Endelgazamientu

**Endelgazamientu** o **perda de pesu**, nel contestu de la medicina, salú o *[[fitness]]*, ye un amenorgamientu de la masa corporal d'un individuu o animal, por razón d'una perda permediu de líquidos, grasa o de texíos como'l músculu, tendón o texíu conxuntivo. L'endelgazamientu puede ser xeneralizáu, esto ye, afectando a tol organismu, o bien alcontráu como nel casu d'una atrofia muscular por inmovilización. Entrada la tercer edá, el cuerpu tiende a perder de 1 a 2 kg de pesu cada década.

## Etioloxía
L'endelgazamientu puede ser non-intencional, como nel casu d'enfermedaes cróniques, tales como la tuberculosis y ciertes formes de cáncer—el cáncer de pulmón y los del tubu dixestivu son les neoplasies malines más frecuentes nos pacientes qu'esperimenten perda de pesu non intencional. Otres formes de perda non-intencional de pesu inclúin trestornos que causen vultures, foria, y enfermedaes ruinamente controlaes como la diabetes y el hipertiroidismo. 

N'otros casos, l'endelgazamientu puede ser intencional, un esfuerciu per parte del individuu, xeneralmente centráu en dietes, p'ameyorar la so salú o la so apariencia. La perda de pesu terapéutica, especialmente en persones con obesidá puede menguar el riesgu de l'apaición d'enfermedaes como la hipertensión arterial, cardiopatíes y ciertes formes de cáncer. Les dietes escesives o mal controlaes pueden producir desnutrición, anemia, atrofia muscular, hipovitaminosis y desequilibrios electrolíticos y hídricos.

## Control de pesu

El pesu de les persones puede ser evaluáu calculando'l so índiz de masa corporal que ye un métodu simple y llargamente usáu pa envalorar la proporción de grasa corporal.
El IMC foi desenvueltu pol estadísticu y antropometrista belga Adolphe Quetelet. Este ye calculáu estremando'l pesu del suxetu (en kilogramos) pol cuadráu del so altor (en metros), polo tanto ye espresáu en kg / m².

Los organismos gubernamentales en EUA determinen el sobrepesu y la obesidá usando l'índiz de masa corporal (IMC), utilizando'l pesu y altor pa determinar la grasa corporal. Un IMC ente 25 y 29,9 ye consideráu sobrepesu y cualquier valor sobre 30 ye obesidá. Individuos con un IMC percima de 30 amonten el riesgu varios peligros pa la salú.

La OMS (Organización Mundial de la Salú) establez una definición comúnmente n'usu colos siguientes valores, alcordaos en 1997, publicaos en 2000 y afechos nel 2010:

* IMC menos de 18,5 ye per debaxo del pesu normal.
* IMC de 18,5-24,9 ye pesu normal
* IMC de 25,0-29,9 ye sobrepesu.
* IMC de 30,0-34,9 ye obesidá clase I.
* IMC de 35,0-39,9 ye obesidá clase II.
* IMC de 40,0 o mayor ye obesidá clase III, grave (o mórbida).
* IMC de 35,0 o mayor na presencia de siquier una o otra morbilidad significativa ye tamién clasificada por delles persones como **[[obesidá mórbida]]**.

Nun marcu clínicu, los médicos tomen en cuenta la raza, la etnia, la masa magra (muscularidad), edá, sexu y otros factores los cualos pueden infestar la interpretación del índiz de masa corporal. El IMC sobreestima la grasa corporal en persones bien musculoses y la grasa corporal pue ser subestimada en persones que perdieron masa corporal (munchos vieyos).

La obesidá leve como ye definida según el IMC, nun ye un factor de riesgu cardiovascular y polo tanto'l IMC nun puede ser usáu como un únicu predictor clínicu y epidemiolóxicu de la salú cardiovascular.

## Ver tamién
*Dieta
*Obesidá
*Exerciciu físicu
*Endelgazamientu alcontráu

## Referencies

## Enllaces esternos