open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Condáu de Berat

El **condáu de Berat** (n'albanés: *Qarku i Beratit*) ye un de los 12 condaos d'Albania. Ta formáu polos conceyos de Berat, Kuçovë, Poliçan, Skrapar y Ura Vajgurore.. Antiguamente lo formaban los distritos de Berat, Kuçovë y Skrapar. La so capital ye Berat.

## Referencies

## Enllaces esternos
Falla Agua Caliente

La **falla Agua Caliente** ye una falla xeolóxica en Costa Rica allugada principalmente na llocalidá del mesmu nome na provincia de Cartago de diámetru aproximao. Tien una extension de 23 Kilometros. La falla traviesa les provincies de San José y Cartago.

## Mecanismu
La falla ye de tipu desplazamientu Aldu Dextral, Sistema Oblicuu que xenera falles de desplazamientu d'aldu sinistral de calter inversu.

## Historia
La falla provocó dos terremotos cimeros a los 6 graos aproximao. Unu d'ellos, de magnitú 6,4 nel añu de 1910, esbarrumbó la Ciudá de Cartago y causó la muerte de 700 persones. L'otru en 1951 causó serios daños na ciudá d'Orosi.

## Potencial
La falla tien un potencial de xenerar seísmos de magnitúes cimeres a los 6 graos na escala de Richter en permediu cada 40 años. L'últimu seísmu de gran intensidá asocedió en 1951.

## Referencies
Falla d'Altyn Tagh

La **falla de Altyn Tagh** ye una falla qu'empezó y continua dende hai unos 40 millones d'años mientres los cualos el subcontinente índicu sufrió l'emburrie escontra'l norte, topetando cola masa continental d'Eurasia. 
La falla completa mide más de 2500 km, incluyendo la falla de Kansu, que se xune nel so estremu oriental.

Ta asitiada a 1200 km al norte del monte Everest, na rexón china de Sinkiang. Esta falla ye probablemente la mayor quebra d'aldu activa del mundu (los dos llabios de la falla moviéronse en sentíu opuestos). El llabiu meridional mover escontra l'este con respectu al llabiu septentrional.

Esta zona ye bien activa en terremotos violentos, fácilmente entendible si piénsase que'l subcontinente indiu movióse 2.000 km sobre Eurasia dende l'entamu del choque. 

Esta falla provocó en 2008 un terremotu en Sichuan que dexó más de 60&nbsp;000 muertos y foi una de les peores catástrofes de la hestoria.

## Referencies

## Enllaces esternos
Zona de la Falla Elsinore

La **Zona de la Falla Elsinore** (n'inglés: *Elsinore Fault Zone*) ye un gran estructura de falla xeolóxica nel sur de California al oeste de los Estaos Xuníos. La falla ye parte de la división tripartita del sistema de la falla de San Andrés y ye una de les más grandes, a pesar de ser de les falles más seles nel sur de California.

La zona de la falla Elsinore, ensin incluyir la falles de Whittier, Chinu, y Llaguna Salada, ye de 180 quilómetros (110 milles) de llargu, con una velocidá de deslizamiento de 4,0 milímetros/añu (0,15 per añu). Envalórase qu'esta zona ye capaz de producir un temblón de 6.5 a 7.5 MW. L'intervalu proyeutáu ente los principales eventos de rotura ye de 250 años.

## Ver tamién
*Xeografía de California
*Falla de San Andrés

## Referencies
Falla Azor-Xibraltar

La **falla de Azor-Xibraltar** o **falla transformante de Azor-Xibraltar**, llamada tamién **Zona de falla de Azor-Xibraltar**, ye una gran falla xeolóxica que s'estiende escontra l'este dende'l final del "rift" de Terceira nes Azores, enllargándose escontra'l estrechu de Xibraltar escontra'l mar Mediterraneu. Esta forma parte de la llende de plaques ente la placa Euroasiática y la placa Africana. El tramu asitiáu al este del estrechu de Xibraltar ta ruinamente estudiáu y ye habitual consideralo una llende "difusu". En dellos puntos cerca de la península itálica dellos xeólogos creen que la falla coneuta con una zona de subducción onde la placa africana ta subduciendo amodo per debaxo de la placa euroasiática.

La falla mover de forma llateral aproximao a un ritmu de 4 mm añales, pero nos segmentos orientales apaecen puntos en compresión.

Esta falla ye l'orixe del gran terremotu de Lisboa de 1755. 

## Referencies
*Tsunamis, Appendix A, Tectonics of the Azor-Xibraltar fault zone - 7.8 MB PDF, pages 94-97 of 102
Falla de Boconó

La zona de **falles de Boconó**, ente Santu Domingu y La Grita (en Venezuela), presenta carauterístiques tectóniques interesantes, con callamientos secundarios que pol so llargor podríen xenerar seísmos destructores.

Acordies cola teoría de la tectónica de plaques, l'estremu sur del mar Caribe foi definíu como la frontera ente les plaques del Caribe y la Suramericana. Nel presente esta frontera ta definida pol sistema de falles Boconó-Morón-La Pilastra y otres zones de falles, somorguiaes y espuestes, al norte de Venezuela. Esti sistema de falles curtia y mueve l'estremu oeste de los montes del Caribe, lo que suxer que'l so desplazamientu aldu-esnidiosu empezó en tiempos xeolóxicos recién, posiblemente a partir de la dómina del Terciariu tardíu.

## Ver tamién
* Boconó
* Falla

## Referencies

## Enllaces esternos
Falla de Enriquillo-Plantain Garden

La **falla de Enriquillo** ye una falla transcurrente que pasa nel llau sur de la Isla la Española, onde s'atopa la República Dominicana y Haití. La falla recibe'l so nome pol llagu Enriquillo na República Dominicana, onde la falla tien el so orixe, y estiéndese al traviés de la parte sur de la Española sobre'l mar Caribe a la rexón del Ríu Plantain Garden en Xamaica.

## Xeoloxía
La falla de Enriquillo, comparte aproximao la metá del movimientu relativu ente la placa d'América del Norte y les plaques tectóniques del Caribe cola falla Septentrional Oriente, que cuerre a lo llargo del llau norte de La Española. Dambes falles xunir al oeste de la fuesa de los Caimán. La falla muévese alredor de 20,6 ± 1,66 mm al añu (mm/a).

## Terremotu d'Haití de 2010

Un terremotu de magnitú 7,0 asocedió cerca de Puertu Príncipe, Haití como resultáu de la falla sísmica'l 12 de xineru de 2010. Enantes, el terremotu más grande provocáu pola mesma falla, fuera'l terremotu de Kingston de 1907 en Kingston, Xamaica. Un terremotu tamién solmenó en 1751 la Española, y el terremotu de magnitú 7.5 que solmenó Puertu Príncipe en 1770. Otros terremotos asocedieron en 1860, 1761, 1684, 1673 y 1618.

## Referencies

;Bibliografía 
* 

* 

## Enllaces esternos
* Magnitude 7.0 - Haiti Region, 2010 January 12 21:53:09 UTC, Unted States Geological Survey
Falla de la Sierra del Camorro

La **falla de la Sierra del Camorro** ye un monumentu natural asitiáu nel conceyu de Cuevas de San Marcos, na provincia de Málaga, España. Trátase d'una formación xeolóxica compuesta por caliares y dolomías del Xurásicu Inferior y Mediu, qu'axunta unes condiciones escepcionales pal analís xeolóxicu, non yá polos abondosu restos que presenta sinón por ser un elementu vertebrador del espaciu que lu arrodia, constatándose nes sos fasteres y cueves la esistencia de espeleotemas, plegamientos, amás del asentamientu de poblaciones dende tiempos prehistóricos. La esistencia nuna de los sos cuévanos (Cueva Belda) d'una colonia d'esperteyos complementa, dende'l puntu de vista biolóxicu, la so singularidá. 

El monumentu natural foi declaráu'l 1 d'ochobre de 2003, protexendo un área de 108.61 ha.

## Referencies

## Referencia
* DECRETU 250/2003, de 9 de setiembre, pol que se declaren determinaos Monumentos Naturales d'Andalucía, publicáu en BOJA nᵘ 188 de 30/09/2003

## Enllaces esternos
*«Monumentu natural Falla de la Sierra del Camorro»
Falla de Nigüelas

La **falla de Nigüelas** ye una gran quebra del terrén producida nes cercaníes de la población española de Nigüelas, nel Valle de Lecrín (provincia de Granada). Esti accidente xeolóxicu corresponder con unu de los deslizamientos de la corteza terrestre, qu'aniciaron la depresión de Padul, nes faldes de Sierra Nevada, productu de les tensiones esistentes que rompieron la corteza y producieron un movimientu de los grandes bloques predresos.

De resultes del desplazamientu del terrén anició un planu de falla que destaca pola intensa claridá de la so composición en mármoles y qu'amuesa bien claramente les estríes y fisuras producíes pola esfregadura de los bloques de materiales y que por cuenta de la relativa mocedá del procesu nun fueron borraes polos axentes erosivos.

Dende la mesma puédese acolumbrar el Valle de Lecrín, los pueblos de Nigüelas y Dúrcal, la sierra de Albuñuelas, el ríu Torrente y la depresión de Padul.

La Falla de Nigüelas foi declarada pola Xunta d'Andalucía monumentu natural d'Andalucía'l 23 de payares de 2001, con un área protexida de 7,6 ha.

## Referencies

## Referencies

## Enllaces esternos
Falla Fagnano-Magallanes

La **falla Fagnano-Magallanes** (conocida con dambos nomes), ye un sistema de falles rexonal que forma parte de la llende transformante ente les plaques tectóniques Suramericana y Scotia. La falla caltién un aldu aproximao este-Oeste dende la boca occidental del estrechu de Magallanes, cruciando la Isla Grande de Tierra del Fueu a lo llargo del senu Almirantazgo y el llagu Fagnano, y siguiendo escontra l'este a lo llargo de los valles del ríu Turbiu y del ríu Irigoyen. La falla sigue mariña fuera derrompiendo la Plataforma Continental Arxentina al norte de la Isla de los Estaos, siguiendo escontra l'este a lo llargo del Arcu de Scotia Norte. El movimientu a lo llargo de la falla ye sinistral, ye dicir que'l bloque sur (Placa Scotia) mover escontra l'este con respectu al bloque Norte (Placa Suramericana).

## Orixe

L'orixe de la llende transformante ente les plaques Suramericana y Scotia respuende a un cambéu na actividá y configuración tectónica nesta postrera, que paso a ser apoderada pola teutónica diverxente na dorsal de Sandwich hai aproximao 7 millones d'años. La instauración del réxime de fallamiento d'aldu na Dorsal de Scotia Norte manifestar na rexón de Tierra del Fueu pola formación de la falla Fagnano-Magallanes. La velocidá midida con sistemes xeodésicos a lo llargo de la falla en Tierra del Fueu ye d'aproximao 6 mm per añu. 

## Actividá histórica-recién

A lo llargo de trazar de la falla Fagnano rexistráronse numberosos seísmos dende finales del sieglu XIX, periodu nel cual esiste un rexistru históricu. Nes últimes décades caltiénse un rexistru permanente d'actividá sísmica con estaciones sismolóxiques en Tierra del Fueu. Unu de los seísmos de mayor magnitú foi'l del 17 d'avientu de 1949, de 7.8 graos n'escala de Richter, con epicentru na rexón circundante al senu Almirantazgo. Los seísmos más habituales son de magnitúes menores a 4 na escala de Richter.

## Ver tamién
* Cantu o falla transformante.

## Referencies
Falla de Chixoy-Polochic

La **falla de Chixoy-Polochic**, tamién conocíu como **falla del Polochic,** o **Cuilco-Chixoy-Polochic**, ye una de los dos principales zones de falla en Guatemala marcando la llende teutónicu ente la placa del Caribe y la placa Norteamericana, y afaigan los 2 cm per añu de desplazamientu ente dambes plaques. La otra falla importante de la llende de placa ye la la falla de Motagua asitiáu unos 80 km al sur, qu'afai unos 75% del desplazamientu baxu en corriente ciclu sísmicu. La falla del Polochic afai la mayoría de los demás. Descorre nun llixeru arcu dende la mariña este de Guatemala hasta Chiapas nel suroeste de Méxicu, siguiendo los fondos valles de los ríos Polochic, Chixoy y Cuilco. Escontra l'este xunir a la falla de Motagua nel mar Caribe, y posiblemente a la falla de Tonalá na so estremidá occidental al sur de Méxicu. Nun paez siguir el so cursu escontra l'oeste, al traviés el llanura costal o la marxe continental hasta la fuesa de subducción de la placa de Cocos. 

La falla de Chixoy-Polochic tien un desplazamientu total de 125 ± 5 km, bien establecíu pola separación des estructures pleguadas 'laramidicas' (d'edá Paleocenu o Eocenu). La so velocidá media foi envalorada a 2.5-3.3 mm per añu mientres los postreros 7-10 millones d'años, 4.8 ± 2.3 mm per añu mientres los postreros 10 000 años, y menos de 5 mm al añu baxu en ciclu intersísmico actual.

Magar l'actividá sísmica recién ye más prominente na falla de Motagua, tal como'l seísmu mayor del 4 de Febreru 1976 de magnitú M<sub>w</sub> 7.5, dellos estudios suxeren que la falla de Chixoy-Polochic ye inda capaz de producir terremotos mayores, como por casu el terremotu de 1816, cual, con una magnitú envalorada de 7.5 a 7.8 M<sub>w</sub> afectó l'oeste de Guatemala y Chiapas. Sicasí esti terremotu puede asoceder n'otres falles. Les evidencies d'actividá les más recién inclúin a lo menos cuatro desplazamientos ente 17 ka y 13 ka BP, y un desplazamientu asísmico mientres los postreros 5 sieglos. La falla del Polochic, como tamién a la falla de Motagua, pueden ser responsables d'una serie de 4 terremotos qu'asocedieron ente 850 y 1400 CE, al tiempu del colapsu de la civilización clásica Maya, cualos afectaren les ciudaes de Quiriguá, Pusilhá, Xunantunich y Copán. Cinco otros terremotos asocedieron ente 1050 y 1450 CE a lo llargo de la falla del Polochic o de falles vecines. La falla tien una zona que produz pequeños terremotos ente 5 y 10 km de fondura, que puede corresponder a una zona bloquiada. Dende l'empecipió del rexistru instrumental fiable de seísmos en Guatemala (~1920 CE) nun se recordó terremotos de magnitú cimera a M<sub>w</sub> 5.6. 

## Referencies
Falla Río Blanco

La **falla Río Blanco** o **falla de Río Blanco** ye una falla xeolóxica que traviesa la provincia de Limón en Costa Rica. Tien una estensión de 13 quilómetros y ye una falla de poco potencial sísmicu. 

La falla crucia'l Río Blanco, el mesmu que-y da'l so nome.

## Potencial

El seísmu tien un pocu potencial sísmicu, esto determináu al únicu eventu que se tien rexistráu nesa falla de magnitú 3,9 graos Richter el 26 de mayu de 1996.

## Referencies
Falla transformante

**Falla ** o **cantu atanante** ye'l cantu de desplazamientu llateral d'una placa tectónica al respective de la otra. La so presencia ye notable gracies a les discontinuidaes del terrén.

Hai dos tipos de falla transformante: les que segmentan les dorsales mesoceánicas y les que formen los cantos pasivos ente plaques tectóniques continentales. 

Nes falles o cantos transformantes que formen los cantos pasivos ente plaques tectóniques, les plaques muévense una al llau de la otra horizontalmente, ensin producir nin destruyir litosfera. La falla transformante más conocida d'esti tipu ye la falla de San Andrés, en California (EE. XX.).

Les que se producen nos cantos constructivos de plaques son les qu'estremen les dorsales oceániques en segmentos más o menos curtios de trazu rectu, p'afaeles a un trazáu xeneral curvu o tropezosu o oblicuu al respective de la direición d'espansión del suelu oceánicu (ver imaxe a la derecha).

Los otros dos tipos de cantos de plaques tectóniques, los cantos converxentes y los cantos diverxentes, son tectónicamente activos y dambos con actividá volcánica acomuñada:

Un cantu converxente ye onde les plaques tectóniques topeten y, dependiendo del tipu de corteza implicada (oceánica-oceánica, oceánica-continental o continental-continental) produzse subducción y la formación d'arco isla o orogenia (creación de relieve y formación de nueva corteza continental).

Nun cantu diverxente les plaques tectóniques dixébrense, lo que provoca l'ascensu de material dende'l mantu y la creación de nuevu suelu oceánicu, esto ye, nueva corteza oceánica.

## Ver tamién
* Tectónica de plaques
* Cantu diverxente
* Cantu converxente

## Referencies

## Enllaces esternos
Falles sismoxéniques d'España

Por comunidaes autónomes.

* Falles sismoxéniques d'Andalucía.
* Falles sismoxéniques d'Aragón.
* Falles sismoxéniques de Cataluña.
* Falles sismoxéniques de la Rexón de Murcia.
* Falles sismoxéniques del País Vascu.
Falla de Garlock

La **Falla de Garlock** (n'inglés: *Garlock Fault*) ye una falla d'esgañe llateral esquierdu que desenvuelve aproximao en sentíu nordeste-suroeste a lo llargo de les márxenes del norte del desiertu de Mojave na parte meridional de California al oeste de los Estaos Xuníos. Pasa mientres gran parte del so llargor a lo llargo de basar sur de los Montes Tehachapi.

La falla Garlock marca la llende norte de la zona conocida como'l Bloque de Mojave, según los estremos sur de la Sierra Nevada y los valles del área conocida como *Basin and Range Province*. Estender por 250 quilómetros (160 milles), y ye la segunda falla más llarga en California y ye unu de les traces xeolóxiques más prominentes na parte sur del estáu.

La Falla de Garlock parte dende un encruz cola falla de San Andrés nel Valle del Antílope, escontra l'este hasta un encruz cola Zona de la Falla del Valle de la Muerte nel este del desiertu de Mojave.

## Ver tamién
*Xeografía de California
*Falla de San Andrés

## Referencies
Zona de la Falla Hayward

La **Zona de la Falla Hayward** (n'inglés: *Hayward Fault Zone*) ye una zona de falla xeolóxica capaz de xenerar terremotos significativamente destructivos. Esta falla ye d'aproximao 74 milles (119 quilómetros) de llargu, asitiada principalmente a lo llargo de la base occidental de les llombes nel llau este de la Badea de San Francisco en California al oeste d'Estaos Xuníos. Pasa al traviés de zones densamente poblaes, incluyíes les ciudaes de Richmond, El Cerrito, Berkeley, Oakland, San Leandro, Hayward, Union City, Fremont, y San José, nun sentíu norte a sur.

La Falla de Hayward cuerre paralela a la so más famosa (y muncho más grande) vecina del oeste, la Falla de San Andrés , que s'atopa n'alta mar yá al traviés de la península de San Francisco. Al sur de Hayward atópase la falla de Calaveras.

## Ver tamién
*Xeografía de California
*Falla de San Andrés

## Referencies
Zona de la Falla Imperial

La **Zona de la Falla Imperial** (n'inglés: *Imperial Fault Zone*) ye un sistema de falles xeolóxiques asitiaes nel condáu d'Imperial na rexón del sur de California, na frontera de los Estaos Xuníos y Méxicu.

La Zona de Falla Imperial ta en deslizamiento llateral que representa la falla septentrional acomuñada a la Dorsal del Pacíficu Oriental. Ta coneutada a la Falla de San Andrés pela Zona Sísmica Brawley. Termina nel so estremu sur nel centru d'espansión de Cerro Prieto.

La Zona de Falla Imperial créese puede dar cabida a un deslizamiento tantu de la falla de San Andrés como la de San Xacintu. Sicasí, los estudios que tomen los últimos cien años amuesen que la tasa de deslizamiento nun ye abonda pa esplicar el deslizamiento total dende'l sistema de San Andrés.

## Ver tamién
*Xeografía de California
*Falla de San Andrés

## Referencies
Falla de Llaguna Salada

La **Falla de Llaguna Salada** (n'inglés: *Llaguna Salada Fault*) ye un falla xeolóxica que ta ente Estaos Xuníos y Méxicu. Tien unos 64 quilómetros ( 40 milles) a 80 quilómetros (50 milles ) de llargu, estiéndese a entrambos llaos de la frontera del Condáu d'Imperial ente los estáu de California y Baxa California. 

Según dellos sismólogos el terremotu de Laguna Salada de 1892 atopar ente los terremotos más grandes de California y Baxa California en tiempos históricos . Asocedió'l 23 de febreru de 1892, y tuvo el so epicentru cerca de Llaguna Salada , en Baxa California, Méxicu

La Galla de Llaguna Salada piénsase que ye l'orixe del terremotu de Baxa California de 2010. Antes d'esto, el sector nun produxera un terremotu por más de 100 años, dende 1892.

## Ver tamién
*Xeografía de California
*Falla de San Andrés

## Referencies
Llinia Tectónica d'Itoigawa-Shizuoka

, tamién llamada **Ito-Shizu Sen** (糸静線) ye la mayor falla asitiada na islla de Honshu que percuerre dende la ciudá d'Itoigawa, prefeutura de Niigata, pasando pol Llagu Suwa hasta la ciudá de Shizuoka na prefeutura de Shizuoka.
De cutiu ye confundida cola Fuesa Magna que s'atopa al este.

## Referencies
Falla Liquiñe-Ofqui

La **falla Liquiñe-Ofqui** ye'l nome d'un conxuntu de falles xeolóxiques que cuerren cerca de 1.200 quilómetros en direición norte-sur na zona sur de Chile, na rexón norte de los Andes Patagónicos. Cuando se considera una zona de falla, la zona de falla Liquiñe-Ofqui puede incluyir otres falles vecines como la falla Reigolil-Pirihueico.

## Toponimia
El nome foi dau por Francisco Hervé, I. Fuenzalida, E. Araya y A. Solano en 1979. El nome foi deriváu de la creencia de que la so nacencia atópase nes termes de Liquiñe, cercanes a la llocalidá homónima na Rexón de Los Ríos y de que la zona terminal de la mesma atopábase nel ismu d'Ofqui na Rexón d'Aysén.

## Xeografía
Ye difícil precisar onde empieza esti conxuntu de falles yá que nel so orixe presenta una xeometría de piniellu (horsetail geometry), ye dicir la falla estremar en delles que dan la impresión d'un piniellu. Sicasí, podría dicise qu'empieza nes cercaníes del volcán Callaqui y del volcán Copahue. Esta falla termina nel golfu de Penas, alredor de 100 km. al suroeste del ismu d'Ofqui.

Cerca de la falla allúguense diversos volcanes activos tales como'l Llaima, Villarrica, Mocho-Choshuenco, Corcováu, Macá, Puyehue, Yates y Hudson, que la so última erupción en 1991 ye considerada una de les más violentes na hestoria vulcanolóxica chilena. L'actividá sismolóxica resurdió en 2007 cuando na falla produció l'epicentru del terremotu d'Aysén de 2007 y en mayu de 2008 fixo erupción el volcán Chaitén, depués de 10.000 años d'inactividá aproximao.

## Referencies

;Bibliografía
*Lange, D.; Cembrano, J.; Rietbrock, A.; Haberland, C.; Dahm, T. and Bataille, K (April 2008). "First seismic record for intra-arc strike-slip tectonics along the Liquiñe-Ofqui fault zone at the obliquely convergent plate margin of the southern Andes,". Tectonophysics (Tectonophysics) 455 (1-4):
Falla de Motagua

La **falla de Motagua** ye una falla transformante en Guatemala y el sureste de Méxicu. Ta alcontrada nel sur del estáu mexicanu de Chiapas, y sigue el cursu llinial del ríu Motagua dende la mariña del mar Caribe hasta Chichicastenango nel departamentu El Quiché, cruciando por Guatemala y Belize. Forma parte del sistema de falles Motagua-Polochic, y tien un movimientu d'aldu llateral esquierdu, faciendo parte del sistema de falles que formen la llende ente la placa Norteamericana y la placa del Caribe. Esta falla estrema dos terrenales bien distintos: el Bloque Maya al norte y el bloque Chortis al Sur.

Esta falla representa la separación tectónica de la placa Norteamericana y la placa del Caribe, como Falla de Chixoy-Polochic, cuando s'interna dientro del mar Caribe pasa mui cerca de Cuba, Haití, y República Dominicana dempués xúntase nes Antilles Menores y da vuelta al sur pa xuntase y faer la división tectónica de la placa Suramericana y la placa de Naza, dempués da al norte y fai una división de la placa de Cocos pa volver faer el mesmu percorríu. Esta falla da influencies sísmiques sobre Chiapas, Guatemala, Belice y les Antilles Menores, amás de provocar fenómenos volcánicos, que dan orixe a los volcanes de Guatemala, Chiapas y los de les Antilles Menores.

## Historia
Esta falla formar a lo llargo d'una zona de sutura fai 70 a 65 millones d'años. Antes d'esta sutura (dende 120 millones d'años, nel Cretácicu mediu) piénsase que constituyía una llende de subducción.

## Cinemática
El desplazamientu d'aldu total a lo llargo de la falla de Chixoy-Polochic ye cercanu a los 130 km (Burkart, 1978), y asocedió nos postreros 10.3 millones d'años. Con base nestos valores, esta falla tien una tasa de desplazamientu (permediu sobre llargu periodu) de 13 mm per añu.

Poco se conoz sobre'l desplazamientu de la falla de Motagua, sicasí, el desplazamientu de depósitos sedimentarios recién suxer un desplazamientu ente 6 y 10 mm per añu.

## Terremotos
Dellos terremotu fueron producíos nesta falla, siendo unu de los más conocíos el seísmu de Guatemala del 4 de febreru de 1976. Esti terremotu rompió 320 km a lo llargo de la falla de Motagua. La falla de Chixoy-Polochic foi rota mientres un fuerte seísmu en 1816 (White,1985).

## Referencies

## Enllaces esternos
* Tectónica recién del Bloque Chortis
* Rotura d'un dique de cementu mientres el seísmu de Guatemala en 1976
Falla de Nojima

ye una falla na que produció'l Gran terremotu de Hanshin-Awaji. Pasa al traviés de la isla de Awaji. Ye una caña de la Llinia Teutónica Media Xaponesa, que cuerre a lo llargo de la metá sur de la islla de Honshu.

## Referencies

## Enllaces esternos

* http://www.nojima-danso.co.jp/-北淡震災記念公園
* http://bunka.nii.ac.jp/SearchDetail.do?heritageId=192452-文化遺産オンライン（文化庁・総務省)
Falla Reigolil-Pirihueico

La **Falla Reigolil-Pirihueico** ye una falla xeolóxica de segundu orde alcontrada nos Andes chilenu y arxentín. Como'l nome dicir, va del valle de Reigolil al llagu Pirihueico. La falla Reigolil-Pirihueico va en direición norte-sur y ye aproximao paralela a la más grande Falla Liquiñe-Ofqui, que ta alcontrada 15 a 20 km. escontra l'oeste, de la cual ta consideráu una caña. Al este de la falla Reigolil-Pirihueico, cerca o a lo llargo de la frontera chilenu-arxentina, hai una cadena de volcanes pliocénicos a cuaternarios: Lanín, Pirihueico, Huanquihué, Quelguenco y Chihuío.

Xeográficamente la falla ta mayormente dientro de dos comuna chilenes, Panguipulli y Curarrehue. Los poblamientos percima de la falla inclúin el villorio de Puertu Pirehueico y la ciudá de Curarrehue.

## Referencies

## Enllaces esternos
Falla de Calaveras

La **falla de Calaveras** (n'inglés: *Calaveras Fault*) ye una caña importante de la falla de San Andrés que s'atopa nel norte de California na badea de San Francisco, Estaos Xuníos. Al este de la falla Hayward - Rodgers Creek, la falla de Calaveras estiéndese 123 quilómetros (76 milles), estendiéndose de la falla de San Andrés, cerca de Hollister y termináu en Danville nel so estremu norte. Desenvolver al este de la San Andrés, diverxente d'ella nes proximidaes de Hollister, California, y ye responsable de la formación del Valle Calaveras. Ente la falla de San Andrés y la falla de Calaveras atopa la falla de Hayward, que ta al este de San José. Al este atopa la falla Clayton-Marsh Creek-Greenville. Estes cuatro estructures de falla son dalgunes de les principales falles en California na llatitú de San Francisco. Toes son falles d'esgañe llaterales de movimientu correutu.

La falla foi llamada asina pol regueru Calaveras nel Condáu de Santa Clara al este de San José, onde foi identificada per primer vegada.

## Ver tamién
*Xeografía de California
*Falla de San Andrés

## Referencies

## Enllaces esternos
Olláparo

L**'Olláparo** o **Alláparo** ye un ser mitolóxicu gallegu. Ye una especie de xigante antropófagu que namái tien un güeyu metanes la frente. bocayón y feroz, bien selvaxe y voraz, gran famión, que vive nos covarones nos montes y móntesnos, sobremanera nos montes de Lugo y Ourense. Dacuando'l olláparo tien dos güeyos, unu na frente y otru na nuca.

## Referencies

## Bibliografía
*
Zona de la Falla de San Xacintu

La **Zona de la Falla de San Xacintu** (n'inglés: *San Jacinto Fault Zone*) ye una importante zona de falles d'esgañe que traviesa los condaos de San Bernardino, Riverside, San Diego ya Imperial, nel sur de California al oeste de los Estaos Xuníos. El sector ye un componente de la más grande Falla de San Andrés y considérase que ye la zona d'una falla de mayor actividá sísmica na zona. Xuntos sollivien la mayoría de la tensión ente'l Pacíficu y les plaques tectóniques d'América del Norte .

El SJFZ en sí consta de munchos segmentos de falles individuales, dalgunes de les cuales namái fueron individualizaos tan apocayá como na década de 1980 , pero l'actividá a lo llargo de la llinia de falles haise documentáu dende la década de 1890.

## Ver tamién
*Xeografía de California
*Falla de San Andrés

## Referencies
Falla de Torrelodones

La **falla de Torrelodones** ye una de les principales falles de la sierra de Guadarrama, formación montascosa perteneciente al sistema Central. Atópase na parte noroccidental de la comunidá autónoma española de Madrid y toma el so nome del pueblu homónimu, unu de los conceyos que la falla traviesa.

## Orixe y xeomorfoloxía
Forma parte d'una serie de quebres surdíes mientres la Oroxenia Alpina, que dieron llugar al llevantamientu de la sierra en distintos bloques y al fundimientu de la cuenca del ríu Tajo. 

El sistema de falles nel que s'encuadra la de Torrelodones sigue una direición noroeste-sureste, dixebrando les roques plutóniques y metamórfiques pertenecientes al zócalo hercínico del macizu montascosu de los materiales sendimentarios terciarios que rellenen la fuesa del Tajo. 

Anque'l terrén tien un sustratu pedrés de granitu, un material de gran estabilidá, n'ocasiones prodúcense pequeños movimientos sísmicos, debíos a la esistencia d'estes falles, rotures del bloque de granitu a gran fondura.

Como resultáu de la desnivelación tectónica ente dambos dominios xeolóxicos, la redolada de la Falla de Torrelodones queda constituyíu por materiales de transición. Los bloques de granitu y gneis, carauterísticos de la sierra de Guadarrama, apaecen recubiertos d'una matriz de sable y magre, elementos dominantes na depresión del Tajo.

## Redolada urbana
Na redolada de la falla de Torrelodones concéntrense delles edificaciones d'interés históricu-artísticu o turísticu. Cabo citar, dientro del términu municipal de Torrelodones, el palacete de la finca Panarras, llevantáu a principios del sieglu XX como residencia del políticu Manuel García Prieto; les ruines de la presa d'El Gasco, obra d'inxeniería hidráulica del sieglu XVIII; y el Casino Gran Madrid, inauguráu en 1981. 

Nel conceyu de Las Rozas de Madrid, caltiénense los restos de la canal del Guadarrama, empezáu a construyir nel sieglu XVIII.

## Referencies
Archipiélagu Bismarck

L**'archipiélagu de Bismarck** ye un grupu d'islles volcániques del océanu Pacíficu asitiaes al nordeste de la islla de Nueva Guinea, llamaes asina n'honor al canciller alemán Otto von Bismarck. Alministrativamente, toles islles pertenecen a Papúa Nueva Guinea.

## Historia
Los primeros habitantes del archipiélagu llegaron alredor de 33.000 años tras, de Nueva Guinea, yá seya por botes al traviés del mar de Bismarck o al traviés d'una ponte de tierra temporal, creáu por una elevación na corteza de la Tierra.

El primer européu que visitó les islles foi l'esplorador neerlandés Willem Schouten en 1616. Les islles permanecieron independientes hasta que s'axuntaron como parte del protectoráu alemán de la Nueva Guinea Alemana en 1884. L'área foi nomada n'honor del Canciller Otto von Bismarck.

El 13 de marzu de 1888, un volcán fixo erupción na islla de Ritter causando un megatsunami. Casi'l 100% del volcán cayó nel océanu dexando un cráter pequeñu.

Tres l'españíu de la Primer Guerra Mundial, la Fuercia Espedicionario Naval y Militar Australiana apoderar de les islles en 1914. Quedaron so alministración d'Australia —namái atayada pola ocupación xaponesa mientres la Segunda Guerra Mundial— hasta que Papúa Nueva Guinea independizar en 1975.

## Xeografía
L'archipiélagu de Bismarck inclúi na so mayoría islles volcániques con una superficie total de 49.700 km². Les principales islles del archipiélagu, arrexuntaes d'alcuerdu a la provincia alministrativa a la que pertenecen, son les siguientes: 

* na provincia de Manus (nᵘ 9 nel mapa axuntu): 
:* Islles del Almirantalgu, un grupu de 18 islles, ente elles: 
::* islla de Manus, la principal islla del grupu; 
::* islla de Negros 
::* islla Lou;
::* islla Ndrova;
::* islla Tong;
::* islla Baluan;
::* islla Pak;
::* islles Purdy;
::* islla Rambutyo;
::* islles St Andrews;
:* Islles Occidentales, con:
::* islla Aua;
::* islles Ermitañu;
::* islles Kaniet;
::* islles Ninigo;
::* islla Wuvulu;

* na provincia de Nueva Irlanda (nᵘ 12) 
:* Nueva Irlanda o Niu Ailan, la principal islla;
:* Nueva Hanover o Lavongai;
:* Grupu de San Matías;
:* Grupu de Tabar;
:* Grupu de Lihir; 
:* Grupu de Tanga; 
:* Islles Feni;
:* Islla Dyaul;

* na provincia de Nueva Bretaña del Este (nᵘ 4): 
:* Nueva Bretaña, o Niu Briten, la principal islla;
:* Islles del Duque de York;

* na provincia de Nueva Bretaña del Oeste (nᵘ 18): 
:* Nueva Bretaña, o Niu Briten, la principal islla :
* Islles Vitu;

* na provincia de Sepik del Este (parte de Nueva Guinea, nᵘ 5): 
:* Islles Schouten;

* na provincia de Madang (parte de Nueva Guinea, nᵘ 8): 
:* Long Island; 
:* islla de la Corona; 
:* islla Karkar;
:* islla Bagabag;
:* Manam; 

* y na provincia de Morobe (parte de Nueva Guinea, nᵘ 11): 
:* islla Umboi;
:* islla Tolokiwa;
:* islla Sakar;
:* islla de Ritter;
:* islla Malai;
:* islla de Tuam;

El pasu d'agua ente les islles de Nueva Bretaña y Nueva Irlanda llámase *canal de San Jorge*, según la canal de San Jorge nes islles Britániques, ente Gales ya Irlanda. Amás, los estrechos de Dampier y Vitiaz dixebren la principal islla Nueva Bretaña, de la islla de Nueva Guinea.

## Referencies

## Enllaces esternos
Islles del Duque de York

Les **islles del Duque de York** (, d'antiguo, , Nuevu Lauenburgu), son un grupu de pequeñes islles de la provincia de Nueva Bretaña del Este, en Papúa Nueva Guinea. Asitiar en mediu de la canal de San Jorge, un estrechu que dixebra les islles de Nueva Bretaña y Nueva Irlanda, islles que formen parte del archipiélagu de Bismarck. 

El navegante británicu Philip Carteret llamar asina en 1767 n'honor del príncipe Edward, duque de York y Albany, hermanu de Frederick, príncipe de Gales y nuevu hermanu de Xurde III del Reinu Xuníu.

## Xeografía
Son trece islles d'un área d'unos 58 km². La más grande ye la Islla del Duque de York, depués hai otres como Makada, Kabakon, Kerawara, Ulu y Mioko. 

El conxuntu isleño atopar nuna zona d'actividá sísmica onde dos plaques tectóniques embúrriense, lo que produz numberosos terremotos y tsunamis, amás pola so escasa altitú, son propenses a hinchentes al subier la marea. El 28 d'avientu de 2000 anuncióse un reasitio de munchos habitantes a Nueva Bretaña.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Semeya de les Islles del Duque de York
Península de Taitao

La **península de Taitao** ta allugada na Rexón d'Aysén, nel sur de Chile, y ta xunida al continente pol ismu d'Ofqui.

Nel llugar converxen trés plaques tectóniques: la de Naza y l'Antártica, que se mueven escontra l'este, y la Suramericana, que se mueve escontra l'oeste.

La península de Taitao tien una xeografía bien irregular. La intensa actividá glacial esculpió fondos valles, que depués del fundimientu aniciaron los numberosos fiordos esistentes nes veres de les canales y que permanecen inexplorados.

Al norte de la península atopa'l archipiélagu de los Chonos y al sur d'ella, dixebraes pol Golfu de Penas, tán les islles Guayaneco.

## Ver tamién
* Archipiélagu de les Guaitecas
* Archipiélagu de los Chonos
* Golfu de Penas
* Xeografía de Chile

## Bibliografía utilizada
* 
* 
* 

## Referencies

## Enllaces esternos

*Directemar - Armada de Chile
*
Real Fuercia Aérea Australiana

La **Real Fuercia Aérea Australiana** (n'inglés: *Royal Australian Air Force*, embrivida como **RAAF**) ye la fuercia aérea de la Fuercia de Defensa Australiana.

## Historia
La RAAF foi creada en marzu de 1912 como resultáu de la *[[Conferencia Imperial]]* de Londres de 1911. Nella, decidióse que l'aviación tenía de ser incluyida nes Fuercies armaes del Imperiu británicu. Australia foi'l primer país que llevó a la práutica la decisión cola aprobación pa la creación d'una escuela de vuelu, la *Escuela principal de vuelu de la RAAF* (Central Flying School RAAF), en Point Cook, Victoria, el 22 d'ochobre de 1912.

Sicasí, la fuercia aérea como tal, nun se constituyó hasta 1921 de forma dafechu independiente y teniendo nos sos entamos al Cuerpu Aereu Australianu (*Australian Flying Corps*, 1912). Foi la segunda fuercia aérea oficial del Imperiu Británicu dempués de la RAF.

La RAAF participó en munchos de los mayores conflictos del sieglu XX incluyendo la Primer y la Segunda Guerra Mundial, la Guerra de Corea y la Guerra de Vietnam. Más apocayá la RAAF participó na Invasión d'Iraq de 2003.

## Lema

El lema del escudu d'armes de la RAAF ye la frase en llatín «**Per Trabayosa ad Astra**» (n'español *Al traviés de la dificultá hasta les estrelles*), que la so traducción n'inglés que'l Departamentu de defensa fai ye «**Through Struggle to the Stars**» (*Al traviés de la llucha hasta les estrelles*), y que ye'l mesmu qu'usa la Royal Air Force, anque dambos difieren llixeramente na traducción al inglés usando «adversidá» en llugar de «llucha», una traducción más cercana al significáu lliteral del llatín.

## Aeronaves
En 2011, les siguientes aeronaves yeren operaes pola RAAF:

Guerra electrónica: || EA-18g Growler|| 4 recibíos de 12 pidíos

## Ver tamién
* Equipu acrobáticu Roulettes.

## Referencies

## Enllaces esternos

* RAAF official site
* RAAF Air Power Doctrine
* ADF Aircraft Serial Number
Fuercia de Defensa Australiana

La **Fuercia de Defensa Australiana** (n'inglés *Australian Defence Force* o *ADF*) ye la organización militar responsable de la defensa d'Australia. Ta compuesta pola Real Armada d'Australia, l'Exércitu de Tierra d'Australia y la Real Fuercia Aérea d'Australia y una serie d'unidaes de los trés cuerpos.

Mientres les primeres décades del sieglu XX, el gobiernu d'Australia estableció los 3 cuerpos armaos separaos. Cada cuerpu tenía una cadena de mandu independiente. En 1976 el gobiernu llevó a cabu unos cambeos estratéxicos y estableció que les Fuercies Armaes teníen de tar toes so un poder único. Col tiempu'l nivel d'integración creció y los servicios enfocaos a los trés cuerpos en materia de mandu, loxística ya instituciones d'entrenamientu fueron sustituyendo a aquéllos que taben enfocaos a namái unu de los cuerpos.

Les Fuercies Armaes d'Australia tán tecnológicamente desenvueltes anque son pequeñes. A pesar de que los sos 51&nbsp;000&nbsp;militares activos a tiempu completu y los 19&nbsp;400&nbsp;reservistas facer la fuercia militar más grande d'Oceanía, ye muncho más pequeña que les fuercies militares asiátiques y tien escasez de personal cualificáu en delles categoríes. Sicasí, les Fuercies Armaes d'Australia son capaces d'esplegar tropes en diversos puntos fora d'Australia.
## Ver tamién
*Muséu militar de Tasmania

## Referencies

## Enllaces esternos
Cuerpu Aereu del Exércitu de los Estaos Xuníos

El **Cuerpu Aereu del Exércitu de los Estaos Xuníos** (n'inglés: *United States Army Air Corps*, embrivíu como **USAAC**) foi'l cuerpu aereu del Exércitu de los Estaos Xuníos dende 1926 hasta 1942, cuando foi convertíu nes Fuercies Aérees del Exércitu de los Estaos Xuníos (USAAF), serviciu precursor direutu de l'actual Fuercia Aérea (USAF).

Na actualidá, l'Exércitu caltién una caña d'aviación, anque nun ta rellacionada col antiguu USAAC.

## Evolución del serviciu d'aviación militar d'Estaos Xuníos

* Cuerpu de Señales de los Estaos Xuníos, División Aeronáutica&nbsp;&nbsp;1 d'agostu de 1907 – 18 de xunetu de 1914
* Cuerpu de Señales de los Estaos Xuníos, Seición d'Aviación&nbsp;&nbsp;18 de xunetu de 1914 – 20 de mayu de 1918
* División d'Aeronáutica Militar&nbsp;&nbsp;20 de mayu de 1918 – 24 de mayu 1918
* Serviciu Aereu del Exércitu de los Estaos Xuníos&nbsp;&nbsp;24 de mayu 1918 – 2 de xunetu de 1926
* **Cuerpu Aereu del Exércitu de los Estaos Xuníos**&nbsp;&nbsp;2 de xunetu de 1926 – 20 de xunu de 1941
* Fuercies Aérees del Exércitu de los Estaos Xuníos&nbsp;&nbsp;20 de xunu de 1941 – 18 de setiembre de 1947
* Fuercia Aérea de los Estaos Xuníos&nbsp;&nbsp;18 de setiembre de 1947-actualidá

## Xefes del Cuerpu Aereu

* Maj. Xen. Mason M. Patrick, 2 de xunetu de 1926 – 13 d'avientu de 1927
* Maj. Xen. James Y. Fechet, 14 d'avientu de 1927 – 19 d'avientu de 1931
* Maj. Xen. Benjamin D. Foulois, 20 d'avientu de 1931 – 21 d'avientu de 1935
* Maj. Xen. Oscar M. Westover, 22 d'avientu de 1935 – 21 de setiembre de 1938
* Maj. Xen. Henry H. Arnold, 29 de setiembre de 1938 – 20 de xunu de 1941
* Maj. Xen. George H. Brett, 20 de xunu de 1941 – 9 de marzu de 1942

## Tamañu añal

Númberu d'efectivos sirviendo nel Cuerpu Aereu a fecha de 30 de xunu de cada añu.

## Galería d'imáxenes


Ficheru:Keystone B-6A.jpg|Keystone B-6A del 1º Escuadrón de Bombarderu.
Ficheru:Douglas O-46.jpg|Avión d'observación Douglas O-46A.
Ficheru:Boeing P-26A USAF.jpg|Caza Boeing P-26A colos colores del 19º Escuadrón de Persecución.
Ficheru:Stearman.e75.g-bswc.longshot.arp.jpg|Avión d'entrenamientu Stearman PT-13.
Ficheru:Douglas O-38F USAF.jpg|Avión d'observación Douglas O-38F.
Ficheru:Boeing P-12E USAF.jpg|Caza Boeing P-12Y colos colores del 6º Escuadrón de Persecución.


## Ver tamién

* Exércitu de los Estaos Xuníos
* Fuercies Aérees del Exércitu de los Estaos Xuníos
* Fuercia Aérea de los Estaos Xuníos
* Fuercies aérees

## Referencies

## Enllaces esternos
Aviación d'exércitu

**Aviación d'exércitu** fai referencia a les unidaes rellacionaes cola aviación nun exércitu d'un país, tamién se denominen **cuerpu aereu**. Polo xeneral eses unidaes tán dixebraes de la fuercia aérea del país, y suelen disponer d'helicópteros y aviones llixeros de sofitu (en dellos países namái helicópteros)...

## Xeres

Les xeres de les unidaes d'aviación de cada exércitu varien llixeramente según el país. Sicasí, delles carauterístiques xenerales aplicar a toles unidaes d'aviación d'exércitu, independientemente de la so procedencia.
* Loxística y sofitu nel campu de batalla
* Tresporte tácticu de personal y material
* Misiones d'asaltu y guerra antitanque
* Busca y rescate
* Evacuación médica
* Reconocencia y sofitu de fueu nun equipu d'armes combinaes
* Vixilancia
* Enllace 
* Entrenamientu de vuelu 
* Alministración de desastres

## Equipamientu

Col fin de cumplir coles sos múltiples xeres, l'aviación d'exércitu usa helicópteros. Esos helicópteros pueden ser clasificaos nos siguientes tipos:
* Helicóptero d'ataque para sofitu aereu cercanu a les tropes de tierra y misiones antitanque.
* Helicópteru de tresporte
* Helicópteros d'observación
* Helicópteros utilitarios
* Helicópteros de busca y rescate en combate (CSAR), d'evacuación de mancaos (CASEVAC) / evacuación médica (MEDEVAC)
* Helicópteros d'entrenamientu

## Componentes d'aviación d'exércitu actuales y antiguos

*  Aviación del Exércitu Mexicanu
*  Cuerpu Aereu del Exércitu (*[[Army Air Corps]]*)
*  Cuerpu d'Aviación del Exércitu (Alemaña) (*Heeresfliegertruppe*)
*  Cuerpu d'Aviación del Exércitu (India)
*  Aviación del Exércitu Australianu
*  Comandu d'Aviación del Exércitu (Brasil) (*Comandu de Aviação do Exército*)
*  Brigada d'Aviación del Exércitu de Chile
*  Aviación del Exércitu Nacional Colombianu
*  Aviación Llixera del Exércitu de Tierra Francés (*Aviation Légère de l'Armée de Terre*)
*  Serviciu Aereu del Exércitu Imperial Xaponés
*  Aviación del Exércitu Indonesiu
*  Aviación del Exércitu Iranín
*  Aviación del Exércitu (Italia) (*Aviazione dell'Esercito*)
*  Aviación del Exércitu Malayu 
*  Unidá d'Aviación Llixera del Exércitu (*Unidade de Aviação Ligeira do Exército*)
*  Fuercies Aeromóviles del Exércitu de Tierra
*  Aviación del Exércitu de la República de Corea
*  Caña d'Aviación del Exércitu de los Estaos Xuníos
*  Comandu de l'Aviación del Exércitu (*Aviación del Exércitu Llibertador (Venezuela)*)

## Ver tamién

* Aviación militar
* Helicópteru militar

## Referencies

## Bibliografía
;N'inglés
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Enllaces esternos
Resolución del Conseyu de Seguridá de les Naciones Xuníes

Les **resolvimientos del [[Conseyu de Seguridá de les Naciones Xuníes|Conseyu de Seguridá]] de les [[Naciones Xuníes]]** son la manera d'espresión formal de la voluntá del Conseyu de Seguridá, con capacidá venceyante d'obligaciones financieres o llegales pa los miembros de la Organización sol Capítulu VII de la Carta de les Naciones Xuníes. Les xuntes del Conseyu de Seguridá pueden traer l'aprobación d'una resolución a partir d'un proyeutu de resolución, siendo ésta unu de los cuatro resultaos posibles. 

El mecanismu de presentación de proyeutos de resolución, votación, aprobación y publicación vien definíu nel Reglamentu Provisional del Conseyu de Seguridá. L'artículu 27 de la Carta de les Naciones Xuníes especifica amás qu'a cada miembru del Conseyu de Seguridá correspuénde-y un votu, siendo necesariu'l votu afirmativu de nueve de los quince de los miembros del Conseyu y que nengún miembru permanente exerza'l so derechu a vetu pa poder aprobar una resolución relativu a cuestiones non procedimentales. 

Los resolvimientos sobre cuestiones procedimentales pueden ser aprobaes a cencielles col votu afirmativu de nueve de los miembros. Los cinco miembros permanentes del Conseyu de Seguridá y con capacidá de vetu son: Estaos Xuníos, China, Francia, Reinu Xuníu y Rusia.

Los resolvimientos suelen tar estremaes en dos partes; un preámbulu, onde se presenten xeneralmente les considerancies sobre que la so base adoptar les midíes, una opinión espresada o una directiva dada; y la parte dispositiva, onde se recueye la opinión del órganu o la midida qu'hai d'adoptase.

## Llistes de resolvimientos

## Ver tamién
* Resolvimientu de Naciones Xuníes
* Resolvimientu de l'Asamblea Xeneral de les Naciones Xuníes
* Conseyu de Seguridá de les Naciones Xuníes

## Notes
 



## Referencies

## Bibliografía
* 
* Conseyu+de+Seguridá DHpedia: Resolvimientos del Conseyu de Seguridá de les Naciones Xuníes
Resolución de Naciones Xuníes

Una **resolución de Naciones Xuníes** ye una declaración formal adoptada por un organismu de la ONX. Cualquier organismu deliberativo puede emitir resolvimientos. Sicasí, na práutica la mayoría de resolvimientos emitir el Conseyu de Seguridá o l'Asamblea Xeneral. El calter d'estes disposiciones puede ser o non venceyante pa los Estaos miembros, en función de qué organismu la emita y baxu qué capítulu o artículu de la Carta invóquese.

## Resolvimientos de l'Asamblea Xeneral
Dellos resolvimientos de l'Asamblea Xeneral, como les qu'afecten a cuestiones presupuestaries, asuntos internos o instrucciones a órganos de rangu inferior, son de xuru venceyantes. Sobre'l valor xurídicu de les demás resolvimientos, sobremanera de les dictaes en virtú de los artículos 10 a 14 de la Carta de les Naciones Xuníes, hubo históricamente un ampliu discutiniu. Sicasí, estos artículos referir a *encamientos* de l'Asamblea Xeneral, polo que les decisiones fundaes naquellos nun son venceyantes. Sicasí, hai que tener en cuenta que toes los resolvimientos de la ONX, inclusive les non venceyantes, contribúin a la creación de costume internacional (que ye una fonte del Derechu) y de práutiques interpretatives de la Carta de la ONX.

## Resolvimientos del Conseyu de Seguridá

Según l'artículu 25 de la Carta, los Estaos miembros de la ONX *convienen n'aceptar y cumplir les decisiones del Conseyu de Seguridá acordies con esta Carta*. Ye aldericáu qué clase de resolvimientos del Conseyu de Seguridá taríen cubiertes por esta disposición: si, n'interpretación lliteral de la Carta, namái los resolvimientos adoptaos sol Capítulu VII de la Carta de la ONX (*aición en casu d'amenaces a la paz, quebrantamientos de la paz o actos d'agresión*) o si toos elles. La Corte Internacional de Xusticia, nuna opinión consultiva non venceyante (pero que, como toes los resolvimientos de la CIJ, ye xurisprudencia internacional) alrodiu de Namibia, de 21 de xunu de 1971, interpretó que, dáu'l compromisu asumíu polos Estaos miembros en virtú del artículu 25 y con base nel artículu 24,2 de la Carta, qu'atribúi al Conseyu de Seguridad poderes xenerales, ésti puede adoptar decisiones obligatories al marxe del Capítulu VII (veanse párrafos 108 y ss. de la opinión, especialmente'l 113). 

Ente la doctrina científica, que les sos opiniones tienen nulu valor xurídicu, nun hai alcuerdu unánime alrodiu de la obligatoriedá de los resolvimientos del Conseyu de Seguridá de la ONX, magar munchos espertos llegal y distintu persones y organismos, n'interpretación lliteral de la Carta, consideren que namái son venceyantes les que s'adopten sol Capítulu VII.

## Referencies

## Ver tamién
* Derechu internacional nel conflictu árabe-israelín

## Enllaces esternos
* : Asamblea Xeneral, Conseyu de Seguridá y Conseyu Económicu y Social.
* Toes los resolvimientos del Conseyu de Seguridá, clasificaes per años.
Dumbarton Oaks Papers

***Dumbarton Oaks Papers*** (DOP) ye una revista académica fundada en 1941, pa la publicación d'artículos rellacionaos coles civilizaciones de l'Antigüedá tardía, la Edá Media y l'Imperiu bizantín. La publicación foi suspendida mientres la Segunda Guerra Mundial, volvió a entamar la so publicación a partir de 1946, de forma irregular de primeres y con una publicación añal a partir de mediaos de los años 1950. Ye publicada por Harvard University Press.

## Referencies

## Enllaces esternos
*