Narcisu (mitoloxía)

Na mitoloxía griega, **Narcisu** (en griegu, Νάρκισσος) yera un mozu d'una apariencia formoso y llamativo. Les doncelles #namorar d'él, pero ésti #refugar. Ente les nueves mancaes pol so amor taba la ninfa Ecu, quien disgustara a Hera y por ello ésta #condergar a repitir les últimes pallabres d'aquello que se-y dixera. Por tanto, yera incapaz de fala-y a Narcisu pol so amor, pero un día, cuando él taba caminando pol monte, acabó estremándose de los sos compañeros. Cuando él preguntó «¿Hai daquién equí?», Ecu respondió: «Equí, equí». Incapaz de vela oculta ente los árboles, Narcisu glayó-y: «¡Ven!». Dempués de responder Ecu salió d'ente los árboles colos brazos abiertos. Narcisu cruelmente negóse a aceptar el so amor, polo que la ninfa, afarada, #despintar nuna cueva y ellí consumióse hasta que namái quedó la so voz.

Pa castigar a Narcisu pol so engreimiento, Némesis, la diosa de la vengación, fizo que se namorara de la so propia imaxe reflexada nuna fonte. Nuna contemplación embaida, incapaz de dixebrase de la so imaxe, acabó refundiándose a les agües. Nel sitiu onde'l so cuerpu cayera, creció una formosa flor, que fizo honor al nome y la memoria de Narcisu.

## Versión grecollatina

Trátase una hestoria moral na que l'arguyosu ya insensible Narcisu ye castigáu polos dioses por refugar a los sos pretendientes. Créese que ye una hestoria moralizante empobinada a los adolescentes griegos de la dómina. Hasta apocayá la única fonte d'esta versión yera un fragmentu de la *Descripción de Grecia* de Pausanias (9.31.7), 150 años posterior a Ovidio. Una versión bien similar foi afayada nel llamáu *Papiru de Oxirrinco* nel añu 2004, una versión bien anterior a la d'Ovidio en siquier unos cincuenta años.

Na historia helénica, el mozu Aminias ama a Narcisu pero ye refugáu cruelmente por él. Como una forma de burllase de Aminias, Narcisu apúrre-y una espada, que Aminias utiliza pa suicidase ante les puertes de la casa de Narcisu, mientres reza a la diosa Némesis pidiéndo-y que Narcisu un día conoza'l dolor del amor ensin corresponder. Créese qu'esta maldición #cumplir cuando Narcisu #namorar de la so propia imaxe reflexada nun estanque ya intenta seducir al formosu nuevu ensin dase cuenta de que se trata d'él mesmu hasta qu'intenta besalo. Atristayáu de dolor, Narcisu #suicidar cola so espada y el so cuerpu #convertir nuna flor, que llamóse-y Narcisu.
Esto, pue ser tomáu como un mitu o lleenda

## Versión romana

La versión romana ye considerada la clásica. Nella, Ovidio cunta que la ninfa Ecu #namorar d'un vanidosu mozu llamáu Narcisu, fíu de la ninfa Liríope de Tespias y del dios fluvial Cefiso.

Esmolecida pol bienestar del so fíu, Liríope decidió consultar al vidente Tiresias sobre'l futuru del so fíu. Tiresias díxo-y a la ninfa que Narcisu *viviría hasta una edá avanzada mientres nunca se conociera a sigo mesmu*.

Un día, mientres Narcisu taba cazando venaos, la ninfa Ecu siguió sigilosamente al formosu mozu al traviés de los montes, allampando dirixise a él pero siendo incapaz de falar primero, una y bones la diosa Hera #arrenegar a solo poder repitir la última pallabra de lo qu'otros dicíen. Cuando finalmente Narcisu escucha los sos pasos detrás d'él, entruga: "¿Quién ta ende?", a lo qu'Ecu respuende:"ende". Y siguieron falando asina, pos Ecu namái podía repitir lo último qu'otros dicíen, hasta que la ninfa amosóse ya intentó abrazar al so amáu. Sicasí, Narcisu #refugar y díxo-y vanidosamente que lo dexara en paz, y colóse refugándola. Ecu quedó desconsolada y pasó el restu de la so vida en soledá, consumiéndose pol amor que nunca conocería, hasta que solamente permaneció la so voz.

Polo que se refier a Narcisu, un día engañáu por Nemesis #averar a un regueru. Al trate reflexáu nes agües, la visión de la so vanidá y llozanía, #atrapar nun castigu ensin fin, munchos pensaben que por mieu a estropialo nun lo tocaba y yera incapaz de dexar de miralo. Finalmente, Dizse que Narcisu se suicida al nun poder tener l'oxetu del so deséu. Y onde el so cuerpu xacía, creció una flor que llevaría'l so nome: un narcisu. 

En delles versiones, ensin dulda influyíes pola versión helénica, dizse qu'otra muyer que tamién fuera refugada por Narcisu, nun actu de celos al velo falar con otra muyer que paecía cercana a él, rezó a la diosa Némesis por que lo castigara. N'otres versiones dizse que Narcisu ye acoradáu nel Inframundu contemplando un reflexu que nun correspuende al so amor.

## Ver tamién
* Ecu (mitoloxía)

* Narcisismu

## Referencies

## Bibliografía
* Graves, Robert (1968). *The Greek myths.* Londres: Cassell. 
* Calimach, Andrew (2002). Lovers' Legends: The Gay Greek Myths. New Rochelle: Haiduk Press. 
* Gantz, Timothy (1993). *Early Greek Myth.* Baltimore:  
* Kerenyi, Karl (1959). *The Heroes of the Greeks.* New York/London: Thames and Hudson. 
* Sergent, Bernard (1986). *Homosexuality in Greek Myth.* Boston: Beacon Press. 
* Vinge, Louise (1967). *The Narcissus Theme in Western Literature up to the Nineteenth Century.* 

## Enllaces esternos

*  en *[[Les metamorfosis]]*, d'Ovidio: Llibru III, 339 - 510. Testu español en Wikisource.
**  : testu llatín en Wikisource.

* Filóstrato el Viejo: *Cuadros*; I, 22: *Narcisu* (Νάρκισσος).
** Testu billingüe griegu - francés nel sitiu de Philippe Remacle (1944 - 2011).

*    (n'inglés)

* «Ekho» en Theoi Project (n'inglés).

* Narcisu, nel sitiu Iconos, de la Cátedra d'Iconografía y Iconoloxía del Departamentu d'Historia del Arte de la Facultá de Ciencies Humanes de la Universidá de Roma "La Sapienza"; n'italianu.
** Iconografía y referencies, nel mesmu sitiu.

* Narcisu, nel Proyeutu Perseus.