open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Mamerto Urriolagoitia

**Mamerto Urriolagoitia Harriague**  foi un estadista, abogáu y políticu bolivianu y presidente de la República ente 1949 y 1951.

## Biografía
Nació en Sucre en 1895. Los sos padres fueron Mamerto Urriolagoitia y Corina Harriague. Estudió na Universidá Mayor de San Francisco Xavier de Chuquisaca en Bolivia

### Vida política
Permaneció venti años en Reinu Xuníu como Encargáu de Negocios y Cónsul, representando al so país en Londres. 

Tornó a Bolivia en 1937, ocupando dos veces el cargu de senador. Foi miembru del Partíu de la Unión Republicana Socialista. En 1947 pasó a la vicepresidencia de la República, tomando'l poder de 1949 a 1951 tres l'arrenunciu d'Enrique Hertzog. En 1951, el MNR ganó los comicios con Víctor Paz Estenssoro como candidatu, pero Urriolagotia nun reconoció la resultancia y dio un golpe d'Estáu, apurriéndo-y el poder al xeneral Hugo Ballivián Rojas y a una Xunta Militar. Morrió en Sucre el 4 de xunu de 1974.

## Ver tamién
* Presidente de Bolivia
* Historia de Bolivia

## Bibliografía
* Minibiografías, segunda edición; Editorial América S.A.
* Enciclopedia de la editorial española "Éverest".

## Referencies

## Enllaces esternos
Luis Arturo González López

**Luis Arturo González López**  foi un políticu guatemalianu, Presidente de Guatemala de forma interina, ente'l 27 de xunetu de 1957 al 24 d'ochobre de 1957. Na so calidá de *Primer Designáu a la Presidencia de la República*, foi llamáu pol Congresu a sustituyir al asesináu presidente Carlos Castillo Armas. El llabor del so gobiernu centrar n'intentar convocar nueves eleiciones. Antes d'ocupar la presidencia estudió derechu y foi miembru del Tribunal Supremu dende 1945 a 1951. Tuvo que dexar esi cargu por presiones polítiques.

Lo más destacao del so interinato foi la convocatoria a nueves eleiciones presidenciales pal 20 d'ochobre de 1957, en que foi axudicáu'l trunfu al Llicenciáu Miguel Ortiz Passareli, sicasí, la resultancia de diches eleiciones foi anuláu'l 23 del mesmu mes, atendíes les protestes contra'l fraude eleutoral efectuáu. Un nuevu movimientu militar, xuníu a otros graves incidentes políticos, motivaron l'arrenunciu del presidente interín y el so reemplazu por una xunta militar de gobiernu.

## Referencies
Kiro Gligorov

**Kiro Gligorov** (, AFI: ;  foi'l primer presidente macedoniu escoyíu democráticamente. Primero pol parllamentu en 1991, y depués por votu popular.

## Biografía
Gligorov graduar na facultá de derechu de la Universidá de Belgráu y foi un participante na guerra de lliberación de Macedonia mientres la Segunda Guerra Mundial. Gligorov contribuyó a la formación inicial de la República Socialista de Macedonia (parte de Yugoslavia) como secretariu d'un comité pa la organización de l'Asamblea Antifascista pa la Lliberación de Macedonia, según el principal asesor financieru de dicha organización.

Dempués de la Segunda Guerra Mundial, Gligorov ocupó dellos altos cargos nel gobiernu yugoslavu, incluyendo'l de Ministru de Finances de Yugoslavia. 
### Presidencia
Dempués de la promoción de la democracia parllamentaria na República Socialista de Macedonia en 1990, él convirtióse nel primer presidente democráticamente electu d'esi país el 27 de xineru de 1991. El 16 d'abril d'esi añu, el parllamentu macedoniu aprobó la remoción del axetivu socialista» nel nome del país. Darréu, el 6 de xunu estableció'l nome oficial de República de Macedonia, polo cual Gligorov siguió'l so mandatu como Presidente de la República de Macedonia. 

Gligorov gobernó por dos mandatos, dende'l 27 de xineru de 1991 hasta'l 19 de payares de 1999. Foi reelecto pa un segundu mandatu'l 19 de payares de 1994. Mientres los sos dos mandatos, la so política tuvo destinada a evitar cualquier enfrentamientu colos países batallosos de les guerres yugoslaves, lo cual llevólu a disputes constantes cola República Federal de Yugoslavia, Albania, Bulgaria y Grecia.

El 3 d'ochobre de 1995, Gligorov foi víctima d'un intentu d'asesinatu en Skopie. Mientres diba dende la so residencia escontra la so oficina na sede del gobiernu, el vehículu esplotó matando al conductor y mancando al propiu Gligorov, quien foi treslladáu de momentu a un hospital. De magar, entá nun fueron identificaos los responsables d'esti incidente y especulóse sobre la identidá de los culpables. Gligorov resultó incapacitado hasta'l 17 de payares del mesmu añu. 

La eleición del socesor de Gligorov tuvo llugar namái unos pocos díes antes de rematar el so mandatu. La resultancia de diches eleiciones fueron apostaes, polo cual el ganador de la guerra, Boris Trajkovski nun tomó posesión del so cargu sinón un mes dempués de la so eleición.

## Bibliografía
* 

## Referencies

## Enllaces esternos
Guido Vildoso Calderón

**Guido Hernán Vildoso Calderón**  ye un militar y políticu bolivianu, ex-presidente *de facto* de la República de Bolivia en (1982). Conocíu por ser el protagonista que -y dio ésitu a la democracia boliviana y emblema de la paz y soberanía nacional. Graduar nel Colexu Militar d'Exércitu. Foi profesor nel Colexu Militar. Realizó estudios d'especialización n'Estaos Xuníos, Panamá y Brasil. Foi comandante de la Escuela de Comandu y Estáu Mayor de la VII División d'Exércitu. Nel gobiernu de Hugo Banzer Suárez foi ministru de Previsión Social y Salú Pública. Por decisión de la xunta de les FF.AA. foi designáu Presidente de la República cuando tenía 45 años.

Apurrió'l mandu al Presidente constitucional electu Hernán Siles Zuazo. En dexando la presidencia retirar a la vida privada, anicia na ciudá de Cochabamba. Gocia d'escelente estáu de salú, ye bien respetáu pol pueblu Bolivianu.

## Transición a la democracia
El so nomamientu como Presidente de la República, impuestu pola mayoría de los xefes y oficiales de les Fuercies Armaes, terminó per cerrar un ciclu dictatorial, zarru que dio como resultancia positiva la torna a la democracia. Ordenóse-y que como plazu llinde de 365 díes va tresformar la nación nun estáu democráticu. Este tuvo ésitu total yá que ensin el derramamiento de sangre llogró que se diera vixencia al Congresu de 1982, apurriendo'l mandu Presidencial a Hernán Siles Zuazo, empecipiando asina la transición a una nueva etapa democrática de la República.

## Referencies
Celso Torrelio

**Celso Torrelio Villa**  foi un militar bolivianu, qu'exerció como presidente de facto de Bolivia ente 1981 y 1982.

## Biografía

Graduar nel Colexu Militar d'Exércitu. Foi comandante de la escuela de comandu y estáu mayor del Colexu Militar d'Exércitu, ministru del Interior del dictador Luis García Meza, comandante del exércitu y miembru de la xunta de comandantes que gobernó al país per un mes. El 4 de setiembre de 1981 ―cuando cuntaba con 48&nbsp;años d'edá― foi nomáu poles Fuercies Armaes «presidente» (de facto) de la República, cargu qu'ocupó hasta'l 19 de xunetu de 1982. L'acción más importante d'esti curtiu gobiernu, foi la flotación del pesu bolivianu, que dio empiezu al procesu de hiperinflación.

Otru pasu que nun satisfixo al criteriu públicu, foi l'adoptáu p'aselar de dalguna manera'l descontentu militar, anunciando la convocatoria a una Asamblea Constituyente pal primer semestre de 1983. Estos y otros desaciertos dieron llugar a que la guarnición de La Paz, de primeres, demandara'l relevu del presidente, pidíu al que depués se xuntaron otres guarniciones militares. Esti movimientu, anque non atacáu, impulsó-y a disponer del reestablecimientu de les llibertaes políticu y sindical, autorizar la torna de cientos de exiliaos y, finalmente suspender el toque de queda enllantando nel periodu del «narcodictador» Luis García Meza. El 21 de xunetu de 1982, Celso Torrelio foi sustituyíu poles Fuercies Armaes, quien impunxeron otru militar, Guido Vildoso Calderón.

Morrió en La Paz el 23 d'abril de 1999 a los 65&nbsp;años d'edá.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Datos sobre'l dictador nel sitiu web Presidencia.gob.bo.
Xunta Militar Torrelio-Bernal-Pammo

La **Xunta Militar Torrelio-Bernal-Pammo** conformar al arrenunciar Luis García Meza, obligáu poles mesmes Fuercies Armaes. Entós, apurrióse'l mandu a una Xunta de Comandantes integrada polos xenerales Celso Torrelio Villa, del Exércitu; Waldo Bernal Pereira, de la Fuercia Aérea de Bolivia y contralmirante Oscar Pammo Rodríguez, de la Fuercia Naval. D'ellí, Celso Torrelio Villa pasó a ocupar la presidencia de la República'l 4 de setiembre de 1981.

## Referencies
Juan Pereda Asbún

**Juan Pereda Asbún**  fou un políticu bolivianu d'orixe palestín. Graduóse como subteniente pilotu nel colexu militar d'aviación. Siguió estudios d'especialización n'Italia y na Arxentina n'escueles d'estáu mayor. Foi comandante del colexu militar d'aviación y comandante en xefe de la Fuercia Aérea. Formó parte del gobiernu de Banzer como ministru d'Industria y Comerciu y depués como ministru del Interior. 

Foi candidatu a la presidencia de la República nes eleiciones nacionales de 1978, por aciu la coalición Unión Nacionalista del Pueblu, eleiciones anulaes al comprobase un xigantescu fraude eleutoral nel so favor. Dos díes depués de l'anulación entamó un golpe d'estáu contra'l Xeneral Banzer a quien derrocó (21 de xunetu). Exerció la Presidencia por daqué más de tres meses cuando cuntaba con 47 años. En payares de 1978 foi derrocáu pol Xeneral Padilla. Dende entós retiróse de la vida pública.

En 2010, l'ex-presidente de Bolivia Juan Pereda Asbún, de 79 años, foi atopáu con sustancies controlaes nel so vehículu y acusáu de cometer actos obscenos.

El subdireutor de Radiopatrullas 110, Aníbal Rivas, informó de que l'ex xefe d'Estáu foi arrestáu cerca a les 18:30. Vecinos d'un colexu cercanu al comercial Chiriguano denunciaron a Pereda, qu'amosaría les sos partes íntimes a un grupu d'estudiantes muyeres.

L'home foi lleváu a la Unidá de Víctimes Especiales, pero depués de faer les averiguaciones del fechu la fiscal Francisca Rivero derivó'l casu a encomalo Especial de Llucha Contra'l Narcotráficu (Felcn), yá que nun hubo delitu sexual pero n'el so vehículu atopó droga. El coordinador de la Fiscalía de la Felcn, Santa Cruz Mercáu, dixo que Pereda yera tóxicu dependiente. http://www.eldeber.com.bo/2010/2010-08-18/vernotaahora.php?id=100818110726 

## Referencies

## Enllaces esternos
Ugo Mifsud Bonnici

**Ugo Mifsud Bonniċi** (n. 1932) abogáu y políticu, foi presidente de Malta ente'l 1994 y el 1999.

## Biografía
Nació en Cospicua, fíu del profesor Carmelo Mifsud Bonnici y Maria Ross. Foi educáu nel llicéu y na Universidá Real de Malta. Graduar n'Artes el 1952 y en Derechu el 1955. Ye casáu con Gemma Bianco y tien trés fíos: Carmelo, Anton y Jeanne-Pia.

Ingresó na política al contestar la resultancia de les eleiciones malteses del 1966, en favor del so partíu, o *Nationalist Party*. Foi escoyíu pol 2° distritu y reelixíu nes eleiciones subsecuentes. Por 15 años (1972-1987) foi'l representante del so partíu pa los asuntos d'educación.

## Miembru del Gabinete
El 1987 el so partíu ganó les eleiciones al gobiernu y Bonnici foi indicáu Ministru de la Educación. En 1990 él atropó tamién les funciones de Ministru del Interior, y en 1992 él tornóse Ministru de la Educación y de los Recursos Humanos.

Como miembru del Parllamentu, Bonnici interesar pola actualización de les lleis malteses. Él foi miembru de diversos comités, inclusive'l que fixo'l cambéu de la constitución cuando Malta tornóse una república.

## Presidente
Ugo Misfud Bonnici foi escoyíu presidente del país y asumió'l puestu'l 4 d'abril de 1994, cumpliendo los 5 años de mandatu hasta'l 4 d'abril 1999.

Amás de políticu, él ye tamién autor de diversos artículos en periódicos y de dos llibros: *Il-Linja t-Tajba - L-Aħjar Artikli ta' Dottor Ugo Mifsud Bonnici*, y *Biex il-Futur Reġa' Beda*.

## Referencies
Frederick Chiluba

**Jacob Friederich Chiluba**  foi un políticu zambianu, presidente del so país mientres el periodu 1991-2002.

Foi fíu de Jacob Titus Chiluba Nkonde y Diana Kaimba. Asistió a la escuela secundaria de Kawambwa, onde empecipió la so actividá política amestáu al marxismu. Completó'l so certificáu xeneral n'educación vía correspondencia, estudiando economía.

Tres el llogru de la independencia de Zambia, formó una coleutividá política denominada “Movimientu por una Democracia Multipartidista”. En 1981 foi presidente del Congresu de Sindicalistes de Zambia, exiliáu en 1987 por desórdenes contra'l gobiernu de Kenneth Kaunda.

En 1990 tornó pa collaborar na apertura democrática, siendo candidatu presidencial de la so coleutividá, llogrando un trunfu frente a la opción que representaba Kaunda. Reelixíu en 1996, mientres el so mandatu tresformó la economía inclinada escontra un sistema capitalista de llibre mercáu. Privatizó diverses empreses estatales y estranxeres, afaló la inversión privada.

Ente diverses acusaciones de malversación de fondos y otros casos de corrupción de la so alministración, dimitió al cargu en xineru de 2002, siendo asocedíu pol so vicepresidente Levy Patrick Mwanawasa, retirándose de la vida pública.

## Referencies

## Enllaces esternos

*Biografía pol CIDOB (n'español)
Daniel D. Tompkins

**Daniel D. Tompkins**  foi un políticu d'Estaos Xuníos. Foi Gobernador de Nueva York y Vicepresidente d'Estaos Xuníos mientres la presidencia de James Monroe.

## Referencies

## Enllaces esternos

*
Adolfo Alejandro Nouel

**Adolfo Alejandro Nouel y Bobadilla** , conocíu como **Monseñor Nouel**, foi un pedagogu, eclesiásticu y políticu dominicanu. Arzobispu Metropolitanu de Santu Domingu, Primáu d'América ente 1906-1935, Presidente de la República Dominicana en forma provisional ente 1912 y 1913. Amás, foi delegáu apostólicu de Cuba y Puertu Ricu dende principios de payares de 1913, cargu que desempeñó hasta finales de 1915.

## Familia y educación
Nouel foi'l fíu de Carlos Rafael Nouel y Pierret, que los sos padres nacieren de franceses fuxíos de la revolución nel Santu Domingu francés (actual Haití), y de Clemencia Antonia Bobadilla y Desmier D’Olbreuse, que la so madre baxaba de la nobleza francesa, y el so padre, Don Tomás Bobadilla y Briones, foi'l presidente de la Xunta Central Gubernativa de Santu Domingu mientres la primer campaña de la guerra d'Independencia contra Haití y desempeñóse depués como ministru mientres la presidencia de Pedro Santana.

Empezó la so formación nel colexu d'El Estudiu, de Santu Domingu, y dempués estudió nel seminariu de la capital dominicana. Antes de dir estudiar nel estranxeru, foi un estudiante del Arzobispu Meriño. Dir a Italia onde estudió nel Colexu Pío Llatín mientres diez años. L'orador destacó nesta escuela como unu de los más brillosos estudiantes. En 1883 recibió un doctoráu en Filosofía y llicenciatura en Teoloxía y Derechu canónicu de la Universidá Gregoriana. En 1885 acompañáu por Monseñor Meriño tornó a Santu Domingu y recibió el sagráu orde del sacerdociu na Catedral de Santu Domingu.

## Presidencia provisional
Foi designáu presidente provisional de la República Dominicana al traviés d'un decretu del Congresu Nacional el 30 de payares de 1912, por un periodu de dos años. La so designación deber a la necesidá imperiosa de la nación de que'l cargu presidencial tuviera ocupáu por una persona neutral, qu'inspirara enfotu y respetu, y pudiera ufiertar una paz estable. El gobiernu d'Estaos Xuníos siempres lu encamentó a siguir nel gobiernu y ufiertó-y el so ayuda económica y militar pa sostene-y ya inclusive lo autorizó en virtú de la Convención de 1907, a alcordar un emprestu de 1,500,000 dólares p'aprovir de fondos nuevamente al Gobiernu y pagar los sueldos atrasaos de los emplegaos públicos que nun cobraben dende faía más de seis meses. Atopándose'l país en cantu d'una nueva guerra civil, dimitió ante l'Asamblea Nacional, n'abril de 1913.

## Ancestros

## Referencies

## Enllaces esternos
Manuel de Jesús Troncoso

**Manuel de Jesús María Ulpiano ‘Pipí’ Troncoso de la Concha**  foi un abogáu, políticu y presidente dominicanu. Foi rector de la Universidá de Santu Domingu -güei Universidá Autónoma de Santu Domingu y ocupó diversos cargos ministeriales mientres la dictadura de Rafael Trujillo, de la que foi un estrechu collaborador. Vicepresidente dende 1938-1940, aportó *nominalmente* a la presidencia (1940-1942) tres la muerte del presidente *títere* Jacinto Peynado, pasando en 1943 a presidir el Senáu.

Manuel de Jesús Troncoso de la Concha, comparte con César Nicolás Penson el cetru de la narración tradicionalista na lliteratura dominicana. Escritor castizu y jugoso, dueñu d'una prosa axilosa que nun algamar gran elevación, pero que flúi siempres con facilidá y pártese en periodos llenos de movimientu y de soltura, llogró dar a les sos narraciones el mesmu tonu amenu y fluyíu de la so conversación que foi verdaderamente estelante.

Escribió cola mesma fluidez que supo emplegar pa escurrir familiarmente, sobre asocedíos fechos históricos y sobre fechos anecdóticos de la vida dominicana. Escribía como falaba, cosa estraña nun home de gran cultura que pudo treslladar asonsaños y reminiscencies d'otros estilos a la so obra lliteraria.

El "Anecdotariu dominicanu de tiempos pasaos" que publicó na prensa nacional, col seudónimu de "Juan Buscón", ye notable pola estraordinaria riqueza de referencies que contién alrodiu de la vida de los personaxes más importantes y sobre los tipos más pintorescos del país, mientres el pasáu sieglu y mientres gran parte de la centuria pasada.

Foi prindáu'l 22 de xunetu de 1930 y pasiáu esposado pela Cai El Conde ensin que se-y formularen acusaciones.

Nel so llibru "Narraciones Dominicanes", editáu en 1946, incluyó les sos meyores tradiciones, tales como "El Misteriu de Don Marcelino", "La Virxe de les Mercedes y los dominicanos de tiempu pasaos", apaeció en "La Nación", mientres dellos años, especialmente en 1943 y 1944.

## Enllaces esternos
* Enciclopedia Virtual Dominicana

## Referencies
Rafael Carvajal

**Rafael Carvajal Guzmán**  foi vicepresidente del Ecuador dende 1864 hasta 1865 y encargáu del poder dende'l 31 d'agostu de 1865 hasta'l 7 de setiembre de 1865.

En 1861, Carvajal foi ministru de lo Interior y Rellaciones Esteriores del presidente Gabriel García Moreno y en 1864 foi nomáu vicepresidente del mesmu gobiernu, polo que s'encargó del poder como vicepresidente mientres una selmana cuando García Moreno dexó'l poder.

## Referencies

## Enllaces esternos
*
Pedro José de Arteta

**Pedro José de Arteta y Calisto**  foi un políticu y xurisconsultu ecuatorianu, vicepresidente del país ente 1865 y 1869, sirvió de volao como encargáu del poder dende'l 6 de payares de 1867 hasta'l 20 de xineru de 1868. Ente'l 1 de xineru y 31 d'avientu de 1825 foi amás Alcalde de Quitu.

## Biografía
Foi hermanu de Nicolás Joaquín de Arteta y Calisto, primer Arzobispu de Quitu (el primer Obispu foi Ignacio de Chiriboga y Lluna).

### Alcalde de Quitu
Mientres el so periodu como Alcalde de Quitu, en 1825, ordenó que se empedraran les cais principales y atoldárense uniformemente les fachaes de les cases con pintura color ocre pa recibir a Simón Bolívar; siguir colos arreglos nel parque L'Alamea, repararon les pontes d'ingresu a la ciudá, adquiriéronse y asitiaron faroles p'allumar nes nueches, y empecipiaron los trámites p'asitiar la pirámide conmemorativa onde tuviera llugar la Batalla de Pichincha.

## Distinción
Nel so honor nomóse una cai residencial de sentíu norte-sur, que traviesa la Urbanización 23 de Xunu, na parroquia de Cotocollao nel estremu noroccidental de la ciudá de Quitu.

## Referencies

* Oña Villareal, Humberto: Servidato S.A. – Explored - Dr. Pedro José de Arteta 
* 

## Enllaces esternos
* El fénix de la llibertá, volume 4
Francisco León Franco

**Francisco Javier Tomás León y Chiriboga**  foi Vicepresidente del Ecuador na alministración de Gabriel García Moreno dende 1870 hasta 1875, mientres les faltes temporales d'este y Ministru del Interior Presidente del Ecuador Encargáu del Poder Executivu del Ecuador dende'l 6 d'agostu del 1875 hasta'l 8 d'ochobre de 1875.

## Referencies

## Enllaces esternos
* 
* Oña Villareal, Humberto: Servidato S.A. – Explored - Dr. Francisco León Franco, José Javier Eguiguren y Rafael Polit
José Javier Eguiguren

**José Javier de Eguiguren y Ríofrío**  foi vicepresidente del Ecuador y encargáu del poder executivu dende'l 8 d'ochobre de 1875 hasta'l 9 d'avientu de 1875.

## Biografía
Nació en Loja (Ecuador), na Facienda "Chongopita", fíu de don José Gonzalo de Eguiguren y Aguilera, Alférez real, Rexidor Perpetuu y Alguacil Ordinariu del Cabildru de Loja, y de la so esposa doña Francisca de Riofrío y Riofrío. Nietu del militar vascu don Dionisio de Eguiguren y Arzube, Alcalde Ordinariu del Cabildru de Loja, la so esposa foi doña Ninfa d'Aguilera Gamboa y Román, ella baxaba de don Diego d'Aguilera y Gamboa, Maestre de Campu del Terciu Vieyu de Portugal en Cataluña Gobernador de Puertu Ricu y Capitán xeneral de Puertu Ricu, de la mesma descendiente direutu del Rei Ramiro I d'Asturies.

## Referencies

## Enllaces esternos
Rafael Pérez Pareja

**Rafael Pérez Pareja** . Notable figura pública del Ecuador, nel sieglu XIX, polos sos relevantes méritos ciudadanos. Simpatizante del progresismu. Integrante del Gobiernu de la Restauración o Pentavirato Quiteño. Presidente encargáu d'Ecuador dende'l 15 d'ochobre al 23 de payares de 1883. Vicepresidente del Ecuador de 1883 a 1884. Fíu de José María Félix Pérez Calisto y Muñoz, caballeru de primer Clase de la Real Orde Americana d'Isabel la Católica, y de Leonor de Pareja y Arteta. Per parte del so padre, yera descendiente de los Marquesáu de Casa Fiel Pérez Calisto.

Casó'l 25 de setiembre de 1850 con Antonia Chiriboga y Muñoz.

Foi tíu maternu y suegru del eminente xurisconsultu, políticu, lliteratu y maestru Luis Felipe Borja Pérez (padre).

Lluchó fervientemente contra la dictadura d'Ignacio de Veintemilla.

## Funciones públiques desempeñaes
Xefe militar de la provincia dende'l 14 de xineru al 15 d'ochobre de 1883; miembru del Gobiernu de la Restauración o Pentavirato Quiteño, que gobernó l'Ecuador ente'l 14 de xineru al 15 d'ochobre de 1883, xunto con Pablo Herrera González, Luis Cordero Crespo, Agustín Guerrero Lizarzaburu y Pedro Ignacio Lizarzaburu y Borja. Foi vicepresidente del Ecuador de 1883 a 1884; habiéndose amás desempeñáu, nel exerciciu d'esta dignidá, pa depués ser presidente interín d'Ecuador como miembru del pentavirato que gobernó'l país ente'l 15 d'ochobre y el 23 de payares de 1883, xunto con Pablo Herrera González, Luis Cordero Crespo, Pedro Ignacio Lizarzaburu y Borja y Agustín Guerrero Lizarzaburu.

## Ver tamién
* Presidente d'Ecuador
* Presidente Encargáu d'Ecuador
* Vicepresidente del Ecuador

## Referencies
*Diego Pérez-Ordóñez, *Xenealoxía de los Pérez de Quito, descendientes de don Pedro Pérez Muñoz*, publicaciones Ceniga, Quitu, 1994.
*Fernando Jurado Noboa, *Los Chiriboga*, Quitu, 1989.

## Referencies

## Enllaces esternos
* 
* Oña Villarreal, Humberto: Ecuador. Presidentes - ''El Pentavirato''. ECUADOR online. República del Ecuador 
* HISTORIA-2013.pdf www.vicepresidencia.gob.ecː ''Vicepresidentes na historia''. República del Ecuador
Raimundo Pereira

**Raimundo Pereira**  ye un abogáu y políticu de Guinea-Bisáu, miembru del Partíu Africanu pa la Independencia de Guinea y Cabu Verde. Dempués del asesinatu del Presidente João Bernardo Vieira pol exércitu el 2 de marzu de 2009, l'exércitu declaró que Pereira como Presidente de l'Asamblea Nacional del Pueblu de Guinea-Bisáu, podía asoceder al mesmu como presidente del país, según la constitución. Asumió'l cargu'l mesmu día y convocó a eleiciones nos próximos 60 díes. Pereira permaneció en funciones hasta'l día 8 de setiembre de 2009, cuando Malam Bacai Sanhá escoyíu presidente'l 28 de xunu del mesmu añu, asumió'l cargu.

Tres el decesu de Malam Bacai Sanhá, el 9 de xineru de 2012, nuevamente asumió la presidencia de forma interina en Guinea-Bisáu, al momentu que yera presidente de l'Asamblea Nacional, como establez la constitución del país. El 12 d'abril de 2012 foi depuestu por un golpe d'Estáu.

## Referencies
Pedro José Cevallos

**Pedro José Cevallos y Fernández Salvador**  foi un presidente d'Ecuador dende'l 1 de xunetu de 1888 hasta'l 17 d'agostu de 1888 y vicepresidente dende 1886 hasta 1890. Dende abril hasta agostu de 1891 mientres la presidencia d'Antonio Flores foi ministru de la Instrucción Pública, Asuntos Internos y Esternos. Un poco primero de la so muerte foi escoyíu miembru de l'Academia Ecuatoriana de Lliteratura.

## Referencies

## Enllaces esternos
*
Vicente Lucio Salazar

**Vicente Lucio Salazar y Cabal**  foi un xurisconsultu y políticu ecuatorianu.

## Biografía
Nació en Quitu el 20 d'avientu de 1832. Fíu del matrimoniu formáu pol doctor Manuel María Salazar Lozano y de Carolina Cabal Salazar.

Amás del so llabor nel campu del Derechu, desempeñóse brillantemente como economista per alredor de 30 años.

### Vida familiar
Casóse per primer vegada con Mercedes Polanco y Carrión, nacida en Quito en 1839 y muerta nueva ellí mesmu en 1871. Vilbu, Salazar casó en 1873 per segunda vegada con Manuela Quiñón Pérez. Los dos señores yeren descendientes de los Marqueses de Miraflores. Tuvo descendencia en dambos matrimonios.

### Participación política
A entamos de la década de 1870, participó como representante na Cámara de Diputaos, aportando a Presidente de la mesma en 1873. Esi añu y pola so especialización en temes económiques, el presidente García Moreno nomar Ministru de Cuentes (o de Facienda).

En 1883, fíxose cargu del Ministeriu de Facienda en dos causes más: ente xineru y ochobre de 1883, mientres la Xunta de Gobiernu Provisional, tamién conocida como Pentavirato, integrada por Pablo Herrera González, Luis Cordero Crespo, Pedro Ignacio Lizarzaburu y Borja, Rafael Pérez Pareja y Agustín Guerrero Lizarzaburu; y ente 1884 y 1888, al formar parte del Gabinete de José María Plácido Caamaño.

Foi como Senador en 1892, y escoyer Presidente de la Cámara del Senáu.

En 1893, el presidente Cordero escoyer como Ministru del Interior y de Rellaciones Esteriores.

Convertir en vicepresidente en 1894, y encárgose del poder cuando Luis Cordero arrenunció al cargu.

En 1895 Salazar enferma y tien de dexar les sos funciones tres la revolución lliberal, se asila na casa del ministru de Venezuela, dexa'l cargu en manes del congresista Carlos Mateus.

## Decesu
Fina'l 14 de febreru de 1896 ensin poder terminar el so cargu.

## Referencies

## Enllaces esternos
* .
* Ministeriu de Rellaciones Esteriores d'Ecuador. Cronoloxía de ministros de RR.EE..
* Ecuador OnLine. Esbozu biográficu de Vicente Lucio Salazar y Cabal .
Luis Telmo Paz y Miño

**Luis Telmo Paz y Miño**  foi'l Xefe Supremu de la Xunta militar del Ecuador, en xunetu de 1925. 

Amás foi reconocíu como historiador y xeógrafu. Formó parte del Institutu Panamericanu de Xeografía y Hestoria y realizó diverses investigaciones sobre la hestoria y xeografía del Ecuador.

Fungió como Inspector Xeneral del Exércitu, Subsecretariu del Ministeriu de Guerra, Xefe del Estáu Mayor Xeneral. Foi organizador y fundador del Serviciu Xeográficu Militar, Miembru de la Xunta Consultiva de la Cancillería, Rector del Normal Juan Montalvo y diputáu pola provincia de Pichincha.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Biografía de Luis Telmo Paz y Miño 
*
Moses Blah

**Moses Zeh Blah**  foi un militar y diplomáticu liberianu, Presidente de Liberia ente'l 11 d'agostu y el 14 d'ochobre de 2003, tres l'arrenuncia de Charles Taylor. 

Gobernó mientres dos meses, hasta ser sustituyíu por un gobiernu de transición, comandáu por Charles Gyude Bryant.

## Referencies
Víctor Hugo Cárdenas

**Víctor Hugo Cárdenas Conde**  ye un políticu bolivianu de raigaños aymara.

Foi vice presidente electu de Bolivia, xunto al ex-presidente Gonzalo Sánchez de Lozada na alianza conformada ente'l MRTKL y el partíu del MNR, para les eleiciones de 1993 , exerció'l cargu de 1993 a 1997.

## Biografía
Fíu d'un topográfo graduáu na Universidá Mayor de San Andrés, el so padre apellidaba Choquehuanca, pero naquella dómina discriminar a los migrantes de los sectores rurales que nun podíen exercer los sos derechos como pa ingresar a una universidá o ocupar cualquier cargu. El so padre camudó s'apellíu de Choquehuanca a Cárdenas. Por tanto Victor Hugo Cárdenas nació col apellíu Cardenas y dedicóse a la defensa de los derechos de los indíxenes del so país.

### Vida política
Foi unu de los fundadores de La Confederación Sindical Única de Trabayadores Llabradores de Bolivia CSUTCB, esta entidá arrexunta a los llabradores indíxenes de Bolivia. 

Asina mesmu ye unu de los ideologos y líder del Movimientu Katarista. Realizó los sos estudios na Universidá Mayor de San Andrés UMSA y especializaciones n'España y Estaos Xuníos, onde realizó conferencies internacionales. Amás fala otros idiomes, aparte del castellán y el aymara, tamién el quechua, el guaraní y l'inglés. Anguaño ye tamién unu de los opositores frente al gobiernu d'Evo Morales, a quien censuró por delles de les sos idees.. Morales tamién la censuró, fíxo-y alcordanza cuando yera segundu mandatariu xunto a Sánchez de Lozada sobre'l casu de la capitalización de les empreses estatales na dómina del so gobiernu na década de los 90'. 

El 7 de marzu de 2009, comunarios de Huatajata, simpatizantes al gobiernu de Morales, afrellaron la so propiedá privada, quemando tolos oxetos qu'había na casa, y atentóse contra la so esposa y dalgunos de los sos fíos los cualos tamién fueron amenaciaos. Cárdenas acusó a Morales por eses agresiones y esixó-y garantíes. Munches comunidaes llabradores, sofitaron al ex-vicepresidente Cárdenas y declararon incorreuta ya inxusta la espropiación, según les agresiones.

## Referencies

## Enllaces esternos
* vicepresidente_11012_17877.html Atentaron contra la propiedá y la familia de Víctor Hugo Cárdenas
Alfred Francis Russell

**Alfred Francis Russell**  foi un misioneru, propietariu rural y políticu, presidente de Liberia ente'l 1883 y el 1884.

Fíu d'esclavos, nació en Lexington, Kentucky, Estaos Xuníos y, dempués de la libertación de los sos padres, emigró a Liberia a la edá de 15 años xunto cola so madre.

## Referencies

## Enllaces esternos
Julio Teodoro Salem Gallegos

**Julio Teodoro Salem Gallegos**  foi foi un políticu ecuatorianu, presidente del so país dende'l 29 de mayu hasta'l 31 de mayu de 1944. El so padre yera d'orixe libanés. Miembru del Partíu Lliberal Radical Ecuatorianu, tamién foi ministru d'Obres Públiques.

## Referencies

## Enllaces esternos
William R. Tolbert

**William Richard Tolbert, Jr.**  foi'l presidente de Liberia dende'l 23 de xunetu de 1971 hasta'l so asesinatu, el 12 d'abril de 1980, mientres un golpe d'estáu comandado por Samuel Doe.

## Biografía
Ye ordenáu pastor bautista y conviértese en presidente de la Alianza Mundial Bautista en 1965 hasta 1970. 

## Referencies

## Enllaces esternos
Alberto Guerrero Martínez

**Alberto Guerrero Martínez** , foi encargáu del poder executivu d'Ecuador, del 2 de setiembre al 5 d'avientu de 1932.

Exerció provisionalmente al ser descalificáu pol Congresu'l trunfu de Neptalí Bonifaz nes Eleiciones presidenciales d'Ecuador de 1931 por atribuyi-y -y nacionalidá peruana.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Páxina oficial del Gobiernu Ecuatorianu sobre la historia de los presidentes
Abelardo Montalvo

**Abelardo Montalvo** , foi un abogáu y políticu ecuatorianu, encargáu del poder executivu d'Ecuador ente 1933 y 1934, y alcalde de Quitu en 1908. 

## Vida política
Foi miembru del Partíu Lliberal Radical Ecuatorianu mientres la dómina del Alfarismo, polo qu'aportó fácilmente a los cargos d'alcalde de Quitu (1908) y presidente encargáu del poder de la República del Ecuador (1933).

### Alcaldía
N'avientu de 1907 foi escoyíu Alcalde de Quitu, cargu qu'ocupó ente'l 1 de xineru y 31 d'avientu de 1908. Na so alministración municipal producióse la llegada del ferrocarril a Chimbacalle, razón pola qu'entamó celebraciones y apurrió una condecoración al presidente Eloy Alfaro; decidióse, amás, camudar el nome de la parroquia na que s'atopaba la estación, pol de Alfaro.

### Encargu del Poder
Previendo la so destitución, el presidente Juan de Dios Martínez Mera nomó ministru de Gobiernu a Abelardo Montalvo por que dientro del orde constitucional encargar del poder executivu. Montalvo gobernó dende'l 20 d'ochobre de 1933 hasta'l 31 d'agostu de 1934. Nesos once meses, secundáu pol so ministru de Gobierno José Rafael Bustamante, convocó a les eleiciones presidenciales de 1933, fiscalizó la Empresa del Ferrocarril Quitu-Guayaquil y, conforme a lo convenío nel Protocolu Ponce-Castro Oyanguren col Perú en xunu de 1924, pidió'l laude del presidente de los Estaos Xuníos p'asitiar en Washington les negociaciones definitives ente Ecuador y Perú.

Convocaes les eleiciones, se candidatizaron el capitán Colón Eloy Alfaro y Carlos Arroyo del Río pol Partíu Lliberal, Ricardo Paredes pol Partíu Comunista, José María Velasco Ibarra polos conservadores amaceraos, y Carlos Zambrano Orejuela pol socialismu. Les eleiciones llevar a cabu'l 14 y 15 d'avientu de 1933. Velasco Ibarra trunfó con 51.848 votos. Zambrano llogró 11.028; Colón Y. Alfaro, 945, y Paredes, 696 votos. Arroyo del Río retirárase a tiempu.

## Referencies

## Enllaces esternos
* 

.
Carlos Freile Larrea

**Carlos Eduardo Freile Larrea**  foi l'encargáu del poder executivu d'Ecuador dende'l 27 d'agostu hasta'l 2 de setiembre de 1932.

Foi fíu de Carlos Freile Zaldumbide, vicepresidente de la República y encargáu del poder executivu en dos vegaes.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Páxina oficial del Gobiernu Ecuatorianu sobre la historia de los presidentes
William R. King

**William Rufus Enduvielle King**  foi un políticu d'Estaos Xuníos. Miembru de la Cámara de Representantes d'Estaos Xuníos por Carolina del Norte, senador por Alabama y 13º&nbsp;vicepresidente d'Estaos Xuníos.

Ente 1834 y 1844 vivió col so amigu, el políticu James Buchanan (quien sería presidente d'Estaos Xuníos ente 1857 y 1861).

A principios de 1853 viaxó a la isla de Cuba pa convalecer d'una tuberculosis. Mientres taba ellí, avisóse-y que ganara les eleiciones presidenciales xunto con Franklin Pierce. El 24 de marzu de 1853 xuró como vicepresidente d'Estaos Xuníos cerca de la villa de Matanzas (Cuba) ―foi'l primer y únicu vicepresidente d'Estaos Xuníos que xuró fuera del so país―. Tornó darréu a Estaos Xuníos, pero finó de la so enfermedá tando 45&nbsp;díes nesi cargu.

## Referencies
Malam Bacai Sanhá

**Malam Bacai Sanhá**  foi un políticu y presidente de Guinea-Bisáu, escoyíu'l 28 de xunu del 2009, asumió'l 8 de setiembre del mesmu añu. Enantes actuó como presidente interín del so país, ente'l 14 de mayu de 1999 y el 17 de febreru de 2000.

Antiguu miembru del Partíu Africanu pa la Independencia de Guinea y Cabu Verde (PAIGC), Sanhá actuó como gobernador de les rexones de Gabú y Bafatá y ocupó dellos cargos ministeriales antes de convertise en presidente de l'Asamblea Nacional del Pueblu en 1994. Una guerra civil españó en xunu de 1998 ente elementos del exércitu que siguíen al xeneral Ansumane Mané y los lleales al presidente João Bernardo Vieira; el 26 de payares de 1998 Sanhá presidió la primer sesión de l'Asamblea Nacional del Pueblu dende l'empiezu de la guerra. Anque foi críticu tanto colos rebeldes como con Vieira, focalizó más les sos crítiques nesti postreru. Depués del derrocamientu de Vieira'l 7 de mayu de 1999, Sanhá foi nomáu presidente interín pola xunta militar presidida por Mané'l 11 de mayu. La so designación p'asoceder a Vieira intentóse faer en respetu a la Constitución, y tenía d'ocupar el cargu hasta les nueves eleiciones que teníen de celebrase con cuenta d'añu. Sanhá tomó posesión del so cargu'l 14 de mayu, prometiendo paz y el fin de les persecuciones polítiques.

Na primer ronda de les eleiciones presidenciales subsiguientes, celebrada'l 28 de payares de 1999, Sanhá terminó segundu con 23,37% de los votos. Na segunda vuelta, realizada'l 16 de xineru de 2000, llogró solamente'l 28,0% de los votos contra'l 72,0% de Kumba Ialá. La xunta militar dirixida por Mané sofitaba la candidatura de Sanhá.

Depués d'un golpe militar qu'en 2003 derrocó a Ialá y de un periodu de gobiernu de transición, celebráronse nueves eleiciones presidenciales el 19 de xunu de 2005, nes que trés expresidentes (Sanhá, Vieira y Ialá) fueron los principales candidatos. Sanhá, de nuevu interviniendo como candidatu del PAIGC, terminó primero con 35,45% de los votos. El ex-xefe d'Estáu João Bernardo Vieira allugóse segundu con 28,87%. A pesar del so trunfu na primer vuelta, Sanhá perdió'l ballotage que tuvo llugar el 24 de xunetu de 2005 frente a Vieira, por 47,65% a 52,35%. Sicasí, refugó aceptar la resultancia, prometiendo llevar el casu a la Suprema Corte.

Sanhá apostó'l lideralgu partidariu al presidente del PAIGC, Carlos Gomes Junior, nel Séptimu Congresu Ordinariu de xunu-xunetu de 2008. Sicasí, Gomes foi reelecto a la fin del Congresu, el 1º y 2 de xunetu, al recibir 578 votos contra 355 en favor de Sanhá.

## Fallecimientu

Sanhá foi ingresáu nel Hospital Militar Val-de-Grâce de París a finales del añu 2011. El mandatariu, de 64 años d'edá, entró en coma díes dempués de la so llegada al hospital. Finalmente, el so decesu produció'l día 9 de xineru de 2012, ensin que se precisara entá la causa del mesmu.

## Referencies

## Enllaces esternos

*Biografía n'español per Fundación CIDOB.
Garret Hobart

**Garret Augustus Hobart**  foi un políticu d'Estaos Xuníos, 24º vicepresidente d'Estaos Xuníos. Foi Presidente del Senáu de Nueva Yersey y Presidente de l'Asamblea Xeneral de Nueva Jersey. Él casó'l 21 de xunetu de 1869 con Jennie Tuttle Hobart.

## Referencies

## Enllaces esternos
Schuyler Colfax

**Schuyler Colfax, Jr**  foi un políticu d'Estaos Xuníos que se desempeñó como Representante por Indiana na Cámara de Representantes d'Estaos Xuníos, Presidente de la Cámara de Representantes d'Estaos Xuníos y decimoséptimu vicepresidente d'Estaos Xuníos.

## Referencies

## Enllaces esternos
Levi P. Morton

**Levi Parsons Morton**  foi un políticu d'Estaos Xuníos representante para Nueva York y 22u. vicepresidente d'Estaos Xuníos. Tamién exerció'l cargu de Gobernador de Nueva York y Embaxador d'Estaos Xuníos en Francia.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Levi P. Morton birthplace
* Levi P. Morton at Find A Grave
* Ancestors of Levi Parsons Morton
Thomas A. Hendricks

**Thomas Andrews Hendricks** foi un políticu d'Estaos Xuníos, Representante, Senador per Indiana, Gobernador d'Indiana, y 21ᵁ vicepresidente d'Estaos Xuníos.

## Referencies

## Enllaces esternos
Adlai E. Stevenson I

**Adlai Ewing Stevenson I**  foi un políticu d'Estaos Xuníos congresista por Illinois. Foi Asistente del Direutor Xeneral de Correos de los Estaos Xuníos na primer alministración de Grover Cleveland y 23ᵉʳ vicepresidente d'Estaos Xuníos durante la segunda alministración de Cleveland.

## Bibliografía

## Referencies

## Enllaces esternos

* Adlai Stevenson.htm Official U.S. Senate biography
* Stevensons put stamp on history
* Adlai Ewing Stevenson
*
Andry Rajoelina

**Andry Rajoelina**  ye un políticu malgax presidente de Madagascar dende'l 17 de marzu de 2009 hasta'l 25 de xineru de 2014. Antes yera l'alcalde de la capital, Antananarivu y llegó al poder tres un golpe d'estáu protagonizáu pol exércitu contra l'anterior presidente Marc Ravalomanana metanes una llarga crisis de disturbios a lo llargo de 2009.

## Entamos na política
Antiguu empresariu y pinchadiscos, introducióse na política en 2007 al presentase como alcalde d'Antananarivu. Ganó les eleiciones col 63% de los votos y llevó a cabu una política populista. En 2009 convirtióse nel principal líder opositor, encabezando les manifestaciones contra Ravalomanana.

## Golpe d'Estáu de 2009
L'exércitu asaltó la residencia presidencial el 16 de marzu. Anque Ravalomanana nun s'atopaba na so residencia, decidió presentar el so arrenunciu y dexar el poder al militar Hyppolite Ramaroson. L'exércitu declaró'l so sofitu a Rajoelina, una muestra d'eso foi apurriéndo-y el poder del país. Rajoelina prometió convocar unes nueves eleiciones en 24 meses amás de refugar que'l poder permaneza en manes de los militares. La Unión Africana condergó'l golpe d'Estáu, refugando cualquier accesu al poder de forma anticonstitucional. Nesti sentíu, señálase que la Constitución dispón un mínimu de 40 años p'aportar a la presidencia, siendo Rajoelina menor d'esa edá.

## Reforma Constitucional
Yá pal 17 de payares de 2010 y dempués de ser retrasáu munches vegaes, foi realizáu un referendu p'aprobar una nueva constitución, que nos sos artículos plantegaba la permanencia indefinida nel poder del primer mandatariu. Nes urnes, el proyeutu de llei foi aprobáu por un 52,6% de los votos escrutados. La oposición política y la comunidá internacionales notó munches irregularidaes nel procesu eleutoral. Los militares salieron a les cais y asocedieron entós munchos disturbios, el presidente Rajoelina aseguró qu'entá s'atopaba na permanencia del poder y los comicios fueron finaizados.

Les siguientes eleiciones presidenciales fueron realizaes el 25 d'ochobre de 2013, siendo necesaria una segunda vuelta'l 20 d'avientu de 2013. Finalmente resultó electu Hery Rajaonarimampianina col 53,5% de los votos, que asocedió a Rajoelina el 25 de xineru de 2014.

## Referencies

## Enllaces esternos
Hyppolite Ramaroson

**Hyppolite Ramaroson**  ye un militar y vicealmirante malgax qu'ocupó *[[de facto]]* la Presidencia de Madagascar mientres el 17 de marzu de 2009.

L'anterior presidente, Marc Ravalomanana tresmitió-y los poderes presidenciales tres l'asaltu del exércitu a la residencia presidencial el 16 de marzu como sofitu al líder opositor Andry Rajoelina. Esti trespasu de poderes nun foi aceptáu pol xefe de los militares golpistes, Andre Ndrianarijaona que sofitaba l'accesu al poder de Rajoelina, que de la mesma s'había autoproclamado presidente del país. Finalmente, los militares apurrieron el poder a Rajoelina.

## Referencies

## Enllaces esternos
Humberto Albornoz

**Humberto Albornoz Sánchez** , foi unu de los Presidente del Gobiernu xefes rotativos de la Xunta Provisional de Gobiernu de la República del Ecuador, ostentando'l cargu dende'l 10 de xineru hasta'l 10 de marzu de 1926, siendo'l so predecesor nel puestu Francisco Arízaga Luque tamién de la Xunta Provisional de Gobiernu, y a quien-y asocedería Julio Enrique Moreno Peñaherrera.

## Referencies

## Enllaces esternos
*
Zheliu Zhelev

**Zheliu Mitev Zhelev** (; ) foi un políticu búlgaru y ex-disidente qu'ocupó'l cargu de presidente de Bulgaria dende 1990 hasta 1997.

Zhelev nació na aldega de Veselinovo. Graduóse en filosofía na Universidá de Sofía "St. Kliment Ohridski" en 1958 y darréu llogró un doctoráu en 1974. Foi miembru del Partíu Comunista Búlgaru, pero espulsáu por motivos políticos en 1965, foi escluyíu de Sofía nel añu siguiente y tuvo que pasar seis años nel desemplegu.

## Referencies

## Enllaces esternos
Julius Schaub

**Julius Schaub**  foi un farmacéuticu, militante del Partíu Nazi y edecán d'Adolf Hitler dende los primeros tiempos del nazismu.

## Biografía
Schaub, nacíu en Múnich, asistió nun hospital de campaña militar mientres la Primer Guerra Mundial y darréu nel Departamentu Central de Suministru en Baviera. En 1920, afiliar al partíu Nazi col númberu de ficha 81, y tamién a les *[[Sturmabteilung]]* (SA) o "Camises pardes". Asiste a la histórica marcha de Coburg, el 14 d'ochobre de 1922. Participa nel fallíu golpe d'estáu de Hitler el 9 de payares de 1923, siendo arrestáu y unviáu a la fortaleza de Landsberg. En 1925, trabaya por cuenta propia hasta que Hitler llamar y faise el so asistente personal ingresando nes SS, col númberu de ficha 7. Acompaña a Hitler dende entós a lo llargo de tola so carrera. Más tarde conviértese en miembru del Reichstag, en representación de Oberbayern-Schwaben.

A la fin de la guerra, ye unviáu al Berghof en Berchtesgaden y a Múnich a destruyir tola documentación privada del dictador. Arrestáu a la fin de la guerra, ye lliberáu en 1949, eximido del cargu de complicidá en cualquier crime cometíu nel Tercer Reich. Más palantre trabayó como farmacéuticu en Múnich hasta la so muerte.

## Promociones de la SS
* SS-Obergruppenführer (Teniente Xeneral), 21 de xunu de 1943.
* SS-Gruppenführer (Xeneral de División), 30 de xineru de 1938.
* SS-Brigadeführer (Xeneral de Brigada), 1 de xineru de 1935.
* SS-Oberführer (Xeneral), 27 de febreru de 1934.
* SS-Standartenführer (Coronel), 1 de marzu de 1933
* SS-Sturmbannführer (Mayor), 30 de xineru de 1933, d'esti rangu xubió a Coronel.
* SS-Untersturmführer (Subteniente), 20 de febreru de 1932, d'esti rangu xubió a Mayor).

## Referencies

## Enllaces esternos
Vicepresidente de Paraguái

El **Vicepresidente de Paraguái** ye la persona col segundu puestu más altu na caña executiva del gobiernu del Paraguái, dempués del presidente de Paraguái. La posición de vicepresidente foi creada na constitución de 1844, anque la contemplaba como un cargu provisional que yera asignáu solo por ausencia o acefalia na xefatura d'Estáu. La Constitución de 1870 instaló'l cargu con calter permanente, asignándo-y tamién la Presidencia del Congresu Nacional y la del Senáu. La posición sumió ente 1940 y 1993, siendo que les Constituciones de 1940 y 1967 suprimieron el cargu. Recién en 1992, cola nueva Constitución Nacional, se reinstaló la posición de vicepresidente de la República dientro del esquema institucional políticu del Paraguái.

## Requisitos constitucionales
El Art. 228 de la Constitución Nacional que'l vicepresidente de Paraguái debe:
* Tener nacionalidá paraguaya natural;
* Cumplir trenta y cinco años, y.
* Tar en plenu exerciciu de los sos derechos civiles y políticos.

## Deberes
Según la Constitución Nacional de 1992, son deberes del Vicepresidente ye actuar como "nexu" ente'l Poder executivu y el Poder llexislativu, "representar al Presidente de la República nacional y internacionalmente, por designación del mesmu", y "participar de les deliberaciones del Conseyu de Ministros" (art. 239.°). Amás, tien de reemplazar al Presidente "en casu de torga o ausencia temporal" (sía por viaxe por cuenta d'asuntos oficiales o otros motivos)" o, hasta completar el periodu presidencial en casu de vacancia definitiva (art. 227.°), que podría dase por destitución, arrenunciu, enfermedá grave o muerte. Ye electu por aciu votu llibre y secretu, na mesma papeleta onde figura'l presidente y dura nes sos funciones 5 años, al igual que'l mesmu.

## Llista de vicepresidentes

## Referencies

## Enllaces esternos
* Vicepresidencia del Paraguái 
* Presidencia del Paraguái
Presidente de Kazakstán

El **Presidente de Kazakstán** empezó a ser electu depués de que la República Socialista Soviética de Kazakstán pasara a ser República de Kazakstán el 24 d'abril de 1990. L'actual y primer presidente ye Nursultan Nazarbayev.

## Llista de Presidentes (1991-)

## Referencies

## Enllaces esternos
Süleyman Demirel

**Sami Gündoğdu Süleyman Demirel**, más conocíu como **Süleyman Demirel**  foi un políticu turcu. Aportó a primer ministru —siete veces ente 1965 y 1993— y presidente de Turquía (1993-2000), el novenu del país. Cuando ganó les eleiciones xenerales de 1965 en Turquía, convertir nel segundu líder escoyíu democráticamente na historia turca.

## Referencies

## Enllaces esternos