open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Haiku

El **haiku** (俳句, ) ye un tipu de poesía xaponesa. Consiste nun poema curtiu, de diecisiete moras", formáu xeneralmente por trés versos de cinco y siete "moras" respeutivamente. Esta métrica nun ye fixa. Comúnmente sustitúyense les moras" por sílabes cuando se componen n'otres llingües. La esencia del haiku ye "cortar" (*kiru*) por aciu la yuxtaposición de dos idees o imáxenes separaes por un *kireji*, que ye'l términu cortante" o separador.

La poética del haiku xeneralmente básase nel plasmu y la emoción (*aware*) que produz nel poeta la contemplación de la naturaleza. Siguiendo l'esquema tradicional xaponés, un haiku tien de contener tamién una referencia direuta o indireuta a la estación del añu, por aciu l'usu d'un *kigo* o pallabra que remembra les estaciones. Los *saijiki* son llistes estenses de pallabres *kigo* en xaponés, que'l poeta puede utilizar.

## Oríxenes

### Haiku, zen y sintoísmu
Ye común rellacionar el haikú col zen. Sicasí, anque'l zen utilizó'l haikú pal espardimientu de la so filosofía, falta enforma de ser l'orixe del mesmu. Nel *Man'yōshū* (obra clásica d'escoyeta de poesía del sieglu VIII) hai munchos poemes de 31 moras onde apaez yá l'actitú carauterística del haiku: la Naturaleza nun ye escusa de los sentimientos humanos, sinón oxetu poéticu en sí mesmu. O, lo que ye lo mesmo, el poema surde «del plasmu del xaponés primitivu polo qu'asocedía na Naturaleza».

La vinculación col zen producióse cuando nel sieglu XVII Matsuo Bashō, monxu budista, popularizó'l haiku en Xapón. Nel sieglu XX Daisetsu Teitaro Suzuki, gran maestru budista zen, enfoca'l haiku como espresión poética del zen na so obra *El zen y la cultura xaponesa.* Esto solo ye válidu pa dellos haikús, pero al traviés de la obra de Reginald Horace Blyth, difusor del haikú nel mundu anglosaxón, l'enfoque de Suzuki diose a conocer llargamente.

### Del katauta al haiku
El haiku forma parte d'una familia de formes poétiques xaponeses nes que se combinen versos de cinco y siete moras. La forma métrica carauterística del haiku (un tercetillo que los sos versos tienen 5, 7 y 5 moras, respeutivamente) apaez yá nel sieglu VIII col nome de *katauta.* Dos katauta formaben un *mondoo*, un diálogu ente dos personaxes, nel que'l primera *katauta* ye una entruga y el segundu la respuesta a la mesma.

Dende finales del sieglu VIII, la forma poética más común ye'l *tanka*: tratase d'un cantar curtiu formada por dos estrofes desiguales. La primera, llamada hokku, sigue'l patrón carauterísticu del *katauta* (y del *haiku*): un tercetillo 5-7-5, ente que la segunda ta formada por dos versos de 7 moras. Dáu'l so predominiu, al *tanka* conózse-y tamién como *waka*: ye'l cantar» por antonomasia.

Los tanka apaecíen de cutiu encadenaos nuna forma cimera, el *renga*: a un *tanka* inicial asocedíen-y delles respuestes, que podíen ser obra de diversos poetes. Cuando'l renga tenía un tonu humorísticu, llamábase-y *haikai* *renga* (hai significa 'daqué risonderu' y kai quier dicir 'estrofa' o 'poema').

## Referencies

## Enllaces esternos
* El rincón del haiku
* 
* Yosa Buson.
Alejandro Mieres

**Alejandro Mieres Bustillo**  foi un pintor y artista plásticu español. 

## Biografía
Treslladóse na so mocedá a Madrid, onde estudió pintura na Escuela de Belles Artes de San Fernando.

Dempués de vivir en París, torna a España pa exercer como profesor de pintura mientres cuatro años en Burgo de Osma y dos n'Elx; llograría finalmente plaza de catedráticu de dibuxu nel Institutu Xovellanos de Xixón en 1960.

Destacáu militante socialista ocupó distintos cargos dientro del PSOE y la FSA, destacando tamién nos llabores de fomentu de la divulgación de los trabayos de los artistes asturianos, siendo fundador y presidente de l'Asociación de les Artes Visuales d'Asturies. Tien una cai dedicada col so nome en Xixón. El so estudiu taba allugáu nel Altu la Madera, ente Xixón y La Pola Siero.

Nel añu 2016 recibió la Medaya de Plata del Principáu d'Asturies.

## Premios
Los más importantes son:
* Primer premiu Nacional de Dibuxu y Pintura na Esposición Nacional de 1970. 
* Bienal de Zamora (1975). 
* Premiu de Pintura de la Fundación Selgas-Fagalde (1991).

## Referencies
Manu Leguineche

## Biografía
Destacáu reporteru, tuvo ocasión de guardar y tresmitir delles de les crisis y conflictos bélicos más desgarradores del sieglu XX. Empecipió la so trayeutoria profesional nel selmanariu *Gran Vía* de Bilbao. Con posterioridá, trabayó como corresponsal y unviáu especial nel diariu *El Norte de Castilla* -siendo'l so direutor Miguel Delibes-, según en Televisión Española. Fundó les axencies de noticies *Colpisa* y *Fax Press* y ye autor de numberosos llibros.

Les sos esperiencies tomaron dende la revolución d'Arxelia, en 1961, hasta la guerra ente India y Paquistán (1965), Guerra de Vietnam, El Líbanu, Afganistán, Bangladex o la Nicaragua sandinista en 1978.

Los últimos años de la so vida pasolos retiráu na llocalidá alcarreña de Brihuega (Provincia de Guadalajara).

## Obra
Rellación d'obra publicada:

## Premios
* Premiu Nacional de Periodismu (1980)
* Pluma d'Oru
* Premiu Cirilo Rodríguez
* Premiu Godó
* Premiu Julio Camba
* Premiu Ortega y Gasset (1991)
* Premiu Espasa d'Ensayu (1996)
* Premiu El so Pesu En Miel (2004)
* Medaya de la Orde del Méritu Constitucional (2007)
* Premiu Periodistes Vascos (2007)
* #Premiu Euskadi (2008) por *El club de los faltos de ciñu*
* Distinción Lan Onari dada en 2010 pol Gobiernu vascu.

## Referencies
Torre de Santa María (Picos d'Europa)

La **Torre de Santa María** o **Torre Santa de Enol**, con 2.486 metros d'altitú ye'l segundu cume n'altor del Macizu Occidental de los Picos d'Europa.

La primer ascensión conocida foi realizada'l 19 de setiembre de 1891 polos franceses Paul Labrouche y Saint Saud siguiendo la vía conocida como «*El Resquiebru Rubiu*» na paré sur del monte y considerada güei la vía normal p'aportar al cume, xunto cola conocida como «*El Corredor del Marqués*» d'asemeyada dificultá na cara norte. La vía de "*El Corredor del Marqués*" foi esguilada per primer vegada'l 4 d'ochobre de 1907 por Pedro Pidal y Bernaldo de Quirós, Marques de Villaviciosa y Gregorio Pérez Demaría «*El Cainejo*», primeros escaladores en xubir al Picu Urriellu.

La ruta d'aproximamientu normal a la vía de «*El Resquiebru Rubiu*» empieza nel Llagu Enol a 1080 m y sigue al traviés de **Pandecarme** y l'abellugu de **Vegarredonda** hasta llegar a la **Ḥorcada de Santa María**, onde se da vista al impresionante **Ḥou Santu** y puntu nel qu'empieza l'ascensión final. La vía ye una engatada de 120 metros de desnivel con pasos de II grau y dalgún pasu de III- aislláu. (PD Sup).

Amás de les mentaes, esisten alredor de dolce víes de dificultá variable pa xubir esti emblemáticu cume.

Dende'l visu tiense una perfeuta panorámica de los Urrieles, destacando La Torre Cerréu (2.650 metros) nel centru de los mesmos. Tamién se da vista a la pimpana cara norte de la Peña Santa, techu del Cornión colos sos 2.596 metros d'altitú.

## Referencies
Peña Vieya

**Peña Vieya** ta enclaváu nel Macizu Central de los Picos d'Europa o macizu de los Urrieles, en Cantabria.

## Orografía

Colos sos 2617 metros d'altitú representa'l picu más altu alcontráu íntregramente dientro del territoriu de Cantabria. Tradicionalmente pensóse que yera'l visu más altu de Cantabria, anque en realidá l'honor pertenez a Torre Blanca. 

Dende'l so cume puede baxase con esquíes pol Valle de les Moñetas hasta les Vegues de Sotres.

## Primer ascensión
La primer ascensión conocida  deber al conde Saint-Saud, acompañáu de Cosme Soberón y Jerónimo Prieto, el 9 de xunetu de 1890. 

## Ascensión
Xubiendo pola collada de la Canalona ye unu de los picos de 2600 metros más gratificantes de conquistar de Picos d'Europa.

## Ver tamién
* Montes de Cantabria
* Montes d'España

## Referencies
Parque del Monte de Riañu y Mampodre

El **Parque del Monte de Riañu y Mampodre** *(hasta Ochobre'2019 anomáu Parque Rexonal de Picos d'Europa)* ye un espaciu natural protexíu alcontráu nel estremu nordeste de la provincia de Llión, comunidá autónoma de Castiella y Llión, España.

Coincide na so parte más nórdica col Parque Nacional de los Picos d'Europa, pero nun se deben confundir, una y bones el Parque Nacional alluga'l verdaderu macizu montascosu emblemáticu que son los Picos d'Europa.

## Llocalización
Ta asitiada nel nordeste de la provincia de Llión. Puede aportase dende Boñar pola comarcal -Y-331 direición  puerto de San Isidro o pola nacional N-625 direición Cistierna y N-621 #direición Riañu. 

## Paisaxe
Los Picos d'Europa son la mayor formación caliar de la Europa Atlántica con importantes procesos cársticos, torques que lleguen a más de 1.000 m y erosión glaciar bien patente. Territoriu abrupto y de fuertes pindios, nos sos regueros y montes, nos sos praos y riscos, abelúguense y perviven seres escaecíos yá en munchos llugares y patrones culturales únicos. Vida en presente, parte del nuesu pasáu y un referente pal futuru. Pero equí hai muncho más que paisaxe, hai sieglos d'historia escritos nos pueblos, nos valles, nes ilesies, nes cabañes de los puertos y nos sos caminos pero tamién nes sos xentes, unos pobladores que, a lo llargo de sieglos, compatibilizaron la so vida col caltenimientu de la naturaleza. Unos pobladores ensin los qu'estes tierres nun seríen como son anguaño. Ente los cumes destaca la mayor de la comunidá autónoma,  Torre Zarréu con 2.650 metros d'altitú. Esisten abellugos pa montañeros distribuyíos pol Parque, como los de Vegabaño y Collada Jermoso. 

## Vexetación
Los fayedales son el monte principal del Parque Rexonal. Chiscando a estos, entemeciéndose con ellos crecen los xardones, qu'ocupen los valles reverdecíos; los texos, que crecen nos ribayos avesíos y los carbayos, que xuben peles fasteres de los sos montes descarnaos. L'abeduriu ta representáu por montes que formen la llende natural de los fayedales xilizos de la zona. Nel Parque Rexonal atópense representaes toles especies del monte atlánticu.

## Fauna
Ente los sos riscos habita'l robecu, nos tupios montes los corzos y los llobos, con presencia ocasional d'osos que siguen visitando estos llares como antaño. Nel Parque habiten más de 100 especies d'aves, ente les que destaquen el urogallo, el picamaderos negru, la utre leonado, l'águila real, el alimoche y l'ocasional pero cada vez más frecuente frangüesos.

## Valores que xustifiquen la so declaración
* Zona d'Especial proteición pa les aves (dende 2000).
* Llugar d'Interés Comuñal (dende 2004).
* Plan de Recuperación del Osu Pardo.
* Zona d'Especial Proteición pal urogallo cantábricu.
* Zones Naturales d'Interés Especial (Llei 8/91 CyL).
* Zona Húmeda Catalogada.
* Catálogu de Especímenes Vexetales de singular Relevancia.

## Ver tamién
* Picos d'Europa
* Parque nacional de Picos d'Europa
* Espacios naturales protexíos de Castiella y Lleón

## Referencies

## Enllaces esternos
* Fundación del Patrimoniu Natural de Castiella y Llión
L'Escamelláu

El Escamelláu o **El Escamellao** ye un cume enclaváu nel Macizu Central de los Picos d'Europa o macizu de los Urrieles, na divisoria ente Cantabria y Asturies. Ye la postrera de los cumes de la Sierra Juan de la Corte, na parte oriental del macizu de los Urrieles. La vía normal d'ascensu ye dende la Horcada de les Grayes (1.996 m), pudiéndose llegar a esi puntu dende'l Valle de les Moñetas, al norte (Asturies), o dende Áliva al sur (Cantabria).

L'orixe del nome ta na voz "camella", l'arcu a  cada estremu del xugu nel que se xunce a gües, mules, etcétera. N'asturlleonés, "escamellar ye amaestrar a una vaca p'acostumala a dir xuncida al llau contrariu del que-y ye habitual", polo que "escamellao" sería'l güe amaestrado pa ser xuncíu en cualesquier camella. Otra interpretación probable ye la de "descamellado", esto ye, desuncido, lliberáu del xugu. Sía como quier la interpretación exacta, nun se conocen los motivos polos qu'esti picu tien esti apellativu.

## Referencies

## Ver tamién
* Montes de Cantabria
* Montes d'Asturies
* Montes d'España

## Bibliografía
* Miguel A. Adrados y Jerónimo López, *Los Picos d'Europa.* Tomu 1 (Guía del Macizu Central). Madrid, 1998, páx. 291. .
Picu de la Padiorna

El **Picu de la Padiorna** ye un cume enclaváu nel Macizu Central de los Picos d'Europa o macizu de los Urrieles, na divisoria ente Cantabria y Asturies.

Ta asitiada ente la Vega de Liordes y el ḥou de Lloroza, perfectamente visible dende Fonte Dea. La vía normal d'ascensu, dende'l Mirador del Cable, ye pela parte sur del Ḥou de Lloroza hasta algamar la canal de San Luis escontra'l Fuexu Escuru. Ensin entrar nel Fuexu Escuru, hai que xirar en direición suroeste escontra la Colladina de les Nieves (2.010 metros), dende onde s'algama fácilmente'l Picu. Ye un magníficu mirador sobre la Vega de Liordes.

## Bibliografía
* Miguel A. Adrados y Jerónimo López, *Los Picos d'Europa.* Tomu 1 (Guía del Macizu Central). Madrid, 1998, páxs. 385-388. .

## Referencies

## Enllaces esternos
Torre de la Párdida

**Torre de la Párdida** ta enclaváu nel Macizu Central de los Picos d'Europa o macizu de los Urrieles, n'Asturies. 2.596 metros. Una de les primeres ascensiones de les que se tien noticia realizó'l 15 d'agostu de 1933 por Emilio Ribera Pou "El Noi" y Carlos Mier Campillo.

## Ver tamién
*Montes d'España

## Referencies

## Enllaces esternos
Valle d'Angón

El **Valle d'Angón** ye un valle asitiáu n'Amieva (Picos d'Europa, Asturies).

## Situación
El valle d'Angón ta asitiáu nos Picos d'Europa, dientro del conceyu d'Amieva, a 812 msnm, abiertu ente les estribaciones meridionales de la Sierra d'Amieva y el pie de la Cabeza de #Texer.

El Valle d'Angón ta arrodiáu de montes d'especies arbóreas autóctones.

A el so términu alcuéntrase la presa de la Jocica.

## Mayaes
* Salgaredo.
* La Casona.
* Entrerriegas.
* Texonsin.
* Los Casares.
* Comundi.
* Urbán.
* Los Regatos.
* El Texón.
* Conviellu.
* Soncabreu.

## Llugares
* Ponte del Restaño.
* Sienda del Arcedianu.
* Valle de Toneyo.
* Ventaniello de Beza.
* Central llétrica del Restaño.
* Sedos de Ozania.
* Cueva de Ozania.
* Monte Qileñu.
* Ríu Galguera.
* Ríu Dobra.

## Rutes
### Ruta senciella
* Mayada de la Ceremal y Banzáu de la Jocica.

### Otres rutes
* Sienda del Arcedianu.
* Ruta a Carombo y Vegabaño.
* Sedos de Ozania.

## Referencies

## Enllaces esternos
*Valle de Angón La Jocica y Juente Prieta.
*con mapa d'aproximamientu y semeyes .
Cabaña Verónica

**Cabaña Verónica** ye un pequeñu abellugu de monte asitiáu nel conceyu de Camaleño (Cantabria, España), a 2325 msnm nes estribaciones del Picu Tesoreru, nel Macizu Central de los Picos d'Europa. El so nome provién del d'una de les fíes de Conrado Sentíes, el so promotor y artífiz.

Ta abiertu ente Selmana Santa y el 12 d'ochobre, tien una capacidá pa seis places en lliteres y ye propiedá de la *Federación Cántabra de Deportes de Monte y Esguilada.* Ta dotáu de cebera, una cocina de gas, botiquín, una camiya especial pa evacuación d'accidentaos, una emisora de radio perteneciente a Proteición Civil y una estación meteorolóxica de la Rede de Parques Nacionales. Nun esiste fonte d'agua cercano.

Esti peculiar abellugu-vivac, de tan solo 9 m², ye bien conocíu ente los montañeros de Picos d'Europa al ser, hasta l'añu 2007, l'abellugu guardáu esistente a mayor altor de la península ibérica.

Foi inauguráu'l 13 d'agostu del añu 1961 y construyíu utilizando la cúpula metálica procedente de la batería antiaérea del portaviones americanu USS Palau, que s'atopaba desguazándose en Sestao. Tardáronse siete díes en montar la pieces que se xubieron al llombu d'un caballu.

Mientres años l'estáu d'abandonu convertir nuna ruina ya inclusive sufrió una quema, llegándose a pensar entós na so baltadera.

## El guarda

En 1983 el montañeru Mariano Sánchez Madina, que daquella tenía 34 años y fuera guarda en Electra de Viesgo y monitor d'esquí na estación d'Altu Campoo, abandona Santander, la ciudá na que moraba, ya instálase nesti pequeñu iglú metálicu, convirtiéndose nel guarda de Cabaña Verónica. Ellí vivía tol añu realizando desinteresadamente el so caltenimientu y porteando hasta él los materiales necesarios hasta'l branu de 2007 en que cai enfermu y ye ingresáu nel Hospital Universitariu Marqués de Valdecilla de Santander, morriendo'l 27 de xunu de 2008 a los 57 años d'edá.

Un centenar de montañeros espardieron les cenices del conocíu guarda nel Picu Tesoreru ya instalaron una placa en #Cabaña Verónica n'alcordanza de la so memoria que reza: 

Dende'l 2008 hasta'l 2013 el guarda foi José Ramón Pasalodos.

## Referencies

## Enllaces esternos

* El Diario Montañés (2008).«Adiós al guardián de los Picos».Consultáu'l 28 de xunetu de 2008. 
* Abellugu de Monte Cabaña Verónica
Picu Pienzu

El **picu Pienzu**, con 1.161 msnm, ye'l puntu culminante de la sierra mariniega asturiana del Sueve.

La ruta más típica p'algamar el so cume parte del mirador del Fitu, en que'l so llau opuestu hai marcáu un senderu que, escurriendo ente pinares algama la mayada del Bustacu, una gran pradería con una fonte na que suelen pastiar asturcones. Dende ellí, un empináu camín algama otra mayada, la de Mergullines, na qu'hai otra fonte. El cume, con una enorme cruz de fierro coronándola, ye fácilmente accesible dende ende. Les vistes son magnífiques, tantu de tola mariña centro-oriental d'Asturies como de les cadenes montascoses de la zona central y sur, destacando los Picos d'Europa. Baxando en direición suroeste puede  algamar con facilidá'l segundu cume del Sueve: el picu Miruellu.

## La cruz de fierro

La cruz de fierro de dieciséis metros que corona'l cume del Pienzu foi asitiada ellí, cola ayuda de numberosos vecinos de la zona del Sueve, nel añu 1954, anque yá en 1915 fuera construyida una cruz de madera de siete metros que llueu venció a los embates del abertal y hubo de ser sustituyida por una cruz, tamién de madera, mayor y más alta y resistente, que tamién foi destruyida por un temporal. (Les cruces que socesivamente se fueron asitiando fueron una donación de los hermanos Victorero de Llastres) 

La cruz de fierro foi bendicida'l 18 de setiembre de 1955, con una multitudinaria misa celebrada na mayada de Mergullines y oficiada pol sacerdote José Dosal.

## Ruta al Picu Pienzu dende Cofiñu
Dende l'aldega de Cofiñu,nel conceyu de Parres yá a tan solo 5 quilómetros de Les Arriondes puede realizase una ruta de gran guapura y poca dificultá, apocayá señalizada, que llevara hasta'l picu Pienzu, magar nel últimu tramu  compartir cola conocida ruta que parte dende'l mirador del Fitu. Hai un panel descriptivu na entrada del pueblu que va dar les pautes pa empezar la ruta según tola información necesaria sobre la mesma.

La dificultá ye básica, el desnivel a salvar nun ye nada importante y cúbrese esta ruta nunos dos hores y media pa xubir hasta la cruz y unos dos hores escasa pa baxar hasta l'aldega.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Ruta al picu Pienzu dende Cofiñu por El Navarón
* http://www.ayto-parres.es/pico-pienzu-desde-el-fito Ascensión al Picu Pienzu - Ayuntamientu de Parres.
Islla del Carme

La **Islla del Carme** o 'Peña Cercada', ye una islla asturiana allargada, de algo menos de 2 hectárees, bordiada de petón y mui cerca de la mariña de la parroquia de Lluanco (Gozón). Tien una antigua ermita na parte sur de la islla, a la que puede aportase al traviés del petón y l'arena si les marees son baxes al traviés de les sableres d'El Dique o de L'Aramar.

## Historia
la islla del Carme ta asitiada frente a les sableres d'El Dique, Gargantera y Aramar, ye accesible dende la mariña a baxamar. Sobro ella hai una capiya visible dende los cantiles. 

El nome de Aramar significaría en llatín «ara - mare», altar del mar, polo que pudiera ser que la so etimoloxia podría dicir sobro la esistencia na islla d'un templu romanu, nel mesmu llugar onde ta l'actual capiya.

La capiella actual data de 1701, foi obra a les so espenses d'Agustín Álvarez, patrón d'una embarcación de vela y remu del tipu pinaza “Nuesa Señora del Carme», por haber apelao a la so divina protección, y escapase asina d'un corsariu inglés que lu escorría nun viaxe dende Ferrol a Betanzos, asumiendo que'l fechu debióse a la protección divina el que nun fuera descubiertu polos sos persiguidores al poder escondese al abellugu del Cabu Prior de les naves que lu escorríen.

Nesti castru dizse que vivió mientres munchos años un sabiu y virtuosu ermitañu que llamaben Santos, amás de Javier García de la Rosa, que tamién vivió nuna cueva de la islla.

Nel Castru de Peña Abarganada, conocíu popularmente como Islla del Carme, venerase a la virxe patrona de los marineros y por estensión de tolos pescadores.

Tolos 16 de xunetu, los marineros y pescadores alleguen a esta fiesta con muncha devoción y lleven a les xentes n'afataes embarcaciones. La celebración del Carme rexunta tolos años nel puertu lluanquín a centenares de persones que siguen los actos relixosos y les procesiones nel mar.

## Referencies

## Enllaces esternos

*https://www.elcomercio.es/asturias/mas-concejos/luanco-arropa-virgen-20200717000423-ntvo.html Diario El Comercio, Capilla de la Islla del Carme, Lluanco.
Sablera d'Estañu

La **sablera d'Estañu**, asitiar nel conceyu de Xixón, Asturies, España. Forma parte de la Mariña Central asturiana, siendo de les poques del conceyu de Xixón que presenta proteición medioambiental por ser LIC.

## Descripción
Tratar d'una sablera en forma de concha, que presenta nel so llechu mistu grava, bolos y finu sable turráu, que estiéndese na parte somorguiada, na que la presencia de roques fai necesaria tener procuru a la hora del bañu.
Como carauterística más destacada hai que faer referencia a la esistencia d'una enorme, roca metanes la sablera, anque mui cerca de la vera, faciendo ver qu'ésta ta estremada en dos partes. Cuando xube la marea'l mentáu peñón apaez como un pequeñu castru.
Al respective de los servicios qu'ufierta, magar nun cuntar son aseos, sí presenta duches, papeleres y serviciu de llimpieza, según teléfonos públicos y señalización de peligru. Amás, en temporada braniza ufierta auxiliu y salvamentu.

## Referencies
Sablera de la Ñora

La **sablera de la Ñora** ye una sablera asitiada na parroquia de Quintueles, nel conceyu asturianu de Villaviciosa . D'unos 200 metros de llargor,  caracterízase pola esistencia d'una peña nel centru de la sablera que queda cubierta en pleamar. Conocida como Peña'l Romero, tien un llargor d'unos 50 metros, y cuenta con numberoses poces que, cuando la  marea baxa son aptes pal bañu.

La sablera ye de sable blancu, salvu per delles zones alcontraes de piedra. Mientres gran parte del añu, traviesa la sablera'l regueru Ñora, que fai de llende ente los conceyos de Villaviciosa y Xixón. Ta catalogada como LIC, y forma parte de la Mariña Oriental d'Asturies.

La sablera ye accesible per carretera asfaltada y por dos sendes piatonales, y cuenta con un restorán, serviciu d'aparcamientu y serviciu de vixilantes.

Les corrientes y l'aguaxe nun suelen ser bien fuertes, pero pueden llegar a selo cola esistencia de mar de fondu, polo que la sablera ta cerrada al bañu dellos díes del añu.

Puede aportase a ella por Quintueles, pela carretera VV-I, o dende Xixón pela carretera de la Providencia o pel altu del Infanzón.


File:Peña'l Romero - La Ñora.JPG|Peña El Romero
File:Playa La Ñora - rio.JPG|Regueru Ñora
File:Playa La Ñora - espuma.jpg|Vista dende la sablera en direición a Xixón


## Referencies

## Enllaces esternos
Sablera d'El Gavieiru

La **sablera del Silenciu**, tamién conocida como **El Gavieiru**, ta asitiada nel conceyu de Cuideiru, Asturies, España. Forma parte de la Mariña Occidental d'Asturies y ta catalogada como Paisaxe protexíu, ZEPA y LIC.

## Descripción
Ye una sablera paradisiaca a la qu'inda nun llegó la masificación. Tal ye asina qu'hasta va diez años yera frecuentada por persones que practicaben el nudismu. Pero nos últimos años paez que s'invirtiera la situación, pos nos meyores díes de branu puede tar atarraquitáu de coches aparcaos mientres tol camín d'accesu a la sablera. Quiciabes una de les razones d'esti enclín tea nel fomentu que se realiza dende'l Principáu d'Asturies p'ameyorar los accesos a les sableres. Sobremanera tres l'aprobación del Plan d'Ordenación de la Mariña Asturiana (POLA) por parte de l'Alministración d'esta Comunidá Autónoma, que contempla la realización d'una serie d'infraestructures nesti sentíu: dos tales costeres, aparcamientos, miradores, etc.

Magar tou nun cunta inda con serviciu dalgunu.
Pa llegar a la sablera hai que dir al pueblu de Castañeras nel conceyu de Cuideiru. La sablera ye de cantos rodaos y na parte derecha puede vese un monte con una parte de cantil. Por cuenta de la claridá de les sos agües puede practicase el submarinismu o pesca submarina, actividá que pa practicala precisa de la correspondiente llicencia del Principáu d'Asturies, n'ares de caltener la riqueza de los ecosistemes de la que fai gala la mayor parte de la mariña asturiana.

## Referencies
Sablera de Peñarrubia

La **sablera de Peñarrubia**  allugar na parroquia de Somió, nel conceyu español de Xixón, en conceyu homónimu, Asturies. 

## Descripción
La sablera de Peñarrubia ye de bon accesu, yá que puede llegase a ella en coche y del aparcamientu tomar unes escaleres que baxen hasta'l llechu arenosu.
La sablera alcuéntrase arrodiada de cantiles, lo cual xunto cola so orientación fai que tenga les mañanes en solombra. Ye una sablera frecuentada por nudistes.
El fondu de la sablera ye predresu polo que s'encamienta muncho procuru al bañase. N'ocasiones producen #desprendimientu que faen necesariu'l zarru de los accesos pol peligru qu'ello trai.
Cuenta con gran variedá de servicios como duches, papeleres, serviciu de llimpieza, señalización de peligru según equipu de salvamentu mientres la dómina braniza.

## Referencies
Sablera de La Isla (Perlora)

La **sablera de La Isla**, ye como se conoz popularmente **calar de la Entrellusa**, que s'atopa al abrigu del llamáu castru de Entrellusa, que s'alluga na Ciudá Residencial Perlora, na parroquia de Perlora y que ye consideráu como unu de los referentes históricos más importantes del pasáu balleneru d'esta zona asturiana. Ello ye que la más antigua documentación sobre la caza de la ballena nes mariñes asturianes fai referencia a esti llugar.

## Historia
Según apaez nos mentaos documentos, pel añu 1232, los propietarios de la isla, que yeren l'abá y el Conventu de Santa María d'Arbas, en Arbas del Puerto, Llión; arrendar a Fernan del Monte y Juan Beringuel, que yeren vecinos d'Avilés, y el pagu facer d'amás d'en dineru, en parte de los sos aprovechamientos balleneros:

Pacual Madoz , a mediaos del sieglu XIX, nel so Diccionariu tamién fai referencia a la zona como: “Puertu bien amenorgáu..., asitiáu al este de la punta de Socampo, la so entrada ta abrigada por una #isla, pero solo  usar  los pescadores de sardina, con pequeñes barques por non poder entrar d'otra clase: nótense señales de tener población, más güei tópase desamparáu: entá se caltienen restos d'obres, por que'l so mediu paez que se sobordaban les llanches de pesca p'asegurales en tierra de los embates del mar y fuercia de los vientos”.

Magar que na actualidá nun puede dicise qu'esistan restos visibles del pasáu balleneru, sí que s'afayaron restos óseos de cetáceos mientres la construcción del complexu residencial de la conocida como Ciudá Residencial de Perlora.

## Descripción
 Tratar d'una pequeña sablera, casi más bien una pequeña cala, en forma de concha, d'unos 15 metros de llargor y 5 metros d'anchor medio, una y bones esta varia enforma según les marees. La so redolada ye residencial y presenta un grau d'ocupación baxu. Nun dispón de nengún serviciu, pero l'atopase allegante a la Sablera de Carranques puede utilizase los servicios qu'esta postrera presenta. El bañu tien de realizase con cuidu, yá que no fondero marín presenta afloramientos predresos.

## Referencies
Sablera d'El Rinconín

La **sablera d'El Rinconín**, conocida tamién como **sablera de Cervigón**,  asitiar en Xixón, Asturies, España, colindante a otra de les sableres urbanes de la ciudá, la sablera de San Llorienzo. Hai autores que consideren que les sableres d'El rinconín y de Cervigón son dos y bien distintos y por ello #considerar como independientes.

## Descripción
La sablera d'El Rinconín, ye una allargada (anque para Alejandro del Río la so forma ye de concha), estrecha y predresa, en que'l so llechu  combinar afloramientos predresos y fina sable doráu. La so estensión sería d'unos 200 metros de llargor y 10 d'anchor.
Pela so parte la sablera de Cervigón, presenta forma de concha y allúgase de siguío de l'anterior. Presentaría afloramientos predresos y arena tostada, pero de granu gruesu.
Como servicios presenta dende papeleres y serviciu de llimpieza, a aseos, duches y teléfonu, amás de señalización de peligru y pel branu ayuda y salvamentu.

## Referencies
Islla de Gotland

**Gotland** ye una islla de Suecia asitiada nel mar Bálticu, al este de la península Escandinava y al norte de Polonia. Con 2.994 km², ye la mayor islla del país, la mayor islla del Bálticu y la 162ª islla del mundu. 

Gotland tamién ye una de les 21 provincies de Suecia (*län*) en que s'estrema'l país. Tien una única municipalidá (Gotland) y ye la provincia menos poblada del país (57273 habitantes en 2007), de los que casi toos moren na islla de Gotland. La municipalidá y la provincia tienen 3151 km² (3185 km² con llagos), porque hai unes islles pequeñes cerca de la islla de Gotland.

La principal población y sede del gobiernu (en suecu *länstyrelsen*) de la provincia de Gotland ta na islla, Visby, una antigua ciudá hanseática fundada nel sieglu X, y que foi declarada Patrimoniu de la Humanidá en 1995.

## Xeografía
La islla de Gotland atópase 90 km al este de Suecia y 130 km al oeste del más cercanu de los países bálticos, Letonia. 

Gotland, como la islla sueca de Öland y les islles estonas de Saaremaa y Hiiumaa, ye un pandu de piedra caliar ensin montes. Les roques que la componen son roques sedimentaries del Silúricu, empobinaes al sureste. Les capes de les roques sedimentaries silúriques, que'l so espesura bazcuya ente 200 y 500 m, cubren una capa d'espesura mínima (75-120 m) del Ordovícicu. Estes roques depositar nun mar templáu, poco fondu y saláu, casi un continente ecuatorial.

El puntu culminante de Gotland, Lojsta nel centru de la islla, ta a namái 83 m. Sicasí, los cantiles de la mariña occidental son de cutiu abondo impresionantes. 

La parte norte y sur de la islla tán apoderaes por paisaxes grebos, dalgunos d'ellos de alvar (llanures seques particulares de les islles de Öland y Gotland), ente que'l centru de la islla ye una de les zones más fértiles de Suecia. 

Tamién hai pilastres de piedra caliar llamaos raukar, principalmente nel norte y sur de la islla. Los raukar tán tallaos pel mar y, n'ocasiones, superen los 10 m d'altor. La piedra caliar tamién ye rica en fósiles. 

## Flora y fauna
Gotland ye conocíu pola gran diversidá de fauna y florasobremanera con al respective de les aves y orquídees. Estableciéronse munches reserves na islla col fin de caltener el mediu ambiente. 

La gutefår, una raza d'oveyes pequeñes y robustes, ye la más antigua raza d'oveyes en Suecia. La islla ye conocida pol so gran cantidá d'oveyes, ente elles la raza autóctona *gotlandsfåren* (lliteralmente, "les oveyes de Gotland").

## Historia
Xunto con otres islles menores (Fårö, Karlsöärna y Gotska Sandön) constituyíen la provincia de Gotland, qu'entendía la contorna sueca homónima. Anque'l términu Gotland  utilizar nos nuesos díes, históricamente  conocer n'español como Gocia. Los Hermanos de les vituallas ocuparon la islla en 1394 y establecieron el so cuartel xeneral en Visby.

En 1969 rodóse nuna de les sos cases la internacionalmente famosa serie infantil de televisión *[[Pippi Långstrump]]*.

## Referencies

## Enllaces esternos
Islla del Osu

La **islla del Osu** (en noruegu *Bjørnøya*) ye una pequeña Islla habitada del archipiélagu noruegu de les islles Svalbard, nel mar de Barents.
Alministrativamente, pertenez a Svalbard, un territoriu dependiente de Noruega.

Foi afayada por Willem Barents y Jacob van Heemskerck el 10 de xunu de 1596. Debi'l so nome a un osu polar que foi vistu nadando cerca. La islla yera considerada terra nullius hasta que'l Tratáu de Svalbard de 1920 púnxola so soberanía noruega.

A pesar del so remotu allugamientu y la naturaleza manera, la islla foi testigu de les actividaes comerciales mientres sieglos, tales como minería del carbón, pesca y caza de ballenes. Sicasí, los asentamientos nun duraron más d'unos pocos años, y la Islla de los Osu agora ta habitada namái pol personal que trabaya na estación meteorolóxica *Herwighamna*, una estación de radio y 9 persones.

En 2002 al pie de les agües axacentes, foi declarada reserva natural.

## Xeografía
La islla  alcuéntrase na parte occidental del mar de Barents, aproximao a mediu camín ente la islla de Spitsbergen y el cabu Norte. Tien una superficie de 178 km².

## Historia
Anque pue ser que los navegantes de la dómina viquinga conocíenla, nun foi afayada oficialmente hasta'l 10 de xunu de 1596 por Willem Barents na so tercer espedición. Llamó a esta islla "Vogel Eylandt", "Islla de los Páxaros" n'español.  Steven Bennet realizó una esploración más detallada en 1603 y 1604 y constató al entós rica población de morses. A partir de principios del sieglu XVII, la islla utilizóse principalmente como una base pa la caza de morses y especies de foca. Los güevos de les aves marines recoxiense de les grandes colonies d'aves hasta 1971. 

Mientres la Segunda Guerra Mundial, produciéronse importantes batalles navales cerca de la islla. El 31 d'avientu de 1942, el HMS Sheffield fundió al destructor xermanu Friedrich Eckoldt na llamada batalla del mar de Barents.
El 26 d'avientu de 1943 fundieron en combate'l cruceru pesáu xermanu Scharnhorst.

## Referencies
Sablera de Carranques

La **sablera de Carranques**, al pie de la sablera de Güelgues y La Isla, ye una de les trés sableres de la parroquia de Perlora, conceyu de Carreño, Principáu d'Asturies, España

Forma parte de la Mariña Central asturiana, que caracterízase por ser de los pocos tramos costeros d'Asturies que nun tien proteición medioambiental, magar que munches d'elles cunten con una interesada vexetación na mesma sablera; ello ye que esta sablera ta allugada nuna redolada paisaxística de gran interés pola presencia de con cales, cueves y la so abondosa vexetación.

## Descripción
Al igual que la pequeña y cercana sablera de La Isla, presenta forma de concha. Tien un paséu marítimu totalmente urbanizáu que partiendo de la sablera de Candás, llega hasta la de Xibares, pasando ente otres poles de Güelgues, y El Tranqueru; puede considerase un paséu de bona realización a cuerpu. 
Pue aportase a la sablera por aciu una escalera asitiada tres la zona d'aparcamientu que s'alluga cerca d'un camping.

Tocantes a los servicios colos que cunta, podemos destacar la presencia de llavabos, duches, papeleres, serviciu de llimpieza, oficina se turismu teléfonu, señalización de peligru, zona infantil y deportiva, y en temporada braniza con equipu de salvamentu.

## Referencies
Islla Marión

La **islla Marión**, que'l so nome provién del navegante francés homónimu, ye una islla austral del archipiélagu de les islles del Príncipe Eduardu, nel Océanu Índicu. Tratar d'un volcán n'escudu que ta asitiáu a 1770 quilómetros al sureste de Port Elizabeth y pertenez a Sudáfrica.

## Historia
Al archipiélagu llegó un marineru holandés en ruta escontra les Indies Orientales, Barent Barentszoon Lam, a bordu del *Maerseveen*, quien escribió que l'archipiélagu atopase a 41ºS, y les espediciones holandeses nun llograron dar con él.

Redescubierta en xineru de 1771 pol navegante francés Marc-Joseph Marion du Fresne, en ruta escontra'l continente austral, quien la llamó *Tierra de la Esperanza* (Terre de l'espérance). Les islles son llamaes finalmente islles del Príncipe Eduardo n'honor al cuartu fíu del rei Xurde III del Reinu Xuníu llamáu Eduardo de Kent. Nengunu de los primeros esploradores pisó la islla.

Nenguna de les espediciones subsiguientes internáronse tampoco na islla, anque mientres el sieglu XIX foi visitada por nuevos navíos. L'esplorador James Clark Ross trató d'encetala ensin ésitu en 1840. Finalmente, el capitán británicu George Nares, del *HMS Challeger*, encetó la islla mientres una espedición oceanográfica alredor del mundu. Nun permaneció na islla más qu'unes poques hores, el tiempu xustu p'atopar dellos especímenes de la so fauna y flora.

Los británicos proclamaron entós la so soberanía sobre la *islla Marión.* A partir del sieglu XX otorgar llicencies a distintes compañíes pa la esploración de la zona.

En 1947 el Reinu Xuníu tresfirió'l gobiernu del archipiélagu a Sudáfrica. La República de Sudáfrica tomó posesión oficial de la islla'l 4 de xineru de 1948 mientres la *Operación Snoektown*.

Los sudafricanos instalaron en la isla una estación preparada pa ser centru d'estudiu biolóxicu. la base Islla Marión, En 1995 l'archipiélagu en xunto foi declaráu reserva natural.

## Fauna y flora
La vexetación ye magra, consiste esencialmente en liques y arbustos por causa de los fuertes vientos qu'azoten la islla.

La fauna  constituyese por aves y mamíferos marinos, como nes otres islles australes. Na islla esiste una de les rares colonies de mabees reales. En 1949 introduciéronse cuatro gatos, que se  mpareyaron y espandieronse hasta cuntase 3700 individuos en 1979, así que hubo que poner en marcha un severu programa de exterminación pa que dexase recuperar les poblaciones d'aves amenaciaes.

## Referencies
Autorretratu de Dürer (Alte Pinakothek)

**Autorretratu de Dürer** ye una obra del pintor alemán Albrecht Dürer fecha en 1500, cuando tenía 29 años. Caltenerse nel Alte Pinakothek de Munich. Anque esisten otros autorretratos, el más famosu d'ellos el que se caltién nel Muséu del Prado de Madrid de 1498, (Autorretratu de Durero (Prau)).
Mide 67 cm. d'altu por 49 cm. d'anchu. Tamién se-y conoz como *Autorretratu con traxe de piel*.

## Descripción
Esta obra foi realizada en 1498, cuando Dürer tenía 27 años, como figura na inscripción a la parte derecha cimera del cuadru. Sicasí, esti home que vemos equí paez mayor. Vése-y frontalmente, vistíu de pelliza, con llargos pelos y una espresión serio y sele, recordando un «Ecce homo». Si daquién que lo viera nun supiera que ye un autorretratu de Dürer, pensaría que ye Cristu, colos pelos doraos enmarcando una cara allargada y serenu, recordando la iconografía de Xesucristu. 

Les facciones, la cara, pero sobremanera la mirada son cautivadoramente fondes. Son güeyos verdes que tán un pocu fundíos, cola mirada sincera, noble y honesta».
Bien pocos cuadros llegaron a tresmitir tal efeutu y Dürer llograrse cola so propia cara.

Primeru, ta'l fondu escuru que da un efeutu de silenciu. Tou paez apaciguadura. La cara de Dürer sobresal dramáticamente. Tou, dende'l so pelo dorao hasta les sos manes son aselu. Ta vistíu con una bata color café, de terciopelu y llana la cual yá ta bien usada y rota como puede vese nel brazu derechu, del cual déxase ver una parte del traxe que Dürer porta nel *autorretratu* de 1493.

La so mano afalaga la bata con suavidá y él solo venos a nós. La lluz ye poco, pero llega del llau esquierdu del cuadru y ye l'únicu focu qu'alluma la escena. Esta postura de la mano tocando'l pechu recuerda igualmente a les representaciones de Cristu, reflexando a un tiempu la bondá del artista.

El detalle ye sorprendente. Nuevamente, Dürer trabaya arduamente nel so pelo del cual ta encegoláu y confier-y tol realismu y detallismo que-y ye posible. La minuciosidad nel tratamientu del pelo ye típica de Dürer.

## Otros autorretratos

File:Durer-self-portrait-at-the-age-of-thirteen.jpg|Autorretratu, 1484
File:Albrecht-self.jpg|Autorretratu, Muséu del Louvre, 1493
File:Selbstporträt,_by_Albrecht_Dürer,_from_Prado_in_Google_Earth.jpg|Autorretratu, Muséu del Prado, 1498


## Referencies
* Zumthor, B., «Durero», nel *Diccionariu Larousse de la Pintura*, Planeta-Agostini, 1987.
El vendedor ambulante

***El vendedor ambulante*** ye un cuadru del pintor flamencu Hieronymus Bosch, executáu al oleu sobre tabla. Ye un círculu de 71,5 centímetros de diámetru, inxertáu nuna tabla octogonal. Caltenerse nel Muséu Boymans Van Beuningen de Rotterdam.

*El* personaxe d'esta pintura ye bien paecíu a les puertes esteriores d'El carru de segáu, que representa tamién a un *Vendedor ambulante*, un *Vagamundu* o la parábola del fíu pródigu (Tolnay y Larsen).

Ye una obra de los últimos años del Bosco. La dendrocronología estableció una fecha d'escontra 1494 o dempués. Dellos autores señalaron que'l cuadru foi realizáu hacia l'añu 1510.

Tamién se-y conoz como *El viaxeru* y *El fíu pródigu.* Como escribe Jos Koldeweij, «representa'l *homo viator*, el caminante, l'home sobre'l senderu de la so vida. Amenaciáu por peligros y tentaciones, tien de siguir el camín a lo llargo d'una vía de cutiu estrecha y accidentada y llarada de torgues», estremada en dos caminos: el del pecáu, simbolizada pol chamizu a la izquierda que tien como insinia una oca blanca, símbolu de lascivia; y aquel otru del regresu que paez escoyer el fíu pródigu, que la so iconografía asemeyarse al arcanu ensin númberu del taró: El Llocu.

Considera Pijoán qu'equí se representa al Fíu pródigu como un vagamundu que se cola de la venta onde lu acoyeron, llevándose'l zurrón llenu y el sombreru d'un soldáu que se quedó arrezagáu besando a una nueva. Dende una ventana míra-y una vieya que lu afayó. Nun tendría entós esta obra intención moralizadora.

Los analises dendrocronológicos confirmó la tesis, yá espuesta en 1972 por Filedt Kok, de qu'esta tabla ye la parte esterior d'un trípticu que'l so interior taría formáu pola *Nave de los llocos*, embaxo l'Alegoría de los placeres que se caltién en New Haven y a la derecha, la *Muerte d'un avaro*, tables que fueron cortaes pola metá. Toes elles presenten un gran paecíu nel dibuxu. Siendo ello asina, habría qu'interpretar el sentíu de la tabla nel so conxuntu como una representación de la idea, mesma de la *Devotio moderna*, del ser humanu como un pelegrín-ermitañu que busca'l camín de la salvación, alloñarse de la maldá y los vicios del mundu. Sería asina una alegoría de la vida humana entendida como pelegrinación. A ello contribuyiría, según Koldeweij, el cayáu nudosu, pa defendese de les acechanzas de los perros, y el gran cestu de blima como representación de la so doliosa carga, pa percorrer el camín del arrepentimientu, lloñe de la corrupción y la maldá.

## Referencies

## Enllaces esternos
Barru

La folla o **folla** ye un amiestu semilíquida d'agua y tierra compuesta por sedimentu, partícules de polvu y magre. Los depósitos de folla endurecer col pasu del tiempu hasta convertise en lutita. 

## Sinónimos
Son numberosos los términos emplegaos pa referise a la folla, teniendo la mayoría distintes matices. El vocablu folla puede aplicase como sinónimu total de **folla**, magar suel emplegase pa especificar grandes formaciones de material posáu, de manera que n'episodios como'l desastre de Aznalcóllar falar poles sos dimensiones- d'agüeriu y non de **llamuerga**.

Tamién apurre ciertos matices el términu **trolla**, que fai referencia a la folla trupo que puede atopase no fondero de ríos y llagos, según nel sosuelu, onde la tierra #entemecer coles agües d'infiltración.

La folla glutinosu que se forma cuando l'agua permanez detenida sobre una superficie de tierra recibe'l nome de **fango.** Este suel ser de consistencia más líquida que la folla y atoparíase tantu nes veres de ríos y llagos como nes zones de tierra sobre les que llueve. Asina, el vocablu fango ye utilizáu práuticamente siempres como sinónimu total de folla.

## Usos
Los usos son bien variaos, dende la construcción onde s'usa pa da-y terminación calidable, fabricación d'envases p'almacenar agua, artesaníes como xarrones de folla, elementos decorativos y escultures, etc.

### Barru na construcción

La folla ye unu de los primeros materiales usaos pol home pa construyir abellugos. La folla apilado a mano (cob), en forma de lladriyos (adobe), o amaceráu (tapial) ye una forma bien barata y pocu tecnificada de crear parés y murios, polo que foi llargamente utilizáu poles civilizaciones antigües según poles cultures allugaes en redolaes desérticos, onde arralez la piedra y la madera.

### Otros usos
Un bañu de folla, usualmente con ingredientes especiales, usar por motivos de guapura, salú o prestar. Tamién s'utiliza pa faer artesaníes o oxetos de decoración.

### Barru n'artesaníes
La folla tamién puede ser usáu como material pa realizar artesaníes o otres pieces decoratives.

## Zooloxía
Dalgunos animales, como los elefantes, utilicen la folla como proteutor contra parásitos, inseutos y la radiación solar. Amás, les llamuergues suelen consituir importantes biotopos en distintos ecosistemes.

## Ver tamién
*
* Cerámica

## Referencies

## Enllaces esternos
L'allegre bebedor

**L'allegre bebedor** (en neerlandés, *De vrolijke drinker*) ye unu de los cuadros más conocíos del pintor neerlandés Frans Hals. Ta realizáu al oleu sobre llenzu. Mide 81,5 cm d'altu y 66,5 cm d'anchu. Foi pintáu en 1627-1628, atopándose anguaño nel Rijksmuseum, d'Ámsterdam, Países Baxos. 

Esta obra ye una semeya individual típicu de la obra de Frans Hals: el personaxe central mira de frente y saluda sonriente cola so mano derecha ente que cola izquierda sostién una copa de vinu que tiende al espectador, saliendo del cuadru. Tratarse d'un tipu del pueblu, de mediana edá, vistíu con ampliu chambergo. Hai un medallón cola efixe del príncipe Mauricio a manera de febiella. Nun se sabe a ciencia cierta qué persona ye l'asina representada. 

Ta trabayáu nuna gama de colores claros, cola única nota escura del sombreru, tresmitiendo vitalidá y optimismu. Les lluces son brilloses, trabayaes de tal manera que dan una gran impresión de realismu y frescura. Resulta bonal, con una gran fuercia.

Los elementos del cuadru tán visualmente bien próximos ya inmediatos, ejemplificando l'enclín de la pintura holandesa a romper la llende del cuadru palantre.

## Referencies

* Baer, H., “El Barrocu nos Países Baxos” en *Los maestros de la pintura occidental*, Taschen, 2005, páx. 296, 
* Monreal, L., *Grandes Museos*, vol. 4, Editorial Planeta, 1975.  (coleición completa)
* Olivar, M., *Cien obres maestres de la pintura*, Biblioteca Básica Salvat, 1971.