open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Partíu d'Izquierda

El **Partíu d'Izquierda** (en francés *Parti de Gauche*) (PG) ye un partíu políticu socialista francés. Trata d'emular el partíu políticu alemán Die Linke, dirixíu por Oskar Lafontaine.

## Historia
Foi fundáu en payares de 2008 pol senador socialista Jean-Luc Mélenchon y el diputáu Marc Dolez ente otros disidentes del Partíu Socialista xunto col movimientu Movimientu por una alternativa republicana y social (MARS).

Salieren del PS cinco díes antes, en protesta pola resultancia de les votaciones de les propuestes del Congresu de Reims, onde'l movimientu d'esquierda que sofitaron ganó namái'l 19%.

A ellos xuniéronse dempués por otros miembros de la izquierda del Partíu Socialista, persones que nun fueren miembros d'un partíu políticu enantes y por disidentes de los Los Verdes, siguiéndolos el diputáu Martine Billard.

Nes Eleiciones al Parllamentu Européu de 2009, allegó en coalición col Partíu Comunista Francés y la Convención pa una alternativa progresista dientro del Frente d'Izquierda.

En 2017 cuenta con 8 diputaos na Asamblea Nacional de Francia,

## Referencies

## Enllaces esternos
* Web oficial
Federación Mundial de la Mocedá Democrática

La **Federación Mundial de la Mocedá Democrática** (**FMJD**) ye una organización xuvenil reconocida pola Organización de les Naciones Xuníes (ONX) como una ONG xuvenil internacional. Foi fundada en 1945 en Londres al rematar les sos sesiones la *Conferencia Mundial Xuvenil*, como un ampliu movimientu internacional de mocedaes nel marcu del fin de la Segunda Guerra Mundial. Sicasí, nin bien empezó la llamada Guerra Fría, práuticamente toles organizaciones de países capitalistes retirar de la FMJD pola so asociación con partíos comunistes y socialista alliniaos cola Xunión Soviética. La so actual direición ta formada pol secretariu xeneral, que ye José Angel Maury de Toro, de la Unión de Mozos Comunistes (UJC) de Cuba; y el so presidente Nicolas Papademetriou, de la Organización Unificada de la Mocedá Democrática (EDON) de Xipre.

Cuando se desarticuló la XRSS y el llamáu Bloque del Este ente 1989 y 1992, la FMJD entró en crisis. Apaecieron discutinios y conflictos internos sobre'l calter de la organización pola mor del vacíu de poder creáu pola desapaición del so miembru más importante, el Komsomol soviéticu. Dalgunos puxaron por una estructura más apolítica, ente qu'otros amosábense a favor d'una organización abiertamente d'izquierdas. La FMJD pudo, sicasí, sobrevivir a la crisis y ye anguaño una organización xuvenil activa que realiza actividaes regulares.

La sede mundial de la organización ta allugada en Budapest, la capital de Hungría. El principal eventu entamáu pola FMJD ye'l Festival Mundial de la Mocedá y los Estudiantes, que la so última edición tuvo llugar na ciudá de Sochi, en Rusia, país qu'acoyó'l festival con motivu del primer centenariu de la Revolución Bolxevique de 1917.

## Orixe de la FMJD
El 10 de payares de 1945, pocu dempués del final de la Segunda Guerra Mundial, la Conferencia Mundial Xuvenil remató les sos sesiones en Londres. Esta Conferencia, convocada pola iniciativa del Conseyu Mundial de Mocedá, que se fundó mientres la Segunda Guerra Mundial pola mocedá de los países aliaos, axuntó per primer vegada na historia del movimientu internacional xuvenil a representantes de más de 30 millones de mozos de distintos enclinos políticos y relixoses procedentes de 63 países distintos.

La Conferencia Mundial Xuvenil fundó la FMJD. Ésta adoptó un compromisu pola paz y la Constitución de la FMJD.

## Decretu de Constitución de la FMJD

## Miembros de la FMJD

### Miembros activos
La siguiente ye una llista de les organizaciones qu'a 2017 formen parte de la Federación Mundial de la Mocedá Democrática.

#### África

#### América Llatina y el Caribe

#### Asia y Oceanía

#### Europa y América del Norte

#### Oriente Mediu

## Observadores

## Antiguos miembros

## Ver tamién
* Festival Mundial de la Mocedá y los Estudiantes

## Referencies

## Enllaces esternos

* Páxina central de la FMJD (n'inglés)
* Web del XVII Festival Mundial de la Mocedá y los Estudiantes
Movimientu de Mozos Comunista de Francia

El **Movimientu de Mozos Comunista de Francia** (en francés: *Mouvement Jeunes Communistes de France*, MJCF), tamién conocida como Mocedá Comunista (en francés: *Jeunesse communiste*, JC), ye la organización xuvenil del Partíu Comunista Francés.

El MJCF fundóse en 1920, a raigañu del Congresu de Tours, onde la "Mocedá Socialista" xunióse a la Tercera Internacional pasando a llamase "Mocedá Comunista".

El so actual Secretariu Xeneral ye Camille Lainé, escoyíu na asemblea nacional (ANA) que tuvo llugar del 12 al 13 de marzu de 2016. D'alcuerdu a les sos propies cifres, el MJCF tien 15.000 afiliaos en toa Francia.

Dientro del MJCF, los estudiantes ensámense na caña estudiantil, la Xunión d'Estudiantes Comunistes, que tien les sos propies instituciones pa cumplir coles especificidaes del activismu na educación superior.

El MJCF edita una publicación trimestral denomada L'Avant-garde.

Ye parte de la Federación Mundial de Mocedaes Democrátiques (FMJD).

## Referencies
Seminariu Comunista Internacional

El **Seminariu Comunista Internacional (SCI)** ye una conferencia comunista añal que se celebra en Bruxeles a principios de mayu. Entamar el Partíu del Trabayu de Bélxica (PTB).

En 1992 Ludo Martens, líder del PTB, propunxo la celebración del SCI, como alcuentru pa organizaciones y partíos con distintes visiones del marxismo-leninismu. Martens propunxo la unificación de los cuatro enclinos principales del marxismo-leninismu: pro-soviéticos, pro-chinos, pro-albaneses y pro-cubanos. Alredor de 150 organizaciones d'África, América Llatina, América del Norte, Asia y Europa participaron nel SCI. Ente 1992 y 1995 el SCI trabayó por identificar *"les verdaderes causes de la restauración capitalista na Xunión Soviética"* y n'Europa del Este y aprender de dicha esperiencia pa evitar repitir *"errores del pasáu"*.

## Conferencies añales

*2013: *Ataques a les llibertaes y derechos democráticos na crisis capitalista mundial.*
*2011: *El fortalecimientu de los partíos comunistes en tiempos d'una fonda crisis sistémica del capitalismu.*
*2006: *Esperiencies presentes y pasaes del Movimientu Comunista Internacional.*
*2005: *Esperiencies y xeres de los comunistes na llucha contra l'imperialismu.*
*2004: *Estratexa y táctica na llucha contra la guerra imperialista global d'EEXX.*
*2003: *El partíu marxista-leninista y el frente anti-imperialista contra la guerra.*
*2002: *Crisis económiques y la posibilidá d'una gran crisis global.*
*2001: *La revolución socialista mundial nes condiciones de la globalización imperialista.*
*2000: *Imperialismu, fascistización y fascismu.*
*1999: *Imperialismu significa guerra.*
*1998: *La clase obrera, el so papel dirixente, nueves formes d'esplotación y esperiencies de la llucha organizativa.*
*1997: *La guía de la Revolución d'Ochobre ye la vía pa la lliberación de la clase obrera.*
*1996: *La llucha anti-imperialista sol Nuevu Orde Mundial.*

## Partíos participantes

## Ver tamién
* Alcuentru Internacional de Partíos Comunistes y Obreros

## Referencies

## Enllaces esternos
Partíu Comunista Alemán

El **Partíu Comunista Alemán** (n'alemán: *Deutsche Kommunistische Partei*, embrivíu **DKP**) ye un partíu comunista fundáu n'Alemaña Occidental en 1968, como sustitutu del Partíu Comunista d'Alemaña (KPD), ilegalizado pol Tribunal Federal en 1956. N'eleiciones federales nunca llogró más del 0,3% de votos.

## Historia
El DKP foi fundáu n'Alemaña Occidental (RFA) en 1968, col fin d'ocupar l'espaciu políticu dexáu pol Partíu Comunista d'Alemaña (KPD) dempués de la so illegalización pol Tribunal Constitucional Federal en 1956. Antes de la fundación del partíu tuvieron llugar delles conversaciones ente ex funcionarios del KPD y el ministru de xusticia, Gustav Heinemann, que suxirió a los comunistes la posibilidá de formar un nuevu partíu políticu dada la imposibilidá de refundar un partíu prohibíu. Mientres la Guerra Fría, el DKP recibía parte de los sos fondos del Partíu Socialista Unificáu d'Alemaña (SEI), qu'ostentaba'l poder na República Democrática Alemana (RDA) dende'l final de la Segunda Guerra Mundial. Tres la reunificación, el DKP entró nuna dómina de decadencia, perdiendo sofitu popular y militantes hasta llegar a la décima parte de los que tenía na dómina anterior a la unificación. 

### El DKP na actualidá
Na actualidá, el DKP ye un partíu minoritariu. Tocantes a la so afiliación internacional, formaba parte, en calidá d'observador, del Partíu de la Izquierda Europea hasta febreru de 2016. Caltién un selmanariu allegáu, denomináu *Unsere Zeit*. Nel so XX Congresu, celebráu'l 2 y 3 de marzu de 2013 na ciudá de Mörfelden (Hesse), los delegaos escoyeron a Patrik Köbele como nuevu líder Presidente del DKP.

## Referencies

## Enllaces esternos
Mocedá Socialista Obrera Alemana

La **Mocedá Socialista Obrera Alemana** (**SDAJ**, del alemán ***Sozialistische Deutsche Arbeiterjugend***) ye una organización xuvenil d'Alemaña, fundada en 1968 y venceyada al Partíu Comunista Alemán (DKP). 

## Ver tamién

* Partíu Comunista Alemán
* Federación Mundial de la Mocedá Democrática

## Referencies

## Enllaces esternos

* Sitio web de la SDAJ
Partíu Comunista d'Azerbaixán

El **Partíu Comunista d'Azerbaixán** (n'azerbaixanu: *Azərbaycan Kommunist Partiyası*; en rusu: *Коммунистическая партия Азербайджана*) foi un partíu comunista que gobernó la República Socialista Soviética d'Azerbaixán ente 1920 y 1991. El PCA formaba parte del Partíu Comunista de la Xunión Soviética. Ente 1969 y 1982, Heydar Aliyev (que más tarde se convirtió nel Presidente de la República d'Azerbaixán independiente) foi'l presidente del PCA. Mientres el 33° Congresu del Partíu Comunista de la República Socialista Soviética d'Azerbaixán, celebráu'l 16 de setiembre de 1991, decidir por amplia mayoría la so disolución, tres meses antes de la disolución de la XRSS. Les fuercies comunistes del país estremar en distintes facciones, que de la mesma, entamar en cuatro partíos políticos distintos: Partíu Comunista d'Azerbaixán (Post-soviéticu), Partíu Comunista d'Azerbaixán (Plataforma del marxismo-leninismu), Partíu Comunista Xuníu d'Azerbaixán y Partíu Reformista Comunista d'Azerbaixán.

## Primeros secretarios del Partíu Comunista d'Azerbaixán de la RSS d'Azerbaixán

## Referencies
Luciana Santos

**Luciana Barbosa de Oliveira Santos**  ye una política brasilana.

## Biografía
Formada n'Inxeniería Llétrica na Universidá Federal de Pernambuco. Foi vicepresidente de XUNIR. Asumió'l mandatu de diputada provincial en 1996 y reelecta en 1998.

En 2000 foi electa pol PCdoB como la primer alcaldesa comunista de Brasil pela Ciudá de Olinda, conceyu del estáu de Pernambuco, siendo reelecta en 2004 en primer vuelta, onde exerció'l mandatu hasta 2008. Formó parte del gobiernu de Pernambuco como Secretaria de Ciencia y Teunoloxía en 2009, dexando'l cargu a principios del 2010 pa presentase a les eleiciones, resultando escoyida diputada federal. En 2015, mientres la 10ª Conferencia Nacional del PCdoB, Luciana Barbosa de Oliveira Santos foi escoyida como la primer presidenta muyer del partíu. Sustituyó nel cargu a Renato Rabelo, presidente dende 2001.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Prefeutura d'Olinda
Partíu Comunista Brasilanu

El **Partíu Comunista Brasilanu** (en portugués *Partíu Comunista Brasileiro*) (*PCB*) ye un partíu políticu de Brasil. Ye'l partíu políticu vixente más antiguu del país, yá que se fundó en 1922 entrando na so creación na Internacional Comunista.

## Historia
Foi fundáu en Niterói el 25 de marzu de 1922 por 9 delegaos, representando cerca de 73 militantes de distintes rexones brasilanes.

El PCB foi ilegalizado mientres el réxime militar, a partir de 1965. Tres la vuelta de la democracia ye refundado, sicasí, tres la cayida de la Xunión Soviética, el so líder Roberto Freire decide eslleir el PCB creando'l Partíu Popular Socialista, abandonando asina'l comunismu. Un sector del PCB nun acepta la decisión, refundándolo so los valores del leninismu. De magar, el PCB esta nun procesu de *"reconstrucción revolucionaria"*, faciendo una evaluación crítica del so pasáu, del socialismu na XRSS, del estalinismu, y abrir a otres corrientes del pensamientu marxista.

Comparte espectru políticu col Partíu Comunista del Brasil (PCdoB), una dixebra del propiu PCB de 1962. El PCdoB ye un partíu enforma mayor y ta representáu nel Congresu Nacional del Brasil.

Nes eleiciones xenerales de 2006 formó'l *Frente d'Esquierdes* xunto al Partíu Socialismu y Llibertá (PSOL) y el Partíu Socialista Unificáu de los Trabayadores (PSTU). Esti frente sofitó la candidatura de Heloísa Helena pa presidenta y tamién la candidatura de dellos aspirantes a gobernador.

## Congresos
* I Congresu – Niterói: marzu de 1922 
* II Congresu: mayu de 1925 
* III Congresu: avientu de 1928/xineru de 1929 
* IV Congresu: payares de 1954 
* V Congresu: agostu/setiembre de 1960 
* VI Congresu: avientu de 1967 
* VII Congresu: São Paulo, avientu de 1982 
* VIII Congresu (extraordinário): Brasília, xunu de 1987 
* IX Congresu: Rio de Janeiro, mayu/xunu de 1991 
* X Congresu: São Paulo, xineru de 1992 
* XI Congresu: São Paulo, marzu/abril de 1996 
* XII Congresu: São Paulo, marzu de 1998 
* XIII Congresu: Minas Gerais, marzu de 2005 

## Autoridaes
### Presidentes Nacionales

* Na Conferencia Política Nacional realizada en marzu de 2008, el PCB dexó de tener el cargu de Presidente, retomando'l de Secretariu Xeneral.

### Secretarios Xenerales

## Personalidaes destacaes
*Oscar Niemeyer

## Eleiciones
### Eleiciones presidenciales

## Ver tamién
*Partíu Comunista de Brasil
*Comunismu

## Referencies
Triple representatividá

La **triple representatividá** (chinu simplificáu: 三个代表, chinu tradicional: 三個代表, pinyin: sānge dàibiǎo) ye'l nome que recibe la teoría política desenvuelta pol quintu Secretariu Xeneral del Partíu Comunista de China y Presidente de la República Popular China Jiang Zemin. La teoría esplica cuál ye'l papel del Partíu na sociedá china actual y nel procesu de modernización del Estáu. Anque esta teoría foi bien criticada pol so supuestu llinguaxe vagu y xeneral, ye la base ideolóxica que dexó la incorporación al Partíu Comunista de China de munchos empresarios nos últimos años, y representa una rotura cola ideoloxía tradicional del Partíu, al abandonar la idea de la llucha de clases. Na República Popular China, la teoría de la *triple representatividá* ta considerada parte del mancomún ideolóxicu del Partíu Comunista, xunto al pensamientu de Mao Zedong y al pensamientu de Deng Xiaoping.

L'enunciáu principal de la teoría ye: 
 

La relevancia de la teoría ye doble. Per un sitiu, legitima la inclusión de capitalistes y empresarios privaos nel Partíu Comunista, y por ello foi oxetu d'oposición nos sectores ideolóxicamente más conservadores del mesmu; de segundes, busca encimentar el legáu de Jiang Zemin como un teóricu marxista al nivel de Mao Zedong y Deng Xiaoping. Tien De señalase, sicasí, que la Triple Representatividá foi denomada nun principiu "teoría" y non "pensamientu", lo cual asitiar nun nivel d'importancia menor que les contribuciones ideolóxiques de Mao y Deng. Anguaño, dacuando denominar "pensamientu de la Triple Representatividá", igualándola n'importancia a les aportaciones ideolóxiques de los predecesores de Jiang Zemin.

Una posible interpretación de la Triple Representatividá:

* Fuercies granibles avanzaes: homes de negociu.
* La cultura avanzada de China: infraestructura nacional 
* Los intereses fundamentales de la mayoría: democracia

La dificultá na interpretación de la teoría de la Triple Representatividá puede ser debida a los problemes de traducción, al utilizar un llinguaxe un tanto ambiguu y astractu dacuando malo d'interpretar. Anque na República Popular China nun se tolera una crítica abierta de la teoría, hubo informaciones d'una cierta disconformidá cola mesma nel senu del Partíu, al aceptar la entrada de los empresarios en puestos de responsabilidá, lo cual podría redundar nun desinterés escontra los problemes de los más desfavorecidos, aumentando la fienda ente ricos y probes. Amás, munchos comparen la promoción de la teoría de Jiang Zemin, reproducida en eslóganes y pancartes por toa China, con un intentu de crear un cultu a la personalidá. 

## Ver tamién
*Política de la República Popular China
*Historia de la República Popular China

## Referencies

## Enllaces esternos
*“Triple representatividá” ye'l manifiestu del PCCh nel nuevu sieglu
*Nuevos tiempos na reforma china Artículu de Xulio Ríos en revistir Pueblos.
*Dos hurras poles Trés Representaciones de Jiang Zemin Artículu de Yasheng Huang en Project Syndicate.
*On the Three Represents Esposición de la teoría nuna páxina web oficial del Partíu Comunista de China (n'inglés).
Presidentes de la República Popular China

El **Presidente de la República Popular China** () ye'l xefe d'Estáu de la República Popular China. Les atribuciones del cargu actual tán definíes pola constitución de 1982. Na actualidá, el cargu ta ocupáu por Xi Jinping.

El cargu tuvo vacante dende la destitución de Liu Shaoqi en 1969, mientres la dómina de la Revolución Cultural, hasta 1983, dempués de que la nueva constitución de 1982 restaurara la figura del xefe d'Estáu. 
## Terminoloxía
N'esisten dos pallabres que correspuenden a la pallabra española "presidente". La pallabra utilizada pal cargu de presidente de la República Popular ye *zhǔxí* (主席), pallabra polo xeneral acutada pa presidentes de partíos políticos o congresos, pero non pa los xefes d'Estáu.
#**Vicepresidentes del Comité Permanente mientres dichu periodu:** Wu De (1914 - 1995), Song Qingling (m) (1893 - 1981), Liu Bocheng (1892 - 1986), Wei Guoqing (1913 - 1989), Seypidin (1915 - 2003), Chen Yun (1905 - 1995), Tan (1904 - 1988), Guo Moruo (1892 - 1978), Xu Xiangqian (1901 - 1990), Nie Rongzhen (1899 - 1992), Zhang Dingcheng (1898 - 1981), Cai Chang (m) (1900 - 1990), Ngapoi Ngawang Jigme (1910), Zhou Jianren (1888 - 1984), Xu Deheng, Hu Juewen, Li Suwen (m), Yao Lianwei, y, dende 2 Dec 1976, Deng Yingchao (m) (1904 - 1992).

## Llista de Presidentes de China

## Notes
Exércitu Nacional Revolucionariu

L**'Exércitu Nacional Revolucionariu** (chinu: 国民革命军; pinyin: Guómín Gémìng Jūn) foi l'exércitu nacional de la República de China. Taba controláu en gran parte pol Guomindang () (KMT), de tal manera que les llendes ente'l KMT y l'Exércitu Nacional Revolucionariu podíen aportar a abondo difusos.

## Historia
L'Exércitu Nacional Revolucionariu taba estrechamente rellacionáu cola Academia Militar Whampoa, tamién establecida pol KMT. Gran númberu d'oficiales del Exércitu pasaron por Whampoa y el primer comandante, Jiang Jieshi (), llegó a Comandante en Xefe del Exércitu en 1925 antes de llevar a cabu con ésitu la Espedición al Norte. Amás de Chiang Kai-shek, otros importantes mandos del Exércitu Nacional Revolucionariu fueron Du Yuming y Cheng Cheng.

Mientres dalgún tiempu, mientres la Segunda guerra sino-xaponesa, fuercies comunistes llucharon como parte nominal del Exércitu Nacional Revolucionariu, formando'l Exércitu de la Octava Ruta y el Nuevu Cuartu Exércitu, pero esta cooperación más tarde fracasó. Na Guerra Civil China, l'Exércitu Nacional Revolucionariu sufrió problemes de deserción pos munchos efectivos pasar a lluchar colos comunistes.

## Provisores internacionales
* 
* 
* 
* 
*  Francia
* 
*  Reinu d'Italia
* 
* 
* 
* 

## Ver tamién
* Academia Militar Whampoa
* Cooperación Sinón-Alemana (1911-1941)
* Yera de los señores de la guerra (China) (1916-1928)
* República de China (1912-1949)

## Referencies

## Enllaces esternos
Partíu Progresista del Pueblu Obreru

El **Partíu Progresista del Pueblu Obreru** (en griegu: *Ανορθωτικό Κόμμα Εργαζόμενου Λαού*, en turcu: *Emekçi Halkın İlerici Partisi*), tamién conocíu como **AKEL**, ye un partíu comunista de Xipre. Promueve un Xipre desmilitarizado y non alliniáu, y una solución federal pal problema internu de la islla ente griegos y turcos, enfrentaos dende la invasión de Turquía a Xipre de 1974. Pon especial énfasis nel acercamientu a la República Turca del Norte de Xipre.

## Historia

Foi fundáu en 1926 col nome de Partíu Comunista de Xipre. Poco dempués, en 1931, foi ilegalizado pol so calter independentista, al oponese al dominiu colonial británicu na isla. En 1941 adoptó'l nome actual y nes eleiciones municipales de 1943 consiguió les alcaldíes de Limassol y Famagusta, dos de les principales ciudaes del país. Anque nun yera contrariu a la enosis, oponer a la llucha armada del EOKA, y ésti acusó-yos de collaboracionismu colos británicos. Mientres, tamién foi atacáu por miembros de la Organización de la Resistencia Turca, qu'asesinó a Fazil Onder (dirixente del AKEL) en 1958.

Foi'l partíu más votáu nes eleiciones llexislatives de 2001 y 2006, formando gobiernu en dambes ocasiones.

Nes eleiciones presidenciales de febreru de 2008 el AKEL foi escoyíu pol 53% de la población pa gobernar el país, xubiendo asina Dimitris Christofias a la presidencia.

Nes eleiciones de 2013, col país desapaecíu nuna grave crisis económica, el AKEL foi releváu del gobiernu.

## Secretarios xenerales

* 1936-1945: Ploutis Servas
* 1945-1949: Fifis Ioannou
* 1949-1989: Ezekias Papaioannou
* 1989- 2009: Dimitris Christofias
* Dende 2009: Andros Kyprianou

## Referencies

## Enllaces esternos
* Sitiu web oficial del AKEL (en griegu, turcu ya inglés)
Plan Annan

El **Plan Annan** (n'inglés, Annan Plan for Cyprus) foi una propuesta qu'en 2004 realizó les Naciones Xuníes pa resolver la disputa del territoriu de Xipre ente Turquía y Grecia. 

La propuesta suxería un re estructuración de la República de Xipre como la "República Unificada de Xipre" pa formar una Federación con dos estaos, un estáu turcu-chipriota y otru estáu greco-chipriota xuníos por un aparatu de gobiernu federal. La propuesta foi sometida a consulta popular (referendu) y llogró un sofitu del 56 per cientu de los xipriotes turcos y namái un 24 per cientu de los greco-xipriotes.

En resume la parte greco-chipriota, (la República de Xipre, internacionalmente reconocida) refugó con un 75,16% el Plan de reunificación presentáu pol Secretariu Xeneral de Naciones Xuníes. 

## Referencies

## Enllaces esternos

* Wikipedia n'Inglés Annan Plan for Cyprus

* 

*
Conferencia Permanente de Partíos Políticos d'América Llatina

La **Conferencia Permanente de Partíos Políticos d'América Llatina y el Caribe**, Copppal, foi creada'l 12 d'ochobre de 1979 nel estáu d'Oaxaca, Méxicu, por un grupu de partíos políticos de corte progresista de la rexón lideráu por Gustavo Carvajal Moreno, quien aquel día yera'l presidente del Partíu Revolucionariu Institucional, (PRI). La Copppal ye'l más importante foru de partíos políticos d'América Llatina y el Caribe, a la fecha arrexunta a más de 60 partíos políticos de 29 países del continente.

El so primer presidente (1979-1981) foi'l mexicanu Gustavo Carvajal Moreno (PRI). El so actual presidente ye'l políticu dominicanu Manolo Pichardo miembru del Partíu de la Lliberación Dominicana .

## Miembros
Los siguientes partíos políticos de la rexón tán representaos na COPPPAL (miembros acomuñaos en cursiva):

## Referencies

## Ver tamién
* Coordinación Socialista Llatinoamericana
* Congresu Bolivariano de los Pueblos
* Foru de São Paulo
* Internacional Socialista

## Enllaces esternos
* Páxina oficial de COPPPAL.
Patriotismu socialista

El **patriotismu socialista** o **patriotismu social** referir a una forma de patriotismu cívicu defendíu por movimientos marxistes, bolxeviques y marxistes-leninistes. Promueve que la xente tenga «amor ilimitao pola patria socialista, un compromisu col tresformamientu revolucionariu de la sociedá y cola causa del comunismu». .

El patriotismu socialista nun ta rellacionáu col nacionalismu, pos los marxistes y marxistes-leninistes denuncien el calter burgués de tal ideoloxía desenvuelta sol capitalismu y qu'enfrenta a los trabayadores ente sigo. Nel Manifiestu Comunista, obra fundamental del marxismu, méntase'l calter nacional de la clase proletaria, magar la concepción socialista del patriotismu sía contraria al so usu na política burguesa:

## Na Xunión Soviética

Lenin estremó'l patriotismu no que definió como patriotismu socialista proletariu del nacionalismu burgués. Lenin defendió'l derechu d'autodeterminación de toles naciones y el derechu a la unidá de tolos trabayadores al interior d'estes; sicasí, condergó'l chovinismo al sostener qu'esistíen sentimientos xustificaos ya inxustificaos d'arguyu nacional.

El patriotismu socialista foi promovíu por Stalin. Asina, los estalinistes afirmaben que'l patriotismu socialista sirviría tanto al interés nacional como a la internacional socialista. Magar fomentó'l patriotismu socialista pa la Xunión Soviética como un tou, mientres el so mandatu combatir a los movimientos nacionalistes de les quince repúbliques soviétiques.

## N'Europa del Este

Oficialmente, el Partíu Socialista Unificáu d'Alemaña, que gobernó dende 1949 na República Democrática Alemana (RDA), contenía'l patriotismu socialista al interior de los sos estatutos partidarios. Coles mesmes, la República Federal Socialista de Yugoslavia xuntar al patriotismu socialista.

## En China

## En Corea del Norte

Kim Il-sung promovió'l patriotismu socialista, al empar que condergaba'l nacionalismu al argumentar que destruyía les rellaciones fraternes ente los pueblos, por cuenta del so exclusivismo. En Corea del Norte, el patriotismu socialista foi descritu como una ideoloxía destinada a sirvir al so propiu pueblu, ser fiel a la clase obrera y ser lleal al so propiu partíu (comunista).

## En Cuba

## Ver tamién

*
*
*Patria
*Nacionalismu d'esquierda
*Estalinismu

## Referencies

## Bibliografía

*
*
*
Directoriu Revolucionariu 13 de marzu

El **Direutoriu Revolucionariu 13 de marzu** foi una organización revolucionaria cubana fundada'l 24 de febreru de 1956 como **Direutoriu Revolucionariu** por José Antonio Echeverría, presidente de la Federación Estudiantil Universitaria, xunto con Fructuoso Rodríguez, Faure Chomón y Joe Westbrook. Unu de los homes más destacaos d'ella foi José Luis Gómez Wangüemert Maíquez.

## Antecedentes

El primer Direutoriu Estudiantil crear nel añu de 1927, cuando'l tiranu Gerardo Machado preparaba una cláusula de poder pa reelixise.Ante esto l'estudiantáu de la Universidá de L'Habana xuníu a un grupu d'estudiantes d'otres enseñances, principalmente de la capital.

Depués aportaría una nueva etapa de llucha, esta na década del 30, liderada por Rubén Martínez Villena y ente otros Antonio Guiteras Holmes. Munches fueron les organizaciones que se llanzaron en busca del derrocamientu del dictador Gerardo Machado. Ente eses organizaciones atopaba'l Direutoriu Estudiantil, fundáu en 1931, quien tenía un enclín reformista, ello demuestra, como mientres tol procesu revolucionariu cubanu los mozos intelectuales tuvieron xunto al so pueblu heroicu pola defensa de los sos ideales, y solmenar la Isla de los elementos qu'enllenaron de sangre al pueblu, como Batista y el mesmu Machado.

Gracies a l'actividá revolucionaria de los mozos y pueblu polo xeneral, quien se va llanzar a una Fuelga Xeneral nos primeros díes d'agostu de 1933, el dictador Machado fuxiría escontra l'estranxeru, llevándose gran parte de la riqueza nacional.

## Surdimientu y aiciones realizaes

Esti movimientu surdió como organización clandestina qu'arrexuntaba a mozos estudiantes y trabayadores, col propósitu de desenvolver la llucha armada frente a la tiranía. El so máximu dirixente J.A Echeverría, robló n'agostu de 1956 xunto a Fidel Castro, que representaba al Mov-26 de xunetu, el Pactu de Méxicu” o “Carta de Méxicu “ nel cual dambes organizaciones comprometer a lluchar pola llibertá de Cuba y coordinar en tolo posible les sos aiciones armaes. 

Añade al so nome **13 de marzu** en 1957 como homenaxe al fallíu asaltu al Palaciu Presidencial el 13 de marzu de 1957 y muerte de Echeverría. Dempués d'esta aición onde asume la direición Faure Chomón. La organización parte al exiliu.

El 8 de febreru de 1958 vuelven a Cuba nel yate Scapede y entamen una guerrilla nos montes del Escambray. Collaboren cola columna d'Ernesto Che Guevara y roblen el Pactu del Pedreru (1 d'avientu de 1958). Colo cual establezse la unidá d'aición col Movimientu 26 de Xunetu.

Darréu intégrase a les Organizaciones Revolucionaries Integraes (ORI) en 1961, pasando a fundise xunto col Movimientu 26 de Xunetu y el Partíu Socialista Popular (PSP) nel Partíu Xuníu de la Revolución Socialista de Cuba el 26 de marzu de 1962, qu'a partir de 1965 va pasar a denominase Partíu Comunista de Cuba.

## Referencies

## Enllaces esternos
Partíu Xuníu de la Revolución Socialista de Cuba

El **Partíu Xuníu de la Revolución Socialista de Cuba** (**PURSC**) foi'l partíu políticu únicu cubanu creáu'l 26 de marzu de 1962, anque los sos primeros nicios fueron apurríos por Fidel Castro por aciu un discursu televisáu'l 1 d'avientu de 1961. Naz como resultáu de la fusión del Movimientu 26 de Xunetu, el Partíu Socialista Popular (PSP), y el Directoriu Revolucionariu 13 de Marzu. Reemplazó a les Organizaciones Revolucionaries Integraes (ORI) como exa política de la revolución cubana.

El procesu d'incorporación de nuevos militantes al PURSC dexó de ser abiertu, a diferencia de la ORI. Teníen De ser primeramente escoyíos y ampliar la so incorporación a tolos cubanos y non yá a los militantes de les antigües organizaciones revolucionaries. Tamién s'efectuaron procesos de depuración de la so militancia. Tou esto col fin de crear un partíu revolucionariu únicu y correxir lo que se consideraron errores na creación de la ORI.

La so estructura nacional yera d'un Secretariáu de 6 persones integráu por Fidel Castro (1ᵉʳ Secretariu), Raúl Castro (2º Secretariu), Ernesto Che Guevara, Osvaldo Dorticós Torrado, Blas Roca y Emilio Aragonés. Amás taba'l **Direutoriu Nacional** qu'inclúi'l Secretariáu y 23 integrantes adicionales. La rellación de cupos con al respective de les antigües organizaciones yera 13 del Movimientu 26 de Xunetu, 10 del PSP y 2 del Direutoriu Revolucionariu.

El 3 d'ochobre de 1965 tresformar nel Partíu Comunista de Cuba, depués de conformase'l so primer Comité Central el 30 de setiembre y 1 d'ochobre d'esi mesmu añu.

## Referencies

## Enllaces esternos
Palaciu de la Revolución

El **Palaciu de la Revolución** ye'l principal edificiu dientro del Complexu Plaza de la Revolución, allugáu na capital cubana. Nél atopen les sedes del Consejo d'Estáu, del Conseyu de Ministros y del Comité Central del PCC.

## Antecedentes
La orde pa ser construyíu foi dada mientres la etapa republicana, pol entós presidente Carlos Prío pa ser la sede del Tribunal Supremu y de la Fiscalía Xeneral. Foi proyeutáu pol arquiteutu Pérez Benoita en 1943 y la so construcción empezó una década dempués sol mandu de Max Borges, rematando en 1957. Depués, tres el mandatu de Fulgencio Batista amestóse-y al edificiu'l proyeutu de la plaza cívica, güei Plaza de la Revolución José Martí.

Ente 1964 y 1965 l'arquiteutu Antonio Quintana Simonetti realizó tresformamientos nel edificiu p'afaelo al actual Palaciu de la Revolución.

## Sede del poder en Cuba

En 1965 el gobiernu revolucionariu lideráu por Fidel Castro y Osvaldo Dorticós Torrado ordenó treslladar la sede del gobiernu y del estáu qu'enantes aniciaba nel Palaciu Presidencial (actual Muséu de la Revolución). L'edificiu ta estremáu en trés partes, na primera anicien les oficines del Conseyu de Ministros, na segunda la sede del Consejo d'Estáu y de les oficines del Presidente y del Primer Vicepresidente del Estáu cubanu y nel terceru del Comité Central del PCC. 

Dos de los llugares más reconocíos del palaciu a nivel mundial son el Salón de los Felechos, llamáu asina pola gran cantidá de plantes de felechos que lo acondicionen y dende onde'l presidente de Cuba recibe a los mandatarios internacionales que visiten la nación. El segundu llugar ye'l Despachu presidencial, mientres munchos años foi'l llugar de trabayu de Fidel Castro y qu'anguaño se desconoz si'l so hermanu Raúl Castro utilizar.

El palaciu tamién cunta amás de les sos oficines, con un teatru nel cual realícense, un minicine y un hospital. Ye un bien poco la información sobre'l llugar, yá que ye bien escasu la información que se sopelexar a nivel nacional sobre la estructura del mesmu.

## Referencies

## Enllaces esternos
Partíu Comunista de Dinamarca

**Partíu Comunista de Dinamarca** (en danés *Danmarks Kommunistiske Parti, DKP*) ye un partíu comunista en Dinamarca. Foi fundáu como Partíu d'Izquierda Socialista (Venstresocialistiske Parti VSP) en 1919 como dixebra del Partíu Socialdemócrata danés. El partíu asumió'l so nome actual en 1920. En 2010 DKP ta representáu nel Parllamentu danés al traviés de la Llista de la Unidá o de la Alianza Roji-Verde.

Presidentes del partíu fueron:
*Aksel Larsen (1932-1958)
*Knud Jespersen (1958-1977)
*Jørgen Jensen (1977-1987)
*Ole Sohn (1987-1991)
*Collective leadership (1991-2003)
*Henrik Stamer Hedin (Actual)

## Referencies

## Enllaces esternos
Alianza Roji-Verde

**Alianza Roji-Verde** (en danés *Enhedslisten - de Rød-Grønne*, lliteralmente *Llista de la unidá - los roji-verdes*) ye un partíu políticu danés formáu en 1989 de la unión de Socialistes d'Izquierda (VS), el Partíu Comunista de Dinamarca (DKP), y el Partíu Socialista de los Trabayadores (SAP), a los que se xunió en 1991 el Partíu Comunista de los Trabayadores (KAP), que s'eslleió'l 1994.

La base del partíu son militantes independientes ya individuales, ensin separación en función de los los partíos fundadores. Coopera viviegamente col Frente de la Mocedá Socialista. Entró nel Folketinget per primer vegada nes eleiciones llexislatives daneses de 1994, y ye consideráu'l partíu más a la izquierda del parllamentu; el so techu eleutoral dientro d'ésti son 6 escaños y siempres tuvo na oposición.

Nes eleiciones llexislatives daneses de 2007 llevó como candidata a Asmaa Abdol-Hamid, candidata identificada como musulmana y socialista, lo que provocó un fuerte discutiniu inclusive ente los musulmanes daneses. El partíu llogró 4 escaños, y ésta nun llogro'l so escañu, anque se considera qu'atraxo votos al partíu.

## Referencies

## Enllaces esternos
Partíu Comunista en Dinamarca

El **Partíu Comunista en Dinamarca** (), ye un partíu políticu de Dinamarca. El KPiD foi fundáu en 1990, como dixebra del Partíu Comunista de Dinamarca (DKP). Los fundadores del KPiD oponer a la decisión del DKP (xunto con otres fracciones polítiques) a crear el partíu políticu Alianza Roji-Verde. El KPiD ye vistu como más ortodoxu ideolóxicamente que'l DKP.

## Referencies

## Enllaces esternos
Frente Obreru de Cataluña

El **Frente Obreru de Cataluña** **(FOC)** (en catalán **Front Obrer de Catalunya**) foi un movimientu socialista que formaba parte de la resistencia a la dictadura de Franco. Foi fundáu'l 1961 como herederu de l'Asociación Democrática Popular de Cataluña (ADPC). La organización apiguró a socialistes, católicos progresistes y comunistes disidentes.

Los sos referentes yeren la revolución húngara de 1956, la revolución cubana de 1959, la resistencia arxelina d'Ahmed Ben Bella y l'exemplu de l'autoxestión yugoslava.

## Oxetivos
Estremada del partíu comunista, el PSUC, y de la organización que representaba naquel momentu'l socialismu democrático, el Movimientu Socialista de Cataluña tuvo como oxetivu ser "la tercer fuercia" que respondiera a les nueves propuestes que ximelgaben a la izquierda europea surdíes tantu de procesos internos de reflexón nel socialismu (representaes por casu por André Gorz o Lelio Basso) como del impautu de les revoluciones de la década: la cubana y l'arxelina.

## Miembros
A pesar de que los sos integrantes yeren de procedencies diverses, adoptó un socialismu d'izquierdes antimperialista y disidente de la llinia comunista oficial. Definíense como socialistes, populistes y federalistes. La militancia yera bien nueva y con enclín a romper los esquemes esistentes. Nun teníen estatutos formales y por eso nunca se constituyeron como partíu. Ente los sos dirixentes destacaron Isidre Molas, José Ignacio Urenda, Pasqual Maragall, Alfons Comín, Daniel Cando, Josep Antoni González y Casanova, Josep Maria Vegara y Miquel Roca Junyent, ente otros.

## Órganos d'espardimientu
Los sos órganos d'espresión reflexaron les sos posiciones socialistes d'izquierdes y tercermundistes: *Revolución* (1961-62), *[[Presencia Obrera]]* (1964-65) y *Poder Obreru* (1969). 

## Rellaciones con partíos y movimientos
Caltuvo venceyos federales col Frente de Lliberación Popular (FLP) y el Euskadiko Sozialisten Batasuna (ESB). Compitió col PSUC pol control del naciente movimientu de les Comisiones Obreres, y consiguió apoderar la coordinación local hasta'l 1968 (comités d'empresa de La Maquinista Terrestre y Marítima, AEG, Harry Walker y otres). El 1970 eslleióse y los sos militantes esparder poles distintes organizaciones d'izquierdes de la clandestinidá antifranquista (PSUC, COC, MCC y LCR ), a pesar de que munchos confluyeron finalmente cola fundación de Convergència Socialista de Cataluña y, dempués, del PSC.

## Referencies

## Enllaces esternos
* El Front Obrer de Cataluya (en catalán) Fundación Rafael de Campalans. 1994
* Un instant de la reconstrucció de la història del FOC  (en catalán) Testimoniu de Pascual Maragall
Eusko Sozialistak

**Eusko Sozialistak** (*Socialistes Vascos*, n'euskera) foi un partíu políticu español d'ámbitu vasconavarro ya ideoloxía socialista y autoxestionaria, activu mientres la Transición. Formáu n'ochobre de 1975 por militantes procedentes na so mayoría de la Unión Sindical Obrera (USU), nun celebraría la so primer asamblea hasta'l 13 de payares de 1976. Formó parte de la Federación de Partíos Socialistes y, de cara a les eleiciones xenerales de 1977, de la plataforma Euskal Erakunde Herritarra; pero terminó integrándose, en xunetu d'esi mesmu añu, en Herri Alderdi Sozialista Iraultzailea (HASI), que de la mesma s'integraría en Herri Batasuna en 1978. Los sos dirixentes yeren Javier Alonso y Mikel Salaberri.

La mayoría de los ex militantes de Eusko Sozialistak salieron de HASI a los pocos meses de la formación del partíu, por cuenta de que, según alegaron, HASI caltenía un venceyu demasiáu fuerte con ETA militar. Munchos d'ellos, como Francisco José Llera o Javier Alonso xunir a Euskadiko Ezkerra.

## Ver tamién
* Herri Alderdi Sozialista Iraultzailea (HASI)

## Referencies

## Enllaces esternos
Federación de Partíos Socialistes

La **Federación de Partíos Socialistes** foi una agrupación de partíos políticos socialistes españoles mientres la Transición. Tratar d'una organización federal de diversos partíos socialistes d'ámbitu rexonal, creada en 1976.

Los sos antecedentes fueron la Coordinadora Socialista Federal Ibérica, creada en 1964, y, de forma más direuta, la Conferencia Socialista Ibérica (CSI), que la so primer convocatoria tuvo llugar en París el 28 de xunu de 1974. L'oxetivu d'esta conferencia yera consiguir la unidá de tolos partíos socialistes españoles, pero la negativa del PSOE a eslleise na CSI y aceptar un sistema de votación nel que se-y oldeaba con cualesquier otru partíu socialista d'ámbitu rexonal llevólu a abandonala'l 27 d'abril de 1975.

La federación componer Convergència Socialista de Catalunya (más tarde tresformada en Partit Socialista de Catalunya-Congrés, PSC-C), el Partit Socialista del País Valencià (PSPV, nun tien de ser confundíu col actual PSPV-PSOE), el Partit Socialista de les Illes (actual Partit Socialista de Mallorca - Entesa Nacionalista; coles mesmes, amás taben venceyaos ente sigo al traviés de la Coordinadora Socialista dels Països Catalans), el Partíu Socialista Galego, Eusko Sozialistak, Partíu Socialista d'Andalucía (actual Partíu Andalucista), Partíu Autonomista Socialista de Canaries, Partíu Socialista d'Aragón, Converxencia Socialista de Madrid (CSM) y otros grupos de menor importancia. La so llinia política yera d'un socialismu autoxestionario y federal no qu'a la estructura del Estáu referíase.

Dalgunos de los componentes de la Federación allegaron a les eleiciones de 1977 en coalición col Partíu Socialista Popular so la denominación d'Unidá Socialista. Les males resultaos (6 escaños, de los que cinco yeren del PSP y namái unu, el d'Emilio Gastón, del Partíu Socialista d'Aragón, pertenecía a dalgún partíu de la Federación), comparaos colos relativamente bonos del PSOE (118) llevaron a que los partíos más significativos de la Federación (PSC-C, PSPV, CSM) integrar nel PSOE (o nel PSC, nel casu del PSC-C), lo que llevó a la Federación a sumir esi añu.

Ente los personaxes más representativos de la Federación atopaben los catalanes Ernest Lluch y Joan Reventós, los madrilanos Enrique Barón y Joaquín Leguina, los andaluces Alejandro Rojas Marcos , Luis Uruñuela y Miguel Angel Arredonda, l'aragonés Emilio Gastón, el gallegu Xosé Manuel Beiras y los valencianos Joan Garcés y Vicent Garcés.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Índiz d'instituciones del Archivu Linz de la Transición Española.
* Los partíos políticos n'España (III), por Equipu d'Estudios (EDE), Revista Trunfo, númberu 701 (selmana del 3 al 10 de xunetu de 1976). 
* Transició i Democràcia (1975-1996), en buxaweb.com (recursos i materials de ciències socials), en catalán.
Herriko Alderdi Sozialista

**Herriko Alderdi Sozialista** (*Partíu Socialista Popular*) (HAS) foi un partíu políticu nacionalista vascu del País Vascu francés fundáu'l 1974 en Bayonne por miembros d'Enbata que queríen dar sofitu a los encausaos nel Procesu de Burgos y a la llucha que llevaba a cabu nel País Vascu la banda terrorista ETA. En 1975 xunir a la organización del País Vascu español Eusko Alderdi Sozialista (EAS) pa fundar Euskal Herriko Alderdi Sozialista (EHAS), primer partíu políticu qu'arrexuntaba nacionalistes vascos de dambos llaos de los Pirineos.

## Ver tamién
* Euskadi Ta Askatasuna (ETA)
* Euskal Herriko Alderdi Sozialista (EHAS)

## Referencies

## Enllaces esternos
* Herriko Alderdi Sozialista, *Enciclopedia Auñamendi*.
Convergència Socialista de Catalunya

**Convergència Socialista de Catalunya** (*Converxencia Socialista de Cataluña*) foi un partíu políticu clandestín fundáu en Cataluña, España, por Joan Reventós, en 1974, dientro d'un procesu empecipiáu tres la muerte de Luis Carrero Blanco d'allugamientu de distintes fuercies polítiques n'España ante'l previsible fin del franquismu. Tuvo una vida efímera, empecipiando de momentu un procesu d'acercamientu a otres fuercies de la izquierda política ya integrándose na Comisión Coordinadora de Fuercies Polítiques de Cataluña y en 1976 nel Partit Socialista de Catalunya-Congrés, nucleu de lo que sería más tarde el Partíu de los Socialistes de Cataluña, venceyáu al Partíu Socialista Obreru Español. Sicasí, les sos sigles y funcionamientu políticu perduraron hasta 1978.

## Referencies

## Enllaces esternos
Eusko Alderdi Sozialista

**Eusko Alderdi Sozialista** (*Partíu Socialista Vascu*) (EAS) foi un partíu políticu surdíu nel País Vascu en payares de 1974 col fin de dar sofitu políticu a la banda terrorista ETA (m), en base al plantegamientu de que la llucha armada tenía de dixebrase de la llucha de mases, n'oposición al criteriu de ETA (pm). EAS aspiraba a formar un Estáu vascu independiente, socialista y euskaldún qu'entendiera los territorios españoles del País Vascu y Navarra y el denomináu País Vascu francés. En payares de 1975 xunir al partíu francés Herriko Alderdi Sozialista pa fundar Euskal Herriko Alderdi Sozialista, primer partíu nacionalista vascu a entrambos llaos de los Pirineos, y qu'en 1977 integrar n'HASI, unu de los partíos fundadores de la coalición Herri Batasuna.

## Ver tamién
* Euskadi Ta Askatasuna (ETA)
* Euskal Herriko Alderdi Sozialista (EHAS)

## Referencies
Moviment Socialista de Catalunya

El **Moviment Socialista de Catalunya** (MSC, Movimientu Socialista de Cataluña) foi un partíu socialista catalán, fundáu en 1945 nel exiliu. La mayoría de los sos militantes procedíen del Partíu Obreru d'Unificación Marxista mientres otros veníen del Partit Socialista Unificat de Catalunya, d'Esquerra Republicana de Catalunya y de la Confederación Nacional del Trabayu. El so órganu d'espardimientu yera *Endavant* (*Alantre*).

En 1968, dempués de los sucesos de mayu en París, el MSC biforcar en dos corrientes, una socialdemócrata encabezada por Josep Pallach, que dio llugar más tarde al Reagrupament Socialista i Democràtic de Catalunya, y otra marxista dirixida por Joan Reventós que daría llugar a Convergència Socialista de Catalunya. En 1975 el MSC dexara d'actuar.

## Referencies

## Enllaces esternos
Partit Socialista de Catalunya-Reagrupament

El **Partit Socialista de Catalunya-Reagrupament** (*Partíu Socialista de Cataluña-Reagrupamientu*) foi un partíu políticu catalán d'ideoloxía socialdemócrata fundáu por Josep Pallach.

Tien el so orixe na ala derecha del Moviment Socialista de Catalunya (MSC), fundáu en Francia en 1946. En payares de 1974 dixebrar d'esta organización y funda el Reagrupament Socialista i Democràtic de Catalunya (*Reagrupamientu Socialista y Democráticu de Cataluña*), qu'en mayu de 1976 convertir nel Partit Socialista de Catalunya-Reagrupament. La muerte de Pallach a principios de 1977 conduz-y a una fuerte crisis, tres la que Josep Verde ye escoyíu secretariu xeneral.

Nes eleiciones xenerales de 1977 presentar en coalición con Convergència Democràtica de Catalunya (CDC) y otros grupos nacionalistes catalanes nel Apaute Democràtic per Catalunya, que llogra 11 escaños (d'ellos 4 pal partíu). Tres les eleiciones, el PSC-R decide nun siguir cola coalición en cuantes que los sos diputaos integrar nel Grupu Mistu del Congresu (salvu Joaquim Arana, que siguió a los sos ex compañeros del Apaute al Grupu Vascu-Catalán) y camudar la so estratexa. Nos meses siguientes decantar pola converxencia socialista col Partit Socialista de Catalunya-Congrés y la federación catalana del PSOE (magar n'ochobre de 1977 los sos trés diputaos nel Congresu integrar na Minoría Catalana) pa fundar en xunetu de 1978 el Partíu de los Socialistes de Cataluña. Los sectores más catalanistes integrar en CDC o en Esquerra Republicana de Catalunya, anque un grupu de siguidores y collaboradores de Pallach (incluyida la so vilba) formaren un efímeru Partit Socialista Democratic.

## Referencies

## Enllaces esternos
*
*
Mocedá Comunista Ibérica

La **Mocedá Comunista Ibérica** (JCI) foi una organización xuvenil española, impulsada pol Partíu Obreru d'Unificación Marxista (POUM) mientres la Segunda República y la Guerra Civil Española.

La JCI nació en xunetu de 1931 col nome de **Mocedaes Comunistes Independientes**, venceyada al Bloque Obreru y Llabrador (BOC), dixebra del PCE liderada por Joaquín Maurín y contraria al estalinismu. 

El POUM apurrió entrenamientu militar a la JCI.

A partir de setiembre de 1935, tres la unificación d'Izquierda Comunista d'España y el BOC que da nacencia al POUM, convertir nes mocedaes del mesmu. Los sos principales dirixentes fueron Xerminal Vidal, primer secretariu de la JCI y muertu mientres la sulevación militar del 19 de xunetu de 1936 en Barcelona, Wilebaldo Solano, que-y asocedió nel cargu de secretariu, y Ignacio Iglesias. 

Oponer a la entrada del POUM nel gobiernu de la Xeneralidá de Cataluña y formó un Frente de la Mocedá Revolucionaria xunto a les Mocedaes Llibertaries. Tuvo un papel destacáu mientres les Xornaes de Mayu de 1937. Afirmaba tener 10&nbsp;000 afiliaos.

El so órganu oficial yera'l periódicu *Mocedá Comunista*, publicáu en Barcelona. Otros órganos fueron *Mocedá Colorada* (Valencia), *L'Antorcha* (Madrid), el diariu *Combat* (Lleida) y el selmanariu *Aición* (Tarragona).

## Referencies

## Bibliografía
* 
* 
*