open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Guangxi

**Guangxi** (lléase Kuáng-Sí), oficialmente **Rexón autónoma [[Etnia zhuang|Zhuang]] de Guangxi** (; zhuang: Gvangjsih Bouxcuengh Swcigih) ye una de les cinco rexones autónomes que, xunto colos ventidós provincies, cuatro conceyos y dos rexones alministratives especiales, conformen la República Popular China (les rexones autónomes carauterizar por tar acomuñaes a grupos étnicos minoritarios). La so capital ye Nanning. 

Tien una superficie de 237 000 km² y una población de 46 millones de persones (2003). Llenda con Yunnan al oeste, Guizhou al norte, al nordeste con Hunan, al sureste con Guangdong y con Vietnam al suroeste.

Guangxi entró a formar parte de la China unificada nel añu 214 e.C. Sufrió invasiones por parte del exércitu de Vietnam nos sieglos XI y XV anque rápido foi reconquistada poles tropes chines.

Nel sieglu XIX, establecer na rexón el Reinu Celestial Taiping, un movimientu políticu formáu por llabradores descontentos, fundáu por Hong Xiuquan. La rebelión de los llabradores estender por otres rexones y caltuvo en xaque al exércitu imperial hasta 1864.

La calificación de rexón autónoma concedióse-y yá que la etnia mayoritaria en Guangxi ye la de los Zhuang. Un 90% de los miembros d'esta etnia viven na rexón. Esta calificación dexa a los habitantes de la zona nun tar suxetos a delles lleis, como la del control de natalidá y favorez la promoción de la llingua y la cultura de les etnies minoritaries.

## División alministrativa
Guangxi ta estremada en 14 ciudaes prefeutures, 56 condaos, 34 distritos, 20 condaos autónomos étnicos y 7 ciudaes condáu. Les catorce ciudaes prefeutures recoyer na tabla que sigue.

## Ver tamién
* Organización territorial de la República Popular China

## Referencies

## Enllaces esternos
Arcu iris de borrina

Un **arcu iris de borrina** ye paecíu a un arcu la vieya, pero debíu al tamañu diminutu de les gotes d'agua que causen la borrina, menores de 0,05 mm, los arcos iris de borrina tienen colores bien débiles, un cantu esterior colloráu y un interior azuláu. En dellos casos cuando les gotitas son bien pequeñes paez blancu. Un arcu iris de borrina puede vese en nubes, típicamente dende un avión mirando hacia baxo y entós llámase "arcu iris de nube".
Cuando les gotes que lu formen tienen toes casi'l mesmu tamañu l'arcu iris de borrina puede tener múltiples aniellos internos, supernumerarios, que tán bien fuertemente coloriaos más que l'arcu iris principal.

La falta de colores del arcu iris de borrina ye'l resultáu de les más pequeñes gotes d'agua... tan pequeñes que la llonxitú d'onda de la lluz faise importante. La difraición aborrona los colores que se crearíen con gotes d'agua d'arcu iris más grandes.

## Direición

Un arcu iris de borrina puede vese na mesma direición qu'un arcu la vieya, asina'l sol taría detrás de la cabeza del observador y la direición de la vista taría escontra un bancu de borrina (que puede nun estremase en direiciones alloñaes del arcu iris en sí). La so radio esterior ye llixeramente menor que'l d'un arcu la vieya.

Cuando un arcu iris apaez de nueche llámase-y arcu iris de borrina llunar.

## Ver tamién
*Arcu la vieya
*Arcu iris llunar

## Referencies

## Enllaces esternos
Gustave Flaubert

**Gustave Flaubert**  foi un novelista francés, consideráu uno de los más importantes de los novelistes en francés. Fundador del naturalismu, ye un elementu clave de la historia de la lliteratura del so país y de la del sieglu XIX. La obres más conocida ye *[[Madame Bovary]]*.

## Obras
* *Memorias de un loco* (1838)
* *Noviembre. Fragmentos de un estilo cualquiera* (1842)
* *[[Madame Bovary]]* (1857)
* *[[Salambó]]* (1862)
* *La educación sentimental* (1869)
* *La tentación de San Antonio* (1874)
* *Tres cuentos* (1877)
* *Bouvard y Pécuchet* (inacabada, edición póstuma).
* *Correspondencia*.

## Bibliografía
* *A propósito de Gustave Flaubert y su obra*.(1994) *Rene Dumesnil* y *Emile Zola*. Grupo Editorial Norma. Santafé de Bogotá. ISBN 958-04-1195-6

## Referencies

## Enllaces esternos
* Ficha na páxina del Institutu Cervantes
* Obres de Flaubert: testu, concordances y llista de frecuencia.
Nanning

**Nanning**(Chinu: 南寧/南宁; Pinyin: Nánníng; Zhuanganu:Namzningz) ye la capital de Guangxi en China. Llenda al norte con Hengxian, con Masan, con Binyang, con Longan y con Shanglin, y al oeste con Wuming. Tien una población estimada de 6.661.600 d'habitantes (en 2010).

## Referencies

## Enllaces esternos
* Nanningenglish.nanning.gov.cn
Fidel Díaz Gutiérrez

**Fidel Díaz Gutiérrez**  ye un cantante asturianu de tonada.

A los quince años entamó a participar nos concursos de canción asturiana y nes romerías que teníen llugar a lo llargo del Principáu. Presentóse en dos ocasiones al concursu entamáu pol diariu Región, aunque nun llegaría a algamar nengún premiu, lo que lu llevaría a nun presentase más.

Una vez xubiláu marcharía a vivir a Torrevieja (Alicante)

Grabaría un buen númberu de cantares, destacando ente ellos: *Yá florecen los pumares*, *[[Les cuatro Poles]]*, *[[A la salida del Sella]]*, *Llamástime llabraor*, …

## Referencies
Universidá Niccolò Cusano

La **Universidá Niccolò Cusano** ye universidá privada italiana. Foi fundada en Roma en 2006 por Stefano Bandecchi.

## Facultaes
* Derechu
* Ciencies Polítiques
* Economía
* Lletres

## Rectores
* Sebastiano Scarcella (2006-2010)
* Giovanni Puoti (2010-2013)
* Fabio Fortuna (2013-presente)

## Referencies

## Enllaces esternos
Kiko da Silva

**Francisco Javier Da Silva Irago**,  ye un ilustrador y dibuxante gallegu de cómic, meyor conocíu col nome de **Kiko da Silva**. Nel 2012, fundó la primera Escuela Profesional de ilustación y cómic de Galicia llamada O Garaxe Hermético.

## Referencies

## Enllaces esternos
*Blog oficial 
*Kiko da Silva en Culturagalega.org 
*Páxina oficial d'O Garaxe Hermético
Escuela de Bagui

La **Escuela de Bagui** ( Guangxi, tamién nomada Bagui) ye una escuela zhuangoloxía, foi fundada polos historiadores chinos Huang Xianfan en 1953, mientres ellos enseñaben na Universidá Normal de Guangxi. El trabayu de HuangXianfan definió una “primer xeneración” na historiografía de los Zhuang, que resultó mui influyente a lo llargo de los años 50 del sieglu XX. Huang innovó nel campu de la antropoloxía al inxertar, na esplicación de los fechos históricos, les "zhuangoloxía". Ente les sos obres cabe destacar El Historia de Zhuang, espublizada en 1957 y ye una obra d'un marcadísimu nacionalismu. 

La escuela de Bagui caracterízase en rasgos xenerales por desendolcar una zhuangoloxía na que s'incorporen otres ciencies sociales como la xeografía, la socioloxía, la economía, la sicoloxía social y la antropoloxía, ente otres.

## Representantes de la Escuela de Bagui
* Huang Xianfan
* Huang Zengqing
* Ban Xiouwen
* Lan Hongen
* Wei Qilin
* Ou Yang Ruoxiou 
* Qin Shengmin
* Qin Naichang 
* Zheng Chaoxiong
* Huang Zhennan
* Liao Mingjun

## Ver tamién
* Zhuang
* Zhuangoloxía

## Referencies

## Enllaces esternos
Zhuangoloxía

La **zhuangoloxía** (Chinu: 壯學/壮学; Pinyin: Zhuàngxué; Zhuanganu: Cuenghhag) ye l'estudiu que se dedica al conocimientu del ser zhuang, y ye la ciencia social qu'estudia toles dimensiones del ser zhuang de forma asemeyada a la antropoloxía y la historiografía, pero holísticamente. Cimeramente enfocada dende la historia, la sociedá y la cultura de Zhuang per aciu del métodu etnográficu, socioloxícu, llingüísticu, sicoloxícu y arqueoloxícu.

La zhuangoloxía naz col estudiu científicu de la historia. Anguaño la zhuangoloxía ye, según Huang Xianfan(1899-1982), "La Historia de Zhuang".

La creación de la zhuangoloxía como disciplina ta asociada a los nomes d' Huang Xianfan, Huang Zengqing, Ban Xiouwen, Zhang Yiming, Lan Hongen, Wei Qilin, Ou Yang Ruoxiou y Zhou Zuoqiou.

## Ver tamién
* Zhuang
* Escuela de Bagui

## Referencies

## Enllaces esternos
* The Zhuang Study Centre of Guang Xi University For Nationalities
Federico Mayor Zaragoza

**Federico Mayor Zaragoza**  foi un altu funcionariu internacional español. Foi direutor xeneral de la Unesco ente 1987 y 1999.

## Biografía
Mayor Zaragoza yera doctor en Farmacia pola Universidá Complutense de Madrid (1958). Empecipió la so carrera profesional nel mundu académicu, algamando'l puestu de Catedráticu de Bioquímica de la facultá de Farmacia de la Universidá de Granada en 1963, y de Rector de dicha Universidá ente 1968 y 1972. Esi mesmu añu llogró la Cátedra de Bioquímica de la Universidá Autónoma de Madrid, cargu qu'ocupó hasta 2004. Foi nomáu Vicepresidente del Conseyu Supremu d'Investigaciones Científiques (CSIC) en 1971 y darréu Presidente en Funciones (1972-1973). Cofundador en 1974 del Centru de Bioloxía Molecular "Severo Ochoa" (CBM), y direutor del mesmu hasta 1978.
Desempeñó cargos políticos: Subsecretariu d'Educación y Ciencia del gobiernu español 1974-1975, presidíu pol Xeneral Franco, diputáu nel Parllamentu d'España (1977-1978) por XCD, yá na transición política, conseyeru del presidente del gobiernu (1977-1978), ministru d'Educación y Ciencia (1981-1982) y diputáu nel Parllamentu Européu (1987).

En 1978 foi nomáu Direutor Xeneral Axuntu de la Unesco, puestu que desempeñó fasta'l so regresu a España en 1981.

En 1987, la 24ª Conferencia Xeneral de la UNESCO escoyólu como Direutor Xeneral, cargu nel que permaneció hasta 1999.

Dende l'añu 2000 presidió la Fundación pa una Cultura de Paz. Foi Presidente del Conseyu Científicu de la Fundación Ramón Areces dende 1993. En 2005 foi designáu copresidente del Grupu d'Altu Nivel pa l'Alianza de Civilizaciones, pol el Secretariu Xeneral de les Naciones Xuníes. En xunu de 2008 foi nomáu Presidente del Conseyu Direutivu de l'Axencia de Noticies Inter Press Service (IPS). Anguaño, preside la Comisión Internacional escontra la Pena de muerte, nomáu pol Gobiernu español n'ochobre de 2010.
Foi miembru de múltiples organizaciones, academies y asociaciones nacionales ya internacionales, ente otres: Sociedá Española de Bioquímica (1964) de la que foi presidente (1970-1974), Asociación Americana pal Fomentu de la Ciencia (1965), Sociedá de Bioquímica del Reinu Xuníu (1966), Real Academia Nacional de Farmacia (1975), Club de Roma (1981), Real Academia de Belles Artes de San Fernando (1994), Academia China de Ciencies (1994), Academia Rusa de Ciencies (1999), Real Academia Nacional de Medicina (2002) y de l'Academia Europea de Ciencies y Artes.

Recibió condecoraciones y distinciones de distintos países y foi nomáu Doctor Honoris Causa por numberoses universidaes nacionales ya internacionales.

Nel 2007 foi premiáu cola reconocencia Madre Terra de los Premios ONES Mediterránia pola so trayeutoria na llucha pola igualdá, la xusticia social y mediu ambiental.

Nel Conseyu de Gobiernu de la Xunta d'Andalucía celebráu'l 19 de febreru de 2008 foi nomáu Fíu Predileutu de la comunidá. Recibe esta condecoración nun actu celebráu'l 28 de febreru del mesmu añu nel Teatru de la Maestranza de Sevilla, dientro de los actos del Día d'Andalucía.

## Referencies

## Enllaces esternos
Alianza de Civilizaciones

L**'Alianza de Civilizaciones** ye'l nome del programa adoptáu poles Naciones Xuníes el 26 d'abril de 2007 so la Secretaría Xeneral de Ban Ki-moon, col nomamientu de Jorge Sampaio como Altu Representante de les Naciones Xuníes na Alianza de les Civilizaciones. La sede central de la organización ta allugada en Nueva York.

## Estaos

## Referencies

## Enllaces esternos
Pléyades (astronomía)

Les **Pléyades** o **Siete Hermanes** (tamién nomaes Messier oxetu 45 o M45) ye un cúmulu abiertu d'estrelles formáu por alredor de mil estrelles calientes del tipu B asitiaes na constelación de Tauru, a unos 400 años-lluz del nuesu planeta. Ye ún de los cúmulos más averaos a la Tierra, y el más visible a simple vista nuna nueche estrellada. El so nome vién-y de la mitoloxía griega.

El cúmulu ta domináu por estrelles azules calientes y enforma lluminoses que tienen formáose nos caberos 100 millones d'años. El polvu estelar que forma una nebulosa alredor de les estrelles más brillantes pensábase que se formara cuando'l cúmulu (d'ehí l'otru nome del grupu, conocíu como nebulosa de la estrella Maia), pero agora persábese que ye polvu ensin rellación con elles y que yá taba nel llugar del espaciu interestelar que ta percorriendo'l cúmulu agora. Les simulaciones por ordenador permiten aldovinar que les estrelles debieron de formase a partir d'una configuración compacta, como la nebulosa d'Orión. Los astrónomos predicen tamién que'l cúmulu ha sobrevivir unos 250 millones d'años más, y que dempués dispersarase por culpa les interacciones gravitacionales colos astros de la so rodiada.

## Referencies

## Enllaces esternos
Viḷḷamor

**Viḷḷamor** ye una aldea de la parroquia de Las Morteras, nel conceyu asturianu de Somiedo. 

Alcuéntrase a 14,2 km de La Pola Somiedo, la capital del conceyu, a una altitú media de 940 msnm, y tien una población de .

## Accesu
L'aldea alcuéntrase nun entornu domináu por praderíes y brañes como La Coḷḷada o Meirel, concretamente al fondu del valle subsidiariu de la parroquia de Las Morteras, ente los regueiros de Viḷḷarín y Orderias y baxo'l Cantu La Ḷḷampaza. L'accesu al llugar faise per un esvíu de quilómetru y mediu, que se toma na carretera AS-265, ente les llocalidaes de Las Morteras y Orderias. Históricamente ye un llugar abegosu y, asina, el Diccionariu Xeográficu Universal de 1832 definíalu como *"escabrosu y sombríu"*.

## Patrimoniu
L'edificiu más rescampláu ye la Ermita de la Virxe de la O (La Nuesa Señora de la Espectación) que consta de pórticu a los pies, amás d'un campanariu pequeñu en piedra coronáu por una cruz del mesmu material. Per otru llau presenta bien d'edificios que nun sufrieron alteriadures constructives y amuesen les tradicionales paredes feches en piedra colorao como llamen a l'arenisca colorao emplegada de forma preferente na construcción de les cases. Delles amuesen la reconocible forma semicircular de los fornos de piedra, que sobresalen na planta.

Amás, podemos nomar lo que vien darréu: 

* Numberosos horros, paneres con talles qu'ornamenten los furacos de ventilación.
* Medios de tresporte tradicional: el tradicional **[[carru del país]]**, la ***carrieḷḷa*** (una especie de carru sobro patinos pa llevar el *cuitu* a les finques), el ***ramo*** (asemeyáu a un trinéu p'acarretar herba) y la **corza** (paecíu al anterior pero con patinos de madera de faya, más resistente, pa cargues pesaes como lleña o piedra).
* Una fonte que sirvió de llavederu.
* Un antiguu molín agora en desusu.

## Fiestes
La fiesta llocal venía celebrándose tradicionalmente nel mes d'ochobre, cuando la mocedá del llugar allegábase hasta la Viesca d'El Toral pa recoyer rames de texu pa orniar la capiella, sicasí, en feches recientes ésta treslladóse al mes de xunetu p'atrayer más asistentes y onde amás de delles actividaes lúdiques saquen en procesión la imaxe de la Virxe.

## Población
Tien una población de  nun total de 13 viviendes lo que lu convierte nel que más habitantes tien censaos na parroquia. Sicasí, daes les difíciles condiciones climátiques que carez namái un vecín permanez de siguío en Viḷḷamor. La evolución demográfica de los últimos años ye la que vien darréu:

### Sitios
* La Caleicha
* La Ponte'l Ríu
* Las Güeiras

## Referencies

## Enllaces esternos
Castiellu de Peña Manil

El **Castiellu de Peña Manil**, anguaño en ruines, ta asitiáu na zona oriental d'Asturies, nel conceyu de Cangues d'Onís.

Esti castiellu taba asitiáu na peña del mesmu nome que ta asitiada cerca del pueblu de Cebia na parroquia de Llabra.
En 1906 Hermilio Alcalde del Ríu prehistoriador y académicu de la hestoria, realiza la primera exacavación del xacimientu, na qu'atopa fragmentos de cerámica. Tres diversos estudios esti historiador xulga'l llugar como un asentamientu de principios de la Reconquista, yá que dende esa posición ve una amplia zona.

Estudios posteriores indiquen qu'esti asentamientu pudo tar nel mesmu llugar n'ónde esistía un castru.

## Referencies

## Enllaces esternos
Guizhou

**Guizhou** (lléase Kúei-Zhóu; ) ye una de les ventidós provincies que, xunto coles cinco rexones autónomes, cuatro conceyos y dos rexones alministratives especiales, conformen la República Popular China. La so capital ye Guiyang; otres ciudaes importantes son Zunyi, Anshun y Duyun.

## Carauterístiques
Tien una población de 39 millones d'habitantes (2004). El so territoriu ocupa una superficie de 174.000 km², que pa efeutos comparativos ye similar a la d'Uruguái.

Llinda, al norte, col conceyu de Chongqing; al este, cola provincia de Hunan; al sur, cola Rexón Autónoma Zhuang de Guangxi; al oeste, cola provincia de Yunnan; y, al noroeste, cola provincia de Sichuan.

Ye una de les rexones más probes de China y una de les más lluvioses: 270 díes d'agua al añu. Un 60% de la población ye analfabeta y una tercer parte de los sos pueblos nun disponen de comunicación per carretera.

La provincia foi conquistada pola dinastía Han que la dexó totalmente escaecida dau lo difícil que resultaba l'accesu a la zona y los pocos recursos naturales de los que dispón. Foi la dinastía Ming la que s'encargó d'ocupala y de treslladar dalgunos de los edificios alministrativos a la provincia.

Ta poblada por diverses etnies ente les que destaquen los Miao y los Buyei. Tamién hai miembros de les etnies Yi, Dong y Shui. Los miembros de les 49 minoríes étniques presentes na rexón representen un 37% de la población total.

## Divisiones alministratives
Guizhou ta entamáu en 6 ciudaes prefeutura y 3 prefeutures autónomes:

## Referencies

## Enllaces esternos

* Guizhou Guía de viaxe
Hunan

**Hunan** (chinu: 湖南, pinyin: Húnán,pronunciáu ) ye una de les ventidós provincies que, xunto coles cinco rexones autónomes, cuatro conceyos y dos rexones alministratives especiales, conformen la República Popular China. La so capital ye Changshá; otres ciudaes importantes son Xiangtan, Zhuzhou, Hengyang, Liuyang y Shaoyang.

La provincia llinda al norte con Hubei, Jiangxi al este, Guangdong al sur, Guangxi al suroeste, Guizhou al oeste y con Chongqing al noroeste. La so estensión ye de 210 000 km² con una población (2003) de más de 70 millones d'habitantes. 

Hunan ye la provincia na que nació Mao Zedong polo que sofitó la Revolución Cultural ente 1966 y 1976. Tardó más qu'otres provincies n'adoptar les reformes implementaes por Deng Xiaoping nos años que siguieron a la muerte de Mao en 1976.

La provincia cunta con abondoses mines de carbón. La estracción d'esti mineral ye unu de los principales recursos económicos de la zona. La rexón ye tamién unu de los principales centros de producción d'antimoniu del país. Tocantes a l'agricultura, el cultivu principal ye'l del arroz anque tamién esisten importantes plantíos de té. El clima ye subtropical, con iviernos bien húmedos. La temperatura medio en xineru ye de 3-8º C ente que la media nel mes de xunetu ye de 27-30º C.

La mayoritaria etnia Han (suponen casi'l 90% de la población de la provincia) convive en **Hunan** con otres 40 etnies, ente les que destaquen los Miao y los Tujia. Les etnies minoritaries habiten básicamente nel oeste, este y sur de la provincia.

## Divisiones alministratives

## Referencies

## Enllaces esternos
Castala

**Castala** (pronunciau como */käs'tälä/* en pronunciación llocal */kæʔˈtʰälä/*) ye una parroquia de Berja (Almería) allugada a unos 6 quilómetros al norte'l municipiu, en plena Sierra de Gádor. Ñació alrodiu la fonte col mesmu nome y otra más pequeña, nomada El Santo. 

Esta pedanía ye la Castela romana, que dellos traten d'identificar con un nucleu mozárabe qu'esistió mientres tol periodu musulmán. La tradición atribúi que fue equí onde San Tesifón residió como obispu de la diócesis de Vergi. Non se repobló nel sieglu XVI inda que siguió siendo un área de faciendes hasta espoxigar no cabero'l sieglu XVIII gracies a la esplotación de les mines de plomu. Cuenta con una ilesia del sieglu XVIII (advocación de San Tesifón) y tien 68 habitantes dixebraos en dos barrios, un altu y otru baxu.

Cabo la parrquia allúgase el Parque Periurbanu de Castala que ye un espaciu natural asitiáu na falda meridional de la Sierra de Gádor utilizáu abondo como llugar d'ociu.

## Nome
La barriada de Castala nació en redol a la fonte homónima, y toma el so nome de la Castella romana.

## Folixes y eventos

Celébrense nel primer fin de selmana d'abril na ilesia de San Tesifón.

Según la tradición, foi en Castala onde San Tesifón, unu de los Siete Varones Apostólicos unviaos por San Pedro xunto a Santiago'l Mayor pa evanxelizar la península Ibérica, moró como obispu de la diócesis de l'antigua Vergi. Foi repoblada nel sieglu XVI.

## Parque periurbanu de Castala

El **Parque Periurbano de Castala** ye un espaciu natural español asitiáu nel términu municipal de Berja, na provincia d'Almería (Andalucía, España) y protexíu so esa figura xurídica dende'l 2 de xunetu de 2000. Ta nes faldes de la Sierra de Gádor.

### Descripción y hestoria del parque periurbano

L'actual parque foi nel so orixe un viveru dependiente de Patrimoniu Forestal del Estáu. La vexetación predominante correspuende al pinu carrasco, perfectamente afechu al clima de la zona, y ente la fauna destaquen aves forestales como'l xilgueru (*Carduelis carduelis*), la pega (*Pica pica*) o'l gorrión común (*Passer domesticus*). Dende el so mirador acolumbra otra espaciu natural protexíu, la reserva natural de la albufera d' Adra.

Pela redolada destaquen les paraxes de la rambla Julbina o regueru de Celín, el patrimoniu industrial de la fundición del Peñón de Castala y l'históricu artísticu de la barriada homónima y de Berja.

## Ver tamién
*Berja
*Celín

## Referencies

## Enllaces esternos

*http://www.berja.es/ Paxina del conceyu (Berja) (en castellanu)
*http://www.berja.com/galeria/Parque_periurbano_de_Castala%281%29/index.html (en castellanu)
*http://www.juntadeandalucia.es/medioambiente/servtc5/ventana/mostrarFicha.do;jsessionid=B48A9C3785913DD1C41C1E3226CF43F9?idEspacio=7317 (En castellanu)
* El Parque Periurbano de Castala en la Ventana del Visitante de los Espacios Naturales, dependiente de la Consejería de Medio Ambiente de la Junta d'Andalucía.
* Fotografías en [Berja.com](http://www.berja.com/galeria/Parque_periurbano_de_Castala(1)/index.html).
Celín

**Celín** ye una parroquia española de la provincia d'Almería y la comunidá autónoma d'Andalucía perteneciente al conceyu de Dalías (Almería). La so población en 2010 yera de 450 habitantes.

La llocalidá cuenta con dellos monumentos árabes como los Baños de la Reina o la ermita de Al-Hizam. 

En Celín esiste un ñacimientu natural d'agua, conocíu popularmente como "arroyo de Celín" (en castellanu: l'arroyu de Celín).

## Demografía

### Evolución de la población

## Referencies

## Ver tamién
* Baños de la Reina (Celín)
* Dalías (Almería)
* Castala (Berja, Almería)

## Enllaces esternos
Iniciativa pol Asturianu nes ondes

**Iniciativa pol Asturianu nes ondes** ye un programa de radio d'Iniciativa pol Asturianu onde cada mes puen sentise entrevistes con miembros de la organización y persones d'otros ámbitos rellacionaos col idioma asturianu. Ente los entrevistaos rescamplen: Ana Cano, Xosé Antón González Riaño, l'Asociación de Trabayadores pola Normalización Llingüística y direutivos de l'asociación como: Inaciu Galán, Víctor Suárez y Denis Soria.

Ta dirixíu pol periodista Samuel Gradín y emítese nes emisores: Radio Sele, Radio Ujo, AllerFM, Radio Ḷḷena, Radio Kras, Radio Noreña, Radio Nava, Radio Alma y al traviés d'internet n'Ivoox y YouTube.

## Referencies

## Enllaces esternos
Mo Yan

**Mo Yan** () (Gaomi, Shandong, 17 de febreru de 1955), seudónimu de Guan Moye que significa "nun fales", ye un escritor chinu, Premiu Nobel de Lliteratura 2012. 

## Biografía
Nació na provincia de Shandong, nuna familia de campesinos. Dexó la escuela demientres la Revolución Cultural pa trabayar nuna fábrica de petroleu. Alistóse nel Exército Popular de Lliberación, les actuales fuercies armaes del so país, a los venti años, y entamó a escribir siendo tovía soldáu. 

En 1981 asoleyó la so primer novela, *Lluvia nuna nueche de primavera*. En 1984 algamó un puestu na Escuela d'Arte y Lliteratura del Exército, lo que-y permitió dedicar más tiempu a escribir. L'éxitu llegó-y coles sos noveles *El rábanu tresparente* y, sobre manera, *El sorgu colloráu* (1987). En 1996 publicó *Grandes pechos amplios cadriles*, onde cuasi un sieglu d'historia de China ye vistu a través de los gueyos d'una muyer. Esti llibru foi prohibíu poles autoridaes de Pekín.

N'Occidente ye conocíu principalmente pola adautación cinematográfica d'una de les sos noveles, que, col títulu de *Sorgu colloráu*, rodó'l direutor Zhang Yimou. 

N'ocasiones foi comparáu con Franz Kafka. y les sos obres fueron traducíes a numberoses llingües.

La so consagración mundial definitiva llegó-y el 11 d'ochobre de 2012, al ser galardoáu col Premiu Nobel de Lliteratura. 

Mo Yan asoleyó en chinu numberosos rellatos y noveles. Delles de les noveles de Mo Yan fueron llevaes al cine.

## Referencies
Centro San Ignacio

El **Centro San Ignacio** ye un complexu arquiteutónicu venezolanu d'usu mistu, pa comercios y oficines, inauguráu en setiembre de 1998 y ganador de la reconocencia a l'arquiteutura contemporánea llatinoamericana nos premios *Mies van der Rohe* d'esi mesmu añu. Alcuéntrase allugáu en La Castellana, conceyu Chacao de Caraques, Venezuela. La so construcción llevar a cabu sobre los campos deportivos axacentes al colexu xesuita del mesmu nome, ente empiezos de 1993 y finales de 1998. A partir del añu 2002 empezó a ser alministráu pol *Fondo de Valores Inmobiliarios*. 

## Referencies

## Enllaces esternos
* Web oficial
Dalías

**Dalías** ye un conceyu español de la provincia d'Almería y la comunidá autónoma d'Andalucía, na comarca del Poniente Almeriense y a 42 km de la capital de la provincia, Almería. Tien una parroquia allugada al norte nomada Celín.

## Referencies

## Enllaces esternos
Alcolea (Almería)

**Alcolea** ye un conceyu español de la provincia d'Almería, asitiáu na comarca de l' Alpujarra Almeriense y allúgase a 68 km de la capital de la provincia Almería. La so población nel añu 2011 yera de 916 habitantes (INE).

Dientro'l municipiu encuéntrense amás la capital Alcolea, les llocalidades de Darrícal y Lucainena. Dambes formaron parte del municipiu de Darrícal que incorporárese al d'Alcolea nel 1997.

Los oríxenes de la llocalidá entamen na época musulmana onde llamábase Alcolaya y foi población de calter militar que contaba con cinco barrios coles sos correspondientes mezquites y rábites, inda que dellos historiadores asitien los sos oríxenes na época romana debíu al so sistema de regadíu y al afayamientu de pieces arqueolóxiques d'aquélli tiempu.

## Folixes y eventos
Les folixes patronales son el 4 de setiembre n'honor a Santa Rosa de Viterbo, patrona de la población, nes citaes feches celébrase la folixa mayor de la población. Y el 20 de xineru, San Sebastián, patrón de la población.

## Gastronomía
Los platos típicos más importantes son *«las migas»* (migues), *«gachas»*, *«choto al ajillo»* y na repostería son de destacar les famoses *«hojuelas»*.

## Ver tamién
*Berja
*Castala
*Rexón de Granada

## Referencies

## Enllaces esternos
Manolo Escobar

**Manuel García Escobar** , popularmente conocíu como **Manolo Escobar**, foi un cantante español y actor.

## Biografía
**Manolo Escobar** yera'l quintu de los diez fíos d'Antonio García y María del Carmen Escobar, a la que dedicó'l cantar *Madrecita María del Carmen*. So padre abandonó la tradición llabradora familiar pa dedicase a la hostelería y la cultura. Entós conoció a un maestru republicanu retiráu que perdiera a la so muyer y al so fíu mientres la guerra civil, al que-y dio abellu en cuenta de que s'ocupara de la formación de tolos sos hermanos. Manolo entamó tocando'l llaúd. Tocó'l pianu tamién nos sos primeros años. El nuevu miembru de la familia, Antonio Pumar, resultó ser tamién un peracabáu profesor de música. Asina que los hermanos García, dende'l mayor al más pequeñu, pudieron aprender música en casa y entamar una rondalla. El so hermanu Baldomero alzóse como xefe de la compañía, y xunto con Salvador y Manolo entamaron a actuar en fiestes y bodes col nome artísticu de *Los Niños de Antonio García*. Yá entós, el neñu Manolo suañaba con ser cantante.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Manolo Escobar (IMDb)
* www.manoloescobar.net.
VLC media player

**VLC media player** ye un reproductor multimedia y framework multimedia llibre y de códigu abiertu desarrolláu pol proyeutu VideoLAN. Ye un programa multiplataforma con versiones disponibles pa munchos sistemes operativos.
 
VLC ye un reproductor d'audiu y videu que ye a reproducir munchos códecs y formatos d'audiu y videu, amás de capacidá de streaming. Ye software llibre, distribuyíu baxo la llicencia GPL.

## Protocolos y medios extrayibles

*Fonte: [http://www.videolan.org/vlc/features.php?cat=input VLC playback Features - Input formats]*

## Formatos contenedores

*Fonte: [http://www.videolan.org/vlc/features.php?cat=input VLC playback Features - Input formats]*

## Formatos de videu

*Fonte: [http://www.videolan.org/vlc/features.php?cat=video VLC playback Features - Video formats]*

## Formatos d'audio

*Fonte: [http://www.videolan.org/vlc/features.php?cat=audio VLC playback Features - Audio formats]*

## Formatos de subtítulos y etiquetes

## Ver tamién
* Rhythmbox
* Banshee
* Amarok
* Totem
* Audacious Media Player

## Referencies
Antiasturianismu

L**'antiasturianismu** o **asturianofobia** ye un fenómenu dientro y fuera del Principáu d'Asturies, que consiste nel refugu a Asturies o a la cultura y llingua asturiana. Tamién pue emplegase en referencia a aquéllos que s'enfrenten al asturianismu como doctrina política.

## Referencies

## Enllaces esternos
Béjar

**Béjar** oficialmente en castellán, ye la segunda ciudá de Salamanca. Tien 16.663 habitantes. La so altitú ye de 959 metros, teniendo al llau la *[[Xerra de Béjar]]* cola pista d'esquí La Covatiella. 
Ye cabeza de partíu xudicial de la so comarca, ente los cualos tan Candelario, Montemayor del Río y Puerto de Béjar.

## Demografía
;Evolución de la población




## Referencies

## Enllaces esternos
Bohemian Rhapsody

**Bohemian Rhapsody** ye un cantar del grupu británicu Queen. Foi compuesta nel añu 1975, y publicóse nel discu *[[A Night at the Opera (Queen)|A Night at the Opera]]*.

Incluyóse tamién nel discu recopilatoriu Greatest Hits I.

Ye unu de los mayores ésitos rock de la historia, amás de ser el cantar con más ventes nel Reinu Xuníu.

## Referencies

## Enllaces esternos
Primer Ministru d'Estonia

El **primer ministru d'Estonia** (n'estonianu: *Eesti Vabariigi Peaminister*) ye'l xefe de gobiernu de la República d'Estonia. El primer ministru ye escoyíu pol presidente y refrendáu pol parllamentu. De normal ye escoyíu pa esti puestu'l líder del mayor partíu o coalición del parllamentu. L'actual primer ministru ye Andrus Ansip que foi escoyíu'l 12 d'abril de 2005 y representa a la coalición parllamentaria formada pol Partíu Reformista estonianu (Eesti Reformierakond), el Partíu de Centru estonianu (Eesti Keskerakond) y la Unión del Pueblu estonianu (Eestimaa Rahvaliit).

L'actividá del gobiernu ta dirixida pol primer ministru, que ye'l verdaderu xefe políticu del Estáu. Acordies cola constitución el so llabor principal ye la supervisión del llabor del gobiernu. La importancia del primer ministru y el so papel nel gobiernu y les rellaciones colos otros ministerios dependen en gran midida na posición qu'ocupa'l partíu que lidera'l primer ministru con rellación a los demás partíos de la coalición y la influyencia que tien dientro del so propiu partíu. La mayor autonomía llograr el primer ministru si gocia d'una fuerte autoridá dientro del so partíu y el gobiernu compónse namái de representantes d'esti partíu. De toes formes nes cuestiones cruciales la última pallabra tener el Riigikogu representante del poder llexislativu.

## Primeros ministros d'Estonia

## Observaciones

## Ver tamién
* Presidente d'Estonia

## Enllaces esternos
Karl von Terzaghi

**Karl von Terzaghi**  foi un inxenieru reconocíu como'l padre de la mecánica de suelos y de la inxeniería xeotéunica.

Dende l'entamu de la so carrera dedicó tolos sos esfuercios a buscar un métodu racional pa resolver los problemes rellacionaos cola inxeniería de suelos y les cimentaciones. La coronación de los sos esfuercios foi en 1925, cola publicación *Erdbaumechanik*, considerada güei como'l puntu de partida de la mecánica de suelos.

De 1925 a 1929 trabayó nel Institutu Teunolóxicu de Massachusetts, u entamó'l primer programa d'Estaos Xuníos sobre mecánica de suelos, y consiguió qu'esta ciencia se convirtiese nuna materia importante na Inxeniería civil.

En 1938 pasó a la Universidá de Harvard u desenvolvió y espunxo'l so cursu sobre xeoloxía aplicada a la inxeniería, retirándose como profesor en 1953 a la edá de 70 años. Nacionalizóse d'Estaos Xuníos en 1943.

El so llibru *Soil Mechanics in Engineering Practice*, escritu en collaboración con Ralph B. Peck, ye de consulta obligada pa los profesionales de la inxeniería xeotéunica. Ta consideráu ente los meyores inxenieros civiles del sieglu XX.

Terzaghi tomó idees d'inxenieros como Coulomb y Rankine pa poder establecer una clasificación pa los suelos.

## Referencies
Martha Nussbaum

**Martha Craven Nussbaum**  ye una filósofa d'Estaos Xuníos. Los sos intereses céntrense sobre manera na filosofía antigua, la filosofía política, la filosofía del derechu y la ética.

## Biografía
Nació en Nueva York dientro d'una familia acomodada, fía de George Craven, abogáu de Filadelfia, y Betty Warren, ama de casa. Estudió teatru y llíngües clásiques na Universidá de Nueva York (NYU) (BA 1969), y gradualmente foi averándose a la filosofía, pa finalmente graduase en Harvard en 1972. Nesa dómina casóse con Alan Nussbaum (del que se divorció en 1987), convirtióse al xudaísmu, y nació la so fía Rachel.

Enseñó filosofía y lletres clásiques en Harvard nos años setenta y nos entamos de los ochenta, anantes de treslladarse a la Universidá de Brown. Unu de los sos llibros más notables, *The Fragility of Goodness*, que tien como tema la ética antigua, foi particularmente influyente y convirtióla nuna figura reconocida nel ámbitu de les ciencies sociales. Posteriormente, la valía del so trabayu fízola merecedora de títulos honoríficos en más de 25 instituciones.

Demientres la década de los ochenta, Nussbaum entamó un trabayu en collaboración col economista Amartya Sen (Premiu Nobel d'Economía) en temas relacionaos col desarrollu y la ética. En compañía de Sen, promovió'l conceptu de "capacidaes" ("llibertaes sustanciales" como la posibilidá de vivir una llarga vida, de llevar a cabu transaiciones económiques, o la participación n'actividaes polítiques) como les partes constitutives del desarrollu, y de la probitú como una privación de les citaes "capacidaes". Esto contrasta sobremanera colos acercamientos teóricos que se ficierensobre'l desarrollu hasta esi momentu. Cabe resaltar que muncho de lo que Nussbaum diz nel so trabayu sofítase nuna perspeutiva aristotélica.

En 2012 algamó'l Premiu Príncipe d'Asturies de Ciencies Sociales.

## Obres

### En xeneral
* *Aristotle's De Motu Animalium* (1978)
* *The Fragility of Goodness: Luck and Ethics in Greek Tragedy and Philosophy* (1986)
* *Love's Knowledge* (1990)
* Nussbaum, Martha, y Amartya Sen. *The Quality o Life*. (Oxford: Clarendon Press 1993)
* *The Therapy of Desire* (1994)
* *Poetic Justice* (1996)
* *For Love of Country* (1996)
* *Cultivating Humanity: A Classical Defense of Reform in Liberal Education* (1997)
* *Sex and Social Justice* (1998)
* *Women and Human Development* (2000)
* *Upheavals of Thought: The Intelligence of Emotions* (2001)
* *Hiding From Humanity: Disgust, Shame, and the Law* (2004)
* *Animal Rights: Current Debates and New Directions* (editado con Cass Sunstein) (2004)
* *Frontiers of Justice: Disability, Nationality, Species Membership* (2005)

## Referencies
Presidente d'Albania

El Presidente ye'l xefe d'Estáu d'Albania, y ye escoyíu pa un periodu de 5 años pola Asamblea de la República por votación secreto. Riquir que reciba la mayoría de 50%+1 de los votos de tolos diputaos. L'actual presidente ye Bujar Nishani, escoyíu en xunetu 2012.

El presidente tien poder pa garantizar la observación de la constitución del país y de toles lleis, bien asina ye'l comandante en xefe de les fuercies armaes, amás d'exercer los poderes de la Asamblea de la República mientras esta nun tea en sesión, y de apuntar el Xefe del Conseyu de Ministros (primer ministru).
 
## Xefes d'Estáu después de 1912
 

## Ver tamién
* Primer Ministru d'Albania
José Ramón Sandoval

**José Ramón Sandoval Huertas** , conocíu como **José Ramón Sandoval**, ye un entrenador de fútbol español. 

## Clubes

## Referencies

## Enllaces esternos
Primer Ministru de Dinamarca

El **[[primer ministru]] de [[Dinamarca]]** (en danés, *statsminister*) ye'l xefe de gobiernu del país. Ye nombrao pel monarca.

Esta ye la llista de los primeros ministros de Dinamarca dempués de 1848.

## Ver tamién
* Rei de Dinamarca

## Referencies

## Enllaces esternos
Lu Xun

**Lu Xun** () o **Lu Xun** , foi'l nomatu de **Zhou Shuren** () (25 de setiembre de 1881 - 19 d'ochobre, 1936), unu de los más grandes escritores chinos del sieglu XX. Consideráu por munchos como la principal figura de la lliteratura china moderna, escribió en* [[baihua]]* (白话) (la so llingua materna), asina como chinu clásicu. Lu Xun foi un escritor de rellatos curtios, editor, traductor, críticu, ensayista y poeta. Na década de 1930 convirtióse nel xefe de lla Lliga de los Escritores Chinos d'Izquiera, un ensamu d'intelectuales averaos al Partíu Comunista de China, en Shanghai, destacándose polos sos ataques a la cultura china tradicional y la so defensa de la necesidá d'entamar reformes fonderes na cultura y la sociedá chines.
Marcelino Flórez de Prado

**Marcelino Flórez de Prado**  foi un abogáu y escritor n'asturianu.

## Biografía
Según una reseña necrolóxica anónima apaecida n'El Carbayón (13 d'agostu de 1903) Flórez nació n'Uviéu en 1834. Llicencióse en Derechu en 1854 teniendo por compañeros a Guillermo Estrada, Mariano Castaño y José Indalecio Caso ente otros. Foi profesor auxiliar de la Universidá y rexistrador de la propiedá n'Orgiva (Granada) y Vitoria. Nesta ciudá, onde tenía acreditáu un despachu criminalista, morió en 1903.

## Llabor lliterario
Consérvense tres poemes que llegaren hasta nos a traviés d'un volume conmemorativu editáu n'Uviéu y que se conservó na Biblioteca de la Diputación de Vizcaya y que perteneció al príncipe Luis Luciano Bonaparte.

- "Entrada de S.M. la Reina madre D.ª M.ª Cristina de Borbón, en la ciudad d'Oviedo el día 4 de xunetu de 1852"

- "A S.M. la Reina madre".

- "S. Antonio de Padua en la iglesia de S. Francisco (hoy S. Juan el Real d'Oviedo)"

Dos de los testos fueren confechos per aciu del viaxe a Asturies de Dª María de Borbón al oxetu d'inaugurar la llinia de ferrocarril de Llangréu'l 25 d'agostu de 1852.

El terceru fala, en forma romance, d'un falsu milagru que se dio como asocedíu n'Uviéu y que ya foi comentáu pol padre Feijoo en 1729.

## Bibliografía
*"Tres poemas en bable de Marcelino Flórez de Prado" Emilio Marcos Vallaure. Lletres Asturianes nᵘ1. Ed. ALLA 1982.

## Referencies
Muyeres que cuenten

**Muyeres que cuenten (Antoloxía de narrativa escrita por muyeres)**, editáu por Ediciones Trabe, ye una antoloxía de la narrativa actual escrita por muyeres n'asturianu que supunxo una novedá absoluta nel momentu de la so publicación, ayudando a normalizar un panorama nel que s'echaba en falta l'aportación de les muyeres. María Teresa González, Carme Martínez, Esther Prieto, Lourdes Álvarez, Consuelo Vega, Berta Piñán y Maite G. Iglesias son les siete muyeres seleccionaes pa esta novedosa antoloxía, ordenada cronolóxicamente. 

Nel momentu de la publicación nengún de los cuentos taba recoyíu en llibru. Amás de les notes biográfiques y de la bibliografía de cada autora, la obra complétase con un prólogu d'Oliva Blanco Corujo, profesora de Lliteratura, que vien dedicando desde va tiempu trabayos a la lliteratura asturiana y al feminismu. Esta obra yá va pela segunda edición.

## Referencies

## Enllaces esternos
François Fillon

**François Charles Armand Fillon** (n. Le Mans, 4 de marzu de 1954) políticu francés qu'ente 2007 y 2012 ocupó'l cargu de Primer Ministru de Francia, nel gobiernu de Nicolas Sarkozy. Ye miembru del partidu Unión por un Movimientu Popular.

Fillon nació en 1954 en Le Mans, nel departamentu de Sarthe, de la rexón de los Países del Loire. Orixinóuse d'una familia afecha y gaullista; el so padre ye notariu, y la so madre ye una historiadora d'orixe vasca. El so hermanu menor ye un pianista.

Estudou nel colexu priváu "Saint-Michel-des-Perrais", y nel llicéu Notre-Dame de Sainte-Croix en Le Mans; y en 1972 graduó de Bachilleratu de Filosofía. Depués siguió los sos estudios na Université du Maine (Universidá de Maine), allugada tamién en Le Mans; llogrando ellí una Maestría en Derechu Públicu en 1976. Al añu viniente llogra un D.E.A (Diploma d'Estudios Avanzaos) en Derechu Público na Université René Descartes (tamién conocida como Université Paris V) de París; y otru D.E.A. en Ciencies Polítiques na Fundación Nacional de Ciencies Polítiques.

## Referencies

## Enllaces esternos
Louis Couturat

**Louis Couturat**  foi un filósofu, lóxicu, llingüista y matemáticu francés. Estudió filosofía y matemática na Escuela Normal Superior y foi depués profesor na Universidá de Toulouse y nel Colexu de Francia. Foi en Francia unu de les precursores de la lóxica simbólica, qu'empezara a espublizase nesti país poco primero de la Primer Guerra Mundial gracies a los trabayos de Charles Peirce, Giuseppe Peano y especialmente por cuenta de los *Principia Mathematica* de Alfred North Whitehead y Bertrand Russell, esti postreru amigu personal de Couturat. Concibió la lóxica simbólica como un preséu pal perfeccionamiento de les matemátiques y de la filosofía, integrando asina la corriente llamada loxicismu . Nesti aspeutu, opúsu-se a Henri Poincaré, quien antemanó de la mesma en intuicionismo de Browers. Couturat contribuyó coles mesmes al desenvolvimientu del llinguaxe artificial ido, una variante del esperantu. Morrió nun accidente de tráficu.

## Referencies

## Enllaces esternos
Louis de Beaufront

**Louis de Beaufront**, que'l so verdaderu nome yera **Louis Chevreux**  foi de suma importancia nel desenvolvimientu del ido, una llingua auxiliar internacional. Beaufront foi nun principiu un apasionáu defensor del esperantu y foi unu de los principales responsables del so tempranu espardimientu n'Europa occidental según unu de los primeros franceses en falalo.

Beaufront afayó l'esperantu per primer vegada en 1888 y en 1889 fundó la *Société Pour la Propagation de l'Espéranto* (SPPE). En 1900 escribió'l so *Commentaire sur la grammaire espéranto*.

Foi escoyíu pa representar l'esperantu ensin modificaciones ante'l Comité de la Delegación pa l'Adopción d'una Llingua Internacional, allegando a los alcuentros del Comité de la Delegación n'ochobre de 1907. 

Más parte, Beaufront foi un proponente del ido y escribió la influyente gramática del ido *Kompleta Gramatiko Detaloza*, publicada en 1925.

Apaez como un personaxe na novela de Joseph Skibell, *A Curable Romantic*, publicada en 2010.

## Referencies

## Enllaces esternos
Joseph Altman

**Joseph Altman**  foi un neurobiólogu d'Estaos Xuníos, descubridor de la neuroxénesis n'adultos.

Na década de los años 60, siendo investigador del Institutu Teunolóxicu de Massachussetts (MIT), descubrió la capacidá de creación de nueves células en seres adultos, descartando qu'esti procesu desapaeciera depués del nacimientu. La so teoría foi descartada, pero na década de los 90, terminó por ser confirmada. 

Foi profesor de la Universidá d'Indiana, onde se xubiló.

En 2011, foi premiáu xunto a Arturo Álvarez-Buylla Roces y Giacomo Rizzolatti col Premiu Príncipe d'Asturies d'Investigación Científica y Téunica.

## Bibliografía
* Acta de la Fundación Príncipe de Asturias 
* ''New Neurons In the Brain Keep Anxiety at Bay'' July 2014 issue Scientific American 

## Referencies

## Enllaces esternos
Karl Carstens

**Karl Carstens**  políticu alemán foi'l quintu presidente de la República Federal d'Alemaña. 

Carstens estudió Derechu y Ciencies Polítiques nes universidaes de Frankfurt, Dijon, Múnich, Königsberg y Hamburgu. En 1949 remató un master de Derechu na Escuela de Lleis de la Universidá de Yale. 

Carstens xunióse a les SA, organización paramilitar nazi, en 1933, y al Partíu Nazi dende 1940 hasta 1945. 

En 1955 afilióse a la Xunión Demócrata Cristiana, CDU. 

En 1960 algamó'l cargu de secretariu d'Estáu nel Ministeriu d'Asuntos Esteriores. Mientres el gobiernu de la gran coalición, (1966-1969), foi secretariu d'Estáu nel Ministeriu de Defensa y, dende 1968 direutor de la Cancillería. 

Foi escoyíu miembru del Bundestag dende 1972 hasta 1979. Dende 1973 hasta 1976 foi voceru del grupu parllamentariu de la coalición CDU/CSU. Nesti periodu amosóse bien críticu colo que denominó "enclinos descomanadamente izquierdistes esistentes na sociedá alemana" , estendiendo les sos crítiques al gobiernu del SPD, al que consideraba "descomanadamente débil frente a los grupos d'estrema esquierda" y acusó al escritor Heinrich Böll d'emprestar sofitu a la banda Baader-Meinhof.

## Referencies

## Enllaces esternos
Walter Scheel

**Walter Scheel**  foi un políticu alemán. S'afilió al Partíu Lliberal Demócrata Alemán (FDP) en 1946 y foi designáu presidente d'esa agrupación política en 1968. Walter Scheel foi ministru federal de cooperación económica y desenvolvimientu ente los años 1961 y 1966. Se convirtió en presidente federal d'Alemaña Occidental dende 1 de xunetu 1974 hasta'l 30 de xunu de 1979, cuando remató'l so mandatu.

## Referencies

## Enllaces esternos
Scyllarus arctus

***Scyllarus arctus*** ye una especie de crustaceu decápodu de la familia Scyllaridae. Ye abondosa ya que ye pervalorada pola so carne.

## Nome común

## Descripción
Presenta'l cantu del escudu de les antenes enanchaos con unos lóbulos anchos. La so coloración ye coloráu ferruñoso con bandes tresversales de color coloráu brillante nel envés, les cualos recuerden la cruz de Santiago, polo que recibe la so nome común de *santiaguín*.. Tamién recibe'l nome de *zapateru* (especialmente, en Xixón).

Algama un llargor d'ente 5 y 15 cm, siendo la so talla máxima 16 cm.

## Distribución
Ta llargamente distribuyíu nel mar Mediterraneu y el mar Negru, asina como nel Atlánticu oriental, dende les mariñes del sur de les islles Britániques hasta les islles Azores, Madeira y Canaries. Alcuéntrase a fondures d'ente 4 y 50 m., principalmente sobre fondos de pedreru o de basa y en llechos de fanerógames.

## Referencies

## Enllaces esternos
Presidente d'Alemaña

El presidente de la República Federal d'Alemaña (***Präsident der Bundesrepublik Deutschland*** o simplemente ***Bundespräsident***, n'alemán) ye'l xefe d'Estáu d'Alemaña. Ye escoyíu pa un máximu de dos mandatos de cinco años pola *Bundesversammlung* (Asamblea Federal), un órganu mestu del *Bundestag* ya igual númberu de miembros unviaos polos parllamentos de los estaos federaos. El cargu foi creáu'l 1918, cuándo l'Imperiu Alemán dexó d'esistir y foi sustituyíu pola república.

Ésta ye la llista de presidente d'Alemaña hasta los díes de güei.

### Presidentes na [[República de Weimar]] ([[1919]]-[[1945]])

## Presidentes dempués de [[1949]] (''Bundespräsident'')

## Referencies
Étienne Mourrut

**Étienne Mourrut**  ye un políticu conservador y sindicalista francés, ye alcade de Grau-du-Roi.

## Referencies

## Enllaces esternos
René Fonck

**René Paul Fonck**  foi un pilotu de caza francés qu'acabó la Primer Guerra Mundial como'l pilotu con más derribos de la Triple Entente.

## Referencies

## Enllaces esternos
Ríu Andalién

L**'Andalién** ye un ríu chilenu que discurre pela Provincia de Concepción y desemboca na Bahía de Concepción.

## Ver tamién
* Gran Concepción

## Bibliografía
*  Cade Idepe, 2004. *Diagnóstico y Clasificación de los Cursos y Cuerpos de Agua según objetivos de calidad. Cuenca del Río Andalién*. Direición General de Aguas. MOP. Avientu de 2004. Santiago. Chile.
*  Francisco Solano Asta-Buruaga y Cienfuegos, Diccionario geográfico de la República de Chile, D. Appleton y Compania, Nueva York, 1899 pg. 31-32

## Referencies

## Enllaces esternos

* Cuenca del ríu Andalién
Presidente de Paquistán

El **[[presidente]]** ye'l xefe d'estáu de Paquistán. Ésta ye la llista de presidentes de Paquistán, de 1956 hasta los díes de güei.

## Ver tamién
* Primer Ministru de Paquistán

## Referencies

## Enllaces esternos