open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Gualberto Villarroel

**Gualberto Villarroel López**  foi un militar y políticu bolivianu, presidente de la Xunta Militar de Gobiernu (1943-1944), presidente provisional (1944-1945) y presidente constitucional (1945-1946).

Un reformista, dacuando evaluáu poles sos simpatíes fascistes, otres polos sos venceyos col presidente arxentín Juan Domingo Perón y los sos alegatos de tercer posicionismo. Pero sobremanera ye recordáu pola so tráxica muerte, el día qu'una alteria deponer del poder, asesinándolo y depués colgando públicamente'l so cadabre.

## Biografía
Gualberto Villarroel nació na Villa Rivero el 15 d'avientu de 1908. Ingresó al Colexu Militar del Exércitu d'onde egresó como subteniente. Villarroel foi un héroe de la Guerra del Chaco (1932-1935) contra Paraguái. Dempués de la crisis económica boliviana sofitó la dictadura militar de David Toro Ruilova y Germán Busch Becerra (1936-1939).

Dempués del suicidiu del coronel Busch n'agostu de 1939, el partíu amestáu a los intereses mineros (conocíos como La Rosca) trunfa nes urnes col xeneral Enrique Peñaranda. Villarroel yera parte de los más nuevos oficiales militares fascistes que dieren sofitu a Busch y a Toro.

El 20 d'avientu de 1943, el mayor Gualberto Villarroel lideró un golpe d'estáu contra'l presidente Peñaranda, y convirtióse de facto nel presidente de Bolivia. Asitió como'l so ministru de Gobiernu al Xeneral Alfredo Pacheco Iturri. Promulgó un númberu de reformes fondes, incluyíes la reconocencia a los sindicatos y el derechu a pensión y al retiru voluntariu y l'abolición permanente del pongueaje y mitaje (maneres de servidume instauraos mientres la Colonia, sieglos tras). Tamién realizó'l deséu de Busch de crear una asamblea indíxena, la primera d'esti tipu na hestoria d'América Llatina, y instituyó reformes sociales. En virtú de la promulgación de la nueva *Constitución de 1945*, foi escoyíu presidente constitucional pa un periodu de 6&nbsp;años.

Fundó'l movimientu nacionalista-militar Razón de Patria.

Nel frente internacional, Villarroel atopó terribles torgues, pola reticencia del gobiernu d'Estaos Xuníos en reconoce-y como presidente de Bolivia, por cuenta de qu'en el so gabinete atopábense partidarios del MNR, partíu que nesi entós yera consideráu por dalgunos como simpatizante nazi.

## Asesinatu
El 21 de xunetu de 1946 foi derrocáu por una alteria, que lo sacó del Palaciu de Gobiernu pa darréu abasnar pola plaza mientres yera apuñaláu y cutíu cruelmente, y una vegada muertu colgar na plaza Murillo, en La Paz xunto con trés de los sos collaboradores: Luis Uría de la Oliva (el so secretariu priváu), el capitán Waldo Ballivián (el so edecán) y Roberto Hinojosa (direutor del periódicu *Cume*).

## Referencies
Armando Guebuza

**Armando Emílio Guebuza**  ye un políticu mozambiqueño, presidente del país ente 2005 y 2015. 

Dende bien nuevu integrar a la llucha pola independencia y pasó a ser miembru del Nucleu de los Estudiantes Secundarios Africanos de Mozambique (NESAM) fundáu por Eduardo Chivambo Mondlane. Ingresó nel Frente de Lliberación de Mozambique (FRELIMO) en 1963. Dos años dempués foi electu miembru del Comité Executivu. Nel intre de la llucha armada de lliberación nacional, foi nomáu Comisariu Políticu, funciones qu'exerció hasta 1973.

En 1974, depués de la firma de los Alcuerdos de Lusaka, foi designáu Ministru d'Alministración Interna mientres el gobiernu de transición. Dempués de la proclamación de la independencia nacional en 1975, foi nomáu Ministru del Interior, cargu que desempeñó hasta 1977. De 1978 a 1979, exerció les funciones de Gobernador de Cabo Delgado y en mayu de 1983 tornó al cargu de Ministru del Interior col grau de Teniente Xeneral.

Tres l'abandonu de les polítiques económiques socialistes del presidente Joaquim Chissano na década de los 80, Guebuza convertir nun esitosu home de negocios nel área de la construcción ya industria pesquero, aprovechando la privatización de les industries nacionales. 

En 1990, foi designáu xefe de la delegación gubernamental que participó mientres dos años nes conversaciones de paz n'Italia. Nel primer parllamentu multipartidista foi electu diputáu pola provincia de Maputu y más tarde foi electu xefe de la bancada del FRELIMO nel Parllamentu. Nes eleiciones xenerales de 1999, foi nuevamente electu diputáu pola provincia de Sofala, calteniéndose como xefe de la bancada del FRELIMO. Foi'l candidatu del so partíu nes eleiciones presidenciales d'avientu de 2004, nes que venció col 63,7% de los votos. El 2 de febreru de 2005, asumió como Presidente de la República y tamién del gobernante partíu FRELIMO, que la so Secretaría Xeneral yá asumiera por eleición, dende'l 2002. En Ochobre de 2009 ye reelecto pal cargu col sofitu del 75% de los votos.

Ta casáu con María Da Lluz Guebuza y tien cinco fíos. Sicasí, la so fía, Valentina Guebuza, foi asesinada a tiros el 14 d'avientu de 2016 pol so home, Zófimo Muiuane, en Maputu.

## Referencies

## Enllaces esternos

*Gabinete presidencial de Mozambique
*Biografía por CIDOB (n'español)
Mohamed Ghannouchi

**Mohamed Ghannouchi** o Mohamed Ghanushi (en trescripción árabe, محمد الغنوشي, ) (n. Susa, Tunicia, 18 d'agostu de 1941) ye un políticu tunecín. Ocupó'l puestu de primer ministru (1999 - 2011) hasta que les protestes posteriores a la revolución qu'espulsó del poder al presidente Ben Ali forzáron-y a dimitir. Tamién foi de volao Presidente de Túnez ente la fuxida del anterior presidente, Ben Ali, y la designación de Fouad Mebazaa pol Conseyu Constitucional.

## Carrera
Asumió la presidencia de la república de forma temporal tres l'abandonu del anterior mandatariu, Zine El Abidine Ben Ali, el 14 de xineru de 2011, nel contestu de les revueltes populares socedíes nel país dende avientu de 2010. Ye miembru del parllamentu tunecín per parte de l'Agrupación Constitucional Democrática. Foi asocedíu por Fouad Mebazaa un día dempués de la so asunción.

Ente 1992 y 1999 ocupó'l cargu de ministru d'Esteriores y Cooperación Internacional, y ente 1999 y 2011 llegó al puestu de Primer Ministru de Túnez hasta la cayida de Zine El Abidine Ben Ali el 14 de xineru. Nesa fecha asumió la primer maxistratura de la nación mientres unes hores.

Darréu reasumió como Primer Ministru, y formó un gobiernu d'unidá nacional; el mesmu inclúi miembros de partíos de la oposición, representantes de la sociedá civil y hasta un blogueru, Slim Amamou.

El 18 de xineru Mebazaa y el primer ministru Ghannouchi arrenunciaron a la so militancia nel partíu de l'Agrupación Constitucional Democrática, p'aselar les crítiques de la oposición al antiguu réxime y tratar de salvar l'acabante formar gobiernu d'unidá nacional que se desintegra ante los arrenuncios de los ministros opositores que refuguen la presencia nel gobiernu de collaboradores del derrocáu Ben Ali y la permanencia del antiguu partíu únicu nel poder.

## Dimisión como Primer Ministru
El 27 de febreru, pocu más d'un mes dempués, anuncia la so dimisión como primer ministru del gobiernu de transición, tres unos díes d'intenses manifestaciones nes que miles de manifestantes ciscaben la so dimisión y la del restu del gobiernu. El cargu de primer ministru pasar a ocupar Béji Caïd Essebsi.

## Ver tamién
* Agrupación Constitucional Democrática
* Zine El Abidine Ben Ali
* Rachid Ghanuchi

## Referencies

## Enllaces esternos
* Sitiu oficial del Gobiernu Tunecín
* Biografía per Fundación CIDOB (n'español)
Francisco Lagos Cházaro

**Francisco Jerónimo de Jesús Lagos Cházaro Morteo**  foi un políticu y abogáu mexicanu qu'exerció de manera interina como Presidente de Méxicu en 1915.

Estudió la carrera de Lleis na Universidá Veracruzana y na Ciudá de Méxicu. En 1909 afiliar al Partíu Nacional Antirreeleccionista, del que foi miembru bien activu. Al trunfu del maderismo foi síndicu del Conceyu de Córdoba y gobernador per eleición del Veracruz de Ignacio de la Llave Estáu de Veracruz, cargu que desempeñaba cuando se produció'l asesinatu del presidente Francisco I. Madero y coló a presentase con don Venustiano Carranza, gobernador de Coahuila en Saltillo.

Al asoceder el rompimientu de los líderes revolucionarios, Lagos Cházaro xunir al villismo na ciudá de Chihuahua, onde fundó y dirixó'l periódicu *Vida Nueva*. Na Convención d'Aguascalientes foi secretariu del xeneral Roque González Garza, quien-y apurrió'l poder de la Presidencia de la República, depués de qu'ésti arrenunciara al cargu.

Recibió la presidencia'l 10 de xunu de 1915, pero nun pudiendo sostenese na capital, dáu'l distanciamientu que se produció ente los principales xefes revolucionarios y por alcuerdu de la Convención d'Aguascalientes, treslladó'l so gobiernu a la ciudá de Toluca, capital del Estáu de Méxicu. La situación fíxose más aguda acaldía, y Lagos Cházaro salió del país por Manzanillo, Colima, aniciando en Centroamérica. De regresu a Méxicu, finó na capital el 13 de payares de 1932.

## Referencies

## Enllaces esternos
Omar Bongo

**El Hadj Omar Bongo Ondimba** (antes **Albert-Bernard Bongo**; ) foi un políticu y Presidente de Gabón dende 1967 hasta 2009, siendo entós el gobernante que más tiempu se caltuvo nel cargu n'África.

## Biografía
Albert-Bernard Bongo nació'l 30 d'avientu de 1935, en Lewai (Provincia de Haut-Ogooué), actual Bongoville (foi renomada nel so honor) . Foi miembru de la pequeña etnia Bateke Depués de los sos estudios primariu y secundariu en Brazzaville (capital d'África Ecuatorial Francesa), Bongo consiguió un trabayu nos Servicios Postales y de Telecomunicaciones, antes de faer el so serviciu militar na Fuercia Aérea, socesivamente en Brazzaville, Bangui y Fort Lamy (actual Yamena, Chad). Retirar col grau de Capitán.

Foi electu vicepresidente en marzu de 1967, xunto con Léon M'ba, y convirtióse en presidente tres la muerte de M'ba el 28 de payares de 1967. Convertir al Islam en 1973 y camudó el so nome a Omar Bongo. Añadióse l'apellíu Ondimba en 2003.
En mayu de 2009, ingresó nuna Unidá de Cuidos Intensivos de la planta cuarta de la clínica Quirón de Barcelona aquexáu d'un cáncer nel aparatu dixestivu, bien avanzáu.

Llegar a anunciar el so fallecimientu'l 7 de xunu de 2009, a los 73 años, a consecuencia del cáncer que carecía selmanes dempués del so ingresu na clínica. Darréu, el Gobiernu de Gabón desmentía la so muerte. Finalmente'l Gobiernu de Gabón por aciu un comunicáu anunció la so muerte acaecida en Barcelona la mañana del 8 de xunu del 2009.

## Referencies

## Enllaces esternos
Wolfsschanze

El **Führerhauptquartier Wolfsschanze** o la **Xoril del Llobu** yera'l nome clave d'unu de los mayores cuarteles militares d'Adolf Hitler mientres la Segunda Guerra Mundial.

El complexu atopar na aldega de Gierłoż (n'alemán: *Forst Görlitz*), cerca de Kętrzyn o *Rastenburg*, n'alemán, no qu'antes yera Prusia Oriental y anguaño ye Polonia. Foi construyíu en 1941 pa la ofensiva alemana sobre Rusia. Tenía unos 80 edificios camuflaos, 50 de los cualos yeren búnkeres. Taba arrodiáu de campos minaos y alambres d'escayos y somorguiáu nun tupiu monte. Tenía la so propia central llétrica y recibía suministros d'una base aérea cercana. Foi abandonada polos nazis trés años dempués, al averase'l Exércitu Coloráu a la frontera de Prusia.

Nel *Wolfsschanze* perpetóse'l fallíu intentu d'asesinatu de Hitler, el 20 de xunetu de 1944, planiáu principalmente por Claus von Stauffenberg, que depués foi executáu.

Al retirase, Hitler ordenó la baltadera del complexu. Sicasí, a pesar de que s'utilizaron potentes esplosivos, los edificios permanecieron de pies, anque seriamente estropiaos. Anguaño'l sitiu ye una popular atraición turística, y nel llugar atopa un monumentu a los conspiradores del 20 de xunetu.

Otros búnkeres de Hitler en toa Europa empiecen cola pallabra *Wolf* ('llobu'), tales como'l *Wolfsschlucht* ('ribayu del llobu') en Bélxica y el *[[Werwolf]]* ('home llobu') en Vinnitsa, nuna zona pantanosa llena de mosquitos n'Ucraína. Esto debe a que Hitler foi moteyáu mientres un tiempu *Herr Wolf* polos sos amigos más cercanos y a la fuerte inflúi que la mitoloxía xermánica tien la lleenda del Werwolf.

## Galería d'imáxenes

Imaxe:Wolfsschanze, Gierloz, Poland 1.jpg| Enormes cantidaes d'esplosivos fueron utilizaos pa destruyir los búnkeres de Wolfsschanze. Nesti casu la esplosión llevantó'l techu d'una casamata de formigón armao de 2 m d'espesura.
Imaxe:Wolfsschanze, Gierloz, Poland 3.jpg|Un búnker de Wolfsschanze meyor calteníu.
Imaxe:Hitlerbunker_wolfsschanze.jpg|Más ruines de los búnkeres de Hitler en Wolfsschanze.


## Referencies

## Enllaces esternos
David Waisman

**David Waisman Rjavinsthi**  ye un empresariu y políticu peruanu. Fungió como Congresista de la República de Perú por Perú Posible dende'l 2000 hasta 2011 y 2ᵘ vicepresidente de la República mientres el gobiernu d'Alejandro Toledo Manrique. Anguaño ye miembru del Partíu Solidaridá Nacional y postuló ensin ésitu al Congresu de la República nes eleiciones xenerales de Perú de 2011

## Biografía
Fíu de Natan Waisman Reines y Blima Rjavinsthi Tubac, quien llegaron mozos al Perú fuxendo de polítiques antisemites que se desenvolvíen n'Europa. Estudió la educación primaria nel colexu José Granda y los primeros años de secundaria nel colexu Hipólito Unanue; sicasí nun concluyó'l colexu.

## Trayeutoria política
En 1999 foi convidáu pol Dr. Alejandro Toledo a integrar planchar Presidencial del Partíu Perú Posible, como candidatu a la segunda Vicepresidencia de la República, pa les eleiciones presidenciales de 2000. Concluyíu esti procesu eleutoral, foi escoyíu Congresista de la República con una alta votación por dicha agrupación política; nesti congresu foi Presidente de la Comisión Investigadora contra Vladimiro Montesinos, mano derecha d'Alberto Fujimori. 

Al añu siguiente, nes eleiciones xenerales de Perú de 2001, Alejandro Toledo decide llevar como candidatu a la Segunda Vicepresidencia y nuevamente como candidatu al Congresu por Lima.

Waisman resulta reelecto como Congresista; nesti periodu nel que tamién se desempeña como Vicepresidente de la República de Perú, inclusive tres l'arrenunciu del Primer Vicepresidente Raúl Díez Canseco Terry. 

El 28 de xunetu de 2001, Alejandro Toledo nomar Ministru de Defensa de Perú, como tal encargar de la reestructuración de les Fuercies Armaes, camudó los Altos Mandos militares y promovió la llucha contra'l narcotráficu, el deterioru ambiental, el tráficu d'armes y el terrorismu internacional. Arrenunció al Ministeriu'l 18 de xineru de 2002, en discrepando col Primer Ministru.

Cuando les eleiciones xenerales de Perú de 2006 averábense, Waisman perfilábase como candidatu del partíu oficialista Perú Posible a la Presidencia. Sicasí, decidieron proponer como candidata a la independiente Jeannete Enmmanuel, una naturista de fama internacional, y tres el so arrenunciu al independiente Rafael Belaúnde Aubry. Nengún d'ellos recibió'l respaldu de Waisman, y finalmente Perú Posible nun presentó candidatu presidencial.

Dende'l so arrenunciu a Perú Posible en 2010 criticó constantemente tanto a Toledo como a otros miembros d'esi partíu.

Postuló ensin ésitu per cuarta vegada al Congresu de la República nes eleiciones xenerales de Perú de 2011, esta vegada pol Partíu Solidaridá Nacional.

## Reconocencies
*  Orde d'Isabel la Católica Gran cruz de la Orde d'Isabel la Católica (2001).
*Orde Militar d'Ayacucho nel grau Gran Cruz (2001)
*Orde Gran Almirante Grau nel grau Gran Cruz Especial (2001) de la Marina de Guerra de Perú
*Orden Cruz Peruana al Méritu Naval nel grau Gran Cruz Especial (2001) de la Marina de Guerra de Perú
*Orden Cruz Peruana al Méritu Militar (2001) del Exércitu de Perú

.

## Referencies
Maktum bin Rashid Al Maktum

El xeque **Maktum bin Rashid Al Maktum** (1943 - 4 de xineru de 2006) foi Primer ministru de los Emiratos Árabes Xuníos y emir de Dubái dende 1990 hasta 2005.

Fungió como Primer Ministru per primer vegada ente'l 9 d'avientu de 1971 y el 25 d'abril de 1979, cuando foi reemplazáu pol so padre, el xeque Rashid bin Saed Al Maktum. Tres la muerte d'esti postreru'l 7 d'ochobre de 1990, reasumió la so posición como primer ministru y convirtióse al empar en gobernante de Dubái.

El xeque Maktum alministró l'emiratu de Dubái xunto colos sos hermanos, el xeque Mohamed (príncipe herederu y actual Ministru de Defensa) y el xeque Hamdan (ministru de Finances) de los Emiratos Árabes Xuníos.

Al contrariu qu'otres monarquíes de la zona, la familia Maktum, col fináu xeque a la cabeza, decidió reinvertir los cresos beneficios del petroleu na construcción d'un futurista centru financieru en Dubái, en clara competencia con otros similares como Ḥong Kong o Singapur.

Tres la so muerte asumió'l Gobiernu de Dubái el so hermanu pequeñu, el xeque Mohamed bin Rashid Al Maktum, ensin que s'esperaren grandes cambeos. Esti postreru casar nel añu 2004 cola princesa Haya Bint Al Husein, hermana del monarca xordanu Abdalá II, como la so esposa junior.

La federación permaneció como Monarquia absoluta col emir d'Abu Dhabi —el más grande de los siete Estaos— xeque Jalifa bin Zayed Al Nahayan, como presidente, y el nuevu emir de Dubái como primer ministru.

## Ancestros


## Referencies

## Enllaces esternos
Sani Abacha

El xeneral **Sani Abacha**  foi un políticu nixerianu. Foi'l décimu Presidente de Nixeria ente 1993 y 1998.

Abacha tuvo arreyáu en dos golpes d'estáu non sangrientos, que llevaron al poder y depunxeron al xeneral Muhammadu Buhari en 1983 y 1985. Cuando'l xeneral Ibrahim Babangida foi nomáu Presidente y Comandante en Xefe de les Fuercies Armaes de la República Federal de Nixeria en 1985, Abacha foi nomáu Xefe del Personal militar. Foi nomáu Ministru de Defensa en 1990. 

Abacha tomó'l poder del gobiernu d'Ernest Shonekan, al que Ibrahim Babangida punxera nel poder tres l'anulación de les eleiciones del 12 de xunu de 1993, nes qu'había vencíu Moshood Kashimawo Olawale Abiola. El gobiernu de Abacha carauterizar poles violaciones de los derechos humanos, incluyíu l'aforcamientu del activista Ogoni Ken Saro-Wiwa y por asitiase rotundamente del llau de los intereses de grandes multinacionales qu'operaben en Nixeria, protexéndoles del refugu per parte de sectores de la población. La brutalidá del so réxime facer impopular pa la mayor parte de los nixerianos.

Abacha morrió a los 54 años d'edá na residencia presidencial d'Abuya, por cuenta de un infartu de corazón. Tres la so muerte, el tamién militar Abdulsalami Abubakar, xuró'l cargu de Xefe d'Estáu. Abubakar nunca tuviera un cargu públicu y entainóse a anunciar una transición a la democracia, con un gobiernu civil dirixíu por Olusegun Obasanjo. El nuevu xefe d'estáu espublizó información según la cual Abacha yera un traidor y escalara l'ayalga pública. 

Acordies coles fontes del nuevu gobiernu, Abacha y la so redolada disponíen d'unos 4.000 millones de dólares en bienes nel estranxeru.

## Ver tamién
* Cleptocracia

## Referencies

## Enllaces esternos
* Profile on Sani Abacha (n'inglés).
* [Artículu de [British Broadcasting Corporation|BBC] sobre Abacha] (n'inglés).
Duncan Stewart

**Duncan Antonio Stewart Agell** (1833 - 1923) foi un políticu uruguayu d'orixe arxentín. Presidente de la República interinamente nel mes de marzu de 1894, na so calidá de Presidente del Senáu.

Fíu del matrimoniu conformáu ente l'escocés Duncan Stewart de Acharn y la uruguaya Dorotea Agell, ye pocu lo que se conoz sobre la so vida, anque podría afirmase que Duncan Stewart nació en Buenos Aires en 1833.

Depués treslladóse al Uruguái, onde se desempeñaría como funcionariu públicu y más tarde como políticu, siendo ministru de Facienda na alministración de Lorenzo Batlle. En 1890 foi escoyíu senador.

La eleición presidencial de 1894 realizóse metanes una terrible crisis financiera. Tres un plazu de ventiún díes (dende'l 1 de marzu de 1894 al 21 de marzu del mesmu añu) nengunu de los candidatos llegó a los 45 votos riquíos polo que'l Poder Executivo foi exercíu pol presidente del Senáu, Duncan Stewart.

Finalmente, Juan Idiarte Borda algamó la Presidencia con 47 votos.

Más tarde, oponer al golpe d'estáu de Juan Lindolfo Cuestas, integrando les disueltes Cámares coleutivistes. Y dexa d'actuar en política dende entós.

Casáu con Delfina García Vargas, de que'l so matrimoniu nacieron ocho fíos; y tíu de Matilde Pacheco, futura esposa de José Batlle y Ordóñez.

## Gabinete de gobiernu

 

## Referencies
Lourdes Mendoza del Solar

**Zoila Lourdes Carmen Sandra Mendoza del Solar**  foi una empresaria y política peruana. Foi escoyida como congresista de la República pal periodu 2006-2011 pol Partíu Aprista Peruanu, representando al Departamentu d'Arequipa. Tamién foi escoyida como 2ª vicepresidenta de la República de Perú na llista encabezada por Alan García Pérez, siendo la primer muyer en llegar a esi cargu. El 15 de xineru de 2007 convertir na primer muyer encargada del despachu presidencial, ante la salida del Presidente Alan García a Ecuador. Espachó nel cargu de Presidenta per un día, hasta la torna de García.

## Primeros años y vida política
Lourdes Mendoza yera fía del ex-diputáu Julio Carlos Enrique Mendoza Núñez y Lourdes Rosario Josefina del Solar Sánchez. 

Los sos estudios de primaria y secundaria realizar nel Colexu Peruanu-Alemán "Max Uhle". Estudió secretariáu en Lima y especializóse nel área de turismu compartiendo los estudios en Lima y Londres. 

Siguió cursos de gobernabilidad en Lima.

Nes eleiciones rexonales y municipales del 2002 foi electa como rexidora d'Arequipa pol Partíu Aprista Peruanu, tamién foi primer rexidora (teniente alcalde)

Nes eleiciones xenerales de Perú de 2006 foi electa como Congresista de la República de Perú representando al departamentu d'Arequipa y como segunda vicepresidenta de Perú.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Web Congresista Lourdes Mendoza 
* Web Segunda Vicepresidente Lourdes Mendoza
* vicepresidenta-atopo-fujimorista.html
Gilles Andriamahazo

**Gilles Andriamahazo**  foi un militar malgax, presidente de Madagascar ente'l 12 de febreru y el 15 de xunu de 1975.

Perteneciente a la etnia merina, mesma del interior de Madagascar, Andriamahazo yera sicasí natural de la ciudá de Fort-Dauphin (que'l so nome oficial actual ye Taolagnaro) nel estremu sur del país. Madagascar yera entós colonia de Francia y, tres les sos concluyir los sos estudios secundarios, se enroló nel exércitu francés, col que participaría na Segunda Guerra Mundial y na Guerra d'Arxelia.

Tres la independencia de Madagascar, nel añu 1960, Andriamahazo torna a la isla ya intégrase nel nuevu exércitu malgax cola graduación de comandante. En siendo comandante d'armes de la ciudá de Tuléar (anguaño Toliara), ingresa nel Estáu Mayor del Exércitu, convirtiéndose polo xeneral de brigada nel añu 1970. Mientres les protestes antigubernamentales de 1972, el Presidente de la República Philibert Tsiranana nomar gobernador militar de la capital Antananarivu. Tres l'establecimientu del gobiernu militar, va ocupar el cargu de ministru hasta febreru de 1975. El día 11 d'esi mes, l'entós presidente Richard Ratsimandrava ye asesináu, y diez díes dempués, Andriamahazo declara la llei marcial y suspende l'actividá parllamentaria. Andriamahazo va encabezar el Direutoriu Militar, ocupando'l cargu de presidente de la república mientres unos pocos meses hasta que, nel mes de xunu, tresfier el poder al capitán de fragata Didier Ratsiraka.

Tres la so salida del poder, presidió'l Comité Militar pal Desarrollu hasta que se retiró definitivamente en 1976.

## Referencies

* Curtia biografía (estrayida d'un llibru de Pascal Chaigneau) (en francés)
* Historia de l'Asamblea Nacional Malgax (en francés)
Ismail Omar Guelleh

**Ismaïl Omar Guelleh** (en somalín: *Ismaaciil Cumar Geelle*, n'árabe: اسماعيل عُمر جليه) (Dire Dawa, Etiopía, 27 de payares de 1947) ye'l 2º presidente de la República de Xibuti. Asocedió al so tíu, Hassan Gouled Aptidon en 1999, venciendo nes eleiciones presidenciales a Moussa Ahmed Idriss col 74,1% de los votos.

En 2000 destituyó al xefe de la policía nacional, Yacin Yabeh Galab, quien más tarde protagonizó un intentu de golpe d'Estáu.

El 8 d'abril de 2005 presentóse como únicu candidatu a les eleiciones presidenciales de Xibuti, y llogró por mayoría natural un segundu mandatu de seis años.

## Oposición interna

En febreru de 2011, miles de persones colaron peles cais de la capital pa esixir la dimisión del presidente. Los manifestantes reclamaron l'arrenunciu del Guelleh, que la so familia gobierna'l país dende la so independencia. La marcha puede ser considerada como una consecuencia de les revoluciones populares asocedíes n'Exiptu y Túnez y de les crecientes protestes en distintos países árabes. Les autoridaes reprimieron les protestes causando siquier una víctima fatal.

## Ver tamién
* Historia de Xibuti

## Enllaces esternos

## Referencies
Cevdet Sunay

**Cevdet Sunay**  foi un militar y políticu turcu. 

Comandante en xefe del exércitu (1960-1966) y xefe del estáu mayor, ocupó la presidencia de Turquía de 1966 a 1973.

## Distinciones honorífiques
*  Medaya conmemorativa del 2.500 Aniversariu del Imperiu d'Irán (Imperiu d'Irán, 14/10/1971).

## Referencies

## Enllaces esternos
Fabre Geffrard

**Guillaume Fabre Nicolas Geffrard**  foi un políticu y militar haitianu, Duque de Tabara y Presidente Vitaliciu (1859-1867).

## Biografía
Nació'l 19 de setiembre de 1806 en Anse-à-Veau, Haití, y morrió'l 28 d'avientu de 1878 en Kingston, Xamaica. Los sos padres fueron Nicolás Geffrard (1762-1806), firmante de l'acta d'independencia haitiana, y Marguerite Lejeune Geffrard. Casó con Marguerite Lorvana McIntosh, cola cual tuvo siete fíes y un fíu, Clodomir Geffrard (1833-1859).

L'emperador Faustino I concedió-y el títulu de Duque de Tabara. Sicasí, n'avientu de 1858 sulevar contra'l monarca y en 1859 entró trunfalmente en Port-au-Prince. Restablecióse la República y la constitución republicana de 1846 y el 15 de xineru de 1859 el Duque de Tabara y Xefe de la revolución trunfante, foi proclamáu Presidente vitaliciu. Foi juramentado ante'l Senáu'l 18 de xineru de 1859, y exerció el cargu hasta marzu de 1867, cuando foi derrocáu por Sylvain Salnave. El 13 de marzu de 1867 se exilió cola so familia en Xamaica, llugar onde finó.

Mientres el gobiernu del xeneral Geffrard, Haití esperimentó una gran prosperidá económica de resultes de la Guerra de Secesión norteamericana, empecipiándose los cultivos d'algodón nel país. Amás reorganizóse la educación n'Haití, fundóse la Escuela de Derechu y dellos establecimientos d'enseñanza secundaria.

## Referencies

## Enllaces esternos
Ibrahim Rugova

**Ibrahim Rugova**  foi un políticu de Kosovu, presidente d'esa rexón independiente *de facto*, hasta la so muerte, y líder del mayor partíu políticu del territoriu, la Lliga Democrática de Kosovu.

Llicenciáu en lliteratura pola Universidá de Prístina, Rugova dedicar a la lliteratura en llingua albanesa, y foi escoyíu presidente de l'Asociación d'Escritores de Kosovu en 1988. Rugova pasaría al activismu político, siendo unu de los fundadores de la Lliga Democrática de Kosovu, dempués de que'l presidente de Serbia Slobodan Milošević aboliera l'autonomía d'esa rexón, integrada en Serbia pero de mayoría étnica albanesa, en 1989.

El 2 de xunetu de 1990, foi declarada la independencia de la República de Kosovu, independencia ensin reconocer per Serbia nin pola comunidá internacional. Rugova participó nel gobiernu de la República de Kosovu, siendo escoyíu presidente'l 24 de mayu de 1992. Rugova convertíase asina nel principal defensor de los intereses de la comunidá albanesa en Kosovu mientres el llargu conflictu con Serbia.

En 1998, Ibrahim Rugova recibió'l Premiu Sajárov pol so defensa de la llibertá d'espresión.

Mientres la Guerra de Kosovu en 1999, foi secuestráu xunto a la so familia na so casa en Prístina. Unos díes dempués, apaecía na televisión serbia entrevistándose con Milošević, xestu al que sería obligáu pol réxime serbiu, según la interpretación más habitual.

La intervención de la OTAN na Guerra de Kosovu llevó a la independencia temporal de Kosovu, territoriu dende entós dixebráu de Serbia, a la espera d'una resolución del so estatus definitivu. Rugova foi escoyíu Presidente de Kosovu el 4 de marzu de 2002.

El 15 de marzu de 2005, Rugova escapó ilesu a un ataque terrorista cuando una bomba nun cubu de basura esplotó xunto al vehículu nel que viaxaba.

En recibiendo tratamientu médicu n'hospitales militares estauxunidenses en Kosovu y Alemaña, el 5 de setiembre de 2005, Rugova anunció que carecía cáncer de pulmón, circunstancia que nun lo estremó de la presidencia.

El 21 de xineru de 2006, Rugova finó en Prístina, en perdiendo la so batalla contra'l cáncer.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Book of Condolence 
*Noticia del so fallecimientu, n'Europa Press
*Noticia del so fallecimientu, en Univision.com
*Biografía estensa pola Fundación CIDOB
James Michel

**James Alix Michel**  ye un políticu seixelés, presidente del so país dende'l 14 de xunetu de 2004 hasta'l 16 d'ochobre de 2016.

Michel empieza la so vida profesional como instructor pero dende l'apertura de la islla al turismu tres la construcción d'un aeropuertu internacional en Mahé en 1971, Michel reconvertir a esta actividá más codalosa. Políticamente, integra'l Seixeles People's United Party (Partíu Popular Xuníu Seychelés) de France-Albert René poco primero de la independencia del 29 de xunu de 1976.

Michel caltener na solombra de René mientres tola so carrera política. Tres el golpe d'Estáu pacíficu qu'upó a France-Albert René al poder el 5 de xunu de 1977, Michel ocupa los puestos ministeriales más importantes, como la economía. Michel intenta tamién promover y desenvolver una democracia más abierta. En 1993, les primeres eleiciones multipartitas tienen llugar dempués de tomar del poder del presidente René. Los resultaos d'esta democratización nun son plenos: la prensa sigue siendo controlada y les eleiciones probablemente daqué manipoliaes. Asina, les presidenciales del 2001 y les llexislatives de 2002 quiciabes podríen inclinase en favor del xefe de la oposición Wavel Ramkalawan y la so Seixeles National Party (Partíu Nacional Seychelés).

En 1996, Michel ye nomáu vicepresidente de France-Albert René y asocéde-y el 16 d'abril de 2004. El nuevu presidente tien d'encarar la crisis presupuestaria qu'amenacia al archipiélagu: el turismu sigue siendo'l principal motor de la economía pero l'Estáu, pa desenvolver les sos infraestructures, sumióse nun fondu déficit presupuestariu.

## Referencies

## Enllaces esternos
Pedro María Anaya

**Pedro María Bernardino Anaya Álvarez**, tamién conocíu como **Xeneral Anaya**  foi un militar mexicanu. Fíu de Pedro José Anaya y Maldonado y María Antonia d'Álvarez, dambos españoles

## Entamos nel exércitu
El so serviciu militar empezó a los 16 años. Participó en toles guerres intestinas asocedíes nel país, amás de defender el territoriu nacional nel intentu de reconquista español de 1829.

Participó sofitando movimientos independentistes en Centroamérica. En 1821 xuntar al Plan d'Iguala.

Los vaivenes políticos dexar ensin emplegu y en cantu de la miseria dende la segunda metá de la década de 1830 hasta 1845, cuando'l so amigu y antiguu compañeru d'armes José Joaquín de Herrera llegó a la presidencia y nomar secretariu de Guerra y Marina, cargu que desempeñó por bien pocu tiempu, pero que -y permitío salir de la escura posición en que s'atopaba. Dempués ocupó un escañu na Cámara de Diputaos.

## Presidente interín
Mientres la Intervención d'Estaos Xuníos en Méxicu, el xeneral Pedro María Anaya yera presidente del Congresu y la so actuación de primeres de la guerra foi incierta y duldosa, hasta que foi nomáu presidente interín de la República en sustitución d'Antonio López de Santa Anna.

Como presidente fixo enormes esfuercios pa consiguir fondos pal exércitu, entamó nueves corporaciones militares y trató de xunir la voluntá nacional en defensa de la Patria. Pero dempués de la derrota de Cuetu Gordu, en Veracruz. Santa Anna tornó a Méxicu a faese cargu de la conducción de la República y a dirixir la defensa de la capital, polo que'l xeneral Anaya recibió'l mandu de dos batallones que debíen de defender el Conventu de Churubusco. 
## Primer Intervención d'Estaos Xuníos: la defensa del Conventu de Churubusco

Correspondió a la so persona combatir a los invasores nel conventu de Churubusco, defendiéndolo na Batalla de Churubusco, que tuvo llugar nel entós Exconvento de Churubusco, güei Muséu Nacional de les Intervenciones. Na defensa d'esti bastión, alcontráu nel sur de la Ciudá de Méxicu, foi sofitáu pol Batallón de San Patriciu, formáu por irlandeses católicos desertores de les files d'Estaos Xuníos. Defendíu a sangre y fueu, colo que tuvo y pudo, anició perdes importantes al exércitu invasor, dempués d'una heroica resistencia, yá que al terminase l'armamentu viéronse obligaos los mexicanos y los sos aliaos irlandeses a lluchar hasta colos sos puños y bayonetes. Cuando a la fin entraron les tropes d'Estaos Xuníos, al mandu del xeneral Twiggs, ésti preguntó-y al Xeneral Anaya poles armes, pertrechos, municiones, a lo cual el xeneral contestó-y: "¡Si hubiera parque, nun taría usté equí!", frase célebre que ye más recordada que'l personaxe mesmu.

Foi prindáu y vio el final de la guerra como prisioneru de los norteamericanos, y darréu foi lliberáu. Más tarde, volvió ocupar interinamente la presidencia de Méxicu ente 1847 y 1848. Morrió'l 21 de marzu de 1854, por cuenta d'una pulmonía fulminante.

## Mandáu
* La defensa de Méxicu ante un exércitu invasor.
* Esisten cais, colonies y escueles ya inclusive una estación del metro col so nome.

## Referencies
Floriano Peixoto

**Floriano Vieira Peixoto**  foi un militar y políticu brasilanu.

Primer Vicepresidente y Segundu Presidente de Brasil, gobernó dende'l 23 de payares de 1891 hasta'l 15 de payares de 1894, d'alcuerdu a la Constitución Federal de 1891.

## Biografía
De familia probe, foi criáu pol so padrín y tíu, el coronel José Vieira de Araújo Peixoto. Floriano Vieira Peixoto estudió nuna escuela primaria en Maceió, Alagoas, a los 16 años foi a Rio de Janeiro y matriculáu nel Colexu São Pedro de Alcântara.

Ingresó a la Escuela Militar en 1861. En 1863 xubió al grau de teniente primeru, siguiendo la so carrera militar. Floriano yera formáu en Ciencies Físiques y Matemátiques.

Floriano ocupó puestos inferiores nel exércitu hasta la Guerra del Paraguay, cuando llegó al puestu de teniente coronel. Ingresó na política como presidente de la provincia de Mato Grosso, y pasó dellos años como xeneral ayudante del exércitu. 

En 1889 asumió la vicepresidencia de Deodoro da Fonseca, y dos años dempués vendría exercer la Xefatura del Estáu sol títulu de *"Vice-Presidente de la República de los Estaos Xuníos de Brasil"*, depués del arrenunciu del mariscal Deodoro. 

N'efeutu, d'alcuerdu a la Constitución de 1891, ante la vacancia de la Presidencia antes de los 2 años del periodu presidencial, tenía d'efectuase una nueva eleición. Sicasí, Peixoto, quien asumió'l poder tres l'arrenunciu de Fonseca antes de trescurríu un añu del mandatu, sostuvo que conforme a les disposiciones transitories constitucionales diches normes sobre una nueva eleición nun-y yeren aplicables, polo cual desempeñóse nel poder executivo como *"Vice-Presidente de la República"* hasta'l términu del periodu en 1894.

El llamatu de "mariscal de fierro" yera por cuenta de la so actuación enérxico y dictatorial, pos actuó con determinación al encalorar les socesives rebeliones que marcaron los primeros años de la república de Brasil. Ente estes, la Revuelta de l'Armada na ciudá de Rio de Janeiro, liderada pol almirante Saldanha da Gama, y la Revolución Federalista en Rio Grande do Sul, que tuvieron sofitu estranxeru. Dempués de la victoria de Floriano sobre esa segunda revuelta, el nome de la ciudá de *Nossa Senhora de Desterro*, en Santa Catarina, foi camudáu a Florianópolis ("la ciudá de Floriano").

Floriano Peixoto apurrió'l poder el 15 de payares de 1894 a Prudente de Morais, morriendo un añu dempués, na so facienda.

## Mandáu
El cultu a la so personalidá llamáu *florianismo* – foi'l precursor de los demás cultos a personalidaes de la política de Brasil (como exemplos, el *getulismo*, el *janismo*, el *brizolismo*, etc) según la tradición d'axuntar corrientes polítiques más en redol a persones qu'a idees.

## Referencies

## Enllaces esternos
Prudente de Morais

**Prudente José de Morais e Barros** , políticu brasilanu, presidente de Brasil (1894-1898).

Primer civil n'asumir la presidencia constitucional de la república, Prudente de Morais representaba l'ascensión de la oligarquía cafetalera, de la cual yera dignu representante, al poder nacional, tres un periodu en qu'esa oligarquía calteníase apoderando namái'l poder llexislativu.

Bachiller en derechu, yá en 1866 ingresa a la política como diputáu. Prudente de Morais fixo la so carrera nel *[[Partíu Republicanu Paulista]]* (PRP), al cual afilióse en 1870. En 1890, tres un añu como presidente de la xunta gobernativa de São Paulo, ye escoyíu senador; nel cargu, llegó a presidir l'Asamblea Nacional Constituyente y ser vice-presidente del senáu. Apostó la presidencia de la república en 1891, perdiendo'l pleitu (indireutu) para Deodoro da Fonseca per un pequeñu marxe de votos.

Cola fundación del *Partíu Republicanu Federal* (PRF), consigue la indicación pa la presidencia, y vence nes eleiciones presidenciales de 1894, tomando posesión como Presidente constitucional del Brasil, el día 15 de payares d'aquel añu.

## Presidencia constitucional de la República

Mientres el so gobiernu, abandonó una a una les midíes innovadores de Floriano Peixoto. Esi procuru de Prudente foi necesaria, una y bones los florianistas inda teníen una cierta fuercia, principalmente nel Exércitu. Amás d'eso, el vicepresidente taba amestáu a les idees de Floriano. Resumiendo, Prudente de Morais imprime una direición al gobiernu qu'atiende preferentemente los intereses de los cultivadores de café.

Al entamu del so gobiernu consigue pacificar la Revolución Federalista en Rio Grande do Sul, roblando la paz colos rebeldes, que recibieron amnistía. Pero pocu tiempu dempués enfrentaría un movimientu rebalbu entá mayor: la Guerra de Canudos, nel *sertão* bahiano.

Alloñar del poder ente'l 10 de payares de 1896 y el 4 de marzu de 1897, por tar cola so salú debilitada. Asumió nesi periodu'l vicepresidente, Manuel Vitorino Pereira.

Les diverxencies internes nel PRF y la Guerra de Canudos folien al gobiernu. Inclusive cola victoria de les tropes del gobiernu na guerra, los ánimos nun s'aselen. Prudente de Morais sufrió un atentáu'l 5 de payares de 1897, al regresu de les tropes federales de Canudos. Escapó ilesu, pero perdió al so Ministru de Guerra, Carlos Machado Bittencourt, quien foi asesináu al defendelo. El presidente decretó, entós, estáu de sitiu, pal Distritu Federal (Rio de Janeiro y Niterói) consiguiendo asina llibrase de los opositores más incómodos.

Termináu'l mandatu, Prudente de Morais retirar a Piracicaba, onde exercería l'abogacía per dellos años. Finó por cuenta de una tuberculosis en 1902.

## Referencies

## Enllaces esternos
Roman Herzog

**Roman Herzog**  foi un abogáu, profesor y políticu alemán. Militante cristianu-demócrata (CDU), foi presidente d'Alemaña dende 1994 hasta 1999.

## Familia y estudios
Nació en Landshut, Baviera, nel senu d'una familia protestante. Yera miembru de la Ilesia evanxélica n'Alemaña.

Estudió Derechu en Múnich ya impartió clases na Universidá de Múnich, primero como asistente y, dende 1964, profesor. Ente 1966 y 1969 impartió clases na Universidá Llibre de Berlín, de que la so facultá de Derechu foi decanu, y de 1969 a 1972 foi docente na Escuela Cimera d'Alministración d'Speyer, de la que foi rector dende 1971.

La so esposa, Christiane Herzog, finó'l 19 de xunu de 2000; darréu Roman Herzog casóse con Alexandra Freifrau von Berlichingen.

## Carrera política
En 1970 afiliar a la Unión Cristianu Demócrata (CDU), y en 1973 empecipió la so carrera política como representante del estáu federáu de Renania-Palatináu ante'l Gobiernu Federal (1973-1978). Foi ministru de Cultura y Deporte nel gobiernu del estáu federáu de Baden-Wurtemberg de 1978 a 1980 y miembru del so parllamentu (*Landtag*). Dende 1980 hasta 1983 foi ministru del Interior d'esi estáu.

En 1983 foi nomáu vicepresidente del Tribunal Constitucional Federal de Karlsruhe, institución de la que foi presidente de 1987 a 1994, cuando resultó escoyíu Presidente federal d'Alemaña pola Convención Federal (*Bundesversammlung*). Ocupó la presidencia dende'l 1 de xunetu de 1994.
 
Mientres el so mandatu como xefe d'Estáu se ciñó a les funciones representatives que la Constitución confier a la presidencia federal. Nesti sentíu favoreció, coles visites d'Estáu que realizó a países de la Europa oriental, un acercamientu d'Alemaña colos antiguos países del Bloque Soviéticu. Propunxo al gobiernu federal la concesión d'una amnistía a los acusaos de crímenes de índole política cometíos na antigua RDA. 

Concedióse-y el Premiu Carlomagno y la reconocencia como Estadista Européu del Añu xunto al checu Václav Havel. 

Herzog nun optó a un segundu mandatu y el 1 de xunetu de 1999 foi sustituyíu por Johannes Rau, vencedor nes eleiciones del 23 de mayu d'aquel añu. Cuando-y asocedió, Johannes Rau yera presidente del estáu federáu de Renania del Norte-Westfalia (socialdemócrata).

En 1997, al traviés del so embaxador n'España y con motivu del 60º aniversariu del bombardéu de Guernica, pidió perdón a los sos sobrevivientes pola implicación d'Alemaña nel mesmu.

Finó'l 10 de xineru de 2017 por cuenta de una grave enfermedá.

## Referencies

## Enllaces esternos

*Biografía de Roman Herzog por CIDOB (n'español)
Vicente Aguilar Cubero

**Vicente Aguilar Cubero**  foi un políticu y empresariu costarricanu. Foi fíu de José Alejo Aguilar y Joaquina Cubero Escalante. Casó'l 27 de xineru de 1839 con María Dolores Salazar y Aguado.

Dedicóse al cultivu del café y al comerciu y aportó a unu de los homes más ricos del país. Mientres dellos años tuvo una sociedá comercial con Juan Rafael Mora Porras, Presidente de la República de 1849 a 1859.

Desempeñó dellos cargos públicos, ente ellos los de Maxistráu de la Corte Suprema de Xusticia, Vicepresidente de la República y Presidente del Congresu (setiembre-ochobre de 1856), Ministru de Facienda, Guerra, Marina y Caminos (1859-1860), Segundu Designáu a la Presidencia (1860-1861) y Secretariu de Facienda, Guerra, Marina y Caminos (1860-1861).

## Ver tamién
*Vicepresidentes de Costa Rica

## Referencies

## Enllaces esternos
Andrés Venegas

**Andrés Venegas García**  ye un políticu y abogáu costarricanu. Foi fíu de Julio Heydorn, alemán, y Andrea Venegas García, nicaragüense. Casó con Cristina Figueroa Espinach, fía d'Eusebio Figueroa Oreamuno, Canciller de Costa Rica en 1883. Tuvo dos fíos, Graciela y Ofelia Venegas Figueroa y un fíu en 1879, Juan Antonio Venegas Calderon.

Graduar de Llicenciáu en Derechu Llicenciáu en Lleis na Universidá de San Carlos de Guatemala. Foi Xuez Civil y de Comerciu de San Xosé en 1877. Mientres munchos años exerció l'oficiu d'abogáu en forma lliberal.

Foi miembru de l'Asamblea Constituyente de 1880, Conseyeru de la Llegación de Costa Rica en Méxicu en 1885, Diputáu por San Xosé de 1886 a 1889, Secretariu de Gobernación y carteres amiestes en 1899, Diputáu por Alajuela y Segundu Designáu a la Presidencia de 1906 a 1910, Ministru Plenipotenciario en Guatemala en 1908, Conjuez de la Corte Suprema de Xusticia de 1917 a 1920, Secretariu de Rellaciones Esteriores y carteres amiestes y Primer Designáu a la Presidencia de 1919 a 1920, y Tercer Designáu a la Presidencia de 1928 a 1932.

Foi miembru de la Xunta Nacional d'Agricultura y de la Xunta de Caridá de San Xosé.

## Referencies

## Enllaces esternos
Vytautas Landsbergis

**Vytautas Landsbergis**  ye un profesor y políticu lituanu conservador, miembru del Parllamentu Européu.

Foi'l primer xefe d'estáu de Lituania tres la declaración d'independencia de la Xunión Soviética, y desempeñóse como Presidente del Parllamentu lituanu. Landsbergis ye un intelectual activu na política lituana mientres casi dos décades, y que tuvo un papel destacáu nel procesu de recuperación d'independencia del so país y el fin de la Xunión Soviética. Ye amás autor de venti llibros de diverses temes, incluyida una biografía de Mikalojus Konstantinas Čiurlionis, política y música.

Landsbergis nació nel añu 1932 nuna familia de Kaunas, fíu d'un arquiteutu y de una oftalmóloga. En 1952, a los sos venti años, quedó terceru nel tornéu oficial local d'axedrez de Lituania, en 1955 graduar del Conservatoriu de Música de Vilnius y en 1969 escribió'l so grau de doctoráu na Universidá de Kaunas, desempeñándose depués como profesor nel conservatoriu de música y na facultá de pedagoxía d'esa mesma ciudá dende fines de la década de 1970. 

En 1988 Landsbergis entra na política al ser unu de los fundadores del movimientu nacionalista lituanu Sąjūdis. Magar Landsbergis y otros militantes postulaben la renacencia cultural lituanu, la lliberalización política surdida pola perestroika y el glasnost de la Xunión Soviética dexó que la xefatura del Sąjūdis defendiera abiertamente en 1989 la restauración de la independencia de Lituania, restableciendo'l statu quo esistente antes de la ocupación soviética de xunu de 1940. En tal contestu, Landsbergis participó viviegamente na Cadena Báltica d'agostu de 1989 ya ingresó al parllamentu de la Lituania Soviética nes eleiciones del mesmu añu. Tres una creciente radicalización de les posiciones del Sąjūdis tres l'ésitu de les Revoluciones de 1989 n'Europa Oriental, Landsbergis presidió la sesión del parllamentu bálticu que'l 11 de marzu de 1990 aprobó por amplia mayoría restaurar la independencia de Lituania, siendo escoyíu presidente del restablecíu Estáu lituanu.

Landsbergis ocupó'l cargu de presidente de Lituania mientres el periodu de les lluches pol reestablecimientu de la independencia, qu'incluyeron la reocupación militar soviética de Vilnius y Kaunas, hasta la Disolución de la Xunión Soviética n'avientu de 1991. Dexó'l poder en payares de 1992 a Algirdas Brazauskas pero volvió postular al parllamentu de Lituania en 1996, ocupando un escañu hasta l'añu 2000. Entá activu na política del so país, Landsbergis ye miembru del Parllamentu Européu per Lituania dende'l 2004.

## Ver tamién
* Sąjūdis
* Revolución Cantada

## Fuentes
* Europarliament member's info page (Prof. Vytautas Landsbergis)
* VYTAUTAS LANDSBERGIS. NATO.
* Vytautas Landsbergis biography
* The Restoration of Lithuanian Independence  Freedom Collection interview

## Referencies

## Enllaces esternos
Clímaco Calderón

.

**Clímaco Calderón Reyes** nació en Santa Rosa de Viterbo, Boyacá, Colombia, el 23 d'agostu de 1852 y muerre en Bogotá el 19 de xunetu de 1913. Abogáu y políticu egresado del Colexu mayor de La nuesa Señora del Rosariu, formó parte de les corporaciones llexislatives, de la Corte Suprema de Xusticia y foi ministru de Gobiernu, de Rellaciones Esteriores y designáu a la Presidencia de la República, cónsul en Nueva York y depués ministru plenipotenciario (embaxador) nos Estaos Xuníos.

Per dellos años dirixó allá la revista “*L'América*”. Escribió importantes obres d'economía y rellumó como estraordinariu orador. Na so condición de Procurador Xeneral de la Nación, arriendes de la muerte del presidente Francisco Javier Zaldúa, exerció'l poder del 21 al 22 d'avientu de 1882 y se posesionó ante los testigos Hermógenes Wilson y Pedro José Sarmiento, el primeru, Secretariu de Facienda y l'otru, comandante del Exércitu Nacional.

## Tresformamientu de la Universidá Republicana
N'abril 22 de 1912 suscribió xunto con Tomás O. Eastman, Diego Mendoza, Francisco J Fernández, Juan David Herrera, Hipólito Machado, Liborio D Cantillo, Simón Chaux, Joaquín M Monroy, Luis Vargas R, José Manuel Vásquez, Martín Camacho, Felipe Camacho, Felipe Zapata y Eugenio J Gómez P. la Escritura Público Númberu 332 dada na Notaría Tercer del Círculu de Santa Fe de Bogotá cola cual tresformóse (con un capital de $100.000,00 representaos en 2.000 aiciones nominales de $50,00 caúna) nuna compañía anónima de capital llindáu a la corporación denominada Universidá Republicana, la cual por aciu escritura público 1183 de 1913 tresformar na güei esistente Universidá Llibre (Colombia).

## Fallecimientu
Dempués de ser ministru de rellaciones esteriores de Rafael Reyes sufrió un infartu renal cuando tenía 60 años.

## Ver tamién
* Gobernantes de Colombia

## Referencies