Alfonsu XI de Castiella

**Alfonsu XI de Castiella y Lleón**, *el Xusticieru* , foi rei de Castiella y de Lleón, bisnietu d'Alfonsu X el Sabiu.

Muertu'l so padre, Fernandu IV, en 1312, desenvolviéronse un ensame de disputes ente dellos aspirantes al tronu, resueltes en 1313 col alcuerdu de Palazuelos. La so güela Doña María de Molina, Doña Constanza y los infantes don Juan y don Pedro, formaron rexencia. Cuando morrió Doña Constanza y tres una campaña militar onde morrieron los infantes en Granada nel añu 1319, Doña María quedó como única rexente. Al morrer en 1321 los infantes don Felipe, don Xuan Manuel y don Xuan *el Tuertu* estremaron el reinu mientres yera escaláu polos moros y nobles lLevantiscos. Alfonsu, una vegada mayor d'edá, asumió'l tronu, consiguiendo mientres el so reináu'l fortalecimientu del poder real, la igua de los problemes del estrechu de Xibraltar y la conquista d'Alxecires.

## Vida
Fíu de Fernandu IV l'Emplazáu y de Constanza de Portugal y nietu de doña María de Molina, qu'exerció la rexencia mientres la so minoría d'edá. Xubió Alfonsu al tronu de Castiella y de Lleón cuando tenía un añu d'edá. La mayoría d'edá algamóla con 15 años, en 1325.

Namás asumir el poder rexu empezó un trabayu llaboriosu en pro del refortalecimientu real estremando a los sos enemigos. Amosó asina, dende la tienra infancia les sos magnífiques dotes de gobernante, nun duldó n'executar posibles opositores (Xuan d'Haro ''el tuertu'' (1326), etc). 

Mientres el so reináu consiguió llevar les llendes cristianes hasta l'Estrechu de Xibraltar tres la importante victoria na batalla del Salado en 1340 y la conquista del Reinu d'Alxecires en 1344. Una vegada resueltu dichu conflictu punxo tolos sos esfuercios na Reconquista lluchando contra'l rei moru de Granada.

Don Alfonsu de la Cerda, en 1331, rindió un homenaxe a Alfonsu pa dexar atayaes les sos pretensiones a los tronos castellanu y lleonés. En 1332 supo apagar, cola ayuda de los sos súbditos, la revuelta que contra él fixeron don Xuan Manuel y Alfonsu VI de Portugal. Dichos acontecimientos fixéron-y desdexar *la Reconquista*, perdiendo Xibraltar.

Tanto Alfonsu, como Abul-Hasan mandaron un importante continxente navieru al estrechu, una y bones sabíen perfeutamente la importancia de dicha xeografía nes sos pretensiones de conquista. Alfonsu llogró l'ayuda d'aragoneses y el mulsulmán de los xenoveses. Tres la derrota de la escuadra castellana, al mandu d'Alonsu Xofre Tenorio en 1340 llograron una serie de conquistes: primero na Batalla del Salado'l mesmu añu, la conquista d'Alcalá la Real, 1341, la batalla del ríu Palmonos y finalmente la toma d'Alxecires en 1344 tres un llargu sitiu.

Al empiezu de la Guerra de los Cien años, Alfonsu alióse con Francia y consiguió roblar una tregua colos mulsumanes de Granada. En terminando dicha tregua, punxo sitiu a Xibraltar.

Moteyóse-y *el Xusticieru* pola enerxía que tuvo qu'exercer pa caltener controlada a la nobleza yá desque se fixo cargu del poder, nun importándo-y en munchos casos pa consiguir esi sometimientu recurrir al axusticiamiento de los nobles o inclusive a los asesinatos y emboscaes, como asocedió con don Xuan el Tuertu, na Ciudá de Toro. Tamién sábese qu'ente les sos aficiones taba la caza, teniendo como llugar habitual pa dir de caza'l pueblu de Valporquero en Lleón, al par de les sos cueves.

A Alfonsu XI atribúyese-y una cantiga d'amor dirixida a Leonor de Guzmán.

## Muerte del Rei y sepultura

Morrió nel sitiu de Xibraltar víctima de la peste, siendo asina l'únicu monarca de toa Europa afeutada, en morrer víctima de la enfermedá. El so cadabre foi lleváu a Xerez de la Frontera u s'embalsamó. El so cuerpu foi más llueu lleváu a Sevilla y en 1371 treslladáu a la Capiella Real de la Catedral de Córdoba, onde permaneció demientres más de trescientos años, en compañía de so padre Fernandu IV l'Emplazáu, tamién sepultáu ellí. 

En 1736 foron treslladaos los restos de Fernandu IV y Alfonsu XI a la Real Colexata de San Hipólito de dicha ciudad, fundada por Alfonsu XI en 1343 en conmemoración de la Batalla del Salado. Los restos mortales de dambos monarques posen en sarcófagos de mármole collorao, construyíos en 1846.

## Descendencia

Tres d'un primer matrimoniu nun consumáu, y dempués anuláu, con Constanza Manuel, fía del Infante don Xuan Manuel; casó en 1328 con so prima hermana María de Portugal (1313-1357) (1313-1357), fía d'Alfonsu IV ''El Bravu'', cola que tuvo dos fíos:

***Fernandu** (1332), muertu enantes de cumplir un añu y; 

***[[Pedru I de Castiella|Pedru ''El Cruel'']] ([[1334]]-[[1369]]), futuru rei de [[Castiella y Lleón]] col nome de **Pedru I**. 

Dende l'añu [[1329]] tuvo diez fíos con [[Leonor Núñez de Guzmán]] ([[1310]]-[[1351]]) (tresnieta d'[[Alfonsu IX de Lleón]]):

***Pedru Alfonsu** ([[1330]]-[[1338]]), ''Señor d'[[Aguilar]]''; 
***Xuana Alfonsu** ([[1330]]-¿?), ''Señora de [[Trastámara]]''; 
***Sanchu Alfonsu** ([[1331]]-[[1343]]), ''Señor de [[Ledesma]]''; 
***Enrique Alfonsu ''El de les Mercedes''** ([[1333]]-[[1379]]), ''Señor de [[Trastámara]]'', fundador de la [[Casa de Trastámara]] y futuru rei de Castiella col nome d**Enrique II*; 
**'Fadrique Alfonsu de Castiella** ([[1333]]-[[1358]]), mielgu del anterior, ''Maestre de la [[Orde de Santiagu]] y Señor d'Haro''; de quien descienden los Almirantes de Castiella-[[Ducáu de Medina de Rioseco|Duques de Medina de Rioseco]]** (**[[Casa d'Enríquez]]**); 
***Fernandu Alfonsu** (¿?-¿?), *Señor de Ledesma*; 
***[[Tellu de Castiella|Tellu Alfonsu]]** (1337-1370), primer Señor d'Aguilar de Campoo y Lara, Conde de Vizcaya y de quien descienden los **[[Marquesáu d'Aguilar de Campoo|Marqueses d'Aguilar de Campoo]]**;
***[[Xuan Alfonsu de Castiella|Xuan Alfonsu]]** (1341-1359), *Señor de [[Badajoz]] y de [[Xerez de la Frontera]]*; 
***[[Sanchu de Castiella (Conde d'Alburquerque)|Sanchu Alfonsu]]** (1345-1342), *Conde d'Alburquerque*; 
***[[Pedru Alfonsu de Castiella|Pedru Alfonsu]]** (1345 - 1359), ximielgu del anterior. 

## Referencies

## Enllaces esternos