Don Julián

**Don Julián** ye'l nome hispanizado que se-y da al gobernador de Ceuta qu'ayuda a los invasores musulmanes a la so entrada en Hispania, acabando asina col reinu visigodu.

## Biografía
Trátase d'un personaxe de la Hispania visigoda. Ciertos autores asitiar como gobernador visigodu de Septem (l'actual ciudá de Ceuta), que la so cayida en manes musulmanes en torna al añu 709. facer camudar de llealtaes, obedeciendo a partir d'esi momentu al árabe Musa ibn Nusair. Otros investigadores, como Martínez Carrasco, considerar el gobernador romanu (bizantín) de la mentada ciudá (*Iulianos*).

Los sos barcos ayudaron a cruciar l'estrechu a les fuercies invasores empobinaes por Táriq ibn Ziyad que venceríen al exércitu visigodu na batalla de Guadalete.

Tradiciones posteriores, reflexaes en fontes musulmanes y cristianes, señalen que yera'l padre de Florinda la Cava, ultraxada pol rei visigodu Don Rodrigo. Don Julián, como vengación, facilitaría los pasu a les huestes musulmanes, que conquistaríen la península ibérica.

## Referencies culturales
La lleenda aniciar nel historiador musulmán Al-Razi (ss. IX-X) y a partir d'él espublízase nos sieglos XII y XIII al traviés de les cróniques cristianes del norte de la Península (*[[Historia legionense]]*, *[[Crónica Najerense]]*, la *Crónica* del Tudense y la *Crónica* del Toledano). Amplíase novelescamente na *[[Crónica de 1344]]*, pero sobremanera na *[[Crónica Sarracina]]* (1430) de Pedro del Corral, testu que va establecer la llinia preferente de desenvolvimientu de la lleenda na lliteratura española posterior. El personaxe dexó buelga nel *[[Romanceru]]* nuevu, por casu en "En Ceuta ta don Julián...". En 1589, inspira la maurófila obra de Miguel de Lluna, conocíu médicu moriscu y traductor real, *La verdadera hestoria del rei Don Rodrigo, na qual trátase la causa principal de la perdida d'España y la conquista que della fixo Miramamolin Almançor Rei que foi del Africa, y de les Arabias*. 

Nel sieglu XVII apaez bien escasamente nel teatru: en *El postreru godu* (1559-1603) de Lope de Vega y nel llibru VI de la so epopeya tráxica *Xerusalén conquistada* (1609), según en *La más ingrata vengación* de Juan Velasco de Guzmán. Nel sieglu XVIII tuvo más ésitu y apaez por casu na *Homersinda* (1770) de Moratín padre, nel *Pelayo* (1769) de Xovellanos, en *Perder el reinu y poder por querer a una muyer. La perda d'España* (1770), de José Concha, na *Florinda* de Francisco de Bahamonde y Sesé y en *La perda d'España* d'Eusebio Vela, que sicasí foi prohibida en 1770 por «indecorosa al rei». María Rosa Gálvez de Cabrera imprimió en 1804 una *Florinda* y tamién José Quintana contribúi con ciertu subtexto políticu daqué subversivu y lliberal nel so *Pelayo* de 1805.

La so lleenda alicó n'especial mientres el Romanticismu inglés: Walter Savage Landor (1775-1864) dedicó a esti personaxe la meyor de les sos obres, la traxedia *Count Julian* (1812). Tangencialmente trataron al personaxe tamién otros escritores románticos: Walter Scott en *The Vision of Don Roderick* (1811) y Robert Southey en *Roderick, the Last of the Goths* (1814). Per otra parte, l'autor español Juan Goytisolo escribió una novela titulada *Reivindicación del conde don Julián* o a cencielles *Don Julián*, onde se fai referencia a ési a lo llargo de tol llibru. La novela ye la segunda parte de la triloxía del mal, onde'l protagonista *Álvaro Mendiola* amuésanos les crítiques de Goytisolo contra España escrites de 1966 hasta 1975. La primer parte d'esta triloxía ye *[[Señes d'identidá]]* de 1966, la segunda ye *Reivindicación del conde don Julián* o *Don Julián* de 1970 y la última parte titúlase *Xuan ensin Tierra* de 1975.

Sabemos qu'en dalgún momentu mientres el reináu de Teudis (531-548) los visigodos perdieron el control que caltuvieren de Ceuta, enclave que foi conquistáu polos bizantinos. A partir d'esi momentu los visigodos nun volveríen tener sol so dominiu nengún territoriu nel norte d'África. Ello ye que sabemos con certidume que Ceuta s'atopaba en manes de los bizantinos nel añu 687 y nun hai razón dalguna pa duldar de que permaneció asina hasta ser tomada pola espedición qu'unvió Musa ibn Nusayr hacia l'añu 706. Verdaderamente, en dellos rellatos árabes posteriores afírmase que'l gobernador de la ciudá yera un conde visigodu llamáu "Ilyan" o Xulian, que supuestamente s'atopaba al serviciu del rei Roderico (o Rodrigo). Neses versiones dizse que'l conde don Julián quixo vengase del rei, una y bones ésti raptara a la so fía (en delles versiones hispanes posteriores recibe'l nome de "Florinda"), y en consecuencia conspiró p'apurrir a los árabes, qu'apocayá s'apoderaron de Tánger, los barcos que precisaben pa cruciar l'estrechu escontra Hispania. Sicasí, nun esiste base histórica que dexe conceder verosimilitud a estos rellatos fantásticos. Ello ye que tanto'l padre como la fía pertenecen a la ficción salida d'un conxuntu de tradiciones moralizantes que'l so propósitu yera topar una esplicación pa la catástrofe que-y sobrevieno con tanta rapidez al reinu visigodu.

## Ver tamién

## Referencies

## Enllaces esternos