open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Alejandro Woss y Gil

**Alejandro Woss y Gil** (5 de mayu de 1856–20 de xineru de 1932). Foi presidente de la República Dominicana de 1885 a 1887, y en 1903. Nació n'El Seibo, el 5 de mayu de 1856, fíu de Carlos Woss y Lleón y d'Ana María Linar Ortiz. El so segundu apellíu adoptar del so tíu políticu Juan Evanxelista Gil y Alba. Fixo los sos estudios nel Colexu San Luis Gonzaga de Santu Domingu. Graduar de llicenciáu en Derechu nel institutu Profesional de Santu Domingu.Ocupó les posiciones siguiente: Ministru de Fomentu y Obres Públiques, Ministru de Rellaciones Esteriores (Interín), Ministru de Guerra y Marina, Ministru de Facienda y Comerciu, Ministru d'Interior y Policía, en 1884; Ministru de Xusticia ya Instrucción Pública, Secretariu de la Presidencia nel Gobiernu de Cesáreo Guillermo, Senador. Llogró'l grau de xeneral del Exércitu dominicanu. Yera miembru del Partíu Azul. Abogáu d'oficiu, yera cercanu collaborador del xeneral Ulises Heureaux. Morrió'l 20 de xineru de 1932, en Santu Domingu.

## 1ª Presidencia constitucional
En 1884 foi electu vicepresidente de la República xunto al presidente Francisco Gregorio Billini. Tres l'arrenunciu d'ésti'l 16 de mayu de 1885, asumió la presidencia de la República a los 29 años d'edá, convirtiéndose nel presidente más nuevu na historia del so país. Mientres el so mandatu, tuvo qu'encalorar dos intentos revolucionarios: el de Azua y el de Moya (1886).

## 2ª Presidencia constitucional
Años más tarde, en 1903, ante una situación caótica de la economía y l'amenaza d'intervención d'Estaos Xuníos, dirixó un golpe d'Estáu que derrocó al xeneral Horacio Vásquez, quien depués de delles selmanes de combates, arrenunció a la presidencia'l 23 d'abril de 1903. Nes eleiciones convocaes pa xunu de 1903, Woss y Gil llogró'l trunfu como candidatu únicu y asumió la presidencia constitucional el 1° d'agostu d'esi añu. Tres meses dempués, españó en Puerto Plata una revolución liderada pol gobernador de Puerto Plata Carlos Morales Languasco, líder de la Revolución Unionista, que cuntaba col sofitu d'Estaos Xuníos. Woss y Gil abandonó'l país el 24 de payares de 1903.

## Referencies
Sabá H. Sueyro

**Sabá H. Sueyro**  foi un militar arxentín perteneciente a l'Armada (Marina), onde algamó'l grau de contralmirante. Desempeñóse como vicepresidente de facto nel gobiernu del presidente Pedro Pablo Ramírez, mientres la llamada Revolución del 43 que derrocó al presidente Ramón Castillo. Finó a los pocos meses d'asumir.

## Biografía
El 19 d'agostu de 1941 Sabá Sueyro foi designáu xunto al Xeneral Eduardo T. Lapez pa encabezar una misión diplomática conocida como *misión Lapez-Sueyro* pa llograr ayuda militar norteamericana. La misión llegó a Washington n'avientu pocos díes dempués del ataque de Xapón a Pearl Harbor que camudó fondamente les rellaciones ente Arxentina y Estaos Xuníos. La misión terminó con un fuerte desalcuerdu que marcó l'entamu de la tensión ente dambos países mientres los siguientes años.

A principios de la década del 40, Sabá H. Sueyro integraba un grupu de conspiradores conducíu pol Xeneral Arturo Rawson, conocíu como *«los xenerales del Jousten»* debíu al restaurant-hotel allugáu en Corrientes y 25 de Mayu onde s'axuntaben. El grupu taba integráu tamién por militares qu'ocuparíen altos cargos nel gobiernu surdíu del golpe: el Xeneral Diego I. Mason (agricultura) y el contralmirante Benito Sueyro (marina), el so hermanu. Tamién formaba parte del grupu, como operador civil, el dirixente Ernesto Sammartino (UCR), quién foi convocáu por Rawson depués del golpe pa entamar el gabinete pero cuando llegó a la Casa Rosada, nel desorde de la revolución, naide avisó-y a Rawson de la so presencia na sala d'espera, polo que depués d'esperar un tiempu prudencial retirar a la so casa.

Depués del golpe foi designáu Vicepresidente, pero finó pocos meses dempués, n'ochobre de 1943. Foi reemplazáu nel cargu pol Xeneral Edelmiro Julián Farrel.

## Bibliografía
* 
* 
* 

## Ver tamién
* Fuercies Armaes d'Arxentina
* Armada Arxentina
* Revolución del 43

## Referencies

## Enllaces esternos
Ali Hassan Mwinyi

**Ali Hassan Mwinyi**  foi un abogáu y políticu tanzanu, que foi presidente del so país ente 1985 y 1995.

Mwinyi foi Ministru del Interior y Vicepresidente antes d'asumir la xefatura d'estáu. Mientres el so gobiernu revirtió les polítiques socialistes del so antecesor, sofitando la inversión privada. Ente 1990 y 1996 foi xefe del Partíu Revolucionariu.

## Presidencia
Mientres el gobiernu de Mwinyi, Tanzania dio los primeros pasos pa revertir les polítiques socialistes de Julius Nyerere. Re relaxaron les restricciones d'importación y animóse a la empresa privada. Finalmente, mientres la so reeleición en 1990, introducióse la política multipartidista, siendo illegalizaos los demás partíos mientres la presidencia de Nyerere, magar el ex-presidente tuvo abonda influyencia como pa evitar la nominación de Jakaya Kikwete en 1995, alegando que yera demasiáu nuevu pa la presidencia del país. Mientres l'alministración de Mwinyi, tomáronse decisiones cruciales pa la lliberación de la economía tanzana, derrumbada mientres la xestión de Nyerere. Magar estos cambeos, el so segundu gobiernu foi acusáu de corrupción y fuximientu. Tamién hubo una importante inflación y una situación económica xeneralmente mala nel país.

## Vida personal y muerte
Mwinyi casó con Siti Mwinyi en 1960 y tuvo con ella seis fíos y seis fíes. En retirándose de la política, continuó viviendo en Dar es Salaam.

En payares de 2023, Mwinyi foi hospitalizáu por una enfermedá torácica. Morrió de cáncer de pulmón nun hospital de Dar es Salaam, el 29 de febreru de 2024, a la edá de 98 años.

## Referencies

## Enllaces esternos
Germán Serrano Pinto

**Germán Serrano Pinto** foi un abogáu y políticu costarricense qu'ocupó dellos cargos políticos, ente ellos el de Vicepresidente de la República de Costa Rica.

Nació en San Xosé, Costa Rica, nel añu de 1940, dende mozu destacar pola so vida de serviciu y como distinguíu profesional en Derechu. Bien ceo lo llama la política, aportando a unu de los líderes más destacaos del Partíu Unidá Social Cristiana (PUSC). Estudió nel Colexu de Los Angeles, nel barriu del mesmu nome.

## Dalgunos de los cargos desempeñaos.
* Secretariu Xeneral de Gobiernu. (1966-1970), José Joaquín Trejos Fernández
* Presidente Executivu del Institutu Nacional de Seguros. (1978-1980)
* Ministru de Trabayu y Seguridá Social. (1979-1982), Rodrigo Carazo Odio
* Primer Vicepresidente de la República. (1990-1994), Rafael Ángel Calderón Fournier
* Presidente Executivu del Institutu Nacional de Seguros. (2002-2004), Abel Pacheco de la Espriella

## Referencies

## Enllaces esternos
* 
* 
* 
* Asamblea Llexislativa guarda minutu de silenciu ante fallecimientu de Germán Serrano Pinto
George Mifflin Dallas

**George Mifflin Dallas**  foi un senador d'Estaos Xuníos del estáu de Pennsylvania y l'oncenu vicepresidente de los Estaos Xuníos sirviendo al 11u. presidente James K. Polk.

Dallas nació en Filadelfia y graduóse nel Colexu de Nueva Jersey, agora la Universidá de Princeton, en 1810. Foi almitíu en 1813 y sirvió como secretariu personal del ministru de Rusia, Albert Gallatin. Dallas tornó en 1814 y prauticó lleis en Nueva York. Morrió en 1864 a los 72 años y foi soterráu nel campusantu de St. Peter na ciudá de Dallas, Texas (otres ciudaes pudieron ser designaes "Dallas" nel so honor). Foi alcalde de Filadelfia.

## Referencies

## Enllaces esternos
José Alencar

**José Alencar Gomes da Silva** , tamién conocíu como **José Alencar, el Resistente**, foi un empresariu y políticu brasilanu.

## Biografía
Empecipióse como comerciante na so adolescencia, espolletando gracies a negocios de teles y ceberes. Venceyáu al Partíu Lliberal, fixo carrera como líder gremial siendo Presidente de la Federación de les Industries de Minas Gerais y Vicepresidente de la Confederación Nacional d'Industria. En 1994 pierde les eleiciones pa Gobernador de Minas Gerais, y en 1998 ye escoyíu Senador; en 2002 el so partíu apauta una coalición col Partíu de los Trabayadores de Lula da Silva pa les eleiciones presidenciales y Alencar ye proclamáu candidatu a la Vicepresidencia de Brasil; tomen posesión de los sos cargos el 1 de xineru de 2003. Ente 2004 y 2006 exerz como Ministru de Defensa y nesti últimu añu ye reelecto Vicepresidente nuevamente en fórmula con Lula.

Finó'l 29 de marzu de 2011, tres una llarga llucha que combatía contra'l cáncer.

## Referencies




## Enllaces esternos
Abdurrahman Wahid

**Abdurrahman Wahid**, conocíu como **Gus Dur**  foi un políticu indonesiu y Presidente d'Indonesia. 

## Biografía
Cuartu presidente d'Indonesia (1999-2001).
Miembru d'una relixosa familia islámica, el so güelu foi'l fundador del movimientu sunita Nahdlatul Ulama (NU) y la so güela foi la primera maestra muyer n'Indonesia. Foi unviáu a estudiar a Exiptu en 1963 y se transladó a Iraq, terminando los sos estudios de ciencia política na Universidá de Bagdag en 1970; entós entama una travesía por Europa (Países Baxos, Alemaña, Francia), pa volver a Indonesia en 1971. Trabaya en dellos institutos d'investigación, profesor universitariu y periodista hasta que se venceya a NU viviegamente por espresa pidimientu del so güelu, aportando a escoyíu al Parllamentu en 1982, a nome de uina coalición de la que faía parte NU. En 1984 convertir en máximu líder de la organización y entama la so reforma; entós conviértese nuna de les principales figuaras de la política indonesia, pasando de la collaboración a la oposición a la dictadura de Suharto a quien llogra faer arrenunciar, xunto a otros líderes opositores, en 1998. Funda entós una nueva coalición que-y proclama candidatu a la Presidencia pa les eleiciones llexislatives (el Parllamentu escoyía al Presidente) de 1999, nes que'l so partíu apenes algama'l 11% de los escaños. Pero ante la polarización ente Jusuf Habibie y Megawati Sukarnoputri, otros grupos políticos presenten a Wahid como "tercer vía", resultando escoyíu tres la desistencia de Sukarnoputri, escoyida Vicepresidenta. Depués de dos años de sopelexáu gobiernu, en fracasando na formación de dellos gobiernos d'unidá nacional y con convulsiones cada vez mayores en rexones como Aceh, Wahid ye obligáu a arrenunciar.

## Referencies

## Enllaces esternos

* www.gusdur.net
*Biografía de Abdurrahman Wahid por CIDOB (n'español)
Cassam Uteem

**Cassam Uteem**  ye un políticu y psicólogu de Mauriciu, que aportó a Presidente de la República.

Estudió na Universidá de París VII, onde se graduó n'Arte y llogró un Master en psicoloxía. Ye Doctor honoris causa poles universidaes de Mauriciu, de Buckingham (Reinu Xuníu), de Aix-en-Provence (Francia), Antananarivo (Madagascar) y la Universidá Jamia Milla Islamia (India).

De mozu, na década de 1960 incorporar al Movimientu Militante de Mauriciu, un partíu políticu d'izquierdes. Con esta formación foi escoyíu Conseyeru del conceyu de Port Luis, y más tarde Alcalde, en 1986. Con anterioridá, en 1976, foi diputáu nel Parllamentu de Mauriciu, reelixíu en 1982, cuando pasó a formar parte del gobiernu como Ministru d'Empléu, Seguridá Social y Solidaridá Nacional mientres un añu.

Afitáu como líder del Movimientu Militante de Mauriciu, llogró escañu de nuevu nes socesives convocatories eleutorales hasta 1991, siendo nomáu Vice-Primer Ministru y Ministru d'Industria y Teunoloxía nel periodu 1990-1991.

En 1992 presentóse como candidatu a Presidente de la República, siendo escoyíu en xunetu d'esi mesmu añu. Anovó'l cargu por otru periodu de cinco años en 1997.

Implicáu na política internacional de paz y seguridá, lo mesmo que de defensa de los derechos humanos y estensión de la democracia, ye miembru de la Fundación pal Lideralgu Global, del Institutu Internacional pa la Democracia y l'Asistencia Eleutoral de Suecia, Club de Madrid según participa en diversos proyeutos cola Unesco.

## Referencies

## Enllaces esternos

*Ficha biográfica, páxina del Club de Madrid.
Noli de Castro

**Manuel Leuterio "Noli" B. De Castro, Jr.**  ye un políticu de Filipines, elixíu senador en 2001 y vicepresidente de la República de Filipines el 30 de xunu de 2004, nel mandatu de la presidenta Gloria Macapagal Arroyo.

## Referencies

## Enllaces esternos
René Harris

**René Reynaldo Harris**  foi un políticu nauruano, presidente de Nauru en 2003 y 2004, y sirvió dos veces nel pasáu. 

## Biografía
Foi diputáu pol distritu d'Aiwo dende 1977. Tamién tuvo implicáu nel aparatu económicu del Nauru, pos contribuyó a la Corporación de Fosfatu de Nauru. Harris finó'l 5 de xunetu de 2008.

## Referencies
Arturas Paulauskas

**Arturas Paulauskas**  ye l'actual presidente (2004) del Parllamentu de la República de Lituania (o *[[Seimas]]*) y antiguu presidente interín del país tres la destitución del presidente Rolandas Paksas.

## Biografía
Arturas Paulauskas nació'l 23 d'agostu de 1953 en Vilnius. Paulauskas efectuó estudios de Derechu na Universidá de Vilnius, diplomándose na mesma en 1976. Prosigue darréu una rápida carrera nel aparatu xudicial de la República Socialista Soviética de Lituania, que lu lleva a ocupar el cargu de procurador xeneral axuntu en 1987. Ye nomáu procurador xeneral en 1990, cargu qu'abandona en 1995 pa dar los sos primeros pasos na vida política dende 1997 xunto a la so mentor, el comunista renovador Algirdas Brazauskas, qu'entós yera'l presidente de la República.

Mientres les eleiciones presidenciales de 1998, Brazauskas decide dexar el so puestu y sofita a la so delfín Paulauskas, que se presenta na llista del LDDP. Paulauskas queda como vencedor na primer vuelta de les eleiciones, con casi'l 40% de los votos, anque ye ganáu por Valdas Adamkus, candidatu de centru derecha, nuna apertada segunda vuelta, col 49,69% frente al 50,31 % del so rival. 

Paulauskas abandona'l LDDP pa fundar un nuevu partíu de centru izquierda, la Nueva Unión (*[[Naujoji sąjunga (socialliberalai)]]* o NS-SL) en 1998. Nes eleiciones llexislatives d'ochobre de 2000, la Nueva Unión de Paulauskas llogra'l segundu puestu por númberu de votos (19,6%), anque queda en tercer llugar pol númberu d'escaños llograos nel *Seimas* (29). Esta posición d'árbitru, xunto cola política d'aliances siguíes, dexen que Paulauskas seya escoyíu presidente del *Seimas* el 19 d'ochobre de 2000.

En teniendo llugar la destitución del presidente Rolandas Paksas por cuenta de graves casos de corrupción, el 6 d'abril de 2004, Paulauskas ye nomáu, siguiendo los preceptos constitucionales lituanos, presidente interín de Lituania, cargu que va ocupar hasta la eleición de Valdas Adamkus, el so antiguu adversariu, el 12 de xunetu de 2004.

## Referencies

## Enllaces esternos
Nicolás Ardito Barletta

**Nicolás Ardito Barletta Vallarino**  ye un políticu, economista y foi Presidente de Panamá dende'l 11 d'ochobre de 1984 hasta'l 27 de setiembre de 1985.

## Biografía
Fixo los sos primeru dos años de primaria na escuela Belisario Porras. Completó la primaria y la secundaria nel colexu La Salle. Ingresó a North Carolina State University, onde llogró una Llicenciatura (B.Sc.) n'Inxeniería Agrícola en 1959 y darréu una Maestría n'Economía Agrícola. En 1971 llogró'l so Doctoráu (Ph.D.) n'Economía na Universidá de Chicago.
El títulu de la disertación del so doctoráu foi "Costs and social benefits of agricultural research in Mexico"

Internacionalmente desempeñóse como Vicepresidente del Bancu Mundial p'América Llatina y el Caribe (1978-84), como Direutor del Departamentu d'Asuntos Económicos de la OEA y de l'Alianza pal Progresu (1970-73) y foi iniciador y fundador del Bancu Llatinoamericanu d'Esportaciones (BLADEX), entidá multillateral de los países llatinoamericanos allugada en Panamá.

Participó nes negociaciones, de los aspeutos económicos de los Trataos Torrijos-Carter.
Mientres el gobiernu d'Omar Torrijos desempeñóse como Ministru de Planificación y Política Económica. Foi negociador de los aspeutos económicos de los Trataos de la Canal de Panamá y Presidente de la Comisión Bancaria Nacional. Participó como candidatu del Partíu Revolucionariu Democráticu nes eleiciones xenerales del 6 de mayu de 1984 onde llogró una victoria que foi llargamente reconocida como fraudulenta, per un estrechu marxe de 1,713 votos contra l'opositor Arnulfo Arias Madrid. Esto ganó-y el reconocíu nomatu de Nicolás "Fraudito" Barletta.

Nel so curtiu periodu como presidente (unu de dellos presidentes impuestos pola dictadura militar qu'apoderó Panamá ente 1968 y 1989), trató d'amontar la crecedera económica y menguar el déficit fiscal esistente, que causaron malestar na opinión pública y tuvieron que ser modificaes. Tamién trató infructuosamente, de flexibilizar el Códigu de Trabayu, amenorgar les cuotes y aranceles d'importaciones ya introducir reformes al sector agropecuariu. 

Por cuenta de les sos diferencies col xeneral Manuel Antonio Noriega, quien yera Comandante de les Fuercies de Defensa y verdaderu xefe d'Estáu nel país, y a la so decisión de crear una comisión investigadora del crime del Dr. Hugo Spadafora, tuvo qu'arrenunciar la nueche del vienres 27 de setiembre de 1985 y foi sustituyíu pol so vicepresidente Erick Arturo del Valle.

Terminada la so presidencia, salió del país por un curtiu periodu. Al so regresu de 1986 a 1987 foi research fellow del International Development Research Center y direutor xeneral de l'Autoridá de la Rexón Interoceánica (ARI), organización dedicada a l'alministración y puesta n'usu pal desenvolvimientu de les árees revertíes de l'antigua Zona de la Canal de Panamá Zonal de la Canal, ente 1994 y 1999. 

## Referencies

## Enllaces esternos
Federico Laredo Brú

**Federico Laredo Brú**  foi'l presidente de la República de Cuba ente 1936 y 1940.

Graduar de derechu na Universidá de L'Habana, pocu dempués incorpórase al exércitu llibertador onde algama'l grau de coronel, al rematar la guerra foi presidente de l'audiencia de Santa Clara y más tarde fiscal de l'audiencia de L'Habana y del tribunal supremu de xusticia, sol mandatu del presidente José Miguel Gómez ye nomáu secretariu de gobernación y mientres el gobiernu de Carlos Manuel de Céspedes ocupa'l mesmu cargu, foi Vicepresidente nel gobiernu de Miguel Mariano Gómez y cuando ésti arrenunciu asume la presidencia de la República.

## Gobiernu
Mientres el so mandatu róblase la llei de nueve centavos sobre'l sacu d'azucre que costara la presidencia al so predecesor, afita la zafra (azucrera) a cuasi tres millones de tonelaes al añu y con un preciu percima de los 1,7 centavos la llibra.

Realiza importantes reformes como l'Autonomía de la Universidá de L'Habana crea los institutos de segunda enseñanza según el conseyu corporativu d'educación, Sanidá y Beneficencia, crea les escueles rurales y l'Institutu Cívicu-Militar, los llares infantiles llabradores según la Direición Nacional de Deportes. Nel área de la salú tamién mientres el so gobiernu créase'l Serviciu Téunicu de Salú Pública y el Conseyu Nacional de Tuberculosis.

Na economía surde la Llei de Coordinación Azucrera en 1937 pa defender a los pequeños colonos. 

Laredo Brú promueve la organización d'una asamblea constituyente en 1939 pa redactar una nueva Carta Magna, tolos partíos fueron convocaos a designar nuevos delegaos a la constituyente y el Dr. Ramón Grau San Martín foi escoyíu presidente de la mesma, pocu dempués siguíu al arrenunciu del Dr. Grau l'asamblea escueye al Dr. Carlos Márquez Sterling como nuevu presidente a l'asamblea, la constitución foi promulgada'l 5 de xunu de 1940.
Conocida na historiografía cubana como la Constitución del 40, foi considerada como una de los meyores y más progresistes constituciones de la dómina.

Laredo Brú tamién va pasar tristemente a la hestoria por ser el presidente que negó la entrada a Cuba a los pasaxeros del San Luis, un cruceru con más de 900 refuxaos xudíos qu'en 1939 llograren visa d'entrada en Cuba y tuvieron que tornar a Europa, onde 254 d'ellos terminaron les sos vides nos campos de concentración nazis.

## Referencies
Custodio García Rovira

**José Custodio Cayetano García Rovira**  foi un militar y patriota colombianu. Nació en Bucaramanga, Santander, fíu de Juan de Dios García Navas y Rosa Rovira de García. Estudió Teoloxía, Lleis, Artes y Filosofía. Foi profesor de Matemátiques, Filosofía, Metafísica y Moral. En 1812 foi escoyíu gobernador pol pueblu del Socorru.

## Biografía
García Rovira realizó los sos primeros estudios en Bucaramanga, na escuela de Felipe Munar, onde cursó los graos de básica primaria. En concluyendo dicha etapa, viaxó a Santa Fe de Bogotá pa realizar ellí los sos estudios secundarios y universitarios. Ingresó al Colexu Mayor de San Bartolomé, llogrando ellí dellos títulos: en 1799 recibió'l grau de bachiller en Filosofía; en 1804, el de bachiller en Derechu Civil y, poteriormente, el títulu de doctor en Teoloxía. Más palantre ingresó al Colexu de Santu Tomás a cursar estudios de música y pintura, recibiendo'l grau de bachiller n'Artes. El 29 d'abril de 1809 recibió'l títulu de doctor en Derechu, y la Real Audiencia de Santa Fe de Bogotá recibir como abogáu. Foi profesor nel Colexu Mayor de San Bartolomé nes árees de matemátiques, filosofía, metafísica y moral, onde sería maestru de los darréu militares Francisco de Paula Santander, Liborio Mejía, Antonio Ricaurte y José Ignacio de Márquez, y compañeru docente de José Félix de Restrepo.

## Participación na Guerra d'Independencia de Colombia

En 1816 foi releváu nel so cargu pol xeneral Antonio Villavicencio y pasó a reemplazar al xeneral Rafael Urdaneta nel comandu del exércitu patriota depués de la derrota en Chitagá. Atopó al exércitu bien debilitáu, pero colos recursos qu'atopó empobinar y condució a los sos cuatrocientos homes a Cachirí, onde sufrió una desastrosa gana frente a los realistes del brigadier Sebastian de la Calzada el 28 de febreru. Fízose célebre pol so berru en plena batalla inspirando valor a los sos homes a la voz de "¡Firmes, coyona!". García Rovira tornó col restu del so exércitu a Bucaramanga, onde esperaba refuerzos pa recomponer la so columna. El 5 de marzu estableció'l so cuartel xeneral en San Gil y entamó divisiones en Pinchote y Socorru, que fueron ablayaes por completu, teniendo'l xeneral qu'entamar la fuga escontra Santafé. 

## Muerte
Acusáu de traición, García Rovira foi condergáu a muerte pol Conseyu de Guerra realista y fusiláu na Güerta del Jaime'l 8 d'agostu de 1816 al llau del capitán Hermógenes Céspedes, el doctor José Gabriel Peña, un mulatu d'apellíu Castro y otru señor d'apellíu Nava. El so cuerpu y el de Castru fueron colgaos nuna forca y soterraos nel campusantu del Occidente.

## Referencies

## Enllaces esternos

* García Rovira, Custodio: Biblioteca Luis Ángel Arango.
Miguel Mariano Gómez

**Miguel Mariano Gómez y Arias**  foi un políticu cubanu, foi presidente de la República de Cuba mientres siete meses en 1936, fíu del tamién presidente José Miguel Gómez (1909-1913).

En 1926 foi escoyíu Alcalde de L'Habana, fixo oposición a la dictadura del Xeneral Gerardo Machado hasta que tuvo que partir al exiliu en Nueva York. Tornó a Cuba en 1933 dempués de la cayida de Machado y trés años dempués, en 1936, foi electu presidente de la República, cargu nel que duró apenes siete meses, dempués de lo que foi destituyíu.

Miguel Mariano Gómez foi'l primer presidente de la república electu pol votu popular dempués del fin del gobiernu dictatorial de Gerardo Machado el 12 d'agostu de 1933 y tres los gobiernos provisonales de Carlos Manuel de Céspedes y Quesada (1933), Ramón Grau San Martín (1933-1934), Carlos Mendieta (1934-1935) y José A. Barnet (1935-1936).

## Gobiernu
Col prestíu ganáu mientres la so alministración como alcalde de L'Habana, onde realizó importantes obres como fueron el "Hospital de Maternidá", el "Hospital Infantil", y la "Escuela José Miguel Gómez", ente otres, empecipió'l so gobiernu cola publicación d'un vastu programa, que tomaba un ensame de midíes de calter económicu, social, cultural y políticu. 

Sicasí l'estensu programa de meyores del so gobiernu, nun llogró cuntar con un fuerte sofitu de la opinión pública y tuvo dende casi'l primer momentu una fuerte oposición política, ensin que pudiera cuntar nel congresu con una mayoría que-y dexara realizar el so programa, situación que s'agravó al perder el sofitu d'una parte de los elementos políticos que contribuyeren a la so eleición.
 
Formándose una fuerte oposición dientro del congresu, formular contra él acusaciones de calter políticu, d'interferir cola facultaes del poder llexislativu, a virtú de lo cual el congresu alcordó la so destitución el 24 d'avientu de 1936.

Fina en L'Habana en 1950.

## Ver tamién
José A. Barnet: el so predecesor

## Referencies

## Enllaces esternos
Peljidiyn Genden

**Peljidiyn Genden ** foi presidente de Mongolia dende'l 29 de payares de 1924 al 15 de payares de 1927. Foi'l segundu presidente de Mongolia. Reemplazó al primer presidente que fuera asesináu.
Foi miembru del Partíu Revolucionariu del pueblu mongol, el partíu únicu de 1924 a 1990.

Foi depuestu, confináu y darréu executáu.

## Ver tamién
* Presidente de Mongolia

## Referencies

## Enllaces esternos
* Presidentes de Mongolia
George Maxwell Richards

**George Maxwell Richards**  foi un inxenieru químicu y políticu de Trinidá y Tobagu. Fungió como'l cuartu presidente de Trinidá y Tobagu ente 2003 y 2013.

## Biografía
Trabayó na Universidá de les Indies Occidentales en Trinidá (*University of the West Indies*, n'inglés) en 1996. El 17 de marzu de 2003 foi escoyíu presidente de Trinidá y Tobagu, por un mandatu de cinco años. Richards ye'l primer xefe d'estáu nel Caribe anglófono que ye ascendiente d'amerindios.

Richards tuvo casáu con Jean Ramjohn, prima del ex-presidente Noor Hassanali, con quien tuvo dos fíos: un fíu, que ye médicu, y una fía, Maxine, que ye empresaria.

El 8 de xineru de 2018, morrió en Puertu España a les  hora llocal, por cuenta de una insuficiencia cardiaca congestiva a la edá de 86 años.

## Referencies
Leslie Manigat

**Leslie François Manigat**  foi un políticu haitianu. 

Foi escoyíu presidente Constitucional d'Haití nes cuestionaes eleiciones de xunu de 1988, pero foi baltáu a los pocos meses por un golpe d'Estáu militar perpetáu por Henri Namphy, el dictador militar neoduvalierista, antecesor del cargu y mesmu patrocinante de Manigat, quien nun toleró que lo destituyera como comandante en xefe de les Fuercies Armaes. Manigat, obligáu al exiliu, una década dempués torna al so país. 

Presentar por una organización democristiana a les eleiciones presidenciales de 2006 perdiendo ante René Préval.

Casar en 1970 con Mirlande Manigat y tuvo trés fíos.

## Referencies
Agdanbuugiyn Amar

**Agdanbuugiyn (Anandýn) Amar**  foi presidente de Mongolia, del periodu de 2 de xunetu de 1932 a la so fecha de terminación en 22 de marzu de 1936. Esti presidente foi electu por aciu el partíu Partíu Revolucionariu Popular.

Foi'l sestu presidente de Mongolia.

Executáu'l 27 de xunetu de 1941 nel campu de fusilamiento de Communarka nes contornes de Moscú.

## Ver tamién
* Presidente de Mongolia
* Mongolia

## Referencies

## Enllaces esternos
* Presidentes de Mongolia
Ahmed Abdallah Mohamed Sambi

**Ahmed Abdallah Mohamed Sambi** (n’árabe: أحمد عبد الله محمد سامبي) (Mutsamudu, 5 de xunu de 1958) ye un políticu comoranu, presidente dende l'añu 2006 hasta'l 2011.

Líder islámicu y políticu, ye conocíu sol llamatu d'Ayatollah. Dende la so victoria nes eleiciones del 14 de mayu de 2006 col 58% de los votos, convertir nel primer mandatariu comoranu llegáu al poder d'una manera pacífica na historia del archipiélagu.

## Idees polítiques
Primer presidente nacíu na islla d'Anjouan, Sambi declararía que les Comores nun tán llistes pa tresformase nun estáu islámicu y que naide sería forzáu a utilizar el velo islámicu nel so gobiernu. Prometió amás lluchar contra la corrupción, crear emplegos y construyir cases meyores pa los comoranos que vivíen na probeza

## Referencies
John N. Garner

**John Nance Garner III** , moteyáu **Cactus Jack**, foi un políticu d'Estaos Xuníos. Foi'l 32ᵘ vicepresidente de los Estaos Xuníos, cargu qu'exerció de 1933 a 1941, baxo la presidencia de Franklin D. Roosevelt. Miembru del Partíu Demócrata, Garner foi'l 39ᵘ presidente de la Cámara de Representantes d'Estaos Xuníos dende a 1931 a 1933, siendo representante de Texas ente 1903 y 1933. Garner y Schuyler Colfax son los únicos políticos que presidieron dambes cámares del Congresu de los Estaos Xuníos: presidente de la Cámara y vicepresidente de los Estaos Xuníos.

## Biografía
Nació nel Condáu de Red River, Texas, los sos padres fueron John Nance Garner III y Sarah Jane Guest. Asistió a la Universidá de Vanderbilt. Eventualmente estudió Derechu, foi almitíu al colexu d'abogaos en 1890, y empezó a exercer n'Uvalde. Foi xuez del Condáu de Uvalde dende 1893 hasta 1896. Casó con Mariette Rheiner Garner y tuvo un fíu con ella, Tully Charles Garner.

## Referencies

## Enllaces esternos

* John Nance Garner - Handbook of Texas (n'inglés)
Fatmir Sejdiu

**Fatmir Sejdiu**  ye un políticu kosovar, qu'exerció como'l segundu Presidente de la República de Kosovu.

## Biografía
Nació nun pueblu de Pakaštica cerca de Podujevo, na Provincia Autónoma Socialista de Kosovu, perteneciente a la República Federal Socialista de Yugoslavia.

Fatmir Sejdiu foi unu de los autores del marcu constitucional provisional pal autogobiernu de Kosovu en 2001. Sejdiu foi un parllamentariu influyente na Lliga Democrática de Kosovu (LDK), el partíu del anterior presidente Ibrahim Rugova. 

Foi escoyíu Presidente pola Asamblea de Kosovu tres la muerte de Rugova a principios de 2006. Sejdiu ganó l'aprobación de la comunidá internacional por dar prioridá a les midíes de bon gobiernu y multietnicidad sofitaes pola ONX.

El 24 de xunetu de 2006, Sejdiu asistió en Viena a les conversaciones d'altu nivel ente los primeros ministros y presidentes de Kosovu y Serbia p'aldericar el futuru estatus de Kosovu. 

Mientres el so mandatu, Kosovu declaró unilateralmente la so independencia de Serbia, lo cual foi refugáu per esti últimu país pero que foi reconocida por más de 70 estaos. En 2010, el Tribunal Constitucional kosovar declaró illegal el so doble rol como Presidente y líder del PDK, ante lo cual Sejdiu arrenunció al so cargu.

Vive en Prístina, la capital de Kosovu, cola so esposa y los sos trés fíos. Fala albanés, inglés, serbiu y francés.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Web oficial del Presidente de Kosovu
* Perfil de Fatmir Sejdiu en Web de l'Asamblea de Kosovu
* Biografía n'español per Fundación CIDOB
Charles Curtis

**Charles Curtis**  foi congresista representante y Senador de Kansas y el 31º vicepresidente d'Estaos Xuníos mientres el mandatu de Herbert Hoover.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Charles Curtis; Native-American Indian Vice-President; a biography
Ali Seibou

**Ali Seibou**  foi un políticu de Níxer, presidente del so país ente 1987 y 1993.

Miembru de la comunidá djarma, nació nuna llocalidá del distritu de Ouallam. (Anque yera tamién el llugar natal del so predecesor Seyni Kountché, ellos nun yeren primos). Llueu s'interesó na carrera militar, y asistió a la escuela preparatoria Saint-Louis en Senegal dende 1954, xuniéndose al Primer Reximientu Senegalés de Tiradores. Participó n'aiciones en Camerún en 1960, onde foi mancáu. 
 
Tres la independencia de Níxer en 1960, foi tresferíu al nuevu Exércitu nixerín como sarxentu. Asistió a la escuela d'oficiales, y en 1969 foi puestu al mandu de una unidá en N'Guigmi, y depués en 1973 en Agadez, onde xubió a capitán. Xunió la so suerte a Kountché nel golpe d'Estáu d'abril de 1974, y llevó a les sos tropes de Agadez a Niaméi. Como pagu, foi xubíu a mayor, incorporáu al gabinete como ministru d'Economía Rural y Mediu Ambiente, y, el 20 de payares de 1974, xubíu a xefe del Estáu Mayor.

Sicasí, Kountché abarruntaba d'él; en xunu de 1975 retirar del gabinete y pidió-y qu'arrenunciara al comandu de les Fuercies Armaes. Saibou respondió a ello solicitando ser retiráu por completu del serviciu, un actu qu'aparentemente estenó les medranes de Kountché, y Saibou permaneció lleal hasta la muerte del gobernante, asocedida'l 10 de payares de 1987.

Nesi momentu, Seibou aseguró la so nominación como socesor de Kountché pol Supremu Conseyu Militar, unviando de siguío a los militares rivales al esterior con cargos diplomáticos, y faciendo del MNSD l'únicu partíu políticu de Níxer. En 1989 fixo aprobar una nueva Constitución, y presentóse como l'únicu candidatu presidencial n'avientu d'esi añu.

A empiezos de los años noventa, el baturiciu estudiantil y l'asaltu de tuaregs en Tchin-Tabaraden conducieron a una Conferencia Nacional en 1991, que finalmente desmanteló'l réxime militar, dexando a Seibou ensin mayor poder efectivu. Tres la eleición de Mahamane Ousmane como presidente en marzu de 1993, dexó'l so cargu'l 16 d'abril y retiróse al so pueblu natal.

## Referencies
Daouda Malam Wanké

**Daouda Malam Wanké**  foi un políticu de Níxer, presidente del so país en 1999.

El so añu de nacencia ye aldericáu. Nació nuna llocalidá cerca de Niamey. Entró al Exércitu nixerín, algamando'l grau de coronel. El 9 d'abril de 1999, llevó a cabu un golpe d'Estáu militar contra'l presidente Ibrahim Baré Maïnassara. Ésti (que llegara de la mesma al poder por otru golpe trés años antes) foi asesináu. Mientres dos díes, la incertidume política reinó en Níxer, una y bones el primer ministru, Ibrahim Hassane Mayaki, y dellos otros reclamaben la Presidencia. El 11 d'abril, finalmente, Wanké asumió'l cargu, dirixendo un gobiernu de transición que prometió celebrar eleiciones a fines d'esi añu.

El gobiernu de Wanké cumplió la so promesa, y apurrió el poder al presidente electu, Tandja Mamadou, n'avientu de 1999.

Wanké tenía munchos problemes de salú, incluyendo enfermedaes cardiovasculares y una alta presión arterial. Mientres los últimos meses de la so vida, viaxó a Libia, Marruecos y Suiza pa sometese a tratamientu médicu. Finalmente finó en Niamey, sobreviviéndo-y la so esposa y los sos trés fíos.

## Referencies

## Enllaces esternos
Hannibal Hamlin

**Hannibal Hamlin**  foi'l decimoquintu Vicepresidente de los Estaos Xuníos, mientres el gobiernu del presidente Abraham Lincoln ente los años 1861 a 1865. Tamién foi'l primer vicepresidente perteneciente al Partíu Republicanu. Antes de la so eleición en 1860, sirvió nel Senáu de los Estaos Xuníos, na Cámara de Representantes, y de volao como gobernador del estáu de Maine.

## Primeros años
Nació en Paris Hill (agora un distritu históricu del rexistru nacional), na ciudá de Paris, allugada nel condáu d'Oxford County nel estáu de Maine. Los sos padres fueron Cyrus Hamlin y Anna Livermore, siendo descendiente de James Hamlin pola sesta xeneración, quien s'estableció en Massachusetts Bay Colony en 1639. Hamlin foi sobrín nietu del Senador Samuel Livermore de New Hampshire, y nietu de Stephen Emery ministru de xusticia mientres 1839 a 1840. 

Hamlin asistió a escueles nel so distritu y a la secundaria Hebron Academy. Darréu dedicóse a l'alministración de la granxa del so padre. Nos siguientes años exerció distintos trabayos como: maestru, lleñador, cocineru, agrimensor, alministrador d'un periódicu selmanal en Paris, y cajista nuna imprenta. Estudió derechu y recibió la llicencia pa exercer el so oficiu en 1833. Empezó la so práutica como abogáu n'Hampden, na zona residencial de Bangor, onde moró hasta 1848.

## Entamos políticos
La carrera política de Hamlin empecipió en 1836 cuando empezó un periodu de mandatu na Cámara de representantes de Maine, dempués de que fora electu l'anterior añu. Sirvió mientres la Guerra de Aroostook en 1839. En 1840, ensin ésitu postular por un puestu na Cámara de Representantes de los Estaos Xuníos y en 1841 abandonó la Cámara de representantes estatal. Dempués sirvió mientres dos periodos na Cámara de Representantes de los Estaos Xuníos, dende 1843 a 1847. Depués foi electu por qu'ocupara un puestu nel Senáu de los Estaos Xuníos en 1848, y mientres un periodu completu en 1851. A principios de la so carrera foi demócrata, sofitando la candidatura de Franklin Pierce en 1852. 

Dende'l principiu del so serviciu nel congresu destacóse como un opositor del allongamientu de la esclavitú, foi un destacáu partidariu de la cláusula llexislativa Wilmot Proviso, y faló en contra del compromisu de 1850 sobre la esclavitú. En 1854, oponer a l'aprobación del Acta Kansas-Nebraska, que revocaba'l Compromisu de Missouri. Dempués de que'l partíu demócrata sofitara la revocación de la Convención Nacional Demócrata de 1856, decidió arrenunciar a la so afiliación al partíu demócrata'l 12 de xunu de 1856 y xunióse al apocayá entamáu partíu republicanu, causando una conmoción nacional. 

Los republicanos nomar esi mesmu añu como Gobernador de Maine, y exerció el so cargu'l 8 de xineru de 1857 dempués de que venciera con una gran mayoría de votos. Sicasí, a finales de febreru arrenunció a la gobernación, y nuevamente ocupó un puestu nel Senáu de los Estaos Xuníos dende 1857 a 1861.

## Referencies

## Enllaces esternos
Carlos Hevia

**Carlos Hevia y Reyes-Gavilan**  foi un políticu cubanu. Tres l'arrenunciu de Ramón Grau San Martín, gobernó 3 díes del 15 de xineru de 1934 hasta'l 18 de xineru de 1934, acabando derrocáu por Batista.

## Biografía
Nomáu de nacencia Carlos Hevia y Reyes-Gavilán, nacíu en L'Habana, República de Cuba, el 21 de marzu de 1900. En Cuba graduar de Ciruxanu, viaxó a Estaos Xuníos en 1919 y Cursó estudiu na Universidá Naval d'Estaos Xuníos en Annapolis. De vuelta en Cuba convertir a la política y miembru del Partíu Revolucionariu Cubanu Auténticu. Mientres el gobiernu de Carlos Prío Socarrás convertir en ministru de rellaciones esteriores mientres 1948 hasta 1950. Nel senu del partíu RCA ganó pa presentase nes eleiciones de 1952, suspendíes estes pol golpe d'estáu empobináu por Batista, se exilia n'Estaos Xuníos. Mientres 1960 formó parte d'un grupu opositor al gobiernu de Fidel Castro. Finalmente, Hevia muerre en Florida, Estaos Xuníos el 2 d'abril de 1964

## Presidente de Cuba (1934)
Mientres el gobiernu provisional de Ramón Grau San Martín Hevia yera'l ministru d'agricultura. El 15 de xineru de 1934 múltiples protestes contra la xestión de Grau pidiéron-y el so arrenunciu. El conseyu de gobiernu nomó a Carlos Hevia como presidente Interín esi día. Hevia habíase negáu debíu al clima de tensión. Llueu 100 soldaos llegaron al palaciu presidencial y encaloraron la protesta, Hevia xuró'l cargu y a les 5:00 pm del llunes. El martes Hevia axuntar col líder del conseyu Fulgencio Batista y el líder lliberal Carlos Mendieta pa roblar un pactu de neutralidá. Esa mesma nueche foi juramentado solemnemente al cargu, coles mesmes que los líderes llaborales entamaben un paru nacional. El miércoles Hevia ver ensin el respaldu xeneral pa prevenir la fuelga y decide arrenunciar al cargu, dexándo-ylo al vicepresidente Manuel Márquez Sterling. Apurrió'l poder con esta espresión: «Voi Volver a los mios campos de caña».

## Familia
Carlos Hevia yera'l mayor de 6 fíos d'Aurelio Hevia y Sara de los Reyes Gavilan. Casáu con Elisa Eldelmann, teniendo 2 fíos, Carlos y Margarita Hevia Edelmann. Tres el so exiliu en Miami, Hevia trabayó na Academia Naval.

## Referencies

## Enllaces esternos
Carlos Manuel de Céspedes y Quesada

**Carlos Manuel de Céspedes y Quesada**  foi un políticu cubanu, fíu del padre de la patria Carlos Manuel de Céspedes, foi presidente provisional de la república de Cuba dende'l 12 d'agostu de 1933 hasta'l 4 de setiembre del mesmu añu.

## Biografía
Nacíu nel exiliu en Nueva York mientres la Guerra de los Diez Años, xunir a la Guerra Necesaria na cual algamó los graos de coronel. Mientres les primeres décades de la república, ocupó diversos cargos políticos y diplomáticos.

Los esfuercios realizaos p'asegurar la tresmisión llegal de la presidencia de la república dempués de la cayida del gobiernu del xeneral Gerardo Machado, respondíen al propósitu d'evitar que Cuba quedara ensin gobiernu y según los términos del tratáu de rellaciones permanentes ente Cuba y los Estaos Xuníos —Enmienda Platt—, estos podíen intervenir en Cuba ya imponer un gobiernu provisional.

Gracies a la so eleición la cuestión de la reconocencia internacional y la estabilidá del intre lóxicu de la república taba garantizáu. El nuevu gobiernu empecipió les sos funciones metanes una gran fervencia revolucionaria, la so curtia alministración sufrió les consecuencies del réxime de caos y tracamundiu que vivía la nación dempués de la cayida del xeneral Gerardo Machado, trató de frenar les represalies y saqueos contra los partidarios del antiguu réxime, eslleió'l Congresu y abolió la constitución de 1928, restituyendo la de 1901. Estes disposiciones anque dieron al so gobiernu un calter revolucionariu nun bastaron a satisfaer les ambiciones de munches organizaciones oposicionistas que consideraben a Céspedes como obra de la mediación. 

Los mozos militares que controlaben el nuevu orde de coses empezaron a conspirar contra él, xunto a un grupu d'activistes representantes de los principales movimientos d'oposición que se presentaron en palaciu, con cuenta d'establecer un nuevu executivu, inclusive la Policía nacional sofitaba al nuevu trespasu, de manera que Céspedes ensin fuercies p'aguantar tuvo que vencer, y abandonó el palaciu presidencial retirándose al so llar y quedando el gobiernu en manes d'una Pentarquía integrada por Ramón Grau San Martín, Sergio Carbó, Guillermo Portela, José Miguel Irisarri y Porfirio Franca, felicidá Pentarquía nun foi aceptada internacionalmente polo que poco tiempu dempués foi eslleida, y nomáu Ramón Grau San Martín nuevu presidente.

## Referencies

## Enllaces esternos
José A. Barnet

**José Agripino Barnet y Vinageras**  foi un políticu y diplomáticu cubanu, foi presidente provisional de la República de Cuba dende'l 11 d'avientu de 1935 hasta'l 20 de mayu de 1936, asumiendo la xefatura por simple arrenunciu del presidente Mendieta, del cual él yera ministru d'Estáu.

José A. Barnet asume'l so cargu nun procesu políticu bastante confusu y complicáu, onde dellos presidentes provisionales yá s'asocedieren unu tres otru. La so llegada al poder produzse gracies a el repentín arrenunciu de Carlos Mendieta, del cual yera ministru. Sicasí, Barnet nun tenía apenes sofitu ente los principales círculos de la oposición y muncho menos ente'l pueblu, que vía cómo s'asocedíen presidentes y la tal llamada revolución de 1933 nun concretaba los sos oxetivos.

Convocó a eleiciones pal añu siguiente, per primer vegada dende la cayida de Gerardo Machado, y nes que sale escoyíu l'antiguu alcalde de L'Habana Miguel Mariano Gómez.

Casóse con Marcela Cleard, cola cual tuvo una fía, Georgina Barnet Cleard, quien se casó de la mesma con Henri Vas De Briendt.

## Ver tamién
*Gobernantes de Cuba
*Capitanía Xeneral de Cuba
*Gobernantes de Cuba

## Referencies

## Enllaces esternos
Thomas R. Marshall

**Thomas Riley Marshall**, nacíu en North Manchester (Indiana) el 14 de marzu de 1854, foi un políticu d'Estaos Xuníos y miembru del Partíu Demócrata qu'algamó la vicepresidencia de los Estaos Xuníos d'América sol mandatu del Presidente Woodrow Wilson dende 1913 a 1921. Foi precedíu nel cargu por James Sherman (republicanu) y asocedíu por Calvin Coolidge (republicanu).
Muerre en Washington el 1 de xunu de 1925.

## Bibliografía
* Vice Presidents of the United States Thomas R. Marshall (1913-1921) (n'inglés) 

## Referencies

## Enllaces esternos
Carlos Mendieta

**Carlos Mendieta Montefur**  foi un políticu y militar cubanu que participó na Guerra del 95 nel bandu llibertador.

Políticu cubanu, foi presidente provisional de la República de Cuba dende 1934 a 1935. Mientres el so Gobiernu llógrase l'abolición de la Emmienda Platt.

Combatió na guerra d'independencia de 1895-1898, onde algamó'l grau de coronel, col advenimiento de la república foi escoyíu diputáu como miembru del partíu lliberal, cargu que desempeño dende 1901 hasta 1923.

En 1931 ye deportáu poles sos actividaes polítiques en contra de la dictadura de Gerardo Machado, derrocáu este en 1933 torna a Cuba, y dos años más tarde ye escoyíu presidente provisional de 1934 a 1935 dempués de que'l xefe del exércitu Fulgencio Batista obligara a Ramón Grau San Martín a dimitir.

El fechu más importante mientres el so añu de presidente foi ensin duldes el llogru per parte de Cuba de la derogación de la Enmienda Platt, apéndiz constitucional que minaba la soberanía de la islla, al dexar que los Estaos Xuníos pudieren intervenir en Cuba cuando la consideraren necesariu. La Enmienda Platt yera un arrezago neo-colonial de los cuatro años de protectoráu norteamericanu sobre la Islla de Cuba.

Tuvo que faer frente a les fuelgues qu'afaraben de cutio l'ámbitu políticu cubanu y foi bien criticáu pola represión exercida, razón pola qu'arrenuncia en 1935 a favor del so secretariu d'estáu José A. Barnet.

Carlos Mendieta muerre en L'Habana en 1960.

## Referencies

## Enllaces esternos
Antonio Rivera Cabezas

**Antonio Rivera Cabezas**  foi unu de los padres de la patria de la independencia de Guatemala. Llicenciáu en lleis, exerció como presidente del país asocediendo a Pedro Molina Mazariegos. Los sos llogros más importantes dar nel campu de la educación, onde implemento la enseñanza nel interior del país y non solo na capital. Tamién creo la direición xeneral de caminos y realizó el primer censu del país nel añu de 1830.

## Biografía
El Antonio Rivera Cabezas nació'l 12 de febreru de 1784 na ciudá de Guatemala. Xubió al poder por cuenta de les intrigues polítiques en contra de Pedro Molina Mazariegos, la fecha na qu'empezó les sos funciones como Xefe d'Estáu ye'l 9 de marzu de 1830, por cuenta d'intrigues polítiques viose obligáu a arrenunciar al so cargu.

Ente los sos cargos como políticu en Guatemala atópense, diputáu provincial nel añu de 1812, diputáu al Congresu mexicanu, mientres la dómina de l'anexón a Méxicu, Secretariu de facienda de la Federación nos años 1835 y 1837.

Cuando'l réxime conservador instalar en Guatemala, Antonio Rivera Cabezas sale al exiliu atopando abellugu en Méxicu. Finó'l 8 de mayu de 1851.

## Referencies

## Enllaces esternos
Sergio Camargo

**Sergio Camargo Pinzón**  foi un abogáu, políticu, militar, presidente y diplomáticu colombianu. 

## Biografía y carrera profesional
Estudió nel Colexu de San Bartolomé. Graduáu en xurisprudencia en 1852, foi nomáu xuez y maxistráu. En 1857 empezó la so carrera política aportando a secretariu de Gobiernu del Estáu Soberanu de Boyacá. Ente 1862 y 1865 ocupó'l cargu de presidente de dichu estáu. 

Mientres el periodu de guerres civiles a partir de 1840, formó parte del bandu Lliberal, n'oposición al bandu Conservador. Nun foi un soldáu profesional, pero algamó'l grau militar de xeneral pola so participación en delles batalles.

En 1868 ocupó'l cargu de Secretariu de Guerra y Marina y en 1871 foi nomáu xefe de la Guardia Nacional. 

En 1876 foi escoyíu senador por Boyacá, tomando posesión en 1877 como presidente provisional de los Estaos Xuníos de Colombia por 3 meses, en reemplazu del presidente titular, Aquileo Parra, quien s'atopaba enfermu. Darréu foi nomáu embaxador ante la Santa Sede y en distintos países d'Europa: Alemaña, Francia, Gran Bretaña y España, realizando'l fortalecimientu de rellaciones diplomátiques con dichos países.

Foi la principal figura militar de la familia Camargo, emparentáu col distinguíu poeta Joaquín González Camargo, l'historiador Gabriel Camargo Pérez, Francisco Camargo y el presidente colombianu Alberto Lleras Camargo.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Camargo Pinzón, Sergio: Biblioteca Luis Ángel Arango.
Camargo Pérez, Gabriel. *Sergio Camargo: el bayardo colombianu*
Batalla de Yaguachi

La **Batalla de Yaguachi** o **Batalla de Cone** foi un enfrentamientu asocedíu'l 19 d'agostu de 1821 ente tropes independentistes de Guayaquil de la División Proteutora de Quito y refuerzos grancolombianos, nuna aición militar liderada por Antonio José de Sucre contra les tropes realistes lideraes pol coronel Francisco González. Sucre vence a los españoles. Asocedió cerca na zona de Yaguachi, actual provincia de Guayas n'Ecuador, y aseguró la independencia definitiva de la Provincia Llibre de Guayaquil.

## Referencies

## Bibliografía
*