Wingfoot Express

El **Wingfoot Express** foi un vehículu a reacción construyíu por Walt Arfons y Tom Green, diseñáu pa bater el récor de velocidá en tierra.

Conducíu por Green, consiguió'l récor mundial el 2 d'ochobre de 1964, pocu dempués de que Walt sufriera un ataque cardiacu. El *Wingfoot Express*, impulsáu por un reactor Westinghouse J46, marcó una velocidá de **664,7 km/h**.

## Historia
Arfons y Green conocer en 1962, mientres una feria comercial celebrada en Gary. Green yera inxenieru xefe d'una empresa fabricante de llaves dinamométricas. Fuera miembru mientres un añu d'una escudería en Nuevu Méxicu diez años antes, y taba bien interesáu na aerodinámica de los vehículos. Esto encaxaba perfectamente coles moliciones de Arfons, interesáu na mecánica de los coches de carreres. Según recuerda Arfons, "Bastaron diez minutos pa ponenos a entamar el nuesu asaltu al récor mundial de velocidá en tierra".

### Xénesis del vehículu
Al poco tiempu Green amosó los sos planes pa diseñar un vehículu de récor de trés ruedes, que tuvo que ser modificáu a cuatro ruedes p'afaese a les regles de la FIA. Otra manera, pocos cambeos tuvieron d'introducise hasta que'l coche tuvo acabáu. Green punxo un considerable énfasis n'optimizar l'aerodinámica, embriviendo'l coeficiente d'arrastre y, especialmente, amenorgando al máximu l'área frontera del vehículu estrechando la exa delantera y utilizando ruedes más pequeñes. Los sos cálculos amosaben que'l reactor Westinghouse J46&nbsp;tenía potencia sobrada pa poder algamar les 400&nbsp;milles per hora (640&nbsp;km/h).

P'atopar financiamientu, Arfons y Green poner en contautu con Goodyear, que yá financiaba a Craig Breedlove col so Spirit of America. Nuna presentación a trelce executivos de Goodyear, Green fixo fincapié nos sos analises aerodinámicos, envalorando que'l Bluebird CN7 (con tracción nes ruedes) taba llindáu a 400&nbsp;mph (640&nbsp;km/h) y que'l revolucionariu vehículu a reacción de Nathan Ostich, el *Flying Caduceus*, nun podría degolar les 360&nbsp;mph (580&nbsp;km/h). Sicasí, el so propiu diseñu podría llograr les 480&nbsp;mph (770&nbsp;km/h), el mesmu oxetivu que se marcara Breedlove. A pesar de que'l *Spirit of America* tenía un coeficiente d'arrastre más pequeñu, el diseñu de Green tenía un área frontera más amenorgada, y pesaba práuticamente la metá. Toos estos factores, sumaos al emburrie disponible de 31&nbsp;kN del reactor J46 con postcombustión (frente a los 20&nbsp;kN del reactor J47 de Breedlove) faíen el so diseñu vidable.

Cuando'l *Flying Caduceus* de Ostich nun pudo superar les 355&nbsp;milles per hora (571&nbsp;km/h), les conocencies de Green fixéronse tan evidentes, que Goodyear decidió financiar el so proyeutu amás del de Breedlove. El nome del proyeutu, **Wingfoot Express**, fai referencia precisamente al logotipu de Goodyear (el "pie aláu", inspiráu nuna estatua del dios griegu Mercuriu). 

En 1964, el *Bluebird CN7* consiguió finalmente una velocidá percima de les 440&nbsp;mph, inclusive coles llimitaciones derivaes de les males condiciones del llechu del llagu Eyre, invalidando la estimación de Green. Aun así, el *Spirit of America* tuvo un presupuestu de más de 250.000 dólares y el *Bluebird CN7* más de 2.000.000, ente que'l vehículu de Arfons y Green tan solo costó 78.000 dólares.

### Carauterístiques de diseñu
La cabina de conducción del *Wingfoot Express* taba alcontrada centralmente sobre la exa llonxitudinal, xusto per delantre de la exa delantera, cubierta con un dosel de metacrilato dende delantre de los pies del conductor hasta detrás de la so cabeza. Les ruedes fronteres taben montaes dientro de la carrocería, malapenes superando l'anchu del motor, ente que les ruedes traseres taben asitiaes en voladizu y espuestes al aire (en versiones posteriores amenorgóse'l so diámetru, y se carenaron). Green envaloró que l'arrastre aerodinámicu de les ruedes traseres espuestes amenorgaba la velocidá del coche nunes 20&nbsp;milles per hora (30&nbsp;km/h), pero dáu'l marxe de velocidá teóricamente disponible, nun foi vistu como un problema. Tamién s'asitió una pequeña aleta vertical sobre la ñariz del coche.

### Primeres pruebes
Arfons, un esperimentáu pilotu de dragsters, yera la persona designada pa conducir el *Wingfoot Express*. Sicasí, un mes antes de la carrera planiada, mientres una prueba inicial nuna pista de dragsters que Arfons taba reparando como espectador, los dos paracaíes de frenáu esgañáronse, y el vehículu "travesó como un cuchiellu una cadena de seguridá a 200&nbsp;mph (320&nbsp;km/h), crució una carretera, saltó dos cunetes de más d'un metro de fondura, y finalmente enfusó 25 metros nuna zona de arbustos". "Solo los 100&nbsp;m de valla metálica que s'enredaren nes sos ruedes traseres consiguieron paralo", según Green. A pesar de que'l conductor resultó ilesu, "cuando Walt vio'l Wingfoot nun estáu dignu d'escaecese, sufrió un ataque al corazón ellí mesmu" y tuvo que ser de volao hospitalizáu, lo que lu lliberar de tener que reparar el coche. Mientres la cayida que siguió al infartu, estropióse los lligamentos d'una mano, esaniciando por completu cualesquier posibilidá de que conduxera'l vehículu.

Al llegar a esti puntu, nun quedaba tiempu p'atopar otru conductor, y foi Green, quien nun conduxera percima de les 130&nbsp;milles per hora (210&nbsp;km/h) na so vida, la eleición más lóxica por cuenta de la so familiaridá cola mecánica del vehículu. Una vegada en Bonneville, Green empezó'l so asaltu al récor de velocidá en tierra practicando col coche alredor del "área d'aparcamientu", como cualquier conductor en práutiques. Nel so primer percorríu algamó les 236&nbsp;milles per hora (380&nbsp;km/h), pero "nun pudo antemanar dafechu que dempués tendría que sentise solmenáu y cutíu so la so petrina de seguridá, solmenáu como una piedra nuna llata intentando siguir la llinia negra de referencia de la trayeutoria rectillinia... el sal yera un pocu aspra...". "A 250&nbsp;mph [400&nbsp;km/h] el tapizáu del asientu abrazábame como si fuera un traxe a presión, y a 275 [440&nbsp;km/h] ¡tuvi la estraña sensación de que taba nevando sobre la cabina!"

La "nieve" yeren les escames de sal precipitáu sobre la cubierta de metacrilato poles turbulencias aerodinámiques. Amás de llamar l'atención de Green, esti fechu sollertó al equipu alrodiu de que la presión del aire pudiera sedar o inclusive estrozar o arrincar la cabina a alta velocidá. A mayor velocidá, la exa delantera empezaba a bazcuyar, riquiendo un aumentu na eficacia de los amortiguadores; pero dempués d'aquel últimu cambéu, Green comprobó que podía emponer el vehículu con una sola mano "ensin estremase más de dos metros y mediu de la llinia negra de referencia".

La primer carrera na qu'utilizó'l postquemador unvió l'automóvil bien percima de les 300&nbsp;milles per hora (480&nbsp;km/h); cuando lo cerró, Green sintió como si hubiera "remanáu de golpe los frenos, pero l'indicador de velocidá del aire amosaba qu'inda siguía acelerando sol impulsu del reactor". Naquella carrera algamó les 335&nbsp;milles per hora (539&nbsp;km/h), primero que los cristales de sal absorbíos pol motor lo desajustaran. Teniendo tan solu trés díes en total reservaos en Bonneville, l'equipu tuvo que dexar la pista llibre pa Craig Breedlove, quien de siguío punxo'l récor en 400&nbsp;milles per hora (644&nbsp;km/h); xenerando un intensu alderique nel senu de la FIA al utilizar un automóvil de trés ruedes, sobre qué clase de vehículos podíen ser consideraos "coches". El problema "solucionóse" cola inusual decisión de que'l vehículu de Breedlove yera de fechu una *motocicleta*.

### Consecución del récor
En 1964, el Wingfoot Express tornó de nuevu a Bonneville mientres una selmana, pero'l motor nun recuperaba la fuercia amosada nes sos anteriores carreres p'adquirir velocidá. Inclusive cuando s'instaló otru motor, l'ésitu foi-yos torno. 

Finalmente, l'hermanu y competidor de Walt mientres enforma tiempu, Art Arfons, un mecánicu intuitivu y brillante tantu pa los motores de pistón como pa los reactores, suxirió que les salíes d'escape de 432&nbsp;mm de diámetru yeren el problema. "Afaciendo un 1/16 el vanu del motor y abriendo los escapes del postquemador a 483&nbsp;mm, fixo que'l motor produxera un rendimientu récor", recuerda Green. Tamién retiró dalgunes planches del fuselaje alredor del motor, dándose cuenta dempués de que nel procesu esaniciara'l logotipu de Goodyear. Pero'l Wingfoot Express agora algamaba fácilmente 299&nbsp;milles per hora (481&nbsp;km/h) ensin postcombustión.

Nel últimu día que tuvieron disponible, el 2 d'ochobre de 1964, a les 4:06 pm, una curtia españida del postquemador llevó'l vehículu a una velocidá récor de 406&nbsp;mph (653&nbsp;km/h), pero'l rexistru oficial requiría realizar la carrera tamién na direición opuesta. El ralu disponible d'una hora nun dexó nengún tiempu pa recargar, asina que p'aforrar combustible decidióse nun completar la distancia d'aceleración total, iniciendo el regresu percorriendo tan solo 2 de los 3&nbsp;km fora de la zona de cronometraxe. Green y el Wingfoot aceleraron como un cohete, rexistrando una velocidá notable de 420.07&nbsp;milles per hora (676.04&nbsp;km/h), permediando **413.20&nbsp;milles per hora (664.98&nbsp;km/h)** en dambes direiciones, estableciendo un nuevu récor mundial (cerca d'un 2% más rápidu que l'anterior récor de Breedlove).

### Desenvolvimientos posteriores
Trés díes depués, el récor foi batíu de nuevu por Art Arfons. A pesar de que la carrera final del récor demostrara que'l Wingfoot Express claramente tenía entá más aceleración disponible, Green decidió nun tentar la so suerte y retiróse de la competición, tornando al so trabayu regular, ocupando la vicepresidencia de la compañía de llaves dinamométricas "Snap-On". Siguió calteniendo'l contautu con Arfons, con quien collaboró nel desenvolvimientu de los sos propios diseños de vehículos de velocidá. 

Walt Arfons siguió en solitariu la construcción del *Wingfoot Express 2* utilizando cohetes de combustible sólidu; los picos de potencia y l'aceleración yeren enormes, pero nun podíen ser calteníos el tiempu necesariu pa establecer un rexistru de velocidá sostenida. El *Wingfoot Express 2* disponía primeramente de 10 impulsores cohete JATO, llogrando un rexistru de velocidá oficiosu de 605&nbsp;mph con 25 JATO en 1965.

Con posterioridá perdió la pista del paradoriu del *Wingfoot Express* orixinal.

## Ver tamién
* Récor de velocidá en tierra

## Referencies