open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Legoland

**Legoland** (espublizáu con mayúscules, **LEGOLAND**) ye una cadena de parques temáticos de LEGO. Nun son propiedá total del Grupu Lego, sinón propiedá y operaos pola empresa Merlin Entertainments. 

Legoland Billund abrió les sos puertes en Billund, Dinamarca, en 1968, siguíu por Legoland Windsor Resort, en Reinu Xuníu en 1996. Otros parque abrieron subsecuentemente en California, Alemaña, Malasia, Dubái y Xapón. Futuros parques van ser abiertos en Hong Kong y Corea del Sur. Entámase otru nel Condáu Orange, Nueva York. 

Anguaño, esisten ocho parques *Legoland*, trés d'ellos n'Europa, trés n'Asia y dos n'Estaos Xuníos:

*Legoland Billund, Billund, Dinamarca.
*Legoland Windsor, Windsor, Reinu Xuníu.
*Legoland Deutschland, Gunzburgo, Alemaña.
*Legoland California, Carlsbad, Estaos Xuníos.
*Legoland Florida, Winter Haven, Florida, Estaos Xuníos.
*Legoland Malaysia, Nusajaya, Johor, Malasia.
*Legoland Japan, Nagoya, Xapón.
*Legoland Dubai Resort, Dubái, Emiratos Árabes Xuníos.

Cada parque ta estremáu n'árees temátiques, anque esisten delles que son comunes a toos ellos. Los parques tán dirixíos a families con neños pequeños, a pesar de lo cual, dalgunos d'ellos tienen montes rusos. 

Caracterícense porque presenten reproducciones d'edificios carauterísticos o animales de LEGO y Duplu. Ente les reproducciones más importantes destaquen el Memorial nacional Monte Rushmore, la Estatua de la Llibertá, el Puertu de Copenḥague o'l Partenón d'Atenes.

Esisten tamién versiones amenorgaes del parque con atraiciones d'interior, los Legoland Discovery Centre.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Páxina web oficial de Legoland
Lionsgate Television

***Lionsgate Television*** ye la división de televisión de Lions Gate Entertainment, una compañía d'entretenimientu d'Estaos Xuníos.
## Historia
La compañía foi fundada en 1997 como Lions Gate Television, Inc. col establecimientu de Lions Gate Films. En 1998, adquirieron la productora de documentales / realidá Termite Art Productions, y foi readquirida por Erik Nelson en 2004 y renombró Termite Art como Creative Differences. El 12 de marzu de 1999, Lions Gate Television, Inc. convertir nuna entidá incorporada. 

El 12 de xunetu de 2006, Lions Gate Entertainment Corp. espandir a la sindicación televisiva cuando la compañía adquirió la compañía de distribución de televisión Debmar-Mercury. [4] Antes de l'alquisición, Debmar-Mercury distribuyó la biblioteca de películes de Lionsgate. 20th Television ocupar de les ventes publicitaries de la serie distribuyida por Debmar-Mercury [5] cola esceición de Meet the Browns, una y bones les ventes publicitaries son remanaes por Disney-ABC Domestic Television y Turner Television como co-distribuidores de la serie.

El 13 de marzu de 2012, Lionsgate Television formó una nueva empresa conxunta 50/50 con Thunderbird Films, una compañía fundada por Frank Giustra, fundador y presidente de Lionsgate. La nueva empresa llámase Sía to Sky Entertainment. 
## Lionsgate Television

## Referencies
Adolf Dassler

**Adolf Dassler** (Herzogenaurach, Alemaña, 3 de payares de 1900 - íbidem, 6 de setiembre de 1978), más conocíu como **Adi Dassler**, foi'l fundador de la empresa alemana d'equipamientu deportivu Adidas.

## Biografía
Panaderu d'orixe alemán, Adi Dassler empezó a producir el so propiu calzáu deportivo na llavandería de la so madre dempués de tornar de la Primer Guerra Mundial. Dende bien pequeñu desenvolvió una simpatía polos zapatos. El so padre Christoph trabayaba nuna fábrica de zapatos y los hermanos Zehlein, que realizaben les cordures a mano para calzáu d'atletismu na ferrería, sofitaron a Dassler nel empiezu del so propiu negociu, Adidas. En 1924, el so hermanu Rudolf Dassler sumar al negociu. 

Foi miembru del partíu nazi NSDAP dende 1933 hasta 1945, al igual que'l so hermanu. 

Dempués de la Segunda Guerra Mundial, Rudolf dexó la empresa pa crear la suya, la competidora Puma. Nes Olimpiaes de 1928, Adidas fornió a dellos atletes, inclusive negros y xudíos, empecipiando la espansión intercultural de la empresa. En 1973, el fíu de Adi, Horst Dassler, fundó Arena, compañía d'equipamientu deportivu para natación. Tres la muerte d'Adolf Dassler en 1978, el so fíu y la so esposa Käthe asumieron la direición. Adidas tresformar en sociedá anónima en 1989, pero la propiedá caltener na familia hasta la so OPV en 1995.

## Referencies
Carlos Franganillo

**Carlos Franganillo Hernández**  ye un periodista asturianu, presentador del Telediario 2 de La 1 de TVE dende'l 3 de setiembre de 2018. Primeramente fuera corresponsal de TVE en Washington dende xunetu de 2014. Incorporar a la redaición d'internacional d'informativos de TVE en 2008. De 2011 a 2014 foi corresponsal de TVE en Moscú.

## Biografía
Realizó la so formación inicial nel Colexu Internacional Meres de Siero (Asturies) (1983-1998) y siguió los sos estudios universitarios en Madrid onde se llicenció en Comunicación Audiovisual pola Universidá Antonio de Nebrija (2002) y en Periodismu pola Universidá San Pablo-CEU (2004).

### Trayeutoria profesional
Empecipiar nel periodismu nel diariu *[[La Nueva España]]* de la so tierra natal, en práutiques en 2003.
Darréu en 2005 trabayó en RNE n'Uviéu. 
En 2007 incorporar al departamentu de prensa de la Fundación Príncipe d'Asturies. 

En marzu de 2008 ingresó por oposición en TVE.
Incorporar a la redaición de Televisión española primero a *[[Los desayunos de TVE]]* y darréu a la redaición d'internacional de los Servicios Informativos de los *[[Telediario|telediario]]*. Mientres esta etapa viaxó como unviáu especial a Oriente Próximu, Tailandia, Alemaña y Grecia. 
En 2010 cubrió, tamién como unviáu especial, ente otros acontecimientos el rescate de los mineros en Chile o la traxedia del Loveparade en Duisburgu. 

El 1 de xineru de 2011 foi nomáu corresponsal de los servicios informativos de RTVE en Moscú onde cubrió les protestes Euromaidán o la Crisis de Crimea de 2014. Tamién dende esi puestu cubrió para TVE la traxedia de Fukushima o la masacre d'Oslu.

Dende'l 1 de xunetu de 2014 ocupa la corresponsalía de TVE en Washington en sustitución de Lorenzo Milá, que se treslladó a la corresponsalía de TVE en Roma.

Dende setiembre de 2018 presenta la segunda edición del Telediariu de La 1 de TVE.

## Premios
* 2014 concedióse-y el Premiu Salvador de Madariaga de Periodismu 
* 2015 finalista al Premiu Iris como meyor reporteru.

* 2016 Premiu del Club Internacional de Prensa como meyor corresponsal español poles sos cróniques "direutes y certeres" dende Washington y enantes dende Moscú.

## Referencies

## Enllaces esternos
Universidá de Texas n'El Paso

La **Universidá de Texas n'El Paso** (inglés: *The University of Texas at El Paso*) que les sos sigles institucionales son **UTEP**, ye una universidá pública miembru del Sistema Universitariu de Texas nos Estaos Xuníos. Allúgase nel marxe norte del ríu Bravo o ríu Grande, na ciudá de El Paso (Texas), y ye la universidá con mayor población estudiantil mexicano-americanu de los Estaos Xuníos d'América. Foi fundada en 1914 como la Escuela de Mines y Metalurxa del Estáu de Texas (*The Texas State School of Mines and Metallurgy*). 

## Historia
En 1913, el gobernador del estáu de Texas, Oscar Branch Colquitt, robló'l decretu del senáu 183 el cual creaba la Escuela de Mines y Metalurxa del Estáu de Texas (*The Texas State School of Mines and Metallurgy*) na ciudá d'El Paso. Oficialmente, la escuela abre les sos puertes el 23 de setiembre de 1914, con una matrícula inicial de 27 estudiantes. La universidá habría de camudar de nome nos años siguientes al Departamentu de Mines y Metalurxa de la Universidá de Texas en 1919, y al de Colexu de Mines y Metalurxa de Texas (*Texas College of Mines and Metallurgy*), o TCM, en 1920, nome que caltendría hasta 1949 cuando camuda al de Colexu del Oeste de Texas (*Texas Western College*), que les sos sigles yeren TWC. El nome final d'Universidá de Texas n'El Paso haber de tomar en 1967.

## Ufierta académica
La Universidá de Texas n'El Paso subdividir en dellos colexos, que ufierten variaos programes académicos:
* Colexu d'Alministración d'Empreses
* Colexu d'Artes Lliberales
* Colexu de Ciencies
* Colexu de Ciencies de la Salú *
Colexu d'Educación
* Colexu d'Inxeniería

UTEP ufierta 81 carreres a nivel licenciatura, 70 a nivel maestría y 13 a nivel doctoral. Cuenta col únicu programa de maestría en creación lliteraria billingüe (inglés y español) n'Estaos Xuníos. La universidá ye segunda en gastu d'investigación federal ente les instituciones académiques del Sistema de la Universidá de Texas algamando los US$ 35 millones al añu. 

## Programa deportivu

La UTEP participa de les competiciones entamaes pola NCAA dende principios del sieglu XX. Nel so haber atópense 21 campeonatos nacionales, en distintos deportes, dende atletismu hasta baloncestu, onde ganó una única vegada, pero histórica: el 19 de marzu de 1966, l'entrenador Don Haskins fizo historia cuando'l so equipu de baloncestu masculín de la universidá qu'incluyía cinco xugadores afroamericanos ganaron l'equipu favoritu de los Gatos Selvaxes (*Wildcats*), equipu namái de xugadores blancos entrenaos por Adolph Rupp, de la Universidá de Kentucky nel Campeonatu de Baloncestu Masculino de la NCAA en College Park (Maryland), Maryland. Esti partíu foi tema de la película "Camín a la Gloria" (*Glory Road*, 2006).

## Referencies

## Enllaces esternos
Hammersmith y Fulham

**Hammersmith y Fulham** (n'inglés, *London Borough of Hammersmith and Fulham*) ye un conceyu (*borough*) del Gran Londres asitiáu al oeste de Kensington y Chelsea, al sur de Brent y al norte del ríu Támesis. Forma parte del Londres interior. Trevesada peles principales carreteres esti oeste de l'A4 Great West Road y la Westway A40. L'autoridá local ye'l Hammersmith and Fulham London Borough Council.

## Historia
Esti conceyu ye la resultancia de la fusión, en 1965, de los antiguos conceyos metropolitanos de Hammersmith y Fulham. Yera conocíu solamente como Hammersmith hasta que'l conseyu del conceyu camudó-y el nome'l 1º de xineru de 1979. Los dos habíen estáu xuníos primeramente como'l "distritu de Fulham" ente 1855 y 1886.

En 1908 celebrar nel conceyu la Esposición francu-británica y los Xuegos Olímpicos, en White City, pero'l llugar tardó depués delles décades en ser remocicáu urbanísticamente. En 1960, la BBC abrió'l BBC Television Centre, y en 2008, Westfield London, un centru comercial y con nueves llinies de tresporte, terminó finalmente la remodelación dempués de cien años.

## Distritos
El conceyu inclúi les siguientes zones:
* Brook Green
* College Park
* East Acton
* Fulham
* Hammersmith
* Old Oak Common
* Parsons Green
* Sands End
* Shepherd's Bush
* Walham Green
* West Kensington
* White City
* East Chiswick
* North Chiswick

## Economía
El conceyu allugaba oficines d'Iberia LAE na *Iberia House* ("Casa Iberia").

## Deportes
El club de fútbol Chelsea, qu'apuesta la Premier League, y los clubes Queens Park Rangers y Fulham, qu'apuesten la Football League Championship, tienen los sos estadios en Hammersmith y Fulham, y apuesten ente sí'l Derbi del Oeste de Londres.

## Ciudaes hermanes
* Anderlecht, Bélxica
* Boulogne-Billancourt, Francia
* Neukölln (Berlín), Alemaña

## Referencies

## Enllaces esternos
*  Hammersmith y Fulham
Londres interior

**Londres interior** (n'inglés: *Inner London*) ye'l nome que recibe la zona cubierta por un grupu de conceyos de la parte interior del Gran Londres. Foi definida oficialmente pola Llei del Gobiernu de Londres de 1963, anque la Oficina Nacional d'Estadística británica (ONS) modificar darréu pa otros propósitos. Ye la zona más rica d'Europa y nella allúgase tamién el barriu más caru: West End. En 2013, el so PIB ''per cápita'' yera de 86&nbsp;400&nbsp;€, con un índiz PPS (Purchasing Power Standard) de 325% , siendo 100% la media de la Xunión Europea.

## Definiciones

### Llei del Gobiernu de Londres de 1963
La zona que cubre'l Londres interior foi definida pola Llei del Gobiernu de Londres de 1963 y correspuende casi por completu colo qu'enantes foi'l condáu de Londres. Los conceyos que s'atopen nella son:

* Camden
* Greenwich
* Hackney
* Hammersmith y Fulham
* Islington
* Kensington y Chelsea

* Lambeth
* Lewisham
* Southwark
* Tower Hamlets
* Wandsworth
* Westminster

La Ciudá de Londres nun formaba parte del antiguu condáu y nun ye un conceyu del Gran Londres, pero tamién ta incluyida. North Woolwich ye l'únicu conceyu metropolitanu del antiguu condáu que nun ta dientro del Londres interior, yá que la so área pasó a Newham —nel Londres esterior— tres la creación del Gran Londres.

### Oficina Nacional d'Estadística británica
La Oficina Nacional d'Estadística británica (ONS) define'l Londres interior d'una forma distinta: Haringey y Newham tán dientro del so área, pero Greenwich non. Esta definición ye tamién usada por Eurostat en NUTS-2. Según el censu de 2001, el Londres interior tien una superficie de 319,29 km² y una población de 2&nbsp;766&nbsp;114 habitantes.

## Referencies
Modelu atómicu

Un **modelu atómicu ** ye una representación estructural d'un átomu que trata d'esplicar el so comportamientu y propiedaes.

***[[Demócrito#L'atomismu|Modelu atómicu de Demócrito]]** (450a.C.), el primer modelu atómicu, postuláu pol filósofu griegu Demócrito. Consideraba al átomu como indivisible ya indestruyible, yera la partícula más pequeña que formaba la materia.
***[[Modelu atómicu de Dalton]]** (1803), que surdió nel contestu de la química, el primeru con bases científiques.
***[[Modelu del átomu cúbicu]]** de Lewis (1902), onde los electrones tán dispuestos según los vértices d'un cubu, qu'esplica la teoría de la valencia.
***[[Modelu atómicu de Thomson]]** (1904), o modelu del pudin, onde los electrones son como les "frutes" dientro de la "masa" positiva.
***[[Modelu atómicu de Rutherford]]** (1911), el primeru qu'estrema ente'l nucleu central y una nube d'electrones al so alredor.
***[[Modelu atómicu de Bohr]]** (1913) nel que los electrones xiraben n'órbites circulares.
***[[Modelu atómicu de Sommerfeld]]** (1916), una versión relativista del modelu de Rutherford-Bohr.
***[[Modelu atómicu de Schrödinger]]** (1926), un modelu cuánticu non relativista onde los electrones considérense ondes de materia esistente.
## Referencies
Sesta cruzada

La **sesta cruzada** empezó en 1228, tan solo siete años dempués del fracasu de la quinta cruzada, y foi un nuevu intentu de recuperar Xerusalén.

## Antecedentes
L'emperador Federico II interviniera na Quinta Cruzada, unviando tropes alemanes, pero ensin llegar a acompañales personalmente, pos precisaba consolidar la so posición n'Alemaña ya Italia antes d'embarcase nuna aventura como la cruzada. Sicasí, prometió tomar la cruz dempués de la so coronación como emperador en 1220 pol papa Honorio III.La Sexta Cruzada realizar ensin permisu papal, nel añu 1228 y foi realizada por Felipe II. Llogró reconquistar Belén, Nazareth y Xerusalén, convirtiéndose nel so rei por decisión personal, anque Xerusalén foi nuevamente ocupada nel añu 1224.

## Viaxe atayáu y enfrentamientu de Federico col papa
En 1225 Federico casóse con Yolanda de Xerusalén (tamién llamada Isabella), fía de Juan de Brienne (rei nominal del Reinu de Xerusalén) y María de Montferrato. Por esto Federico tenía aspiraciones al tronu de dichu reinu, o lo que ye lo mesmo, tenía una razón poderosa pa intentar recuperar Xerusalén. En 1227, siendo yá papa Gregorio IX, Federico y el so exércitu partieron de Brindisi escontra Siria, pero una epidemia obligó-yos a volver a Italia. Esto dio-y a Gregorio la escusa pa escomulgar, por romper los sos votos de cruzáu, a Federico, que llevaba años lluchando por consolidar el poder imperial n'Italia por cuenta del Papáu. Tres dellos intentos de negociación col papa, Federico decidió embarcase nuevamente escontra Siria en 1228 a pesar de la escomunión; llegó a Acre en setiembre.

## Intrigues en Tierra Santa
Una vegada ellí llueu se vio atrapáu pola complicada política del Oriente Próximu. Per un sitiu, ente los mesmos cristianos munchos víen nesta nueva cruzada un intentu d'estender el poder imperial. Producir por tantu en Tierra Santa una continuación de la llucha caltenida n'Europa ente los defensores del Papáu (güelfos), y los del Imperiu (gibelinos).

Del otru llau, los musulmanes teníen les sos propies lluches internes, polo que'l sultán al-Kamil robló un tratáu con Federico pa xunise contra'l so enemigu al-Naser. A cambéu, l'emperador podría llograr dellos territorios, ente ellos Xerusalén quitando la Cúpula de la Roca, sagrada pal islam, y una tregua de diez años. A pesar de la oposición del papa Gregorio IX a esti alcuerdu, Federico coronóse rei de Xerusalén, magar llegalmente actuaba como rexente del so fíu Conrado IV d'Alemaña, nietu de Juan de Brienne.

## Regresu a Europa

La partida de Xerusalén de Federico, acosáu por graves problemes n'Europa y la expiración de la tregua en 1239 supondría'l final de la curtia recuperación de Xerusalén per parte de los cruzaos. La Ciudá Santa, reconquistada polos musulmanes en 1244 nun volvería tar en manes de cristianos. Sicasí, Federico sentara un precedente: la Cruzada podía tener ésitu entá ensin sofitu papal. A partir d'esi momentu los reis europeos podíen, por iniciativa propia, tomar la Cruz, como fixeron Lluis IX de Francia (séptima cruzada y octava cruzada) y Eduardu I d'Inglaterra (novena cruzada).

## Referencies

## Enllaces esternos
Octava cruzada

La **octava cruzada** foi la fallida campaña militar que'l rei francés Lluis IX llevó a cabu en Túnez en 1270. L'oxetivu, que nun s'algamar, yera la conversión al cristianismu del emir de la ciudá y la estensión d'esta relixón pel territoriu estremeru. La espedición militar fracasó y nella finó'l monarca francés.

## Antecedentes
Ente los años 1265 y 1268, los mamelucos exipcios empobinaos pol sultán Baibars conquistaron gran parte de los territorios de los Estaos cruzaos de Llevante. Si de primeres del reináu del sultán (1260) los cruzaos apoderaben la mariña llevantina ente Gaza y Cilicia ,y cuntaben con pimpanes fortaleces nel interior pa protexer el territoriu, cuando finó en 1277 apenes se sosteníen n'Acre, Tiru, Sidón, Trípoli, Gibelet, Tortosa y Latakia y nes fortaleces de Marqab y Atlit. Baibars resultó'l mayor azote de los cruzaos dende los tiempos de Saladín y selló la so eliminación del Llevante. El Oriente Próximu cristianu vivía una dómina d'anarquía ente les órdenes relixoses que teníen de defendelo, según ente comerciantes xenoveses y venecianos.

Lluis IX partió primeramente pa Exiptu, onde gobernaba la nueva dinastía mameluca col sultán Baibars. Magar la grave situación del Llevante cristianu, Carlos d'Anjou, hermanu del rei Luis, convenció a este pa dirixir la so nueva cruzada non al Llevante, sinón a Túnez, onde afirmó que l'emir local taba dispuestu a abandonar l'islam y convertise al cristianismu. A pesar de la oposición de dellos estrechos collaboradores del rei a la empresa propuesta pol so hermanu, este aceptar.

## La cruzada
La inmensa espedición partió d'Aigues-Mortes el 1 de xunetu de 1270. Acompañaben al rei los sos trés fíos, el so xenru Teobaldo II de Navarra, el so sobrín Roberto de Artois y dellos condes. La escuadra aportó frente a Cartago el 18 de xunetu, en plenu branu magrebín. En contra de lo esperao, l'emir nun se convirtió, sinón que se aprestó pa defendese de la invasión. El clima y les epidemies abrasaron llueu les huestes de Luis. Cuando Carlos llegó con refuerzos el 25 d'agostu, enterar de que'l rei acababa de finar. Dos fíos del rei xacíen tamién morrebundos.

La puxanza de Carlos al mandu de la espedición dexó que na seronda se realizara la evacuación, tres el pagu d'un oneroso rescate per parte del emir. El fíu del rei, Felipe'l Coraxosu, robló un tratáu de paz col sultán y volvió a Europa. La fracasada campaña foi la última cruzada.

Ente 1271-1272 tuvo llugar la Novena Cruzada, que dacuando se la arrexunta cola octava; ye comúnmente considerada como la postrera gran cruzada medieval a la Tierra Santa.

## Referencies

## Bibliografía
* 

## Enllaces esternos
Primer ministru d'Israel

El **primer ministru d'Israel** (hebréu: ראש הממשלה, *Rosh HaMemshala*, llit. «xefe de Gobiernu») ye'l xefe electu del Gobiernu israelín. Formalmente ye'l presidente quien designa a un miembru de la Knesset (parllamentu) por qu'intente formar gobiernu (de normal, l'escoyíu ye'l líder del partíu, o coalición de partíos, más votáu, sicasí'l presidente puede encargar la formación d'un gobiernu a quien considere tien les mayores posibilidaes d'algamar la mayoría mínima pa gobernar). Esti sistema indireutu foi reemplazáu en 1992 por una eleición direuta del primer ministru, pero en 2001 esti cambéu foi abolíu por cuenta de la escesiva fragmentación que provocaba. 

## Llista de primeros ministros d'Israel


1 En 1968 el Mapai fundir con otros partíos pa formar lo que güei se conoz como'l Partíu Llaborista d'Israel.

2 Tres les eleiciones de 1984, el Likud y los llaboristes algamaron un alcuerdu de coalición pol cual el puestu de primer ministru sería ocupáu por dambos, media llexislatura cada unu. El llaborista Shimon Peres foi'l qu'ocupó'l gobiernu mientres los dos primeros años, tres los cualos el puestu pasó a Isaac Shamir, del Likud. Tres les eleiciones de 1988, el Likud yá podía gobernar solo, colo cual Shamir siguió ocupando'l puestu.

³ Isaac Rabin foi asesináu mientres ocupaba'l cargu.

4 El 21 de payares de 2005, Sharón, xunto a dellos ministros y miembros de la Knesset, biforcar del Likud arriendes de los desalcuerdos internos en rellación al Plan de retirada unillateral israelina y les negociaciones sobre'l estatus final de Cixordania. Sharón formó un nuevu partíu, Kadima.

5 El 4 de xineru de 2006 Ariel Sharón sufrió un fuerte infartu cerebral, pola mor del cual túvose-y qu'alministrar anestesia xeneral. Ehud Ólmert asumió'l cargu de primer ministru en funciones mientres s'aguardaba'l desenvolvimientu de los acontecimientos sobre l'estáu de salú de Sharón. Foi ratificáu como primer ministru tres les eleiciones de marzu de 2006.

6 Fináu mientres ocupaba'l cargu.


## Periodu de incumbencia n'años

## Ver tamién
* Israel
* Presidente d'Israel

## Referencies

## Enllaces esternos
Orde Sablera Girón

La **Orde Sablera Girón** ye una distinción de Cuba, conferida pol Consejo d'Estáu. Recibe'l so nome n'homenaxe a la victoria de Cuba na batalla de Sablera Girón.

Foi establecida en 1961 como **Orde Nacional Sablera Girón**. En oru, con cinta y pasador, presente nel so anverso o cara delantrera a un milicianu n'actitú de combate, con un pie sobre l'archipiélagu cubanu y l'otru n'el continente y la lleenda «Patria o Muerte». Mientres n'el so aviesu llee Orde Nacional - Sablera Girón».
 
Otorgar a ciudadanos cubanos o estranxeros que se destacaren nes lluches contra'l imperialismu, el colonialismu o'l neocolonialismu, o que realizaren grandes fazañes pola paz y pol progresu de la humanidá. El primer distinguíu foi la cosmonauta Yuri Gagarin, primer ser humanu nel espaciu esterior, quien viaxó a Cuba pa celebrar el Día de la Rebeldía Nacional, pocu más de tres meses dempués del so históricu viaxe.

A tolos que reciben el títulu de Héroe de la República de Cuba tamién se-yos impon la Orde Sablera Girón.

## Referencies

## Enllaces esternos
Orde del Lleón Blanco

La **Orde del Lleón Blanco** (en checu: Řád Bílého lva) ye la máxima condecoración de República Checa.

## Historia

Foi creada en 1922 como una condecoración de Checoslovaquia. Imponíase namái a estranxeros. La orde estremar en dos divisiones (civil y militar) y cinco clases y tres graos especiales. El númberu de miembros de la orde taba llindáu a cierta cantidá, pero esta foi enmendada delles vegaes (1924, 1930 y 1936). En 1945 la división militar convertir na Orde Militar del Lleón Blanco, quedando la Orde del Lleón Blanco como una condecoración civil.

La única persona que refugó la Orde del Lleón Blanco foi Josif Stalin, líder soviéticu, en 1945.

En 1961 la orde remocicóse, constando de tres clases. En 1990 estableciéronse dos nueves clases. En 1992 dexar d'otorgar pola disolución de Checoslovaquia.

En 1994 foi restaurada como la máxima condecoración de República Checa.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Llista cronolóxica de condecoraos
Premiu Jawaharlal Nehru

**Premiu [[Jawaharlal Nehru]] pal Entendimientu Internacional** ye un premiu internacional presentáu pol Gobiernu de la India, establecíu en 1965. El premiu ye dau "pola so destacada contribución a la promoción de la comprensión internacional, la bona voluntá y l'amistá ente los pueblos del mundu". La cantidá de dineru d'esti premiu ye de 2,5 millones de rupies.

## Gallardoniaos
# O Thant, 1965
# Martin Luther King Jr, 1966 (póstumu)
# Khan Abdul Gaffar Khan, 1967
# Yehudi Menuhin, 1968
# Madre Teresa, 1972
# Kenneth Kaunda, 1970
# Josip Broz Tito, 1971
# André Malraux, 1969
# Julius Nyerere, 1973
# Raúl Prebisch, 1974
# Jonas Salk, 1975
# Giuseppe Tucci, 1976
# Tulsi Meherji Shrestha, 1977
# Nichidatsu Fujii, 1978 
# Nelson Mandela, 1979
# Barbara Ward, 1980
# Alva y Gunnar Myrdal, 1981
# Léopold Sédar Senghor, 1982
# Bruno Kreisky, 1983
# Indira Gandhi, 1984 (póstumu)
# Olof Palme, 1985 (póstumu)
# Javier Pérez de Cuéllar, 1987
# Yasser Arafat, 1988
# Robert Gabriel Mugabe, 1989
# Helmut Kohl, 1990
# Aruna Asaf Ali, 1991
# Maurice Strong, 1992
# Aung San Suu Kyi, 1993
# Mahathir Bin Mohamad, 1994
# Hosni Mubarak, 1995
# Goh Chok Tong, 2003
# *(entá nun se presentó)* Sultan Qabus bin Said al Said, 2004
# Wangari Maathai, 2005
# Luiz Inácio Lula da Silva, 2006
# Olafur Ragnar Grimsson, 2007
* premiu ensin apurrir en 1986
* premiu ensin apurrir nel periodu 1996-2002

## Referencies

## Enllaces esternos
* Páxina oficial del Premiu (n'inglés)
Gobiernu de la India

El **Gobiernu de la [[India]]**, oficialmente denomináu'l **Gobiernu de la Unión**, y /o comúnmente **Gobiernu Central**, foi establecíu pola Constitución de la India, y ye l'autoridá de gobiernu d'una *unión federal* de 29 estaos y 7 territorios de la unión, colectivamente llamáu la **[[República de la India]]**. Les lleis básiques civiles y penales que gobiernen a los ciudadanos de la India son definíes nuna serie d'importantes lleis del parllamentu, tales como'l Códigu Penal de la India, el Códigu de Procedimientos Criminales, etc. Los gobiernos federal (unión) y gobiernos de los estaos o provincies individuales consisten de cañes executiva, llexislativa y xudicial. El sistema llegal aplicáu a los gobiernos federal y de les provincies ta basáu nel derechu anglosaxón y na Llei Orgánica. India acepta la xurisdicción de la Corte Internacional de Xusticia con delles reserves. A nivel llocal, el sistema de gobiernu Panchayat tien delles funciones alministratives descentralizaes. d'antiguo usábense reis como Marco Antonio III. y Buda 

## Bibliografía
* Subrata K. Mitra and V.B. Singh. 1999. *Democracy and Social Change in India: A Cross-Sectional Analysis of the National Electorate*. New Delhi: Sage Publications. ISBN 81-7036-809-X (India HB) ISBN 0-7619-9344-4 (U.S. HB).

## Referencies

## Enllaces esternos
* Pan Card - Pan card Tax information for government tax department
*  h
* Government of India Portal
Premiu Félix Houphouët-Boigny

El **Premiu Félix Houphouët-Boigny** ye un gallardón apurríu a toos aquelles persones o entidaes públiques y privaes que realizaron una contribución significativa pa promover, buscar o salvaguardar la paz, de conformidá cola Carta de Naciones Xuníes y la Constitución de la UNESCO. Foi creáu en 1989 por una resolución sofitada por 120 países y adoptada pola Conferencia Xeneral de la UNESCO na so 25ᵘ sesión y lleva'l nome de Félix Houphouët-Boigny, primer presidente de Costa de Marfil tres la so independencia de Francia el 7 d'agostu de 1960.

## Referencies
Disturbios palestinos en 1929

Los **Disturbios Palestinos de 1929** (tamién conocíos como la *Sulevación del Muriu de los Llamentos* o *Sulevación de Buraq*) faen referencia a la serie de manifestaciones y disturbios acaecíos a finales d'agostu de 1929 cuando una enllargada disputa ente musulmanes y xudíos pol accesu al Muriu de los Llamentos en Xerusalén desaguó n'actos violentos. Mientres la selmana de disturbios, a lo menos 116 árabes y 133 xudíos fueron asesinaos y 339 mancaos.

El Muftí ordenó abrir l'estremu sur del caleyón que cruciaba'l Muriu. L'antiguu caleyón ensin salida convertir nun pasu que diba dende'l Monte del Templu hasta dientro del área d'oración del Muriu. Les mules pasaben por esa cai estrecha, de cutiu tirando escrementos. Esto, xunto con otros proyeutos de construcción na zona, y l'accesu acutáu al Muriu, provocó la protesta de los xudíos ante los británicos que permanecieron indiferentes.

El 14 d'agostu de 1929, dempués de los ataques a xudíos que rezaben nel Muriu, 6000 xudíos manifestar en Tel Aviv glayando "El Muriu ye nuesu." A otru día, día d'ayunu pa los xudíos, 300 mozos izaron la bandera y cantaron l'himnu sionista frente al Muriu. Un día dempués, el 16 d'agostu, un ensame entamáu de 2000 musulmanes baxó al Muriu de los Llamentos estrozando oxetos llitúrxicos, quemando llibros d'oración y notes de clamia. La revuelta estender a la zona comercial xudía y provocó pocos díes más tarde la infame Matanza de Hebron.

## Referencies
Operación Iviernu Caliente

La **Operación Invierno Caliente** (*Warm Winter*) foi una campaña militar que les Fuercies de Defensa d'Israel entamaron el 29 de febreru de 2008 na Franxa de Gaza coles mires de defender a la población civil israelina de los cohetes Qassam disparaos pola ala paramilitar del Hamás y otres organizaciones. Nesta campaña morrieron siquier 112 palestinos y 3 israelinos.

La escala de la operación xeneró una estendida alarma internacional y mientres la ONX y la Xunión Europea calificar como usu desproporcionáu de la fuercia, el Departamentu de Defensa d'EE.XX. animó a Israel a tomar procuru pa evitar les perdes de vides inocentes. En concretu, Europa pidió'l cese tantu de los llanzamientos de cohetes de Hamás como les actividaes militares israelines.

Esta empresa realizóse aprovechando la discordancia nos territorios palestinos ente los estremistes de Hamás (que gobiernen Gaza) y los moderaos del Fatah (que cunten col poder en Cixordania y el sofitu d'Estaos Xuníos); sicasí les operaciones militares en Gaza provocaron que Fatah suspendiera'l potencial procesu de paz con Israel proyeutáu na Conferencia de Annapolis de 2007, que depués retomó.

## Operación
La operación, según la Defensa israelina, pretende causar el máximu dañu posible a la infraestructura terrorista na Franxa de Gaza (unu de los oxetivos mientres los ataques foi la oficina del primer ministru palestín y líder de Hamás Ismail Haniya).

Na operación de tierra participaron tamién les tropes de la Brigada Guivati, Fuercies d'Inxeniería Militar y el Cuerpu Armáu (tanques) sofitaos pola Fuercia Aérea Israelina pa realizar ataques aéreos y sofitu tácticu al contingente terrestre.

Ante les presiones internacionales, Israel concluyó la primer etapa'l 3 de marzu de 2008, dexando la operación aplazada.

## Víctimes
La organización de derechos humanos israelín B'Tselem espresó la so grave esmolición pola cantidá de neños y otros civiles ensin arreyar muertos y mancaos na Franxa de Gaza». Según el grupu, más de la metá de toles víctimes palestines nun tenía rellación coles lluches. Sicasí Israel declaró que la mayoría de los muertos fueron militantes terroristes.

El ministru de defensa israelín, Maten Vilnai, declaró que los palestinos arriesgar a un holocaustu» si siguíen colos sos ataques, utilizando la pallabra hebrea *shoah* (lliteralmente *desastre*) en referencia al nome n'hebréu que recibe'l xenocidiu xudíu.

## Ver tamién
* Crisis de Gaza de 2008
* Sederot

## Referencies

## Enllaces esternos
Guerra de gastadura

Una **guerra de gastadura** ye una guerra na cual el vencedor ye'l qu'aguanta más en pie, dexando a los demás derrotaos.

Les guerres de gastadura asoceden como una especie de puntu muertu; en cuenta de quedase estancada, prosigue nel mesmu llugar, colos mesmos soldaos, mesmos tanques y otros armamentos, hasta que soldaos y armes d'un xeneral cayen y pierden contra l'adversariu. El perdedor xeneralmente escastar o fuxe colos pocos soldaos que queden (asocede más lo primero). La mayoría de les guerres de gastadura más grandes llibrar na Primer y la Segunda Guerra Mundial.

## Ver tamién
* Guerra asimétrica
* Guerra civil
* Guerra comercial
* Guerra de guerrilles
* Guerra de posición
* Guerra de trincheres
* Guerra electrónica
* Guerra fría
* Guerra mundial
* Guerra nuclear
* Guerra química y bacteriolóxica
* Guerra relámpago
* Guerra santa
* Guerra puerca
* Guerra de la información
Guerra comercial

La **guerra comercial** consiste na adopción per parte d'unu o dellos países de tarifes o barreres al comerciu con unu o dellos países terceros. Esti términu ye antónimu de *[[llibre comerciu]]*.

Los economistes por regla xeneral cunten que esti tipu de guerra ye bien pocu granible, con una gran influencia negativa sobre'l bientar social y económico de les naciones implicaes; sicasí, los politólogos consideren l'amenaza que supón una guerra comercial como una importante ayuda a la de llograr concesiones d'otros tipos.

Dellos economistes argumenten que delles proteiciones económiques son más costoses qu'otres que podríen conducir a la guerra comercial. Por casu, si un país alza los sos aranceles, otru podría como represalia xubir los sos aranceles de la mesma forma, pero amontar los subsidios a ciertu sector económicu ye una estratexa de más difícil represión per parte d'un país estranxeru. Munchos países probes, por casu, nun tienen la posibilidá d'alzar los subsidios a los sos sectores económicos, polo que son más vulnerables a esti tipu de guerra comercial (ver por casu el casu de l'agricultura n'Europa, que los sos subsidios torguen en ciertu mou la competencia procedente del esterior, o siquier llindar). Al alzar la proteición contra la esportación de productos más baratos, los países probes esponer a qu'estos productos sían demasiáu caros por que la so economía pueda producir.

## Ver tamién
* Gran Depresión
* Crisis económica de 2008-2010
* Guerra de divises
* Proteicionismu

## Referencies

## Enllaces esternos
Guennadi Yanáyev

**Gennadi Ivánovich Yanáyev** (; ) foi un políticu soviéticu, el primer y únicu vicepresidente de la URSS mientres el mandatu de Mikhaíl Gorbachov y presidente *de facto* ente'l 19 y el 21 d'agostu de 1991, tres l'intentu de golpe d'Estáu contra Gorbachov.

## Biografía
El 18 d'agostu de 1991, xunto col xefe de seguridá de la KGB, Vladímir Kryuchkov, executó un intentu de golpe d'estáu, secuestrando al presidente y unviándolo baxu arrestu a Crimea.Yanáyev anunció la instauración del Estáu d'Emerxencia y la creación d'un Comité Estatal pal Estáu d'Emerxencia presidíu por él mesmu y pol Primer Ministru Valentín Pávlov, los ministros del Interior y Defensa.

Mientres una entrevista col presidente de Francia, François Mitterrand, Yanáyev declaró: "*Les reformes van siguir y vamos respetar la [[democracia]] y la [[glásnost]]. Queremos edificar una economía privada, y prosiguir la política de [[derechos civiles]] y [[Derechos Individuales|llibertaes]]. Nel terrén de la política internacional vamos respetar toos nuesos alcuerdos y compromisos*".

Esta intentona se desmoronaría trés díes depués, siendo atayada gracies a la presión exercida pola corriente política qu'encabezaba Borís Yeltsin.

Tres la disolución de la URSS, foi encarceláu pola so activa participación nel golpe, siendo indultáu en 1994. Atribúyese-y la frase: *Soi un [[comunista]] convencíu hasta lo más fondo del mio [[alma]].*

Finó'l 24 de setiembre de 2010 nun hospital de Moscú pola mor del cáncer pulmonar que carecía dende años tras.

## Referencies

## Enllaces esternos
Comité Estatal pal Estáu d'Emerxencia

El **Comité Estatal pal Estáu d'Emerxencia** (en rusu Государственный комитет по чрезвычайному положению, *Gosudárstvenny komitet po chrezvycháinomu polozhéniyu*, embrivíu como ГКЧП o GKChP), tamién conocíu como **Banda de los Ocho**, foi un grupu d'ocho conspiradores, altos cargos del KGB y el PCUS, qu'entamaron el intentu de golpe d'Estáu na Xunión Soviética contra Mikhaíl Gorbachov ente'l 18 y 20 d'agostu de 1991. 

L'autodenomináu Comité Estatal, d'inspiración conservadora (comunista), yera una direición colexada integrada por diversos altos cargos cercanos a Gorbachov dientro del Politburó, el PCUS y el KGB. Los miembros del grupu esvalixar tres el fracasu del golpe y siete d'ellos fueron deteníos, xulgaos y amnistiaos en 1994.

Componer:

* Guennadi Yanáyev, vicepresidente de la XRSS. Morrió en 2010.
* Vladímir Kryuchkov, xefe del KGB; darréu dedicóse a escribir les sos memories. Morrió en 2007.
* Dmitri Yázov, Ministru de Defensa y Mariscal de la Xunión Soviética; güei conseyeru n'esportación d'armes.
* Valentín Pávlov, Primer Ministru de la URSS; convertir en banqueru. Morrió en 2003.
* Oleg Baklánov, miembru del Conseyu de Defensa soviéticu.
* Vasili Starodúbtsev, miembru del Parllamentu soviéticu.
* Aleksandr Tizyakov, presidente de l'Asociación d'Empreses Estatales y Conglomeraos d'Industria, Tresporte y Comunicaciones.
* Borís Pugo, Ministru d'Interior, suicidar pa evitar la detención.

## Referencies

* 

## Enllaces esternos
Guerra química

**Guerra Química** ye la guerra qu'usa les propiedaes tóxiques de sustancies químiques pa matar, mancar o incapacitar al enemigu. 

La guerra química ye distinta del usu d'armes convencionales o armes nucleares porque los efeutos destructivos de les armes químiques nun tienen nenguna fuercia esplosiva. L'usu ofensivu d'organismos vivos o otros productos tóxicos (como'l carbunclu o la toxina botulínica) nun son consideraos guerra química; sinón que ye llamáu guerra biolóxica.

Les armes químiques son clasificaes como armes de destrucción masiva poles Naciones Xuníes, y la so producción y almacenamientu fueron fechos illegales pola convención d'armes químiques de 1993.

## Teunoloxía d'armes químiques

A pesar de que la guerra química fuera utilizada en munches partes del mundu mientres cientos d'años, la guerra química "moderna" empezó mientres la Primer Guerra Mundial. Primeramente los métodos de dispersión yeren na so mayoría ineficientes, y solamente yeren utilizaos versiones bien conocíes de gases comerciales, tales como los compuestos del cloru y el fosgeno.

Alemaña, el primeru n'ocupar químicos nel campu de batalla, a cencielles abrió llates con cloru en direición al vientu, faciendo qu'esti encargar de la diseminación. Poco tiempu dempués, l'artillería francesa, creó municiones modificaes pa contener fosgeno - un métodu bien efeutivu, que se convirtió nel principal métodu de dispersión.

Estos métodos fueron utilizaos pa causar daños cutaneos, pulmonares y incapacitantes a los sos oponentes en guerres y guerres, anque solo hasta'l sieglu XX implementóse esta téunica empezando por quemes, recursos envelenaos y fumu.
mientres la IGM (primer Guerra Mundial), alemanes empezaron a utilizar gases tóxicos que causaben ceguera, quemadures de piel y severes mancadures pulmonares; n'adelantos teunolóxicos desenvolviéronse otros axentes como'l gas mostaza y el sarín, que causaben mancadures nervioses, como paralises y la muerte, los gases lacrimógenos implementar pa guerres llindaes y motinos en ciudaes, esti gas llaxante produz malestares dixestivos como la vultura y la foria.

**Vease tamién:** Gas venenoso na Primer Guerra Mundial

## Referencies

## Enllaces esternos
David Elazar

**David "Dau" Elazar** , foi'l novenu Comandante Xeneral de les Fuercies de Defensa d'Israel, desempeñando esi serviciu de 1972 a 1974. Forzar a dimitir de resultes de la so falta de previsión ante l'españíu de la guerra de Yom Kippur.

## Referencies

## Enllaces esternos
Ramatcal

**Ramatcal** () ye un acrónimu de **''R**osh ha**M**a**t**e ha**Kl**ali* (n'hebréu ראש המטה הכללי), designación cola que se conoz al [[Comandante (militar)|Comandante]] en Xefe de les [[Fuercies de Defensa d'Israel|FDI]]. Ye'l rangu más altu (*'Rav Aluf''', רב-אלוף) de les FDI, equivalente al de teniente xeneral del exércitu británicu o del exércitu de los Estaos Xuníos.

La posición del Ramatcal definir nes Lleis Básiques d'Israel de 1976, na cláusula tercer de la Llei orgánica: L'exércitu:
* El cargu máximu de les Fuercies de Defensa d'Israel ye'l del Comandante en Xefe; 
* El Comandante en Xefe ta so l'autoridá del Gobiernu d'Israel y subordináu al Ministru de Defensa;
* El Comandante en Xefe tien de ser designáu pol gobiernu, según l'encamientu del Ministru de Defensa.

El Ramatcal desígnase formalmente pa un periodu de trés años, ampliáu de cutiu hasta cuatro años y dacuando inclusive cinco. El Ramatcal actual ye Aviv Kochavi.

## Significáu
Dada la importancia de les FDI na sociedá israelina, el Xefe del Estáu Mayor ye una figura pública bien respetada. Ex xefes d'Estáu Mayor con frecuencia utilicen la importancia de la so posición nel Exércitu pa pasar a la vida política. Dos Xefes d'Estáu Mayor (Yitzhak Rabin y Ehud Barak) convirtiéronse en Primer Ministru y otros nueve (Yigael Yadin, Moshe Dayan, Tzvi Tzur, Haim Bar Lev, Mordechai Gur, Rafael Eitan, Amnon Lipkin-Shahak, Shaul Mofaz y Moshe Yá'alon) sirvieron na Knesset. D'éstos, namái Tzur nun foi nomáu pal Conseyu de Ministros. Ehud Barak y trés ex xefes d'Estáu Mayor (Dayan, Rabin y Mofaz) ocuparon el cargu de ministru de Defensa, llargamente consideráu como'l puestu de ministru más poderosu del país y el civil cimeru inmediatu del Xefe d'Estáu Mayor.

## Llista de los Comandantes en Xefe de les FDI
* Yaakov Dori (1947-49)
* Yigael Yadin (1949-52)
* Mordechai Maklef (1952-53)
* Moshé Dayán (1953-58)
* Chaim Laskov (1958-61)
* Tzvi Tzur (1961-64)
* Yitzhak Rabin (1964-68)
* Chaim Bar-Lev (1968-72)
* David Elazar (1972-74)
* Mordechai Gur (1974-78)
* Rafael Eitan (1978-83)
* Moshe Levi (1983-87)
* Dan Shomron (1987-91)
* Ehud Barak (1991-95)
* Amnon Lipkin-Shahak (1995-98)
* Shaul Mofaz (1998-2002)
* Moshe Yá'alon (2002-03)
* Dan Halutz (2005-2007)
* Gabi Ashkenazi (2007-2011)
* Benny Gantz (2011-2015)
* Gadi Eizenkot (2015-2019)
* Aviv Kochavi (2019-actualidá)

## Referencies

## Enllaces esternos
Ahmad Ismail Ali

**Ahmad Ismail Ali**. . Militar exipciu. Comandante en Xefe del exércitu y Ministru de la Guerra al declarase'l enfrentamientu del Yom Kippur con Israel en 1973.

Graduáu de l'academia militar d'El Cairu en 1938, sirvió pa los aliaos mientres la Segunda Guerra Mundial. Foi comandante mientres la Guerra de la Independencia d'Israel en 1948 al cargu d'una brigada. Entrenáu nel Reinu Xuníu y más tarde na Xunión Soviética, participó na Guerra de Suez en 1956 y en la de los Seis Díes en 1967.

Nomáu Xefe del Estáu Mayor en 1969, foi cesáu al poco tiempu pol presidente, Gamal Abdel Nasser, arriendes de les incursiones aérees israelines sobre territoriu exipciu que nun fueren repelidas. Sicasí, muertu Nasser, Anwar el-Sadat nomar Xefe del Serviciu d'Intelixencia en 1970. N'ochobre de 1972 acompañó a primer ministru Aziz Sidqi nuna visita a Moscú, destacando pocu dempués por encalorar un golpe d'estáu. Al poco foi nomáu Ministru de Guerra en sustitución de Muhammad Sadeq que se manifestara contrariu a la influyencia soviética n'Exiptu.

La so faceta más conocida foi la preparación del ataque por sorpresa a Israel, planiáu xunto a Siria, na conocida como Guerra del Yom Kippur que, finalmente, saldar con un fracasu del exércitu exipciu. Sicasí, el so sofitu a la estratexa pa cruciar el Canal de Suez escurrida pol Xefe d'Estáu Mayor ufiertó, tocantes a táctica, resultaos positives.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Ficha personal en Africa Data Base.
* ''A Critical Review of 1973 Arab-Israelín War''
Damieta

**Damieta** o **Damietta** (árabe: * دمياط Dumyāt*) ye la capital de la gobernación del mesmu nome, n'Exiptu. Ta alcontrada na mariña del mar Mediterraneu, nel delta del Nilu, cerca de la desaguada d'unu de los dos grandes ramales del ríu Nilu, 191 km al norte d'El Cairu. 

La ciudá moderna tien 203.187 habitantes (nov. 2006).

## Historia
La ciudá, conocida como *Tamiat* na antigüedá, tenía un importante puertu, pero nel periodu helenísticu tornó dempués de la construcción del puertu d'Alexandría.

Damieta foi un enclave bien importante nos sieglos XII y XIII, mientres les Cruzaes. En 1169, una flota del Reinu de Xerusalén, unviada pol Imperiu bizantín, atacó'l puertu, tomándolo, pero finalmente los cruzaos fueron vencíos por Saladín. 

Anguaño, con una canal que la comunica col ríu Nilu, convirtióse otra vegada nun importante puertu d'Exiptu. 

En Damieta nació Gamal Abdel Nasser, el segundu presidente de la república exipcia.

## Economía
Damieta dispón d'una gran planta de gas natural, que tien una capacidá de cinco millones de tonelaes per añu. La planta ta compartida por Segas, una empresa española amestada a Unión Fenosa Gas (qu'utiliza un 40%), la compañía italiana ENI (40%) y les compañíes exipcies EGAS y EGPC (10% caúna). Nel 2008 empieza la construcción del segundu tren que va ampliar n'otros cinco millones de tonelaes de gas natural líquidu per añu.

## Referencies

## Enllaces esternos

*
Cruzada de Pedro l'Ermitañu

La **Cruzada de Pedro l'Ermitañu**, tamién conocida como la **cruzada popular** o **de los llabradores** foi una pelegrinación bonal popular surdida en respuesta al llamamientu del papa Urbanu II en 1095 a la nobleza europea pa la invasión y conquista de Tierra Santa. Liderada por miembros del cleru baxu como Pedro l'Ermitañu y Walter l'Indixente, foi refugada poles fuercies de los turcos selyúcides nel intentu de sitiar Nicea y siendo esterminaos la mayor parte de los sos pelegrinos antes d'algamar Tierra Santa.

## Historia
Pedro *l'Ermitañu* percorrió los burgos y los campos d'Italia y Francia predicando la Cruzada a los humildes. Según dizse, yera un home de pequeña talla, de cara enjuta, llarga barba y güeyos negros llenos de pasión; la so senciella túnica de llana y les sandalies dáben-y un aspeutu d'auténticu asceta. Los ensames veneráben-y como si fuera un santu y considerábense felices si podíen besar o tocar los sos vistíos. Axuntó una abigarrada ensame de 100.000 persones, ente homes, muyeres y neños. 

La mayoría escarecía d'armes, otros habíense lleváu les ferramientes, enseres de la casa y ganaos, como si tratar d'un curtiu viaxe. Travesaron Alemaña, Hungría y los Balcanes, creyendo siempres que la ciudá próxima sería yá Xerusalén. Escalaben les aldegues y robaben el ganáu pel camín p'alimentase, polo que los gobernantes de les rexones poles que pasaben viéronse obligaes a da-yos suministros o a usar la fuercia pa llibrase d'ellos. En delles ciudaes atacaron a los xudíos y les sos propiedaes. Llegaron a Constantinopla, onde l'emperador bizantín Alejo I Comneno facilitó-yos buques pal pasu del Bósforu. A principiu d'agostu travesaron l'estrechu y prosiguieron la so desafranada meyora. Alejo I aconseyara a Pedro l'Ermitañu qu'acampara y esperara a los otros cruzaos que proveníen del restu d'Europa, pero los llugartenientes de Pedro se impacientaron y decidieron siguir la travesía, animaos polos botinos que consiguíen nel camín. Colaron escontra Nicea con un "exércitu" d'unos 20.000 integrantes.

En Nicea fueron emboscados y aniquilaos polos turcos selyúcides el 21 d'ochobre de 1096. Pedro l'Ermitañu y un amenorgáu númberu de sobrevivientes tornaron a Constantinopla, onde esperaron la llegada de los caballeros cruzaos. Esta otra espedición, respuesta a la mesma convocatoria del papa Urbanu II, pero entamada dende'l puntu de vista militar y social pola nobleza de delles monarquíes europees, recibe'l nome de *Cruzada de los príncipes* y ye la que la historiografía suel denominar davezu como Primer Cruzada.

## Ver tamién
* Primer Cruzada
* Cruzada de los neños

## Referencies

## Bibliografía
* Amin Maalouf, *Les cruzaes vistes polos árabes*.