Posiciones del fútbol

El **fútbol** ye un deporte d'equipu xugáu ente dos conxuntos de 11 xugadores cada unu y 4 o 6 árbitros (1 en cancha, 2 en cada banda y 1 a la banda de cada arcu).

El **fútbol** (del inglés *football*) ye un **deporte** nel que dos equipos compuestos por once xugadores enfrentar ente sigo. Cada equipu, que dispón de diez xugadores que se mueven pel campu y de un porteru (tamién conocíu como arqueru o porteru), va tratar de llograr que la pelota (balón) ingrese nel arcu (portería) del equipu rival, respetando diverses regles. 
Esti deporte, qu'en **España** tamién recibe'l nome de **balompié** y que nos **Estaos Xuníos** conozse como **soccer**, tien como regla más importante que los xugadores, cola esceición del arqueru nel so área, nun pueden tocar la pelota coles manes o los brazos.

Cada vez que la pelota entra nel arcu rival, consíguese un **gol** (una anotación). L'equipu ganador ye'l que marca más goles nel tiempu reglamentariu (dos tiempos de 45 minutos), anque l'empate (la igualdá de goles) ye un resultáu posible. traduscan esta wea

El campu de xuegu nel fútbol ye **rectangular** y ta cubiertu de verde, polo xeneral natural. Los arcos atopar a cada llau del campu, y cada equipu tien de defender unu y anotar (**faer goles**) nel otru.

L'orixe del fútbol tuvo llugar en **Inglaterra**. La **Football Association** desenvolvió, en **1863**, la mayoría de les regles que, entá güei, rixen esti deporte. Na actualidá, la **Fédération Internationale de Football Association** (que la so sigla ye **FIFA**) ye l'organismu que s'encarga de rexir el fútbol a nivel mundial.

Precisamente al faer referencia a la historia del fútbol mundial ye importante resaltar el nome d'una serie de xugadores que se convirtieron, polos sos valor y cualidaes, en figures claves dientro d'esti deporte. Asina, por casu, habría que falar d'unu de los meyores de tolos tiempos, l'arxentín Diego Armando Maradona y los sos compatriotes Alfredo Di Stéfano y Lionel Messi, Johan Cruyff; el delanteru brasilanu Pelé, moteyáu "O Rei", que significa "El Rei", Cristiano Ronaldo, Zinedine Zidane, Marco Van Basten, Gerd Müller, ente otros. 

El Comité Olímpicu Internacional dio la reconocencia a esti delanteru como meyor deportista del sieglu XX. Nel Santos de Brasil y nel Cosmos d'Estaos Xuníos desenvolvió la so carrera aquel que se convirtió en figura clave de la so selección cola que consiguió trés Copes Mundiales y na qu'entá caltién el ser el so máximu goliador con un total de 77 tantos.

Tampoco podemos pasar per alto la figura d'otros futbolistes que dexaron una buelga imborrable nesti deporte como sería'l casu'l rusu Lev Yashin, l'alemán Franz Beckenbauer, el brasilanu Ronaldo Nazario, o'l francés Michel Platini.

Na actualidá dos xugadores apoderen l'escenariu futbolistico Lionel Messi xugador arxentín que milita anguaño nel F.C. Barcelona esti deportista tien ente'l so palmarés premios tan importantes a nivel mundial como Oru Olímpico, la Bota d'Oru, el Balón d'Oru y distinciones como ser el máximu goliador históricu de La Lliga o'l consiguir el mayor númberu de Balones d'Oru (5). Y per otru llau Cristiano Ronaldo xugador nacíu en Portugal y qu'anguaño forma parte del Real Madrid C.F. ente los sos llogros más importantes de talla internacional atópense 5 Uefa Champions League, una Eurocopa, La Bota d'oru, 5 Balones d'oru, 2 premios The Best y records individuales como ser el maximo goliador de la hestoria na UEFA Champions League.

Cada cuatro años, la **FIFA** entama una **Copa Mundial** qu'axunta a los meyores escoyíos del mundu, que clasifiquen al tornéu dempués de superar una etapa eliminatoria 
.

## Posición de porteru
Ye'l xugador qu'ataya'l balón cuando va a portería pa evitar el gol, ye l'únicu autorizáu pa utilizar les manes dientro del xuegu. De normal permanez allugáu dientro de lo que se conoz como área pequeña, que ye'l rectángulu trazáu nos estremos del campu y que zarra l'arcu o portería. El porteru nun puede tocar la pelota coles sos manes más allá del área.

De los más destacaos na historia del fútbol son Lev Yashin (únicu porteru ganador del Balón d'Oru], Dino Zoff, Cláudio Taffarel, Oliver Kahn, Edwin van der Sar, Gordon Banks, Manuel Neuer ...anguaño destaquen Keylor Navas David De Gea, Marc-André ter Stegen, Gianluigi Buffon, Jan Oblak, Thibaut Courtois, Hugo Lloris , Jorge Campos (futbolistes), René Higuita. Iker Casillas consideráu'l meyor porteru pola IFHHS dende 2008 hasta 2012 en ganando, ente otros títulos, 2 Eurocopes y un Mundial cola selección española amás de 5 Lligues españoles, 2 Copes del Rei, 4 Supercopes d'España , 3 Lligues de Campeones, 2 Supercopes d'Europa y 2 Intercontinentales o Copes Mundiales de Clubes col Real Madrid.

### Allugamientu
El porteru tien de ser capaz d'asitiase nos llugares correutos pa evitar los intentos de gol del contrariu. Precisa asitiase en tou momentu pa cubrir de forma rápida y eficaz la portería d'un poste al otru y tamién del suelu al travesal. Anque hai porteros non bien altos, xeneralmente l'altor ye una carauterística física bien valorada. Hai porteros más estáticos a los que-yos gusta permanecer debaxo de la portería la mayor parte del tiempu ente qu'otros son especialistes n'avanzar como si tratar d'un defensa más. El porteru tendría d'evitar sía que non dexar la meta desguarnecida demasiáu tiempu, lo que podría provocar intentos de globu o disparos a llarga distancia.

### Anticipación
El porteru tien de tener capacidá d'antemanase al vuelu del balón mientres un intentu de gol y cortar los centros, especialmente mientres los saques d'esquina. Hai porteros especialistes nel unu contra unu ente qu'otros son meyores nos balones por altu. Lo ideal ye una capacidá d'anticipación equilibrada pa cada situación.

### Reflexos
El tiempu de reaición del porteru tien de ser el menor posible, y entá ye más nel fútbol profesional onde la velocidá a la que llega'l balón ye bien elevada y los contrarios afaen los sos intentos de gol a llugares de la portería difíciles d'algamar.

## Posiciones na defensa

### Defensor central
Tamién denomináu zagueru central, o a cencielles central, constitúin la base de la defensa. La numberación varia dependiendo del país, siendo común el 4 y 5 n'Europa, 2 y 6 n'Arxentina, 3 y 4 en Brasil y 3 y 5 en Chile. La principal xera del central ye torgar que los xugadores del equipu opuestu, cuantimás los delanteros, marquen goles y sacar el balón de la so propia área. La mayoría de los equipos xuega con dos centrales, allugaos per delantre del porteru. Hai dos estrategia defensives principales qu'utilicen los centrales: la *defensa en zona*, onde cada central cubre un área específica del campu, y la *marca home a home*, onde cada central tien la xera de cubrir a un xugador en particular del equipu contrariu.

Ye avezáu que los centrales sían altos, fuertes, y tengan bon saltu, cabecio y marca. Ser un central esitosu tamién rique ser capaz de concentrase, lleer bien el xuegu y ser valiente y decisivu al momentu de marcar adversarios en situación de gol. Dacuandosobremanera en lligues menores, los centrales concéntrense menos nel control del balón y los pases, prefiriendo a cencielles sacar la pelota d'una manera "seguro". Sicasí, esiste una llarga tradición de centrales con habilidá col balón, que dexen desenvolver un estilu de xuegu basáu na posesión.

Los centrales usualmente van al campu contrario al momentu de los llanzamientos de tiros d'esquina y tiros llibres, yá que el so altor y saltu déxa-yos xenerar ocasiones de gol, ente que les xeres defensives son cubiertes pelos llaterales y/o los mediocampistes defensivos. Una vegada que la xugada termina tornen al so propiu campu.

Como exemplos clásicos pueden atopase a Franz Beckenbauer, Franco Baresi, Laurent Blanc, Héctor Chumpitaz, Elías Figueroa, Daniel Passarella, Rio Ferdinand, John Terry, Fabio Cannavaro, Paolo Maldini, Carles Puyol, Lilian Thuram. Anguaño destaquen en defensa xugadores como , Sergio Ramos, Gerard Piqué, Mats Hummels, Giorgio Chiellini, Leonardo Bonucci, Thiago Silva, Jérôme Boateng, Diego Godín, Toby Alderweireld.

### Defensor llateral
Tamién conocíu como **marcador de punta**, usen xeneralmente'l númberu 4, cuando ye'l llateral derechu, y el númberu 3, cuando ye'l llateral esquierdu(n'Europa). Cola apaición del esquema 4-4-2, "wingless" cumplíen funciones puramente defensives, pero cola revolución del fútbol con desdoblamientu de funciones pasaron a cumplir un rol mistu de defensa y proyeición; sicasí, siempres xugaron en forma más contenida, privilexando lo primero a lo segundo. Tamién apaecen nes formaciones 5-3-2 y 5-4-1 del catenaccio, onde tienen les bandes a la so disposición, cosa que nun pasa cola formación 4-4-2, onde esisten volantes peles bandes.
Poles bandes de la defensa, son los encargaos de taponar les xubíes de los punteros y bistechos, d'ayudar na permuta y relevos de les marcaciones, y reforzar el xuegu aereu nel área central, si tócalos rotar colos defenses centrales. Na so faceta constructiva los llaterales cumplen funciones de distribuidor a distancia, ellos xuben cola pelota peles bandes y suelen unviar centros al área rival por que los delanteros puedan marcar, por tantu tienen de tener conducción y habilidá de centrar. La principal diferencia colos carrileros, ye que los llaterales xueguen más conteníos, mesmos del fútbol táctico defensivu italianu ya inglés, tamién suelen ser más fuertes na marca y más altos pa la cabezada. Exemplos de dellos llaterales clásicos fueron Roberto Carlos, Cafú, Javier Zanetti, Éric Abidal, Ashley Cole, Philipp Lahm, Dani Alves. anguaño destaquen na posición de llateral... Marcelo, Dani Carvajal, Jordi Alba, Nélson Semedo, David Alaba, ente otros.

### Defensor llibre pela banda (Carrilero)
Mayormente llamáu **carrilero**y frecuentemente confundíos colos interiores del esquema 4-2-2-2 y son importantes na conducción nun esquema 4-2-4. Estos defenses los llaterales. Ellos tienen más enclinos a participar del ataque, con un xuegu más sueltu y dacuando con responsabilidaes creatives a les bandes de los trés cuartos de cancha. Estremar de los volantes peles bandes (interiores), non solo por una cuestión posicional sinón por una cuestión de perfiles de xuegu y de posibilidaes nel esplegue. Na evolución del fútbol a lo que ye agora en día, los carrileros tienen una combinación de llaterales ya interiores. A lo último, estrémense de los defenses de mediu campu y los llaterales volantes, en cuanto, estos parten de les bandes, pero nun busquen les bandes al ataque, sinón que xuben volanteando pel centru del campu.

En rellación a los perfiles de xuegu los carrileros tienen de tener una gran capacidá física, yá que percuerren munches vegaes la banda p'atacar, cortar balones nel mediu campu, xubiendo peles bandes, y, de nuevu, volver a posiciones defensives cuando l'equipu rival arma un ataque. Los carrileros suelen xubir más frecuente peles bandes y con más peligru ofensivu que los llaterales -que tán más conteníos- por tantu ríquese que tengan escelente conducción del balón. Los carrileros tienen de ser bonos nel disparu a puerta y de xacíu tienen de centrar dende les bandes al área rival. Hai defensores llaterales como Stephan Lichtsteiner, Aleksandar Kolarov, Darijo Srna, Mauricio Isla y Daniel Alves que saben terminar les xugaes bien dientro del área.

Los primeros Carrileros de la hestoria fueron Djalma Santos, Giacinto Facchetti, Nilton Santos y Luis Eyzaguirre, darréu destacaron Ruud Krol, Luis Enrique, Júnior, Cafú y anguaño destaquen Antonio Valencia, Ricardo Rodríguez, David Alaba, Layvin Kurzawa, Alex Sandro, Marcos Alonso, Héctor Bellerín, Sead Kolašinac, Joshua Kimmich. Toos ellos son exemplos de Carrileros, y munchos tamién pueden xugar como interiores.

### Defensor de mediu campu (en desusu)
Tamién conocíos como **zagueros medios**, half esquierdu y derechu o a cencielles **half back**; foi una posición futbolística en desusu agora, mesma de la formación piramidal invertida de los años 30, que darréu persistió nes traces futbolístiques del '''llateral volante''' del fútbol brasilano de los años setenta. Esta posición de fútbol cuntaba con defensores que xugaben adelantraos na zona del mediu campu y cubríen les xubíes peles bandes dende'l centru de la cancha. La principal distinción que lo estrema del **carrilero** ye que tanto'l defensa de mediu campu como'l llateral volante nun realizaben les carreres peles bandes en direición al ataque, sinón buscaben xubir dende la banda escontra centru de la cancha partiendo fútbol como si fuera un **volante de salida** o un habilitador. Los sistemes de xuegu qu'usaben yeren el 2-3-5 pa los defensores de media cancha y el 4-2-4 o'l 4-4-2 con rombu pa los llateral volantes.

Dende'l defensa de mediu campu al llateral volante esistieron proyeiciones de xuegu, inclusive qu'usaben los mesmos númberos **6**, **4** y **5**. Per otru llau, los half back xugaben na zona de contención nuna llinia de trés a dambes bandes del **volante de contención** y los llaterales volantes xugaben na llinia de cuatro defenses, pero dambos cubríen la mesma zones de xuegu. A diferencia del volante de contención, el defensor de media cancha nun yera responsable de cortar el xuegu nel centru de la cancha, sinón que tenía de marcar la xubida de los bistechos y piqueros dende posiciones adelantraes, primiendo la salida y emburriando escontra l'ataque, como un llateral volante. D'últimes hai que destacar que les cualidaes del half back y el llateral volante yeren les mesmes. Estos futbolistes teníen que ser fuertes nel quite y l'anticipación de la pelota, rápides p'algamar a los estremos y punteros, teníen de tener bon toque de balón pa metese pol mediu y partir fútbol. De los meyores defenses de mediu campu de la hestoria destaquen José Leandro Andrade nos años trenta y Duncan Edwards yá de los últimos volante llaterales a principiu de los años sesenta. Nel fútbol brasilano de bon toque de balón destaquen Marinho Chagas y Everaldo nos setentas.

## Posiciones de mediu campu

### Mediocampista defensivu
Dientro del 11 titular suel llevar el dosal 5 o'l 6. Ye'l mediocampista que s'encarga de realizar llabores de contención, de recuperación y de destrucción del xuegu ofensivu del rival. Les formaciones más comunes nes que s'utiliza esta demarcación son 4-**2**-3-1 (nesti casu faciendo de doble pivós con otru MCD), 4-**3**-3 (nesti casu'l MCD taría namái por detrás d'una pareya de mediocentros organizadores), 4-**4**-2 en rombu y 4-**1**-4-1. Dalgunos tamién pueden ocupar el puestu de central, por cuenta de les sos virtúes nel xuegu defensivu. Dellos exemplos de mediocentros defensivos que destacaron fueron Fernando Redondo, Gennaro Gattuso, Michael Essien, Claude Makelele, Xabi Alonso , anguaño nel mediocentro defensivu destaquen ...Sergio Busquets, Casemiro, N'Golo Kanté, Blaise Matuidi, Nemanja Matic, Granit Xhaka, Mateo Kovacic, Corentin Tolisso, Emre Can, Eric Dier, Naby Keita, Geoffrey Kondogbia, Francis Coquelin, Julian Weigl... ente otros.

### Mediocampista central
Dientro del 11 titular suel llevar el dosal 6 o'l 8. Encargar d'ellaborar y distribuyir el xuegu del equipu, polo que ye una de les posiciones más esixentes ya importantes dientro d'una formación. La formaciones más comunes nes que s'utiliza esta demarcación son 4-**3**-3, 4-**4**-2 o 4-1-**4**-1. Hai mediocentros organizadores que tamién pueden xugar como Media Puntes, yá que el so llabor nel terrén de xuegu aseméyense como Xavi Hernandez. Dellos exemplos de mediocentros organizadores son Andrea Pirlo, Bastian Schweinsteiger, Frank Lampard , Paul Scholes , ente Los mediu campistas con rol d'organizador que mas destaquen na actualidá: Cesc Fábregas, Toni Kroos, Luka Modric, Ivan Rakitic, Miralem Pjanic, Claudio Marchisio, Paul Pogba, Marco Verratti, Leon Goretzka, Andrés Iniesta, Thiago Alcántara, Arturo Vidal

### Mediocampista esternu
Tamién llamáu n'Europa como **Interior**, dientro del 11 titular los interiores suelen portar los dosales 7 y 11. Son los mediocampistes que xueguen peles bandes y que comúnmente se -yos suel confundir colos estremos y los carrileros. La so xera ye la d'abrir el xuegu peles bandes pa dexar espaciu ente llinies, que pueden aprovechar tantu los mediocentros como los delanteros. Una de les habilidaes más destacaes de los interiores son los sos centros, una y bones una de les sos xeres ye la de surtir a los delanteros de balones aéreos. Tamién son famosos pol so bon cuto de balón nos saques de falta o córners como Cristiano Ronaldo , David Beckham, Ryan Giggs o Wesley Sneijder , pola so velocidá y pola so finura téunica a la de regatiar al rival o realizar distintes maniobres. Les formaciones más comunes nes que s'utiliza esta demarcación son 4-4-2 o 4-1-4-1. Dellos exemplos d'interiores son Andrés Iniesta, David Silva, Kevin De Bruyne, James Rodriguez , Franck Ribéry, Eden Hazard, Julian Draxler

### Mediocampista ofensivu
Dientro del 11 titular porta'l dosal 10. Tamién llamáu **[[media punta]]** o **Volante con llegada**, ye'l mediocampista más adelantráu y asítiase por detrás de los delanteros; la so función ye la de coordinar l'ataque del equipu, dar l'últimu pase a los delanteros o aprovechase de los buecos llibres que dexa la defensa rival. Suelen ser xugadores bien elásticos y con una visión de xuegu estraordinaria, dalgunos tamién tienen un gran talentu y téunica pa regatiar o faer distintes filigranes. Al igual qu'asocede colos MC, el puestu de MCO ye unu de los más difíciles y relevantes dientro d'una formación, yá que rique que'l xugador tenga gran variedá d'habilidaes pa poder desempeñar la so xera de forma satisfactoria. Les formaciones más comunes nes que s'utiliza esta demarcación son 4-2-3-1, 4-3-3 o 4-4-2 en rombu. Dellos xugadores como Lionel Messi , James Rodriguez, Philippe Coutinho, Isco, David Silva, Mesut Ozil, Christian Eriksen, Dele Alli, Hakan Çalhanoglu son claros exemplos d'esta posición na actualidá , onde tamién destacaron dalguna vegada xugadores como: Ronaldinho, Zinedine Zidane, Ricardo Bochini, Juan Román Riquelme, Francesco Totti, Rivaldo, Kaká, Carlos "El Pibe" Valderrama, Michel Platini, Gheorghes Hagi, Enzo Francescoli o Diego Armando Maradona, ente otros

## Funciones del mediu campu (fútbol español)

### Llateral Volante
De primeres fueron llamaos **half back**, **zagueros medios** o **defenses de mediu campu**; aquella yera una posición futbolística propia de la formación piramidal de los años cuarenta qu'agora s'atopa en desusu. Darréu a esta dómina les traces futbolístiques del half back persistieron especialmente ente los llaterales volantes del fútbol brasilano na escuela del **joga guapu** mientres los años setenta. Hai que dicir por casu, que los llateral volante y los half back (defensor de mediu campu) percorríen la mesma zona del campu, namás que los primeres xugaben na llinia de cuatros defenses y el half back facer a les bandes d'una llinia de trés na zona de contención nel mediu campu de la formación piramidal, inclusive, a diferencia del **volante de contención**, el half back nun yera responsable de cortar el xuegu nel centru de la cancha, sinón que tenía de marcar escontra la xubida de los bistechos y piqueros en posiciones adelantraes, primiendo la salida y emburriando escontra l'ataque, tal y cual como un llateral volante. Per otra parte el defensor de mediu campu y llateral volante teníen un estilu bien paecíu, qu'a diferencia del **carrilero** o'l **volante peles bandes**, nun buscaba percorrer les bandes de la cancha hasta llegar al ataque, sinón que buscaba xubir dende posiciones llaterales escontra'l centru del campu partiendo fútbol como si tratar d'un verdaderu **volante de salida** desafogando'l xuegu y habilitando; dambos, llateral volante y half back cumplíen funciones na creación de xuegu.

Les cualidaes futbolístiscas d'un llateral volante y un half back yeren les mesmes, estos futbolistes teníen que ser fuertes nel quite y l'anticipación de la pelota, rápides p'algamar a los estremos y punteros, teníen de tener bon toque de balón pa metese pol mediu y partir fútbol. De los meyores defenses de mediu campu de la hestoria destaquen José Leandro Andrade nos años trenta y Duncan Edwards yá de los postreros half back a principiu de los años sesenta. Nel fútbol brasilano de bon toque de balón destaquen Marinho Chagas y Everaldo nos setentas que fueron grandes llateral volante.

### Volante de contención
Tamién ye llamáu **mediu centru defensivu**, **pivós** o **home fondia**, de normal lleva'l númberu 5, en dellos países usen el 6 y suelen xugar ensin un acompañante nel mesmu rol. Son importantes sobremanera allugaos delantre de los zagueros centrales n'esquemes onde nun se cunten con stoppers, pero que de la mesma se precisa un xugador que contenga les turniaes del ataque rival previu a la entrada de les árees. A diferencia del volante de corte, esti tipu de volantes xuega na retaguardia, xueguen *en zona*. Ellos siempres tienen d'ocupar posiciones defensives del mediu campu pa esperar los contragolpes y esbaratar el peligru primero que llegue a les árees. Otra manera, el volante de corte tien un calter más agresivu, porque que nun s'espera na retaguardia y percuerre tola cancha. Como los volantes de contención son bonos nel allugamientu y l'anticipación defensiva, nun ye raru que se desempeñen con igual calidá na zaga, como líberos o centrales. Amás, estos xugadores destaquen porque tienen de tener bon tratu del balón p'asina otorgar seguridá y dominiu dende la base del mediu campu. Xeneralmente son líderes dientro del campu qu'empecipien la defensa y proponen l'ataque con un primer pase. Dellos exemplos paradigmáticos na historia del fútbol fueron: Obdulio Varela, Valery Voronin , Xabi Alonso o Patrick Vieira. Na actualidá destaquen:Yaya Toure, Paul Pogba, Sergio Busquets, Arturo Vidal, Radja Nainggolan, Maxime Gonalons, Adrien Rabiot, Sebastian Rudy, Ilkay Gündogan, Saúl Ñíguez.

### Volante de corte
Tamién ye llamáu **mediocentro torres** o recuperador de balones; dacuando lleva'l númberu 5 cuando esi númberu nun ta asignáu a un defensa central o, si ye asina, númberos de dos díxitos dende'l 13 hasta'l 16, inclusive en dellos países usen el 6. El so allugamientu na cancha definir a partir de la base de media cancha, pero cuando'l so equipu nun tien el balón, esti xugador queda en total llibertá d'aición. Cuando s'esbarata l'ataque del propiu equipu y empieza el contragolpe rival, quien tien de tar más sollerte al entamu del xuegu oponente ye volante de corte, pos mientres los demás compañeros cuerren a recuperar posiciones o esperen habilitación, él tien de soltase y dir sobre la pelota. Nesti sentíu estrémase tantu del stopper tien de xugar en zona defensiva o de marcación y tantu del volante de contención, quien espera na so posición na base del mediu campu y nun xube pola pelota. En si, el volante de contención y el volante de corte son mediocampistes defensivos, sicasí unu xuega *en zona* y l'otru xuega marcando home a home, por tantu esti postreru ye un xugador ideal si lo que se busca ye un fútbol agresivo qu'imponga presión al rival p'acorrexar nel so campu. Como los volantes de corte son bonos na marcación y el robu del balones, nun ye raru que se desempeñe con igual calidá na zaga, como stoppers. A lo último, esti tipu de xugadores nun cumple funciones de creación y non porque escarezan d'habilidaes téuniques, sinón que al recuperar el balón pal so equipu, tien de buscar posiciones de resguardu y alerta per si vuelve perdese la pelota. Exemplos d'esti tipu de xugadores na actualidá son: Sergio Busquets, N'Golo Kanté, Blaise Matuidi, Tomás Rincón, Casemiro, Fernandinho, Ander Herrera, Nemanja Matic, Sami Khedira, Mateo Kovacic, Eric Dier, Sebastian Rudy, Julian Weigl, Geoffrey Kondogbia, Naby Keita los pimpanos recuperadores de balones Gennaro Gattuso, Claude Makelele, Patrick Vieira, Lass Diarra o Michael Essien y na hestoria'l gran Claudio Gentile, el multifacéticu Paul Breitner o'l duru Roy Keane.

### Volante de salida
Tamién ye llamáu **conductor** de xuegu, **volante central**, **centru half**, mediocentro organizador y d'antiguo **centrojás**,. Xueguen alantre de la zona de contención na metá de la cancha usa'l númberu **8** y dacuando el **6** nel llombu. Tien la opción de cumplir llabores tanto defensives como ofensives, pero la so xera más importante ye tener la capacidá pa distribuyir el balón a tola cancha apurriendo claridá ya intelixencia nel xuegu. Esta capacidá ye importante pa tantu pa xenerar habilitaciones a distancia, como para lateralizar el balón con tenencia nel mediu campu y xuegu en bloque.

Polo anterior, falar de la esistencia de dos perfiles de volantes de salida, el distribuidores a distancia que busca alimentar a la delantrera con pases llargos creando ataque dende posiciones defensives y protexíes, y el distribuidores de media cancha que parten balones con pases curtios pola metá del campu a manera de *aduana* del equipu, lateralizando y protexendo el balón y faciendo progresar al equipu dende posiciones defensives hasta l'ataque. El distribuidores a distancia suelen trunfar nel ambiente europeo col so fútbol táctico y conteníu, otra manera, el distribuidores de media cancha, suelen ser futbolistes suramericanu o españoles onde s'usa y abusar de la tenencia del balón, con un xuegu más lentu y téunicu.

El volante de salida tien d'aprender a amosase a tolos compañeros de la cancha y desmarcase; bien n'especial cuando se trate de desafogar el xuegu cuando s'aforfugue a la defensa, pos como'l so nome dicir, ye'l mediocampista encargáu de la salida del balón dende les zones peligroses. Otru llabor necesariu pa un volante central ye tener la capacidá pa remanar el *tempo* nel xuegu del so equipu, lo que ye una responsabilidá bien importante pa llograr el manexu de los partíos con intelixencia. Si'l so equipu gana 2-0 nel segundu tiempu, el mediocampista organizador va querer quitar velocidá al xuegu y dormir la pelota con toques curtios llaterales o escontra tras. Esto porque nun hai meyor manera de curiar un resultáu que tener la pelota. Si'l xuegu ta empatáu, ye probable que'l mediocampista busque lateralizar hasta obligar al rival a salir del so encierre pa ende sí unviar un pase ente llinies. Y si el so equipu va perdiendo, y el rival arrexuntar tras, el mediocampista organizador va entainar un treslláu más vertical escontra la redoma del área contraria. Ellí va poder intentar un remate dende fuera, abrir el xuegu escontra les bandes pa xenerar centros sobre l'área, o desanivelar con gambetas o regates. Polo dicho y como carauterística especial, los volantes de salida tuvieren de ser escelentes rematadores a distancia.

Ente les diferencies y semeyances para col **volante de creación** hai que dicir que dambos apurren claridá na ellaboración de xuegu, pero'l volante de salida nun xuega tan espuestu nel ataque como un 10 clásicu - a éstes un volante de salida nun ye totalmente responsable de los trés cuartos de cancha-. Magar dambos tipos de volantes xueguen bien llibres pela cancha, la diferencia ta en que los volante de salida siempres xueguen arrodiáu de los suyos; sía xugando pal catenaccio italianu o nel pragmatismu inglés, onde'l volante de salida ye clave pa l'alimentación del contraataque a partir de posiciones defensives; esto ye xugando nel tiki taka, onde'l volante de salida siempres se va a atopar arrodiáu de los suyos en casu de perder la pelota. Sumando a esto, el volante de salida xuega con muncha lateralidad, sicasí'l volante de creación xuega con mayor triangulación n'ataque en busca d'un fútbol más caltriante. El volante de creación xuega "destruyendo la llinia defensiva", el volante de salida xuega "alministrando la pelota

Exemplos históricos de volante de salida pueden ser Cesar Cueto, Fernando Redondo, Luis Suárez Miramontes, Josef Masopust, Juan Alberto Schiaffino y Didí que fueron futbolistes bien téunicos y finos nel xuegu y el repartu de fútbol. Otros volantes de salida fueron Xavi Hernández, Xabi Alonso, Andrea Pirlo, Paul Scholes, Steven Gerrard, que trunfaron nel fútbol europeo partiendo pases llargu nel fútbol de contraataque. Na actualidá destaquen: Andrés Iniesta, Luka Modric, Toni Kroos, Cesc Fábregas, Miralem Pjanic, Paul Pogba, Adrien Rabiot, Leon Goretzka, Thiago Alcántara

### Volante esternu
El **volante esternu**, tamién llamáu **volante pela banda**, ye l'equivalente al **interior** del fútbol europeo, pero nun tien de ser confundíu col **llateral volante** nin col delanteru escorado a la banda (l'estremu). El so xuegu desenvuélvese casi siempres pola banda del terrén de xuegu en desdoblamientos defensivos y proyeiciones en busca del ataque peles bandes. Ye esto lo que les diferencia del llateral volante que "xira" dende la banda escontra'l centru apurriendo claridá y distribución a la ellaboración de radiu curtiu. No cierto, el volante esternu siempres trabaya pela banda. Na so función creativa encargar de principalmente de tresportar l'esféricu escontra'l campu rival con esplegue y dinámica, tamién ye importante qu'unvien centros escontra'l delanteru de vez; ayuden a desafogar la salida de balones dende'l fondu del campu o si ye conveniente pasar el balón a dalgún xugador nel centru de la cancha. Na so faceta ofensiva, pueden llegar a llinia de fondu y unviar centros, inclusive pueden rematar al arcu si ye que dalgún balón rebota escontra una banda del área. Na so función defensiva, encargar de recuperar balones circulando pola banda del terrén con muncho repliegue y cobertoria. A diferencia de los estremos y puntes nun se-y esixe gol, a diferencia de los carrileros, nun se-yos esixe que respuendan en función del esquema defensivu. El so mayor apurra pue ser tantu la salida, l'esplegue y la recuperación con muncha dinámica o nel so defectu la habilitación de balones a distancia en xugaes "aérees" o contragolpes. N'efeutu, estos dos cualidaes tienden a configurar dos perfiles distintos ente los volantes esternos bien dinámicos y verticales, como otru grupu de volantes esternos qu'apurren claridá na salida y distribución a distancia.

Mayormente esti tipu de volantes son xugadores rabiones, con bien bona conducción de balón y con habilidá pa retenelo na xubida, tamién tien de tener daqué de marca y de xacíu tien de ser bonos pa unviar centros cruzaos sobre l'área rival. Históricamente, el xugador que llevaba'l númberu *7* yera'l llamáu *interior derechu* o *volante mistu*, que cumplía funciones de recuperación y tamién de creación de xuegu. Cola evolución del fútbol, apaeció la variante que se describe enantes: los interiores derechos y los interiores esquierdos. Dependiendo de la so proyeición ofensiva y velocidá de cutiu munchos conviértense en mediapuntes o estremos. N'otros casos prima la faceta defensiva convirtiendo volantes en carrileros con muncha cobertoria y velocidá. Como un exemplu recién d'esti tipu de xugadores podemos nomar a David Beckham quien foi unu de los meyores xugadores de la hestoria tirando "centros a la olla" dende les bandes. Otros exemplos destacables fueron Ryan Giggs, Pavel Nedvěd, Jorge Burruchaga, Nolberto Solano o Willy van de Kerkhof que se destacar pol so gran esplegue y dinámica na cancha. Güei destaquen Ivan Rakitic, Marco Reus, Mesut Ozil, Kevin De Bruyne, David Silva, Willian, Juan Guillermo Cuadrado, o Antonio Candreva.Tamién ta bien en boga Gareth Bale un xugador galés que destacar por tener una terrible conducción del balón en velocidá, esplegue y recuperación.

### Volante mistu
El llamáu volante central usa'l númberu **8** na camiseta y dacuando el **7**, rares vegaes el **10**. Tamién llamáu mediocentro organizador o **box-to-box midfielder** n'inglés. Ye clásicu ver dos d'ellos xugando na formación 4-4-2 acompañaos por dos volantes peles bandes a les bandes o nun 4-2-3-1 nel centru acompañáu de dos media puntes o volantes con llegada. Esti tipu de volante puede cumplir funciones creatives asemeyaes al volante de creación encargáu de trés cuartos de cancha, polo tanto puede denomináse-y **Trequartista**. Sicasí y a diferencia del volante de creación -que xuega llibre-; el volante mistu tien de dir y venir reculando a recuperar posiciones si'l so equipu pierde'l balón n'ataque. El volante mistu ye por tanto un xugador ideal pa equipos con disposición defensiva. Esti tipu de futbolista tien de tener muncha dinámica y velocidá, porque asina apurre fluidez na creación. Puede ser más completu que'l volante de creación dende una perspeutiva puramente tacticista, pero poles sos carauterístiques tácticu - defensives nun encaxar nuna disposición d'ataque pos condicionaría al equipu xugando bien conteníu y con menos llibertá. Arredondiando podemos dicir que'l volante mistu ye un futbolista de bona téunica, non bien cerebral nin basa'l so fútbol na claridá de distribución, pero si ye bien tácticu y apurre gran fluidez a los sistemes de xuegu. Como amestáu al so xuegu sería ideal qu'un xugador como esti tenga bon remate de distancia ya inclusive llegue al gol. Un gran exemplu d'esta clase de xugadores foi Lothar Matthäus de quien puede dicise que foi'l meyor permutador de la hestoria, porque recuperaba posiciones y amás alteriaba nel ataque. Frank Rijkaard foi otru paradigmáticu exemplu reconocíu como un futbolista polifuncional todocampista que tenía bon fuelle pa la ida y vuelta; Paulo Roberto Falcão foi un gran representante nel fútbol suramericano qu'amás de dinámica apurría claridá na creación. Johan Cruyff tamién se diz que xugó nesta posición. Onde tamién rellumaron cubriendo amplies posiciones nel mediocampo Bastian Schweinsteiger, Frank Lampard, y Steven Gerrard.

### Volante de gabita
Tamién llamáu volante de **gabita**, el so númberu tradicional ye'l 8 anque tamién porta'l 10. Apaez nos esquemes 4-4-1-1, dirixendo esplegar del so equipu en contragolpes, apaez nos sistemes 3-5-2 y 4-2-3-1 pela zona ofensiva del mediu campu. El volante d'enllaz o gabita ye posiblemente la posición más importante del fútbol moderno, pero nun tien de confundir se col perfil d'un 10 clásicu.

Ye la penaTrequartista por excelencia (encargáu de trés cuartos de cancha). Una de les principales funciones d'estos xugadores ye la xera de *engabitar* al restu del equipu colos atacantes per mediu de la contundencia na conducción del balón pel mediu campu. Munches vegaes el volante d'enllaz ye indispensable na media cancha cuando'l so propiu equipu xuega bien conteníu y faise necesariu dexar la creación de xuegu a un solu xugador qu'a sigo mesmu sepa distribuyir aprovechando l'esplegue y desdoblamientu del so equipu. A diferencia del volante mistu, esti futbolista nun cunta col notable esplegue físicu del anterior, nin cumple prioritariamente con responsabilidaes defensives, pero si cunta con una mayor visión y tiempu ensin perder por aquello la dinámica. La diferencia col media punta ye qu'esti postreru obligatóriamente tien de tener vértigu y llegada al gol, cosa qu'a la gabita nun se-y obliga, pos ten de tar más esmolecíu de baxar a recibir balones y "xirar". Ye un error común encasillar a la gabita'l sector mediu de la cancha, una y bones el mesmu puede movese por tol frente d'ataque, o estancase por una sola de les bandes.

Esti futbolista tien de caracterizase por ser un gran distribuidor de balones n'ataque, tien de cuntar con remate a distancia y conducción. El volante d'enllaz debe obligatoriamente ser un futbolista ordenáu y llimpiu tácticamente que sía un exemplu de xuegu pal so equipu. De preferencia n'Europa (Alemaña, Francia ya Inglaterra), xuégase enforma al primer toque de balón y nesti sentíu'l volante d'enllaz ye indispensable porque apurre fluidez y dinámica al sistema de xuegu. Por lo mesmo, la gabita dicta enforma de paecese al volante de creación, una y bones aquel xuega más enrevesosu. El volante d'enllaz tien un fútbol más fayadizo a la dinámica y la fluidez, sicasí'l 10 clásicu detener na ellaboración de la xugada apurriendo claridá, improvisación y el manexu de los tiempos. El volante d'enllaz nunca improvisa porque tien la idea de xuegu predeterminada na cabeza y dicta el xuegu que dende la banca pensóse pal equipu.
Un claru exemplu d'esta forma de xugar al fútbol vímoslo nel estilu de Ricardo Enrique Bochini, Norberto Alonso, Juan Roman Riquelme, Michel Platini, Zinedine Zidane, Michael Laudrup, Wolfgang Overath, Rivaldo o Álvaro Recoba. Anguaño asina xueguen Kaká, Michael Ballack, Manuel Lanzini o Luka Modrić.

### Volante de creación
El volante de creación tien trés grandes xeres, esto ye, xugar de llombu y conducir el balón en trés cuartos de cancha, xugar con claridá caltriante nel ataque rompiendo la llinia defensiva del rival y remanar los tiempos y ritmos del partíu. Al igual que'l volante d'enllaz una de les principales funciones d'estos xugadores ye la xera de coneuta (para nun dicir *engabitar*) al restu del equipu col ataque per mediu de la bona conducción del balón, por tanto, tamién que se-yos puede catalogar de Tetraquartista. El 10 clásicu tien de saber "esconder la pelota" a los contrarios y aguantar les faltes cuando xube con sorpresa. La diferencia col volante con llegada ye que caltién y habilita col balón, más qu'acompañar y *engabitar* la xugada. Los volantes de creación tamién son responsables d'armar xugaes apurriendo claridá de xuegu y creando situaciones de gol con pases caltriantes ya intelixentes (pases peneraos) por que los delanteros puedan "definir ". Habilitar a los delanteros tamién implica la creatividá pa desarmar les llinies defensives del equipu rival. A diferencia del volante de salida qu'alministra'l xuegu, un volante de creación se les ingenia pa "destruyir" la defensa oponente. El volante de creación y el **volante de salida** paécense en cuantes que dambos son axentes de claridá na ellaboración de xuegu, sicasí'l primeru xuega espuestu triangulando na zona d'ataque, habilitando con pase peneráu y destruyendo la defensa; el segundu xenera fútbol con mayor lateralidad, nun ye tan caltriante como si paciente, que dacuando xuega con distribución a llarga distancia y menos pase peneráu. La otra xera igual d'importante pal 10 clásicu ten de ser la de remanar los tiempos y *les redes* del equipu. Tien De improvisar el fútbol ingeniar y crear el xuegu a manera de direutor téunicu dientro de la cancha. Otra manera, la mayor diferencia con un **media punta** o un **volante mistu** sería que'l creador nun tien la obligación de volver defender o faer goles, sinón que xuega con muncha mayor llibertá. El 10 clásicu nun xuega conteníu nin respuende a estilu tecnicista de fútbol - munchos asumen nesto la razón pola cual el volante de creación nun espolleta n'Europa pero si facer en Suramérica. El sentíu de tener al volante de creación como un futbolista llibre pel centru y con ritmu más bien pausáu deber a que ye necesariu caltener un xugador esmolecíu de tar desmarcáu y que sía capaz de "xirar" cuando recibe'l balón en trés cuartos de cancha. En si los volantes de creación son a quien se-yos da la responsabilidá mayor de remanar el xuegu del so equipu; d'ellos depende que'l so equipu xuegue guapu buscando l'ataque con improvisación, triangulación y sorpresa. Mientres nel fútbol europeo tou ye ordenáu y planiáu dende la banca, en Suramérica'l volante de creación vuélvese'l verdaderu direutor téunicu dientro de la cancha improvisando y remanando la ellaboración xuego. En si, esto ye lo qu'identifica y estrema d'otres maneres de ver y entender el fútbol porque n'otros estilos priviléxase la dinámica per sobre la clarificación de xugaes.

Pa llograr qu'un volante de creación pueda responder a les mires ye necesariu qu'ellos se puedan apoderar de la pelota pa quitar el mediu campu al rival, por tantu tienen de cuntar con muncha téunica, conducción y regate para d'esta manera puedan sobrollevar les ferriales marcaciones nel so pasu per ente les defenses. Lo más importante de too ye que'l volante de creación tien de tener muncha intelixencia y visión, pos asina va poder realizar bones habilitaciones al atacante o pa remanar los tiempos de xuegu escoyendo cuando dar pases y sorprender al rival o cuando nun dar pase y siguir tocando'l balón col mediu campu. En fin tien de poner tol so talentu y xenialidá en xenerar espacios por tantu hai que dicir qu'esti ye un rol bien cerebral dientro del xuegu que va más allá de ser un peón na cancha a ser el direutor del xuegu dientro de la cancha. Si'l so equipu gana 2-0 nel segundu tiempu, el 10 va querer quitar velocidá al xuegu y dormir la pelota con toques curtios llaterales o escontra tras. Esto porque nun hai meyor manera de curiar un resultáu que tener la pelota. Si'l xuegu ta empatáu, ye probable que'l 10 busque lateralizar hasta obligar al rival a salir del so encierre pa ende sí unviar un pase ente llinies. Y si el so equipu va perdiendo, y el rival arrexuntar tras, el 10 va entainar un treslláu más vertical escontra la redoma del área contraria. Ellí va poder intentar un remate dende fuera, abrir el xuegu escontra les bandes pa xenerar centros sobre l'área, o desanivelar con gambetas o regates. El 10 clásicu ye un futbolista eminentemente cerebral.

Un paradigmáticu exemplu d'esta clase de xugadores foi Roberto Rivelino de quien Diego Maradona (tamién un 10) diz que lu almiraba "porque yera maniegu, elegante y por sobremanera rebalbu". Otros grandes exemplos fueron Juan Alberto Schiaffino en Peñarol, Francisco Valdés, Hugo Talavera, Norberto Alonso, Sócrates, Omar Palma de Rosario Central, Carlos Reinoso y Carlos Valderrama. Según la opinión d'esti postreru, Juan Román Riquelme, Jorge Valdivia y Macnelly Torres son los postreros 10 clásicos que se caltienen xugando a gran nivel en Suramérica,carauterizaos pola so individualidá y creatividá nel campu.

### Volante d'enllaz
El Volante d'enllaz ye tamién llamáu Mediocentro o **insider** na formación piramidal, nel fútbol moderno xueguen, básicamente nos sistemes 4-2-3-1. Tradicionalmente usen el **8** y dacuando el **10** nel llombu. L'enllaz xuega nuna posición de transcisión al ataque, polo qu'una de les sos responsabilidaes ye marcar goles. Sicasí, tamién cunta con obligaciones defensives, y tien de crear y partir fútbol pel mediu campu con muncha dinámica y fluidez. En poques pallabres, ye un delanteru con responsabilidaes en trés cuartos de cancha.

Xeneralmente son futbolistes bien hábiles y regateadores ensin dexar de ser bien tácticos, pero per sobre son tou potentes p'avanzar dende'l mediocampo escontra l'ataque, pos el so sellu distintivu como xugador ye apurrir col vértigu (dacuando tamién la sorpresa). Esti tipu de futbolista son bien completos y afáense perbién nel fútbol europeo yá que ye estilu unu muncho más tácticu-defensivu por casu, que'l fútbol suramericano. Quiciabes la mayor diferencia ente esti xugador y el **volante de creación** ye qu'esti postreru xuega más sueltu y tien más visión, pero'l volante con llegada tien más gol y dinámica. Unu apurre claridá, improvisación y tempo, l'otru apurri fluidez, dinámica y esplegue. Tamién s'estrema del volante mistu, nel casu qu'aquel xueguen muncho más retrasáu, conteníu y n'esquemes muncho más defensivos. Asina mesmu la diferencia con un volante d'enllaz, ye qu'aquellos nun tienen responsabilidaes de faer goles y tampoco pueden ser cuntaos como delanteros. Casos exemplares nel presente sieglu son Zidane, Guti, Kaká, Juan Román Riquelme, Mesut Özil, Wesley Sneijder y James Rodriguez.

## Posiciones d'ataque

### Media punta
Tamién llamáu mediocentro ofensivu. Nel fútbol moderno xueguen, básicamente nos sistemes 4-2-3-1. Tradicionalmente usen el 8 y dacuando el 10 nel llombu. El media punta xuega nuna posición d'ataque y tien la xera de marcar goles, pero tamién cunta con obligaciones defensives, asina mesmu tien de crear y partir fútbol con muncha dinámica y fluidez pel mediu campu; por tanto tamién pasen por ser mediocampistes.

Si una segunda punta xuega llibremente pel centru a manera de satélite del ariete, el media punta xuega más conteníu, pensando na ida y vuelta del ataque y la defensa, pero tamién na creación. Esti tipu de futbolistes ye bien completu y afaise perbién nel fútbol europeo pos esti fútbol ye muncho más tácticu-defensivu, por casu, que'l fútbol suramericano. Per otru llau, la mayor diferencia ente esti tipu de xugador y el **volante de creación** ye qu'esti postreru xuega más sueltu y tien más visión del campu, pero'l media punta siempres va tener más gol. A esti xugador suélse-y conocer como "falsu centru delanteru" o "falsu 9" (n'alusión al dosal que suelen llevar esta última clase de xugadores). Nel presente sieglu vemos casos exemplares como los de Francesco Totti, Alessandro del Piero, Paulo Dybala y Lionel Messi.

Como vemos, la etiqueta de mediapunta asignóse dende futbolistes más ofensivos, de primeres, a menos, variando y camudando les sos carauterístiques, anque dicha variación fuera pequeña… pero ¿eso asocede realmente coles demás posiciones? Paez que non, una y bones el llateral con más percorríu se renombra como carrilero, el mediocampista puede ser defensivu, ofensivu, volante… al estremu o interior tamién se -y renombra dependiendo del sistema de xuegu, etc. daqué que paez nun asoceder cola mediapunta, que toma mientres un partíu más campu que cualesquier otru futbolista.

Y llegamos a onde quería: ¿por qué actúa en más metros cuadraos la mediapunta” que nengún otru xugador? Pa mi, tien una respuesta bien senciella, pa dala, parafrasio al entrenador **Marcelino García Toral**: La mediapunta, nin ye mediu, nin ye punta. Nun puedes pidi-y que sía'l celebru del equipu: que circule'l balón, que sirva de balance ataque-defensa del equipu, etc. nin tanto que sía'l goliador del equipu, pero sí se-y pide collaboración na salida de pelota y que llegue al puntu de penalti nes xugaes ofensives. 

Última hora, la mediapunta tien de tener una visión que nun tien el restu. Ser el faru de los sos compañeros. La creatividá cimera que faiga que'l so equipu sía más equipu.

El **Real Madrid** xuega con trés, el **Barcelona** nun utiliza nengunu. Cada maestrillo tien el so llibrucu, pero qu'una cosa quede clara: la mediapunta ye un futbolista distintu.

### Segundu delanteru
El **segundu delanteru** o segunda punta asítiase darréu por detrás del centru delanteru. Suelen ser xugadores bien téunicos, movilidá y qu'apurren gran claridá na ellaboración d'ataque; Nun son necesariamente futbolistes altos y fuertes, yá que el so llabor nun lu rique. El llabor principal d'una segunda punta ye la d'abrir buecos na defensa, rematar con ésitu les xugaes y aprovir d'asistencies de gol a los sos compañeros. Nun ye un delanteru fixu d'área, pos tiende a baxar unos metros pa sofitar al mediocampo y participar na creación de xugaes -anque esa nun sía'l so llabor nominal-. Tienen De ser capaces de camudar de lladral, movese y amosase pa partir fútbol nel ataque. Estremar del media punta en cuanto non baxa al mediu campu con obligaciones defensives y xuega más sueltu. Estremar del punteru en cuanto nun s'alluga na banda de la cancha sinón más bien a manera de satélite del **punta netu**. En si estos futbolistes xueguen con muncha llibertá nel ataque a diferencia del restu de los atacantes y tien mayor responsabilidá de gol que los otros dos delanteros, el media punta y el punteru. Son futbolistes indispensables en formaciones como'l 4-4-1-1 o'l 4-3-1-2 o'l 2-3-5. Exemplos clásicos fueron Matthias Sindelar, György Sárosi, Ferenc Puskás, Pelé, Emilio Butragueño, Dennis Bergkamp, Julio César Romero, Roberto Baggio, Bebeto, Marcelo Salas, Raúl González o Kevin Keegan anguaño destaquen Neymar, Lionel Messi, Luis Suárez, Thomas Müller, David Villa, Francesco Totti, Sergio Agüero, Wayne Rooney y Alexis Sánchez.

### Centro punta
Ye l'antiguu **centru delanteru** o **centroatacante** que xugaba na formación piramidal 2-3-5 y como'l so nome indicar ye posición númberu 7, esti delanteru xugaba nel centru del ataque, a manera de orquestador del xuegu. Casi tien les mesmes cualidaes d'una segunda punta d'anguaño, pero la única diferencia ye que'l segunda punta xuega de satélite de la punta netu, sicasí'l centru delanteru yera la exa principal del tol ataque. Lo que ye güei, esta posición ta en desusu.

Podríamos dicir que'l centru punta ye como un **volante de creación** porque de cierta forma, tuvo un xuegu bien cerebral y de claridá na ellaboración de xugaes na delantrera, pero a diferencia del anterior xuega puramente nel ataque. El centru punta a diferencia del volante de creación, nun yera un *trequartista*, esto ye que la so principal xera nun yera "baxar" a buscar balones dende'l mediu campu pa treslladalos pela cancha. Esti tipu de xugador tenía de cumplir entá mayores xeres nel ataque. Poro, como yá s'especificó, un centru punta aseméyase más a una segunda punta, porque tenía llabores tales como les de ser capaz de camudar de lladral, movese y amosase pa partir fútbol nel ataque, asina mesmu tenía d'abrir buecos na defensa, rematar con ésitu les xugaes, aprovir d'asistencies y habilitaciones a los sos compañeros y por sobremanera faer munchos goles. Sicasí esta variedá de cualidaes tamién la estremaba claramente d'una punta netu quien son más especializaos na definición, inclusive, los centru delanteros nun yeren necesariamente futbolistes altos y fuertes, pero amás de finiquitación tienen de tener visión de campu y creatividá nel xuegu.

Exemplu de grandes centru delanteros fueron José Piendibene, Hector Scarone, Giuseppe Meazza, Adolfo Pedernera, Raúl Toro Julio, Teodoro "Lolo" Fernández, Leônidas da Silva, Florian Albert, Telmo Zarra y apocayá Romário. Anguaño, dellos casos vendríen siendo Diego Forlán, Didier Drogba y Wayne Rooney.

### Punteru
Conocíu como **puñal**, **falsu estremu** o **estremu a cuerpu camudáu** n'España o *winger* n'inglés, tamién denomináu como **delanteru interior** nel sistema 2-3-5 y anguaño xueguen nel ataque a dambes bandes de la formación 4-3-3 o 3-3-1-3. El so dosal tradicional foi'l 7 y el 11, dependiendo d'en qué banda xueguen. Suelen ser xugadores con muncho vértigu, velocidá y con un mayor control del balón. Físicamente son daqué más pequeños los centrodelanteros pero bien hábiles y creativos. Los punteros estremar de los bistechos porque nun busquen la banda hasta'l final de la cancha, sinón que se mueven dende les bandes escontra l'arcu utilizando la xugada denominada *la diagonal* y encarando a la defensa y al arqueru. Esto ye una diferencia importante nel estilu y la forma de xuegu. Xugar con Estremos significa un fútbol con un atáque más estáticu esperando'l centru, xugar con punteros, implica mayor movilidá del balón. Otra cosa ye qu'a los punteros pídese-yos más goles qu'a los estremos y suelen ser bien bonos pa la gambeta y encarar a les defenses. Antiguos piqueros destacables nesta posición fueron: Pierre Littbarski, Leonel Sánchez, Pedro Araya, Carlos Caszely, René Houseman, Garrincha y George Best lo que ye güei destaquen Arjen Robben, Franck Ribéry, Alexis Sánchez, Antoine Griezmann, Dries Mertens o Mohamed Salah

### Estremu
Esti tipu de futbolista tamién denomináu **aleru** o **delanteru esterior** xugaba nel antiguu estilu 2-3-5. Yá na posterior puxanza del sistema 4-4-2 (la famosa formación wingless ensin ales n'inglés) nos sesenta, privilexábase xugar ensin estremu, pero nos setentas cola puxanza de la naranxa mecánica volvieron apaecer nel sistema 4-3-3 a les bandes del ataque. El so dosal tradicional foi'l **7**, el **11**, dependiendo d'en qué banda xueguen. Son xugadores que básicamente se mueve pegáu a la banda, avanzando perhí hasta'l final de la cancha, enchiendo y unviando *centros* al delanteru o pases-gol, pase de la muerte. Tocantes a les sos carauterístiques como futbolistes, suelen ser bien rápides y ser precisos pa mandar grandes centros de cualquier puntu escontra l'área y en velocidá. Tienden a ser los dueños de los tiros llibres y si pueden rematen de distancia. Exemplos claros fueron el gran Stanley Matthews quien podría considerase como'l meyor na so clase, Piet Keizer d'Holanda na dómina de la naranxa mecánica, Oleg Blojín qu'a pesar de ser estremu, tenía la capacidá de disparar al arcu rival dende una esquina del área grande a manera de centru mentirosu, engañando a los porteros y faciendo munchos goles. Tamién destacaron Ryan Giggs, Luís Figo, Francisco Gento, George Best, Jairzinho, Helmut Rahn, Raimundo Orsi, Julio Baylón y Coen Moulijn. De los postreros estremos podemos cuntar a Cristiano Ronaldo, Gareth Bale, Arjen Robben, Franck Ribéry, Neymar, Eden Hazard, Alexis Sánchez, Mohamed Salah, Raheem Sterling, Leroy Sané, Kingsley Coman, xugadores versátiles nel ataque pueden adoptar la posición tantu de delanteru como estremos ..dellos exemplos son: Antoine Griezmann, Kylian Mbappe, Marcus Rashford

### Delanteru centru
Tamién se-yos denominen como **delanteru centru** o **ariete** n'España, **delanteru netu** en Suramérica, **tigre del área** n'Arxentina o, a cencielles, como **definidor**. Estos xugadores son usualmente los encargaos d'anotar la mayoría de los goles d'un equipu. Tanto los mediocampistes como los estremos deben constantemente facilita-y el balón. El so númberu clásicu ye'l **9**, anque ye frecuente pa los delanteros suplentes ocupar el **18**, **19**, **20** y **22**.

El clásicu ariete ye aquel que xuega nel área rival, creándose espacios y esperando que los sos compañeros vénzan-y la pelota pa poder anotar. Son xugadores con bien bona puntería, reflexos rápidos, típicamente altos y fuertes y que se destacar pol so potente remate o'l so xuegu aereu, siendo amás capaces de capitalizar hasta la más mínima oportunidá pa marcar. La so función capital ye a cencielles la de meter la pelota dientro de la portería asina que son los llamaos *goliadores de raza*.

A esti tipu de delanteros afai-yos xugar cuando esperen pelotazos o centros al área rival nuna táctica d'ataque estáticu como nel fútbol inglés, polo que se-yos pide, dominiu del tiempu y espaciu pa remates de cabeza o de volea con dambes piernes, poro, ellos tienen de correr perbién la cancha pa buscar un bon allugamientu y receición. Nel fútbol europeo los delanteros netos tienen de tener un fútbol de toque fulminante pa recepcionar y disparar al arcu de manera que sospriendan a la defensa del equipu rival y de esta forma llibrar de la marcación, por eso tamién se-yos pide que sían comenenciosos cazadores furtivos, que hostiguen y priman a los defenses y tengan olfatu de gol pa meter adientro toles pelotes que dean bote dientro del área. Otra táctica que-yos afai a los delanteru netos ye'l contragolpe, onde precisen amosar gran velocidá, fuercia y definición pos tienen de superar l'aceleración y la fuercia de los defenses pa depués resolver rápido'l mano a mano contra'l porteru rival.

A diferencia d'un centru punta o un segundu delanteru, los arietes suelen ser futbolistes muncho más específicos, por tantu esisten entrenadores que prescinden d'ellos p'armar un esquema futbolísticu. Un exemplu d'aquello foi Johan Cruyff que punxo de moda nel F. C. Barcelona de principios de los '90 esto de prescindir de los delanteros netos, basándonos nun xuegu diagonal nel que segundos puntes o estremos como Hristo Stoichkov o Txiki Begiristain diben de les bandes al centru. Esta forma de llegar al arcu prescindiendo de la punta netu foi tamién el modelu de Pep Guardiola nel mesmu equipu hasta la llegada de Zlatan Ibrahimović.

Dellos exemplos destacables son: Harry Kane, Luis Suárez, Zlatan Ibrahimović, Robert Lewandowski, Romelu Lukaku, Gonzalo Higuaín, Robin van Persie, Pierre Emerick Aubameyang, Edinson Cavani, Mauro Icardi, Radamel Falcao, y Miroslav Klose. Nesta posición tan antigua como'l deporte mesmu, el primer gran delanteru centru foi l'escocés John Campbell, quien xugó pol Sunderland na década del 90 del sieglu XIX, más palantre na hestoria esistieron bonos exemplos como Gary Lineker, Paulino Alcántara, Arthur Friedenreich, Arsenio Erico, Pedro Petrone, Gunnar Nordahl, Pedro Pablo León, Ronaldo, Iván Zamorano, Henrik Larsson, Hugo Sánchez, Gabriel Batistuta, Marco van Basten, Luigi Riva, Gerd Müller, Gonzalo Klusener, Raúl González.

## Ver tamién
* Porteru
* Defensa
* Mediocampista
* Delanteru
* Goliador
* Númberu de camiseta (fútbol)

## Referencies