Cesáreo Chacaltana Reyes

**Cesáreo Chacaltana Reyes**  foi un políticu, xurista, periodista, diplomáticu y educador peruanu. Miembru del Partíu Civil y collaborador del presidente Andrés Avelino Cáceres, foi presidente del Conseyu de Ministros (1893, 1894 y 1901-1902), ministru de Rellaciones Esteriores (1886-1887, 1893 y 1901-1902), ministru de Gobiernu (1894), alcalde transitoriu de Lima (1886) y segundu vicepresidente de la República (1894-1895). Como educador foi profesor y direutor del Colexu Nacional Nuesa Señora de Guadalupe.

## Biografía
Foi fíu de Manuel de la Encarnación Chacaltana y Manuela Reyes. Estudió nel Colexu Nacional Nuesa Señora de Guadalupe y nel Seminario Conciliar de Santu Toribio (1858-1863), onde se graduó de bachiller en Teoloxía y Maestru n'Artes en 1864. Por cuenta del so talentu “nada común” encamentóse-y la docencia (1865). Rematada la so formación seminarista, en 1866 pasó a estudiar Xurisprudencia na Universidá Nacional Mayor de San Marcos, doctorándose en 1869. Recibióse como abogáu'l 22 de xunetu d'esi mesmu añu. Simultáneamente, exerció como profesor de Mecánica, Física y Astronomía nel colexu Guadalupe y entamó la sociedá de Collaboradores de la Instrucción (1868), que mientres dellos años sostuvo un colexu gratuitu d'educación secundaria.

Foi unu de los direutores del diariu *El Nacional*, que fizo campaña a favor del Partíu Civil, na campaña eleutoral de 1871-1872. En 1871 viaxó a Europa como abogáu de la negociación Canevaro. En París incorporar a la redaición de *L'Americanu*. Collaboró tamién na Gaceta Internacional de Bruxeles.

En 1874 volvió al Perú, asumiendo como caderalgu de Física na Facultá de Ciencies de San Marcos. Como secretariu acompañó al presidente Manuel Pardo mientres la campaña llibrada contra la revolución de Nicolás de Piérola nel sur.

En 1876 foi escoyíu diputáu por Ica y en 1879 senador suplente por Huanuco. Al españar la guerra con Chile y entamase la defensa de Lima, se enroló na reserva. Lluchó na batalla de Miraflores llibrada'l 15 de xineru de 1881, onde s'encargó de guarnir les posiciones d'El Pinu.

Foi senador por Huánuco nel congresu aconceyáu en Chorrillos en 1881 onde s'alcordó que la concertación de la paz con Chile tenía de ser ensin cesión territorial. Mientres la ocupación foi escoyíu direutor del Colexu Guadalupe (1882), descollando pol so valor moral y el so abnegación. Sicasí, esi mesmu añu tuvo que partir al destierru, a l'Arxentina. En Buenos Aires incorporar a la redaición de *[[La Prensa (Arxentina)|La Prensa]]*.

De vuelta nel Perú, foi escoyíu senador por Ica en 1886. Foi tamién teniente d'alcalde teniente alcalde de Lima, y como tal, encargóse transitoriamente del gobiernu municipal, por ausencia del alcalde César Canevaro.

Poner al serviciu del primer gobiernu d'Andrés A. Cáceres y foi designáu ministru de Rellaciones Esteriores (1886-1887). Foi depués ministru plenipotenciario ante los gobiernos d'Arxentina, Uruguái y Paraguái (1888-1890) ya integró la delegación peruana unviada al Congresu de Derechu Internacional Priváu celebráu en Montevidéu. Nuevamente nel Perú, foi escoyíu diputáu por Tarma (1890) y vicerrector de la Universidá de San Marcos (1891-1895).

Sol gobiernu del coronel Remigio Morales Bermúdez foi presidente del Conseyu de Ministros y ministru de Rellaciones Esteriores (de 3 de marzu a 11 de mayu de 1893).

En 1894 foi escoyíu segundu vicepresidente de la República y senador per Lima, nes controversiales eleiciones de dichu añu qu'empericotió per segunda vegada a Andrés A. Cáceres. Empecipiáu'l nuevu gobiernu'l 10 d'agostu de 1894, asumió como Presidente del Conseyu de Ministros y Ministru de Gobiernu, pero arrenunció al cabu de tres meses por cuenta del so desalcuerdu coles midíes represives impuestes a la prensa. Asumió depués la cátedra de Derechu Civil na Universidá de San Marcos (1895).

Nel gobiernu de Nicolás de Piérola pasó a ser ministru plenipotenciario en Bolivia (1898) y depués en Chile (1900), esplegando incesantes esfuercios pa faer cumplir el Tratáu de Rancón no referente a la realización del plebiscitu que tendría de definir el destín final de les provincies de Tacna y Arica, consulta que'l gobiernu chilenu venía difiriendo dende 1894.

De vuelta nel Perú, foi nuevamente designáu presidente del Conseyu de Ministros y ministru de Rellaciones Esteriores, nel gobiernu d'Eduardo López de Romaña (1901-1902).

En 1903 foi escoyíu diputáu por Lima, ocupando la presidencia del so cámara en 1904 y en 1906. Foi presidente del Partíu Civil dende 1904, cuando José Pardo asumió la presidencia de la República.

## Obres
**Patronatu Nacional Arxentín. Cuestiones d'actualidá sobre les recíproques rellaciones de la Ilesia y l'Estáu* (Buenos Aires, 1895).
**Programa de Derechu Civil Común* (1896).
**Derechu Civil Común* (1897).

## Ver tamién
*Reconstrucción Nacional

## Bibliografía
*Basadre, Jorge: *Historia de la República de Perú. 1822 - 1933*, Octava Edición, correxida y aumentada. Tomos 8 y 9. Editada pol Diariu "La República" de Lima y la Universidá "Ricardo Palma". Impresu en Santiago de Chile, 1998.
*Tauro del Pino, Alberto: *Enciclopedia Ilustrada de Perú*. Tercer Edición. Tomu 4, CAN/CHO. Lima, PEISA, 2001. ISBN 9972-40-153-3

## Referencies

## Enllaces esternos