Melquíades Álvarez

**Melquíades Álvarez González-Posada**  foi un políticu y xurista asturianu que llegó a desempeñar el cargu de presidente del Congresu de los Diputaos durante la Restauración borbónica.

Nos sos entamos se adscribió al republicanismu de Nicolás Salmerón, pa fundar en 1912 el Partíu Reformista, nel que militaron miembros de la intelectualidá española del momentu, como Benito Pérez Galdós, Manuel Azaña, José Ortega y Gasset y Manuel García Morente. 

El 22 d'agostu de 1936 atopábase confináu na Cárcel Modelu tres l'entamu de la Guerra Civil; en siendo tomada la cárcel por una alteria de milicianos d'izquierdes y producise una lliberación de presos comunes nuna secuencia empecipiada por una quema na cortil, foi asesináu na nueche del 22 al 23 al efectuase una execución sumaria nel suétanu de la prisión. 

## Biografía
### Mocedá
Estudió Derechu na Universidá d'Uviéu, onde se llicenció en 1883. Tres un primer intentu fallíu, ganó la Cátedra de Derechu Romanu na Universidá d'Uviéu en 1889. Amigu de Leopoldo Alas "Clarín", empecipió la carrera profesional d'abogáu n'Uviéu. Ente 1894 y 1898 foi decanu del colexu d'abogaos d'esta ciudá. Dempués treslladóse a Madrid.

### Trayeutoria política

Escelente orador, llamábenlu "El Tribunu" y el "Picu d'Oru". En 1912 fundó'l Partíu Reformista, d'inspiración republicana pero dispuestu a gobernar nuna monarquía democrática, pos consideraba que, en democracia, la cuestión de la forma de gobiernu —monarquía o república— yera accidental. Foi vocal del Institutu de Reformes Sociales, establecíu en 1903.

En 1917 participó nel movimientu auspiciado por republicanos y socialistes, que'l so fin yera convocar Cortes Constituyentes. Fracasáu'l movimientu, Melquíades Álvarez foi moderando'l so discursu y averóse al Partíu Lliberal de la monarquía, lo que-y dexó aportar en 1923 a la presidencia del Congresu de los Diputaos. Nesti puestu, trató de convencer a Alfonso XIII por que retornara al parllamentarismu lliberal, tres el golpe d'Estáu de Primo de Rivera. A lo llargo de la dictadura de Primo participó en delles combalechadures empobinaes a baltar al dictador. 

Durante la Segunda República, el so partíu, aquel día llamáu Partíu Republicanu Lliberal Demócrata, y yá bien minoritariu, atopóse asitiáu nel centru derecha del espectru políticu. Escoyíu diputáu por Madrid (pola Candidatura de Sofitu a la República, nos escaños de les minoríes) y Valencia (na Conxunción Republicanu-Socialista, nos escaños de les mayoríes) nes eleiciones constituyentes de 1931 (celebráu un sortéu, se -y adscribió a la circunscripción valenciana) y reelixíu por Asturies en 1933 (en llistes conxuntes cola CEDA). Tamién foi decanu del Colexu d'Abogaos de Madrid.

Intervieno nel alderique de la Constitución de 1931 pa defender qu'ésta nun fuera "el reflexu d'un partíu políticu -que siempres sería mezquino y enxitosu-, sinón, cenciellamente, el reflexu d'un criteriu más ampliu, mirando al porvenir y a la evolución total de la vida" recordando qu'esi tipu de Constituciones, como la Constitución de 1876, "esfrutaron d'una vida precaria porque nun reflexaben el criteriu de la vida nacional, sinón el criteriu del partíu vencedor". Tamién llamó l'atención sobre la necesidá de "prevenise" contra les "dictadures como'l bolxevismu y el fascismu "que tienen una ideoloxía particular bien asemeyada, porque absuerben la nación al Estáu, al Estáu identificar col Gobiernu y el Gobiernu venceyar nel poder político personal". Sobre'l "problema, que se llama indebidamente relixosu" alvirtió que se vía influyíu "por dos fanatismos igualmente execrables, que condicionaren tola política española: los que llamaba yo'l fanatismu de la derecha y el fanatismu de la esquierda; el fanatismu coloráu y el fanatismu negru". Nesta cuestión nun s'amosó partidariu de la separación de la Ilesia y l'Estáu, sinón del regalismo, porque "creo que l'Estáu tien d'intervenir y procurar llevar la direición de la vida social". Tamién s'amosó partidariu del Senáu como representación de los "elementos corporativos" y contrariu a la reconocencia del "principiu de la socialización de la propiedá". D'últimes refirióse al "problema de l'autonomía" nel qu'echó en falta "una afirmación categórica, espresiva, que nun dexara llugar a duldes, sobre la unidá de la nación española... [que la so esistencia] ta acusada puxantemente pola so llingua, pola so tradición, pola so raza, pola magnificencia del so espíritu, de que la so grandor quedó un cercu lluminosu na Hestoria". Terminó la so intervención faciendo un llamamientu pa tomárase como modelu la Constitución de la Tercer República Francesa que "vive fai cerca de setenta años" y asina 

### Llabor social
D'ente les diverses xestiones y compromisos que Melquíades Álvarez desenvolvió o punxo en marcha a lo llargo de la so vida, puede destacar la creación n'Asturies de los atenéos y les biblioteques populares, siguiendo l'espíritu y exemplu propuestos por pedagogos como Rafael Altamira, reformador universitariu, institucionista alumnu de Giner y secretariu del Muséu Pedagóxicu Nacional, pa poner "la educación a disposición de los trabayadores".

### Asesinatu
N'agostu de 1936, un mes dempués del empiezu de la Guerra Civil, Melquíades Álvarez foi recluyíu, al igual qu'otros dirixentes políticos conservadores, na Cárcel Modelu de Madrid y darréu, durante la llamada Matanza de la Cárcel Modelu de Madrid, sería asesináu por milicianos anarquistes qu'ocuparen la prisión. Al pie de Álvarez fueron tamién fusilaes otres personalidaes como los exministros de la República José Martínez de Velasco, agrariu, y Manuel Rico Avello.

Nos *Diarios* d'Azaña, daquella presidente de la República, quedó muestra de la impresión que-y causó la muerte del que fuera'l so primera mentor políticu.

## Bibliografía
* 
* 
* 

## Referencies

## Enllaces esternos