open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
NGC 1275

L'oxetu **NGC 1275** ye un conxuntu de dos galaxes, una delantre d'otra, que s'atopen na constelación de Perséu. La galaxa que s'atopa en segundu planu ye una galaxa elíptica y delantre d'ella hai una galaxa espiral. Alcuéntrase a unos 235 millones d'años lluz de la Tierra.


Archivu:NGC 1275 multi-wavelength composite.tif|NGC 1275 multi-llonxitú d'onda compuesta Archivu:NGC
NGC 1275 Hubble WikiSky.jpg|NGC 1275 galaxa ye: Telescopiu Espacial Hubble, 1,73 "visión
Ficheru:NGC 1275 Hubble.jpg|Imaxe del Telescopiu Espacial Hubble de la galaxa eliptica de NGC 1275.


## La galaxa elíptica

La galaxa principal de NGC 1275 (Perséu A, UGC 2669, QSO B0316+413 o PGC 12429) ye una galaxa xigante difusa, esto ye, una galaxa elíptica supermasiva que s'atopa nel centru del Cúmulu de galaxes de Perséu. Ye una galaxa Seyfert con nucleu activu: dellos autores señalaron que presenta actividá tipu blazar, similar al de la galaxa BL Lacertae. Sía que non, presenta munches de les carauterístiques propies de les galaxes actives. Amás ye una radiofuente conocida como **Perseus A**.
Créese que tien un furacu prietu supermasivo nel so centru, con una masa de 340 millones de mases solares.

NGC 1275 tamién ye desaxeradamente rica en hidróxenu molecular, con una masa envalorada de gas de 13.000 millones de mases solares, daqué que ye consecuencia del enfriamientu y subsecuente atraición per parte d'ésta galaxa del gas caliente qu'enllena'l mediu intergaláctico de Perséu, que acábase concentrando nel centru de NGC 1275 produciendo l'actividá visible nel so nucleu y una elevada tasa de formación d'estrelles.

## La galaxa espiral

La galaxa espiral (HVS) alcuéntrase en primer planu al respective de la galaxa xigante difusa. Mover escontra la galaxa elíptica a una velocidá de 3000 km/s, y piénsase que se ta fundiendo col Cúmulu de Perséu. La so estructura ta siendo esbaratada pola fuerte atraición gravitatoria de la galaxa elíptica, de la cual ta dixebrada por siquier 110 quiluparsecs.

## Ver tamién
* Llista de galaxes
* Llista d'oxetos NGC

## Referencies

## Enllaces esternos

* Catálogu SEDS
* Descripción ya imaxe de la NASA (n'inglés)
* The nature of the molecular gas system in the core of NGC 1275
* A deeper X-ray study of the core of the Perseus galaxy cluster: the power of sound waves and the distribution of metals and cosmic rays
* Radially inflowing molecular gas in NGC 1275 deposited by an X-ray cooling flow in the Perseus cluster. 
* Dusty Gas and New Stars: Disruption of the High Velocity Intruder Galaxy Falling Towards NGC 1275
* Star Formation in the Perseus Cluster Cooling Flow
NGC 1313

**NGC 1313** ye una galaxa espiral barrada alcontrada na constelación de Reticulum.

## Descripción física

Ye una galaxa espiral barrada tardía (SBd) con un nucleu pequeñu y brilloso y una estructura bastante asimétrica. Alcuéntrase nun estáu de transición ente les galaxes espirales barraes (SB) y les galaxes irregulares magallánicas (Irr I). Presenta una fuerte emisión d'ondes de radio y formación estelar nes rexones con mayor rellumu superficial de les sos barres.

## Ver tamién

* Llista de galaxes
* Llista d'oxetos NGC
* Llista d'oxetos PGC

## Referencies

## Enllaces esternos
NGC 1316

**NGC 1316** o **Fornax A** ye una galaxa lenticular na constelación de Fornax a 62 millones d'años lluz de distancia (anque recién estudios de delles supernoves de tipu Ia suxeren una distancia daqué menor, de 58 millones d'años lluz). Ye amás una radiogalaxa, la cuarta radiofuente más brillosa en 1400 MHz, amosando cuando ye estudiada por aciu ondes de radio dos grandes lóbulos de partícules de bien alta enerxía de 600000 años lluz de tamañu cada unu a cada llau d'ella. Afayóse en 1826 pol astrónomu James Dunlop.

NGC 1316 forma parte del Cúmulu de Fornax, un cúmulu de galaxes nesa constelación, atopándose nel centru d'un subgrupu de galaxes de la so periferia que ta en procesu d'acercamientu col subgrupu principal p'acabar fundiéndose dambos. Paez tar interactuando cola galaxa espiral NGC 1317, anque ésta última paez nun ser lo suficientemente grande pa esplicar les anomalíes na estructura de NGC 1316. 

François Schweizer, a la fin de la década de 1970, reparó que NGC 1316 paez una pequeña galaxa elíptica con unes llinies de polvu inusuales encuallaes dientro d'un conxuntu mayor d'estrelles. Tamién apreció un discu compactu de gas cerca del centru que paecía rotar más apriesa que les estrelles. Sobre la base d'esto, suxirió que NGC 1316 ye'l productu de la fusión de delles galaxes menores. Estos choques pudieron alimentar el furacu prietu supermasivu del centru galácticu -d'una masa envalorada en 130-150 millones de mases solares- provocando que la galaxa convertir nuna radiogalaxa., envalorándose que la última actividá importante ellí tuvo llugar hai 100 millones d'años.

En base al estudiu d'unos cúmulos estelares d'estrelles coloraes en NGC 1316 col Telescopiu Espacial Hubble, conclúyese qu'hubo una gran choque ente dos galaxes espirales hai unos pocos miles de millones d'años que dieron forma a l'actual NGC 1316. Amás estudios de los sos nebuloses planetaries amosaron cómo NGC 1316 paez tar evolucionando pa convertise nun sistema apoderáu por un gran bulbu galácticu, similar a la Galaxa del Sombreru.

## Ver tamién
* Llista de galaxes
* Llista d'oxetos NGC

## Referencies

## Enllaces esternos
* Catálogu SEDS
NGC 1333

**NGC 1333** ye una nebulosa de reflexón na constelación de Perseus a 1000 años lluz de distancia, siendo una de les rexones más próximes de formación estelar.

Les estrelles acabante formar en NGC 1333 nun tienen más d'un millón d'años d'antigüedá. Gran parte de la lluz d'estes estrelles ta escurecida pela escura nube de polvu a partir de la cual formáronse. Col usu del Telescopiu Espacial Spitzer de la NASA detectóse la lluz infrarroxa d'estos oxetos. Esto dexa mirar al traviés del polvu pa llograr una comprensión más detallada alrodiu de cómo les estrelles empiecen les sos vides. 

Les estrelles de NGC 1333 nun formen un únicu cúmulu, sinón tán estremaes en dos subgrupos. El primeru d'ellos ta al norte cerca de la nebulosa, ente que'l segundu topar al sur na zona más trupa de la nube de gas. 

Les traces verde-mariellos con forma de nódulos asitiaos embaxo na imaxe son ondes de choque resplandorientos onde remexos de material expelidos dende estrelles embriónicas entrechocan col gas trupo y frío. Piénsase qu'esto produz la dispersión de la nube de gas evitando que se formen más estrelles en NGC 1333. Otra manera, la zona cimera de la imaxe apaez en color coloráu pola lluz infrarroxa proveniente de polvu templao.

Detectóse nel interior d'un sistema estelar en formación de NGC 1333 abondu vapor d'agua como pa rellenar cinco veces tolos océanos de la Tierra. Esti vapor d'agua, alcontráu na nebulosa protoestelar, ta concentrándose agora nel discu de polvu onde se piensa que podríen tar formándose planetes, constituyendo una prueba de cómo l'agua ye depositada nos planetes.

## Ver tamién
* Llista d'oxetos NGC

## Enllaces esternos
*Catálogu SEDS
*Chaotic star birth, en Spitzer Space Telescope (n'inglés) 

## Referencies
NGC 1399

**NGC 1399** ye una galaxa elíptica Galaxa más brillosa de cúmulu xigante asitiada na constelación de Fornax a una distancia de 20 megaparsecs (65 millones d'años lluz) de la Vía Lláctea. Ye'l segundu miembru más brillosu del Cúmulu de Fornax tres NGC 1316 y el más brillosu de la so rexón central, tando al algame de telescopiu d'aficionáu.

NGC 1399 ye clasificada cómo galaxa cD, como lo son tamién ente otres M87 ó NGC 4889, asitiaes respeutivamente nos cúmulu de galaxes de Virgu y Coma, teniendo un centru brillosu y una vasta envoltura muncho más difusa al so alredor, y nel casu d'ésta galaxa una población de cúmulos globulares envalorada n'alredor d'ente 5700 y 6500.

NGC 1399 paez tener un furacu prietu supermasivu nel so centru, con una masa envalorada n'alredor de 500 millones de mases solares.

## Ver tamién

* Llista de galaxes
* Llista d'oxetos NGC
* Llista d'oxetos PGC

## Referencies

## Enllaces esternos

NGC 1399 (NED)
NGC 1435

**NGC 1435**, tamién llamada **Nebulosa Mérope** o **Nebulosa de Tempel**, ye una nebulosa de reflexón difusa nel cúmulu abiertu de les Pléyades, na constelación de Tauro. Afayóse'l 19 d'ochobre de 1859 pol astrónomu Wilhelm Tempel.

De magnitú aparente 13, NGC 1435 ta dafechu allumada pola estrella Merope (23 Tauri), que se topa totalmente arrodiada por ella. Cerca de la estrella atopa un nuedu brillosu d'aproximao mediu arcmin d'anchu, IC 349. NGC 1435 apaez nes fotografíes de color azul pol finu polvu de carbonu espublizáu por tola nube. Anque primeramente pensóse que les Pléyades formaren ésta y otres nebuloses circundantes, agora sábese que les Pléyades a cencielles tán travesando la nebulosidad.

## Ver tamién
* Llista d'oxetos NGC

## Referencies

## Enllaces esternos

* Catálogu SEDS Páxina de Merope SEDS
* Reflection Nebula NGC 1435. APOD (NASA)
NGC 1499

**NGC 1499** ye una nebulosa d'emisión na constelación de Perséu a 1000 años lluz de distancia. Alcuéntrase al sur de la constelación, 36' al norte de Menchib (ξ Persei). Pola so forma recibe tamién el nome de **Nebulosa California**, yá que recuerda la contorna d'esi estáu d'América del Norte. Anque tien 2,5º de llargor, por cuenta del so baxu rellumu superficial como meyor apreciar ye en fotografíes de llarga esposición. A güeyu namái ye posible reparala en nueches especialmente escures.

El color coloráu de la nebulosa ye primero de too Hα (Hidrógeno alfa). Con una llonxitú d'onda de 656,3 nm, esta lluz provién d'átomos d'hidróxenu onde un electrón escitáu del átomu torna a un nivel de baxa enerxía, lliberar un fotón d'esa llonxitú d'onda. Presumiblemente sía l'antes citada Menchib, de tipu espectral O, la estrella responsable de la so llume.

Afayóse nel añu 1885 por Edward Emerson Barnard.

## Ver tamién
* Llista d'oxetos NGC

## Enllaces esternos
* Catálogu SEDS

## Referencies
NGC 1512

**NGC 1512** ye una galaxa espiral que s'atopa a namái trenta millones d'años lluz (aproximao 9,197 megaparsecs) de distancia en direición a la constelación de Horologium. La so estensión ye de 70.000 años lluz, comparable a la de la Vía Lláctea. De magnitú aparente 11,1 pue ser reparada con pequeños telescopios.
 
Imáxenes combinaes del telescopiu espacial Hubble amuesen intensos cúmulos de formación d'estrelles nel aniellu qu'arrodia NGC 1512. Estos cúmulos o bien tán inda envolubraos nes nubes onde se formaron, o bien apaecen claramente brilloses en lluz visible. Piénsase que los vientos producíos por estrelles nueves y supernoves llimpien rápido'l polvu y el gas, nun procesu que puede durar malapenes unos pocos millones d'años.

## Ver tamién

* Llista de galaxes
* Llista d'oxetos NGC
* M94 o NGC 4736, *una galaxa espiral similar*

## Enllaces esternos
* Catálogu SEDS

## Referencies
NGC 1566

**NGC 1566** ye una galaxa espiral que s'atopa a unos 50 millones d'años lluz de distancia en direición de la constelación austral del Doráu.

Vista de frente dende la nuesa perspeutiva, la formación estelar concentrar nos brazos espirales. El nucleu, pequeñu pero bien lluminosu, suxer que ye una galaxa Seyfert. El so espectru indica que'l gas caliente cercanu al nucleu mover a una velocidá anormalmente alta, suxiriendo que podría tar orbitando un furacu prietu masivu que s'atopa nel corazón de NGC 1566.

## Ver tamién
*Llista de galaxes
*Llista d'oxetos NGC

## Referencies

## Enllaces esternos
*Catálogu SEDS
NGC 1514

**NGC 1514** ye una nebulosa planetaria na constelación de Tauro. Afayada'l 13 de payares de 1790 por William Herschel, describióse por él como un "fenómenu singular". Hasta entós Herschel taba convencíu de que toles nebuloses yeren estrelles demasiáu alloñaes pa ser resueltes, pero nesti oxetu reparó "una estrella con una atmósfera sele lluminosa de forma circular". Fotografíes tomaes por Luboš Kohoutek en 1968 amosaben dos condensaciones brilloses casi simétriques dientro de la nebulosa en direición noroeste y sureste.

La estrella central d'esta nebulosa difier de la que s'atopa n'otros oxetos d'esti tipu: marcadamente brillosu (magnitú aparente +9,3) amuesa un espectru de tipu O según carauterístiques espectrales d'una estrella de tipu A0 III. Anguaño piénsase que ye una cubierta elipsoidal con gotes brilloses nel so interior a lo llargo de la exa polar. Créese que la nebulosa provién d'una cubierta común d'una estrella binaria. Envalórase que'l periodu orbital del sistema ye d'unos 10 díes con una masa inicial de estréllalo proxenitora en redol a 4,5 mases solares. Presumiblemente el gas escapa de la estrella más grande del sistema.

## Ver tamién
* Llista de nebuloses planetaries
* Llista d'oxetos NGC

## Enllaces esternos
* Catálogu SEDS

## Referencies
NGC 1664

**NGC 1664** ye un cúmulu abiertu na constelación d'Auriga
asitiáu na llende con Pegasu. Alcuéntrase unos dos graos al oeste d'Almaaz (ε Aurigae). Les estrelles más prominentes del cúmulu formen una contorna con forma de diamante con un cercu d'estrelles que sale dende unu de los ángulos. La so forma rellacionóse con una cometa volando, un globu con forma de corazón o un trébole de cuatro fueyes. Resolver con claridá al utilizar un telescopiu de 6 cm a lo menos. Envalórase que se topa a unos 3.900 años lluz de la Tierra.

Foi afayáu pol astrónomu William Herschel en 1786.

## Ver tamién
* Llista d'oxetos NGC

## Referencies

## Enllaces esternos

*NGC 1664 (NASA Extragalactic Database)
*Catálogu SEDS
NGC 1672

**NGC 1672** ye una galaxa espiral barrada vista de frente dende la nuesa perspeutiva, que s'atopa a más de 60 millones d'años lluz de distancia na direición de la constelación austral del Doráu.

La so estructura revela detalles de nubes d'estrelles en formación y bandes de polvu interestelar. 
Repárense cuatro brazos espirales que surden de los estremos de la barra central. Estos brazos son asimétricos: unu d'ellos, el del estremu nordés, ye significativamente más brillosu que l'opuestu. Estos brazos contienen rexones de formación estelar, dalgunes d'elles pueden llegar a midir 4 arcsec.

NGC 1672 ye una galaxa Seyfert, que carauterícense por tener un nucleu activu que n'ocasiones llega a clisar el rellumu del restu de la galaxa.

Archivu:NGC 1672 HST.jpg|Imaxe de NGC 1672 pol HST
Archivu:NGC 1672 GALEX WikiSky.jpg|Imaxe de NGC 1672 pol GALEX

## Enllaces esternos

* Llista de galaxes
* Llista d'oxetos NGC

## Ver tamién
* Catálogu SEDS

## Referencies
NGC 1705

**NGC 1705** ye una galaxa nana irregular na constelación de Pictor a 17 millones d'años lluz de distancia de la Tierra.

Imáxenes llograes col Telescopiu Espacial Hubble dexen ver cómo estrelles nueves, azules y calientes concéntrense escontra'l centru galácticu, ente que les más vieyes, acolorataes y fríes atópense más tremaes. Anque en NGC 1705 tuviéronse formando estrelles n'otres dómines, hai ente 26 y 31 millones d'años tuvo llugar un episodiu de gran actividá na formación estelar. Munches de les nueves estrelles del nucleu galácticu -nel que se topa un super cúmulu estelar (*NGC 1705-1*) con una masa de 10⁵ mases solares d'esa edá qu'esplica qu'ésta galaxa seya clasificada como una galaxa con biltu estelar- nacieron nesti periodu de "españíu estelar".

NGC 1705 ta clasificada como una nana irregular pol so pequeñu tamañu y por escarecer d'una estructura regular. Anguaño, créese que galaxes como ésta foron los primeros sistemes en colapsar y empezar a formar estrelles nel universu primitivu. Representen los primeros bloques a partir de los que formáronse más tarde oxetos muncho más masivos como les galaxes espirales y elíptiques al traviés de fusiones ya interacciones. L'estudiu de les estrelles de NGC 1705 y otres galaxes irregulares cercanes demostró qu'estes galaxes tienen dellos miles de millones d'años d'antigüedá. La mesma NGC 1705 podría tener hasta unos 13.500 millones d'años.

## Ver tamién
* Llista de galaxes
* Llista d'oxetos NGC

## Enllaces esternos
* Catálogu SEDS

## Referencies
NGC 1748

**NGC 1748** ye una nebulosa d'emisión na Gran Nube de Magallanes, galaxa que forma parte del Grupu Llocal. Visualmente alcuéntrase na constelación de Doráu.

Les estrelles moces emiten tal cantidá d'enerxía qu'emburrien y esvalixen el gas y el polvu que forma la nebulosa. Nos últimos cientos de miles d'años, estes estrelles alteriaron la forma de burbuya de la nebulosa y probablemente van destruyir la nebulosa nunos pocos millones d'años. 

D'especial interés ye una rexón brillosa, arrodiada por un aniellu de polvu de color arrosáu, qu'apaez a la izquierda na imaxe. El centru d'esta rexón ta siendo estenada pol vientu estelar de la estrella que se topa nel so centru, 30 vegaes más masiva y 200.000 vegaes más lluminosa que'l Sol. El cuévanu formáu tien un diámetru d'unos 25 años lluz. Una llinia de polvu más frío coneuta NGC 1748 con una nebulosa difusa más grande que s'atopa a la so derecha llamada DEM22d. 

NGC 1748 afayóse nel añu 1836 por John Herschel.

## Ver tamién
* Llista d'oxetos NGC

## Enllaces esternos
* Catálogu SEDS

## Referencies
NGC 1818

**NGC 1818** ye un cúmulu globular na constelación de Doráu asitiáu na Gran Nube de Magallanes. A 164.000 años lluz de distancia de la Tierra, ye unu de los cúmulos más nuevos qu'esisten, con una edá de namái 40 millones d'años. Ye un cúmulu diez veces mayor que los qu'esisten na nuesa vecindá na Vía Lláctea y contién estrelles bien masives.
 
Foi afayáu pol astrónomu James Dunlop en 1826.

## Ver tamién
* Llista d'oxetos NGC

## Referencies

## Enllaces esternos

*NGC 1818 (NASA Extragalactic Database)
*Catálogu SEDS
NGC 1850

**NGC 1850** ye un cúmulu estelar na constelación de Doráu. Dempués de 30 Doradus ye'l más brillosu de los cúmulos de la Gran Nube de Magallanes. Foi afayáu pol astrónomu James Dunlop en 1826.

NGC 1850 ye un cúmulu atípicu, nun habiendo nada asemeyao na Vía Lláctea. Consideráu en principiu un cúmulu abiertu, la so distribución d'estrelles ye la d'un cúmulu globular. Sicasí, na nuesa galaxa nun esisten cúmulos globulares tan nuevos como NGC 1850.

Una inspeición detallada de NGC 1850 revela dos cúmulos. El cúmulu principal, conocíu como **NGC 1850 A**, tien una edá de 40-50 millones d'años. Embaxo, a la derecha del grupu principal d'estrelles, hai un grupu más pequeñu y entá más nuevu denomináu **NGC 1850 B**. Esti cúmulu ta formáu por estrelles d'apenes cuatro millones d'años, conteniendo estrelles T Tauri de masa pequeñu en procesu de formación.

La nebulosa d'emisión (N103B) acomuñada al cúmulu, como los restos de supernoves de la nuesa galaxa, atestigua la esistencia nel pasáu d'estrelles supermasivas de curtia vida qu'acabaron esplotando.

## Ver tamién
* Llista d'oxetos NGC

## Referencies

## Enllaces esternos

*NGC 1850 (NASA Extragalactic Database)
*Catálogu SEDS
NGC 1851

**NGC 1851** ye un cúmulu globular allugáu na constelación de Columba, el Palombu. Conocer tamién como **Caldwell 73**. La so magnitú aparente ye de 7.3
Ta a 39,500 *[[añu lluz|al]]*, y allúgase a unos 8º al suroeste de la estrella de magnitú 2.65 Phact (α Columbae).

## Referencies

## Enllaces esternos

* [Datos del catálogu RNGC, en [VizieR]]
* Datos del catálogu NGC 2000.0, en VizieR
* ''Galex image of NGC 1851''.
*
NGC 1901

**NGC 1901** ye un cúmulu abiertu na constelación de Doráu. Foi afayáu nel añu 1836 por John Herschel.

## Consideración
Estudio recién consideren a NGC 1901 un agregáu físicu d'estrelles que les sos carauterístiques nun son típiques d'un cúmulu abiertu clásicu, sinón que describen meyor el remanente d'un cúmulu abiertu. 
### Evolución
Piénsase que primeramente'l cúmulu tenía en redol a 500-750 estrelles, de les que, dempués de 500 millones d'años, namái queden unes 15, con una significativa falta d'estrelles de masa pequeñu.

## Ver tamién
* Llista d'oxetos NGC

## Enllaces esternos

*NGC 1901 (NASA Extragalactic Database)
*Catálogu SEDS

## Referencies
Cúmulu globular M79

**Messier 79** (tamién conocíu como **M79** o **NGC 1904**) ye un cúmulu globular na constelación Lepus. Foi afayáu por Pierre Méchain en 1780. El M79 ta a una distancia d'unos 41.000 años lluz dende la Tierra y 60.000 años lluz dende'l centru galácticu.

## Enllaces esternos
* Messier 79, SEDS Messier pages

## Referencies
IC 2118

**IC 2118**, tamién conocida como **nebulosa Cabeza de Bruxa** o *NGC 1909*, ye una bien tenue nebulosa de reflexón. Créese que ye un antiguu remanente de supernova o una nube de gas allumao pola cercana superxigante azul Rigel (β Ori). Alcuéntrase na constelación d'Eridanus, mui cerca a Orión, a unos 1.000 años lluz de la Tierra. La naturaleza de les partícules de polvu que reflexen la lluz azul más que la lluz colorada, ye un factor el que IC 2118 seya de color azul. Les observaciones de radiu amuesen sustancial les emisiones de monóxidu de carbonu a lo llargo de partes de IC 2118 un indicador de la presencia de nubes moleculares y de formación estelar na nebulosa. Ello ye que los candidatos a pre-estrelles de secuencia principal y dellos exemplos clásicos d'estrelles T Tauri atopáronse no fondo de la nebulosa.

## Referencies

## Enllaces esternos
* http://www.seds.org/
* Image of IC 2118 d'APOD
Cúmulu abiertu M38

**Messier 38** (tamién conocíu como **M38** o **NGC 1912**) ye un cúmulu abiertu na constelación Auriga.

Foi afayáu por Giovanni Batista Hodierna enantes de 1654 y independientemente atopáu por Le Gentil en 1749. El M38 ta a una distancia d'unos 4.200 años lluz dende la Tierra.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Messier 38, SEDS Messier pages
Cúmulu abiertu M36

**Messier 36** (tamién conocíu como **M36** o **NGC 1960**) ye un cúmulu abiertu na constelación d'Auriga. Foi afayáu por Giovanni Batista Hodierna enantes de 1654. El M36 ta a una distancia d'unos 4.100 años lluz dende la Tierra y toma unos 14 años lluz d'amplitú. Hai siquier sesenta miembros nel cúmulu. El cúmulu ye bien similar a al cúmulu (M45) de Pléyades, y si tuviera a la mesma alloña de la Tierra seríen de magnitú similar.

Les sos estrelles, bien nueves, cunten con una variable (V431 Aur): davezu presenta magnitú 9.25 en banda V pero, ensin una clara periodicidá, xube hasta la magnitú 9.05 n'esplosiones que suelen durar unos cinco díes. Afayóse pola sonda espacial HIPPARCOS en 1993 asignándose-y un periodu de 16.86 díes. Mientres l'añu 2007 estudios fotométricos fechos dende'l Observatoriu Astronómicu de Cáceres y dende Segovia, n'España, amosaron trés españes distintes asocedíes nun intervalu de namái tres meses, ensin periodicidá dalguna, dibuxando una curva de lluz dafechu distinto a la de la sonda HIPPARCOS.

En 1996 afayar na parte central del cúmulu una nueva y débil estrella caliente, identificada col oxetu IRAS 05327+3404, qu'emite un fluxu bipolar de gas caliente: nes meyores imáxenes disponibles apaez con aspeutu "cometario" debíu al remexu acoloratáu de gas emitíu.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Messier 36, SEDS Messier pages
* Artículos y estudios profesionales fechos sobre M36
* Páxina de datos de M36 en WEBDA
Nebulosa de Mairan

**Messier 43** (tamién conocíu como **M43**, **Nebulosa de De Mairan** y **NGC 1982**) ye una rexón H II na constelación d'Orión. Afayóse por Jean-Jacques Dortous de Mairan enantes de 1731. La Nebulosa de De Mairan ye parte de la Nebulosa d'Orión, dixebrada de la nebulosa principal por un filamentu de polvu.

## Referencies

## Enllaces esternos

* The De Mairan's Nebula @ SEDS Messier pages
Nebulosa M78

La nebulosa **Messier 78** (tamién conocida como **M78** o **NGC 2068**) ye una nebulosa de reflexón na constelación Orión. Afayóse por Pierre Méchain en 1780 ya incluyida por Charles Messier nel so catálogu d'oxetos esi mesmu añu.

## Carauterístiques
M78 ye la nebulosa difusa de reflexón más brillosa d'un grupu de nebuloses qu'inclúi NGC 2064, NGC 2067 y NGC 2071. M78 ye fácilmente visible en pequeños telescopios como una mancha difusa ya inclúi dos estrelles de magnitú 10. Estos dos estrelles, *HD 38563A* y *HD 38563B*, son responsables de faer la nube de polvu en M78 visible al reflexar la so lluz.


Archivu:Messier_078_2MASS.jpg|M78 pol 2MASS
Archivu:Making a Spectacle of Star Formation in Orion.jpg|M78 pol Spitzer


## Referencies

## Enllaces esternos
* Messier 78, SEDS Messier pages
* M78: Stardust and Starlight
* NightSkyInfo.com - M78
Nebulosa de la Tarántula

La **Nebulosa de la Tarántula**, tamién conocida como **30 Doradus** o **[[Nuevu Catálogu Xeneral|NGC]] 2070**, ye una rexón H II que s'atopa na Gran Nube de Magallanes. Primeramente considerada una estrella, en 1751 Nicolas Louis de Lacaille reconoció la so naturaleza de nebulosa.

Con una magnitú aparente de 8, la Nebulosa de la Tarántula ye un oxetu desaxeradamente lluminosu, considerando que s'atopa a unos 170.000 años lluz de distancia. El so lluminosidá ye tal, que si s'atopara a la mesma alloña de la Tierra que la Nebulosa d'Orión, llegaría a producir solombres. Ello ye que ye la rexón de formación estelar más activa conocida dientro de les galaxes del Grupu Llocal. Nel so centru atopa'l cúmulu estelar R136, extraordinariamente compactu, masivu (450000 vegaes más masivu que'l Sol), y ricu n'estrelles de bien alta masa y lluminosidá, que produz la mayor parte de la enerxía que fai visible la nebulosa, envalorándose la so edá en 1 ó 2 millones d'años y esistiendo la posibilidá de que nel futuru acabe convirtiéndose nun cúmulu globular de baxa masa. 

Otru cúmulu notable, Hodge 301, ta asitiáu a unos 150 años lluz del centru de la nebulosa. 

La supernova más cercana reparada dende la invención del telescopiu, SN 1987A, tuvo llugar nes contornes de la Nebulosa de la Tarántula.

La imaxe de la derecha ye la rexón central de la Nebulosa de la Tarántula — mosaicu de 15 imáxenes del Hubble.

## Referencies

## Ver tamién
* Llista d'oxetos NGC

## Enllaces esternos

* Catálogu SEDS
* 
* Star Cluster R136 Bursts Out
* Gemini/GMOS Search for Massive Binaries in the Ionizing Cluster of 30 Dor
NGC 2080

**NGC 2080** ye una nebulosa d'emisión visible na Gran Nube de Magallanes, galaxa que forma parte del Grupu Llocal. Visualmente alcuéntrase na constelación de Doráu, aproximao 30' al sur de la famosa Nebulosa de la Tarántula (30 Doradus). Como rexón H II recibe'l nome de (LMC) N160A. 

El so aspeutu, que recuerda vagamente a la Nebulosa d'Orión en miniatura, fai que sía tamién conocida como **Nebulosa Cabeza de Pantasma**. La rexón blanca nel centru indica un nucleu d'estrelles masives calientes nesta rexón de formación estelar. Les dos árees más brilloses -los güeyos de la pantasma- (N160A1 y N160A2) tán formaes por burbuyes d'hidróxenu y osíxenu (n'inglés *High Excitation Blobs*, HEBs), qu'escuenden estrelles masives. Piénsase qu'estes estrelles tienen de formase nos postreros 10.000 años.

NGC 2080 ta asitiada a unos 168.000 años lluz de distancia la Tierra. Afayóse nel añu 1834 por John Herschel.

## Ver tamién
* Llista d'oxetos NGC

## Enllaces esternos
* Catálogu SEDS

## Referencies
Cúmulu abiertu M37

**Messier 37** (tamién conocíu como **M37** o **NGC 2099**) ye'l cúmulu abiertu más ricu na constelación Auriga. Foi afayáu por Giovanni Batista Hodierna enantes de 1654.

Con un telescopiu d'aficionáu pueden identificase unes 150 estrelles nel so senu con una edá en redol a los 300 millones d'años (550 según los trabayos más recién publicaos en 2010).

La so distancia envalórase ente los 3600 y 4700 años lluz, con un diámetru real d'ente 20 y 25 años lluz.

Contién delles estrelles de tipu Delta Scuti, dos binaries eclipsantes (de periodu non determináu) y xigantes coloraes. Hasta la fecha (2017) nun s'afayaron planetes estrasolares nel cúmulu.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Messier 37, SEDS Messier pages
NGC 2158

**NGC 2158** ye un cúmulu abiertu na constelación de Xéminis, 15 arcmin al suroeste del tamién cúmulu abiertu M35. De magnitú aparente 8,6, alcuéntrase a unos 16.000 años lluz de la Tierra.

NGC 2158 ye una cúmulu estelar abondo compactu, siendo consideráu mientres un tiempu candidatu a cúmulu globular. Güei, sicasí, clasifícase como un cúmulu abiertu de tipu II 3 r. Ye un cúmulu antiguu, que la so edá calcular en pocu más de 1000 millones d'años. Con más de 10.000 estrelles, la so lluz ta apoderada por estrelles amarellentaes, la más lluminosa d'elles de tipu espectral F0 y magnitú 12-13.

Foi afayáu pol astrónomu William Herschel en 1784.

## Ver tamién
* Llista d'oxetos NGC

## Referencies

## Enllaces esternos

*NGC 2158 (NASA Extragalactic Database)
*Catálogu SEDS
Cúmulu abiertu M41

**Messier 41**, tamién conocíu como **M 41** o **NGC 2287**, ye un cúmulu abiertu na constelación de Canis Major. Foi afayáu por Giovanni Batista Hodierna enantes de 1654 y redescubierto de forma independiente por Guillaume Le Gentil en 1749. Foi quiciabes conocíu por Aristóteles alredor de 325 e.C.

M41 alcuéntrase unos 4 graos al sur de Siriu y contién unes 100 estrelles de magnitú entendida ente 7 y 10. Ente estes hai delles xigantes coloraes, siendo HD 49091 la más brillosa con magnitú +6,9; de tipu espectral K3, alcuéntrase asitiada cerca del so centru. Envalórase que'l cúmulu alloñar de nós a unos 23,3 km/s. M41 tien un diámetru ente 25 y 26 años lluz, con una edá envalorada ente 190 y 240 millones d'años.

## Enllaces esternos
* Messier 41, SEDS Messier pages
* NightSkyInfo.com - M41 
* 

## Referencies
Cúmulu abiertu M50

**Messier 50** (tamién conocíu como **M50** o **NGC 2323**) ye un cúmulu abiertu na constelación Monoceros. Foi afayáu quiciabes por Giovanni Cassini enantes de 1711 y independientemente descubiertu por Charles Messier en 1772. El M50 ta a una distancia d'unos 3.000 años lluz dende la Tierra.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Messier 50, SEDS Messier pages
* M50 Image by Waid Observatory
NGC 2359

**NGC 2359** ye una nebulosa d'emisión na constelación de Canis Major asitiada a daqué más de 8 graos de Siriu (α Canis Majoris). El so inusual forma, asemeyada al cascu d'un guerreru viquingu, llevó a que sía conocida tamién como **Nebulosa del Cascu de Thor**. Puede ser reparada, en cielos escuros, con telescopios pequeños a 47x cola ayuda de filtros del tipu Osíxenu III.

La estrella que s'atopa nel interior de la burbuya, denomada WR 7 (HD 56925), tien magnitú aparente 11,5. Ye una estrella de Wolf-Rayet y ye la fonte qu'alluma esta nebulosa de Wolf-Rayet. La nebulosidad ye la resultancia de la interaición ente'l vientu estelar procedente de la caliente estrella y la materia interestelar. El vientu estrúi la materia interestelar produciéndose una burbuya de gas en redol a la estrella. La masa de la burbuya envalórase nunes 20 mases solares. Anque de naturaleza similar a la Nebulosa Burbuya (NGC 7635), la interaición con una nube molecular vecina paez contribuyir a moldiar la complexa forma de la nebulosa.

## Ver tamién
* Llista d'oxetos NGC

## Enllaces esternos
* Catálogu SEDS

## Referencies
NGC 2371

**NGC 2371** ye una nebulosa planetaria na constelación de Xéminis. Tien doble entrada nel Nuevu Catálogu Xeneral, polo que lo tanto NGC 2371 como **NGC 2372** referir a ella. Tamién recibe'l nome de **nebulosa Gemini**. Dáu'l so diámetru de namái 0,9 arcmin, pa la so observación ye recomendable un telescopiu con más de 100 aumentos. Afayóse en 1785 por William Herschel ya identificada como una nebulosa por Don Pease en 1917.

El so aspeutu ye'l d'un discu irregular con una distribución de rellumu desigual, envolubráu nun halo de nebulosidad mayor y más tenue. Tien una clara apariencia bipolar. La magnitú aparente de la estrella central ye 14,8. 

## Ver tamién
* Llista de nebuloses planetaries
* Llista d'oxetos NGC
* Nebuloses M27 y M76, *nebuloses similares a NGC 2371 pero de menor tamañu*

## Referencies

## Enllaces esternos
* Catálogu SEDS
NGC 2122

**NGC 2122** ye una nebulosa difusa y un cúmulu abiertu na Gran Nube de Magallanes, visible na constelación de Mensa. Foi afayáu nel añu 1826 por James Dunlop.

La nebulosa, **N180B**, ye una rexón activa de formación estelar, que contién dalgunos de los cúmulos más brillosos que se conocen. Estos cúmulos son conocíos como asociaciones OB porque tán formaos por estrelles calientes de tipu espectral O y B. Les estrelles de tipu O son bien lluminoses y xeneren vientos estelares increíblemente fuertes. Estos vientos estelares tienen la capacidá d'esvalixar el gas al traviés de cientos d'años lluz, según formar trupes nubes de polvu, dambos fenómenos evidentes en N180B. Piénsase que ye una rexón de formación estelar nueva y que nun allugó nenguna esplosión de supernova.

N180B ye una rexón H II (rexón de gas hidróxenu ionizado), magar nesti casu hai una combinación de gas osíxenu y gas hidróxenu. Hai flámulas de polvu de 100 años lluz de llargor que cuerren a lo llargo de la rexón H II, según nubes de polvu más pequeñu. Si la presión del gas interestelar ye abondo alta, la formación estelar podría tener llugar nestes pequeñes nubes de polvu.

## Ver tamién
* Llista d'oxetos NGC

## Enllaces esternos
* Catálogu SEDS

## Referencies
Cúmulu abiertu M35

**Messier 35** (tamién conocíu como **M 35**, o **NGC 2168**) ye un cúmulu abiertu na constelación de Xéminis. Foi afayáu por Philippe Loys de Chéseaux en 1745 y redescubierto independientemente por John Bevis enantes de 1750.

M35 contién dellos cientos d'estrelles (Åke Wallenquist cuntó 120 con magnitú aparente cimera a 13) esperdigaes nel área que cubre la lluna llena (28 arcmin). El Sky Catalogue 2000.0 y la primer edición de Uranumetría 2000.0 conceden 200 miembros. A una distancia d'unos 2800 años lluz de la Tierra correspuende a un diámetru de cerca de 24 años lluz. El cúmulu tien una edá d'ente 95 y 110 millones d'años y contién delles estrelles que yá abandonaron la secuencia principal, ente les que s'inclúin delles xigantes marielles y naranxes de tipu espectral G tardíu o K tempranu. El so tipu Trumpler ye III 3 r, y avérase a nós a razón de 5 km/s.

## Enllaces esternos
* Messier 35, SEDS Messier pages

## Referencies
NGC 2392

**NGC 2392** ye una nebulosa planetaria na constelación de Xéminis. Pola so interesada apariencia, que recuerda a la cara d'una persona arrodiada por un capiellu, recibe tamién los nomes de **nebulosa Esquimal**. Alcuéntrase, según autores, a unos 3.000 o 5.000 años lluz de distancia de la Tierra. 

La edá de NGC 2392 envalórase nunos 10.000 años, y ta compuesta por dos lóbulos elípticos de materia saliendo de la estrella morrebunda. Dende la nuesa perspeutiva, unos de los lóbulos ta delantre del otru.

Créese que la forma de la nebulosa débese a un aniellu de material trupo alredor del ecuador de la estrella espulsáu mientres la fase de xigante colorada. Esti material trupo ye abasnáu a una velocidá de 115.000 km/h, torgando que'l vientu estelar, que tien una velocidá enforma mayor, emburrie la materia a lo llargo del ecuador. Otra manera, esti vientu de gran velocidá (1,5 millones de km/h) barre material percima y debaxo de la estrella, formando burbuyes allargaes. Estes burbuyes, de 1 añu lluz de llargor y la metá d'anchor, tienen filamentos de materia más trupo. Sicasí, les llinies que van de dientro a fuera nel aniellu esterior (nel capiellu) nun tienen inda esplicación, magar el so orixe puede debese al choque ente gases de baxa y alta velocidá.

Afayóse por William Herschel el 17 de xineru de 1787.

## Más información

Tamién se denomina como: ** Nebulosa Cara de Payasu **. 

Esta colorida nebulosa afayóse en 1787 pol astrónomu británicu sir William Herschel. Nel añu 2000, el telescopiu espacial Hubble tomó una fotografía de la nebulosa que la fixo famosa en tol mundu. La imaxe revela con un detalle un reborde d'apariencia peluda, como'l capiellu d'un esquimal o innuit. 

## Observación

Magar ye abondo brillosu (magnitú +8,3), pa reparar dalgún detalle precisa un telescopiu grande con bon aumentu, y probablemente un filtru nebular. De toes formes, nun puede reparase la cara, que namái ye visible por aciu fotografíes d'eleváu resolución tomaes con aparatos de gran tamañu. 

## Ver tamién
* Llista de nebuloses planetaries
* Llista d'oxetos NGC

## Referencies

## Enllaces esternos
* Catálogu SEDS
NGC 2403

**NGC 2403** ye una galaxa espiral Entemedia que s'atopa a solu ocho millones d'años lluz de distancia en direición a la constelación de Camelopardalis. La so estensión ye de 75.000 años lluz y la so magnitú aparente 8,9. Puede vese fácilmente con prismáticos de 10 x 50 y afayóse por William Herschel en 1788.
 
En NGC 2403 pueden reparase delles aglomeraciones debíu al gran númberu de rexones H II de formación estelar nos sos brazos espirales, seis d'elles bien grandes (hasta 2000 años lluz de tamañu) y lluminoses, con propiedaes similares a les de 30 Doradus na Gran Nube de Magallanes o NGC 604 en M33. El so brazu norte coneuta cola nube estelar NGC 2404. Forma parte del Grupu M81 y de la Nube de Galaxes Coma-Sculptor. Ello ye que ye una de les galaxes espirales más próximes a la Vía Lláctea amás de les del Grupu Llocal. La so morfoloxía y carauterístiques son similares a les de la Galaxa del Triángulu, y ye tamién la primer galaxa fora del Grupu Llocal na que s'afayaron estrelles variables del tipu cefeida.

Sobre la base d'estudios fechos de les fontes de rayos X esistentes nésta galaxa, suxirióse que pudo esperimentar apocayá un biltu estelar. Esto contradizse, sicasí, con otros estudios qu'amuesen que la tasa de formación estelar de NGC 2403 ye 100 vegaes menor que la de la M83 y 40 vegaes menor que la de la M51, asina cómo pola presencia nella de les grandes rexones de formación estelar mentaes.

Reparáronse dos supernoves na galaxa: SN 1954J y SN 2003dj.

## Ver tamién
* Llista de galaxes
* Llista d'oxetos NGC

## Referencies

## Enllaces esternos

* Catálogu SEDS
* Más información sobre NGC 2403 en Hubblesite (n'inglés) 
* Notes pa NGC 2403 (NED)
* X-Ray Sources in NGC 2403
* NGC 2403
NGC 2420

**NGC 2420** ye un cúmulu abiertu na constelación de Xéminis, asitiáu 4º al este de Wasat (δ Geminorum). Foi afayáu pol astrónomu William Herschel en 1783.

NGC 2420 tien más de 300 estrelles, la más brillosa de magnitú visual 11. Con un diámetru averáu de 30 años lluz, envalórase la so edá en 1700 millones d'años. Hai evidencia de la esistencia d'un gran númberu d'estrelles binaries, con una sorprendente proporción de ximielgues, esto ye, sistemes onde dambes componentes tienen una masa similar. Alcuéntrase a unos 8600 años lluz de distancia de la Tierra.

A diferencia del Sol, que s'atopa dientro del discu de la galaxa, el cúmulu NGC 2420 alcuéntrase unos 3000 años lluz percima del discu galácticu. Yá que la so composición media ye similar a la del Sol, sospriende que s'atope en dicha llocalización y non nel discu galácticu. Embaraxáronse les hipótesis de que fuera movíu dende'l discu galácticu a la so actual posición por cuenta de una interaición con un oxetu masivu, o bien que formándose n'otra pequeña galaxa, fora darréu absorbíu pola Vía Lláctea.

## Ver tamién
* Llista d'oxetos NGC

## Enllaces esternos

*NGC 2420 (NASA Extragalactic Database)
*Catálogu SEDS

## Referencies
Cúmulu abiertu M47

**Messier 47** (tamién conocíu como **M47** o **NGC 2422**) ye un cúmulu abiertu na constelación Puppis. Foi afayáu por Giovanni Batista Hodierna enantes de 1654 y independientemente descubiertu por Charles Messier el 19 de febreru de 1771.

El M47 ta a una distancia d'unos 1.600 años lluz dende la Tierra con una edá envalorada d'alredor de 78 millones d'años. Hai unes 50 estrelles nesti cúmulu, siendo la más brillosa d'una magnitú 5,7.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Messier 47, SEDS Messier pages
* Messier 47 Amateur Image - * [http://www.waid-observatory.com Waid Observatory *]
Cúmulu abiertu M46

**Messier 46** (tamién conocíu como **M46** o **NGC 2437**) ye un cúmulu abiertu na constelación Puppis. Foi afayáu por Charles Messier en 1771.

M46 ta a una distancia d'unos 5.400 años lluz dende la Tierra con una edá envalorada d'unos 300 millones d'años. El cúmulu contién unes 500 estrelles de les cualos 150 son más brilloses que magnitú 13. El so diámetru espacial ye d'alredor 30 años lluz.

Desconozse la rellación de la nebulosa planetaria NGC 2438 col cúmulu; davezu pensóse que ye un oxetu en primer planu, pero otros estudios amuesen que pueden tar acomuñaos.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Messier 46, SEDS Messier pages
* Messier 46, Amateur Astronomer Image - ''Waid Observatory''
* Discovery of an open cluster with a possible physical association with a planetary nebula.
NGC 2440

**NGC 2440** ye una nebulosa planetaria na constelación de Puppis, la popa del Argo Navis. Alcuéntrase a unos 4000 años lluz de distancia de la Tierra. Afayóse'l 4 de marzu de 1790 por William Herschel.

La nebulosa foi creada por una estrella similar al Sol nos últimos estadios de la so vida. Espulsó les sos capes esteriores que formaron un "brotu" alredor del nucleu estelar. La lluz ultravioleta proveniente de la estrella fai que'l material resplanda.

Na imaxe aprecia un puntu blancu nel centru, el nucleu estelar remanente convertíu nuna nana blanca. Ye unu de los más calientes que se conocen, con una temperatura superficial cercana a los 200.000 K. La estructura irregular de la nebulosa suxer que la estrella espulsó les sos capes per partes. En cada españíu, el material foi refundiáu nuna direición distinta.

## Ver tamién
* Llista de nebuloses planetaries
* Llista d'oxetos NGC

## Enllaces esternos
* Catálogu SEDS

## Referencies
NGC 2438

**NGC 2438** ye una nebulosa planetaria na constelación de Puppis, la popa del Argo Navis. Visualmente apaez nes llendes del cúmulu abiertu M46, pero en realidá tópase más cerca de nós, a unos 2900 años lluz de distancia (magar apocayá propúnxose la so asociación col cúmulu). Ye bien difícil la so identificación yá que ye imprescindible una nueche bien escura pero resulta fascinante'l reparar dambos; un filtru nebular puede ayudar abondo a la so observación.

La estrella central de la nebulosa tien magnitú 17,5 y amuesa un espectru continuu. Cerca d'ella aprecia una estrella brillosa, probablemente un miembru del cúmulu M46 y por tanto casi al doble de distancia. Munches otres de les estrelles del campu visual tamién pertenecen al cúmulu.

NGC 2438 afayóse por William Herschel en 1786.

## Ver tamién
* Llista de nebuloses planetaries
* Llista d'oxetos NGC

## Enllaces esternos
*Catálogu SEDS

## Referencies
Cúmulu abiertu M93

**Messier 93** (tamién conocíu como **M93** o **NGC 2447**) ye un cúmulu abiertu na constelación Puppis. Foi afayáu por Charles Messier en 1781.

El M93 ta a una distancia d'unos 3.600 años lluz dende la Tierra y tien un radiu espacial d'unos 10-12 años lluz. La so edá ta envalorada nunos 100 millones d'años.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Open Cluster M93 @ SEDS Messier pages
NGC 2451

**NGC 2451** ye un cúmulu abiertu na constelación de Puppis relativamente próximu a la Tierra, a namái 850 años lluz (unos 260 pársecs). Con magnitú 2,8 ye visible a güeyu. Foi afayáu pol astrónomu Giovanni Batista Hodierna en 1654.

NGC 2451 ta compuestu por 50-100 estrelles, ente les que destaca la lluminosa c Puppis, xigante mariella de magnitú aparente +3,6. La más caliente del grupu tien tipu espectral B8.

Sicasí, en 2003 Hünsch et al. demostraron que NGC 2451 nun ye un únicu cúmulu, sinón dos cúmulos na mesma llinia de visión: **NGC 2451 A**, a 206 pársecs de distancia, y **NGC 2451 B**, a 370 pársecs. La edá de NGC 2451 A envalórase ente 50 y 80 millones d'años, y la de NGC 2451 B en 50 millones d'años.

## Ver tamién
* Llista d'oxetos NGC

## Enllaces esternos
*NGC 2451 (NASA Extragalactic Database)
*Catálogu SEDS

## Referencies
NGC 2516

**NGC 2516** ye un cúmulu abiertu na constelación de la Quilla. Dacuando ye conocíu como'l **Preselbe del Sur**, pola so semeyanza col cúmulu M44. Ta formáu por más de 100 estrelles, la más brillosa d'elles una xigante colorada cerca del centru de magnitú aparente +5. Ye un cúmulu bien nuevu, con una edá de tan solo 150 millones d'años.

Foi afayáu pol astrónomu Nicolas Louis de Lacaille en 1751.

## Ver tamién
* Llista d'oxetos NGC

## Referencies

## Enllaces esternos

*NGC 2516 (NASA Extragalactic Database)
*Catálogu SEDS
Cúmulu abiertu M48

**Messier 48** (tamién conocíu como **M48** o **NGC 2548**) ye un cúmulu abiertu na constelación Hydra. Foi afayáu por Charles Messier en 1771. El M48 ye visible a simple vista baxu bones condiciones atmosfériques. La so edá ta envalorada nunos 300 millones d'años.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Messier 48, SEDS Messier pages
NGC 2683

**NGC 2683** ye una galaxa espiral que s'atopa a unos 25 millones d'años lluz de distancia en direición a la constelación del Llobu cerval, na llende con Cáncer. La so magnitú aparente ye 10,6. Informalmente llamó-ylo **Galaxa UFO** (sigles n'inglés de *unidentified flying object*, OVNI) por cuenta de la so paecencia con un platillo volante.

Con telescopios medianos apaez como una llinia de lluz tenue, yá que s'atopa casi de llau dende la nuesa perspeutiva. Con mayor resolución reparar nel centru un nucleu amarellentáu onde predominen estrelles vieyes. Allónxase de nós a una velocidá de 410 km/s.

Magar tradicionalmente considerar cómo una galaxa normal, una investigación recién amuesa qu'en realidá ye posiblemente una galaxa espiral barrada, con una barra bien difícil d'apreciar por cuenta del so gran enclín. 

Ye una galaxa bien probe en hidróxenu, tantu en hidróxenu neutro cómo en hidróxenu molecular, y dada la so baxa lluminosidá nel infrarroxu con una bien baxa tasa de formación estelar,

NGC 2683 tien alredor de 300 cúmulos globulares -el doble que nuesa galaxa- y ye'l miembru más brillosu del grupu de galaxes del so nome.

Afayóse'l 5 de febreru de 1788 por William Herschel.

 

## Ver tamién

* Llista de galaxes
* Llista d'oxetos NGC

## Referencies

## Enllaces esternos

* Catálogu SEDS
* The SBF Survey of Galaxy Distances. IV. SBF Magnitúes, Colors, and Distances
* Kinematic and photometric evidence for a chigre in NGC 2683 
* A new catalogue of ISM content of normal galaxes. 
* The Stellar and Gaseous Kinematics of NGC 2683
* NGC 2683 (SIMBAD)
NGC 2808

**NGC 2808** ye un cúmulu globular na constelación austral de Carina. Alcuéntrase a mediu camín ente Aspidiske (ι Carinae) y Miaplacidus (β Carinae). De magnitú aparente 6,2, ye un cúmulu bien compactu (clase I). Alcuéntrase a 31.200 años lluz de la Tierra y a 36.200 años lluz del centru galácticu. Foi afayáu por James Dunlop en 1826.

Analises llevaos a cabu col telescopiu espacial Hubble evidencian que la nacencia foi en trés distintes xeneraciones d'estrelles formaes bien tempranamente na vida del cúmulu. Toes elles nacieron nun ralu de 200 millones d'años, bien tempranamente, nesti cúmulu masivu de 12.500 millones d'años d'edá.

Usando la *Cámara Avanzada pa Investigaciones* del Hubble midióse'l rellumu y color de les estrelles del cúmulu, dexando a los astrónomos clasificar distintos poblaciones d'estrelles. Atopáronse trés distintes poblaciones, yá que cada xeneración socesiva apaez llixeramente más azul. Esta diferencia de color suxer que les xeneraciones socesives contienen distintu amiestu de dalgunos elementos químicos.

Polo xeneral piénsase que los cúmulos globulares producen una única xeneración d'estrelles, por cuenta de que la enerxía radiada nesta primer xeneración estelar espulsa'l gas residual necesariu pa la formación d'estrelles nueves. Pero en NGC 2808, dos o tres veces más masivu que los cúmulos globulares típicos, la gravedá puede retener el gas arriquecíu con heliu de les primeres estrelles. 

Otra posible esplicación pa les múltiples poblaciones estelares en NGC 2808 pue ser que se trata d'un falsu cúmulu globular. El grupu d'estrelles puede ser una galaxa nana desaposiada de la mayor parte del so material por cuenta de la captura por otra galaxa.

## Ver tamién
* Llista d'oxetos NGC

## Enllaces esternos

*NGC 2808 (NASA Extragalactic Database)
*Catálogu SEDS

## Referencies