Enrique II de Francia

**Enrique II de Francia**  cuartu fíu de Francisco I y de Claudia de Francia, foi reconocíu duque de Bretaña en 1536 (ensin coronación), coronáu rei de Francia en 1547 en Reims.

## Biografía
### Primeros años
Enrique nació nel castiellu de Saint-Germain-en-Laye, cerca de París como segundogénito de Francisco I de Francia y Claudia, duquesa de Bretaña, fía de la mesma de Lluis XII de Francia y Ana de Bretaña.
El so padre foi prindáu na Batalla de Pavía pol enemigu d'este, Carlos I d'España, obligándo-y a roblar el Tratáu de Madrid, polo qu'Enrique y el so hermanu mayor Francisco, delfín y duque de Bretaña, permanecieron como rehenes dende1526 hasta 1530 como garantía del cumplimientu de alcordar. Nun ta del tou claru onde permanecieron, yá que-yos acompañó un nutríu séquitu que tamién tuvo de ser agospiáu y reteníu, anque paez que tuvieron siempres en fortaleces que pertenecíen a la familia Fernández de Velasco, duques de Frías y condestables de Castiella. Fueron los castiellos de Villalba de los Alcores (1528), d'Ampudia (1528), de los Velasco (el palaciu de los Condestables en Villalpando), de Berlanga, de Castilnovo y Pedraza (1528-1530). 

Tres la muerte del so hermanu en 1536, Enrique asocedió-y como delfín y duque de Bretaña, ensin llegar a gobernar en Bretaña, yá que'l so padre yera l'usufructuariu. Tres la muerte del so padre heredó'l tronu de Francia. Foi erráticu na política d'aliances y, nun principiu, un fervosu defensor de la fe católica frente a la Reforma protestante. Combatió con agafamientu a los hugonotes pero depués tolerar y alióse colos calvinistes. Condergó los llibros non católicos en 1551 prohibiendo la so circulación y venta y caltuvo l'enfrentamientu contra Carlos V con una singular alianza col Imperiu otomanu. Tomó Metz a pesar del asediu del rei español y defendió París frente al emperador, pero tolos esfuercios bélicos llevaron a la quiebra a la Corona.

### Matrimoniu y vida

Casar en 1533 con Catalina de Médici cola que tuvo diez fíos, al empar que caltenía una rellación amorosa con Diana de Poitiers, que se fixo oficial en 1536. Diana de Poitiers exerció una influencia notable sobre'l rei y, anque n'otru orde, tamién se dexó influyir pol condestable Anne de Montmorency, según los sos sobrinos (Gaspar de Coligny, François d'Andelot y el cardenal Odet de Châtillon) que gociaron de toa l'enfotu d'Enrique II. 

Axustó'l rescate de Boulogne colos ingleses en 1550. Per mediu del Tratáu de Chambord en 1552 consiguió l'alianza de Francia colos príncipes protestantes d'Alemaña contra Carlos V y foi autorizáu a tomar les trés ciudaes episcopales ya imperiales de Metz, Toul y Verdún, en Lorena.

En 1552 ocupó los Trés-Obispaos que pertenecíen al Sacru Imperiu Romanu Xermánicu, que la so anexón definitiva a Francia nun foi reconocida hasta 1648 cuando se robló la Paz de Westfalia.

En 1558 el duque de Guisa y l'armada francesa consiguen recuperar Calais, última posesión de los ingleses en territoriu francés.

### Últimos años y muerte
Sufrió dellos reveses a la fin del so curtiu reináu. Foi ganáu n'Italia y nos Países Baxos per España, viose obligáu a aceptar, en 1559, la Paz de Cateau-Cambrésis y a arrenunciar, definitivamente, a les posesiones italianes.

Morrió en 1559. Mientres un tornéu contra Gabriel, Conde de Montgomery, celebráu por cuenta de la boda de la so fía Isabel con Felipe II d'España, foi gravemente mancáu pola llanza d'ésti nun güeyu. Foi atendíu polos meyores médicos y ciruxanos. Ambroise Paré foi autorizáu a reproducir la firida en dellos condergaos pa investigar cómo y de qué forma curala, ensin llograr resultancia dalguna. Felipe II unvió dende Bruxeles a Andrea Vesalio, que nun llegó a tiempu pa tratar de salvar la vida del rei, pos ésti yá morriera a la so llegada.

Asocedió-y el so fíu mayor Francisco II de Francia.

El so reináu, consideráu n'ocasiones desvaído como la so personalidá, foi testigu, sicasí, de la derrota de Carlos V contra'l que'l so padre, Francisco I, combatiera ensin ésitu. Y, ensin propone-y lo, foi'l xenerador de les Guerres de relixón de Francia por causa del so defensa infrayable de la fe católica contra la Reforma protestante.
Créese qu'esta muerte foi predicha por Nostradamus na so cuarteta -el lleón nuevu va compensar al lleón vieyu nel campu de batalla, depués nuna xaula d'oru sacará-y los güeyos y el lleón vieyu va morrer una muerte cruel-.

### Descendencia
Del so matrimoniu con Catalina de Médicis tuvo diez fíos:

* **[[Francisco II de Francia|Francisco]]** (1544-1560), Delfín y rei de Francia de 1559 a 1560.
* Isabel (1546-1568), casada con Felipe II d'España (1559).
* Claudia (1547-1575), casada con Carlos III de Lorena.
* **Luis** (1549-1550), duque d'Orleans.
* Carlos (1550-1574), Duque d'Orleans (1550-1560) y rei de Francia de 1560 a 1574.
* Alejandro Eduardo (Enrique) (1551-1589), Duque d'Anjou (1551-1576), d'Orleans (1560-1576), rei de Polonia (1573-1574) y rei de Francia (1574-1589).
* Margarita (1553-1615), casada con Enrique IV de Francia en 1572.
* Hércules (Francisco) (1555-1584), Duque d'Alençon y d'Anjou.
* **Victoria** y **Juana** (1556).

De la so rellación cola piamontesa Filipa Duci, cuando entá yera delfín, tuvo una fía llexitimada:
* Diana de Francia (1538-1619), duquesa de Chatellerault, Angoulême y Étampes.
De la so rellación cola Baronesa de Fonttete, Nicole de Savigny, tuvo un fíu que nun foi llexitimáu pero sí reconocíu pol so padre:

* Enrique de Valois-San-Rémi, nacíu en 1557 en París.

## Enllaces esternos

## Referencies