu. Tuvo fama de persona culta y dotó munches ilesies con arreglu al so propiu patrimoniu personal. Fixo construyir la catedral de San Kilian en Wurzburgu, empecipiada en 1040 y foi soterráu nella por espresu deseyo so.

En 1042 empeñóse a xeitu en llograr la mano d'Inés de Poitou pal emperador Enrique III. Tres años dempués siguió al emperador na so espedición militar a Hungría, pero un incidente en Persenbeug, sobre'l Danubiu, foi-y fatal (el pavimentu de la sala onde taba col emperador y otros dignatarios fundióse y contraxo graves mancaes de les que morrió al poco). La Ilesia católica recordar el 27 de mayu.

Son bien conocíos los sos *Comentarios* a los *[[Llibru de los Salmos|Salmos]]*, un analís d'estos himnos eclesiásticos bíblicos que consiste n'estractos d'obres de los Santos Padres de la Ilesia.

## Referencies

## Enllaces esternos
Giovanni Casaretto

**Giovanni Casaretto**  foi un botánicu y esplorador italianu.

Con financiamientu de la Real Sociedá de Ciencies Naturales de Turín, viaxa nuna espedición a Brasil, en 1840. 

## Delles publicaciones
### Llibros
* 1842. *Novarum stirpium brasiliensium decades*. Ed. Typis J. Ferrandi. 96 pp. https://books.google.com.ar/books?id=pcUYAAAAYAAJ&dq=%22Giovanni+Casaretto&printsec=frontcover&source=bl&ots=YOTyaczWQ9&sig=oXfmQGvvEncDmV8bI2QHurQPzT8&hl=es&sa=X&oi=book_result&resnum=1&ct=result

## Honores
### [[Eponimia]]
;Xéneru:
* (Lamiaceae) *[[Casarettoa]]* Walp.
 
;Especies:
Asteraceae Eupatorium casarettoi (B.L.Rob.) Steyerm. -- Fieldiana, Bot. xxviii. Nᵘ 3, 635 1953 (IK) 

Euphorbiaceae Croton casarettoanus Vis. -- "Orto Bot. Padova 73, 137. 1842 ; cf. D.J. Mabberley in Taxon, 33(3): 442 1984 (IK) 

Rubiaceae Uragoga casarettoana (Müll.Arg.) Kuntze -- Revis. Xen. Pl. 2: 959. 1891 (GCI) 

Sapotaceae Radlkoferella casarettoi (A.DC.) Aubrév. -- Adansonia sér. 2, 1: 186. 1962 (IK) 

## Referencies

*  
* Anónimu. 1991. *Tre chiavaresi dell'800: Giovanni Casaretto botanico, [[Federico Delpino]] botanico, [[Nicolás Descalzi|Nicola Descalzi]] esploratore*. Ed. Società economica di Chiavari. 291 pp.
* Ferraro, C. 2001. *Giorgio Gallesio y la missione botanica di Giovanni Casaretto (1838-1839). Scritti e documenti inediti*. Ed. de Ferrari. 69 pp.
* Cenni, F. *Italianos no Brasil*. 533 pp. https://books.google.com.ar/books?id=4hECxprAkAoC&pg=PA73&lpg=PA73&dq=%22Giovanni+Casaretto&source=bl&ots=mG7Fk-I_Jy&sig=-IMTrQCGFn8hBowmA6tY1LoYXjY&hl=es&sa=X&oi=book_result&resnum=2&ct=result#PPA13,M1

## Enllaces esternos
Casio de Parma

**Casio de Parma**, **Parmense** o **Parmesano** (*Cassius Parmensis* en llatín orixinal), (? – Atenes, 30 e.C.), dramaturgu y poeta romanu del sieglu I e.C.

Foi poeta elegiaco y satíricu y, según Porfirión, "scripserat enim multes alies tragoedias", escribió munches traxedies *praetextae*, una d'elles *Brutus*, en versu senariu, que cunta la espulsión de los reis de Roma per parte de Xunu Brutu. Tenía, pos, una índole política bien definida a favor de la República. Corte con esto que fuera un defensor de los asesinos de César, Casio y Brutu, y *tribunus militum* nel exércitu de dambos. Muertos éstos, siguió'l partíu de Pompeyu y más tarde el de Marcu Antoniu. Dedicó una epístola a atacar a Octavio Augusto, llamándo-y nietu d'un panaderu y de un corredor de dineru; dempués de la batalla d'Accio abellugar n'Atenes, onde tuvo un suañu proféticu en que se-y averaba un xigante negru, peludo y greñoso que, al preguntar quién yera, respondía: "El to xeniu maléfico". Espertóse y volvió suañar col xeniu, pero yá nun podía algamar. A los pocos díes foi executáu. Como poeta foi tan fecundo que Horacio llegó a escribir que con ello podría faese la so propia pira funeraria, lo qu'hai que tomar tamién nel sentíu de que la so obra satírica contra Augusto pudo tener non poca parte nel so desastráu fin.

## Referencies

## Enllaces esternos
Lucio Casio Hemina

**Lucio Casio Hemina**  foi un escritor y analista romanu del sieglu II e.C..

Sábese pocu de la so vida. En redol al añu 146 e.C., ente la muerte de Terenciu y la revolución de los Graco, escribió unos añales históricos en llatín dende los oríxenes de Roma a la so dómina. Los sos añales siguen el modelu de Catón el Vieyu y tán estremaos en cuatro llibros.

## Bibliografía
* Hans Beck, Uwe Walter. *Los primeros historiadores romanos*. Vol. I: *Von Fabius Pictor bis Cn. Gellius*. Testos sobre investigación, Vol. 76a científicu, Darmstadt 2001, pp. 242–281, ISBN 3-534-14757-X

## Referencies

## Enllaces esternos
* Treccani, "Cassio Emina, Lucio"
Arruncio Celso

**Arruncio Celso** (*Arruntius Celsus*) comentarista de Terenciu de la segunda metá del sieglu IV.

## Referencies

## Enllaces esternos
Censorino

**Censorino** (; ) foi un gramáticu romanu del sieglu III. Él mesmu afirma na so obra *De die natale* (18.12 y 21.6) que ta escrita nel añu 268. Amás d'esta obra, escribió una gramática y un tratáu sobre los acentus (*De accentibus*) que nun llegaron a nós.

*De die natale* (*Sobre'l día de la nacencia*) ye un opúsculo sobre esta tema dedicada pol autor al so patronu Quintu Cerelio (Quintus Caerellius). Na primer parte (4-14) analiza los aspeutos antropolóxicos de la nacencia (orixe de la especie, xestación, desenvolvimientu del embrión, cálculu astrolóxicu, duración de la xestación, rellación ente música y nacencia, periodización de la vida). La segunda parte (16-24) trata del tiempu y la so división n'años, meses y díes. El mesmu autor reconoz que la so obra nun ye orixinal, sinón frutu de la so erudición, y cita ente les sos fontes a Varrón y Suetonio.

N'honor a Censorino bautizar col so nome un cráter de la Lluna asitiáu nel sureste del Mare Tranquillitatis.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Censorino: *De die natale*.
** Testu francés, con introducción nesti idioma, nel sitio de Philippe Remacle (1944 - 2011): trad. de J. Mangeart; ed. de 1843 de Charles-Louis-Fleury Panckoucke (1780 - 1844). 
** Testu llatín, más la traducción francesa de J. Mangeart, nel sitio LacusCurtius: equí, con introducción n'inglés.
Rodrigo de Cerrato

**Rodrigo de Cerrato** o **Cerratense**, **Rodrigo Manuel Cerratense** o **de Cerrato** o **El Cerratense** (*Caleruega, enantes de 1259 - † dempués de 1276), historiador y haxógrafu dominicu de la segunda metá del sieglu XIII.

Bien pocu saber d'él. Nació ayundes de los valles de Cerrato, non lloñe de Caleruega, nes llendes de les actuales provincies de Palencia, Valladolid y Burgos, y foi flaire dominicu nel monesteriu de Santa Cruz de Segovia, unu de los más antiguos de la orde. Acasu l'apellativu "cerratense" provenga de qu'escribió nel Monesteriu de San Pelayo de Cerrato. En 1272 atopar nel monesteriu dominicu de Caleruega xunto al prior de Madrid, fray Gil, y dellos flaires más que roblaron como testigos nuna escritura; ellí pudo recoyer testimonios orales p'ampliar la so vida de Santu Domingu. Vivió nel reináu d'Alfonsu X el Sabiu y escribió escontra 1276 unes *Vitas sanctorum*, un santoral importante por incluyir numberoses vides de santos españoles, inclusive los siete Varones apostólicos. D'esta obra caltienen trés manuscritos, versiones más o menos resumíes o ampliaes, nel British Museum, na Universidá de Madrid y nel Archivu de la Catedral de Segovia; la última redaición correspuende al manuscritu segovianu. El llibru terminar con un bien curtiu *Crónicon* qu'empieza na nacencia de Cristu y termina na muerte de Fernandu III el Santu; el *Crónicon* corrixe delles feches de los *[[Añales toledanos]]*. La primer referencia a Rodrigo de Cerrato data de 1259 y siquier vivió hasta 1276, fecha probable d'ellaboración del *Cronicon* según Fidel Fita; foi contemporaneu de San Pedro mártir.

## Referencies

## Enllaces esternos
Chao Chien Chang

**Chao Chien Chang**  foi un botánicu chinu, que trabayó estensamente nel "Institutu de Botánica", de l'Academia China de les Ciencies.

## Delles publicaciones
* 1934. *Compositae Novae Sinensis*. Edición reimpresa

* 1933. *Some New Species of Compositae of China*. Editor Metropolitan Museum of natural history, Academia Sinica

## Referencies

* 

## Enllaces esternos
Alain Chautems

**Alain Chautems**  ye un botánicu suizu. Desenvuelve actividaes académiques nel Conservatoriu y Xardín Botánicu de Xinebra. Trabayó intensamente coles gesneriacees neotropicales, especialmente de Brasil.

## Delles publicaciones
* . 2009a. *Gesneriaceae' da Fazenda Santa Rita, Município de Faria Lemos/Carangola, MG, Brasil*. Volúmenes 20-21 de Pabstia. Editor Herbário "Guido Pabst" - GFJP, 4 pp.
* . 2009b. *Gesneriaceae*. En: A. M. Giulietti, A. Rapini, M. J. G. de Andrade, L. P. de Queiroz & J. M. Cardoso da Silva (eds.) Plantas Raras do Brasil. Conservação Internacional do Brasil & Universidade Estadual de Feira de Santana, Feira de Santana, Belo Horizonte: 187-190

### Llibros
* . 2007. *Gesneriaceae*. En: Simonelli, M. & Fraga, C. N. (orgs.) Espécies da Flora Ameaçadas de Extinção no Estado do Espírito Santo. IPEMA, Vitória, 144 pp.
* . 2000. *Flora fanerogâmica da Ilha do Cardoso*. Volume 9. Editor Institutu de Botânico. 132 pp. ISBN 857523014X
* . 1993. *Gesneriaceae*. Volume 22 de Flora de Paraguái: Angiospermae. Ilustró Maya Mossaz. Editor Conservatoire et Jardin botaniques de la Ville de Genève, 40 pp. ISBN 2827705249
* ---------------------. 1988. *Révision taxonomique et possibilités d'hybridations de [[Nematanthus]] [[Schrad.]] (Gesneriaceae), genre endémique de la forêt côtière brésilienne*. Volume 112 de Dissertationes botanicae. Edición ilustrada de J. Cramer, 226 pp. ISBN 3443640249
* ---------------------. 1985. *Révision taxonomique et possibilités d'hybridation de Nematanthus Schrader (Gesneriaceae) genre endémique de la forêt côtière brésilienne: thèse ... Faculté des Sciences de l'Université de Genève ... doctor des sciences ...* 216 pp.

Publicó a payares de 2012, 130 afayos de nueves especies. 

## Referencies

## Enllaces esternos

*
Aulo Cecina

**Aulo Cecina**, fíu de Aulo Cecina quien foi defendíu por Cicerón (69 e.C.) nun discursu qu'entá se caltién, tomó partíu por Pompeyu mientres les guerres civiles, y publicó un violentu ataque contra Xuliu César, polo que foi exiliáu.

Retratar nuna obra titulada *Querelae*, y pola intercesión de los sos amigos, sobremanera, de Cicerón, llogró'l perdón de César. Cecina foi consideráu como una importante autoridá nel sistema etruscu d'aldovinación (*[[Mitoloxía etrusca#disciplina etrusca|Etrusca Disciplina]]*), que llogró asitiar a nivel d'igualdá "científica" harmonizando les sos teoríes coles doctrines de los estoicos.

Fragmentos bastante considerables de la so obra (que trata del rayu) alcuéntrase en Séneca (*Naturales Quaestiones*, ii. 31-49). Cecina yera amigu íntimu de Cicerón, quien fala d'él como home con talentu y elocuente y non cabo dulda que'l so tratáu *De Divinatione* débe-y enforma. Parte de la so correspondencia ta caltenida nes cartes de Cicerón (*Ad Fam.* vi. 5-8; vease tamién ix. y xiii. 66).

## Referencies
*

## Referencies

## Enllaces esternos
Chieh Chen

**Chieh Chen**  foi un botánicu y profesor chinu.

Foi investigador nel "Llaboratoriu de Botánica Sistemática y Evolucionaria", del "Institutu de Botánica", "Academia Sinica", en Beixín.

## Delles publicaciones

### Llibros

* 1993. *Bibliography of Chinese systematic botany, 1949-1990*. Con Zhongguo ke xue yuan. Zhi wu yan jiu suo. Editor Guangdong Science & Technology Press, 810 pp.

Esisten 193 rexistros IPNI, de les sos identificaciones y nomamientos de nueves especies, les que publicó en : *Acta Phytotax. Ensin.; Fl. Yunnan.; Dressler in Telopea; Szlach. in Fragm. Flor. Geobot., Supp.; Fl. Reipubl. Popularis Ensin.; Acta Bot. Yunnan.; Xen. Cymbidium China; J. Wuhan Bot. Res.; Orchidee (Hamburg); Shenzhen Sci. Technol.; Proc. 12th World Orchid Conf., 1987; Quart. Bull. Alp. Gard. Soc.; Novon; Orchidee; Harvard Pap. Bot.; J. Bamboo Res.* 
## Referencies
* 
## Referencies

## Enllaces esternos
Jia Kuan Chen

**Jia Kuan Chen** (translitera del idioma mandarín **陈家宽**; ) ye un botánicu chinu, especialista na familia de les alismatacees.

En 1969, graduóse na Universidá Agrícola de Fujian; y ye investigador nel "Llaboratoriu de Botánica Sistemática y Evolucionaria", del "Institutu de Botánica", Universidá Fudan, Shanghai.

## Delles publicaciones
* . 2010. *Effects of Road Disturbance on Plant Biodiversity', World Academy of Science, Engineering and Technology, International Science Index 42, 4 (6): 369 - 380


A [[marzu]] de [[2014]] esistíen 6 rexistros [[IPNI]], de les sos identificaciones y nomamientos de nueves [[especie|especies]], publicar davezu en : *Wuhan Bot. Res.; Bull. Bot, Res. North-East Forest. Inst.; Syst. Evol. Bot. Stud. Chin. Sagittaria'' 
## Referencies
* 
## Referencies

## Enllaces esternos
Shuan Chow

**Shuan Chow** (周铉; ) ye un profesor, y botánicu chinu.

## Dalgunes publicaciones
### Llibru
* . 1977. ''Flora reipublicae popularis Sinicae delectis florae reipublicae popularis Sinicae agendae academiae Sinicae edita: Tom 65(2). Angiospermae. Dicotyledoneae. Labiatae (1). Volume 65 de Flora reipublicae popularis Sinicae. Editor Institutum Botanicum Provinciae Yunnanicae, Institutum Botanicum Pekinense Academiae Sinicae, 649 pp.

## Ver tamién
* Llista de florilexos y códices botánicos
* Botánicos y epónimos

## Referencies

* 

## Enllaces esternos
Quintu Claudiu Quadrigariu

**Quintu Claudiu Quadrigariu** foi un cronista romanu de los sieglos II e.C.-I e.C.. 

Ye unu de los autores más antiguos qu'escribieron los añales de la República. Escribió una obra denominada, según les fontes, *Annales*, *Historiae* o *Rerum Romanarum Libri*, con a lo menos 23 llibros y qu'empieza con tomar de Roma polos pueblos galos y termina cola muerte de Luciu Corneliu Sila. Titu Liviu basó parte de la so obra nel trabayu d'esti cronista, Aulu Xeliu cíta-y con frecuencia. Fragmentos de la so obra foron publicaos por Sigebert Havercamp de siguío de la so *Salustio* (Ámsterdam, 1742), y nos *Estaza veterum historicorum romanorum* d'August Krause (Berlin, 1833).

## Referencies

## Enllaces esternos

* SMITH, William (ed.) Q. Claudius Quadrigarius en "Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology". Boston: Little, Brown & Co. 1867
* Diccionariu universal d'historia y de Xeografía, Lucas Alamán (en dominiu públicu)
Guido delle Colonne

**Guido delle Colonne** foi un xurista, escritor y poeta del sieglu XIII. Escribió poemes n'italianu, dalgunos de los cualos fueron allabaos por Dante na so obra *De vulgari eloquentia*. Sicasí, la so obra más importante ye la *Historia destructionis Troiae*, escrita escontra 1287, versión resumida en llatín del *[[Roman de Troie]]* francés de Benoît de Sainte-Maure, que tuvo una gran influencia na lliteratura europea. En Castiella tradució esta obra Pero López de Ayala. Boccaccio inspirar nesta obra pa desenvolver la so *Filóstrato*.

Tamién lo conoció como Guido de Columpna de Messana o Guido Columpnis. El so nome ye un datu que'l mesmu autor brinda nel prólogu de la so obra.

Esti maxistráu de Sicilia, en 1287 d.C. publica la *Historia de la destrucción de Troya* como se cita enriba na so traducción orixinal del llatín, basáu nos testos de Dares Frigio y Dictis Cretense. En cierto a la verdá, según Manuel Casquero, Ed Akal, Madrid,1996, Guido encargar de traducir al llatín y amestar dellos datos a la obra del francés Benoit de Saint-Maure, escritu en redol al 1160 y a la Ilíada Llatina de Simón Aurea Capra, nel segundu cuartu del sieglu XII.

El plantego xeneral de la obra, toma a Dares y Dictis por testigos presenciales de la guerra aqueo- troyana y desacredita a Homero,dando per sentáu que la guerra pertenez a un fechu históricu peracabáu.

El llibru tien errores bien particulares: Confundir a Engarro con Pelias (una y bones la obra empieza cola primer espedición de los Argonautas y la consiguiente destrucción de Troya por Heracles) o que Aquiles herieda'l reinu de Tesalia una vegada muertu Engarro, cuando Engarro sobrevive a Aquiles.

## Bibliografía
* Casquero, Manuel. Madrid, 1996. * *Historia de la Destrucción de Troya*, Guido delle Colonne, 

## Referencies

## Enllaces esternos
Caspar Commelijn

**Caspar Commelijn**  foi un botánicu y micólogu nerlandés. 

## Biografía
Yera fíu d'un llibreru, historiador y publicista, Casparus Commelijn y la so primer muyer Margrieta Heydanus. Se enroló el 12 de setiembre de 1692, en Leiden como estudiante de Medicina; graduándose'l 27 de febreru de 1694, cola defensa de la so tesis *De lumbricis* («Alrodiu de los merucos», Ludg. Bat. 1694). Depués de graduase, allugar na so ciudá natal. Cuando Peter Hotton parte pa Leiden en 1696, Caspar foi designáu nel puestu de botánicu del Hortus Botanicus Amsterdam. Va Asoceder al so tíu Jan Commelin (1629-1692), quien xunto con Joan Huydecoper fundan el Hortus Botanicus Amsterdam. 

Caspar trabayó en llibros qu'habíen quedáu incompletos pol decesu del so tíu Jan Commelin, y col sofitu de Nicolaes Witsen. Ruysch fixo arreglos por qu'en la ciudá d'Ámsterdam pudiera financiase la publicación. En 1703, publicó una obra sobre la sistemática de plantes rares exótiques. En 1706, va ser designáu como profesor na Athenaeum Illustre. Frederik Ruysch y Commelijn estrémense'l trabayu, asina Ruysch facer coles plantes indíxenes, y Commelijn coles exótiques. Jan Commelin, basó'l so trabayu nel sistema taxonómicu escurríu por John Ray. 

Commelin vivió nel vecinderu d'O.Z. Achterburgwal, y hasta'l so primer matrimoniu, nel Singel y depués del so segundu en Keizersgracht, cerca de Leidsestraat. En 1724, Caspar Commelijn, mientres yera inspeutor nel *Collegium Medicum*, tuvo la so semeya pintada por Cornelis Troost. Güei puede trátela nel Amsterdams Historisch Museum. Pal so decesu, foi asocedíu por Johannes Burman.

## Obra
* *Flora Malabarica sive Horti Malabarici catalogus exhibens omnium eiusdem Plantarum noma, quae è variis, tum veteribus tum recentioribus Botanicis collegit, & in ordinen Alphabeticum digessit*. Leiden, 1696
* *Plantarum usualium horti medici Amstelodamensis Catalogus*. Amsterdam, 1698
* *Praeludia Botanica ad Publiques Plantarum exoticarum demonstrationes, dicta in Horto Medico, cum demonstrationes exoticarum 3 Octobris 1701, & 29 Mai 1702*. Leiden, 1703
* *Horti medici Amstelaedamensis Plantae Rariores et Exoticae Ad vivum aeri incisae*. Leiden, 1706
* *Botano-Graphia a nominum barbarismis restituta, quam Florae-Malabaricae nome celebrem, alphabetice ordinavit*. Leiden, 1718
* *Caspari Commelini Horti Medici Amstelaedamensis plantarum usualium catalogus*. Amsterdam, 1724

## Referencies

## Enllaces esternos
* Commelin - Páxines de Xenealoxía "Our Family"
*
Guillermo de Conches

**Guillermo de Conches**  foi un gramáticu y filósofu platónicu francés del sieglu XII, foi especialmente eminente en gramática y nel cuadrivio y definía la filosofía como la verdadera comprensión.
## Biografía
Estudió na Escuela de Chartres onde foi discípulu de Bernardo de Chartres y enseñó en París. Decidió dedicase a les ciencies cuando atacaron dalgunes de les sos doctrines sobre la Trinidá. Escribió gloses en testos de Macrobio, de Boecio, de Prisciano y al Timeo de Platón. Amás yera conocedor d'obres de médicos árabes y griegos, como Galeno por traducciones del sieglu XI de Constantín l'Africanu, y espublizó les *Quaestiones naturales* de la filosofía estoica de Séneca. 

Podemos destacar tamién el so conceutu de naturaleza. Estremaba ente lo que Dios fai darréu, « por mesma voluntá », y lo que fai por aciu de la naturaleza, « preséu d'operación divina », «fuercia dientro de les coses que produz asemeyaes a partir d'asemeyaes ». 
## Trataos
* "Philosophia", c. Marcu Albertazzi. Lavìs, La Finestra editrice, 2010. ISBN 978-88-95925-13-4.
* * Dragmaticon Philosophiae; Moralium dogma philosophorum *.

## Bibliografía
* *Glosae super Platonem*. París, Vrin, 1965: "Textes philosophiques du Moyen Âge"
* *Dragmaticon*. Turnhout, Brepols, 1997: "CORPUS CHRISTIANORUM"
## Referencies

## Enllaces esternos
* (n'inglés) "Catholic encyclopedia"
Conminianu

**Conminiano** (en llatín: *Comminianus*)  foi un escritor romanu del sieglu IV. Dellos fragmentos de la so obra fueron reproducíos por Carisiu y, poro, son conocíos yá que'l so trabayu perdiérase.

## Referencies

## Enllaces esternos
Robert Constantin

**Robert Constantin** (Caén ¿1530? - Montauban, 27 d'avientu de 1605), médicu, helenista, bibliógrafu, lexicógrafu y humanista francés.

## Biografía
Quiciabes nacíu en 1502 (según delles fontes), estudió y prauticó l'arte de la medicina y foi discípulu de Xuliu César Escalígero (1484-1558), con que los sos fíos trabayó na edición de la so *Poética* (Lyon, 1561). Enseñó na Universidá de Caen, onde algamó una gran reputación como helenista y médicu y foi rexidor de Montauban dende 1571, onde morrió en 1605.

Ente otres obres, sobremanera de calter filolóxicu (correiciones a Dioscórides, a Teofrasto y al *De re melecina* de Celso, una edición de Hipócrates y otra d'Ausonio), anque tamién de calter bibliográficu (compunxo xunto a Conrad Gesner (1516 - 1565), la primera bibliografía editada en suelu francés, el *Nomenclator insignium scriptorium*, 1555). En lexicografía, débese-y un *Lexicon Graeco-Latinum* (1562) que foi, xunto al *Thesaurus Linguae Graecae* de Robert Estienne, unu de los diccionarios más apreciaos mientres munchos sieglos, en que la so composición foi ayudáu por Jean Crespin. La monumental segunda edición, de 1592, foi ampliada por Franciscus Portus (1511-1581) con importantes apéndices.

## Obres
*Con Conrad Gesner, *Nomenclator insignium scriptorum quorum libri extant vel manuscripti vel impressi ex bibliothecis Galliae et Angliae, indexque totius Bibliothecae atque Pandectarum* Paris, André Wechel, 1555.
**Annotationes et correctiones lemmatum in Dioscoridem* (1558)
**Annotationes et correctiones in C. Celsum* (1566)
**Annotationes in hestories Theophrasti* (1584)
**Aphorismi Hippocratis versibus Graecis et Latinis*
**Tratáu d'Antigüedaes griegues y llatines* .
**Lexicon Graeco-Latinum*, 1562, 2ª ed. 1592.
* *Commentarii et percegueres in sex libros Plantarum Theophrasti* de Julius Caesar Scaliger, 1566.

## Bibliografía
* Michel Magnien, "Robert Constantin, éditeur de Jules César Scaliger", *Esculape et Dionysos. Mélanges en l'honneur de Jean Céard*, Genève, Droz, 2008, p. 1045-1063.

## Referencies

## Enllaces esternos
Columela

**Lucius Junius Moderatus**, de nomatu **Columela**  foi un escritor agronómicu romanu.

## Biografía
Nacíu na Bética, al igual que Séneca, del que foi amigu, tuvo un tiempu nel exércitu romanu y foi tribunu en Siria l'añu 35&nbsp;d.&nbsp;C. Dempués treslladóse a la península itálica, onde punxo en práutica les sos conocencies d'agricultura nes sos propiedaes de Ardea, Carseoli y Alba.

De la so obra escrita llegónos *De re rustica* (*Los trabayos del campu*), escritu hacia l'añu 42,y *De arboribus* (*Llibru de los árboles*). Na primera d'estes obres, estremada en doce llibros, ya inspirándose n'obres anteriores de Catón el Vieyu, Varrón y otros autores llatinos, griegos ya inclusive cartaxineses, trata sobre tolos trabayos del campu nel más ampliu sentíu de la pallabra: dende la práutica de l'agricultura, la ganadería y l'apicultura, hasta la cura d'animales, pasando pola ellaboración de distintos productos y conserves.

En *De arboribus* trata sobre cultivos arbustivos como la vide, hasta árboles como'l olivar o los frutales, ya inclusive flores como la violeta o la rosa. La obra de Columela ye considerada'l repertoriu más ampliu y documentáu sobre agricultura romana.

El catedráticu de la Universidá Politéunica de Madrid, Luis Alfonso Gil Sánchez, cunta que la familia Columela foi la responsable de la introducción de les llameres romanes' na península ibérica.

En 1794, los botánicos José Antonio Pavón y Jiménez y Hipólito Ruiz López punxeron el nome de *[[Columellia]]* nel so honor a un xéneru peruanu d'astérides.

En 1824, Juan María Álvarez de Sotomayor Rubio publicó *De re rustica* n'español íntegramente y per primer vegada: *Los dolce llibros d'agricultura qu'escribió en llatín Lucio Xunu Moderato Columela* (Madrid, Miguel de Burgos, 1824, 2 vols.). El primeru entiende los siete primeros llibros, y el segundu los otros cinco. Hai tres ediciones facsímilares modernes: Santander, Sociedá Nestlé - A.Y.P.A, 1979; Extramuros Edición, S.L., 2009; Valladolid: Maxtor Editorial, 2013.

## Bibliografía
* 
# 

;Sobre Columela
* 
* 

## Referencies

## Enllaces esternos

* ''De re rustica'' en castellán.
* ''De re rustica'' en Somni
Lucio Cornelio Sisenna

**Lucius Cornelius Sisenna** (*[[Circa|ca.]]* 120 e.C. - 67 e.C.), militar, historiador y analista romanu.

Morrió en combate mientres la campaña de Pompeyu contra los pirates na Tercer Guerra contra Mitrídates. Sisenna comandaba les fuercies romanes na mariña de Grecia. 

Escribió unes *Historiae* en 23 llibros que narraben dende los oríxenes míticos de Roma a la muerte de Sila, con especial referencia a los conflictos sociales; a xuiciu de Cicerón, la obra carauterizar por una impostación dramática típica de la historiografía griega. Toos estos llibros perdiéronse, salvo unos cientu cincuenta fragmentos nos que reflexa sobremanera fechos de la so dómina, como la guerra ente Mario y Sila, con perspeutiva daqué favorable al postreru; Salustio siguió la obra. Sicasí recuérdase-y más por una coleición de fábules milesias griegues que tradució en seis llibros col títulu de *Milesiae fabulae*, rellatos pícaros y eróticos aconceyaos por Arístides de Mileto qu'influyeron poderosamente na obra de Petronio y de Lucio Apuleyo y fueron bien celebraos por tola Antigüedá.

## Referencies

## Enllaces esternos
Auguste-Henri de Coincy

**Auguste Henri Cornut de Coincy** (o Auguste Henri Cornut de la Fontaine de Coincy) ( * 1837 - 1903) foi un botánicu francés.

Recoyó especímenes de la Flora de Marruecos, y tamién s'especializó na flora española. Ente los años 1889 y 1890 visita'l Parque natural del Macizu del Montgó, citando *[[Carthamus dianus|Carduncellus dianius]]* y *[[Centaurea rouyi]]*.

Foi miembru de la Sociedá Botánica de Francia.

## Honores
Nel so honor y a un añu del so fallecimientu instaurar nel so honor, el Premiu de Coincy, pa compensar trabayos en taxonomía. 

### Epónimos
El xéneru *[[Coincya]]* Rouy (de les Brassicaceae) nomar nel so honor.

## Obres
* *Ecloga plantarum hispanicarum seu icones specierum novarum vel minus cognitarum per Hispanias nuperrime detectarum = Figures de plantes trouvées en Espagne / con 10 planches litografiaes*. Publicación: París : G. Masson, ed., Biblioteca de l'Academia de Medicina, 120, Boulevard Saint-Germain, 120. 1893 

* *Ecloga tertia plantarum hispanicarum seu icones stirpium recentioribus temporibus per Hispanias lectatarum /; con 12 planches litografiaes.* París : G. Masson et Cie., ed., Biblioteca de la Académie de médecine, 120, Boulevard Saint-Germain, 120. 1897 
 
## Referencies

## Enllaces esternos

*