Iniciativa per Catalunya Verds

**Iniciativa per Catalunya Verds** (**ICV**) ye un partíu políticu ecoloxista español d'ámbitu catalán. Les sos influencies ideolóxiques provienen del comunismu (PSUC) y del ecosocialismu.

Foi'l referente d'Izquierda Xunida (IX) en Cataluña ente 1987 y 1997, y dende 2004 presentar a toles eleiciones con candidatures xuníes a IX o'l so referente catalán, Esquerra Unida i Alternativa. ICV ye'l referente del Partíu Verde Européu en Cataluña al igual que Equo lo ye nel conxuntu d'España. Dambos partíos roblaron un alcuerdu en 2011, pero esti alcuerdu nun se caltuvo nes eleiciones europees de 2014.

## Oríxenes y partíos intervinientes na formación

### Orixe d'Iniciativa per Catalunya
En 1986 fundós'Izquierda Xunida (IX), productu d'una plataforma qu'esixía la salida d'España de la OTAN. Nella participaron diversos partíos políticos como'l Partíu Comunista d'España (PCE), el Partíu Socialista Unificáu de Cataluña (PSUC) y Izquierda Republicana (DIR).

En Cataluña, el PSUC allegaría a les eleiciones cola *[[Entesa dels Nacionalistes d'Esquerra]]* na coalición *[[Xunió de l'Esquerra Catalana]]*, y el 23 de febreru de 1987, estos dos organizaciones crean xunto al Partíu de los Comunistes de Cataluña (PCC) una federación de partíos políticos sol nome de *Iniciativa per Catalunya (IC)*, que sería'l referente catalán d'Izquierda Xunida, anque calteniendo la so soberanía orgánica.

Tres unes bones resultaos nes eleiciones municipales, y la eleición d'Antoni Gutiérrez Díaz como eurodiputáu nes eleiciones europees de 1987, el 12 de marzu de 1988, el PSUC entama un Congresu d'Unidá Comunista nel qu'un númberu importante de cuadros del PCC, Bandera Colorada (BR) y el Partit del Treball de Catalunya (PTC-UC), xunir al PSUC, fechu que llevaría al abandonu de IC per parte del PCC.

N'avientu de 1988, l'entós secretariu xeneral del PSUC, Rafael Ribó, ye escoyíu presidente de IC, y nes xenerales de 1989, IC vuelve presentase so les sigles UEC (*Xunió de l'Esquerra Catalana*), siendo escoyíu Ramon Espasa diputáu nel Congresu.

El 20 de xineru de 1990, na so XI Conferencia Nacional, el PSUC alcordó'l trespasu de les sos competencies polítiques a IC, dexando'l so soberanía a tolos efeutos, un fechu que significó la perda paulatina de la so vida orgánica que quedaba asina conxelada, actuando dende entós IC, *de facto*, como un únicu partíu políticu.

### Alianza con Els Verds y rotura con IX Superada aparentemente esta primer crisis, IC conforma pa les [[Eleiciones al Parllamentu de Cataluña de 1995|eleiciones de 1995]] una [[coalición eleutoral]], denomada Iniciativa per Catalunya-Els Verds (Iniciativa per Catalunya-Los Verdes) (IC-EV). Nella intégrense, amás de la mesma IC, la organización [[Els Verds - Confederació Ecoloxista de Catalunya]] y nuevamente el PCC, consiguiendo ameyorar los resultaos eleutorales: pasando del 6,50% al 9,71% de los votos (un aumentu de 141&nbsp;298 eleutores) y 11 escaños nel parllamentu catalán (lo que nun torgar que [[CiU]] siguiera ostentando la presidencia autonómica, agora gracies al sofitu del [[PP]]).

Pero nel senu de la federación IC, como na mesma coalición IC-EV, calteníense les tensiones ideolóxiques y organizativas que llevaren a la desvinculación del PCC de IC en 1989. La direición de IC defendía que tolos partíos integrantes teníen de vencer la so soberanía a la organización y conformar un partíu únicu, venceyando esti planteamientu a la superación del comunismu. Sicasí, el PCC y los sectores del PSUC más próximos a IX, defendíen una IC como movimientu políticu y social, plural no ideolóxico, nel que cada partíu caltuviera la so independencia.

El 15 de xunu de 1997, na fiesta de *[[Treball]]*, Julio Anguita, entós coordinador xeneral d'IX, defendió una unidá de la izquierda solo por aciu criterios programáticos concretos, y refugando la corrupción qu'entós chiscaba al PSOE. Sicasí, Rafael Ribó, presidente de IC, defendió les aliances col PSOE en contra de los gobiernos de PP n'España y CiU en Cataluña, y criticó la política crítica d'IX escontra los sindicatos CCOO y UXT, según les sanciones a los diputaos de Nueva Izquierda. Tamién sofitó la coalición, desautorizada pola direición d'IX, d'Esquerda Xunida en Galicia col PSOE, de cara a les eleiciones autonómiques gallegues.

Frutu de toes estes tensiones, la coalición romper en 1997 cuando'l PCC abandonó de nuevu la coalición y, al empar, un sector importante del PSUC contrariu a la so disolución nel interior de IC formaba'l PSUC-viu. Estos dos partíos, xunto con delles otres organizaciones más pequeñes crearíen Esquerra Unida i Alternativa (EUiA) en 1998 y establecieron rellaciones con IX, rompiéndose asina la so collaboración con IC a nivel estatal. En Els Verds - Confederació Ecoloxista de Catalunya (CEC) tamién se daben dellos enclinos que llevaben a la fragmentación del partíu en pequeños grupos: integrándose dalgunos en IC sol nome d'Els Verds - Esquerra Ecoloxista, otros n'ERC y otros intentando construyir el so proyeutu de forma independiente encabezaos por Joan Oms y Els Verds-Opció Verda, que caltuvieron el so contautu cola confederación de Los Verdes.

Tres estes dixebres, ENE y el PSUC vencen definitivamente la so soberanía a IC, apruébase una nueva definición del partíu como ecosocialista, adóptase'l nome de *Iniciativa per Catalunya-Verds* (Iniciativa per Catalunya-Verdes) (IC-V), y confórmase como un partíu únicu. Nes siguientes eleiciones de 1999, la organización perdió 8 de los 11 escaños qu'algamaren en 1995, con 78.441 votos (2,53%). Esquerra Unida i Alternativa, con 44.454 votos (1,44%), nun llograría representación.

Nel añu 2000 Joan Saura releva a Rafael Ribó al frente del partíu, y en (2002) adóptase'l nome actual de *Iniciativa per Catalunya Verds* (Iniciativa per Catalunya Verdes) (ICV).

### Reagrupación con EUiA
Nel últimu ciclu eleutoral (a partir de 2003) ICV y EUiA recomponen les sos rellaciones por aciu alcuerdos eleutorales y programáticos, pero aparcando'l proyeutu d'unificación orgánica que tantos desalcuerdos causara nel pasáu y optando pola fórmula de coalición eleutoral. Les rellaciones ente los dos formaciones articúlense entós nun Conseyu Coordinador. Esto portó, de la mesma, el reestablecimientu de rellaciones de ICV-EUiA con IX.

## Representación institucional dende 2003 (como coalición ICV-EUiA)
Los resultaos eleutorales de la coalición siguieron progresando y llogrando representación nos principales conceyos; nes eleiciones de 2003 consiguió nueve diputaos (unu d'ellos de EUiA). Nes Eleiciones Xenerales de 2004 llogró dos diputaos - Joan Herrera y Carme García i Suárez, (integraos nel grupu parllamentariu IX-ICV-EUiA), dos senáures so la llista unitaria de la Entesa Catalana de Progrés (Alcuerdu Catalán de Progresu) conxunta con PSC y ERC, na que nun participa EUiA). Coles mesmes, nes Eleiciones del Parllamentu Européu de 2004 llogra un eurodiputáu –Raül Romeva integrándose nel Partíu Verde Européu –del que ICV ye unu de los partíos fundacionales- ente que EUiA, al traviés d'IX, integrar nel Partíu de la Izquierda Europea).

Arriendes de les eleiciones de payares de 2003 ICV y el so sociu EUiA, integrar nel Gobiernu tripartitu de la Xeneralidá de Cataluña so presidencia Pasqual Maragall tres el Pactu del Tinell, cola presencia de dos conseyeros de ICV: Joan Saura (Rellaciones Institucionales y Participación) y Salvador Milà (Mediu ambiente y Vivienda).

En 2007 Els Verds - Esquerra Ecoloxista abandonó'l partíu.

### Eleiciones autonómiques de 2006
Na primavera de 2006 el gobiernu sufrió dos crisis de gobiernu que favorecieron, primero, el relevu de dellos conseyeros (ente ellos Salvador Milà, que foi sustituyíu por Francesc Baltasar, tamién de ICV) y, pocu dempués, l'abandonu del gobiernu per parte d'ERC.

Nes eleiciones de payares de 2006 ICV consiguió los meyores resultaos de la so historia pasando de 9 a 12 diputaos, siendo la única fuercia política que, magar la notable astención nos comicios, xubió en númberu de votos, siendo esti fechu decisivu por que pudiera reeditase la coalición d'izquierdes, pos los sos dos socios perdieron votos y escaños.
El partíu esixe como contrapartida una conseyería más emblemática y llograr: Joan Saura ye nomáu conseyeru d'Interior y el partíu caltenía coles mesmes la de Mediu Ambiente y Vivienda. Sicasí, nun faltaron discutinios inclusive dientro del mesmu PSC por otorgar Interior a un partíu que dixo simpatizar col fenómenu okupa y antisistema.

A nivel llocal ICV (conxuntamente con EUiA y les EPM) ostenta una ventena d'alcaldíes y tien unos cuatrocientos conceyales. ICV participa tamién del gobiernu de la ciudá de Barcelona (la cabeza de llista ye Imma Mayol) con un pactu de collaboración con ERC y PSC hasta les eleiciones del 27-M de 2007. Ente 2007 y 2011 integró'l conceyu de Barcelona juntamente col PSC, pero esta vegada en minoría al refugar ERC entrar nel gobiernu. N'otres ciudaes forma parte del gobiernu municipal utilizando fórmules similares.

Sicasí, nes eleiciones xenerales de 2008 perdió unu de los sos dos diputaos nel Congresu.

## Ideoloxía y principios programáticos
Nos documentos definitorios de ICV apaecen de cutiu les espresiones ecosocialismu, ecopacifismu, izquierda tresformadora, izquierda alternativa o izquierda verde nacional. Asina, según la so propia definición ideólogica, *Iniciativa per Catalunya Verds* ye una organización de la izquierda verde nacional (de Cataluña) que llucha por una sociedá d'homes y muyeres, llibres ya iguales, nun planeta habitable y que, cola más amplía participación ciudadana, qu'impulsa la construcción d'una mayoría social y política d'izquierdes en Cataluña.

### Cuestión de Cataluña
Al respective de la posibilidá d'un Estáu catalán independiente, Iniciativa per Catalunya Verds alcordó dar llibertá de votu a los sos militantes na consulta sobre'l futuru políticu convocada pal 9 de payares de 2014 y que'l partíu sofitó. Considerar a ICV como un partíu de tradición federalista, anque según los sos dirixentes, un federalismu de "embaxo a enriba".
Hai tamién una corriente interna, llamada "Compromís per la independència", ónde s'arrexunta parte del sector independentista de ICV. Destacaos miembros del partíu, como Sara Vilà o Jaume Bosch, formen parte d'este.

## Estructura organizativa
La estructura organizativa foi evolucionando a lo llargo de los años dende'l modelu xerárquicu centralizáu de la tradición comunista que s'adoptó nun principiu, hasta'l modelu actual con carauterístiques más horizontales, influyíu polos movimientos sociales.

Frutu d'esta concepción anguaño la presidencia de ICV y personar cabeza de llista o dirixentes d'organización llocal son escoyíes por aciu eleiciones primaries internes; regulóse un procedimientu de consulta interna por aciu referendu venceyante ónde pueden participar tolos afiliaos y afiliaes del partíu, procedimientu que ye obligatoriu pa les decisiones más relevantes, fechu que trai una traslación de la soberanía escontra la militancia de base; y adoptáronse polítiques d'igualdá de xéneru que garanticen una presencia mínimu del 40% de cada sexu nos órganos de direición del partíu.

El máximu órganu de ICV ye l'Asamblea Nacional que s'axunta, a lo menos, una vegada cada cuatro años y que tien competencia esclusiva na fixación de los principios del partíu, del so manifiestu programa y de les normes de funcionamientu.

L'Asamblea Nacional escueye un Conseyu Nacional que ye'l máximu órganu ente asamblees. Este, de la mesma, escueye una Comisión Permanente para d'executar y faer siguimientu de los sos alcuerdos y una Secretaría Política que dirixe l'actividá diaria del partíu coordinada pol presidente o presidenta de ICV.

ICV entámase territorialmente al traviés d'agrupaciones comarcales y locales y a nivel políticu n'ámbitos temáticos y programáticos. Coles mesmes caltién un protocolu de collaboración cola organización xuvenil **Joves d'Esquerra Verda** (*[[Mozos d'Izquierda Verde]]*) (JEV), formada pola confluencia de les mocedaes polítiques del PSUC y l'ENE.

Nel ámbitu llocal, dende los los sos oríxenes, ICV tien establecíu un protocolu de collaboración con dellos coleutivos independientes arrexuntaos na 'Entesa del Progrés Municipal' (EPM).

## Símbolos
La bandera de ICV ye colorada col logotipu, pero utilízase tamién colos colores verde (polos ecoloxistes) y moráu (consideráu'l color del movimientu antiglobalización y alternativu y símbolu del feminismu).

Los himnos del partíu son *[[Els Segadors]]* y La Internacional.

El principal órganu d'espresión de ICV ye'l periódicu *Treball* (Trabayu) fundando pol PSUC en 1936.

## Resultaos eleutorales

### Resultaos de la coalición ICV-EUiA

### Eleiciones al Parllamentu de Cataluña




Nota (1): En 1995, IC foi'l cuartu partíu en númberu de votos, pero'l quintu n'escaños llograos.

## Posición de ICV ante los referendus
* 2005: Referendu sobre'l Tratáu de la Constitución Europea. Pidió'l "Non".
* 2006: Referendu sobre la reforma del Estatutu d'autonomía de Cataluña. Pidió'l "Sí".
* 2014: Consulta sobre'l futuru políticu de Catalunya del "9N". Pidió'l "Sí" na primer entruga, y na segunda nun sé definió.

## Bibliografía
* RIUS i PINIÉS, Marc "INICIATIVA PER CATALUNYA VERDS (1987-2004) Una història de l'esquerra verda de Catalunya". Fundación Nous Horitzons. Barcelona. 2005.

## Ver tamién
* Partíu Socialista Unificáu de Cataluña
* Entesa dels Nacionalistes d'Esquerra
* Los Verdes (Confederación Ecoloxista de Cataluña)
* Iniciativa per Catalunya Verds - Esquerra Unida i Alternativa
* Partíu Verde Européu
* Partíos políticos verdes o ecoloxistes n'España

## Referencies

## Enllaces esternos
* Páxina web de ''Iniciativa per Catalunya Verds''
* Páxina web del Partíu Verde Européu
* Páxina web de ''Joves d'Esquerra Verda''
* Páxina web de la Fundación Nous Horitzons