open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Falco vespertinus

La  ye una especie d'ave falconiforme de la familia Falconidae mesma d'Europa oriental, Asia y África. Nun se conocen subespecies.

## Carauterístiques
Ye una especie de tamañu mediu a pequeñu, de llargues ales. Los machos adultos son gris-azulaos, sacante na parte inferior de la cola y les pates, que son coloraes. Les femes tienen el llombu y les ales de color gris, ente que la cabeza y la parte ventral son anaranxaes y la cara blanca con bigotes y rayes nos güeyos de color negru.

Los mozos son pardos chiscaos de manches negres, siendo la coloración de la cara similar a la de les femes adultes. Los ferres de pates coloraes algamen un llargor de 28 a 30 cm y un valumbu de 65 a 70 cm.

## Historia natural
El ferre de pates coloraes ye una ave qu'añera en colonies, pero nun constrúi niales, sinón que prefier utilizar los que fueron abandonaos por otres aves, xeneralmente cuervos. Nel so interior ponen ente 2 y 4 güevos.

## Alimentación
Ye una ave diurna qu'habita en campu abierto, con pocos árboles y de cutiu cerca de l'agua. Patrullen los cielos regularmente, llanzándose a gran velocidá sobre cualquier presa qu'alcuentren. Se perchan pa reparar en postes o cables hasta que se deciden a atacar grandes inseutos y en menor midida pequeños mamíferos y páxaros. Sicasí, dacuando llega inclusive a cazar nel aire, especialmente cuando realiza picaos sobre libélulas y abeyes, a les que garra coles pates pa dempués come-y les en plenu vuelu.

## Migración
Distribuyir por Europa oriental y Asia, emigrando en seronda pa pasar el iviernu n'África: Angola, Namibia, Zimbabwe y Botswana principalmente. Tamién puede trate de camín n'Europa occidental mientres emigra (na Península Ibérica ye raru), y conozse el casu de siquier un ferre de pates coloraes que, confundíu mientres el viaxe, aportó por error a América del Norte en 2004.
En primavera y branu puede haber esporádiques dispersiones escontra l'oeste del so área de distribución, sobremanera nel casu de los individuos más inmaduros, que busquen territorios al oeste de Gran Bretaña.

## Reproducción
Ye pocu propensu a fabricar los sos propios niales, polo que de cutiu se axencia los d'otres especies, teniendo preferencia polos de les grajillas. N'ocasiones formen colonies, anque cada vegada menos (antes llegar a ver colonies de 500 pareyes, ente qu'agora una con 50 yá se considera de gran tamañu). Pon dende 3 hasta 6 güevos, anque esto postreru ye escepcional, que tanto'l padre como la madre encargar de guarar mientres cuasi un mes.

## Referencies

* Bologna, G, 2003. *Aves*, Ed. Random House Mondadori, Barcelona.
* Elphick, J. y Woodward, J., 2009. *Aves*, Ed. Omega (Guíes de Bolsu), Barcelona.

## Enllaces esternos
Gallinago gallinago

La  ye una especie d'ave Charadriiforme de la familia Scolopacidae llargamente distribuyida en Eurasia, África y América.

## Descripción
El so picu rectu ye'l más llargu, en proporción al cuerpu, de toles limícolas. El so estremu ye flexible, dexándo-y sondiar la folla blando, y percibir y alimentase de viérbenes, pequeños moluscos y otros animales.

Los güeyos tán na parte alta a entrambos llaos de la cabeza, lo que-y dexa tar alerta mientres fuelga o s'alimenta.

## Historia natural
Reposa ente la vexetación baxa o yerba de los marjales, camuflada pol so plumaxe a rayes, alzándose nun vuelu en zig-zag cuando se sollerta.

Los pitucos naciellos tienen los picos curtios, y los padres tienen d'alimentalos con viérbenes.

Executa un vuelu d'exhibición en "monte rusu", mientres el cual les rectrices esternes producen un soníu paecíu a un balido cuando se llanza en picáu.

## Subespecies
Conócense trés subespecies d'arcea común:

* *[[Gallinago gallinago delicata]]* (Ord, 1825) 
* *[[Gallinago gallinago faeroeensis]]* (Brehm, C.L., 1831) 
* *[[Gallinago gallinago gallinago]]* (Linnaeus, 1758) 

## Referencies

## Enllaces esternos

* Identificación de sexos y edaes
Gallinago media

La  ye una especie d'ave caradriforme de la familia Scolopacidae que vive en Eurasia y África. Cría nos humerales y praderíes húmedes con vexetación curtia del nordés d'Europa y noroeste d'Asia y migra al África subsaḥariana pa pasar l'iviernu.

## Descripción

Mide ente 26–30&nbsp;cm de llargu y tien un valumbu alar d'ente 42–50&nbsp;cm. Los adultos d'arcea real son solo un pocu mayores, anque abondo más robustes, que l'agachadiza común y tienen el picu más curtiu. Los sos partes cimeros son principalmente pardes con llixos claros y escures, y les partes inferiores son principalmente ablancazaes veteadas en pardu, anque'l so pechu ye castañu. Presenta franxes clares llonxitudinales nel llombu y la parte cimera de les ales. Tamién presenta un patrón de llistes clares y escures na cabeza, siendo les llistes superciliares y la llista pileal media ablancazaes y les llistes pileales llaterales, les llistes oculares y les bigoteras escures.

## Comportamientu

Esta ave destaca pola so capacidá pa volar a gran velocidá enormes distancies ensin parar. Pueden volar hasta a 97 quilómetros per hora, práuticamente ensin ayuda del vientu. Rexistróse que dalgunes volaron en 48 hores ensin parar hasta 6.760&nbsp;km. Anque les sos ales nun son especialmente aerodinámiques y escarecen d'estremos apuntiaos. Xeneralmente nun paran pa comer a pesar de tener la oportunidá y aguanten coles sos reserves de grasa. 

Busquen alimentu na folla, sondiando y picotiando en busca de preses. Aliméntase d'inseutos y merucos, y dacuando de materia vexetal. Son difíciles de ver yá que se camuflen bien cola so redolada. Cuando daqué obligar a salir del so escondederu vuela rectu hasta llegar a considerable distancia volviéndose a esconder ente la vexetación.

Na dómina de cría los machos se pavonean nos leks, espurriéndose coles plumes del pechu acovanaes y la cola estendida. Suelen realizar saltos y emiten diversos soníos mientres la exhibición. Les femes suelen poner 3-4 güevos nun nial nel suelu escondíu ente la vexetación.

## Rexistru fósil

Atopáronse fósiles d'arcea real en Carolina del Norte, dataos alredor de 4,465 Ma ±0,865M. Esto indica qu'esta especie podría treslladase cruciando'l océanu Atlánticu.

## Referencies

## Enllaces esternos
* .
* Biology Letters
Haematopus ostralegus

El  ye una especie d'ave caradriforme de la familia Haematopodidae. 

Ye una de les especies de llampariegos más llargamente distribuyíes. 

Atópase en bona parte de les mariñes d'África, Asia y Europa.

## Nome común

## Subespecies
Reconócense cuatro subespecies de *Haematopus ostralegus*:
* *[[Haematopus ostralegus buturlini]]* Dementiev, 1941
* *[[Haematopus ostralegus longipes]]* Buturlin, 1910
* *[[Haematopus ostralegus osculans]]* Swinhoe, 1871
* *[[Haematopus ostralegus ostralegus]]* Linnaeus, 1758

## Referencies

*

## Enllaces esternos
Larus cachinnans

La  ye una especie d'ave Charadriiforme de la familia Laridae próxima de la gavilueta patiamarilla (*[[Larus michahellis]]*).

## Distribución
Esta ave tien el so orixe nes veres del mar Negru y del Mar Caspiu; estendiéndose escontra Asia Central hasta'l noroeste de China. N'Europa espandióse tamién escontra'l norte y l'oeste, viviendo anguaño'l Polonia y l'este d'Alemaña. Dellos páxaros migraron hasta'l mar Roxu y el golfu Pérsicu, ente qu'otros hanse estendíu escontra países como Noruega y Dinamarca. Un pequeñu númberu d'ellos vense tamién regularmente en Gran Bretaña, sobremanera nel sureste d'Inglaterra, Anglia Oriental y los *Midlands*.
Ye bien abondosu na mariña del mar Cantábricu.

## Hábitat
La gavilueta del Caspio añera nes dunes, islles, llagos de les estepes y nel cantu de los cursos d'agua.

## Referencies
Himantopus himantopus

La  ye una especie d'ave caradriforme de la familia Recurvirostridae. Ye una ave zancuda de mediu tamañu, bastante común en zones de banzaos.

## Descripción
Los adultos miden ente 33 y 36 cm. Tien pates llargues de color rosa, el picu fino y llargo y les ales son curties de forma triangular. Ye de color blancu pol banduyu y negru pol envés.

## Historia natural

Son migratorios y muévense al océanu cerca de la mariña pel hibiernu. Recueyen el so alimentu del sable, la folla o l'agua, comiendo viérbenes y pequeños crustáceos vadeando por llamuergues o zones anubiertes.

## Reproducción

Cría en banzaos y llagunes pocos fondes, o estanques. El nial ye una taza desnuda na tierra cerca de l'agua. Estes aves añeren de cutiu pequeños grupos. Un interés que tamién se da n'otres especies d'aves ye la estratexa que siguen pa protexer la niarada (los niales constrúyense nel suelu): cuando un depredador averar a los güevos, asemeyen tener una ala rota pa distrayer l'atención d'atacante y alloñar del nial.

## Distribución
La distribución de les distintes subespecies (especies pa dalgunos) fai que la distribución seya práuticamente mundial.

## Subespecies
Conócense cuatro subespecies de *Himantopus himantopus*, anque la taxonomía del xéneru *[[Himantopus]]* ye revesosa:
* Himantopus himantopus himantopus: Carauterízase por tener una mancha blanca sobre'l güeyu. N'España conozse como cigüeñuela común. Europa y rexón mediterránea hasta Asia Central; Sureste Asiáticu; África subsaḥariana y Madagascar; migrador hasta Micronesia.
* Himantopus himantopus melanurus: Suramérica; n'Arxentina y Uruguái conozse como tero real.
* Himantopus himantopus mexicanus: sur d'América del Norte, Centroamérica y el Caribe. 
* Himantopus himantopus lecucephalus: de Java a Nueva Guinea, Australia y Nueva Zelanda, onde recibe'l nome de poaka.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Identificación de sexos y edaes nel Atles d'Identificación de les Aves d'Aragón.
Larus canus

La  ye una especie d'ave Charadriiforme de la familia Laridae. Comparada con otres gaviluetes, tien un picu bastante delgáu, que-y da a la cabeza un aspeutu pulcru y arrondáu. Suel enfusase nel interior, alimentándose nel suelu de viérbenes, inseutos, mures, bayes y granos cayíos de ceberes. Busca alimentu n'agües pocu fondes. Añera en colonies, na mariña o nel interior, y delles vegaes en pandoriales o praos lloñe de l'agua.

## Subespecies
Conócense cuatro subespecies de gavilueta cana:

* *[[Larus canus brachyrhynchus]]* Richardson,1831
* *[[Larus canus canus]]* Linnaeus 1758
* *[[Larus canus heinei]]* Homeyer 1853
* *[[Larus canus kamtschatschensis]]* Bonaparte, 1857

## Referencies
*seo.org
Larus delawarensis

La  ye una especie d'ave Charadriiforme de la familia Laridae. 
Tien l'envés de color gris perlla y una franxa negra nel estremu del picu. Añera en ruidoses llombes, de cutiu al pie de un llagu o banzáu, anque pel Iviernu suel añerar na mariña. Busca la so comida ellí onde surde la oportunidá, prindando pexes, invertebraos nel suelu o buscando carnuezu.

## Referencies

## Enllaces esternos
Larus fuscus

La  ye una especie d'ave Charadriiforme de la familia Laridae. Ye una de les gaviluetes más comunes na fauna del Mar Mediterraneu. Ave migradora, alcuéntrase-y tamién n'África, onde envierna. Tamién pueden vese envernando nes mariñes América del Norte norteamericanes a exemplares procedentes d'Islandia. 

## Subespecies
Esisten cuatro subespecies de gavilueta aveseda:

* *[[Larus fuscus fuscus]]* 
* *[[Larus fuscus intermedius]]* 
* *[[Larus fuscus graellsii]]*
* *[[Larus fuscus heuglini]]*

## Referencies

## Enllaces esternos
Larus glaucoides

La  ye una especie d'ave caradriforme de la familia Laridae. Ye mesma d'América y Europa.

## Descripción
Ye d'aspeutu bien asemeyáu al gavión hiperbóreo (*[[Larus hyperboreus]]*). Mide ente 58 y 65 cm. La so coloración ye blanca y gris azulada, anque'l plumaxe ivernizu suel presentar unes manches llonxitudinales gris parduces o difuses en cabeza y pescuezu. Les pates son roses y los güeyos de normal mariellu maciu, n'ocasiones cafés. Los exemplares inmaduros amuesen un plumaxe pardu bien claro.

## Distribución y hábitat
Nidifica en Canadá y Groenlandia, y envierna nel este d'Estaos Xuníos, n'Islandia, Irlanda, el Reinu Xuníu, Países Baxos, Escandinavia y l'estremu norte d'Alemaña, siendo una especie divagante en gran parte d'Europa, incluyida España, y en Marruecos y Xapón. Habita en mariñes predreses y serrapatoses, atopándose frecuentemente en puertos. Rara nel interior.

## Comportamientu
### Reproducción

La fema suel poner de 2 a 3 güevos d'unos 68 mm de llargor, teniendo llugar la dómina d'incubación ente mayu y xunu. Les colonies de cría atópense davezu abellugaes en badees o fiordos, en cantiles a gran altor.

### Alimentación
Al igual qu'otres especies de gaviluetes de gran tamañu, la gavilueta groenlandesa ye omnívora. La so alimentación compónse principalmente de pexes de pequeñu tamañu, invertebraos marinos, güevos d'otres aves, lo mesmo que de frutos y granes.

## Subespecies
Reconócense les siguientes subespecies:
* *[[Larus glaucoides kumlieni]]*
* *[[Larus glaucoides glaucoides]]*

## Referencies

## Enllaces esternos
Larus hyperboreus

La  ye una gavilueta que se distribúi poles altes llatitúes del hemisferiu norte, nel Atlánticu Norte y pol Árticu.

## Descripción
La gaviota blanca ye grande (62 hasta 68 cm de llargu), tien el picu llargu y les ales relativamente curties.
Pesa aproximao 1.200 hasta 2.000 gramos y el so valumbu ye 142-162 centímetros.

## Alimentación
Aliméntase de pequeños animales o de carnuezu. Los gaviones hiperbóreos son omnívores.
Munches vegaes puede reparáselos siguiendo los barcos pesqueros.

## Subespecies
Conócense cuatro subespecies de *Larus hyperboreus*:

* *[[Larus hyperboreus barrovianus]]* Ridgway, 1886
* *[[Larus hyperboreus hyperboreus]]* Gunnerus, 1767
* *[[Larus hyperboreus leuceretes]]* Schleep, 1819
* *[[Larus hyperboreus pallidissimus]]* Portenko, 1939

## Referencies

## Enllaces esternos
* Gaviota blanca en Oiseaux.net (en francés)
Larus sabini

La  ye una especie d'ave caradriforme de la familia Laridae que cría nel norte del Holárticu y migra hasta les mariñes occidentales de Suramérica y África. Ye una gavilueta de pequeñu tamañu. El so taxonomía alcuéntrase en disputa, ente que dellos autores caltener nel xéneru de les mayoría de les gaviluetes *[[Larus]]*, como ***Larus sabini***, otros incluyir nel suyu propiu, *Xema*, como ***Xema sabini***. Joseph Sabine púnxo-y el so nome n'honor del so hermanu, el científicu Edward Sabine.

## Distribución
La gavilueta de Sabine cría nel Árticu y tien una distribución circumpolar principalmente por América del Norte y Eurasia. Ye una ave migratoria que vuela escontra'l sur na seronda. La mayoría de la población pasa l'iviernu nel Pacíficu hasta Suramérica occidental nes agües fríes de la corriente de Humboldt, ente que les aves de Groenlandia y Canadá oriental crucien l'Atlánticu camín de les mariñes occidentales d'Europa pa pasar l'iviernu hasta n'África sudoccidental, nes agües de la corriente de Benguela. Dacuando les gaviluetes de Sabine pueden atopase n'otres mariñes como les del nordés d'Estaos Xuníos o más al este n'Europa, xeneralmente abasnaes por nubes serondiegues. Ye una especie peláxica fuera de la estación de cría.

## Descripción

Esta especie ye bono d'identificar pol so llamativu diseño alar tricolor. Los adultos tienen el llombu y les plumes coberteras de les ales de color gris maciu, les plumes primaries negres y les secundaries blanques. La so cola ye llixeramente ahorquillada y de color blancu. La cabeza de los adultos escurecer a un gris escuru col cantu negru mientres la dómina d'apareyamientu. Los sos picos son negros cola punta mariella. El neñones tienen el mesmu patrón tricolor, pero sustituyendo'l gris pol marrón, y la cola tien una banda negra terminal. Los xuveniles tarden dos años n'algamar el plumaxe adultu. 

Les sos voces son de tonu bien alto.

## Reproducción

Les gaviluetes de Sabine críen en colonies na mariña y la tundra. Ponen dos o tres güevos motudos de color pardu verdosu, en niales nel suelu escondíos ente la yerba.

## Alimentación
La so alimentación ye bien variada y ta compuesta principalmente por cualesquier tipu de pequeñu animal al so algame. Tamién roba güevos d'otres aves marines, como'l charrán árticu.

## Referencies

## Enllaces esternos

*
Limicola falcinellus

El  ye una especie d'ave limícola de la familia Scolopacidae. Ye l'únicu miembru del xéneru *Limicola*.
.

Ye una ave altamente migratoria, pasando la temporada non reproductiva nel este d'África, el sur y el sureste d'Asia a Oceanía. Ye bien sociable y forma bandaes con otres limícolas como'l correlimos común. 

A pesar del so área de reproducción europea, esta especie ye pocu frecuente n'Europa Occidental, probablemente por causa de la ruta de migración escontra'l sureste.

Reproduzse nes güelgues de la taiga del norte d'Europa y Siberia. El machu realiza una exhibición aérea mientres el cortexu. Añeren nun furacu onde la fema pon cuatro güevos en permediu.
Alimentar na folla blando de los banzaos y les zones costeres. Aliméntase principalmente d'inseutos y otros invertebraos pequeños.

Esta ye una de les especies nes que s'aplica l'Alcuerdu sobre'l caltenimientu d'aves acuátiques migratories acuátiques (AEWA). 

## Referencies

## Enllaces esternos
Limnodromus scolopaceus

L' ye una ave de tamañu mediu del orde Charadriiforme, perteneciente a la familia Scolopacidae. Los adultos tienen pates amarellentaes y un llargu picu rectu y escuru. El plumaxe del cuerpu ye de color marrón escuru na parte cimera y acoloratáu per debaxo col gargüelu y el pechu descubiertu, barres nes bandes. La cola tien un patrón blancu y negru. El plumaxe d'iviernu ye principalmente gris.

El so hábitat ye la tundra húmeda nel estremu norte d'América del Norte y l'este de Siberia. Añera nel suelu, xeneralmente cerca de cuerpos d'agua.

Ellos migren escontra'l sur de los Estaos Xuníos hasta América Central. L'Aguyeta Escolopácea ye un visitante pocu común, anque regular, nel oeste d'Europa, con dellos individuos que permanecen mientres llargos periodos.

Estes aves alimentar por sonda n'agües pocu fondes o na folla húmedo. Aliméntense principalmente d'inseutos, moluscos, crustáceos y viérbenes marinos, y tamién comen un pocu de material vexetal.

## Referencies
*  Database entry includes justification for why this species is of least concern

## Referencies

## Enllaces esternos

* Long-billed Dowitcher - ''Limnodromus scolopaceus'' - USGS Patuxent Bird Identification Infocenter
* Long-billed Dowitcher Species Account - Cornell Lab of Ornithology
Larus marinus

El  ye una especie d'ave Charadriiforme de la familia Laridae. Ye una de les gaviluetes más grandes del mundu, con un valumbu d'ales d'hasta 1,7 m.

Tien un poderosu picu pa comer pitucos d'aves marines y críes de coríos, tragándo-ylos enteros. A diferencia de la gavilueta argéntea, esta ave suel cazar sola o en pareya. Añera nes mariñes predreses y pon tres güevos en cada niarada. Miden hasta 79 cm de llargu y atópense nel norte del océanu Atlánticu.

## Referencies

## Enllaces esternos
*BirdLife Especies, Ficha téunica. (n'inglés)
Limosa limosa

L' ye una especie d'ave caradriforme de la familia Scolopacidae mesma del paleárticu d'Eurasia. Ye una de les zancudes europees más grandes y vistoses, con muncho coloríu nel vuelu y con unes llargues pates carauterístiques. Cría en praderíes húmedes, y en iviernu alcuéntrase en zones acuátiques d'interior y mariña, cuantimás fangoses. Ye abondo común nel norte y oeste d'Europa; apuerta a llocal en Escandinavia. Conócenla tamién como Aguyeretia colinegra. 

La so voz ye ruidosa. Añera en pequeñes depresiones nel suelu, ente la vexetación. Pon trés o cuatro güevos nuna niarada, de mayu a xunetu. Aliméntase de viérbenes, moluscos y granes, que prinda n'agües someres.

## Subespecies
Reconócense les siguientes subespecies:

* *[[Limosa limosa islandica]]* Brehm, C.L., 1831
* *[[Limosa limosa limosa]]* (Linnaeus, 1758) 
* *[[Limosa limosa melanuroides]]* Gould, 1846

## Referencies

## Bibliografía
* Hume, Rob. 2002. *Guía de campu de les aves d'España y Europa*. Ediciones Omega ISBN 84-282-1317-8

## Galería

Limosa_limosa_3_(Marek_Szczepanek).jpg|Aguyeretia colinegra
Limosa limosa MHNT.jpg|Güevu
Eastatlanticflyway.png|Rutes migradores pol Mediterraneu


## Enllaces esternos

*  Imáxenes d'aguya colinegra y el so cantar
Larus michahellis

La  ye una especie d'ave Charadriiforme de la familia Laridae. Pertenez al grupu de les gaviluetes de talla mediana, de mantu gris y pates marielles. Dellos especialistes considerenla como una subespecie mediterránea de la gavilueta argéntea, y otros apunten que ye una subespecie de la gavilueta del Caspio, l'alderique sigue abiertu. Esta especie, onde s'establez, mueve a cualesquier otra gavilueta autóctona pola so agresividá y territorialidad.

## Distribución y población

Esta ave tien una distribución esencialmente mediterránea, anque se reproduz tamién na mariña atlánticu y dalgunes de les sos islles (Azores, Madeira y Canaries). Vive principalmente en mariñes predreses, cantiles y castros; na dómina de reproducción inclusive nos teyaos de les viviendes de ciudaes costeres y puede pasar l'iviernu en badees, estuarios, puertos ya inclusive banzaos.

Anguaño ye bien común, y por cuenta de la saturación de les sos colonies, empezó a colonizar l'interior, sobremanera en ciudaes ónde apaecen nos basureros (como'l de Madrid) y ríos, con permanencia constante na zona, ensin necesidá de movese a pescar al mar.
La mayor colonia de gavilueta patiamarilla ta nes islles Cíes (Pontevedra, España).

## Subespecies
Conócense dos subespecies de gavilueta patiamarilla:

* *[[Larus michahellis atlantis]]* Dwight, 1922
* *[[Larus michahellis michahellis]]* Naumann, J.F., 1840

## Referencies

## Enllaces esternos

* Ficha de la especie (PDF), por Javier Blasco-Zumeta & Gerd-Michael Heinze
Lymnocryptes minimus

El  ye una pequeña y robusta ave limícola. Ye la más pequeña de les agachadices, y la única del xéneru *Lymnocryptes*, que tien importantes diferencies coles otres arcees o scolopaxes.

Los sos terrenes de reproducción son los güelgues, banzaos, tundra y praderíes húmedes con vexetación curtia del norte d'Europa y el norte de Rusia. 

L'arcea chica ye una ave migratoria, que pasa los iviernos en Gran Bretaña, les mariñes europees sobre l'Atlánticu y el Mediterraneu, África, y la India. Ta incluyida nel *Alcuerdo sobre'l Caltenimientu de les aves acuátiques migratories Africanes-Euroasiátiques* (AEWA).

Los adultos son de menor tamañu que l'arcea común y el so picu ye relativamente más curtiu. El cuerpu ta motudu de marrón nel envés y ye pálidu nel banduyu. Tienen una franxa negra nel güeyu. Les ales son apuntiaes y estreches, y cuando vuelen pueden trata unes franxes marielles nes ales.

El patrón de la cabeza de l'arcea chica ye distinta al de l'arcea común y otres especies del so xéneru, yá que nun presenta la franxa central en forma de corona; sicasí tien, dos franxes pálides llaterales, que s'atopen dixebraes de la supercilar per una zona de plumaxe más escuru.

Estes aves alimentar nel fango, picotiando y recoyendo alimentu qu'identifiquen cola so vista. La so dieta principalmente consiste d'inseutos y merucos de tierra, y tamién materia vexetal. Ye difícil reparales, yá que la so coloración brínda-yos un camuflaje bien efectivu nel so hábitat. 

Mientres el cortexu'l machu realiza una exhibición aérea, y produz un soníu similar al d'un caballu al galopie. Fora de la dómina de cría permanez silenciosu. Añeren sobre'l suelu nun sitiu escondíu, la niarada consta de 3 a 4 güevos.

## Referencies

## Enllaces esternos

*
Melanitta fusca

El  ye una especie d'ave anseriforme de la familia de los coríos (Anatidae), que se distribúi poles mariñes, llagos y grandes ríos d'Eurasia.

## Taxonomía y etimoloxía

El negrón común foi descritu científicamente por Carlos Linneo en 1758 na décima edición de la so obra *[[Systema naturae]]*, col nome de *Anas fusca*, que significa «coríu escuru». Darréu foi treslladáu al xéneru *[[Melanitta]]*, creáu por Friedrich Boie en 1822. Anguaño nun se reconocen subespecies, pero enantes considerábase que tenía trés, pos s'incluyía dientro d'esta especie al negrón aliblanco (*[[Melanitta deglandi]]*). Dambes especies xunto al negrón marín (*[[Melanitta perspicillata]]*) formen el subxéneru *Melanitta*, ente que l'otru subxéneru del cladu, *Oidemia*, ta formáu pol negrón americanu y el negrón común.

El nome del so xéneru vien de la combinación de les pallabres griegues *melanos* «negru» y *netta* «coríu», y el so nome específicu *fusca* en llatín significa «escura». El so nome común, negrón especuláu, tamién fai referencia a la so coloración por tener el plumaxe negru ente'l que destaca'l so espejuelo blancu, y que-y estrema del negrón común.

## Descripción
Ye una anátida de tamañu medianu-grande, mide de 51 a 58 cm de llargu y tien un valumbu alar d'ente 79 y 97 cm, lo que-y convierte nel miembru del so xéneru de mayor tamañu. Ye trabáu, y tien un pescuezu llargu y relativamente gruesu. El machu en plumaxe reproductivu ye dafechu negru, sacante la banda blanca del espejuelo nes plumes secundaries de les sos ales que ye visible sobremanera en vuelu. Amás tien una pequeña mancha blanca debaxo del güeyu y que s'estiende escontra tras. El so picu cuneiforme ye mariellu anaranxáu cola base negra. La fema ye similar anque de color pardu escuru y col picu totalmente coritu. Tamién tien espejuelo blancu pero nun tien mancha so los güeyos, anque presenta manches faciales clares de dibuxu variable, que suelen tar sobremanera nos auriculares. Los mozos son similares a les femes, pero'l so banduyu ye pálidu.

## Distribución

El negron especuláu cría nel norte d'Europa y l'este d'Asia, dende Escandinavia hasta la cuenca del ríu Yeniséi, anque esiste una población aisllada que cría en Turquía oriental. Ye un coríu migratoriu que pasa l'iviernu en rexones templaes: les mariñes atlántiques europees, d'Escandinavia al norte d'España, les zones montascoses del sur d'Europa y delles zones tremaes del Mediterraneu septentrional, llegando hasta'l mar Negru y el sur del Caspiu.

## Comportamientu

Suel folgar en bandos non bien grandes y pocu mestos. Cría bastante tarde. P'alimentase somórguiase, ensin realizar un saltu previu, y coles ales mediu abiertes. Aliméntase principalmente de moluscos y crustáceos.

## Referencies

## Enllaces esternos
Melanitta nigra

El  ye una especie d'ave anseriforme de la familia Anatidae mesma del Holárticu. Ye un coríu marín que cría nel norte d'Eurasia, Islandia y l'este de Groenlandia, y pasa l'iviernu nes mariñes atlántiques d'Europa y el norte d'África.

## Descripción

El negrón común mide de 44 a 54&nbsp;cm de llargor. Presenta un notable dimorfismu sexual. El machu ye totalmente negru, salvo una mancha mariella anaranxada nel culmen del picu y el so finu aniellu ocular mariellu intenso. Carauterizar por tener un abultamientu arrondáu na base cimera del picu. La fema sicasí tien el plumaxe de tonos pardos, coles mexelles y pescuezu más claros en contraste col pileu escuru. Les femes anque tienen el picu del mesmu color que los machos escarecen del abultamientu de la base.

## Taxonomía y etimoloxía
El negrón común foi descritu científicamente por Carlos Linneo en 1758 na décima edición de la so obra *[[Systema naturae]]*, col nome de *Anas nigra*, que significa «patu negru». Darréu foi treslladáu al xéneru *[[Melanitta]]*, creáu por Friedrich Boie en 1822. Ye una especie monotípica; anguaño nun se reconocen subespecies estremaes, anque enantes considerar al negrón americanu una subespecie del negrón común.

El nome del so xéneru vien de la combinación de les pallabres griegues *melanos* «negru» y *netta* «coríu», y el so nome específicu *nigra* en llatín significa «negra» (yá que *anas* y *netta* son femeninos).

## Comportamientu
Pasa gran parte del añu nel mar. Flota en grandes bandaes nes agües costeres pocu fondes, o vuela baxu sobre l'agua en formaciones desordenaes. Bucia, dacuando en grupu, p'alimentase de moluscos y d'otros animales.

Cría na tundra y los pandoriales árticos xunto a llamargues, llagunes y regueros y demás hábitat d'agua duce. El so nial consiste en fuexu someru nel suelu escondíu ente la vexetación tantu nes cercaníes de l'agua como más lloñe en mediu del pandorial.

## Referencies

## Enllaces esternos
Mergus merganser

El  ye una especie d'ave anseriforme de la familia Anatidae. Ye un coríu grande que puede escorrer pexes velozmente so l'agua. El so cuerpu ye aerodinámicu, y el picu llargo y estrecho. Cada quexal lleva una filera de dientes en dambos llaos, dirixíos escontra tras. Con elles, y l'estremu ganchudu del picu prinda los pexes resbalizos. Pesca n'estuarios, ríos de tierres baxes, llagos y nos ríos y regueros de rápida corriente de les tierres altes. Vuela apriesa y a baxu altor, siguiendo de cutiu el cursu d'un ríu. Los inmaturos cacen primeru inseutos acuáticos, pasando gradualmente a los pexes. Vive en grupos familiares o pequeñes bandaes. Fuelga nel suelu o n'árboles.

## Subespecies
Reconócense trés subespecies:

* *[[Mergus merganser americanus]]*
* *[[Mergus merganser merganser]]*
* *[[Mergus merganser orientalis]]*

## Referencies
Mergus serrator

El  ye una especie d'ave anseriforme de la familia Anatidae mesma d'Eurasia y América del Norte.

## Descripción

Los adultos de serreta mediana miden de 52 a 58 cm de llargu, con un valumbu alar de 67 a 82 cm. Tienen un copete de plumes apuntiaes y un picu llargo y estrecho colloráu, colos cantos serruchaos. Los machos adultos tienen la cabeza negra con irisaciones verdes, el pescuezu blancu y el llombu negru; ente que'l so pechu ye castañu acoloratáu motudu, el so banduyu blancu y los sos lladrales grises. Les sos ales son corites na so mayor parte coles plumes secundaries blanques. Les femes adultes tienen una cabeza y el pescuezu de color castañu acoloratáu y el restu del cuerpu abuxáu, salvo'l banduyu y les plumes secundaries de les sos ales que son blancos. Los xuveniles son similares a les femes, pero tienen la mancha blanca de les sos ales de menor tamañu.

## Taxonomía y etimoloxía
La serreta mediana describióse científicamente por Carlos Linneo en 1758, na décima edición de la so obra *[[Systema naturae]]*, col so nome científicu actual, *Mergus serrator*. A pesar de la so amplia distribución ye una especie monotípica, esto ye, nun se reconocen subespecies estremaes.

La etimoloxía del so xéneru, *Mergus*, procede del verbu llatín *mergere* que significa «somorguiase». El so nome específicu, *serrator*, tamién procede del llatín y significa «serrador», en referencia a la forma serruchada del so picu.

## Hábitat y distribución
Ye una ave de distribución holártica, que cría nel norte d'Eurasia y América del Norte. Tres la dómina de cría migra al sur escontra les zones costeres templaes del Atlánticu y Pacíficu de dambos continentes. Puntualmente tamién ye invernante n'Europa Central y Mediterraneu. N'América baxa hasta'l sur de Florida, N'Asia hasta'l sur de China y n'Europa llega hasta'l norte d'España y Grecia. N'Islandia, les Islles Britániques, el sur d'Escandinavia y les mariñes meridionales d'Alaska ta presente tol añu.

## Comportamientu

Son buceadores y comen pexes pequeños principalmente, pero tamién inseutos acuáticos, crustáceos y rana.

Ye un volador potente qu'en vuelu horizontal algamen los 129 km/h.

## Referencies

## Ver tamién
* Velocidá de los animales
## Enllaces esternos
Milvus milvus

El  ye una especie d'ave accipitriforme de la familia Accipitridae. Ye similar n'aspeutu al bilanu negru, del que s'estrema pela so cabeza de color gris platiáu y la so figura.

Los exemplares qu'añeren nel norte d'Europa mover al sur pa envernar; dalgunos d'ellos traviesen l'estrechu de Xibraltar hasta llegar al norte d'África. La so distribución llega hasta Canaries y les islles de Cabu Verde.

La población de les Islles Baleares atopar dende 2011 clasificada como en  debíu al usu de venenos.

## Carauterístiques

El rauforcáu tien un llargor de 60 a 65 centímetros, un valumbu d'ales de casi dos metros (190 centímetros) y un pesu que bazcuya dende los 900 gramos a los 1200 gramos de pesu. La so cola tien una forma bien ahorquillada. Estrémase fácilmente del bilanu negru, que ye totalmente escuru y tien la cola menos ahorquillada.

## Alimentación
Anque tien una capacidá predadora bastante llindada, la so dieta ye especialmente variada con enclinos marcadamente carroñeras.

En primavera y branu la so alimentación habitual compónenla preses de bona captura como animales de tamañu pequeñu, enfermos o inespertos, ente los qu'inclúi coneyos mixomatosos, páxaros y volantones d'aves medianes, micromamíferos, anfibios, reptiles e inseutos. D'otra manera, na seronda ya iviernu l'Aracán paez ser una pieza fundamental, siendo tamién frecuente reparalo abeyando per basureros, mataderos, muladares o granxes a la busca de carroña.&nbsp;

## Añeración

Suel añerar nos árboles, onde igua un nial a base de cañes y fueyes. La puesta consiste nun númberu que bazcuya, dende un solu güevu, hasta trés; van tardar en eclosionar unos trenta y cinco díes aproximao. El machu suel reemplazar a la fema na incubación per periodos de tiempu curtios, mientres ésta aliméntase.

## Subespecies
Conócense dos subespecies de *Milvus milvus*:

* *[[Milvus milvus milvus]]* - Paleárticu occidental (alcontráu)
* *[[Milvus milvus fasciicauda]]* - Cabu Verde

## Referencies

## Enllaces esternos

* Identificación de sexos y datáu d'exemplares por Javier Blasco-Zumeta & Gerd-Michael Heinze
Numenius arquata

L' ye una especie d'ave caradriforme de la familia Scolopacidae que cría en casi toa Europa, nel norte y oeste, en praos, zones enfollagaes, ríos, güelgues, mariñes y estuarios. 

Reconozse fácilmente pola so forma, con un llargu picu llixeramente curvu, y la so voz, con un cantar bien llamativo y bonitu. El color del so plumaxe ye pardu arena. 

El so nial ye un buecu someru, revistíu de yerba, nel suelu. Pon cuatro güevos nuna única niarada, d'abril a xunetu.

Aliméntase de viérbenes, inseutos, cámbaros, moluscos y estrelles de mar.

## Subespecies
Conócense trés subespecies de zarapito real:

* *[[Numenius arquata arquata]]* (Linnaeus, 1758) 
* *[[Numenius arquata orientalis]]* Brehm, C.L., 1831
* *[[Numenius arquata suschkini]]* Neumann, 1929

## Referencies

*Hume, Rob. 2002. *Guía de campu de les aves d'España y Europa*. Ediciones Omega ISBN 84-282-1317-8

## Enllaces esternos
Numenius phaeopus

El  ye una especie d'ave caradriforme de la familia Scolopacidae. 
Tien un llargor de 37 a 41 centímetros, un valumbu de 75 a 92 centímetros y un pesu de 270 a 493 gramos. 

## Subespecies
Reconócense les siguientes subespecies:
* *[[Numenius phaeopus phaeopus]]*
* *[[Numenius phaeopus alboaxillaris]]*
* *[[Numenius phaeopus variegatus]]*
* *[[Numenius phaeopus hudsonicus]]*

## Referencies

## Enllaces esternos
Phalaropus fulicarius

El  ye una ave limícola. Esti falaropo habita nes rexones ártiques d'América del Norte y Eurasia. Ye una especie migratoria y de normal sigue rutes oceániques, envernando en mares tropicales.

El falaropo de picu gruesu mide unos 21&nbsp;cm de llargor mediu, con pies palmotiaos y picu rectu. Mientres el periodu de cría la fema amuesa un plumaxe pardu escuru y negru nel envés, con banduyu coloráu y mexelles blanques. El picu ye mariellu, cola punta negra. Mientres el periodu de cría'l machu amuesa un plumaxe más apagáu que la fema. Los individuos nuevos amuesen un plumaxe gris claru y marrón, col banduyu más claru y un antifaz negru en redol a los güeyos. Mientres l'iviernu los falaropos de picu gruesu amuesen un plumaxe gris na parte cimera, y blancu na inferior, pero'l plumaxe negru en redol a los güeyos siempres ta presente. El picu ye de color negru pel hibiernu. La so llamada consiste nun curtiu y agudu "*bik*".

El falaropo de picu gruesu ye una especie bien donda y tranquila. Ye una de les especies a les que s'aplica'l *Alcuerdu de Caltenimientu d'Aves acuátiques Migratories d'África-Eurasia.*

## Reproducción

Al contrariu que na mayoría d'especies d'aves, el papel sexual ta invertíu nes distintes especies de falaropos: les femes presenten un tamañu mayor y un plumaxe de color más vivu que los machos; les femes cortexen a los machos, compiten pol territoriu de anidamiento y defenden agresivamente a les sos pareyes y niales. Cuando les femes ponen los sos güevos, que son de color marrón oliváceo, empiecen la so migración escontra'l sur, dexando que los machos guaren los güevos y curien de los mozos. La puesta media consiste de 3-6 güevos, nun nial asitiáu nel suelu, cerca de l'agua. Los mozos aliméntense principalmente por sigo mesmos y son capaces de volar a los 18 díes de la so nacencia.

## Alimentación
Cuando s'alimenta, el falaropo de picu gruesu de cutiu nada en círculos pequeños y rabiones, formando un pequeñu remolín. Créese qu'esta conducta ayúdalu a alzar el so alimentu del fondu de los estanques. El falaropo permanez nel cantu del remolín, atrapando pequeños inseutos y crustáceos col so picu. Dacuando vuela p'atrapar inseutos al vuelu. Nel océanu abiertu munches vegaes apaez en llugares onde converxen corrientes oceániques y cerca de grupos de ballenes. Fora de la estación de cría, suel viaxar en bandaes.

## Referencies

* *Shorebirds* by Hayman, Marchant and Prater ISBN 0-395-60237-8 
** 

## Enllaces esternos

* - USGS: Rede Phalarope Information 
* - eNature.com - Rede Phalarope 
* - Internet Bird Collection videos - Rede Phalarope
* - Stamps -   (for Iceland, Sierra Lleona) with ~world-Circumpolar Map
* - VIREO photo gallery - Rede Phalarope 
*
Phalaropus lobatus

El  ye una especie d'ave Charadriiforme de la familia Scolopacidae qu'emigra a grandes distancies. Come animales acuáticos nos estanques de la tundra en primavera, y plancton pel hibiernu. La so distribución ye práuticamente cosmopolita, sacante L'Antártida. La so población envalórase nunos 3.500.000 d'exemplares. Cría nes rexones ártiques, y envierna nos mares tropicales del hemisferiu sur.

## Descripción
Ye una limícola pequeña, mide de 17 a 19 cm de llargor, y tien un valumbu alar d'ente 30 y 34 cm. Pel hibiernu tienen un plumaxe pocu llamativu, gris penriba y más ablancazáu nes partes inferiores; y presenta una llista negra nel güeyu, según daqué de negru tamién nel pileu. Pel branu el pechu, gargüelu, nuca, mexelles, y el mantu son de color gris plomiz; el banduyu ye blancu; y pol pescuezu hasta los llaos del pechu amuesa una mancha de color coloráu, que ye más llamativa nes femes que nos machos. El so picu ye bien finu (como indica'l so nome común) y ye dafechu negru.

## Comportamientu
Los falaropos picofino tienen un métodu d'axugamientu infrecuente, nel que los roles sexuales tán invertíos. Ye un sistema poliándricu nel que los machos encargar de la incubación y de curiar de los pollos, y les femes compiten polos machos.

## Referencies

## Enllaces esternos
Phalaropus tricolor

El  ye una especie d'ave Charadriiforme de la familia Scolopacidae mesma d'América.

Ye'l más grande de los falaropos; reproducir nes praderíes d'América del Norte, oeste de Canadá y d'EE. XX.. Ye una ave migratoria, envernando nos Andes centrales en Suramérica. Pasen por Centroamérica en marzu o abril y vuelven mientres setiembre o ochobre. La especie ye rara de topar nel oeste d'Europa.

Esta especie ye bien mansa. El so nome común ye n'honor al ornitólogu d'Estaos Xuníos Alexander Wilson. Dacuando clasifícase nel xéneru monotípicu ***Steganopus***.

## Descripción
El falaropo de Wilson mide 23 cm de llargu, con pates lobulaes y un picu rectu, negru, finu y llargu. La fema ye predominantemente gris y castaña enriba, coles partes baxes blanques, pescuezu acoloratáu y parches nel lladral tamién acolorataos. El machu ye una versión más nidia de la fema, col cogote pardu, y los parches amenorgaos o ausentes.

Los pichones son gris y castañales enriba, col banduyu blancuciu y un parche negru nos güeyos. Pel hibiernu, el so plumaxe ye esencialmente gris enriba y blancu embaxo, y caltién los parches oculares.

## Ecoloxía y estáu de caltenimientu
Ye inusualmente halófilu (ama'l sal) y come en grandes númberos cuando ta migrando en llagos salinos como'l llagu Monu en California y el Gran Llagu Saláu d'Utah, con frecuencia col *[[Phalaropus lobatus]]*.

Cuando come, nada en pequeños y rápidos círculos, formando pequeños remolinos. Con esa conducta ayúdase llevantando comida del fondu d'agües superficiales. Y col so picu llogra alzase con inseutos o crustáceos.

Los típicos roles avícoles sexuales tán invertíos nos trés especies de falaropes. Les femes son más grandes y más brilloses. Les femes conquisten machos, compiten por cubrir territoriu de anidamiento, y agresivamente defenden los sos niales y los sos machos escoyíos. Una vegada que ponen los sos güevos, empiecen la so migración sureña, dexando a los machos el rol de guarar los trés o cuatro güevos, nun nial en tierra cerca d'agua.

Anque bien común, esta población puede tar tornando en delles árees por cuenta de la perda d'hábitat de praderíes húmedes. Y dalgunes poques árees d'estadía son de crítica importancia mientres la so migración.

## Referencies

* BirdLife International 2008. ''Phalaropus tricolor''. In: IUCN 2008. 2008 IUCN Red List of Threatened Species
* Hayman, Peter; Marchant, John & Prater, Tony (1986): *Shorebirds: an identification guide to the waders of the world*. Houghton Mifflin, Boston. 

## Enllaces esternos

* Wilson's Phalarope - ''Phalaropus tricolor''  - USGS Patuxent Bird Identification InfoCenter
Philomachus pugnax

El **combatiente** (***Philomachus pugnax***) ye una especie d'ave caradriforme de la familia Scolopacidae.
Ye una ave de marjales y praderíes que aliméntase d'inseutos, viérbenes y granes. Tien una amplia distribución xeográfica que toma Eurasia y África; ye divagante n'América y Australia.

Los machos en celu tienen grandes gorgueras de plumes y moños auriculares, que varien individualmente en colores y en diseñu. Los machos esíbense compitiendo unos con otros sobre un área especial de terrén pa impresionar a les femes. Dempués del apareyamientu, éstes añeren soles.

## Imáxenes

Archivu:Philomachus pugnax -Diergaarde Blijdorp-8c-2.jpg|Cortexu.
Archivu:Ruff (Philomachus pugnax) (6).JPG|Pescando.
Calidris pugnax pugnax MHNT.ZOO.2010.11.117.6.jpg


## Referencies

## Enllaces esternos
Pluvialis apricaria

El , tamién llamáu **chiflón** ye un pollu o mazaricu de gran tamañu. La especie ye similar a los otros dos pollos: el pollu tordu americanu y el pollu tordu del Pacíficu, que son más pequeños, espodaos y con pates relativamente más llargues que'l pollu tordu. Les especies americanes tienen axiles grises y non blanques (el plumaxe namái ye visible mientres el vuelu).

## Descripción
Los pollos tordos miden una media de llargor de 26 a 29 cm. y pesen ente 150 y 220 g. El valumbu de les sos ales ye de 67 ó 76 cm. Mientres la dómina de cría los adultos tienen plumes doraes y negres na cabeza, el llombu y les ales. La cara y el pescuezu son negros y bordiaos de blancu, col pechu negru y la zona caudal escura. Les pates son negres. Pel hibiernu pierden el plumaxe negro y los pollos tordos amuesen una cara amarellentada y el pechu y el banduyu blancos.

## Reproducción y hábitat

El so hábitat de reproducción son los pandoriales y tundres del norte d'Europa y l'oeste d'Asia. Añeren nel suelu en terrenes secos. Son una especie migratoria, pasando l'iviernu nel sur d'Europa y el norte d'África. Alredor d'unos 500.000 exemplares iviernen n'Irlanda y Gran Bretaña. Anque ye una especie común, la so población amenorgóse nos últimos tiempos por cuenta de la destrucción del so hábitat. Por casu, mientres el sieglu XIX sumió de Polonia, onde añeraba, y anguaño namái apaez mientres l'iviernu; la población d'Europa Central aparentemente quedó aisllada dempués de la postrera Era Glacial. (Tomek & Bocheński, 2005).

## Alimentación
Estes aves aliméntense nes tundres, campos, sableres y marismes, de normal atrapando'l so alimentu por aciu la vista. Aliméntense principalmente de pequeños inseutos, crustáceos y otros invertebraos, anque tamién comen bagues.

## Proteición

El pollu tordu ye una de les especies a les que s'aplica l'Alcuerdu de Caltenimientu d'Aves Acuátiques Migratories d'África y Europa.

## Subespecies
* *Pluvialis apricaria altifrons* 
* *Pluvialis apricaria apricaria*

## Referencies

## Enllaces esternos

*  Database entry includes justification for why this species is of least concern.

* Tomek, T. & Bocheński, Z. (2005). Weichselian and Holocene bird remains from Komarowa Cave, Central Poland. *Acta Zoologica Cracoviensia*, *48A*(1-2), 43-65. PDF fulltext
Puffinus griseus

***Puffinus griseus*** ye una ave de la familia de los petreles o patinos (Procellariidae). Tien un ampliu rangu de distribución, siendo una de les aves más comunes na mariña pacífica de Suramérica. Gran migradora, la pardela aveseda llega a volar hasta 910 km per día. Por ello, magar cría en na parte sur de los océanos, puede vese n'Europa pel branu y seronda. D'esta miente, alcuéntrase n'Irlanda, Gran Bretaña y na mariña atlántica ibérica, de setiembre a avientu. Tien un llargor d'unos 45 cm y un valumbu de pocu más d'un metro. Sacante'l tiempu que pasa nel nial guarando y criando a los sos pitucos, esta ave migratoria permanez tol tiempu volando.

## Referencies

## Ver tamién
*Aves de la Península Ibérica

## Enllaces esternos
Pluvialis squatarola

El  ye una especie d'ave Charadriiforme de la familia Charadriidae propiu de la tundra

## Descripción física
Esti chorlito blancu y negru, tien les ales apuntiaes y el potente vuelu d'un migrador a grandes distancies. Pel hibiernu ye casi totalmente de color gris ceniza, y puede ser identificáu poles axilas negres sobre'l blancu de la parte inferior, y la so voz "thii-uu-vii". 

## Alimentación
Pel hibiernu aliméntase nes marismas en baxamar, sondiando amodo la folla en busca de viérbenes, pequeños bibalvos, crustáceos y otros invertebraos.

## Subespecies
Estrémense 3&nbsp;subespecies de *Pluvialis squatarola*: 

* *[[Pluvialis squatarola cynosurae]]* (Thayer & Bangs, 1914)
* *[[Pluvialis squatarola squatarola]]* (Linnaeus, 1758)
* *[[Pluvialis squatarola tomkovichi]]* Engelmoer & Roselaar 1998 

## Galería d'imáxenes

Pluvialis squaterola jcwf3.jpg
Pluvialis_squatarola.jpg
Pluvialis squatarola MHNT.jpg|Güevu de *Pluvialis squatarola*


## Referencies

## Enllaces esternos
Recurvirostra avosetta

L' ye una especie d'ave caradriforme de la familia Recurvirostridae.

## Carauterístiques
Los exemplares adultos tienen el plumaxe blancu, salvo una gorra negra y parches negros nes ales y na parte de posterior; pates azulaes. Xuveniles castañales onde l'adultu ye negru, y el plumaxe blancu de cutiu colos parches más grises. Mide de 42 a 45 cm.

## Alimentación
Alimentar col so picu llargo y encorvao escontra riba, utilizándolo como escoba pa barrer les agües pocu fondes o la folla. Esta avoceta penera pequeños viérbenes, inseutos y crustáceos de l'agua per mediu d'un sistema complexu de "dientes" nel picu.

## Hábitat y reproducción
 
El so hábitat de cría son llagos pocu fondos d'agües salobres y barrosos. Tamién-y lo puede atopar n'agües salitroses y estuarios. Apariar en colonies y les sos críes caminen y aliméntense por sigo mesmes pocu dempués de salir del cascarón. Añeren en tierra abierta, de cutiu en grupos pequeños, dacuando con otres aves zancudes. La fema pon de 3 a 4 güevos nun montón de tierra con vexetación. El so periodu d'incubación ye de 23 a 25 díes.

## Distribución
Viven n'Europa templada y Asia Central. Esta especie ye migratoria; nel iviernu vuelen a África o al sur Asia. Dalgunos permanecen nes partes más apacibles del so área de distribución, por casu, nel sur d'España ya Inglaterra.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Avoceta común  Image documentation
* Videos de avoceta común n'Internet Bird Collection
Stercorarius longicaudus

El  ye una especie d'ave Charadriiforme de la familia Stercorariidae qu'habita les rexones ártiques d'América y Eurasia. Les sos colonies de cría son especialmente numberoses en Siberia, Alaska y l'árticu canadianu.

## Subespecies
Conócense dos subespecies de *Stercorarius longicaudus*:

* *[[Stercorarius longicaudus longicaudus]]* Vieillot 1819
* *[[Stercorarius longicaudus pallescens]]* Loppenthin 1932

## Referencies

## Enllaces esternos