Tapa (alimentu)

Una **tapa** ye una ración pequeña de comida que se pica nun chigre y que davezu acompaña a una bébora. A esti consumu itinerante (local, consumición y nuevu local) llámase-y tapeo, o dir de **tapes.** En munches rexones d'España ye abondo habitual salir a cenar o a comer les fines de selmana a base de *tapeo*, forma de comer referida davezu como *picar* o *picotio*.

Les *tapes* llegaron a convertise nuna señal d'identidá española y son ufiertaes nes llacuaes de receición a los más altos dignatarios (nos denominaos tapes meeting). Asina, mientres la Conferencia de Paz de Madrid la Reina Sofía y l'alcalde de Madrid José María Álvarez de el Pumar convidaron a Raísa Gorbachova a una bébora con tapa mientres la so visita a la capital española. Na modernidá esisten chigres qu'ufierten especialidaes de tapes y a esti fenómenu denominóse-y cocina en miniatura. Sicasí, el conceutu de tapa foi lleváu a l'alta cocina pol cocineru Ferran Adrià que los emplega como entraes.

## Denominación

Suelse argumentar que l'orixe etimolóxicu de la pallabra tapa vien de la costume antigua de *tapar* les copes y vasos de vinu nes tabiernes y mesones con un cachu de pan o con una rebanada de xamón, pa torgar qu'entraren mosques y mosquitos, o que se depositara polvu nel interior. Esisten otres denominaciones de la tapa a lo llargo del territoriu español, d'esta forma nel País Vascu suelse dicir "poteo" al actu de dir de "tapes", n'Aragón y Navarra denomínase "Alifara". A lo llargo de la historia tamién se refirió a les actuales tapes como *avisillos* o *llamativos*, por ser consumíos davezu antes d'una comida principal.

## Historia
La tapa, tal que s'entiende anguaño, naz nuna dómina moderna dempués del periodu d'escasez provocáu mientres la guerra civil española, anque cabo pensar que ye costume antigua n'España alimentase de pequeños taragaños colos qu'esaniciar la fame. La tapa va evolucionando dende una forma de aperitivo más. Dbásico, hasta una forma particular d'entender la culinaria como lo ye na actualidá. Afitar el so orixe na hestoria culinaria española ye complicáu, por camudar el so conceutu al cabu de los diversos periodos. Ye bien posible que la tapa naciera cola apaición de los chigres que les empezaron a sirvir como cortesía a los veceros y que col so puntu de sal afalaren al consumu. La cultura popular arrodia dacuando hestories alrodiu del so orixe que tienen una tradición puramente oral.

Un cuentu popular diz que'l nomatu de "tapa" surdió cuando los Reis Católicos, diendo de visita a Cádiz, pararon nel camín dende la Isla de León (anguaño San Fernando). Na tabierna na que pararon, había un númberu esaxeráu de mosques. Por esti motivu, Fernandu II d'Aragón pidió que, por aciu una loncha de dalgún embutíu que tuviera'l taberneru, tapárase'l so vasu de vinu. Asina lo fixo'l taberneru, cubriendo'l vasu del monarca con una loncha de salami con estes pallabres: "Equí tien la so tapa, maxestá". Esto convirtióse en poco tiempu en un costume nes tabiernes españoles, sobremanera pel branu, una y bones el clima templáu favorecía l'apaición de mosques nuna dómina na que la hixene yera deficiente.

## Costumes

## Variedaes
La variedá de tapes ye grande y va depender en gran midida de la rexón culinaria española onde s'atope'l comensal. Nun esiste un canon que mente nada alrodiu de tamañu de la tapa, pero na mayoría de los casos algama unos cuantos taragaños. Amás d'estes carauterístiques rexonales esisten otres categoríes como pueden ser: les tapes que se sirven fríes, les que se sirven calientes. Nun chigre de montaditos van sirvise con pan en forma de pequeños bocaos, n'otros sitios van #sirvir en cazueles de folla.

### Pinchu

En delles zones del norte d'España, principalmente n'Asturies, Llión, Cantabria, La Rioxa, País Vascu y Navarra, les tapes tomen la forma de *pinchos* (llamaos *pintxo* n'euskera). Neses zones ye costume cobrar tolos pinchos al mesmu preciu. Esta especie de tapes suel ser más ellaborada y supón una variedá en sí mesmu.

### Otres

Tradicionalmente esistió una gran variedá, polo que munches d'elles tienen un nome propiu. Tal ye'l casu del pinchu morunu, les gambes en gabardina, les banderillas, el montadito o'l serranito. En ciertos chigres tamién ye habitual poner nomes interesaos a les tapes más ellaboraes, dando llugar a títulos como *secretu*, *revoltixu*, *toy esmayao*, *loquesea*, etc. que llamen l'atención del veceru y de normal oblíguen-y a preguntar al camareru en qué consiste dicha tapa. La tapa representa un terrén fértil pa la imaxinación y un exemplu sobresaliente ye la bobata.

## Ver tamién
* Pinchu
* Pintxo-pote

## Referencies

## Enllaces esternos