Declinación del griegu antiguu

La **declinación del griegu antiguu** espresa numberoses rellaciones gramaticales dientro de la oración. El griegu antiguu ye una llingua flexiva na cual el sistema nominal (sustantivos, axetivos, pronomes y determinantes) indica la so función sintáctica per mediu de sufixos:

## Casos
### Nominativu
El casu nominativu utilízase principalmente coles funciones de suxetu y atributu. Sigue una llista detallada:
* **Suxetu**: *ὁ παῖς* παίζει, «*el neñu* xuega».
* **Predicáu (atributu)**: Κῦρος *βασιλεὺς* ἐγένετο, «Ciro foi *rei*».
* **Esclamativu**: *Νήπιος*, «*¡Neciu!*».
* **Vocativu**: *ὁ παῖς* ἀκολούθει, «*neñu*, síguime»; Ζεῦ πάτερ, *᾿Ηέλιός* τε, «¡oh, padre Zeus y Heliu!»; ὦ φίλ' *Αἴας, φίλος* ὦ Μενέλαε, «¡oh, *envaloráu Ayante*; oh, envaloráu Menelao!».

### Vocativu
El casu vocativu utilizar p'apelar a la persona a la que se dirixe la pallabra:
* **Vocativu**: ὦ *ἄνδρες ᾿Αθηναῖοι*, «¡oh, *atenienses*!».

### Acusativu
El casu acusativu utilízase principalmente coles funciones de complementu direutu, predicativu y circunstancial d'espaciu o tiempu. Sigue una llista detallada:
* **Suxetu d'una oración d'infinitivu**: λέγει *σε* ἐλθεῖν, «diz que *tu* vinisti».
* **Complementu direutu (oxetu esternu)**: τύπτω *τὸν δοῦλον*, «cuto *al esclavu*»
** Utilizar con sentíos que n'español son intransitivos:
*** beneficiar o perxudicar: ὁ Σωκράτης *οὐδένα* ἠδίκησεν, «Sócrates nun foi inxustu *con naide*».
*** fuxir, escapar, escondese: φεύγειν *τὸν πατέρα', «fuxir *del so padre*».
*** tener un sentimientu (medrana, vergüenza): εὐλαβοῦ *ψόγο*, «cúriate *de reprochar*».
* *'Complementu direutu (oxetu internu):
** etimolóxicu: *μάχην* ἐμάχοντο, «lluchaben *nuna batalla*».
** de significáu relativu al verbu: *πόλεμον* ἐστράτευσαν, «tomaron parte *nuna guerra*».
** determinación d'un acusativu internu sobrentendíu: *γάμους* ἑστιᾶν, «entamar *una llacuada de bodes*»
** con determinación alverbial: *μέγα* ψεύδεται, «miente grandemente».
** efeutu de l'acción verbal: *ἕλκος* οὐτάσαι, «producir una *mancada*».
* **Complementu direutu (con dos acusativos)**: διδάσκω *τοὺς παῖδας τὴν γραμματικήν*, «enseño *a los neños gramática*».
* **Complementu direutu (con predicáu)**: ἔλαβε *τοῦτο* δῶρον, «recibió *eso como* regalu».
* **De rellación**: *κεφαλὴν* ἴκελος Διί, «paecíu *na cabeza* a Zeús».
* **D'estensión**:
** nel espaciu: πλεῖν *θάλασσαν*, «navegar *pel mar*».
** nel tiempu: ἔμεινεν *ἡμέρας πέντε*, «quedóse *cinco díes*».
* **Alverbial**: *τὴν ταχίστην*, «*pol [camín] más curtiu*»; *τέλος*, «*por fin*».
* **De direición**: ἧλθες *῎Αργος*, «vinisti *a Argos*».
* **Absolutu**: *προσταχθὲν* ἀναχωρῆσαι, «*siendo ordenada* la retirada».

### Xenitivu
El casu xenitivu utilízase principalmente cola función de complementu del nome (posesión), anque tamién toma parte de les funciones del antiguu casu ablativu. Sigue una llista detallada:
* **Con sustantivos**:
** de parentescu: Σωκράτης ὁ *Σωφρονίσκου*, «Sócrates, el *fíu de Sofronisco*».
** de propiedá: ἡ οἰκία *τοῦ πατρός*, «la casa *del padre*».
** de materia: τεῖχος *λίθου*, «paré *de piedra*».
** de conteníu: δέπας *οἴνου*, «una copa *de vinu*».
** de preciu: δοῦλος *πέντε μνῶν*, «un esclavu *que val cinco mines*».
** d'autor:*Δημοσθένους* λόγος, «un discursu *de Demóstenes*».
** de causa: γραφὴ *κλοπῆς*, «acusación *de robu*».
** calidable: *πολίτου* ἀρετή, «virtú *ciudadana*».
** de denominación: *᾿Ιλίου* πτολίεθρον, «la ciudá *de Troya*».
* **Partitivu**: πότερος *τῶν ἀδελφῶν;*, «¿cuál *de los hermanos*?».
* **Suxetivu**: ὁ φόβος *τῶν πολεμίων*, «el mieu *que tienen los enemigos*».
* **Oxetivu**: ὁ φόβος *τῶν πολεμίων*, «el mieu *que se tien a los enemigos*».
* **Con axetivos**:
** de pertenencia: νεὼς *τοῦ ᾿Απόλλωνος* ἱερός, «templu consagráu *a Apolo*»
** de participación: μέτοχος *τοῦ πόνου*, «parte *del trabayu*».
** de potencia: ἐγκρατὴς *ἑαυτοῦ*, «amu *d'unu mesmu*».
** de plenitú: πλέος *εὐφροσύνης*, «llenu *d'allegría*».
** de conocencia o memoria: ἔεμπειρος *τῶν ὁδῶν*, «conocedos *de los caminos*».
** de preciu o valor: *πλείστου* ἄξιος, «*de gran* valor».
* **Con alverbios**: πέραν *τοῦ ποταμοῦ*, «al otru llau *del ríu*»; πῶς ἔχεις *δόξης;*, «¿cómo tienes *d'opinión*? [¿Qué opines?]».
* **Con verbos**:
** de participación: μετεῖχον *τῆς ἑορτῆς*, «participaben *de la fiesta*»; πίνειν *τοῦ οἴνου*, «beber *vinu*».
** de beneficiu: ἀπολαύειν *τοῦ βίου*, «esfrutar *de la vida*».
** d'alcordanza o curiáu: ἐπιλανθάνεσθαι *τῶν φίλων*, «escaecese *de los amigos*»; κήδεται *ἑαυτοῦ*, «curia *de sí mesmu*».
** de tactu o entamu: λαμβάνειν *τῆς χειρός*, «coyer *de la mano*»; ἄρχεσθαι *τῆς παιδείας*, «empezar *la educación*».
** de deséu o llogru: ἐραν *τῶν ἀδυνάτων*, «querer *lo imposible*»; τυγχάνειν *τοῦ σκοποῦ*, «algamar *l'oxetivu*».
** de gobiernu o poder: ἐβασίλευε *τῶν Περσῶν*, «reinaba *sobre los perses*».
** de bayura: εὐπορεῖν *χρημάτων*, «tener enforma *dineru*».
** de xuiciu o acusación: *ἀσεβείας* κρίνειν, «xulgar *de impiedad*».
** de compra o venta: πρίασθαι **ταλάντου'', «mercar ''por un talentu''».
** de perceición: ἀκούω ''τῶν λόγων'', «oyo ''les pallabres''».
** compuestos con ''κατά'': καταγελᾶν ''τίνος'', «rise ''de daquién''».
** compuestos con otra preposición: ὑπεραλγῶ ''τῆς πατρίδος'', «siento pena ''de la patria''».
* **De separación**: παύεσθαι ''μάχης'', «cesar ''na batalla''».
* **D'ausencia**: πόλις κενὴ ''ἀνδρῶν'', «ciudá carente ''d'homes''».
* **De comparanza**: νεώτερος ''σοῦ'', «más mozu ''que tu''».
* **De causa**: θαυμάζω σε ''τῆς σωφροσύνης'', «te almiro ''pola to moderación''».
* **Esclamativu**: φεῦ ''τοῦ ἀνδρός'', «¡ai ''del home''!»
* **De tiempu**: ''ἑκάστου ἔτους'', «''tolos años''».
* **D'espaciu**: θέουσαι ''πεδίοιο'', «corriendo ''pola llanura''».
* **Axente**: πρὸς ''πάντων'' ἐπονομαζόμενος, «llamáu ''per tol mundu''».
* **Absolutu**: ''οὐδενὸς κωλύοντος'', «''ensin que naide lo torgar''».

=== Dativu ===
El casu [[dativu]] utilízase principalmente cola función de complementu indireutu y de circunstancial qu'indique puntu exactu nel espaciu o'l tiempu. Toma coles mesmes parte de les funciones de los antiguos casos [[Ablativu (gramática)|ablativu]] y [[llocativu]]. Sigue una llista detallada:
* **Complementu indireutu**: δώσω ''σοι'' τὰς πόλεις, «''te'' voi dar les ciudaes».
* **Con verbos**:
** de proximidá: πλησιάζειν ''αὐτῷ'', «averase ''a él''».
** de roxura, irritación o hostilidá: πολεμεῖν ''τοῖς ᾿Αθηναίοις'', «lluchar ''contra los atenienses».
** de compañía o persecución: ἀκολουθεῖν ''τῷ βασιλεῖ'', «siguir ''al rei''».
** d'ayuda o auxiliu: βοηθεῖν ''τοῖς φίλοις'', «ayudar ''a los amigos''».
** d'unión, amiestu o rellación: ὁμιλεῖν ''μοι'', «tratar ''conmigo''».
** con terciopersonales: πρέπει ''μοι'' οὐκ εἴκειν, «''me'' convién nun vencer.»
* **Con axetivos**: 
** d'igualdá: τὰ αὐτὰ ''Κύρῳ'' ὅπλα, «les mesmes armes que ''Ciro''».
** de benvolencia o hostilidá: ἐναντίος ''τῇ γνώμῃ'', «contrariu ''a la opinión''».
** de parentescu o comunidá: πράξεις κοιναὶ ''πᾶσιν'', «fechos comunes ''a toos''».
* **Con alverbios**: ὁμοίως ''ἐκείνῳ'', «igual ''qu'aquél''».
* **Con compuestos de preposición**: ἐπιβουλεύειν ''τῷ δήμῳ'', «conspirar ''contra'l pueblu''».
* **Con sustantivos**: ἡ ''τοῖς φίλοις'' βοήθεια, «l'ayuda ''a los amigos''».
* **D'interés**: πᾶς ἀνὴρ ''αὑτῷ'' πονεῖ, «cada home trabaya ''pa sí''».
* **Posesivos**: πολλοί ''μοι'' φίλοι εἰσίν, «hai munchos amigos ''pa mi'' [tengo munchos amigos]».
* **Éticu**: βέβηκεν ''ἡμῖν'' ὁ ξένος, «se ''nos'' foi'l güéspede».
* **Axente**: πάνθ' ''ἡμῖν'' πεποίηται, «tou ta fechu ''por nós''».
* **De rellación**: τέθνηχ' ''ἡμῖν'' πάλαι, «''pa nós'' va tiempu que morrió».
* **Presea**: ὁρῶμεν ''τοῖς ὀφθαλμοῖς'', «víen ''colos güeyos''».
* **De causa**: τελευτᾶν ''νόσῳ'', «morrer ''por enfermedá''».
* **De motivu**: ἁμαρτάνομεν ''ἀγνοίᾳ'', «equivocámonos ''por inorancia''».
* **De manera**: ''σιγῇ'', «''en silenciu''».
* **De puntu de vista**: ὕστερος ''τῇ τάξει'', «el postreru ''por posición''».
* **De midida**: ''πολλῷ'' ὕστερον, «''enforma'' dempués».
* **Llocativu (estáticu)**: ''Μαραθῶνι'', «''en Maratón''».
* **Llocativu (direición)**: ''πεδίῳ'' ἔπεσε, «cayó ''a tierra''».
* **De tiempu**: ''τῇδε τῇ νυχτί'', «''esta nueche''».

== Artículu ==



* En [[Áticu (dialeutu)|griegu áticu]] y na [[koiné]], solo esiste'l [[artículu definíu]]. Nun esiste l'artículu indefiníu, anque en koiné suplir n'ocasiones colos [[pronome]]s indefiníos.

== Axetivos ==
La declinación de los [[axetivu|axetivos]] ye, en realidá, la mesma que la de los sustantivos correspondientes a la forma utilizada en cada unu de los xéneros. Numbérense de siguío les distintes clases d'axetivos con referencia al sustantivu qu'en cada xéneru sirve de modelu.

=== Axetivos de tres terminaciones ===


Los axetivos comparativos en -τερος /α /ον y los axetivos verbales en -τέος /α /ον tornen como'l tipu I.

=== Axetivos irregulares ===
Son irregulares los axetivos μέγας (''grande'') y πολύς (''enforma''), que se tornen de la siguiente manera:



== Sustantivos ==
=== Primer declinación ===


* El I tipu entiende aquellos sustantivos femeninos a que la so ''-α'' preciede ''ρ, ι'' o ''ε'' (ej. λύ**ρ**α). Estos denominar "alfa pura" porque se caltién en tola declinación.
* El II tipu entiende toos aquellos sustantivos femeninos precedíos de ''σ, σσ, ττ, λλ, ξ, ψ, αιν, ειν, οιν'' (ej. γλῶ**σσ**α). Estos denominar "alfa impura", porque camuden el so ''α'' por ''η'' en xenitivu y dativu (dambos singulares).
* El III tipu entiende'l restu de sustantivos femeninos (ej. ''τιμή'').
* El IV tipu entiende los sustantivos masculinos que'l so tema acaba como l'I tipu (ej. νεαν**ί**ας).
* El V tipu entiende'l restu de sustantivos masculinos (ej. ''πολίτης'') y, como'l IV tipu, tien ''-ς'' nel nominativu y forma el xenitivu en ''-ου''.
* El plural ye idénticu pa tolos tipos d'esta flexón.
* Tolos casos lleven l'acentu na mesma sílaba que'l nominativu, sacante'l xenitivu plural, que tien circunflexu na postrera. Nesti estrémase esti casu del xenitivu plural de munchos sustantivos de la segunda declinación (como ''λόγος'', xen. pl. ''λόγων'').
* El [[acentu circunflexu]] de la penúltima sílaba convertir n'agudu nos casos en que la postrera vocal ye llarga. De la mesma, l'agudu de la postrera sílaba ye llarga pasa a ser circunflexu cuando la postrera vocal ye curtia.
* En [[Homero]] y el [[xónicu (dialeutu)|xónicu]] atópase ''-η'' nel singular I y IV tipu (''σοφίη''); nel xenitivu plural les desinencies ''-άων, -έων''; nel dativu plural ''-ῃσι, -ῃς''. Nel V tipu, nominativos en ''-α'' (''ἱππότα''); nel IV y V, xenitivu singular en ''-αο, εω, -ω''.
* Emprestar a tracamundiu'l xenitivu singular y acusativu plural del I tipu, que se suelen estremar pol artículu, si apaez; y el xenitivu singular del IV y V, idénticu al de la segunda declinación.
* Nel V tipu dar n'ocasiones del vocativu ''-η'' (''ἀτρείδης'').
* Dellos sustantivos caltienen ''-α-'' en tola flexón (ej. ''μνᾶ -ᾶς, χρόα -ας''); otros caltienen la ''-η-'' en tol singular (ej. ''χόρη -ης, δέρη -ης, ἔρση -ης'').
* ''Τόλμα, ἔρευνα'' y ''δίαιτα'' siguen l'II tipu.
* Esta declinación corresponder cola primera y quinta del [[llatín]].

=== Segunda declinación ===


* L'acentu caltiénse invariable en tolos casos sacante nes pallabres [[preparoxítona|preparoxítones]], que se converten en [[paroxítona|paroxítones]] cuando la postrera sílaba ye llarga (ej. ἄγγελος, ἀγγέλου).
* En [[Homero]] y el [[xónicu (dialeutu)|xónicu]] atópase'l dativu plural ''-οισι''.
* Esta declinación correspuende a la segunda y cuarta del [[llatín]].

=== Tercer declinación ===
Xeneralmente apliquen les siguientes terminaciones:


==== Nominativu sigmático ====
Inclúi sustantivos de xéneru masculín y femenín:


* Nes temes n'oclusiva, ésta combínase cola ''-ς'' del nominativu y vocativu singular y del dativu plural de la siguiente manera:
** γ / κ / χ = -ξ
** β / π / φ = -ψ
** δ / τ / θ = -ς
:Asina pos: φυλακ-ς = ''φύλαξ''; μαστιγ-ς = ''μάστιξ''; βηχ-ς = ''βήξ''; γυπ-ς = ''γύψ''; φλεβ-ς = ''φλέψ''; κατηλιφ-ς = ''κατῆλιψ''; ἐσθητ-ς = ''ἐσθής''; λαμπαδ-ς = ''λαμπάς''; κορυθ-ς = ''κόρυς''.
* Les temes en ''-ντ'' pierden la terminación delantre de ''-ς'' nel nominativu y vocativu singular y nel dativu plural, allargando por compensación la vocal precedente: λυθεντ-ς = ''λυθείς''; διδοντ-ς = ''διδούς''; ἱσταντ-ς = ''ἱστάς''; δεικνυντ-ς = ''δεικνύς''.
* Les temes en nasal perder delantre de ''-ς'': ριν-ς = ''ρίς''. Allarga la vocal por compensación: ἑν-ς = ''εἷς''.
* En delles temes en dental nun apaez la ''ς'' nel vocativu: ''παῖς'', voc. παῖ.
* Nes temes monosilábiques d'esta declinación acentuar na postrera sílaba el xenitivu y el dativu, y na primera'l restu de casos: φλεβ''ός'', xen. ''φλέ''βα ac. Sicasí ''βάς'' tien el xenitivu βάντος; ''ὤν'', ὄντος; ''πᾶς'' el xenitivu plural πάντων; ''παῖς'' el xenitivu plural παίδων.
* La tema en dental ''ποδ-'' presenta un nominativu anómalu ''ποῦς'' n'[[áticu (dialeutu)|áticu]]. El dativu plural homéricu ye ''πόδεσσι'' o ''ποσσί''.
* Les temes en ''-κτ, νυκτ-'' y ''ἀνακτ-'' nun amuesen la ''τ''. La tema en ''-ρτ'' ''δαμαρτ-'' queda amenorgáu a ''δάμαρ'' en nominativu.
* Los neutros nun tomen ''ς'' en nominativu singular y adopten la desinencia ''-α'' en nominativu, vocativu y acusativu plural. Asina pos: ''σῶμα, -ατος'' en plural ''σώματα'' (el nominativu perdió la ''τ'' final); ''λυθέν, -έντος'', plural ''λυθέντα''; ''γάλα, -ακτος'' (pierde la ''-κτ'' final en nominativu); ''ἓν, -ἑνός'' (neutru de ''εἷς'', que nun tien plural); ''πᾶν, παντός'' (pierde la ''τ'' en nominativu). ''Φῶς, φωτός'', ''πέρας, -ατος''; ''κέρας, -ατος'', etc. tórnense como ''σῶμα''. 

==== Nominativu asigmático ====
Inclúi sustantivos de xéneru masculín y femenín:


* Nes temes con alternanza apaez la vocal llarga de la tema en nominativu singular (''ρήτωρ, ἡγεμών'') y la curtia nel restu de los casos (''ρήτορος, ἡγεμόνος''). Nos que tienen acentuada la postrera sílaba (como ''ἡγεμών'') y los participios (''λύων''), el vocativu ye igual al nominativu.
* Les temes en ''-ντ'' pierden la ''τ'' en nominativu y vocativu singular.
* En dativu plural de les temes en ''-ντ'', la vocal de la tema allargar por compensación al sumir el grupu ''ντ'' (γεροντσι = ''γέρουσι''). La ''ν'' sume nes temes en nasal (ἀγωνσι = ''ἀγῶσι'').
* Les temes neutres tienen vocal curtiu en nominativu y vocativu singular y ''α'' en nominativu, acusativu y vocativu plural (''εὒδαιμον, -ονος'', ''νέκταρ, -αρος'').
* ''Σωτήρ'', tema con vocal llarga, tien como esceición el vocativu ''σῶτερ''.

==== Temes en -υ y -ευ ====
Inclúi sustantivos de xéneru masculín, femenín y neutru:


* El I tipu nun tien ''ε'' na tema en tola flexón. La desinencia d'acusativu ye paralela a hai en ''χάρις'', por casu.
* Nel restu de los tipos alternen los xenitivos en ''-ος'' y ''-ως'', más propiu del [[dialeutu áticu]].
* Nel III tipu apaez la desinencia xeneral d'acusativu singular ''-α''.
* El nominativu plural del II y IV tipu vien de la contraición ''ε'' + ''ε'' (γλυκέες = ''γλυκεῖς'').
* L'acusativu plural d'II y V tipu ye igual al nominativu.
* Los neutros tomen ''α'' nel plural como regla xeneral. El II tipu contrái ''ε'' + ''α'' en ''η''.
* En dellos dialeutos apaez ''η'' na tema del III tipu (xenitivu ''βασιλῆος'').
* ''Δόρυ'' (neutru) y ''γόνυ'' siguen la flexón de ''σῶμα'' (plural ''δόρατα'', ''δούρατα'' en [[dialeutu xónicu]]).
* ''Ζεύς'' tien flexón especial (voc. ''Ζεῦ'', ac. ''Δία'', xen. ''Διός'', dat. ''Διί''). Tamién puede atopase el xenitivu ''Ζηνός'', dativu ''Ζηνί'', acusativu ''Ζῆνα'' y ''Ζῆν''.

==== Temes en -ι y -ει ====
Inclúi sustantivos de xéneru masculín y femenín:


* Esisten dellos neutros d'II tipu d'esta flexón, como ''σίναπι, -εως''.
* Los dialeutos caltienen la ''ι'' ensin ''ε'' del I tipu nel II (xen. ''πόλιος'', dat. ''πόλι'', nom. pl. ''πόλιες'', xen. pl. ''πολίων'', dat. pl. ''πόλισι'', ac. pl. ''πόλιας''), o xeneralicen la ''η'' na tema (xen. ''πόληος'', dat. ''πόληι'', nom. pl. ''πόληες'', ac. pl. ''πόληας''); nesti postreru caso la desinencia d'acusativu singular ye ''-α'' (πόλη''α'').
* En dellos dialeutos atópase ''ὄϊς'' por ''οἶς'', con xen. ''ὄϊος'' (dat. pl. ''ὀΐεσσι'', ''ὄεσσι'').

==== Temes en diptongu ====
Inclúi sustantivos de xéneru masculín y femenín:


* Los diptongos ''αυ'' y ''ου'' a final de tema dan llugar a esta flexón.
* En [[Homero]] atópase ''γρηῦς'' por ''γραῦς'', esto ye, torna cola vocal llarga ''η''.
* Tamién son homéricos l'acusativu plural ''βόας'' y el dativu plural ''βόεσσι'', de ''βοῦς''.
* ''Ναῦς'' almite dos flexión: xen. ''νεώς'', dat. ''νηί'', ac. ''ναῦν'', voc. ''ναῦ'', nom. y voc. pl. ''νῆες'', xen. pl. ''νεῶν'', dat. pl. ''ναυσί'', ac. pl. ''ναῦς'' o bien (en [[xónicu (dialeutu)|xónicu]] y homéricu): nom. ''νηῦς'', xen. ''νηός'', dat. ''νηί'', ac. ''νῆα'', nom. pl. ''νῆες'' o ''νέες'', xen. pl. ''νηῶν'', dat. pl. ''νηυσί'', ''νέεσσι'' o ''νήεσσι'', ac. pl. ''νῆας''.

==== Temes en -ω ====
Inclúi sustantivos de xéneru masculín y femenín:

* * o ἥρ**ω**
* ** o ἥρ**ῴ**
* *** o ἥρ**ως**
* **** o ἥρ**ῴν**
* Como puede trate, tien formes tamién de la declinación ática.
* ''Εἰκών'' y ''ἀηδών'', temes en ''ν'', tienen formes d'esta flexón (xen. ''εἰκοῦς'', ac. ''εἰκώ'', xen. ''ἀηδοῦς'', voc. ''ἀηδοῖ'').

==== Temes en -ς ====
Inclúi sustantivos de xéneru masculín, femenín y neutru:


* En dellos dialeutos suelen atopase les formes non contractas, amosaes tres la barra (/).
* La ''ς'', por cayida intervocálica, apaez namái en dellos casos.
* Los neutros tienen alternanza temática de ''ε'' (''γένεσι'') o (''γένος'').
* Los neutros tomen ''α'' nel nom., voc. y ac. pl., que se contraer en ''η'' o ''ᾶ''.
* L'acusativu plural ''τριέρεις'' ye influencia del nominativu.
* El xenitivu ''γένους'' puede confundise fácilmente con un ac. pl. de la 2ª declinación.
* ''Κέρας'' sigue n'ocasiones la flexón de ''σῶμα'' (xen. ''κέρατος'', nom. pl. ''κέρατα''). Otros neutros camuden la ''α'' de la tema por ''ε'' y siguen la flexón de ''γένος'' (''οὗδας, -εος''). Otros caltienen la ''α'' ensin contraer (''γῆρας, -αος''). De los neutros con alternanza atopar en Homero xenitivos en ''-ευς'' (contraición xónica de ''ε + ο'') como ''θάρσευς'' y dativos plurales en ''-εσσι'' (''βέλεσσι'').
* Nos masculinos y femeninos l'acusativu singular ye, tres vocal temática, ''α'' (contraición de ''ε + α''). Asina: ''ἐνδεής'', ac. ''ἐνδεᾶ''; ''ὑγιής'', ''ὑγιᾶ''. Asina mesmu, los neutros ''χρέος'' y ''κλέος'' tien el nom. y ac. pl. ''χρέα'' y ''κλέα''.
* Dempués de ''ε'' na tema, sobremanera en nomes propios, produzse doble contraición. Asina, la tema ''Περικλεεσ-'':
** N. ''Περικλῆς'', V. ''Περίκλεις'', A. ''Περικλέα'', G. ''Περικλέους'', D. ''Περικλεῖ''.
* Dellos nomes propios masculinos tomen desinencies de la 1ª declinación: ''Σωκράτης'', ac. ''Σωκράτην'' o ''Σωκράτη''.
* Nel dialeutu épicu caltiénse, en nomes propios, la ''η'' a lo llargo de tola flexón: ''῾Ηρακλῆς'', xen. ''῾Ηρακλῆος'', etc.

== Pronomes ==
=== Pronomes personales ===
Les formes del [[pronome personal]] ente paréntesis son dialeutales:



* Cabo remarcar la diferencia ente formes tóniques enfátiques y átones non enfátiques nel singular y el dativu plural de la 3ª persona.

=== Pronomes reflexivos ===
* La 1ª persona tien tamién un reflexivu ''ἐμαυτοῦ'' (como ''βίος, τιμή'') en singular y ''ἡμῶν αὐτῶν'' (con formes de ''αὐτός'') nel plural.
* La 2ª persona tien un reflexivu ''σεαυτοῦ'' o ''σαυτοῦ'', tornáu como'l de la primer persona.
* El paradigma de la 3ª persona reseñáu na tabla anterior emplegar n'[[áticu (dialeutu)|áticu]] como reflexivu indireutu, esto ye, referíu al suxetu de la oración principal. Nel usu non reflexivu utilízase, tamién n'áticu, ''οὖτος'' o ''ἐκεῖνος'' pal nominativu (singular y plural) y ''αὐτοῦ'' pa los demás casos.
* Esiste coles mesmes un reflexivu direutu de 3ª persona: ''ἑαυτοῦ'' o ''αὑτοῦ'' tornáu en singular como ''ἐμαυτοῦ'' pero col neutru ''ἑαυτό'' o ''αὑτό''. En plural hai tres tipos de flexón: ''ἑαυτῶν, ἑαυτοῖς, etc.''; ''αυτῶν, αυτοῖς, etc.'' y ''σφῶν αυτῶν, etc.''


=== Pronomes posesivos ===
* **Posesivos non reflexivos y non enfáticos**: el xenitivu de los pronomes personales y el de ''αὐτός'' pa la 3ª persona.
* **Posesivos non reflexivos y enfáticos**: ''ἐμός /ή /όν'' (1ª sing.), ''σός /ή /όν'' (2ª sing.), ''ἡμέτερος /α /ον'' (1ª pl.), ''ὑμέτερος /α /ον'' (2ª pl.). Pa la 3ª persona (singular y plural) utilízase'l xenitivu de ''οὗτος'' o ''ἐκεῖνος''.
* **Posesivos reflexivos y non enfáticos**: Pa la 1ª y 2ª persona los mesmos que nel casu anterior; pa la 3ª ''ἑαυτοῦ'' (sing.) y ''ἑαυτῶν'' o ''σφέτερος'' /α /ον'' (plural).
* **Posesivos reflexivos y enfáticos*': *ἐμαυτοῦ* (1ª sing.), *σεαυτοῦ* (2ª sing.), *ἑαυτοῦ* (3ª sing.), *ἡμῶν αὐτῶν* o *ἡμέτερος αὐτῶν* (1ª pl.), *ὑμῶν αὐτῶν* o *ὑμέτερος αὐτῶν* (2ª pl.), *ἑαυτῶν*, *σφῶν αὐτῶν* o *σφέτερος αὐτῶν* (3ª pl.).

=== Pronomes interrogativos ya indefiníos ===
El pronome interrogativu *τίς, τί* («qué»), según l'indefiníu de la mesma forma, pero enclíticu, tórnense como *ρίς, ρινός* el masc. y como *ἕν, ἑνός* el neutru. L'indefiníu neutru pue ser *ἄττα* en nominativu y acusativu.

El pronome indefiníu *ἄλλος /η /ο* («otru») tórnase como l'axetivu de tres terminaciones *δῆλος /η /ον*.

=== Pronomes demostrativos ===
* El [[pronome demostrativu]] *ὅδε, ἥδε, τόδε* («esti») tórnase como l'artículu definíu más *-δε*.
* El pronome demostrativu *οὗτος, αὕτη, τοῦτο* («esi») tornar de la manera siguiente:



* El pronome demostrativu *ἐκεῖνος /η /ο* («aquel») tórnase como l'axetivu de tres terminaciones *δῆλος /η /ον*.

=== Pronomes relativos ===
El [[pronome relativu]] *ὅς, ἥ, ὅ* («que, el que») tornar coles mesmes desinecias que l'axetivu de tres terminaciones *δῆλος /η /ον*, siempres con [[espíritu aspru]].

=== Pronomes recíprocos ===
El pronome recíprocu *ἀλλήλων* tórnase como'l plural de *δῆλος /η /ον*. L'acusativu plural neutru ye *ἄλληλα''.

## Ver tamién
* Gramática del griegu antiguu
* Griegu antiguu
* Griegu áticu
* Koiné

## Referencies

### Notes