Asuntu Platen

La espresión **asuntu Platen** referir a una disputa pública ente'l poeta Heinrich Heine y el so colega August von Platen-Hallermünde, una de les disputes más amargoses de la hestoria de la lliteratura alemana.

## Antecedentes
En 1819, un vieyu Goethe publicó'l so *[[Diván d'Oriente y Occidente]]*, una serie de poemes realizaos al estilu persa. Dientro de les temes trataes, atopábase naturalmente la pederastia, l'amor a los rapazos, habitual na poesía persa. Claro que Goethe darréu aseguró que l'amor presentáu ye platónicu. El coperu Saki cánta-y al poeta Hatem:

L'estudiante August, conde von Platen-Hallermünde, lleó entusiasmáu los poemes con 23 años en Weimar. Platen, qu'a pesar del so nome aristocráticu yera fíu d'un guardabosques, reconociera la so homosexualidá en 1818, pero decidir a vivila de forma platónica y asexual, fechu qu'espresó nos sos poemes.

## Discutiniu
En 1827 Heinrich Heine publicó, como anexu a los sos *Reisebilder. Zweiter Teil* («Imáxenes de viaxe. Segunda parte.»), *[[xenien]]* del poeta Carl Leberecht Immermann, nes que se ri del orientalismu na poesía, crítiques que se convirtiera n'habituales dende'l discutiniu ente autores románticos y clasicistes.

Platen sintióse aludíu nesta crítica y tomó a mal la publicación de los epigrames por Heine. Na so obra *Der romantische Ödipus* («El Edipo romántco»; 1828), Platen introdució un personaxe llamáu *Nimmermann*, atacando a Heine al traviés del so orixe xudíu: referir a él como «el divín Petrarca de la fiesta de les cabañes», «arguyu de la sinagoga», etc. amás d'afirmar que golía a ayu, usando clixés antisemita. L'ataque diba más allá de lo habitual, yá que nun s'amenorgaba a criticar la obra, sinón que aportaba a personal.

Ente que Immermann procuró reconducir el discutiniu al nivel lliterariu, Heine decidir pol güeyu per güeyu. Nel tercer tomu de *Reisebilder* (1830), editáu pocu dempués, nel últimu capítulu tituláu «Bäder von Lukka» («Baños de Lukka»), Heine afaía cuentes col poeta y amigu entendíu» Platen y nun aforra en comentarios despreciatibles, de cutiu refiriéndose a la homosexualidá de Platen: Platen, al que «nunca tocó una muyer», sería «más home de culu qu'home de cabeza», una «tríbada masculina»; el conde ye allabáu pola so cortesía para colos más nuevos, frente a los que ye la modestia mesma, al pidir cola más atenta humildá'l so permisu, pa de xemes en cuando xubir a la so habitación». Inclusive fai risión la probeza de Platen: «el condáu del Conde ta na lluna». Tamién menta al pasar a otros homosexuales, como al «gazalico Iffland»

Ente otres razones, los ataques de Platen influyeron en que la candidatura de Heine a una cátedra en Múnich fracasara. De fechu Heine diba más allá, creyendo que detrás de Platen atopábense los clérigos bávaros que fixeren fracasar l'intentu. Esta guerra d'estermín», como llamó nuna ocasión el discutiniu, influyó tamién na decisión de Heine de treslladase en 1831 a París. La polémica amuesa que'l bautizu protestante de Heine en 1825 nun lo protexó d'enemistaes y discriminación. Platen tamién morrió nel autoexilio n'Italia, en 1835.

Los contemporáneos enfearon la conducta de Heine y los sos comentarios despreciatibles sobre la homosexualidá de Platen; l'asuntu sigue considerándose una mancha na biografía del poeta, yá que hai que tener en cuenta que la homosexualidá yera un delitu na dómina. Sicasí, el críticu lliterariu Karl Herloßsohn sentenció en 1930: «Na forma, na que Heine foi atacáu por Platen, yá s'atopaba zarrada la forma na que se tenía que defender». Asina, Heine usaría les mesmes armes coles que foi atacáu. Gotthard Feustel busca los oríxenes del discutiniu en dos consciencies que, a pesar de tolos sos esfuercios, nun son aceptaos pola sociedá por non afaese a la norma». Hans Mayer ver como marxinaos, que, a pesar de tolos sos esfuercios por integrase, fracasen.

## Notes y referencies
* Mayer, Hans: «Der Streit zwischen Heine und Platen». En: *Außenseiter*. Frankfurt/M. (Suhrkamp) 1981, p. 207-223.
*