open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Valdefinjas

**Valdefinjas** ye un conceyu d'España, na provincia de Zamora, comunidá autónoma de Castiella y Llión.

Tien una superficie de 16,3 km² con una población de 51 habitantes (INE 2017) y una densidá de 3,13 hab/km².

## Historia
Como'l restu d'alfoz toresano, mientres la Edá Media Valdefinjas quedó integráu nel Reinu de Llión, que los sos monarques acometeríen la repoblación de la llocalidá dientro del procesu repoblador lleváu a cabu na xurisdicción toresana.

Yá na Edá Moderna, Valdefinjas tuvo integráu na provincia de Toro, dependiendo dende la Edá Media del arciprestalgu toresano, siendo dende les Cortes lleoneses de 1188 una de les llocalidaes representaes pela ciudá de Toro en Cortes.

Sicasí, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, la llocalidá pasó a formar parte de la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, integrándose en 1834 nel Partíu Xudicial de Toro.

## Demografía

## Economía
Ye una población enmarcada na Denominación d'Orixe Toro, produciendo vinos, la mayoría caseros, anque apocayá afincárase una bodega nel conceyu. La ocupación principal ye l'agricultura y la ganadería.
 
En 2006 instalóse la fábrica de quesu artesanal de quesu zamorano del 'Zagal de Valdefinjas'.

## Cultura
La so cultura popular ye fiel reflexu de la llocalidá próxima de Toro.

Celébrense les sos fiestes en mayu (Patrón) y apocayá recuperóse la tradición de celebrar les Águedas.

Cantares tradicionales son el 'Tíu Babú' y el 'Boleru d'Algodre'.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Valdefinjas n'El Norte de Castiella
Vega de Villalobos

**Vega de Villalobos** ye un conceyu d'España, na provincia de Zamora, comunidá autónoma de Castiella y Llión.

Asítiase na comarca de Tierra de Campos, a pocos quilómetros de les Llagunes de Villafáfila, unu de les güelgues más importantes de la provincia y hábitat d'una infinidá d'aves, ente elles l'avutarda. Parte del so términu municipal intégrase dientro de la ZEPA Penillanuras-Campos Sur.

## Historia
La fundación de Vega de Villalobos paez remontase al procesu repoblador entamáu polos reis lleoneses na Alta Edá Midía. Asina, en 1142 yá se recueye documentalmente la esistencia de Vega de Villalobos, na compra de terrenes que fizo na localidá'l monesteriu de San Cloyo de Llión.

Mientres la Edá Moderna, Vega de Villalobos tuvo integráu na provincia de Llión, integrándose na provincia de Zamora na división provincial de 1833, calteniendo la adscripción rexonal a la Rexón Lleonesa.

## Patrimoniu
El so edificiu más significativu ye la ilesia de San Román, de la que destaca la so maxestosa torre. Tamién son d'especial interés el cañu, los plantíos, les bodegues y los diversos palombares típicos d'esta zona de la provincia.

## Demografía

## Fiestes
Les festividaes locales d'esti conceyu celebren el 30 de xunetu —anque usualmente estender al 31— n'honor a los sos **Santicos**, San Abdón y San Senén.

## Referencies

## Enllaces esternos
Villageriz

**Villageriz** ye un conceyu y llocalidá española de la contorna de Benavente y Los Valles, na provincia de Zamora.

Cuenta con una superficie de 7,18&nbsp;km² y, según datos del padrón municipal  del INE, cuenta con una población de  habitantes.

## Xeografía física

### Allugamientu
Villageriz atópase allugáu al norte de la provincia de Zamora y de la contorna de Benavente y Los Valles, sobre una fastera de les estribaciones de la *sierra de Carpurias*, dende la que s'apodera una gran parte del valle que-y da nome. Pertenez a la contorna de Benavente y Los Valles, atopándose asitiada a unos 32 km de Benavente y a 91 km de Zamora, la capital provincial.




### Orografía
Villageriz cuenta con una orografía peculiar y de contrastes, condicionada pola presencia nel so términu d'una parte de la sierra de Carpurias y d'una parte del valle de Vidriales, lo que da llugar a la esistencia d'un bellu paisaxe.

## Historia
Na Edá Media, el territoriu nel que s'asitia la llocalidá quedó integráu nel Reinu de Llión, que los sos monarques entamaríen la fundación del pueblu.

Darréu, na Edá Moderna, Villageriz foi una de les llocalidaes que s'integraron na provincia de les Tierres del Conde de Benavente y dientro d'esta na Merindad de Vidriales y la receptoría de Benavente.

Sicasí, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, la llocalidá pasó a formar parte de la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, quedando integrada en 1834 nel partíu xudicial de Benavente.

## Patrimoniu
Cunta con un nucleu urbanu nel que convive l'arquiteutura tradicional de piedra y adobe, xunto coles nueves y modernes construcciones. Del so caserío, destaca la ilesia parroquial de San Pedro, restaurada nel añu 2009, lo que dexó atopar dalguna viga de sustentación que ta fechada nel sieglu XV.

## Demografía

## Economía
La so economía tuvo tradicionalmente venceyada cola agricultura y la ganadería. Na actualidá, el so escasu censu municipal ta formáu na so mayor parte por vecinos que superen los sesenta años d'edá, polo que los servicios municipales del conceyu sofitar coles rentes percibíes del parque eólicu Les Llabraes.

## Fiestes
La fiesta principal ye la de San Pedro, patrón de la llocalidá, celebrada nel segundu fin de selmana de xunetu por ser treslladada dende la so fecha orixinal del 29 de xunu. Otra de les fiestes grandes ye San Antonio, el 13 de xunu.

## Referencies

## Ver tamién
*Benavente y Los Valles
*Mancomunidá de Servicios Valle del Tera
Villalonso

**Villalonso** ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora y de la comunidá autónoma de Castiella y Llión. 

## Historia
La so fundación remontar a la Edá Media, enmarcándose dientro del procesu repoblador entamáu polos reis lleoneses nel alfoz toresano. Asina, en 1147 el rei Alfonsu VII de Llión dio a Villalonso fueros propios de manera conxunta con Benafarces, apaeciendo mentada la llocalidá una década más tarde nuna donación a la Diócesis de Zamora per parte del conde Osorio y la so muyer Teresa'l 16 d'abril de 1159, mientres el reináu de Fernandu II de Llión.

Per otru llau, dende les Cortes lleoneses de 1188, Villalonso foi una de les llocalidaes representaes pela ciudá de Toro en Cortes, siendo una de les qu'integró darréu la provincia de Toro.

En 1412 creóse'l Señoríu de Villalonso, que pasó a ostentar Pedro Yáñez de Ulloa tres la compra de les villes de Villalonso y Benafarces a Día Sánchez de Benavides por 2.000 florinos d'oru. Más palantre, en 1599, el señoríu de Villalonso foi alzáu a El Condao, siendo Juan Gaspar de Ulloa el primer conde de Villalonso.

Yá na Edá Contemporánea, al crease les actuales provincies na división provincial de 1833, Villalonso quedó encuadráu na provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa.

## Patrimoniu

Cerca del pueblu atopa'l castiellu de Villalonso, fortificación que nel 1235 figura como perteneciente a la Orde de Calatrava. Nel sieglu XV foi mercáu pola familia Ulloa, Juan de Ulloa y la so esposa María de Sarmiento, familia que defendió la causa portuguesa de Xuana la Beltranexa contra los Reis Católicos, polo que perdió'l castiellu y delles de les sos villes. Más tarde pasó al fíu de Juan de Ulloa que s'alió colos comuñeros y foi condergáu a muerte por Carlos I, anque se llibró por aciu la entrega d'una suma de dineru. La mayor parte de la fábrica actual ye del sieglu XV, pa lo que s'utilizaron sillares de piedra caliar. La so planta ye cuadrada, con cubos nes esquines y torre del homenaxe nel centru.

Esti castiellu ye quiciabes el meyor calteníu de la provincia de Zamora, siendo utilizáu nel rodaxe de dos películes.
*"Robin y Marian": película empobinada por Richard Lester en 1976 y protagonizada por Sean Connery y Audrey Hepburn. La llocalización y los esteriores de los primeros minutos de la película nos cualos apaez el sitiáu d'un castiellu rodar nesta llocalidá.
*"Geburt der Hexe" (Nacencia de la bruxa): película suiza que foi rodada en Villalonso en 1979.

Tres la so última restauración, el castiellu abrir al públicu'l 22 de xunetu de 2011, siendo los sos horariu accesu de 12:00 a 14:00 hores de domingos y festivos.

Tamién ye destacable la ilesia de Santa María de Villalonso que, fechada nel sieglu XVI, consta d'una capiya mayor cuadrada y de que'l so interior destaca'l so retablu mayor. Amás, esta llocalidá cunta cola ermita del Santu Cristu de la Vera Cruz.

## Fiestes

La Santa Cruz, el 3 de mayu, y San Martín, el día 11 de payares.

## Demografía

## Referencies

## Enllaces esternos
Villanueva de Azoague

**Villanueva de Azoague** ye una llocalidá y un conceyu d'España, na comunidá autónoma de Castiella y Llión, dientro de la provincia de Zamora, asitiáu na contorna de Benavente y Los Valles.

Nel conceyu atópase tamién la llocalidá de Castropepe.

## Toponimia
El topónimu deriva del árabe أسواق (*aswāq*) «mercaos», precedíu del términu *Villanueva*.

## Historia
Mientres la Edá Media Villanueva de Azoague quedó integráu nel Reinu de Llión, que los sos monarques acometeríen la repoblación de la llocalidá tres la decisiva victoria de los exércitos d'Alfonsu III nel añu 878 na batalla de la Polvorosa.

Mientres la Edá Moderna, Villanueva de Azoague foi una de les poblaciones que formó parte de la provincia de les Tierres del Conde de Benavente, encuadrándose dientro d'esta na Merindad de Villamandos y la receptoría de Benavente.

Sicasí, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, Villanueva de Azoague pasó a formar parte de la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, quedando integráu en 1834 nel partíu xudicial de Benavente.

Finalmente, en redol a 1850, l'antiguu conceyu de Castropepe integrar nel de Villanueva de Azoague.

## Demografía
Según datos del INE de 2017, Villanueva de Azoague cunta con una población de 340 habitantes y una densidá de población de 17,83 hab./km².

La población que mora en Villanueva de Azoague, ensin tener en cuenta la llocalidá de Castropepe, ye de 269 habitantes, de los cualos 248 viven nel nucleu y el restu tremáu.

## Patrimoniu
Como monumentu sobresal na llocalidá la ilesia de l'Asunción, que destaca pola so artesonado y el coru. Per otru llau, na cortil de la fábrica azucrera atópase'l Muséu del Azucre (antigua Casa del Alministrador), onde s'amuesen los preseos d'ellaboración d'esti productu a lo llargo de la historia.

## Fiestes
Dos son les festividaes principales en Villanueva de Azoague: San Gregorio, el 10 de mayu, y El Toru, una celebración que tien llugar el 9 de xunu.

## Referencies
Villanueva de las Peras

**Villanueva de las Peras** ye un conceyu español perteneciente a la contornes de Benavente y Los Valles, na provincia de Zamora y la comunidá autónoma de Castiella y Llión.

## Xeografía
Asítiase na contorna de Benavente y Los Valles, a 58 km de Zamora y a 33 km de Benavente. Pertenez al valle de Valverde, tando asitiada a veres del regueru Castrón. Por esti conceyu crucia'l denomináu Camino Sanabrés de la Vía de la Plata.

## Historia
Na Edá Media, el territoriu nel que s'asitia la llocalidá quedó integráu nel Reinu de Llión, que los sos monarques entamaríen la fundación del pueblu.

Darréu, na Edá Moderna, Villanueva de las Peras foi una de les llocalidaes que s'integraron na provincia de les Tierres del Conde de Benavente y dientro d'esta na Merindad de Valverde y la receptoría de Benavente. Sicasí, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, la llocalidá pasó a formar parte de la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, quedando integrada en 1834 nel partíu xudicial d'Alcañices, pasando darréu al Partíu Xudicial de Benavente.

## Patrimoniu

Del so caserío destaca sobremanera la so monumental ilesia. N'especial la so espadaña y el gran arcu que suxeta les escaleres d'accesu al campanariu. La portada ta formada por un arcu de mediu puntu con dovelas llises. Nel so interior esiste un retablu neoclásicu, con detalles ornamentales d'interés y una imaxe de l'Asunción arrodiada d'anxelinos. Los retablos llaterales son barrocos.

## Demografía

## Fiestes

Les más populares son la Novena nel mes de mayu, San Llorienzo el 10 d'agostu y L'Asunción el 15 d'agostu.

## Galería d'imáxenes

Imaxe:Iglesia_de_Villanueva_de_las_Peras.JPG| Ilesia de Villanueva
Imaxe:Iglesiathumb.jpg|Ilesia de Villanueva 
Imaxe:Villanueva_de_las_Peras_vista.JPG|Perspeutiva de Villanueva 


## Referencies
Villamor de los Escuderos

**Villamor de los Escuderos** ye un conceyu d'España, na provincia de Zamora, comunidá autónoma de Castiella y Llión. Tien una superficie de 56,27 km² con una población de 430 habitantes y una densidá de 8,78 hab/km².

## Topónimu

Los topónimos Villamor, magar son analizables como Villa (d'un propietariu llamáu) Amor
o "Ammûr", pueden esconder otros oríxenes. Ente ellos, el más plausible ye la evolución típicamente lleonesa dende "Villamayor", como yá señaló en 1802 Antonio Gómez de Latorre. Produzse un asordamientu de la semiconsonante, mayor > maor, siguíu d'una monoptongación del hiatu resultante, maor > mor. En portugués, la evolución dende'l vocablu llatín "mājor" hasta *mor* ye bien xeneral na toponimia. Esta argumentación amparar en que Villamor de los Escuderos apaez documentada nuna confirmación foral del 1259 y n'otros documentos medievales como Villa mayor, Villa Maor. El mesmu orixe tienen los pueblos sayagueses de Villamor de Cadozos y Villamor de la Ladre.

## Historia
Mientres la Edá Media Villamor quedó integráu nel Reinu de Llión, que los sos monarques acometeríen la repoblación de la llocalidá dientro del procesu repoblador lleváu a cabu na Guareña, quedando la llocalidá so control direutu del obispu de Zamora. 

Yá na Edá Moderna, Villamor de los Escuderos tuvo integráu na provincia de Toro, siendo dende les Cortes lleoneses de 1188 una de les llocalidaes representaes pela ciudá de Toro en Cortes. 

Sicasí, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, la llocalidá pasó a formar parte de la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, integrándose en 1834 nel partíu xudicial de Fuentesaúco, dependencia que s'enllargó hasta 1983, cuando foi suprimíu'l mesmu ya integráu nel Partíu Xudicial de Zamora.

## Llocalidaes estremeres
Guarrate pel este, Fuentesaúco pel sureste, Aldeanueva de Figueroa pel suroeste Topas pel oeste, El Maderal pel noroeste y Argujillo pel norte. Pertenez a la provincia de Zamora y llenda con Salamanca.

## Demografía

## Referencies

## Enllaces esternos
*
Villanázar

**Villanázar** ye un conceyu d'España, asitiáu na contorna de Benavente y Los Valles, na provincia de Zamora y la comunidá autónoma de Castiella y Llión. Tien una superficie de 18,39 km², con una población de 335 habitantes y una densidá de población de 18,22 hab/km². Nel términu municipal atópense les llocalidaes de Mózar de Valverde y Vecilla de Trasmonte.

## Topónimu

Diz la lleenda que'l nome del pueblu vien de Villa Nazareth, que foi como lo denominaron los sos nuevos pobladores una vegada que fueron espulsaos los árabes de la zona. Esiste otra versión que diz que ye un pueblu árabe al qu'un caudiellu punxo'l nome de Villa de Nazir n'honor a un superior.

## Historia

Mientres la Edá Media Villanázar quedó integráu nel Reinu de Llión, siendo na Edá Moderna una de les poblaciones que formó parte de la provincia de les Tierres del Conde de Benavente, encuadrándose dientro d'esta na Merindad de Valverde y la receptoría de Benavente.

Yá nel sieglu XIX, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, Villanázar pasó a formar parte de la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, quedando integráu en 1834 nel partíu xudicial de Benavente.

En redol a 1850, el conceyu de Villanázar tomó la so configuración actual, al integrar nel so senu les llocalidaes de Mózar de Valverde y Vecilla de Trasmonte.

## Demografía

## Fiestes

San Antonio de Padua (13 de xunu) y San Martín de Tours (11 de payares)

## Referencies
Villardondiego

**Villardondiego** ye un conceyu d'España, na provincia de Zamora, comunidá autónoma de Castiella y Llión. Tien una superficie de 23,63 km² con una población de 112 habitantes y una densidá de 4,74 hab/km².

## Historia

La primer parte del nome d'esta llocalidá "Villar" remite al llatín "Villaris" que significa Pueblu pequeñu, ente que Don Diego paez indicar la pertenencia a un noble. Esti fechu podría llevar a qu'un tal Diego foi presumiblemente l'encargáu de llevar a cabu la refundación de la llocalidá na Edá Media, dientro del procesu repoblador lleváu a cabu nel Alfoz de Toro pola monarquía lleonesa.

Sía que non, dende les Cortes lleoneses de 1188, Villardondiego foi una de les llocalidaes representaes pela ciudá de Toro en Cortes, siendo una de les qu'integró darréu la provincia de Toro.

Sicasí, al crease les actuales provincies na división provincial de 1833, Villardondiego quedó encuadráu na provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa.

## Demografía

## Patrimoniu
Destaca la Ilesia parroquial, so la adveración de la natividá de La nuesa Señora (Santa María), que guarda nel so interior una bellísima custodia de gran valor artísticu, un crucifixu tamañu natural del S.XIV acompañáu de dos imáxenes barroques. Acueye tamién dos tables pintaes que vienen de l'antigua ermita -del sieglu XVI-, una imaxe de la Inmaculada barroca, al igual que'l retablu mayor cola imaxe del titular San Xuan Bautista, ente que los retablos llaterales, tamién barrocos, tán dataos nel XVI. Construyida a finales del XVI y principios del XVII ye d'estilu renacentista, con bóveda redonda y pilastres cuadraes. Dispón de tres naves, dos llaterales de bóveda d'aresta.

Sobre un cuetu qu'apodera'l paisaxe del pueblu, atopamos la Ermita de Gracia: un bellu espaciu p'agospiar a La Virxe del mesmu nome sobre un retablu barrocu afatáu de vexetales xunto a una fornica del sieglu XVIII con una imaxe desnuda del neñu Xesús. La imaxe de la Nuesa Señora de Gracia (que foi n'otra dómina Virxe del Rosariu) adquier valor artísticu gracies a los oropeles cola que la visten los devotos na tradicional procesión de la romería qu'antes se celebraba en Pentecostés anque agora treslladárase la fecha al mes d'agostu.

## Fiestes
Fundamentalmente celébrense les fiestes patronales de La Virxe María de Gracia nel mes d'agostu, aprovechando la medría numbérica de población que favorecen los emigrantes nel so regresu branizu.

## Referencies
Villavendimio

**Villavendimio** ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora, na comunidá autónoma de Castiella y Llión.

## Allugamientu
El conceyu asítiase na zona este de la provincia de Zamora, a unos 42 km de Zamora pola A-11 y 6 km pola C-519 de Toro. El so términu ye llanu, asitiáu a una altitú media de 727 msnm, cuenta con una superficie de 15,51&nbsp;km² y en  cunta con un padrón municipal formáu por Población|ES|49270}} habitantes (INE), lo qu'indica una densidá de población &nbsp;hab./km².

## Historia
La esistencia d'esta llocalidá atestíguase yá na Baxa Edá Media, siendo una de les llocalidaes representaes pela ciudá de Toro en Cortes, según una de les qu'integró na Edá Moderna la provincia de Toro, dependiendo dende la Edá Media del arciprestalgu toresano.

Nel sieglu XVI méntase la esistencia d'un hospital de pelegrinos del que nun se caltién nenguna muerte. Cuntó con dos templos, l'actual de San Miguel y otru dedicáu a San Andrés, desapaecíu a entamos del sieglu XIX, ente les turbulencias provocaes pola francesada”, mientres los años de la Guerra de la Independencia. En 1823 fundóse una escuela nuna panera vencida por dos piadosos vecinos cola condición de que se rezara por ellos un Padre Nuesu y una Ave María, dos veces al día, perpetuamente. Tamién nel sieglu XIX hubo delles iniciatives industriales que nun cuayaron como una fábrica de cobertores y alforxes. Yá nel sieglu XX abrieron molinos, carpinteríes, fragües, llagares, etc. que sumieron nos años cincuenta polos cambeos sociales y económicos nel mediu rural tradicional.

Cola creación de les actuales provincies na división provincial de 1833, Villavendimio quedó encuadráu na provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, que, como toles rexones españoles de la dómina, escarecía de competencies alministratives. Tres la constitución de 1978, esti conceyu pasó a formar parte en 1983 de la comunidá autónoma de Castiella y Llión, en cuantes que pertenecíen a la provincia de Zamora.

## Patrimoniu
*Ilesia de San Miguel Arcánxel, alzada nel sieglu XVIII, de que'l so esterior destaca'l so inacabada torre campanario. Nel interior alluga un retablu mayor barrocu con cinco notables talles de la escuela toresana y una interesante sillería renacentista nel coru, del sieglu XVI, procedente del Monesteriu del Santu Escayu y l'órganu.
*Ermita del Cristu de la Veracruz, fechada a finales del sieglu XVII.

## Demografía

## Fiestes
Les sos fiestes patronales son el 29 de setiembre, San Miguel. Tamién celebren na primer selmana d'agostu un festival techno llamáu "Villatechnillo" el mayor festival de la provincia de Zamora.

## Referencies
Viñas

**Viñas** ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Zamora na comunidá autónoma de Castiella y Llión.

## Xeografía
Atópase allugáu na contorna d'Aliste, al oeste de la provincia de Zamora, cerca de la frontera con Portugal y arrodiáu poles sierres de la Culiebra y Trás-os-Montes. El conceyu ta formáu pol territoriu correspondiente a los términos de Ribas, San Blas, Vega de Nuez y Viñas.

## Historia
Los oríxenes de población nel conceyu asitiar en dómina prerromana, de les cualos caltiénense los castros de *Llombo Latedo* y *Castrico de La Verea*.

Darréu, la Edá Media paez aniciar la fundación o refundación de Viñas nel so actual allugamientu, que la so creación enmarcar dientro de los procesos repobladores llevaes a cabu na Edá Media polos reis lleoneses, que nel sieglu X utilizaron pal establecimientu de poblaciones los castros presistentes. Sía que non, no eclesiástico, Viñas pasó a formar parte de la vicaría d'Alba y Aliste de la diócesis de Zamora.

Yá na Edá Contemporánea, al crease les actuales provincies na división provincial de 1833, Viñas quedó encuadráu na provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa.

## Patrimoniu
El so cascu urbanu caltién muestres de la so arquiteutura tradicional alistana, siendo'l so principales edificios la ilesia parroquial de San Esteban, asitiada a lo cimero del pueblu, y la ermita de La Inmaculada nel centru de la población. D'especial mención son tamién otros monumentos como la espodada Cruz del Campu y la fonte principal del pueblu, de cantería decorada con pilastres rehundidas y pirámides. Cuanta amás con dos castros, el «Castrico de La Verea» y el «Llombo Latedo» o «Cueto de l'Almena», qu'atestigüen l'antiguu poblamientu d'esti territoriu.

## Demografía

## Referencies

## Enllaces esternos
Villaveza de Valverde

**Villaveza de Valverde** ye un conceyu d'España, asitiáu na contorna de Benavente y Los Valles, na provincia de Zamora y la comunidá autónoma de Castiella y Llión.

Tien una superficie de 12,46 km², con una población de 105 habitantes y una densidá de población de 8,43 hab/km².

## Topónimu

L'orixe del topónimu Villaveza venceyóse col antropónimu de dalgún de los sos antiguos moradores, previsiblemente un propietariu mozárabe llamáu Abeza, polo que podría interpretase como "Villa de Abeza".

## Historia
Na Edá Media, el territoriu nel que s'asitia la llocalidá quedó integráu nel Reinu de Llión, que los sos monarques entamaríen la fundación del pueblu con mozárabes.

Darréu, na Edá Moderna, Villaveza de Valverde foi una de les llocalidaes que s'integraron na provincia de les Tierres del Conde de Benavente y dientro d'esta na Merindad de Valverde y la receptoría de Benavente. Sicasí, al reestructurase les provincies y crease les actuales en 1833, la llocalidá pasó a formar parte de la provincia de Zamora, dientro de la Rexón Lleonesa, quedando integrada en 1834 nel partíu xudicial d'Alcañices, pasando darréu al Partíu Xudicial de Benavente.

## Demografía

## Patrimoniu
Cabo señalar la so ilesia, allugada na plaza y restaurada, según una fonte con dos caños presidida a lo cimero por un perru. Nes contorna atopa'l segundu templu, a lo cimero d'una llomba y arrodiáu per ensame de bodegues escavaes na tierra.

## Fiestes
Los vecinos d'esta llocalidá celebren la Novena de la Virxe, el 17 de mayu, y San Salvador, el 30 d'agostu.

## Referencies
Adalia

**Adalia** ye un conceyu d'España, na provincia de Valladolid, comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Tien una población de .

## Toponimia
El términu "Adalia" derivar del xermánicu *adal*, 'fonduxe noble'.

## Xeografía
El conceyu asítiase «nun valle fondu, abondo húmedu, y arrodiáu de cuestes que formen los altores ó pandoriales qu'estremen los llanos de Campos, y tierra de Medina de Campu». Pertenez a la contorna de los Montes Torozos y llenda colos términos municipales de San Cebrián de Mazote al norte, Barruelo del Valle, Villasexmir y San Salvador al este, Gallegos de Hornija y Vega de Valdetronco al sur, y Mota del Marqués al oeste, toos de Valladolid.

El so términu ye percorríu polos regueros Retortero y Daruela, desaguando'l primeru nel segundu, y ésti nel ríu Bajoz. El so puntu más alto atópase nel monte Talaya a 830 m.

## Historia
Na antigüedá la villa tuvo cercada, atopándose anguaño dellos restos. Perteneció al señoríu compartíu de los obispos de Palencia y el comendadores de la Orde de San Xuan. Ente los sos habitantes ye tradición que desque'l comendadores de San Xuan tomaron posesión de la población, llamóse *Adella*.

A mediaos del sieglu XIX tenía 100 cases de construcción probe. La so economía básase na producción de trigu y cebada y nel blanquéu de llenzos por cuenta de les bones propiedaes que teníen les sos agües pa esti fin.

## Demografía
Na siguiente tabla amuésase la evolución del númberu d'habitantes ente 1996 y 2006 según datos del INE.

NOTA: La cifra de 1996 ta referida a 1 de mayu y el restu a 1 de xineru.

## Alministración

## Personaxes pernomaos
* Melitón Ferreres, poeta local.
* Isidro Primu Rodríguez (1881-1936), beatu Edmigio, beatificáu'l 10 d'ochobre de 1993 por Xuan Pablo II.

## Monumentos
* **Ilesia del Salvador**: construyida nel sieglu XVI sobre antiguos restos románicos, con una estructura de tres naves. L'únicu restu que se caltién de la etapa románica ye la so portada del llau de la Epístola. Tien un arcu con dos arquivoltes apuntaes, una de les cualos ta decorada con puntes de diamante. El retablu mayor ye platerescu y consta de bancu, dos cuerpos, trés calles y remate.

## Fiestes
* 6 de mayu: San Xuan Ante Porta Llatina.
* Última selmana d'agostu: fiesta de la Ufierta.

## Referencies

## Enllaces esternos
Aguasal

**Aguasal** ye una población española de la provincia de Valladolid na comunidá de Castiella y Lleón. Tamién inclúi, amás de la capital, el caserío d'Ordoño.

## Toponimia
Según la tradición llocal, cunten qu'hubo una vegada, tres una enllargada seca, quien trataben d'atopar agua na zona. Tres enforma cavar y viendo que l'agua nun salía, daquién dixo "agua, sal", y al momentu l'agua esquitó. Dende entós al llugar denominar Aguasal.

## Xeografía
El conceyu asítiase «nun baxu, formando una especie de concha, y rodiáu de toos llaos por pequeños altores». Pertenez a la contorna de Tierra de Pinares y llenda colos términos municipales d'Olmedo al norte y oeste, Pedrajas de San Esteban al norte, Villaverde de Íscar al este, y Llano de Olmedo, Fuente-Olmedo y Bocigas al sur. 

Pol so términu escurre'l ríu Eresma, formando la llende municipal con Villaverde de Íscar, y dos regueros, el del Cuadrón que desagua nel mentáu Eresma, y el Cañu que se forma coles agües de lluvia que baxen de les aguaes de los pueblos vecinos. Cerca de la población esiste tamién una pequeña llaguna denomada «la *Gansería* porque d'antiguo los sos moradores dedicábense á la cría de gansos». Apocayá rematóse un proyeutu desenvueltu pol Conceyu pa la conducción d'agua y recuperación paisaxística d'esta llaguna. 

El monte más altu atópase en La Cuesta. Un monte con un visu totalmente plana.

## Comunicaciones
La carretera más importantes que traviesa'l conceyu ye la carretera municipal VP-1105. Pol S, ye travesada per una vía ferroviaria del tren d'alta velocidá (AVE). Construyíu sobre los restos d'una vía ferroviaria anterior. La estación de Aguasal ta abandonada.

## Historia
A mediaos del sieglu XIX tenía 31 cases y otres en ruines tres la guerra de la Independencia y una escuela a la qu'allegaben 8 neños y 6 neñes.

En 1935, el toreru medinense Juan Matos, "Mataperros", finaba trágicamente nel cueso taurín de Aguasal. Los sos restos fuelguen nel campusantu d'esta llocalidá.

## Alministración

Nel siguiente cuadru indíquense los resultaos de les eleiciones municipales de 2007.

## Demografía
Ye unu de los pueblos con menor población de la provincia, sicasí esto podría camudar nun futuru próximu yá que dos empreses constructores de Madrid mercaron terrenes pa edificar. Na siguiente tabla amuésase la evolución del númberu d'habitantes ente 1996 y 2013 según datos del INE.




NOTA: La cifra de 1996 ta referida a 1 de mayu y el restu a 1 de xineru.

## Monumentos
* **Ilesia de San Pedro**: edificada en lladriyu mientres el sieglu XVI, con seis altares doraos, cúpula sobre trompes que cubren la capiya mayor y pórticu de triple arquería. Nel so esterior destaquen la torre, tamién de lladriyu con bandes de piedra, y el pórticu con tres arcos rematáu por trés boles. Nel templu allúgase la imagen San Isidro, atribuyida a la escuela d'Ávila, y la de San Jorge.
* **Ermita de Sacedón**

## Fiestes
* 23 d'abril: procesión y misa n'honor a San Jorge.
* 15 de mayu: San Isidro.

## Referencies

## Enllaces esternos
Aldea de San Miguel

**Aldea de San Miguel** ye una población española de la provincia de Valladolid na comunidá de Castiella y Lleón. Atópase delimitada peles carreteres que comunica Valladolid-Madrid (N-601) y la carretera Valladolid-Segovia (CL-601). Los pueblos más cercanos son Portillo y La Pedraja de Portillo.

## Evolución demográfica

## Patrimoniu

### Ilesia parroquial

Consagrada a San Miguel Arcánxel, d'estilu románicu-mudéxar.

## Referencies

## Bibliografía
*
* 

## Enllaces esternos
Amusquillo

**Amusquillo** ye un conceyu d'España, na provincia de Valladolid, comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Tien una superficie de 15,89 km² con una población de 

## Allugamientu

Amusquillo atópase nel nordeste de la provincia, enclaváu nel valle del Esgueva, nel cursu mediu del ríu Esgueva, ente les poblaciones de Villafuerte y Villaco, a 40 km de la capital provincial (Valladolid).

## Demografía

## Referencies

## Enllaces esternos
Bahabón

**Bahabón** ye un conceyu d'España, na provincia de Valladolid, comunidá autónoma de Castiella y Lleón. Tien una superficie de 20,71 km², con una población de 173 habitantes y una densidá de 8,29 hab/km². Forma parte de la Comunidá de Villa y Tierra de Cuéllar, y ta encuadráu nel Sexmo de Valcorba.

Asitiáu nun valle d'incipiente creación, yá que el Valcorba naz unos metros más arriba d'onde s'alluga'l pueblu, esta llocalidá atopar a 45 quilómetros de Valladolid, nun llugar, col Valcorba como exa vertebrador y con una redolada apta pa esfrutar del paséu que puede tener como puntu culminante'l merenderu qu'hai nel centru del pueblu xunto a les piscines y el calce o la nacencia del regueru nel llugar conocíu como "Fonte Minguela".

Ye precisamente equí, arrodiáu de bona vexetación de chopos qu'acompaña al Valcorba nel so cursu onde s'atopa un antiguu torrexón, del que namái queden delles parés.

## Demografía

A 1 de xineru de 2016 la población xubía a 123 habitantes.

## Alministración

## Monumentos
* **[[Ilesia de La nuesa Señora de l'Asunción (Bahabón)|Ilesia de La nuesa Señora de l'Asunción]]**, del sieglu XVI, realizada en piedra con tres naves que se cubrir con bóvedes de crucería con combados. L'interior amás guarda una interesante coleición de tables que representen los Diez Mandamientos. Puede visitase contactando col Conceyu.

## Fiestes y Tradiciones
* **San Isidro Llabrador**, el 15 de mayu. 
* **Romería del Santu Cristu del Amparo**, el sábadu más cercanu al 18 de xunu. 
* **La nuesa Señora y San Roque**, el 15, 16 y 17 d'agostu son les fiestes patronales del conceyu, celebrar con diversos actos y procesiones.

## Ver tamién
* Sexmo de Valcorba
* Minguela

## Referencies

## Enllaces esternos