Pierre Corneille

**Pierre Corneille**  foi un dramaturgu francés, consideráu unu de los meyores del sieglu XVII, xunto con Molière y Racine. La riqueza y diversidá de la so obra reflexa los valores y los grandes interrogantes de la so dómina.

## Biografía
Pierre ye'l mayor de 6 hermanos d'una familia (unu d'ellos Thomas, tamién foi dramaturgu). Pertenecía a una familia de maxistraos de Rouen. El mesmu Pierre Corneille empecipió los sos estudios de derechu. En 1629 un desengañu amorosu llévalu a escribir los sos primeros versos pa pasar darréu a la so primer comedia, *Melita*, qu'estrenó en París, esi mesmu añu, la compañía de Mondory y Le Noir.

Con ésta y les sos siguientes obres (*Clitandro*, *La vilba*, *La galería del Palaciu*, *La siguiente*, *La plaza Real*, *Medea* y *La Ilusión Risible*), Corneille crea un nuevu estilu teatral, nel que los sentimientos tráxicos son puestos n'escena per primer vegada nun universu plausible, el de la sociedá contemporánea.

Corneille, autor oficial por nomamientu del Cardenal Richelieu, ruempe col so estatus de poeta del réxime y cola política revesosa del Cardenal, pa escribir obres qu'aponderen los sentimientos de nobleza (*El Cid*), que recuerden que los políticos nun tán percima de les lleis (*Horacio*), o que presenten a un monarca que trata de recuperar el poder ensin exercer la represión (*Cinna*).

En 1647 ye escoyíu pa l'Academia Francesa, ocupando'l sillón númberu 14 de la tabla redonda hasta la so muerte, cuando-y asocederá'l so hermanu Thomas.

Tres la muerte de Richelieu, ente los años 1643 y 1651, y mientres el periodu de La Fronda, la crisis d'identidá que carez Francia reflexar na obra de Corneille: igua cuentes con Richelieu en *La Muerte de Pompeyo*, escribe *Rodugone*, una traxedia sobre la guerra civil, y desorrolla la tema del rei ocultu en *Héraclius*, *Don Sancho d'Aragón* y *Andrómeda*, entrugándose sobre la naturaleza mesma del rei, subordináu a les vicisitúes de la Hestoria, faciendo asina que ésti gane n'humanidá. Foi precisamente la maquinaria necesaria pa la puesta n'escena de *Andrómeda*, presentada como la so obra maestra, la que xustificó la construcción del Teatru de Petit-Bourbon en 1650.

A partir de 1650, les sos obres conocen menores ésitos y tres el fracasu de *Pertharite*, Corneille dexa d'escribir mientres dellos años.

La estrella ascendente del teatru francés ye agora Jean Racine, en que les sos obres les intrigues prevalecen sobre los sentimientos y apaecen menos heroicos y más humanos. El vieyu poeta nun se resigna y anueva el teatru cola traxedia *Edipo*.

Pierre continua anovando'l teatru francés hasta la so muerte, creando lo qu'él llama una «*Habitación de les máquines*», esto ye, privilexando la puesta n'escena y los efeutos especiales (*El Vellocino d'Oru*), probando col teatru musical (*Agésilas*, *Psyché*) y amosando la incompatibilidá del cargu real col derechu a la felicidá (*Sertorius*, *Suréna*). La comparanza con Racine volver na so contra yá que dambos autores crearon casi simultáneamente, dos tales obres sobre la mesma tema, Corneille *Tito y Bérénice* y Racine *[[Berenice (Racine)|Berenice]]*.

A la fin de la so vida, la situación de Pierre ye bien mala y solicita una pensión Real, que Lluis XIV concédelu. Pierre muerre en París el 1 d'ochobre de 1684.

La estensión y riqueza de la so obra fixo qu'en Francia se desenvuelva l'axetivu *cornelliano* qu'anguaño ye bastante estensu, yá que significa al empar la voluntá y l'heroísmu, la fuercia y la densidá lliteraria, el grandor d'alma y la integridá y una oposición irreductible nos puntos de vista.

## Obres

* *Melita* (1630)
* *Clitandro o La inocencia escorrida* (1631)
* *La vilba* (1632)
* *La galería del palaciu* (1633)
* *La siguiente* (1634)
* *La plaza Real* (1634)
* *Medea* (1635)
* *[[La ilusión risible]]* (1636)
* *[[El Cid (Corneille)|El Cid]]* (1636)
* *[[Horacio (Corneille)|Horacio]]* (1640)
* *[[Cinna (Corneille)|Cinna]] o la Clemencia d'Augusto* (1641)
* *Polyeucto* (1643)
* *La Muerte de Pompeyo* (1644)
* *El Mentirosu* (1644)
* *Rodogune* (1644)
* *Théodore* (1646)
* *Héraclius* (1647)
* *Andrómeda* (1650)
* *Don Sancho d'Aragón* (1650)
* *[[Nicomedes (Corneille)|Nicomedes]]* (1651)
* *Pertharite* (1652)
* *Edipo* (1659)
* *Sertorio* (1662)
* *Otón* (1664)
* *Agésilas* (1666)
* *Atila* (1667)
* *Tito y Berenice* (1670)
* *Psiqué* (1671)
* *Pulquería* (1672)
* *Surena* (1674)

## Ver tamién
* Asuntu Molière-Corneille

## Referencies

## Enllaces esternos

* Información Biográfica (inglés)