Tratáu de Fontainebleau (1814)

El **Tratáu de Fontainebleau** foi un alcuerdu establecíu en Fontainebleau (Francia) el 11 d'abril de 1814 ente Napoleón I y representantes del Imperiu austriacu, Rusia y Prusia. Tres de la robla del tratáu el día 11 ente los plenipotenciarios de les dos partes, Napoleón ratificolu'l día 13 d'abril. Por esti tratáu les potencies aliaes deponen a Napoleón como emperador de Francia y únvienlo al exiliu na islla d'Elba.

## Antecedentes
Na Guerra de la Sesta Coalición (1812-1814) una coalición, formada pol Imperiu austriacu, Prusia, Rusia, Suecia, el Reinu Xuníu y los estaos alemanes de la Confederación del Rin, consiguió espulsar a Napoleón del territoriu de l'actual Alemaña en 1813. Al añu siguiente, mientres el Reinu Xuníu, España y Portugal invadíen Francia cruciando los Pirineos, los rusos, austriacos y alemanes cruciaron el ríu Rin y, tres de la batalla de París, entamaron a negociar con miembros del gobiernu francés p'alcordar l'abdicación de Napoleón.

El 31 de marzu la coalición fizo pública una declaración dirixida al pueblu francés:

El 1 d'abril l'emperador rusu Alexandru I visita personalmente'l *Sénat conservateur* (una de les trés asamblees llexislatives del aparatu estatal napoleónicu) y se dirixe a ellos en términos asemeyaos a los de la declaración del día anterior. Y anuncia, como xestu de bona voluntá, que va lliberar de forma inmediata a 150.000 prisioneros franceses que foran capturaos polos rusos demientres l'intentu napoleónicu de conquistar Rusia dos años anantes. Al día siguiente el senáu acepta los términos de los invasores y promulga una resolución na que deponen a Napoleón. El 5 d'abril espublicen un decretu de xustificación de les sos aiciones, que fina diciendo:

El 3 d'abril Napoleón, que taba nel palaciu de Fontainebleau, tuvo noticia del so destronamientu pol senáu. Y como los miembros de la coalición yá ficieran públicu que la so disputa yera con Napoleón y non col pueblu francés l'emperador abdicó en favor del so fíu, quedando la so muyer María Lluisa d'Austria como rexente.

Napoleón unvió a trés plenipotenciarios de so col siguiente documentu d'abdicación condicional, a reunise colos poderes aliaos:

Mientres que los plenipotenciarios viaxaben a entregar el so mensaxe Napoleón tuvo noticia de que l'exércitu dirixíu por Auguste Marmont taba nuna situación insostenible, y que la so rendición yera inevitable. Los soberanos de la coalición, con esa posición de fuercia, rechazaron la oferta napoleónica. El zar de Rusia dixo:
.
Col rechazu de la so abdicación condicional y ensin opciones militares afayaíces, Napoleón rindiose a lo inevitable:

Los días siguientes, ya ensin emperador en Francia, el tratáu formal foi negociáu. El día 11 foi firmáu polos plenipotenciarios en París, y el 13 ratificáu por Napoleón.

## Los términos del tratáu

L'alcuerdu tenía un total de 21 artículos. Ente les cuestiones más importantes qu'incluyíen taba la retirada a Napoleón de los sos poderes como gobernante de Francia, magar que se-yos permitió a elli y a la so muyer María Lluisa conservar los sos títulos respeutivos d'emperador y emperatriz. Amás, prohibiose a tolos socesores de Napoleón y los miembros de la so familia exercer el poder en Francia..

El tratáu tamién estableció que la islla d'Elba formara un principáu separtáu dirixíu por Napoleón. La soberanía y la bandera d'Elba foron reconocíes polos estaos firmantes del alcuerdu, reservándose-y a Francia la posibilidá d'integrar el principáu a la muerte de Napoleón.

Notru de los artículos se-y ceden el ducáu de Parma, el ducáu de Piacenza y el ducáu de Guastalla a la emperatriz María Lluisa, concediéndo-y a un descendiente masculín direutu d'ella'l derechu a ser conocíu como Príncipe de Parma, Piacenza y Guastalla L'artículu VII del tratáu establez una pensión d'un millón de francos añales pa la Emperatriz Xosefina, a la que se-y permite tamién conservar y esfrutar toles sos propiedaes en Francia. Napoleón, por embargu, perdiolos toos a manes de la Corona francesa, y viose obligáu tamién a devolver toles xoyes de la corona (artículu X). Permitióse-y, sicasí, conservar una guardia personal de 400 soldaos voluntarios (artículu XVII).

## La oposición británica al tratáu
El representante británicu nun robló'l tratáu. Pa los británicos la nación francesa taba n'estáu de rebelión y Napoleón yera un usurpador. El representante británicu, el vizconde de Castlereagh, dixo que firmar el tratáu implicaría'l reconocimientu de la llexitimidá de Napoleón como emperador de los franceses, y qu'exilialu a una islla na qu'elli exercería la soberanía, una islla asitiada a perpoca distancia de Francia ya Italia, sería'l camín más fácil pa qu'estallara un nuevu conflictu.

## Referencies