open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
María Alejandra Vicuña

**María Alejandra Vicuña Muñoz**  ye una psicóloga y política feminista ecuatoriana, actual Vicepresidenta Constitucional de la República del Ecuador.

## Biografía
Nació'l 13 de febreru de 1978 en Guayaquil, provincia de Guayas. Realizó los sos estudios secundarios nel colexu La Moderna y los superiores na Universidá de Guayaquil, onde llogró'l títulu de psicóloga clínica y una maestría n'alministración d'empreses. Tuvo casada col escritor Ernesto Carrión, con quien tien una fía.

Empecipió la so vida política a curtia edá como parte del movimientu Alianza Bolivariana Alfarista (ABA), fundáu pol so padre, Leonardo Vicuña. Xunto cola ABA xunir al movimientu Alianza PAIS en sofitu a la candidatura de Rafael Correa nes eleiciones presidenciales de 2006. En 2007 foi nomada coordinadora rexonal de talentu humano del Serviciu de Rentes Internes y adulces empezó a ganar prominencia na organización provincial del movimientu oficialista.

Pa les eleiciones llexislatives de 2009 llogró una curul como asambleísta nacional en representación de Guayas por Alianza PAIS. Nes eleiciones de 2013 foi reelixida como asambleísta pol mesmu partíu. Mientres el so tiempu na Asamblea formó parte del Grupu Parllamentariu polos derechos de les muyeres y foi coordinadora del Grupu Parllamentariu pola Garantía de Derechos de la niñez y adolescencia. Foi amás vicepresidenta de la Comisión Especializada Permanente del Derechu a la Salú y unviada d'Ecuador a la Xunión Interparllamentaria.

El 24 mayu de 2017 foi nomada Ministra de Desenvolvimientu Urbanu y Vivienda pol presidente Lenín Moreno. El so principal llabor nel ministeriu foi la puesta en marcha de la fase inicial del plan gubernamental emblemáticu denomináu "Misión Casa pa Toos", que la so meta foi la construcción de 325.000 cases nel país.

### Vicepresidencia d'Ecuador

El 4 d'ochobre de 2017, dos díes depués de que'l vicepresidente Jorge Glas fuera deteníu pola so supuesta vinculación n'actos ilícitos rellacionaos col Casu Odebrecht, el presidente&nbsp;Lenín Moreno&nbsp;designó por aciu Decretu Executivu N°176 a Vicuña como vicepresidenta&nbsp;constitucional encargada&nbsp;mientres el tiempu que durara l'ausencia del vicepresidente Glas, asignándo-y como funciones el siguimientu al procesu de consulta popular y referéndum constitucional propuestu pol Executivu pal añu siguiente.

El 4 de xineru de 2018 el presidente Moreno presentó ante l'Asamblea Nacional la terna pa escoyer al socesor de Jorge Glas, quien quedó cesáu de les sos funciones depués de cumplise'l plazu de 3 meses d'ausencia axustáu na Constitución d'Ecuador. La terna tuvo encabezada por Vicuña ya incluyó amás a la canciller María Fernanda Espinosa y a la ministra de xusticia Rosana Alvarado. 

El 6 de xineru foi escoyida pola Asamblea Nacional como Vicepresidenta Constitucional de la República con 70 votos a favor de los 106 asambleístas presentes. D'esa manera convertir na segunda muyer na historia d'Ecuador n'ostentar el cargu de vicepresidenta como titular, depués de Rosalía Arteaga.

## Referencies

## Enllaces esternos
Ignatius Kutu Acheampong

**Ignatius Kutu Acheampong**  foi un militar y xefe d'Estáu ghanianu.

## Vida y carrera
Perteneciente a la etnia ashanti foi becáu pol gobiernu ghanianu pa realizar los sos estudios militares n'Estaos Xuníos. al producise la crisis del Estáu Llibre del Congo belga (güei Zaire) participó como miembru de los cascos azules que les Naciones Xuníes unviaron al territoriu pa cesar les hostilidaes ellí esistentes ente los diversos grupos políticos y evitar una intervención militar occidental.

Ente 1966 y 1969 desenvolvió dellos cargos nel so país: gobernador de la rexón occidental y xefe de la I Brigada del Exércitu. El 13 de xineru de 1972 dirixó un golpe d'Estáu militar contra'l Gobiernu, entamando un Conseyu de Seguridá Nacional que la so presidencia foi-y encamentada.

## Xefe d'Estáu de Gana
En 1975 asumió plenos poderes, convirtiéndose en dictador y, escorriendo les idees democrátiques de los sos conciudadanos. Unu de los personaxes más perxudicaos foi'l músicu y cantante Fela Kuti, que foi estraditáu al El Cairu. 

## Bibliografía
* Enciclopedia Espasa. Suplementu de los años 1977-78, páx. 89 ISBN 84-239-6953-3

## Referencies

## Enllaces esternos
Arturo Sucre

**Arturo Sucre Pereira**  foi un abogáu y políticu panamiegu. 

Fungió como miembru de la Xunta Provisional de Gobiernu tres el golpe d'Estáu en Panamá de 1968 y foi xerente xeneral de la Llotería Nacional de Beneficencia. Asumió'l cargu de Vicepresidente de Panamá ente 1972 y 1975.

## Referencies
Felipe Virzi

**Felipe Alejandro "Pipo" Virzi López**  ye un políticu y empresariu panamiegu. Foi Vicepresidente de Panamá segundu vicepresidente de Panamá mientres el gobiernu d'Ernesto Pérez Balladares (1994-1999).

## Discutinios

Como vicepresidente, Felipe Virzi foi venceyáu col nacotraficante José Castrillón Henao, quien recibió una donación de 51 mil balboas a la campaña eleutoral de Pérez Balladares, pero foi sobreseído. Tamién foi venceyáu col exgobernador de Quintana Roo Mario Villanueva, del que tuvo una rellación comercial dende 1994.

Depués del so periodu como vicepresidente acomuñar con Gabriel Btesh en materia de bienes raíz y llogró beneficios en terrenes mientres el gobiernu de Ricardo Martinelli. Ye nesti periodu que Virzi venceyóse-y en 2012 con un actu de blanquéu de capitales a favor de Martinelli por un proyeutu de riegos en Tonosí, provincia de Los Santos valoráu en 37 millones de balboas y que nunca se construyó. Por dichu casu, tuvo deteníu preventivamente en 2015, y depués beneficiáu con un arrestu domiciliariu.

En 2017, venceyóse-y con una supuesta esviadura de fondos de la Caxa d'Aforros escontra la casa de valores Financial Pacific. Foi deteníu preventivamente el 17 d'agostu, pero'l 23 d'agostu foi treslladáu a la cárcel El Renacer onde permanez recluyíu.

## Referencies

## Enllaces esternos
* ¿Quién ye Felipe Virzi?. Telemetro
Sooronbay Jeenbekov

**Sooronbay Sharipovich Jeenbekov** (, o tamién Sooronbay Zheenbekov; Biy-Myrza, Provincia de Osh, Xunión Soviética, 16 de payares de 1958) ye un políticu kirguís y presidente de Kirguistán. Asumió'l cargu'l 24 de payares de 2017. Tamién foi Primer Ministru de Kirguistán d'abril de 2016 hasta agostu de 2017.

## Primeros años
Jeenbekov nació en Biy-Myrza, Provincia de Osh, fíu d'un xerente de granxa coleutiva y una ama de casa. El so hermanu, Asylbek Jeenbekov, tamién ye un políticu. Jeenbekov tien nueve hermanos. Jeenbekov asistió a l'Academia d'Agricultura de Kirguistán, graduándose con una llicenciatura n'inxeniería zoolóxica. En 2003, completó más estudios, graduándose n'economía de la Universidá Nacional Agraria de Kirguistán.

## Carrera
En payares de 1988, llogró llograr un trabayu como instructor nel comité de distritu del Partíu Comunista de Kirguistán nel distritu soviéticu de la rexón de Osh. Dempués d'unos años, convertir nel direutor del comité del partíu.

Dempués d'ingresar a la política, en 1993, Jeenbekov foi electu presidente de la granxa coleutiva Kashka-Zhol nel distritu de Kara-Kulja. Convertir en diputáu de l'Asamblea de Representantes Populares en 1995. En 2007, convertir nel Ministru d'Agricultura, Recursos Hídricos y la Industria de Procesamientu. En 2010, desempeñóse como Gobernador de la rexón de Osh, y en 2015, foi nomáu como Direutor del Serviciu de Personal del Estáu. En marzu de 2016, foi nomáu Primer Xefe Axuntu de l'Alministración Presidencial, antes del so nomamientu como Primer Ministru de Kirguistán.
## Presidencia
Jeenbekov dimitió del cargu de Primer Ministru'l 21 d'agostu de 2017, depués de ser nomáu como candidatu oficial nes eleiciones presidenciales de 2017. Declaró qu'él "quería tar nuna posición igual con otros candidatos presidenciales".

Les eleición celebraron el 15 d'ochobre de 2017. La comisión eleutoral central de Kirguistán informó un total de 1,7 millones de votos emitíos, de los cualos Jeenbekov ganó'l 54,3%. La eleición de Jeenbekov marca la primer tresferencia de poder democrática nuna eleición kirguisa. Azay Guliyev confirmó que les eleiciones son una de les poques eleiciones pacífiques na hestoria de Kirguistán.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Páxina oficial del Presidente de la República Kirguisa  (en kirguís)
* Biografía por CIDOB (n'español)
Eleiciones vicepresidenciales d'Ecuador de 2005

Eleición realizada'l 5 de mayu de 2005 pol Congresu Nacional depués de l'asunción del vicepresidente Alfredo Palacio a la presidencia depués del derrocamientu de Lucio Gutiérrez.

## Candidatos
Los candidatos fueron presentaos por ternes del presidente Palacio pa la deliberación del Congresu.

## Finxos históricos
* Alejandro Serrano Aguilar convertir na persona de mayor edá en ser electu vicepresidente con 72 años.

## Ver tamién
* Vicepresidente del Ecuador
* Eleiciones n'Ecuador
* Vicepresidentes d'Ecuador

## Referencies
Eleiciones vicepresidenciales d'Ecuador de 2000

Eleición realizada'l 27 de xineru de 2000 pol Congresu Nacional depués de l'asunción del vicepresidente Gustavo Noboa a la presidencia depués del derrocamientu de Jamil Mahuad.

## Candidatos y resultaos
Los candidatos fueron presentaos por ternes del presidente Noboa pa la deliberación del Congresu.

## Ver tamién
* Vicepresidente del Ecuador
* Eleiciones n'Ecuador
* Vicepresidentes d'Ecuador

## Referencies
Eleiciones vicepresidenciales d'Ecuador de 1998

Eleición realizada'l 1 d'abril de 1998 pol Congresu Nacional depués del arrenunciu de la vicepresidenta Rosalía Arteaga pa presentase a les eleiciones presidenciales de 1998.

## Candidatos
Los candidatos fueron presentaos por ternes del presidente Alarcón pa la deliberación del Congresu.
Nun entamu, Alarcón presentara como cabeza de terna a Marcel Laniado de Wind, quién tenía los votos pa la so eleición, pero'l día previu a la eleición Laniado escusar de presentar la so candidatura, polo que Alarcón unvió una nueva terna encabezada por Aguayo.

## Ver tamién
* Vicepresidente del Ecuador
* Eleiciones n'Ecuador
* Vicepresidentes d'Ecuador

## Referencies
Eleiciones vicepresidenciales d'Ecuador de 1995

Eleición realizada'l 19 d'ochobre de 1995 pol Congresu Nacional depués del arrenunciu del vicepresidente Alberto Dahik pa safar encarar un xuiciu políticu por corrupción.

## Candidatos y resultaos
Los candidatos Peña Triviño, Gangotena y López fueron presentaos por ternes del presidente Sixto Durán Ballén, ente que la oposición parllamentaria propunxo a Jaime Aspiazu y Jaime Breilh.

## Ver tamién
* Vicepresidente del Ecuador
* Eleiciones n'Ecuador
* Vicepresidentes d'Ecuador

## Referencies
Eleiciones vicepresidenciales d'Ecuador de 1981

.

Eleición realizada'l 2 de xunu de 1981 pol Congresu Nacional depués de l'asunción del vicepresidente Osvaldo Hurtado depués de la muerte de Jaime Roldós Aguilera.

## Candidatos y Resultaos
Los candidatos fueron presentaos poles bancaes parllamentaries, siendo Lleón Roldós, hermanu de Jaime Roldós, propuestu pol bloque de indpendientes roldosistas, sofitáu pol representante del velasquismo, ente que Rodolfo Baquerizo Nazur foi propuestu pola bancada del CFP, resultando electu Roldós por solo un votu de diferencia, más los votos en blancu de la Izquierda Democrática ya independientes oficialistas.

## Finxos históricos
* Esta ye la eleición vicepresidencial más reñida na hestoria, trunfando Roldós por solo un votu.
* Esta na única eleición na que'l vicepresidente foi electu polos votos en blancu, yá que nin Roldós nin Baquerizo llograron los votos necesarios pa la so eleición, polos que los blancos fueron sumaos al candidatu de mayor votación.

## Ver tamién
* Vicepresidente del Ecuador
* Eleiciones n'Ecuador
* Vicepresidentes d'Ecuador

## Referencies
Eleiciones vicepresidenciales d'Ecuador de 1961

Eleición realizada'l 13 de payares de 1961 pol Congresu Nacional depués de l'asunción del vicepresidente Carlos Julio Arosemena Monroy, depués del derrocamientu de José María Velasco Ibarra.

## Candidatos
Los candidatos fueron presentaos poles bancaes parllamentaries, dándose dos votaciones, na primera nengún llogró los votos mayoritarios, pasándose a una segunda votación, la primer vegada qu'esto asocede nesti tipu d'eleiciones, estremándose'l Congresu ente dos candidatos, el Teniente Coronel retiráu Reynaldo Varea Donoso, Vicepresidente del Senáu encargáu de la Presidencia del Congresu, pola ala arosemenista, y l'ex vicepresidente Alfredo Chiriboga polos velasquistas, trunfando la facción del presidente Arosemena.

## Finxos históricos
* Reynaldo Varea ye'l primer ex militar en ser electu vicepresidente dende Agustín Guerrero Lizarzaburu en 1884.

## Ver tamién
* Vicepresidente del Ecuador
* Eleiciones n'Ecuador
* Vicepresidentes d'Ecuador

## Referencies
Eleiciones vicepresidenciales d'Ecuador de 1949

Eleición realizada'l 8 de payares de 1949 pol Congresu Nacional depués de l'asunción del fallecimientu del vicepresidente Manuel Sotomayor y Luna.

## Candidatu y resultáu
L'únicu candidatu foi'l Dr. Abel Gilbert, ex candidatu vicepresidencial, binomiu del presidente en funciones Galo Plaza Lasso nes Eleiciones presidenciales d'Ecuador de 1948. .

## Ver tamién
* Vicepresidente del Ecuador
* Eleiciones n'Ecuador
* Vicepresidentes d'Ecuador

## Referencies
Andrés Domingo Morales del Castillo

**Andrés Domingo Morales del Castillo**  foi un políticu, xurista, senador y ministru cubanu qu'asumió la presidecia de la República de Cuba ente'l 14 d'agostu de 1954 y el 24 de febreru de 1955.

Cursó la enseñanza elemental nel colexu *El Divín Maestru*, que dirixía l'educador cubanu Juan Portuondo Estrada ente 1898 y 1905 y en 1911 graduar de Bachiller en Lletres y Ciencies nel Institutu de Segunda Enseñanza de Santiago de Cuba.

## Presidencia de la República
Morales del Castillo, foi nomáu secretariu de la presidencia y del Conseyu de Ministros al producise'l golpe d'Estáu del 10 de marzu de 1952 por Fulgencio Batista. 

Batista acoyer a la forzosa llicencia eleutoral previa preparación d'unes amañaes eleiciones el 14 d'agostu de 1954 pola creciente insurxencia de les fuercies revolucionaries.

Mientres el periodu eleutoral que llevó de nuevu a la presidencia a Fugencio Batista y Zaldívar el conceyu de Ministros designar nuna maniobra puramente de forma como presidente de la República de Cuba hasta'l 24 de febreru de 1955, fecha en qu'asumiría'l presidente electu nos comicios de payares de 1954.

## Cargos posteriores a la Presidencia
Sol gobiernu de Batista, ente los años 1955 y 1959, Morales del Castillo foi designáu de nuevu Secretariu de la Presidencia y del Conseyu de Ministros. Desempeñó esti cargu hasta la madrugada del 1 de xineru de 1959, cuando Batista arrenunció como xefe de gobiernu y fuxó del país.

## Exiliu y muerte
Colar de Cuba pa República Dominicana como exiliáu políticu'l 1 de xineru de 1959. Meses dempués pasó a les Islles Madeiras, Portugal, morando darréu nos Estaos Xuníos.(1977)

Con 85 años d'edá someter a una operación delicada por problemes cardiacos y morrió'l 1 de xunu de 1979 nel Mercy Hospital de la ciudá de Miami, Florida, Estaos Xuníos.

## Ver tamién
*República de Cuba (1902-1959) 

## Bibliografía
* Autor: Dellos, Cuba y la so historia, Editorial: Félix Varela, Edición: 2005 ISBN 959-258-846-5 

## Referencies

## Enllaces esternos
* https://archive.org/details/HistoriaDeCubaRepublicanaYSusAntecedentesFavorablesYAdversosALaIndependencia
Bazilio Olara Okello

**Bazilio Olara-Okello**  foi un oficial militar ugandés y unu de los comandantes del Exércitu de Lliberación Nacional d'Uganda (UNLA) que xunto col exércitu tanzanu derrocó a Idi Amin en 1979. En 1985 fungió de volao como presidente del Conseyu Militar gobernante y por tanto como xefe d'estáu *[[de facto]]* d'Uganda, desempeñándose más tarde como teniente xeneral y xefe de les fuercies armaes.

El 27 de xunetu de 1985, una brigada del exércitu de la UNLA comandada por Olara-Okello dio un golpe d'Estáu contra'l gobiernu de Milton Obote y tomó el poder. L'Asamblea Nacional eslleióse y establecióse un Conseyu Militar. Ente'l 27 y el 29 de xunetu de 1985, Olara-Okello foi presidente del Conseyu Militar y xefe d'estáu *de facto*.

El 29 de xunetu, el xeneral Tito Okello reemplazó a Olara-Okello como presidente del Conseyu Militar, y Olara-Okello foi promovíu del rangu de brigadier al de teniente xeneral, y nomáu xefe de les fuercies armaes. Comandó l'exércitu hasta que l'Exércitu de Resistencia Nacional de Yoweri Museveni tomó'l poder el 26 de xineru de 1986. Olara-Okello fuxó al exiliu en Sudán, onde vivió hasta la so muerte'l 9 de xineru de 1990.

## Referencies

## Enllaces esternos
Eleiciones vicepresidenciales d'Ecuador de 2018

Eleición indireuta estraordinaria pa escoyer al Vicepresidente Constitucional del Ecuador, realizada'l 6 de xineru de 2018 pola Asamblea Nacional del Ecuador depués de la perdida del cargo pro ausencia definitiva del ex vicepresidente Jorge Glas por atopara quitáu de llibertá dende'l 2 d'ochobre de 2017, cumpliéndose'l máximu de 90 díes axustaos pola constitución de falta temporal.

## Antecedentes
Dende'l 2 d'ochobre de 2017, el vicepresidente Jorge Glas foi encarceláu al ser acusáu pola Fiscalía Xeneral del Estáu del delitu d'asociación ílicita como parte del casu Odebrecht, entrando en falta temporal al tar quitáu de llibertá. La vicepresidencia foi encargada a María Alejandra Vicuña, ministra de vivienda, por decretu presidencial mientres se caltenga la falta temporal.

N'avientu del mesmu añu, la Corte Nacional de Xusticia atopó a Glas culpable d'asociación ilícita, siendo condergáu a 6 años de cárcel, amás d'empecipiase investigaciones contra Glas polos delitos de concusión, confechu, peculado y arriquecimientu ilícitu. 

El 3 de xineru de 2018, Glas llegó a la llende máxima constitucional de falta temporal, polo que'l 4 de xineru la secretaria xurídica de la presidencia, Johana Pesántez, presentó la documentación correspondiente a l'Asamblea Nacional pa certificar la perdida del cargu del Glas que tendrá de ser revisáu pol plenu, presentando amás la terna designada pol presidente Lenín Moreno pa la eleición de la nueva vicepresidenta constitucional.

## Desarrollu

El 6 de xineru de 2018, l'Asamblea Nacional instalar con 106 asambleístas, nun asistiendo los asambleístas d'Alianza PAIS de la facción correísta, quien sofitaron a Jorge Glas. Encargóse-y la ponencia de la eleición de la vicepresidenta y reconocencia de l'ausencia definitiva de Glas al asambleísta César Litardo, de PAIS, quién propunxo la votación a favor de María Alejandra Vicuña como vicepresidenta.

Al realizase la votación, Vicuña foi electa con 70 votos provenientes de tolos asambleístas de PAIS presentes, pertenecientes a la facción oficialista, de los asambleístas de la Bancada d'Integración Nacional (Izquierda Democrática, Pachakutik, Partíu Sociedá Patriótica 21 de Xineru Partíu Sociedá Patriótica, Fuercia.Ec, Movimientos Provinciales), 8 de los asambleístas de SUMA, menos d'Héctor Yépez, y de 3 asambleístas electos por CREO: Fernando Burbano, Patriciu Mendoza y Franco Romero. La bancada del Partíu Social Cristianu abstúvose, ente que la bancada de CREO votó na so mayoría en contra de Vicuña y dellos abstuvieron.

## Candidates
 
**Fonte**:

## Resultaos

**Fonte:**

## Finxos históricos
* Esta ye la primer eleición vicepresidencial na hestoria na que la terna ta compuesta dafechu por muyeres.
* Ye la primer vegada que s'escueye un vicepresidente d'esta forma so la Constitución del 2008

## Ver tamién
* Vicepresidente del Ecuador
* Eleiciones n'Ecuador
* Vicepresidentes d'Ecuador

## Referencies
Mario Abdo Benítez

**Mario Abdo Benítez**  ye un políticu y empresariu paraguayu. Ye l'actual Presidente de Paraguái dende'l 15 d'agostu de 2018. Miembru del Partíu Coloráu, foi escoyíu presidente nes eleiciones xenerales de 2018, y enantes foi senador nel Congresu de Paraguái, onde exerció tamién como presidente del Senáu ente 2015 y 2016.

## Vida temprana y educación
Abdo Benítez nació na ciudá d'Asunción el 10 de payares de 1971, fíu de Mario Abdo Benítez y Ruth «Manón» Benítez Perrier. L'ascendencia del so padre ye libanesa. Empecipió la so formación académica nel Colexu San Andrés (1976-1989) y GED Test USA (1989), onde remató la so primaria y secundaria. Completó los sos estudios universitarios na  de Waterbury, Connecticut, Estaos Xuníos, llogrando un títulu en Marketing. En 1989 xunir a les Fuercies Armaes de Paraguái, llogrando'l títulu de subteniente de Reserva d'Aviación y, de la mesma, foi nomáu pol Comandu d'Aeronáutica como paracaidista militar.

## Carrera política
Los sos primeros pasos na política fueron en 2005 como miembru del movimientu Reconstrucción Nacional Republicana. Depués foi miembru del movimientu Paz y Progresu y foi nomáu vicepresidente del Partíu Coloráu en 2005. En xunu de 2015, foi escoyíu presidente del Senáu de Paraguái.

Abdo Benítez foi criticáu pola so rellación cola dictadura militar d'Alfredo Stroessner, yá que el so padre, Mario Abdo, foi'l secretariu priváu de Stroessner. Cuando Stroessner morrió en 2006, propunxo que la Xunta de Gobiernu del Partíu Coloráu rínda-y tributu. Abdo Benítez afirmó que Stroessner «fixo enforma pel país», anque tamién esclarió que nun comparte la violación de los derechos humanos, les tortures y les persecuciones cometíos mientres el réxime.

N'avientu de 2017, Abdo Benítez ganó les primaries presidenciales del Partíu Coloriáu al ganar al ex-ministru de Facienda Santiago Peña con 570&nbsp;921 votos (51,01 %) en comparanza con 483&nbsp;615 (43,23 %) de Peña. N'abril de 2018, Abdo Benítez ganó les eleiciones xenerales al ganar a Efraín Alegre col 46,46 % de los votos contra 42,73 %.

## Vida personal
Tuvo casáu con Fátima María Díaz Benza, con quien tuvo dos fíos. Depués divorcióse y volvióse a casóse con Silvana López Moreira Bo, cola cual tien un fíu.

## Referencies

## Enllaces esternos

*Biografía por CIDOB
Jewel Taylor

**Jewel Cianeh Howard Taylor**  ye una política liberiana, l'actual Vicepresidente de Liberia y senadora principal del condáu de Bong. Taba casada col presidente Charles Taylor (con quien se casó en 1997, pero depués divorcióse en 2006) y foi la Primer Dama de Liberia mientres la so presidencia. En 2005, Jewel Taylor foi escoyida pal Senáu de Liberia nel condáu de Bong como miembru del Partíu Patrióticu Nacional. Ella ye la presidenta del Comité Senatorial de Salú y Bienestar Social sobre Xéneru, Muyeres y Neños. 

Mientres el so maríu yera presidente, Taylor ocupó dellos cargos oficiales nel gobiernu liberianu, incluyíu'l vicegobernador del Bancu Nacional de Liberia (precursor del actual Bancu Central de Liberia), presidente de la Cooperativa Agrícola y el Bancu de Desenvolvimientu (ACDB) y Suscriptor de financiamiento hipotecariu del First Union National Bank. Amás, enfocar en proyeutos educativos, de salú y sociales.

Taylor tien un posgráu en banca y dos licenciatura en banca y economía. Anguaño ta inscrita nel programa de MBA de la Universidá de Cuttington en Liberia. El 21 d'avientu de 2011, graduar de la Facultá de Derechu Louise Arthur Grimes de la Universidá Estatal de Liberia. Dos díes más palantre, una disputa pública presentar nel condáu de Bong con al respective de honores supuestamente daos; foi anunciada pa ser la nueva titular del títulu "Madame Suakoko", un títulu honorariu del condáu de Bong que conmemora'l nome del distritu de Suakoko, pero los miembros del grupu que supuestamente-y dieron el títulu llueu empezaron a negar que'l premiu fuera dau pol so grupu, diciendo que la xunta na que se-y dio'l títulu foi en realidá una xunta p'ayudar a los residentes del condáu a superar les diferencies polítiques. 

En febreru de 2012, Taylor intentó introducir llexislación nel parllamentu liberianu que convertiría l'actividá homosexual nun delitu grave de primer grau cola pena de muerte como castigu máximu. La llexislación nun s'aprobó dempués de que la presidenta Ellen Johnson Sirleaf dexara en claru que nun roblaría nengún proyeutu de llei. 

.

## Referencies

## Enllaces esternos
Katerina Tíjonova

**Katerina Vladímirovna Tíjonova**   ye una baillarina acrobática y executiva rusa, direutora de dos iniciatives na Universidá Estatal de Moscú: la Fundación Nacional de Desenvolvimientu Intelectual (NIDF) y el Centru Nacional de la Reserva Intelectual (NIRC). Ye la fía menor de Vladímir Putin.

## Biografía
Yekaterina dirixe de *Innopraktika*, un proyeutu de desenvolvimientu de 1700 millones de dólares pa crear un centru de ciencies na Universidá Estatal de Moscú. *Innopraktika* ta compitiendo col Centru d'Innovación de Skólkovo y Stanislav Belkovski referir a él como'l "anti-Skólkovo". Tíjonova arrenunció al apellíu de Putin y tomó el nome patronímicu de la so güela materna, Yekaterina Tíjonovna Shkrebneva, como'l so propiu apellíu. Asistió a la Escuela Alemana de Moscú.

Tamién ye vicepresidenta de la *holding* Sibur, empresa rusa de procesamientu de gases y petroquímicos con sede en Moscú. El gobiernu rusu tien el 38 per cientu de les aiciones de la compañía de gas. En 2013, Tíjonova casóse con Kiril Shamalov, fíu de Nikolái Shamalov, copropietariu del *Rossiya Bank. *Envalórase que la pareya llegó a tener activos per valor d'alredor de 2 mil millones de dólares. En xineru de 2018 anuncióse'l divorciu de dambos.

## Referencies

## Enllaces esternos
Eleiciones vicepresidenciales d'Ecuador de 1831

Esta eleición exercer mientres un Congresu Estraordinariu al arrenunciar el vicepresidente José Joaquín de Olmedo.

## Candidatos y resultaos

**Fonte:**

## Finxos históricos
* Esta eleición foi la primer eleición pa escoyer unicamente al vicepresidente de la república na historia del país.
* Modesto Larrea y Carrión ye'l primer vicepresidente electu por vacancia del cargu, al arrenunciar José Joaquín de Olmedo.

## Ver tamién
* Vicepresidente del Ecuador
* Eleiciones n'Ecuador
* Vicepresidentes d'Ecuador

## Referencies
Eleiciones vicepresidenciales d'Ecuador de 1847

Eleición ordinaria del vicepresidente constitucional de la república al concluyise'l periodu de Pablo Merino

## Candidatos

**Fonte:**

## Finxos Históricos
* Esta ye la primer eleición ordinaria pa escoyer a un vicepresidente al concluyise'l periodu constitucional del titular.

## Ver tamién
* Vicepresidente del Ecuador
* Eleiciones n'Ecuador
* Vicepresidentes d'Ecuador

## Referencies
Eleiciones vicepresidenciales d'Ecuador de 1855

Eleición del vicepresidente constitucional de la república al concluyise'l periodu de Pacíficu Chiriboga.

## Candidatos

**Fonte:**
* Nun hai datos de los resultaos de la votación popular, Marcos Espinel resultó electu.

## Finxos históricos
* Esta ye la primer eleición vicepresidencial na hestoria realizada por votación popular.
* Esta eleición tuvo de realizase en 1854, pero por cuenta de que nun fuera aprobada la llei d'eleiciones pol Congresu Nacional, aplazar por un añu, motivu pol que'l periodu constitucional foi de 3 años y non de cuatro, como dictaba la constitución de 1852, quedando vacante la vicepresidencia per un añu.

## Ver tamién
* Vicepresidente del Ecuador
* Eleiciones n'Ecuador
* Vicepresidentes d'Ecuador

## Referencies
Cyril Ramaphosa

**Matamela Cyril Ramaphosa**  ye un políticu, empresariu, activista y líder sindical sudafricano que se desempeña como Presidente de Sudáfrica. Foi vicepresidente mientres la presidencia de Jacob Zuma. 

Foi electu Presidente del Congresu Nacional Africanu (ANC) nel Congresu del partíu realizáu en Nasrec, al sur de Johannesburgu, n'avientu de 2017. Ye tamién el Presidente de la Comisión de Planificación Nacional, que ye responsable pa planificación estratéxica pal futuru de Sudáfrica, coles mires d'axuntar a la nación "en redol a un conxuntu común d'oxetivos y prioridaes pa impulsar el desenvolvimientu al llargu plazu".

## Referencies

## Enllaces esternos

*Biografía por CIDOB (n'español)

.
Eleiciones vicepresidenciales d'Ecuador de 1863

Eleición del vicepresidente constitucional de la república al concluyise'l periodu de Mariano Cueva Vallina. Esta eleición foi revesosa al ser influyida y manipulada nes sos resultaos pol presidente Gabriel García Moreno.

## Candidatos y resultaos

**Fonte:**

## Finxos históricos
* Antonio Borrero ye'l primer y únicu vicepresidente electu en refugar la so eleición, al considerala fraudulenta, pidiendo arrenunciar antes d'asumir el cargu, lo cual nun foi aceptáu pol Congresu Nacional.

## Ver tamién
* Vicepresidente del Ecuador
* Eleiciones n'Ecuador
* Vicepresidentes d'Ecuador

## Referencies
Eleiciones vicepresidenciales d'Ecuador de 1886

Eleición del vicepresidente de la república al concluyise'l periodu constitucional d'Agustín Guerrero Lizarzaburu.

## Candidatu y resultaos
Pedro José Cevallos, reconocíu ciudadanu independiente, recibió'l sofitu de tolos partíos y del gobiernu de José María Plácido Caamaño, polo qu'arrenunció a la so candidatura Pedro Ignacio Lizarzaburu, nun habiendo otru candidatu.

**Fonte:**

## Finxos históricos
* Ye la primer eleición vicepresidencial na qu'hubo un solu candidatu.
* Pedro José Cevallos ye'l primer candidatu vicepresidencial en recibir el sofitu de tolos partíos.
* Cevallos ye'l primer vicepresidente electu de forma unánime en votación popular.
* Cevallos ye'l primer ex-presidente de la corte suprema de xusticia en ser electu vicepresidente.

## Ver tamién
* Vicepresidente del Ecuador
* Eleiciones n'Ecuador
* Vicepresidentes d'Ecuador

## Referencies
Marvin Rodríguez Cordero

**Marvin Rafael de los Ángeles Rodríguez Cordero**  ye un educador, políticu y líder sindical costarricense. Ye'l Segundu Vicepresidente de la República pal periodu 2018-2022.

Fíu de Danilo Rodríguez Blanco y Rafaela Cordero Barqueru, padres llabradores ensin estudios, Rodríguez ingresó a los 14 años al Colexu Téunicu Profesional Agropecuariu de Cóbano de la que llaboriaba en funciones agrícoles al pie del so padre. Participó en distintes actividaes comunalistas incluyendo la presidencia de l'Asociación de Desenvolvimientu Integral de La Esperanza de Paquera a los 18 años. Amás d'exercer como educador, Rodríguez foi Secretariu Xeneral del Sindicatu de Trabayadores de la Educación Costarricense (SEC), mesmu qu'al pie de otres centrales magisteriales entamó la fuelga xeneral d'educadores que se sucitó en 2014 xustu ente'l cambéu de gobiernu de Laura Chinchilla y Luis Guillermo Solís por retrasos nel pagu de salarios.

Rodríguez foi designáu candidatu a vicepresidente por Carlos Alvarado, fórmula presidencial que resultaría esitosa nes eleiciones de 2018, según Alvarado por cuenta de la so conocencia nel sector educativo y comunal y el so interés por impulsar una reforma educativa.

## Referencies
Estandarte presidencial d'Azerbaixán

**L'estandarte presidencial d'Azerbaixán** (n'azerbaixanu *Azərbaycan Respublikasının Prezidentinin Ştandartı*) – ye enseñar personal del presidente de la República d'Azerbaixán.

## Decreto
El decretu sobre l'estandarte presidencial como'l símbolu oficial del presidente  foi robláu'l 15 de setiembre de 2008 pol Presidente de la República d'Azerbaixán, Ilham Aliyev.

## Usu
L'orixinal del símbolu oficial del Presidente de la República d'Azerbaixán guardar na oficina oficial del Presidente nel Palaciu presidenciaol d'Azerbaixán.

**L'estandarte ye izáu:**

* na ceremonia de la inauguración del presidente;
* sobre'l Palaciu y la residenciа oficial del presidente;
* nel Palaciu y la residencia oficial del presidente;
* nes sales y salones, previstes pa la realización de los actos oficiales cola participación del presidente;
* sobre los edificios, previstes pa la realización de los actos oficiales  o otres ceremonies cola participación del presidente;
* sobre vehículos del presidente.

## Diseñu
L'estandarte presidencial d'Azerbaixán ye de forma cuadrada de dobla cara y tien los mesmos colores que la bandera de la República d'Azerbaixán: azul, colloráu y verde. Les bandes horizontales ye del mesmu anchor. A los colores de la bandera se añadio el cantu del flecu doráu. En dambes cares del estandarte, na parte colorada hai la imaxe del escudu oficial de la República de Azebaiyán. L'estandarte tien el astil, na que s'indiquen el nome, apellíu, patronímicu y fecha de la eleición del Presidente actual de la República d'Azerbaixán.

## Ver tamién

* Presidente d'Azerbaixán
* Presidentes d'Azerbaixán

## Referencies

## Enllaces esternos

* La ceremonia d'inauguración (2018)
Eleiciones vicepresidenciales d'Ecuador de 1903

Eleición del vicepresidente constitucional de la república al concluyise'l periodu constitucional de Carlos Freile Zaldumbide.

## Candidatos

* Nun hai datos de los resultaos de la votación popular, Alfredo Baquerizo Moreno resultó electu.
**Fonte:**

## Finxos históricos
* Esta foi la última eleición vicepresidencial realizada por votación popular, darréu'l vicepresidentes seríen electos nes mesmes Eleiciones col presidente de la república en binomiu, les siguientes Eleiciones vicepresidenciales son estraordinaries realizaes pola función llexislativa pa escoyer a un nuevu vicepresidente al haber falta definitiva d'este.
* Alfredo Baquerizo Moreno ye'l postreru vicepresidente en trunfar de forma unánime al ser l'únicu candidatu na eleición.
* Baquerizo Moreno ye'l primer y únicu vicepresidente que la so eleición foi declarada inconstitucional pol Congresu Nacional por 29 votos contra 26, por non arrenunciar primeramente al so cargu de canciller, decisión que foi revocada díes dempués por presiones del presidente Leónidas Plaza.
* Baquerizo Moreno foi'l postreru vicepresidente por 41 años, hasta la eleición de Mariano Suárez Veintimilla, al ser abolíu'l cargu dende 1906 hasta 1947.

## Ver tamién
* Vicepresidente del Ecuador
* Eleiciones n'Ecuador
* Vicepresidentes d'Ecuador

## Referencies
Edwin Barclay

**Edwin James Barclay**  foi un políticu liberianu fíu de padres barbadenses, qu'exerció como decimoctavu Presidente de la República de Liberia ente 1930 y 1944. Asumió depués del xuiciu políticu de Charles D. B. King y foi escoyíu definitivamente en 1931. Barclay foi miembru del Partíu Whig Auténticu (TWP), que gobernó Liberia mientres pocu más d'un sieglu, calteniendo'l réxime de la minoría américo-liberiana (a pesar de nun pertenecer téunicamente a ella). Mientres el so mandatu, Liberia sofitó a los Estaos Xuníos na Segunda Guerra Mundial. Antes de ser presidente, foi embaxador de Liberia nos Estaos Xuníos, y Secretariu d'Estáu mientres tola presidencia de King (1920-1930).

Barclay foi escoyíu pa completar el periodu de King como presidente. Una de les sos primeres decisiones oficiales foi derogar la famosa Llei de Puertu d'Entrada de 1864 qu'acutara les actividaes económiques de los estranxeros nel país. Darréu, a principios de la década de 1930, robláronse alcuerdos de concesión ente'l Gobiernu de Liberia ya inversores holandeses, daneses, alemanes y polacos. A Barclay atribúyese-y ayudar al país a sobrevivir delles de les mayores amenaces de Liberia a la so soberanía na hestoria d'esi país. Estos incluyíen amenaces de la Lliga de Naciones liderada por Alemaña, el Reinu Xuníu y los Estaos Xuníos para recolonizar el país nun siendo que se realizaren reformes, aiciones agresives per parte de Francia y un intentu de golpe de la empresa Firestone Tire and Rubber que tenía gran parte de la tierra de Liberia. En mayu de 1943, Edwin Barclay visitó los Estaos Xuníos. Foi'l primer home negru en ser presentáu oficialmente dende la tribuna del Congresu de los Estaos Xuníos como convidáu d'honor. Esi mesmu añu, nun se presentó a la reelección y foi asocedíu por William Tubman, retirándose Barclay de la política.

En 1955, abandonó'l TWP pa xunise al opositor Partíu Whig Auténticu Independiente (ITWP), pol que se presentó como candidatu presidencial nes eleiciones xenerales de 1955, siendo derrotáu por William Tubman. Finó pocos meses dempués de la so derrota, en payares d'esi mesmu añu.

## Referencies

## Enllaces esternos
*
Alicia Pucheta

**Alicia Beatriz Pucheta de Correa** (de soltera **Pucheta Valoriani**; Asunción, 14 de xineru de 1950) ye una abogada y política paraguaya. Foi nomada pol presidente Horacio Cartes pa ocupar la vicepresidencia de Paraguái depués del arrenunciu de Juan Afara pa ocupar un puestu nel Senáu n'abril de 2018. Pucheta asumió'l cargu'l 9 de mayu de 2018; con ello, convertir na primer muyer n'ocupar la vicepresidencia de la República.

## 2018
Cartes afirmó qu'arrenunciaría a la presidencia antes del fin del so mandatu de gobiernu'l 15 d'agostu de 2018 pa ocupar un puestu nel Senáu, lo que convirtiera a Pucheta na primer muyer n'ocupar la presidencia de Paraguái, según ser la primer muyer n'ocupar la presidencia y vicepresidencia ensin ser electa por votu popular. Sicasí, Cartes retiró'l so pidíu d'arrenunciu'l 26 de xunu de 2018, depués de que'l so arrenunciu nun fuera tratada pol Congresu. La nominación de Pucheta recibió crítiques que consideraben la designación como un premiu a Pucheta por dexar, cuando ella yera miembru de la Corte Suprema de Xusticia, la candidatura de Cartes al Senáu nes eleiciones xenerales de 2018, a pesar de qu'ello nun taba permitíu pola Constitución.

## Vida personal
Pucheta ye fía de Justo Pucheta Ortega y Beatriz Valoriani. El so padre, amás de ser abogáu, tamién yera músicu: formó parte d'un dúu musical que grabó'l primer álbum de música paraguaya en 1926. Dempués de la Guerra del Chaco, foi a Pilar como xuez penal, onde conoció a la madre de Pucheta. Una vegada casaos, establecieron residencia n'Asunción.

Pucheta tuvo casada col tamién abogáu Carlos Alberto Correa Vera. Ye madre de dos fíos: Hugo Armando, quien siguió los pasos de los sos padres, y Luis Arturo, quien escoyó una carrera en medicina. Correa Vera morrió'l 30 de xunu de 2016.

## Referencies

## Enllaces esternos
*  na páxina web oficial de la Corte Suprema de Xusticia de Paraguái

{{socesión

| títulu = Vicepresidenta de Paraguái
| periodu = 2018
| predecesor = Juan Afara 
| socesor = Hugo Velázquez}}
Armén Sarkissian

**Armén Sarkissian** (; ) ye un políticu armeniu, Presidente de la República d'Armenia dende'l 9 d'abril de 2018.

## Biografía
Armén Sarkissian graduar de la Universidá Estatal de Yereván y completó los sos estudios de posgráu en física teórica y matemátiques en 1978. De 1992 a 1996, ocupó diversos cargos nes embaxaes d'Armenia.

Armen Sarkissian foi nomáu Primer ministru d'Armenia el 4 de payares de 1996 y desempeñóse como tal hasta'l 28 de febreru de 1997. Desempeñóse como embaxador en Gran Bretaña ente 1998 y 2018, siendo diplomáticu de mayor antigüedá nel país.

El 19 de xineru de 2018 la so candidatura presidencial pol Partíu Republicanu d'Armenia foi propuesta pol presidente saliente, Serge Sargsyan. Sarkissian aceptó la propuesta'l 16 de febreru y la coalición gobernante nomar oficialmente como candidatu la selmana siguiente. Ensin oposición, Armen Sarkissian foi escoyíu'l 2 de marzu na primer ronda con 90 votos de 101 pol Asamblea Nacional d'Armenia.

El so invistidura llevar a cabu'l 9 d'abril.

## Referencies

## Enllaces esternos
Jusuf Kalla

**Jusuf Kalla**  ye un políticu y estadista indonesiu. Ye vicepresidente de la República d'Indonesia de 2004 a 2009 y nuevamente dende 2014. Tamién foi presidente de Golkar de 2004 a 2009.

## Trayeutoria
Jusuf Kalla nació nuna familia de comerciantes Bugis y homes de negocios del sur de la isla de Célebes. En xunu de 2006, Jusuf provocó una serie de protestes, suxiriendo que se promoviera a Indonesia nel Mediu Oriente al destacar la disponibilidad de muyeres divorciaes llistes pa una boda que va durar pa un turista árabe.

Jusuf foi unu de los candidatos pa les eleiciones presidenciales del 9 de xunetu de 2009, con como compañeru de fórmula pal puestu de vicepresidente, el xeneral Wiranto. Terminó en tercer posición. Foi reelixíu vicepresidente d'Indonesia'l 9 de xunetu de 2014 como compañeru de fórmula de Joko Widodo. Tomó posesión del cargu'l siguiente 20 d'ochobre. En 2017, inauguró la esposición *Sail Sabang*.

## Referencies
Juan Bautista García

**Juan Bautista García**  foi un militar y políticu venezolanu.

## Biografía
Ente 1858 y 1859 Bautista foi edecán d'Ezequiel Zamora, y ente 1861 y 1862 acompaña al xeneral federalista Prudencio Vásquez nes campañes de Barinas y Portuguesa. 

En mayu de 1863, siendo subxefe d'Estáu Mayor xeneral, ye unviáu a Zulia por Juan Crisóstomo Falcón. En xunu de 1864 presidente provisional del estáu Apure y ente avientu de 1864 y payares de 1865 ye confirmáu nel cargu, pero dimite de la so posición por cuenta de un movimientu llocal nel so contra. En 1895 exerz como senador pol estáu Apure y n'avientu de 1867 dirixe la campaña contra l'alzamientu del so amigu y antiguu condiscípulo el xeneral Gonzalo Cárdenas, a quien embosca el 10 de xineru de 1868 na batalla d'El Pao de San Juan Bautista, na cual esti ye peracabáu. Ente xunu y agostu 1868, mientres la Revolución Azul, Bautista acompaña a Manuel Ezequiel Brazual nel asediu de Puerto Cabello, y al ser tomada la plaza poles tropes azules al mandu de José Ruperto Monagas, fuxe a Curaçao. 

Al añu siguiente, n'agostu 1869, xunir con Antonio Guzmán Blanco y el 14 de febreru de 1870 acompañar nel desembarcu de Curamichate, nel estáu Falcón. El 22 de febreru Guzmán Blanco noma a Bautista como secretariu xeneral y ente marzu y abril participa nes batalles de Lara y Yaracuy. En 1871 exerz como ministru de guerra y marina, encargándose de la presidencia de Venezuela en dos ocasiones, en xineru y en payares de 1871. En xunu y en xunetu del mesmu añu dirixe les campañes de Carabobo y de Cojedes como xefe d'operaciones, respeutivamente, contra los focos de resistencia de les fuercies azules. 

Pal 15 de mayu de 1872 ye miembru del conseyu de guerra siguíu a Matías Salazar. En 1873 ye incluyíu na nómina de pensionados, pero nun recibe'l pagu que tien asignáu y allóñase de Guzmán Blanco. N'avientu de 1874 ye exiliáu; en xunu de 1877 torna a Venezuela por cuenta de la amnistía xeneral decretada pol presidente Francisco Linares Alcántara, pero en febreru de 1879 volver a expatriar voluntariamente dempués de la entrada a Caraques y el trunfu de la Revolución Reinvindicadora. Retiráu de la vida pública, torna al país en 1880 y ye reintegrado nel gocie de la so pensión de 600 bolívares mensuales. 

## Referencies
Paula-Mae Weekes

**Paula Mae-Weekes**  ye una política de Trinidá y Tobagu que foi presidenta del so país ente 2018 y 2023. Ella asumió'l cargu'l 19 de marzu de 2018 y convirtióse na primer muyer n'ocupar el cargu de Presidenta.

## Trayeutoria
Paula Mae-Weekes estudió a la Universidá de les Indies Occidentales, Cave Hill, d'onde se graduó con un títulu de Bachelor of Laws, y la Hugh Wooding Law School, y foi llamada al Colexu d'Abogaos en 1982. Dempués de graduase trabayó na oficina del Direutor de la Fiscalía Pública mientres 11 años, antes d'entrar na práutica privada en 1993. Foi nomada pal poder xudicial en 1996 y pal Tribunal d'Apelaciones en 2005, onde se desempeñó hasta la so xubilación en 2016. Ella sirvió de volao como xuez principal en funciones en 2012 dempués d'actuar el presidente del Tribunal Supremu Wendell Kangaloo resultó mancáu nun accidente automovilísticu. En setiembre de 2016 Weekes foi nomada pa la corte d'apelaciones nes Islles Turques y Caicos.

El 5 de xineru de 2018, Weekes, entós xuez del Tribunal d'Apelaciones de les Islles Turques y Caicos, foi propuesta como candidata presidencial pol gobiernu del Movimientu Nacional del Pueblu del primer ministru Keith Rowley cola esperanza d'algamar un consensu col Congresu Nacional Xuníu. Lideró la oposición parllamentaria de Kamla Persad-Bissessar, que depués enxaretó la so nominación. La so propuesta pal cargu de presidente tamién foi allabada polos analistes políticos. Como Weekes foi l'únicu candidatu nomáu'l día de les eleiciones, considerar escoyida ensin necesidá d'un votu.

## Referencies

## Enllaces esternos
Saleh Ali al-Sammad

**Saleh Ali al-Sammad**  foi un políticu yemenín que dende'l 15 d'agostu de 2016 hasta'l so asesinatu'l 19 d'abril de 2018 foi'l presidente del Conseyu Políticu Supremu, principal grupu opositor houthi nel desenvolvimientu de la Guerra Civil Yemenina.

## Biografía
al-Sammad nació'l 1 de xineru de 1979 na ciudá de Bani Ma'az mientres la esistencia de la República Árabe de Yeme (más conocida como Yeme del Norte). Al entamu de les primeres protestes contra'l gobiernu provisional d'Abd Rabbuh Mansur al-Hadi, sofitó la revuelta chiita que se convirtió nun golpe d'Estáu ente 2014 y 2015. El 19 d'abril de 2018, funcionarios houthi anunciaron que al-Sammad foi asesináu nun ataque aereu de les fuercies encabeces por Arabia Saudita. El 23 d'abril del mesmu añu los houthi confirmaron la so muerte.

## Carrera política

Foi nomáu en setiembre de 2014 pa sirvir como asesor políticu del presidente Abd Rabbuh Mansur al-Hadi.

al-Sammad adoptó una postura conciliatoria mientres y dempués del golpe d'Estáu peracabáu en 2015. En payares de 2014, dempués de que los houthis retirar del gobiernu d'unidá» provisional de la República de Yeme, espresó'l so sofitu a la mayoría de les opciones de gabinete d'Al-Hadi, incluyíu'l primer ministru Khaled Bahah.

A partir de febreru de 2015, dempués de tomar del poder per parte de los Houthis, describir como «el líder houthi superior en Sana'a».

En febreru de 2015, al-Sammad dixo que los houthis esperaben tener rellaciones normales colos Estaos Xuníos y los sos aliaos, amás espresó que los houthis taben interesaos en compartir el poder con otres facciones polítiques del país, incluyendo potencialmente a los miembros de la Cámara de Representantes depuesta nuna nueva 551 miembru del parllamentu.

El 6 d'agostu de 2016, al-Sammad foi electu presidente del Conseyu Políticu Supremu, xurando y siendo investido el 14 d'agostu mientres una ceremonia en Sana'a.

El 15 d'agostu de 2016, la otra organización rebalba Comité Revolucionariu Supremu apurrió'l poder de la gobernación de Sana'a al Conseyu Políticu Supremu por alcuerdos llegaos a concretase nel gobiernu d'Al-Sammad.

## Referencies

## Enllaces esternos
Antonio Thrasybule Kébreau

**Antonio Thrasybule Kébreau**  foi un militar haitianu qu'asumió les funciones de Presidente de la República ente'l 14 de xunu y el 22 d'ochobre de 1957.
## Biografía
Nacíu en Puertu Príncipe en 1909, xunir al exércitu y entró a l'Academia Militar a los 21 años. En 1957 convertir en coronel. Tres el derrocamientu del presidente n'exerciciu, Daniel Fignolé, forzáu al exiliu menos de tres selmanes dempués d'asumir el cargu, formó'l 14 de xunu de 1957 un Conseyu Militar de Gobiernu, que presidió asistíu polos Coroneles Émile Zamor y Adrien Valville.

Entamó en setiembre de 1957 unes eleiciones que dexaron qu'un ex ministru del gobiernu de Dumarsais Envalore, el doctor François Duvalier, fora escoyíu pa la presidencia de la República. El conseyu eslleióse cuando François Duvalier llegó al poder 22 d'ochobre de 1957 cuatro meses dempués.

Nomáu embaxador d'Haití n'Italia, morrió en 13 de xineru de 1963. Delles fontes creen que foi envelenáu por orde de Duvalier.

## Referencies