Roger Penrose

**Roger Penrose**,  ye un físicu matemáticu natural d'Inglaterra y profesor eméritu de Matemátiques de la Universidá d'Oxford. Ye reconocíu pol so trabayu en física matemática, sobremanera poles sos contribuciones a la teoría de la relatividá xeneral y a la cosmoloxía. Tamién empobinó los sos esfuercios nel ámbitu de les matemátiques recreatives y ye un polémicu filósofu.

Foi escoyíu miembru de la *[[Royal Society]]* de Londres en 1972. Compartió'l Premiu Wolf en Física con Stephen Hawking en 1988 y ganó'l Premiu Aventis en 1990. Foi nomáu *[[Knight Bachelor]]* en 1994.. En 2020 recibió'l Premiu Nobel de Física.

## Biografía
Penrose ye fíu del científicu Lionel Penrose y Margaret Leathes, y hermanu del matemáticu Oliver Penrose y l'axedrecista Jonathan Penrose. Nació en Colchester, Essex, Inglaterra.

### Carrera
En 1955, siendo inda un estudiante, Penrose reinventó la inversa xeneralizada (tamién conocida como la inversa Moore-Penrose)

Penrose consiguió'l so doctoráu en Cambridge en 1958, escribiendo una tesis sobre *métodos tensores en xeometría alxebraica* so la supervisión del conocíu alxebrista y xeómetra John A. Todd. En 1965 Penrose y el físicu Stephen Hawking probaron, en Cambridge, que les singularidaes pueden formase a partir del colapsu d'inmenses estrelles morrebundes (Ferguson, 1991:66).

En 1967, Penrose inventó la teoría de twistores que mapea oxetos xeométricos d'un espaciu de Minkowski nun espaciu complexu en 4 dimensiones cola signatura métrica (2,2). En 1969 conxeturó la hipótesis de censura cósmica. Esta propón (de forma informal) que l'universu protéxenos de la inherente impredictibilidad de les singularidaes (como los furacos negros) despintándolos de la vista. Esta forma ye conocida anguaño como la *hipótesis débil de la censura*; en 1979, Penrose formuló una versión más firme llamada la *hipótesis fuerte de la censura*. En conxunción cola conxetura BKL y problemes cola estabilidá non llinial, resolver la conxetura de la censura cósmica ye unu de los problemes más importantes na teoría de la relatividá.

Roger Penrose ye conocíu pol so descubrimientu en 1974 de los teselados de Penrose, que tán formaos por dos teselas que namái pueden teselar el planu de forma aperiódica. En 1984 atopáronse patrones similares na organización d'átomos en cuasicristales. La so contribución más importante pue ser la so invención en 1971 de les redes de espín, que darréu formó la xeometría del espaciotiempo nun bucle gravitónico cuánticu. Penrose influyó na popularización de los comúnmente conocíos como diagrames de Penrose (diagrames causales).

En 2006 Penrose editó *[[El camín a la realidá: una guía completa a les lleis del universu]]*, un llibru de 1471 páxines que tuvo la intención de crear una guía xeneral sobre les lleis de la física, y que constitúi unu de los meyores llibros de divulgación de les últimes décades.

## La teoría de la mente de Penrose

Lo que dio más fama a Penrose ye la so polémica teoría sobre la mente. El puntu de vista de Penrose ye que tien d'haber daqué de naturaleza non computable nes lleis físiques que describen l'actividá mental. Esti argumentu tien como base'l teorema de la incompletitud de Gödel, que fala de la imposibilidá d'una demostración formal d'una cierta proposición matemática, anque pal entendimientu humanu ésta sía de fechu verdadera. Tamién nes idees de Stuart Hameroff. Tanto Penrose como Hameroff postulen que la mente y el celebru son dos entidaes xebrables. Hameroff, médicu anestesista, facer al traviés de los sos estudios sobre los microtúbulos y el citoesqueleto celular, especialmente nes neurones, ente que Penrose facer dende'l teorema de la incompletitud.

El modelu que defende Penrose, xunto con Hameroff, trata d'esplicar sucesos difíciles d'entender al traviés de les neurociencies *convencionales*, y pallo sofita n'aspeutos revisaos de la teoría cuántica (por casu, el conceutu de coherencia), según la esistencia d'un fenómenu físicu, inéditu hasta agora, que paez dase nel interior de les neurones cuando la función d'onda cuántica colapsar por sigo mesma nun amenorgamientu oxetivu orquestada.

Les sos considerancies a favor de los orgánulos celulares mentaos sofitar en delles suxerencies:

:# Estes entidaes esisten en tou tipu de célules, colo qu'habría una esplicación pa los comportamientos complexos de seres simples ensin sistema nerviosu neuronal, como'l parameciu.
:# Por cuenta de que cada neurona contién una cantidá enorme de microtúbulos, el poder de computación del celebru amontar nun factor de 10 a la potencia de 13.
:# Dientro del microtúbulo podría esistir un estáu especialmente ordenáu de l'agua, llamáu agua "vicinal", que podría ayudar a caltener l'estáu de coherencia cuántica buscáu.
:# L'acción de los anestésicos xenerales podría interferir na actividá microtubular, hipótesis sofitada pol fechu de qu'estos anestésicos tamién actúen sobre seres simples. Exemplu: amebes o paramecios.

Penrose suxer que nenguna máquina de computación va poder ser tan intelixente como un ser humanu, una y bones los sistemes formales algorítmicos (esto ye, los sistemes d'instrucciones secuenciaes sobre los cualos tán construyíes los ordenadores) nunca-yos otorgarán la capacidá de *entender* y *atopar verdaes* que los seres humanos tienen.

## La teoría de los eones de Penrose
 Esta ye una teoría perteneciente al grupu de teoríes del gran rebote

Roger Penrose esplica nun artículu publicáu en ArXiv.org que, n'analizando los datos del satélite WMAP, ciertu patrones circulares qu'apaecen no fondero de microondes cósmicu suxeren que l'espaciu y el tiempu nun empezar a esistir nel big bang, sinón que'l nuesu universu esiste nun ciclu continuu de *rebotes* qu'él llama *eones*. Según Roger Penrose, lo qu'anguaño percibimos como'l nuesu universu nun ye más qu'unu d'esos eones. Hubo otros antes del big bang y va haber otros dempués.

## Llibros
* Penrose, Roger, *[[La nueva mente del emperador]]*, Mondadori, 1991, ISBN 84-397-1786-5.
* Penrose, Roger, *[[Les solombres de la mente|Les solombres de la mente: escontra una comprensión científica de la consciencia]]*, Editorial Crítica, 1996, ISBN 84-7423-771-8.
* Penrose, Roger, Prólogu de *Einstein 1905: un añu milagrosu*, Planeta, 2004, ISBN 84-8432-215-7.
* Penrose, Roger, *[[El camín a la realidá: una guía completa a les lleis del universu]]*, Editorial Debate, 2006, ISBN 84-8306-681-5.
* Penrose, Roger, *[[Ciclos del tiempu]]*, Editorial Debate, 2010, ISBN 978-84-8306-922-6. Debolsillo, 2011, ISBN 978-84-9989-199-6.

### Como coautor
* Penrose, Roger & Hawking, Stephen, *Cuestiones cuántiques y cosmolóxiques*, Alianza Editorial, 1995, ISBN 84-206-2756-9.
* Hawking, Stephen & Penrose, Roger, *La naturaleza del espaciu y el tiempu*, Editorial Debate, 1996, ISBN 84-8306-032-9.
* Penrose, Roger & Abner Shimony, Nancy Cartwright, Stephen Hawking, Malcolm Longair, *[https://books.google.es/books?id=yCgVGDw96Y8C Lo grande, lo pequeño y la mente humana]*, Cambridge University Press, 1999. ISBN 84-8323-047-X.
* 
### Testos académicos
* Penrose, Roger, *Techniques of Differential Topology in Relativity, Society for Industrial & Applied Mathematics*, 1972, ISBN 0-89871-005-7.
* Penrose, Roger, and Wolfgang Rindler, *Spinors and Space-Time: Volume 1, Two-Spinor Calculus and Relativistic Fields*, Cambridge University Press, 1987, ISBN 0-521-33707-0.
* Penrose, Roger, and Wolfgang Rindler, *Spinors and Space-Time: Volume 2, Spinor and Twistor Methods in Space-Time Geometry*, Cambridge University Press, 1988, ISBN 0-521-34786-6.

## Referencies

## Enllaces esternos

* *[http://math.ucr.edu/home/baez/penrose/Penrose-OnTheNatureOfQuantumGeometry.pdf On the nature of quantum geometry]*; testu d'una conferencia de principios de los 70 en que Roger Penrose presenta los conceutos sobre redes de espín y les sos aplicaciones –n'inglés-.