open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Betsaida

**Betsaida** (del hebréu/araméu: בית צידה, casa de pesca) ye'l nome de dos llugares n'Israel mentaos pol Nuevu Testamentu. Herodes Filipo, la reedificó y dio-y el nome de Julias, n'honor de Julia, la fía d'Augusto. Plinio y Jerónimo dícennos que s'atopaba al este del Xordán, y hai dos sitios posibles: al-Tell o Masadiya. (Dambos llugares atópense mui cerca unu d'otru, pero'l segundu ta más cerca de la ribera.) Sicasí, en  los discípulos fueron unviaos del llau este del Xordán a Betsaida, escontra Cafarnaúm (cf. ); por ello haise postuláu la esistencia d'una segunda Betsaida al oeste del Xordán, alcontrada seique en Ayn al-Tabigha. Afírmase qu'esta tamién ye Betsaida “de Galilea” , una y bones la división política de Galilea puede nun llegar hasta l'este del Xordán. Pero esto ye pocu probable; “Galilea” nun se menta necesariamente nel sentíu téunicu. Ye posible qu'un suburbiu de Julias na marxe occidental convenga más a ; Cafarnaúm nun taba lloñe d'ellí. Amás atópase en , cuando Jesús entra a esti pueblu y sana a un ciegu que-y foi lleváu a Jesús pa ser sanado. Dalgunos sostuvieron qu'esti yera ciegu de nacencia, pero esto ye pocu probable porque'l mesmu diz a Jesús: "Veo los homes como árboles, pero ver qu'anden." . Ye lóxicu suponer que si él sabía como son los árboles, yera porque nun naciera ciegu sinón que perdió la vista más palantre. El Nuevu Testamentu señala que cinco de los discípulos de Jesús yeren de Betsaida: Simón Pedro, el so hermanu Andrés, Felipe, Jacobo fíu de Zebedeo, conocíu como Santiago'l Mayor y el so hermanu Juan. En munches ocasiones la Biblia señala que Jesús-yos faló a ellos (ver ente otros a ), y estos manifestaron incredulidá previu al milagru que Cristu habría de faer; d'ende que dellos teólogos sostienen que Betsaida ye sinónimu d'incredulidá. Igualmente, en , Jesús pronuncia unu de los sos ayes: "¡Ai de ti, Corazín! ¡Ai de ti, Betsaida! Porque si en Tiru y en Sidón fixérense los milagros que fueron fechos en vós, tiempu hai que se penaren en ciliciu y en ceniza." 
## Etimoloxía
Bet (beth) = Casa Saida
= Sable. 
Delles notes fueron tomaes de: Douglas, J. D., Nuevu Diccionariu Bíblicu Certidume, (Barcelona, Buenos Aires, La Paz, Quito: Ediciones Certeza) 2000, c1982.

Betsaida Navarro, Chile.

## Referencies

## Enllaces esternos
Zacaríes (papa)

Zacarías (en llatín: **Zacharias**; Grecia, c. 679-15 de marzu de 752) foi'l papa nᵘ 91 de la Ilesia católica (741-752), veneráu como santu. Apenes se sabe nada de la so vida antes de ser consagráu como papa. Nos sos primeros años de pontificáu, Zacarías consiguió que los lombardos (pueblu xermánicu qu'ocupó'l norte de l'actual Italia) devolvieren delles ciudaes a la Ilesia.

## Biografía
Fora de la península itálica, Zacaríes contribuyó a que Pipino el Curtiu destronara a Childerico III, últimu rei merovinxu. N'efeutu, Pipino el Curtiu, mayordomu de Palaciu, yera l'home fuerte que gobernaba na práutica'l pueblu francu y Childerico III el rei débil llamáu a dar fin al llinaxe de Clodovéu I. En tal situación, pa llexitimar la so entamada usurpación del tronu, Pipino el Curtiu realiza al papa una comprometedora consulta cargada n'apariencia d'inocente busca de la ortodoxa conducta: ¿Quién tenía de ser el rei de los francos: el qu'exercía na práutica la realeza o quien la ostentaba nominalmente? El papa atayó la cuestión con esti veredictu: «Quien lo ye ello ye que síalo de derechu».

Asina nació una fuerte rellación de venceyos políticos y relixosos ente'l Papáu y la dinastía Carolinxa, fundada por Pipino. Zacaríes unvió al arzobispu Bonifacio por que coronara a Pipino el Curtiu rei de los francos en nome so.

La so fiesta celébrase'l 15 de marzu.

## Referencies

## Enllaces esternos
Fondi

**Fondi** ye una llocalidá italiana de la provincia de Llatina, rexón de Laciu, con 36.902 habitantes.

## Evolución demográfica

## Ciudaes hermaniaes
*  Dachau

## Referencies

## Enllaces esternos
Esteban II (papa efímeru)

**Esteban II**  foi papa electu de la Ilesia católica.

## Eleición y papáu
El 15 de marzu de 752 finó'l papa San Zacarías. Una selmana dempués, el 22 de marzu, finalmente escoyóse como nuevu pontífiz a un sacerdote romanu, qu'escoyó'l nome d'Esteban II, pos yá esistiera un papa llamáu Esteban I ente los años 254 y 257.

Esteban II nun gociaba de bien bona salú y trés díes depués de ser escoyíu polos #cardenal finó de secute por causa de un ataque d'apoplexía.

## Esteban II na hestoria
Na dómina de la eleición d'Esteban, la eleición papal taba suxeta a dos requisitos:
# El Papa tenía de ser escoyíu ente los sacerdotes y diáconos de Roma, lo qu'implicaba que nun podía ser obispu d'otra diócesis.
# La eleición namái se consideraba llexítima dende'l día de la ordenación del escoyíu como obispu.
La puesta muerte d'Esteban torgó la so ordenación como obispu de Roma, polo que se-y consideró como papa illexítimu y foi borráu de les llistes oficiales de los pontífices, nes que tendría de figurar como Esteban II.

El segundu requisitu foi abolíu nel sieglu XII, polo qu'Esteban pasó a ser consideráu papa llexítimu, hasta que nel sieglu XX, mientres el pontificáu de Xuan XXIII, decidióse nuevamente qu'Esteban nun yera un papa llexítimu y foi nuevamente borráu de les llistes de papes. Ta incluyíu nel *Anuariu pontificiu*, qu'anque nun tien la considerancia de llista oficial” sí tien el tratamientu de llista autorizada” pola Santa Sede.

Ente 752 y 942, siete papes llevaron el nome d'Esteban nel so pontificáu y, cuando darréu adoptóse los costume de numberar a los papes homónimos pa estremalos, asignóse-yos los díxitos del II al VIII, resalvando al Esteban l'efímeru. En 1057, cuando s'escoyó como papa a un nuevu Esteban y habíase yá adoptáu los costume d'añader un númberu, este tomó como #nombre Esteban IX.

La rellación de papes col nome d'Esteban #estender por tanto hasta Esteban IX. Sicasí esisten historiadores y llistes que nes sos rellaciones de papes recueyen los dos posibles nomenclatures y, en delles, pa referise al papa Esteban que reinó ente 816 y 817 #nomar como Esteban IV (o V).

## Referencies

## Enllaces esternos
Salona

**Salona** (en griegu antiguu Σαλῶνα, Σαλῶναι; en llatín Salonae) foi una antigua ciudá d'Iliria qu'esistió mientres el primer mileniu antes de Cristu. Los griegos establecieron ende una colonia. 

Tres la so conquista polos romanos, Salona convertir na capital de la provincia romana d'Ilírico y depués, al estremase esta, na de Dalmacia. L'emperador Diocleciano, que se cree que nació cerca d'esi llugar, alzó un palaciu monumental nes cercaníes nel que s'abellugó nel so retiru. El palaciu, conocíu como'l Palaciu de Diocleciano, convertir nel nucleu de l'actual ciudá de Split.

Salona foi en gran parte destruyida mientres les invasiones de los ávaros y de los pueblos eslavos, la primera d'elles en 614. La población cercana abellugar d'estos ataques nel palaciu del emperador Diocleciano, convirtiendolo nuna ciudá. Les ruines de Salona anguaño pueden visitase nes cercaníes de la ciudá moderna de Solin, Croacia.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Tomás de Split: *Historia de los obispos de Salona y de Split*.
** Testu billingüe llatín - francés, con anotaciones nesti idioma, nel sitio de Philippe Remacle (1944 - 2011).
Marcelu I

El papa san **Marcelu I** (; 308-309), (¿?-Roma, Imperiu romanu; 16 de xineru de 309), foi escoyíu como Papa Nᵘ 30 de la Ilesia católica, dempués de cuatro años de la muerte del papa Marcelino por cuenta de la persecución del emperador Diocleciano (303 al 305). Tocólu face-y frente a la crisis dexada ente los cristianos por dicha persecución y que por mieu al martiriu habín'apostatado de la so fe o a cencielles abandonáu les práutiques relixoses, pero agora queríen tornar a la Ilesia. Decretó qu'aquellos que deseyaben volver a la Ilesia teníen que faer penitencia por renegar de la fe mientres la persecución. Los que taben en contra d'esta decisión consiguieron que l'emperador Majencio desterrar.

Morrió nel exiliu'l 16 de xineru de 309. El so cuerpu foi devueltu a Roma y soterráu nel campusantu de Priscila.

Mientres el so pontificáu dedicar a volver edificar los templos destruyíos na persecución. Estremó Roma en venticinco sectores con un presbíteru o párrocu al mandu de cada unu d'ellos. De calter enérxicu, ordenó que los obispos non pudieren axuntase en conceyu ensin la so autorización esplícita.

## Referencies

## Enllaces esternos

* DocumentaCatholicaOmnia.eu (obres del papa Marcelo).
Lleón III (papa)

San **Lleón III** (* Roma, (750) – 12 de xunu de 816). Papa nᵘ96 de la Ilesia católica de 795 a 816.

Escoyíu papa'l 26 d'avientu de 795, cuando yera cardenal de Santa Susana y xefe de l'ayalga pontificia, foi consagráu a otru día. Darréu comunicó la so eleición a Carlomagno unviándo-y una carta al pie de les llaves de la tumba de San Pedro y la bandera de Roma colo que reconocía al Rei de los francos como proteutor de la Santa Sede.

Perteneciente a una familia modesta, el nuevu Papa nun cuntó col sofitu de la nobleza romana, parte de que los sos miembros, emparentaos col anterior pontífiz, entamaron una emboscada na cual, mientres una procesión celebrada'l 25 d'abril de 799, Lleón resultó mancáu, siendo formalmente depuestu y unviáu al monesteriu de San Erasmo, d'onde consiguió escapar y axuntase con Carlomagno en Paderborn onde-y solicitó los so ayuda. 

El rei de los francos, en recibiendo una embaxada romana que con falsu xuramentu acusó a Lleón d'adulteriu, emprestó'l so sofitu al pontífiz nun reconociendo'l so deposición y escoltándolo hasta Roma. 

Al añu siguiente, el 24 de payares de 800, Carlomagno entró en Roma onde convocó y presidió un sínodu pa escuchar los argumentos tantu del Papa como de los sos opositores y onde Lleón, el 23 d'avientu, emprestó xuramentu de que yera totalmente inocente de los cargos que se presentaren contra él.

Dos díes depués, el 25 d'avientu de 800, el papa coronó a Carlomagno como emperador na Basílica de San Pedro.

Con esti actu, qu'empecipia una tradición que va siguir hasta l'añu 1452 cola coronación de Federico III, van coesistir un emperador d'Oriente y un emperador d'Occidente, y va suponer pa Roma una afirmación de la so primacía, pero tamién una reconocencia de la esistencia d'un poder temporal, distintu al del pontífiz, que nes siguientes centuries va provocar importantes conflictos colos emperadores alemanes.

Nun conceyu celebráu n'Aquisgrán, en 809, prohibió l'usu de la cláusula Filioque y ordenó que'l Credo niceno, ensin dicha cláusula, fora grabáu sobre dos tables de plata y espuestu en San Pedro.

Lleón III finó'l 12 de xunu de 816 siendo soterráu na Basílica de San Pedro.
Foi canonizáu pol Papa Clemente X en 1673.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Obres
Melquíades

**Melquíades** (311 - 10 de xineru de 314) foi'l 32º papa de la Ilesia católica. Probablemente venía d'África del Norte, a pesar del so nome griegu, anque nun se tener datos fidedignos sobre la so biografía.

L'historiador español del sieglu XVIII José Antonio Álvarez Baena señala que yera: «De padres africanos, emigraos a España, foi natural de Mantua de los Carpetanos (dempués Madrid), viaxó a Italia en 299, y careció enforma na persecución de Diocleciano y Maximiano, con peligru de perder la vida». Sicasí, el restu de les fontes considerar como natural del Norte d'África.

Mientres el pontificáu del papa Melquíades, asocedió'l trunfu del emperador Constantín I el Grande sobre Majencio na batalla de la Ponte Milvio sobre'l ríu Tíber, batalla na cual Majencio morrió afogáu cuando fuxía de la meyora de Constantino.

Poco tiempu dempués, nel (313) en Milán, Constantino proclamó'l Edictu de Milán, col cual garantizaba la paz y llibertá de la Ilesia. El nuevu emperador, agasayó al pontífiz una finca nel palaciu imperial Lateranense, que empezó a ser dende entós la residencia oficial de los papes. En cortil allegante, el mesmu Constantino va ordenar edificar la primera basílica romana; la basílica Laterana, sede oficial del papa. Güei conocer como San Xuan de Laterano.

Melquíades axuntó un conceyu pa condergar a los donatistas y, según el Liber Pontificalis, empezó cola práutica de partir nes ilesies de Roma la eucaristía consagrada pol mesmu papa, práutica atestiguada en Roma pero que la Enciclopedia Católica dulda n'atribuyir a esti pontífiz.

Melquíades morrió'l 10 de xineru, o, según señalen delles fontes posiblemente, el día de la so celebración (10 d'avientu), y foi soterráu nel campusantu de San Calixto; el postreru de los papes en ser soterráu ellí. Recuérdase-y como mártir, a pesar de morrer en forma natural, polos sufrimientos que careció mientres el reináu del emperador Maximiano.

## Referencies

## Enllaces esternos
 (n'inglés)

* [Obres](http://www.documentacatholicaomnia.eu/01_01_0311-0314-_Miltiades_(Melchiades),_Sanctus.html)
* Biografía del papa Melquiades na *Enciclopedia dei Papi* Treccani 
* Biografía del papa Melquiades en *Santi, beati y testimoni*.
Silvestre I

**Silvestre I** (en llatín, *Silvester*) foi'l papa nᵘ33 de la Ilesia católica ente'l 31 de xineru de 314 y el 31 d'avientu de 335.

## Biografía
Silvestre nació hacia l'añu 270, en Roma, y el so padre llamóse Rufino. Asocedió como obispu de Roma a San Melquíades el 31 de xineru de 314, un añu dempués de que se promulgara'l Edictu de Milán, pol que los cristianos podíen axuntase llibremente y predicar la so relixón. El so pontificáu carauterizar pola intervención del Emperador Constantín I el Grande nel gobiernu de la Ilesia.

L'eventu más importante del so reináu foi'l Conceyu de Nicea I nel 325. Este conceyu condergó les enseñances d'Arriu y redactó el Credo Niceno, que recoyía no fundamental les creencies del cristianismu de la dómina. Silvestre, anque convidáu, nun asistió personalmente al conceyu pero foi representáu por dos delegaos que fueron trataos con gran honor y respetu.

El papa Silvestre I foi'l primeru en cinxir la tiara, o triple corona pontificia.
Dellos historiadores atribúyen-y la institución oficial del domingu como Día del Señor, pa recordar la Resurrección.

Tamién se-y considera l'inspirador de la Corona de Fierro, que'l so aru interior foi realizáu con un clavu de la Vera Cruz.

L'antiguu palaciu de Laterano y la basílica axunta fuéron-y vencíes por Constantín y, de magar, consideróse la Catedral de Roma.

Cola ayuda del emperador, amás de la de Laterano, San Silvestra fixo edificar en Roma delles basíliques, ente elles la de San Pablu na vía Ostiense, y la de la Santa Cruz de Xerusalén. Dictó amás reglamentos pa la ordenación de los clérigos y pa l'alministración de los santos sacramentos, y entamó l'ayuda que tenía de dase a los sacerdotes y a los fieles precisaos. De vida ascética, pudo atender a les obres de beneficencia y en tou momentu supo caltener n'alto la ortodoxa de la doctrina frente a les incipientes herexíes.

El so obispáu foi bien sele. Ye conocíu por ser el primer papa que nun morrió mártir, el 31 d'avientu de 335. El so cuerpu foi soterráu na vía Salaria, nel campusantu de Priscila, a unos cuatro quilómetros de Roma, onde más tarde se llevantó una ilesia a él consagrada.

El so fiesta celebra'l 31 d'avientu, l'últimu día del añu.

## Ver tamién
* Orde de San Silvestre
* Donación de Constantín

## Referencies

## Enllaces esternos

* Obres
* Corazones.org
Papa Liberiu

**Liberio** (en llatín, *Liberius*; ¿? - 24 de setiembre de 366) foi'l 36º papa de la Ilesia católica ente'l 17 de mayu de 352 y el 24 de setiembre de 366.

## Biografía
Mientres el so mandatu taba en tol so apoxéu la persecución del emperador Constancio II. L'Emperador quería imponer el arrianismu n'Occidente y como Liberio oponíase, calteniéndose firme y decidíu, en 355 desterrar a Berea de Tracia, onde Liberio sufrió mientres dos años toa clase de vexames.

Munchos obispos punxéronse del llau del Emperador en contra del papa Liberio. Entós los arrianos, dueños de la situación y en total control de Roma, nomaron al diáconu Félix como nuevu papa en llugar de Liberio. Pero'l pueblu refugó a esti antipapa y esixó al Emperador el regresu y la reinstauración de Liberio como llexítimu obispu de Roma. Constancio II dio cuenta que Félix nun sería aceptáu y dexó a Liberio tornar a Roma en 357. El Papa foi recibíu con gran gayola popular. Aparentemente, Constancio II pretendía que Liberio y Félix gobernaren la Ilesia en xunto, pero esta fórmula d'un doble episcopáu nun foi aceptada nin pol pueblu nin pol cleru romanu. Félix retirar a la so casa en Porto, onde vivió hasta la so muerte.

Por cuenta de la posición tomada pola mayoría de los obispos nel so contra y pol tratu que recibió mientres el so exiliu, el papa Liberio amosóse dempués del so regresu a Roma débil ya inseguru, presentando posiciones un tanto ambigues con respectu al arrianismu. 

En 359 convocáronse simultáneamente dos conceyos d'obispos, d'Oriente y Occidente, celebraos en Seleucia y Rimini respeutivamente. So presión imperial, dambos conceyos adoptaron dos talos oficios de fe semi-arrianes. Liberio nun tuvo representáu en nengún d'estos conceyos. Cuando Constancio II morrió en 361, Liberio anuló los decretos tomaos nel conceyu de Rimini.

Dempués del curtiu reináu del emperador Xulianu, que restauró'l paganismu como relixón oficial del Imperiu, xubió al tronu Valentiniano, monarca cristianu que devolvió la tranquilidá a la Ilesia nuevamente. 

Liberio fundó una de les cuatro basíliques papales de Roma, la conocida primeramente como Basílica Liberiana, pero que nel sieglu siguiente convertir en Santa María La Mayor, la principal ilesia romana dedicada a la Virxe María.

Nel 366 almitió'l regresu a la Ilesia de los más moderaos simpatizantes arrianos del Oriente. Nesi mesmu añu morrió y los sos restos reposen na catacumbes de Priscila.

Na historia eclesiástica, ye'l primer papa que'l so nome nun apaez nel santoral; sicasí, ye consideráu confesor y santu poles ilesies ortodoxes.

## Referencies

## Enllaces esternos
Marcos d'Ostia

**Marcos d'Ostia**  foi consagráu como 34º papa el 18 de xineru de 336 y morrió'l 7 d'ochobre d'esi mesmu añu. La fecha de la so nacencia ye desconocida. Dizse que yera romanu, pero pocu saber de la so vida antes del obispáu.

La carta de Constantín I el Grande convocando a una conferencia d'obispos pa la investigación del problema donatista ta dirixida al papa Melquíades y a un tal Marcos. Obviamente, esti Marcos yera un miembru del cleru romanu (sacerdote o diáconu) y, posiblemente, el mesmu quien depués fuera designáu papa, oxetu d'esti artículu. Al respective de la so actuación ante la problemática arriano, qu'afectaba fondamente a la ilesia d'Oriente entós daquella, nada trescendió.

Dos constituciones son atribuyíes al papa Marcos. Según la primera, Marcos invistió baxu paliu al obispu de Ostia, y autorizólu pa faer lo mesmo col obispu de Roma. La invistidura se instituyó en costume a finales del sieglu IV, polo que ye posible que'l papa confirmara'l privilexu del obispu d'Ostia, pero qu'ésta yá vienese aplicándose. Tocantes a la concesión del paliu, la hestoria nun puede ser establecida por fontes del sieglu&nbsp;IV, yá que los monumentos más antiguos qu'amuesen esta divisa, pertenecen a los sieglos V y VI, y la más antigua mención escrita d'un papa que concede'l paliu data del sieglu VI. Nel *[[Liber Pontificalis]]* apaez sobre Marcos: *«Et constitutum de omni ecclesia ordinávit»*, anque nun sabemos a qué constitución se refier.

A esti papa atribúyese-y la construcción de dos basíliques. Una d'elles foi construyida dientro de Roma, na rexón Juxta Pallacinis, que ye l'actual ilesia de San Marcos, que recibió la so forma esterna actual en reformes posteriores. Mentar nel sieglu V como una ilesia de títulu romana, asina que la so fundación puede atribuyise a Marcos ensin dificultá. La otra taba fuera de la ciudá; foi una ilesia campusantu, que'l papa construyó sobre les catacumbes de Balbina, ente la Vía Apia y la Vía Ardeatina. Recibió del emperador Constantín terrenales y moblame pa dambes basíliques.

Marcos foi soterráu nes catacumbes de Balbina, onde construyera la ilesia. El so sepulcru méntase espresamente ellí recién nos itinerarios del sieglu VII.

La so festividá ye'l 7 d'ochobre.

## Referencies

## Enllaces esternos
* DocumentaCatholicaOmnia.eu (obres).
Xuliu I

**Xuliu I** foi'l papa nᵘ35 de la Ilesia católica ente'l 6 de febreru de 337 y el 12 d'abril de 352, fecha de la so muerte.

## Conflictos colos arrianos
Confirmó nel so puestu a dos obispos cristianos a quien los arrianu fixeren abdicar. Na seronda de 341, **Julio I** convocó un conceyu al qu'asistieron 50 obispos col propósitu de pronunciase de nuevu en contra del arrianismu y condergar a quien deponíen obispos al so antoxu.

A la muerte de Constantín I el Grande, l'imperiu estremar ente los sos trés fíos, unu d'ellos, Constantín II, llueu sumió de la historia y quedaron como emperadores los sos otros dos fíos, Constancio II, n'Oriente y Constante n'Occidente. Ente que Constante yera católicu, Constancio yera arriano. En 350, Constante foi asesináu y l'Imperiu se reunificó sol mandu de Constancio. L'emperador desamarró entós una tarrecible persecución contra la Ilesia.

## Celebración de la Navidá
Julio I afitó pa la Ilesia d'Occidente la solemnidá de Navidá el 25 d'avientu, en vegada del 6 de xineru, xunto cola Epifanía. Tomó esta fecha porque, nel calendariu xulianu, el solsticiu d'iviernu asocedía nesi día, siendo esti acontecimientu festexáu por munchos pueblos del Hemisferiu Norte como un nuevu renacer del ciclu de la vida.

## Otres obres
Considérase-y el fundador del Archivu de la Santa Sede, porque ordenó'l caltenimientu de los documentos.

## Referencies

## Enllaces esternos

*
Siriciu

**Siricio**  foi'l 38º papa de la Ilesia católica. Ofició de pontífiz ente 384 y la so muerte, asocedida en 399. La so actividá tendió a reforzar l'autoridá de la Ilesia de Roma, al traviés de decretales pontificies y epístoles a obispos que conteníen regles, disposiciones y decisiones conciliares. Collaboró en repitíes oportunidaes con Ambrosio de Milán, y Isidoro de Sevilla recordar como *clarissimus pontifex* («pernomáu pontífiz»).

## Pontificáu
Al morrer el papa Dámaso I n'avientu de 384, Jerónimo de Estridón yera un fuerte candidatu p'asocedelo. Tratara asiduamente a Dámaso y trabayáu sol so influxu en Roma. Sicasí, el so fuerte calter y les tensiones que s'amenaren ente'l cleru de Roma y él fixeron que nun tuviera l'aceptación necesaria. Foi escoyíu Siricio, quien empezó'l so pontificáu en 384. Jerónimo abandonó definitivamente Roma n'agostu de 385 y tornó a Oriente, estableciéndose en Belén.

Siricio foi'l primer papa n'utilizar la so autoridá nos sos decretos utilizando pallabres como: "Mandamos", "Decretamos", "Pola nuesa autoridá..." nel estilu retóricu típicu del emperador. Siricio foi tamién el primeru n'usar el títulu de papa. 

Consagró la primer basílica de San Pablo Extramuros. El so nome entá puede lleese nuna columna que nun resultó estropiada mientres la quema de 1823 que destruyó casi totalmente aquella basílica.

Con trés decretales reafitó la tradicional obligación de los clérigos (obispos, presbíteros y diáconos) de caltener la continencia, nun quedando dexáu a los clérigos casaos tener rellaciones conxugales coles sos esposes.

Morrió'l 26 de payares de 399 y ta soterráu nes catacumbes de Priscila. El so nome nun foi incluyíu na llista de los santos hasta'l sieglu XVIII, pol papa Benitu XIV.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Obres
Bonifaciu I

**Bonifaciu I**  foi'l papa nᵘ 42 de la Ilesia católica ente 418 y 422.

Foi escoyíu'l 29 d'avientu de 418 cuando yera un home yá vieyu y bien enfermu.

Coles mesmes un grupu de diáconos que taben descontentos yá dende tiempos del papa Zósimu, escoyeron a Eulaliu que s'instaló nel palaciu Laterano como antipapa.

Finalmente l'emperador Flaviu Honoriu resolvió la cuestión a favor de Bonifaciu I, que permaneció como papa llexítimu. Con esta aición, la ilesia dio la so avenida a la intervención de l'autoridá civil n'asuntos eclesiásticos.

Bonifaciu I dio'l so sofitu a Agustín d'Hipona y los obispos africanos na so campaña escontra'l pelaxanismu. Morrió'l 4 de setiembre de 422.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Obres
Celestín I

**Celestino I**  foi'l Papa nᵘ 43 de la Ilesia católica de 422 a 432.

## Biografía
 
Fíu de Prisco, ciertes fontes lo emparentan col emperador Valentiniano III. Foi diáconu en Roma y, según la tradición, mientres un tiempu vivió en Milán onde conoció a San Antonio Abá..

Escoyíu papa por aclamación el 10 de setiembre de 422, tuvo que faer frente a un variáu númberu de doctrines herétiques como'l nestorianismu, el pelagianismu, el donatismu, el maniqueísmu y el novacianismu y que remataron nos últimos díes del so pontificáu cola celebración del Conceyu d'Éfesu en 431, que supunxo la condena tantu del pelagianismu como del nestorianismu. Esta última doctrina, defendida pol patriarca de Constantinopla, Nestorio, dixebraba los dos naturaleces de Cristu y definía a María como *Khristotokos* (Madre de Cristu) pero non como *Theotokos* (Madre de Dios);

Nel citáu conceyu, Celestino tuvo representáu por Cirilo d'Alexandría quien defendió la unidá de los dos naturaleces de Cristu y que va sirvir de base nun futuru por que Eutiques ellabore la doctrina que va dar llugar al monofisismu.

Celestino I morrió'l 27 de xunetu de 432.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Obres
Sixto III

**Sisto III**  foi'l papa nᵘ 44 de la Ilesia católica de 432 a 440.
 
Nacíu nel senu de la familia Colonna llueu se convertiría nun miembru influyente na redolada de los papes Zósimo, Bonifaciu I y Celestín I a pesar de que na so mocedá sintiérase atraíu poles doctrines pelagianistas, anque paez ser que volvió a la ortodoxa gracies a la so correspondencia con San Agustín.

El so pontificáu empecipiáu tres el Conceyu d'Éfesu, celebráu en 431, tuvo marcáu pol nestorianismu, doctrina que xunto al pelagianismo, fuera condergada nel mesmu. Y ello por cuenta de que, al amosase'l pontífiz conciliador con Nestorio, provocó que fuera acusáu d'abrazar los sos postulaos. Sixto, pa rebatir diches acusaciones fixo reconstruyir la basílica de Santa María la Mayor, que al dedicala a María como madre de Dios, suponía la so aceptación del títulu de Theotokos que'l conceyu d'Éfesu otorgara a María en contra de les doctrines nestorianas que namái-y otorgaben el títulu de Khristotokos (madre de Xesús).

Coles mesmes veló pol caltenimientu de los derechos de la Santa Sede al confirmar que Iliria dependía eclesiásticamente de la diócesis de Tesalónica y non de la de Constantinopla como pretendía'l patriarca de dicha ciudá.

Restauró en Roma les basíliques de Santa Sabina nel monte Aventino y San Llorienzo Extramuros.

Unu de los sos principales llogros foi restaurar la paz ente Cirilo d'Alexandría y los sirios.

Finó'l 18 d'agostu de 440 siendo soterráu en San Llorienzo Extramuros.
## Referencies

## Enllaces esternos

* Obres
Hilario

**Hilario** (Cerdeña, fecha desconocida - Roma, 29 de febreru de 468) foi'l papa nᵘ 46 de la Ilesia católica, ente 461 y 468.
 
Como archidiácono actuó como mandáu de Lleón I Magno nel Conceyu d'Éfesu celebráu en 449 y conocíu como'l "lladroniciu d'Éfesu" oponiéndose a la condena de Flaviano de Constantinopla lo que-y supunxo enfrentar se al monofisita patriarca alexandrín Dióscoro y trate obligáu a alloñar tantu de Constantinopla como de Roma pa salvar la so vida.

Mientres el so pontificáu dedicó una especial atención al ordenamientu eclesiásticu d'España y de la Galia que tres les invasiones bárbares atopábense sumíes nel caos.

Hilario mandó construyir dos oratorios nel bautisteriu de Laterano, unu n'honor de San Xuan Bautista y otru dedicáu al Apóstol San Juan, a que la so intercesión atribuyía la so salvación tres la so intervención nel conceyu d'Éfesu. Tamién mandó alzar una capiya de la Santa Cruz nel bautisteriu, un conventu, dos baños públicos y biblioteques xunto a la ilesia de San Llorienzo Extramuros, onde foi soterráu al finar el 29 de febreru (fecha non segura) de 468.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Obres
Inocenciu I

**Inocencio I**  foi'l papa nᵘ 40 de la Ilesia católica ente 401 y 417.

Yera natural d'Albano. Según el so contemporaneu, Jerónimo de Estridón, yera fíu del papa anterior, Anastasio I, probablemente l'únicu casu na historia en qu'un fíu asocede al so padre nel papáu. Foi escoyíu'l 22 d'avientu de 401. Ordenó que tolos casos graves teníen que ser revisaos por él y nos demás acutábase'l derechu a intervenir. Exerció esti derechu en munches cuestiones diverses, especialmente naquelles rellacionaes coles celebraciones llitúrxiques. 

El so gran amigu Juan Crisóstomo foi espulsáu como Patriarca de Constantinopla por cuenta d'hostilidaes personales cola emperatriz Elia Eudoxia y les intrigues de Teófilo de Alejandria. **Inocencio I** intervieno pa reintegrarlo a la so sede.

Enfrentóse firmemente a Pelagio y al pelagianismo, con tanta autoridá y decisión que Agustín d'Hipona, cuando lo supo, pronunció aquella famosa frase que aportó a un refrán: *[[Roma locuta, causa finita]]* ("Cuando Roma faló, la causa ta terminada"). Tamién condergó'l priscilianismo.

El 24 d'agostu de 410 el rei visigodu, Alarico, conquistó y escaló a Roma. Inocencio nun s'atopaba na ciudá, sinón que taba na corte imperial en Rávena tratando de faer negociaciones con Alarico. Cuando tornó a Roma fixo lo posible por reparar los daños fechos polos godos. 

Morrió'l 12 de marzu de 417, polo que la so festividá celébrase dichu día, anque dende'l sieglu XIII hasta'l sieglu XX, conmemorábase'l 28 de xunetu. El so socesor foi Zósimo.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Obres.
* Carta de Jerónimo de Estridón a Inocencio: testu llatín nel Proyeutu Perseus.
Albano Laziale

**Albani Laziale** ye un conceyu italianu de la rexón de Laciu, na Ciudá metropolitana de Roma Capital, con cerca de 35.428 habitantes (2001). Estender por una superficie de 23,80 km², con una densidá de población de 1.489 hab./km². Llenda con Ardea, Ariccia, Castel Gandolfo, Rocca di Papa, Roma.

## Evolución demográfica

## Ver tamién

## Referencies

## Enllaces esternos
Félix III

**Félix III**  foi'l Papa nᵘ 48 de la Ilesia católica de 483 a 492.

Perteneciente a la familia senatorial romana Anicia, esti aristócrata yera fíu d'un sacerdote y tuvo casáu, siendo padre de dos fíos, antes de ser escoyíu p'asoceder a Simplicio na siella de San Pedro. La so familia va apurrir nel futuru otros dos papes, Agapito I y Gregorio I.

Escoyíu pontífiz gracies al sofitu del rei xermanu Odoacro, el so primer actu foi negar el "Henotikon" o "actu d'unión", un edictu que l'emperador bizantín Zenón promulgara en 482 nel qu'intentaba llegar a una solución de compromisu ente'l monofisismu y la doctrina considerada ortodoxa emanada del Conceyu de Calcedonia.

De siguío unvió una delegación de dos obispos a Constantinopla pa intentar convencer al inspirador del citáu edictu, el patriarca Acacio, por que lo refugara y por que anulara'l nomamientu de patriarca d'Alexandría, el monofisita Pedro'l Notariu, quien ocupara dicha see patriarcal tres la deposición del anterior patriarca, más cercanu a los postulaos romanos.

Acacio non yá nun arrenunció a la so doctrina nin anuló'l nomamientu, sinón que llogró atraer a los mesmos legaos pontificios a los sos postulaos doctrinales. Félix III convocó en respuesta un conceyu que, en 484, escomulgó al patriarca Acacio, quien de la mesma respondió borrando'l nome del papa de los dípticos llitúrxicos lo qu'equival a la escomunión del pontífiz. Empecípiase asina'l Cisma acaciano que va estremar la Ilesia mientres los siguientes 35 años.

A pesar del so enfrentamientu con Constantinopla, Félix llega a un alcuerdu col emperador Zenón pa llograr que los vándalos arrianu punxeren fin a les persecuciones contra los cristianos fieles a Roma nel norte d'África. Surde entós el problema de qué tratamientu dar a los que se convirtieron al arrianismu por cuenta de diches persecuciones y agora deseyen volver a la ortodoxa. Félix convoca un sínodu en 487 nel que s'afiten les condiciones en que se dexa la torna d'estos cristianos a la Ilesia romana.

Finó'l 1 de marzu de 492.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Obres
Anastasiu II

**Anastasio II**  foi'l Papa nᵘ 50 de la Ilesia católica de 496 a 498.
Trató d'acabar col Cisma acaciano intentando una reconciliación colos monofisitas qu'apoderaben la Ilesia oriental. Pa ello unvió, en 497 una delegación a Constantinopla encabezada pol diáconu Fotino que-y valió fuertes reproches de los autores del *[[Liber Pontificalis]]* y que Dante Alighieri asítiase nel Infiernu (esautamente nel sestu círculu del infiernu) del so Divina Comedia. 

Mientres el so pontificáu Clodoveo I convertir al cristianismu colo que'l pueblu francu foi'l primeru de los xermánicos que se fixo cristianu.

## Referencies

## Enllaces esternos
Símaco

**Símaco** (Cerdeña, c. 450-Roma, 19 de xunetu de 514) foi'l 51º papa de la Ilesia católica, de 498 a 514.

## Biografía
Fíu d'un tal Fortunato, foi archidiácono mientres el pontificáu d'Anastasio II a quien asocedió nel pontificáu al ser escoyíu per una parte del cleru romanu. 

El mesmu día de la so eleición, el 22 de payares de 498, una facción disidente del cleru romanu sofitada pol emperador bizantín Anastasio I, y encabezada pol senador Festo, dio en la eleición del arcipreste de Santa Práxedes, Lorenzo, como antipapa.

Ante la esistencia de dos pontífices, el rei ostrogodu Teodoricu'l Grande, intentó acabar col naciente cisma sofitando a Símaco quien, el 1 de marzu de 499 convocó un conceyu en Roma nel que Lorenzo, n'aceptando la llexitimidá del so rival como pontífiz, foi nomáu obispu de Nocera. Nesti sínodu decretóse que tou clérigu que, mientres el pontificáu d'un papa, intrigase pa escoyer al so futuru socesor, sería escomulgáu.

La cisma sicasí reinicióse cuando, en 501, el senador Festo acusó a Símaco de diversos crímenes y convenció a Lorenzo por que tornara a Roma. El Papa negar a comparecer ante'l rei pa responder de les acusaciones alegando que nengún poder temporal tenía xurisdicción sobre él.

Convocóse nuevamente un sínodu conocíu como *Synodus Palmaris*} que, el 23 d'ochobre de 502, decretó que nenguna corte humana podía enxuiciar a un papa yá que esti namái podía ser xulgáu por Dios.

Ante esto, Teodoricu instaló a Lorenzo nel Palaciu de Laterano como papa, colo que la cisma caltúvose abiertu mientres cuatro años hasta que, en 506, el rei retiró'l so sofitu a Lorenzo pola so escesiva connivencia cola corte bizantina y, n'espulsando a tolos probizantinos, sofitó definitivamente a Símaco.

Mientres el so pontificáu, Símaco sofitó económicamente a los obispos d'África que s'atopaben desterraos en Cerdeña tres les persecuciones a que los vándalos, de doctrina arriano, sometieren a la Ilesia del norte d'África. Tamién concedió la llibertá a los esclavos que caltenía la Ilesia y, coles mesmes, atribúyese-y la construcción inicial del Palaciu Vaticanu.

Finó'l 19 de xunetu de 514.

## Ver tamién
* Anastasiu II

## Referencies

## Bibliografía
* 
* 
* 
* 

## Enllaces esternos

* Obres en *Documenta Catholica Omnia*.
Hormisdas

**Hormisdas** (Frosinone, c. 450 - Roma, 6 d'agostu de 523) foi'l papa nᵘ52 (de 514 a 523) y santu de la Ilesia católica. 

Diáconu nel momentu de la so eleición, tuvo casáu antes de ser ordenáu y tuvo un fíu que más tarde se convertiría nel futuru papa Silverio.

La so primer actuación como pontífiz foi acabar colos últimos rescoldos del cisma acaciano surdíu nel 484 por aciu la llamada "fórmula de Hormisdas" propuesta en 519 tres una xunta ente les Ilesies de Roma y de Constantinopla. 

Mientres el so papáu encargó a Dionisio el Exiguo, un astrónomu d'orixe escita y abá d'un monesteriu romanu, reformar el calendariu esistente, xera que resolvió al establecer como añu primeru de la era cristiana'l de la nacencia de Xesús. Los cálculos qu'ésti realizó resultaron, según comprobóse dempués, equivocaos nunos 6 años al datar de forma errónea'l reináu de Herodes I el Grande, polo que dedució que Xesús nació l'añu 753 de la fundación de Roma, cuando de fechu tuvo d'asoceder escontra'l 748.

Resultó electu papa en presencia del celebre Casiodoro, entós cónsul, y delegáu del rei Teodorico pa esta eleición. Consiguió, cola tercer delegación qu'unvió a Constantinopla, reconciliar esta Ilesia cola Santa Sede, de la cual taba dixebrada dende la condenación d'Acacio. El so pontificáu foi gloriosu pola puxanza con que sostuvo la doctrina, pola reforma del cleru, pola paz que procuró a les Ilesies d'Oriente, pola espulsión de los maniqueos de Roma, y poles sos llimosnes y liberalidades colos Santos Llugares. Hormisdas morrió en 6 d'agostu de 523.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Obres
Bonifaciu II

**Bonifacio II** (* Roma, - † Roma, 17 d'ochobre de 532) foi'l Papa nᵘ55 de la Ilesia católica de 530 a 532.
 
Anque nacíu en Roma, yera ostrogodu de nacencia, lo que-y convirtió nel primer papa d'orixe xermánicu gracies al sofitu del rei godu Atalarico.

Designáu por Félix IV como'l so socesor por aciu un edictu, a la muerte d'esti una parte del cleru, respetando la voluntá del fináu, escoyer pontífiz el 22 de setiembre de 530, mientres la facción mayoritaria de dichu cleru oponer a la so eleición y escoyía como papa a Dióscuro. El posible cisma na Ilesia quedó albortáu al morrer Dióscuro a los ventidós díes del so nomamientu.

Encegoláu pola posibilidá de qu'a la so muerte volviera producise una doble eleición papal que desaguara nuna cisma, convocó un conceyu nel que s'otorgó la prerrogativa d'escoyer al so propiu socesor, designando como tal al diáconu Vigilio. Sicasí la oposición qu'atopó ante esti proceder y que llevó al propiu Senáu romanu a acusar al Papa d'abusu de poder, fizo que Bonifacio retratárase y asina el so escoyíu nun aportó a la siella papal a la so muerte, anque sí lo fadría darréu.

Bonifacio finó'l 17 d'ochobre de 532.

## Referencies
Félix IV

**Félix IV**  foi'l papa nᵘ 54 de la Ilesia católica de 526 a 530.
 
Fíu d'un tal Castorius, foi impuestu como papa pol rei ostrogodu Teodoricu'l Grande, quien encarcelara y martirizara al so antecesor, Xuan I. 

Mientres el so pontificáu condergó la doctrina del semipelagianismo nuna epístola que dirixó a Cesareu d'Arles.

Coles mesmes, en 529, publicó un edictu pol que nomaba socesor a Bonifacio II lo que provocaría a la so muerte, el 22 de setiembre de 530, un curtia cisma na Ilesia al escoyer la mayoría del cleru a Dióscuro.

Esti papa ye referenciáu en delles llistes como **Félix III** por cuenta de que les mesmes esclúin al antipapa Félix II que sicasí, nun principiu, foi consideráu como llexítimu pola Ilesia.

La so festividá primeramente yera'l 30 de xineru pero treslladar a la fecha de la so muerte'l 22 de setiembre.

## Notes

## Referencies

## Enllaces esternos

* Obres
Silverio

**Silverio** (Frosinone, ¿? - Palmarola, 11 de payares de 537) foi'l papa nᵘ&nbsp;58 de la Ilesia católica de 536 a 537.
 
Fíu llexítimu del papa Hormisdas, qu'había estáu casáu antes de ser ordenáu sacerdote; Silverio yera subdiácono en Roma cuando'l papa Agapito I finó mientres s'atopaba en Constantinopla.

Escoyíu papa col sofitu del rei ostrogodu Teodato, atopar col refugu del emperador bizantín Xustinianu I quien, influyíu pola so esposa Teodora, quería sentar nel tronu de San Pedro a Vigilio más cercanu a les idees monofisitas de la emperatriz y que s'atopaba nesi momentu en Constantinopla.

Vigilio dirixir a Roma, ensin conocer la eleición de Silverio, portando cartes pal xeneral bizantín Belisario na que se-y ordenar que sofitara la so eleición como papa.

Belisario dirixir a Roma al mandu del so exércitu y la ciudá, n'espulsando a los godos, abriólu, el 9 d'avientu de 536, les sos puertes ensin llucha tarreciendo un saquéu como'l que sufriera Nápoles a manes de los bizantinos.

El rei Vitiges, qu'asocediera a Teodato, sitió entós a la ciudá de Roma dexando aislláu a Belisario nel so interior. Sicasí'l fechu de que nun intentaren l'asaltu de la ciudá sirvió de base p'acusar a Silverio de tar entamando colos godos la rindición de la ciudá facilitándo-yos la entrada.

Esta acusación sirvió d'escusa a Teodora pa llograr el so oxetivu de sentar a Vigilio na sede papal, yá que provocó l'arrestu de Silverio que foi desaposiáu de les vestidures pontificales en marzu de 537 y unviáu al exiliu na ciudá de Patara na actual Turquía.

L'obispu de Patara intercedió a favor de Silverio ante l'emperador Xustinianu y llogró qu'esti anulara'l destierru y dexára-y tornar a Italia por qu'intentara demostrar la falsedá de l'acusación de traición.

Una vegada n'Italia, foi sicasí recluyíu, por orde de Teodora, na islla de Palmarola onde finó'l 11 de payares de 537.

Darréu foi beatificáu y santificáu, siendo patrón de la isla de Ponza, n'Italia.

## Enllaces esternos

## Referencies
Agapitu I

**Agapitu I**  foi'l papa nᵘ&nbsp;57 de la Ilesia católica de 535 a 536.
 
Fíu d'un sacerdote llamáu Gordianus que foi asesináu mientres les revueltes que sufrió Roma en tiempos del papa Símaco, desempeñó los distintos graos del exerciciu sacerdotal nes ilesies de San Juan y San Pablo, collaborando con Cassiodoro na fundación en Roma d'una biblioteca eclesiástica d'autores griegos y llatinos y nun proyeutu en Vivarium pa traducir los filósofos griegos al llatín.

Cuando finó'l papa Xuan II, l'entós arcedianu Agapito foi escoyíu p'asocede-y, y el so primer actu como pontífiz foi quemar públicamente les buldes poles que'l papa Bonifacio II escomulgara al antipapa Dioscuro.

Confirmó, enfrentándose pa ello al emperador Xustinianu, los decretos del Conceyu de Cartago polos que negaba a los arrianu que volvíen a la ortodoxa cristiana'l caltenimientu de los sos cargos y beneficios.

Na so llucha contra la herexía enfrentóse tamién cola emperatriz Teodora d'idees monofisitas escomulgando al Patriarca de Constantinopla, Antimo I de Constantinopla, nomáu por ella por ser siguidor de la so mesma doctrina, deponiéndolo y ordenando patriarca a Menas. Coles mesmes condergó a los monxos acemetas de Constantinopla bien próximos al nestorianismu.

El mesmu añu de la so eleición el rei ostrogodu Teodato, que se fixera col tronu tres la muerte d'Atalarico y la so madre la rexente Amalasunta, solicitó al papa que viaxara a Constantinopla por que disuadiera a Xustinianu I que les sos ambiciones territoriales n'Italia, bien amontaes tres la conquista de Sicilia pol so xeneral Belisario. 

Agapito finó'l 22 d'abril de 536 cuando entá s'atopaba en Constantinopla. El so cuerpu foi treslladáu a Roma nun ataúd de plomu y foi soterráu na ilesia de San Pedro.

## Referencies

## Enllaces esternos
Vigilio

**Vigilio**  foi'l papa nᵘ&nbsp;59 de la Ilesia católica, de 537 a 555.
 
Perteneciente a una noble familia romana, ye nomáu diáconu nel 531 y acompañó al papa Agapito I a Constantinopla nel añu 536, lo que-y dexó entablar amistá con Teodora, la esposa del emperador bizantín Xustinianu I y una siguidora de la doctrina monofisita.

## Eleición
Tres la muerte de Agapito I el 22 d'abril de 536, Teodora intentó que'l socesor d'esti fora'l so protexíu Vigilio, al qu'unvió a Roma por que, col sofitu del xeneral Belisario, quien tomó la ciudá, fora escoyíu Papa.

Pero en Roma, el rei ostrogodu Teodato adelantrar a los planes bizantinos faciendo escoyer papa, el 20 de xunu de 536, a Silverio, fíu del papa Hormisdas, polo que Belisario depunxo al pontífiz y en desterrándolo fíxo-y abdicar el 11 de payares de 537 (dempués finó'l 2 d'avientu de 537). Darréu fixo escoyer Papa a Vigilio.

## El Segundu Conceyu de Constantinopla

Como yera d'esperar el conceyu tres la celebración d'ocho sesiones decretó, el 2 de xunu de 553, la ratificación de la condena de "Los Tres Capítulos" por aciu la promulgación de 14 cánones similares a los 13 que constituyíen la "Homoloxía" publicada por Xustinianu en 551. Y ello a pesar de que Vigilio unviara al Xustinianu con anterioridá, el 14 de mayu el documentu conocíu como *"Primer Constitutum"* nel que col sofitu d'otros dieciséis obispos condergaba sesenta proposiciones de Teodoro de Mopsuestia, pero onde nun condergaba les de Teodoreto de Ciro y les de Dibes de Edesa.

L'emperador ordenó'l destierru del papa si esti nun aceptaba íntegramente les decisiones conciliares polo que, pa poder tornar a Roma, tuvo qu'emitir, el 23 de febreru de 554, un segundu documentu conocíu como *"Segundu Constitutum"* nel que se plegaba totalmente a los deseos de Xustinianu y del conceyu.

Cuando Vigilio tornaba a Roma, finó'l 7 de xunu de 555 en Siracusa (Sicilia).

Los continuos cambeos de postura de Vigilio respectu al monofisismu supunxeron la total perda de credibilidá del pontífiz polo qu'a la so muerte nun foi soterráu en San Pedro.

## Enllaces esternos

## Referencies
Palmarola

**Palmarola** ye islla serrapatosa y na so mayoría despoblada nel mar Tirrenu frente a la mariña oeste d'Italia. Ye la segunda más grande de les Islles Pontinas y ta asitiada a unos 10 quilómetros al oeste de Ponza.

Palmarola tien una mariña bien predresa chiscada de covarones naturales, badees, cantiles y riscos. La islla ye principalmente una reserva natural, pero hai un puñáu de puertos onde los barcos pueden aportar y dellos restoranes qu'atienden a los turistes mientres la temporada de branu. Esisten una poques sableres pequeñes.

## Ver tamién
* Xeografía d'Italia
* Xeografía d'Europa

## Referencies

## Enllaces esternos
Pelagio I

**Pelagio I**  foi'l papa nᵘ 60 de la Ilesia católica de 556 a 561.
 
Miembru d'una noble familia romana, el so padre, Giovanni, paez ser vicariu d'una de les dos diócesis civiles o distritos nos que taba estremada Italia.

En 536 acompañó al papa Agapito I a Constantinopla onde permanecería en calidá de nunciu papal.

Tres el so regresu a Roma, y yá mientres el pontificáu del papa Vigilio, quedó como representante papal na ciudá cuando l'emperador bizantín Xustinianu I reclamó, en 545, la presencia papal en Constantinopla pa obligalo a aceptar la condena al nestorianismu que se faía nel edictu conocíu como "Los Tres Capítulos" en contra de lo que decretara'l Conceyu de Calcedonia celebráu en 451.

Nesta etapa como legáu papal en Roma, tuvo que faer frente al asediu del caudiellu y rei godu Totila, viéndose obligáu a apurrir la ciudá n'avientu de 546.

Pelagio foi unviáu a Constantinopla pol rei Totila cola misión d'alcordar una paz col emperador bizantín que Xustinianu refugó al comunicar al godu que nun lo reconocía como interlocutor al tar el so xeneral Belisario al mandu d'Italia.

En 553 Pelagio encabezó una cisma al oponese les Ilesies occidentales a la cesión que'l papa Vigilio fixo nel Segundu Conceyu de Constantinopla que se convocara p'acabar colos discutinios ente monofisitas y nestorianos y que l'edictu de "Los Tres Capítulos" alicara. El Papa al plegase a los deseos del emperador Xustinianu provocó'l refugu n'Occidente y provocó que diócesis como les de Milán y Rávena dixebrar de la Ilesia Romana.

Pelagio llegó a una reconciliación con Xustinianu quien lo designó como socesor de Vigilio cuando esti finara. N'efeutu, a la muerte de Vigilio, foi escoyíu papa, pero'l sofitu emprestáu na eleición por Xustinianu fizo que na so consagración nun cuntara cola participación de la mayoría de los obispos occidentales: de toa Italia, namái dos obispos y un presbíteru asistieron a la so consagración. Anque Pelagio nun ratificó la condena de "Los Tres Capítulos" como'l so antecesor, caltendríen la cisma empecipiáu en 553 hasta l'añu 610.

Pelagio finó'l 4 de marzu de 561.

## Referencies

## Enllaces esternos
Benitu I

**Benitu I**  foi'l papa nᵘ&nbsp;62 de la Ilesia católica (575 - 579).
 
Yera fíu d'un ciudadanu romanu llamáu Bonifacio, conocíu como Bonosus polos griegos.

La so eleición como pontífiz retrasóse 11 meses tres la muerte del so antecesor Xuan III por cuenta de la invasión lombarda que torgaba cualquier comunicación ente Roma y Constantinopla colo que la preceptiva confirmación imperial de la eleición papal nun pudo llevase a cabu nesi ralu de tiempu.

Ye recordáu por haber creáu l'estáu de Massa Veneris, nel territoriu de Minturnae, que lo concedió al Abá Esteban de San Marcos. Estendió la influyencia papal hasta Rávena.

Benitu I morrió'l 30 de xunetu de 579 mientres el cercu lombardu a Roma.

## Bibliografía
*Mann, H. (1907). Pope Benedict I. The Catholic Encyclopedia. New York: Robert Appleton Company. Consultáu'l 31 de xineru de 2014 (n'inglés). 

## Enllaces esternos

## Referencies