open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Turgut Özal

**Turgut Özal**  foi un políticu y economista turcu qu'ocupó'l cargu de primer ministru y foi l'octavu presidente de Turquía.

## Biografía
Taba casáu con Semra Özal tuvo dos fíos y una fía. Unu de los sos fíos, Ahmet Ozal, foi escoyíu pal parllamentu dempués de les eleiciones de 1999, pero quedóse fuera, dempués de les eleiciones de 2002.

Özal realizó estudios universitarios en Turquía y n'Estaos Xuníos, especializándose n'inxeniería na década de 1950. De torna a Turquía, trabayó na admnistración estatal d'electricidá. Dempués de 1961 Özal trabayó en diverses empreses turques de propiedá estatal, ganando fama pola so habilidá, y llegó a sirvir como subsecretariu del primer ministru Süleyman Demirel hasta qu'ésti foi derrocáu pol golpe d'estáu del 12 de setiembre de 1980.
El gobiernu militar dirixíu por Kenan Evren designó a Özal ministru al cargu d'asuntos económicos hasta xunetu de 1982. En mayu de 1983 Özal fundó'l "*Partíu de la Madre Patria*" y con él presentóse a les eleiciones del mesmu, añu, ganando los comicios y asumiendo el cargu de primer ministru'l 13 d'avientu de 1983. Riquiendo la reelección en 1987, ganó nuevamente les eleiciones.

Özal foi designáu presidente de Turquía'l 9 de payares de 1989 pola Asamblea Nacional de Turquía, siendo primer ministru, y asumió'l cargu asumiendo una política pro-occidental. Ante'l colapsu de la Xunión Soviética en 1991, Özal trató de forxar rápido rellaciones económiques y culturales ente Turquía y los nuevos Estaos d'Asia Central, y con Azerbaixán, tratando de crear una alianza política de gran algame con dichos países. 

Nel planu interior, favoreció'l lliberalismu económicu, otorgando concesiones de determinaos servicios alministraos pol Estáu a empreses privaes y privatizando empreses estatales. Mientres la Guerra del Golfu de 1991, Özal sofitó a EE. XX., otorgando bases militares a tropes estauxunidenses y cerrando la frontera turca con Iraq.

El 17 d'abril de 1993 Özal foi topáu muertu nes oficines presidenciales, por causa de un ataque cardiacu, anque la so esposa Semra Özal alegó ante les autoridaes turques que'l so maríu fuera envelenáu.

## Referencies

## Enllaces esternos
* biografiasyvidas.com
Cemal Gürsel

**Cemal Gürsel**  foi un políticu y militar turcu.

Ocupó'l cargu d'oficial de les fuercies armaes de Turquía, Primer Ministru de Turquía y el de cuartu Presidente de Turquía (dende'l 27 de mayu de 1960 hasta'l 28 de marzu de 1966). Tuvo casáu con Melahat Gürsel.

## Referencies

## Enllaces esternos
* http://www.biografiasyvidas.com/biografia/g/gursel.htm
Fahri Korutürk

**Fahri Korutürk**  foi un políticu, oficial, diplomáticu turcu qu'ocupó'l cargu de sestu Presidente de Turquía.

## Biografía
Nació n'Istambul, en Soğukçeşme Sokağı, una pequeña cai ente'l Palaciu de Topkapi y Santa Sofía. Asistió a la escuela de cadetes de l'armada en 1916, graduar de l'Academia Naval en 1933. Korutürk vio en serviciu activu cruceros y submarinos y más tarde viaxó al estranxeru como amestáu naval en Roma, Berlín y Estocolmu. En 1936, participó na Convención de Montreux sobre'l derechu d'usu de los estrechos de Turquía como conseyeru militar. Fízose-y contralmirante en 1950 y comandó distintes unidaes hasta que se convirtió en almirante.

Dempués del so retiru en 1960 del cargu de Comandante de l'Armada de Turquía, Korutürk foi nomáu pol Xefe d'Estáu Cemal Gürsel como embaxador turcu na Xunión Soviética y más tarde n'España.
 
En 1968, el Presidente Cevdet Sunay nomar miembru del Senáu. El 6 d'abril de 1973, la Gran Asamblea Nacional de Turquía escoyer el 6º presidente de la República de Turquía. Korutürk sirvió pal periodu constitucional de siete años hasta'l 6 d'abril de 1980. Darréu convirtióse nun senador.

Casar en 1944 con Emel Korutürk y tuvieron dos fíos y una fía. El so apellíu, Korutürk, se lo dio Mustafa Kemal Atatürk. Fahri Korutürk morrió en Moda, Istambul. Los sos restos fuelguen nel Campusantu del Estáu n'Ankara.

## Obres
* *"İskajerak Deniz Muharebesi hakkında bir konferans"* (Una conferencia sobre la Batalla de Skagerrak)

## Ver tamién
* Llista de Presidentes de Turquía

## Referencies
Guillermo Flores Avendaño

**Guillermo Flores Avendaño**  foi un militar guatemalianu qu'ocupó'l cargu de presidente de Guatemala dende'l 27 d'ochobre de 1957 hasta'l 2 de marzu de 1958. Foi designáu pola Asamblea Constituyente como Segundu Designáu a la Presidencia de la República en marzu de 1957 y asumió como presidente provisional n'ochobre del mesmu añu por designación del congresu, tres les eleiciones xenerales de 1957 que los sos resultaos fueron anulaos por fraude eleutoral. 

Apurrió'l cargu a Miguel Ydígoras Fuentes quien ganó les eleiciones de 1958. El 3 de marzu de 1958, foi nomáu Ministru de Defensa del gobiernu de Ydigoras Fuentes.

## Referencies

## Enllaces esternos
Nicanor de Obarrio

El xeneral **Nicanor Arturo de Obarrio** (1873 - 16 de xineru de 1941) foi un militar y políticu panamiegu, prócer de la Separación de Panamá de Colombia. 

Realizó estudios de Posgráu en Matemátiques y Física na Universidá de Columbia; consagrándose na educación. Vivió un tiempu na ciudá de Guayaquil. En 1900, De Obarrio tornó a Panamá y foi nomáu xeneral del Exércitu colombianu y prefeutu de la provincia de Panamá. Foi unu de los impulsores del movimientu separatista de 1903, según dirixente y parte de la Xunta Revolucionaria organizadora xunto a Ricardo Arias, Federico Boyd, Constantino Arosemena, Tomás Arias y Manuel Espinosa Batista. Pola so esperiencia, foi nomáu primer y únicu Ministru de Guerra y Marina de Panamá.

Darréu, foi electu diputáu de l'Asamblea Nacional y representó diplomáticamente ante Perú, Alemaña y la Santa Sede, últimu cargu desempeñáu al momentu de finar. Tamién foi designáu vicepresidente de Panamá tercer vicepresidente de Panamá ente 1922 y 1924.

Foi benefactor del Santuariu Nacional de Panamá, que'l so terrenal foi donáu por él. Polos sos méritos, una de les principales aveníes de la capital panamiega recibe'l nome d'Avenida Nicanor A. de Obarrio (conocíu tamién como Cai 50).

## Referencies

## Referencies
*
Afonso Augusto Moreira Pena

**Afonso Augusto Moreira Pena**  foi un políticu brasilanu.

Foi Presidente constitucional del Brasil ente'l 15 de payares de 1906 hasta'l 14 de xunu de 1909, fecha del so fallecimientu. Antes de la so carrera como políticu, foi abogáu y xurista.

## Biografía

### Entamu de carrera Graduáu en [[Derechu]] pola Facultá de Derechu de [[Universidá de São Paulo|São Paulo]] en 1870, Afonso Pena foi unu de los fundadores y direutor, en 1892, de la "Facultá Llibre de Derechu" de Minas Gerais, actual Facultá de Derechu de la [[Universidá Federal de Minas Gerais]] (UFMG). Exerció'l mandatu de diputáu pol estáu de [[Minas Gerais]] en [[1874]].

Los años siguientes, mientres se caltenía como diputáu, tamién ocupó dellos ministerios: de la Guerra (1882), de l'Agricultura, Comerciu y Obres Públiques (1883 y 1884), y de la Xusticia (1885). Afonso Pena y Rodrigues Alves, el so compañeru de facultá, fueron los dos presidentes de la república que fueron antes conseyeros del Imperiu de Brasil.

Ye l'únicu miembru del Gabinete Imperial de Don Pedro II que se fixo Presidente de la República de Brasil.

Afonso Pena presidió de siguío l'Asamblea Constituyente de Minas Gerais nos primeros años de la república.

### Gobernador de Minas Gerais y vicepresidente de la República
Foi gobernador del estáu de Minas Gerais ente 1892 y 1894, siendo'l primer gobernador de Minas Gerais a ser escoyíu por votu direutu. Foi mientres el so gobiernu que se decidió pol cambéu de la capital del estáu, d'Ouro Preto pal pueblu de Curral d'El Rei, güei Belo Horizonte. Foi presidente del Bancu do Brasil, de 1895 a 1898 y dempués senador por Minas Gerais.

En 1 de marzu de 1902, Rodrigues Alves foi escoyíu presidente de la República teniendo Francisco Silviano de Almeida Brandão como la so vice presidente. Silviano Brandão finó en setiembre de 1902, antes de la so posesión. Pa ocupar el so llugar, Afonso Pena foi escoyíu vice presidente, en 18 de marzu de 1903, y tornóse vicepresidente'l 23 de xunu de 1903.

### Presidencia constitucional de la República
Afonso Pena foi escoyíu presidente de la república, en 1 de marzu de 1906, llogrando a cuasi totalidá de votos. Llogró 288.285 votos contra 4.865 votos de Lauro Sodré y 207 votos de Rui Barbosa. Nilo Peçanha foi escoyíu, na mesma fecha, la so vice presidente.

## Referencies
Ba Mamadou Mbaré

**Ba Mamadou Mbaré**  foi un políticu mauritanu qu'exerció'l cargu de Presidente de Mauritania de manera interina ente'l 15 d'abril y el 5 d'agostu de 2009. Como presidente del Senáu, asocedió a Mohamed Ould Abdel Aziz, como xefe d'estáu'l 15 d'abril de 2009, cuando Abdel Aziz arrenunció pa participar nes eleiciones presidenciales de xunu de 2009.

## Referencies
Johan Kraag

**Johannes Samuel Petrus Kraag** nació en 1913; foi presidente de la República de Surinam interinamente dende avientu de 1990 hasta setiembre de 1991, tres el golpe d'estáu contra'l presidente Ramsewak Shankar llamáu'l Golpe del teléfonu, col únicu propósitu de llamar a eleiciones llibres pa 1991. El 24 de mayu de 1996 morrió. La so fía ye Lygia Kraag-Keteldijk, ministra de Rellaciones Esteriores nel gabinete del ex-presidente Ronald Venetiaan.

## Gobiernu provisional

El 29 d'avientu de 1991 el Conseyu provisional de Gobiernu lideráu pol comandante del exércitu Ivan Graanoogst decide apurri-y el poder a Johan Kraag, quien nomó a Jules Wijdenbosch como primer ministru y tamién nomó a tol so gabinete, pero en xineru de 1991 ausentóse provisionalmente del poder, qu'asumió asina'l vicepresidente y primer ministru Jules Wijdenbosch. Sicasí, a los pocos díes d'ausentase, Kraag torna y faise col poder de nuevu.

El presidente Kraag convidó a Bouterse a xunise al gobiernu reincorporándolo al exércitu nacional, este fixo un tratu colos guerrilleros de Ronnie Brunswijk. 

El propósitu del gobiernu de Kraag yera llamar a eleiciones llibres, universales y secretes en mayu y presidenciales en xunu y apurrir el poder en setiembre de 1991.

En marzu de 1991 concluyóse un alcuerdu de paz, suscritu pol grupu guerrilleru ELS, otros cuatro grupos guerrilleros y Dési Bouterse (xefe del exércitu), que punxo fin a diez años d'hostilidaes.

Nes eleiciones llibres de 1991, el pueblu salió a les urnes eleutorales de cada distritu con muncha allegría y euforia, escoyendo por gran mayoría al candidatu del Frente Nuevu (FN) Ronald Venetiaan, que tomó posesión del cargu en setiembre de 1991, según establecía la constitución del país.

## Sucesos posteriores al so gobiernu

Dempués del so gobiernu, Kraag caltener na política y participó como miembru d'un partíu opositor al oficialista Frente pola Democracia y el Desenvolvimientu, anque tamién participó nel gabinete del nuevu presidente Ronald Venetiaan.

En 1996 gana les eleiciones el candidatu del Frente pola Democracia y el Desenvolvimientu y ex vicepresidente de la república Jules Wijdenbosch, quien lo noma ministru nel so gabinete.

Al volver al poder Venetiaan en 2000, Kraag permanez como opositor al gobiernu y caltiénse nel partíu Frente pola Democracia y el Desenvolvimientu. El 24 de mayu de 1996 morrió en Paramaribu, Surinam a los 83 años d'edá.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Popular Articles Johan Kraag 
* Portalalba- Presidentes y Gobernadores de Suriname
Ramsewak Shankar

**Ramsewak Shankar**  foi Presidente de la República de Surinam, gracies a una coalición ente'l *Partíu Reformista Progresista* y el *[[Partíu Nacional de Surinam]]*, dende 1988 hasta 1990, siendo conocíu esti gobiernu por ser el segundu constitucional del país depués d'una serie de gobiernos dictatoriales *de facto*, y por ser el primeru escoyíu por votu direutu y universal. Foi derrocáu n'avientu de 1990 pol comandante de les fuercies armaes, Ivan Graanoogst, y darréu permaneció nel exiliu.

## Biografía
Nació'l 6 de payares de 1937 nel senu d'una familia agrícola. Formáu na Universidá de Wageningen y perteneciente al gupo étnicu hindú, xunir al Partíu Xuníu Hindustaní. En mayu de 1969 foi nomáu ministru de Xusticia y Policía. Más tarde nesi mesmu añu y mientres el gobiernu de Jules Sidney foi nomáu Ministru d'Agricultura, Ganadería y Pesca. En 1971 arrenunciu pa ser direutor de la Fundación pa la Maquinaria Agrícola en Wageningen. Dempués de la independencia de Surinam en 1975 Shankar convertir en miembru del Comité pal Desenvolvimientu de Surinam-Países Baxos. Pero en 1980 un golpe d'estáu destitúi a tolos miembros del Comité y camudar por surinameses. Para 1981 Shankar dedicar a los negocios y a producir arroz.

## Golpe d'Estáu d'avientu de 1990
El 22 d'avientu de 1990 el líder de les fuercies armaes, Desi Bouterse, arrenunció al so cargu en protesta contra'l presidente Shankar por non condergar el mandatariu la prohibición a Bouterse de los Países Baxos d'entrar al país nel aereopueto d'Ámsterdam. Ivan Graanoogst foi'l nuevu xefe del exércitu dempués de Bouterse.

Shankar nun pudo caltener la estabilidá contra los guerrilleros que taben en contra del pactu de Guayana Francesa y empezaron a reclutar xente na zona sur del país, comandados pol guerrilleru Ronnie Brunswijk.

La creciente oposición en contra de Shankar fíxose saber el 24 d'avientu de 1990, cuando los militares lideraos por Ivan Graanoogst y Desi Bouterse tomaron les cais de Paramaribu y derrocaron al gobiernu nacional. Al golpe d'estáu conózse-y como'l *golpe del teléfonu*, yá que Graanoogst llamó esi día a Shankar informándolo de que'l so gabinete fuera derrocáu. Dempués establecióse una xunta, tomándose la decisión d'establecer a Graanoogst como presidente provisional de la República; esti fechu marca'l final de la democracia recién adquirida dende 1988.

## Ver tamién
*Historia de Surinam

## Referencies

## Enllaces esternos
*en Spock.com Ramsewak Shankar
Nilo Peçanha

**Nilo Procópio Peçanha**  ye un políticu y abogáu brasilanu foi Presidente del Estáu de Rio de Janeiro (1903-1906). Foi electu vicepresidente de Brasil en 1906, en 1909 asumió como Presidente constitucional del Brasil tres la muerte del presidente Afonso Augusto Moreira Pena. Foi, seique, l'únicu mulatu presidente de Brasil.

## Presidencia constitucional de la República

Mientres el curtiu periodu de gobiernu de Nilo Peçanha, hubo una intensa disputa pola presidencia ente los candidatos Hermes da Fonseca, sobrín del ex-presidente Deodoro da Fonseca, y Rui Barbosa. Políticos del estáu de São Paulo y de Minas Gerais, antes aliaos, agora sofitaben candidatos distintos. São Paulo y Bahia sofitaben Rui Barbosa, mientres Minas Gerais y Rio Grande do Sul sofitaben Hermes. Nilo Peçanha enfrentó l'agravamientu de les tensiones ente les oligarquíes polítiques "paulista" y "mineira".

## Ministros

## Enllaces esternos
Rolandas Paksas

**Rolandas Paksas**  ye un políticu lituanu.

Anguaño encabeza'l Partíu Orde y Xusticia. Foi'l Presidente de la República de Lituania, dende'l 26 de febreru de 2003 hasta'l 6 d'abril de 2004, cuando foi destituyíu del cargu. Él ye'l primer xefe d'un estáu européu que foi destituyíu del so cargu.

## Referencies

## Enllaces esternos

*Biografía por CIDOB (n'español)
Ivan Graanoogst

**Ivan Frank Graanoogst** ye un militar y políticu surinamés nacíu en Paramaribu. quien el 24 d'avientu de 1990 derrocó al gobiernu democráticu del presidente Ramsewak Shankar nel llamáu *Golpe del Teléfonu*, un golpe d'estáu ensin sangre. Interinamente gobernó mientres una selmana, hasta 29 d'avientu de 1990, cuando'l Conseyu Nacional Militar decide apurrir el poder a Johan Kraag.

## Antes de ser Presidente

En 1981 un golpe d'estáu intento derrocar al presidente Henk Chin A Sen, ensin ésitu. Chin A Sen amenorgó'l poder de los militares dende la constitución. Los militares respondieron formando'l Frente Revolucionariu Popular, alianza política empobinada por Desi Bouterse, Roy Horb, Ivan Graanoogst, y trés líderes d'asociaciones estudiantiles y de sindicatos.

Graanoost asumió'l poder del exércitu'l 22 d'avientu de 1990 porque l'anterior xefe, Desi Bouterse, arrenunciara en protesta. Nun tardó enforma por que Graanoogst empezara a faer combalechadures contra'l gobiernu.

## Golpe del teléfonu de 1990

La creciente oposición al gobiernu de Shankar sentir na tarde del 24 d'avientu de 1990, cuando los militares comandados por Ivan Graanoogst deciden derrocalo terminando asina cola democracia nel país. N'habiendo derrocáu al gobiernu de Shankar, Graanoogst instala un gobiernu Militar Dictatorial provisional, encargándose de caltener la estabilidá política y ciudadana nel país.

A esti golpe d'estáu conózse-y como'l "golpe del teléfonu" porque esi día Ivan Graanoogst llapada al presidente Shakar informándo-y qu'él y el so gabinete fueren depuestos.

El 29 d'avientu del mesmu añu, y al ver tranquilidá nel país, l'exércitu apurre'l poder a Johan Kraag, líder del Partíu Nacional de Surinam (NPS) y a Jules Wijdenbosch, líder del Partíu Nacional Democráticu, como Presidente y Primer Ministru respeutivamente.

## Posterior al so Gobiernu

N'avientu de 1992 actúa como comandante del exércitu asocediendo a Arthy Gorré. Dende 1996 y hasta 2000 trabayó nel gabiente de Wijdenbosch como direutor del mesmu.

En 1993 el teniete coronel Dési Bouterse renunciu al so cargu de xefe de les fuercies armaes y Graanoogst asumió'l poder militar provisionalmente. Graanoogst negar a dexar -y el so puestu al militar escoyíu pol presidente Ronald Venetiaan, Arty Gorré, decisión que foi sofitada polos sos compañeru militares y por Bouterse. Venetiaan abstúvose nomar a Gorré hasta mayu de 1993, fecha en que l'Asamblea Nacional aprobó la solicitú y l'altu mandu militar de les fuercies armaes dimitió por pidimientu d'esa instancia.

N'agostu de 2010 foi nomáu secretariu de gabinete pol Presidente Bouterse.

## Referencies

## Enllaces esternos
* hemeroteca.abc.es
Presidente de Paláu

El **Presidente de Paláu** ye'l Xefe d'Estáu y el Xefe de Gobiernu de Paláu, nación allugada nel océanu Pacíficu. Foi instauráu en 1981 tres un referéndum qu'aprobó l'establecimientu d'una república, una Constitución y un gobiernu propiu dientro del Territoriu en Fideicomiso de les Islles del Pacíficu, alministráu por Estaos Xuníos. 

El so primer presidente foi Haruo Remeliik quien gobernó hasta 1985, cuando foi asesináu. Lazarus Salii, tercer presidente del país, cometió'l suicidiu en 1988 tres un escándalu de corrupción. Escontra 1994 el país llogró la independencia de los Estaos Xuníos.

El cargu de presidente ye escoyíu por votación popular cada cuatro años.

## Llista de presidentes de Paláu

## Ver tamién
* Vicepresidente de Paláu
* Altu Comisionáu del Territoriu en Fideicomisu de les Islles del Pacíficu

## Referencies

## Enllaces esternos
August Kubizek

**August (Gustl) Kubizek**  foi un amigu cercanu d'Adolf Hitler, autor d'un llibru memories alrodiu de la so amistá cuando dambos yeren adolescentes. Ye principalmente conocíu pol so llibru "Adolf Hitler, mein Jugendfreund" (1951), memories de gran apurra pa los historiadores.

## Biografía
August Kubizek foi'l primoxénitu y únicu fíu sobreviviente de Michael y María Kubizek. Les sos hermanes María Teresa y Carolina morrieron na so infancia. Kubizek escribió más tarde qu'esto yera un paralelismu ente la so propia vida y la d'Adolf Hitler, que la so madre, Klara Hitler, había perdíu cuatro fíos antes de la nacencia d'Adolf. Como fíos sobrevivientes de madres afeutaes pol dolor, August y Adolf nun podíen dexar de sentir que se salvaren pol destín. Tamién compartieron la so pasión pola música y por Richard Wagner. Conociéronse mientres asistíen a una de les sos óperes ya inclusive llegaron a compartir vivienda.

Dende agostu de 1914 hasta payares de 1918 sirvió como reservista nel Reximientu 2 de la infantería austrohúngara. Na campaña d'iviernu nos Cárpatos de 1915, foi mancáu en Eperjes n'Hungría, agora Prešov, Eslovaquia y depués foi sacupáu a Budapest nun tren médicu. Dempués de meses de convalecencia, tornó al frente y foi amestáu a un cuerpu mecanizado en Viena. Dempués de la guerra Kubizek aceptó una posición como oficial nel conseyu municipal de Eferding, Alta Austria y la música convertir nel so pasatiempu.

Cuando la marea empezó a volvese contra Hitler, Kubizek, qu'evitara la política mientres tola so vida, convertir en miembru del NSDAP en 1942 como un xestu de llealtá escontra'l so amigu.

En 1951, Kubizek, quien refugara otres ufiertes de posguerra poles sos memories, alcordó publicar *"Adolf Hitler, mein Jugendfreund"* (*"Adolf Hitler, el mio amigu de mocedá"*) al traviés de la Leopold Stocker Verlag. El manuscritu orixinal yera de 293 páxines ya incluyía delles semeyes, munches de les cuales amosaben tarxetes postales y bocetos que Hitler diera al autor ente los años 1906 y 1908. El llibru ta estremáu en trés partes y consta d'un prólogu, 24 capítulos y un epílogu.

## Referencies

## Bibliografía
* Kubizek, August: *Hitler, el mio amigu de mocedá* (2007). Ediciones Nueva República, S.L, Molins De Rei. ISBN 84-96744-13-4

## Enllaces esternos

* Descarga Kubizek's *[https://archive.org/details/TheYoungHitlerIKnew The Young Hitler I Knew]* en archive.org (n'inglés)
Aeropuertu Internacional Nelson Mandela

L**'Aeropuertu Internacional Nelson Mandela** (en portugués: *Aeroporto Internacional Nelson Mandela*)  ye un aeropuertu allugáu na ciudá de Praia, na islla Santiago, en Cabu Verde.

## Historia
L'aeropuertu inauguró'l 6 d'ochobre de 2005, reemplazando al antiguu Aeropuertu Internacional Francisco Mendes, con un vuelu domésticu proveniente de la islla de Sal, sicasí'l primer vuelu internacional al nuevu aeropuertu producióse'l 23 d'ochobre de 2005, un avión de la TACV proveniente de Lisboa.

Nel añu 2013 fíxose un recrecido de pista, y cais de rodaxe, por cuenta de la degradación del pavimentu. Realizar con un asfaltu esperimental más resistente a los rayos ultravioletes.

## Allugamientu y Accesos
Atopar a unos 3 km al nordeste del centru de Praia, nel sureste de la islla de Santiago, aportar pol llau sur al traviés de l'Avenida Aristides Pereira, y pel norte pola Circular de Praia. Esiste un serviciu de taxis les venticuatro hores del día que permanez abierta la instalación. Frente a la terminal hai un aparcamientu pa vehículos.

## Tráficu y estadístiques
### ''Rutes internacionales con más pasaxeros (2017)''

## Pistes

L'aeropuertu dispón d'una pista de categoría 4D con orientación 03/21 con un llargor de 2103 metros y un anchor de 45 metros. P'aportar a la plataforma realízase al traviés de dos calles de rodaxe perpendiculares a la pista. La plataforma d'aparcamientu d'aeronaves anguaño tien 6 stands, anguaño ta ampliándose p'allugar 3 nuevos puestos.

## Aereollinies y destinos

*Datos actualizaos a xunu de 2017*

## Instalaciones y servicios
### Terminales
La terminal de pasaxeros ta compuesta por una sala de mostradores de facturación, la zona de salíes estremar en nacional ya internacional, ésta peracaba dispón d'un control de pasaportes. Na zona de llegaes ta dixebráu la zona doméstica onde hai una cinta de recoyida d'equipaxes y la zona d'internacional qu'alluga dos cintes y el control de pasaportes. Na actualidá ta ampliándose la terminal pa poder atender a más pasaxeros. 

Al sur del edificiu principal esiste una terminal VIP p'autoridaes y una terminal de carga.
### Torre de control
Sobre la terminal esiste una torre de control pa ordenar el tráficu de llegada, salida y movimientu internu del aeropuertu.
### Ayudes al navegación
La pista tien balices d'aproximamientu nos dos cabeceres de la pista, llume nocherniego pa realizar operaciones les 24 hores, un VOR/DME, y un NBD.
### Otres instalaciones
Al sur de la plataforma d'aparcamientu d'aeronaves atopa l'edificiu de bomberos y al norte l'hangar pa la revisiones de los aviones.

## Ver tamién
*Aeropuertos de Cabu Verde

## Referencies

## Enllaces esternos
* Horariu de TACV pa Praia
* 
* 
*
Johnson Aguiyi-Ironsi

**Johnson Thomas Umunnakwe Aguiyi-Ironsi**  foi un militar nixerianu y el segundu Presidente de Nixeria de la hestoria d'esi país, cuando tomó'l poder nel caos que siguió'l primer golpe militar en Nixeria, dende'l 16 de xineru al 29 de xunetu de 1966, cuando foi asesináu por un grupu rebalbu.

## Referencies

## Enllaces esternos
Yakubu Gowon

**Yakubu Dan-Yumma Gowon**  foi un militar nixerianu y el tercer presidente de la historia d'esi país, dende'l 1 d'agostu de 1966 al 29 de xunetu de 1975. Tomó'l poder por aciu un golpe d'Estáu y foi depuestu por otru, tres el que foi exiliáu. 

Volvió a Nixeria nel añu 1980. Anguaño desempeña un papel representativu como antiguu home d'Estáu, siendo por casu observador nes eleiciones de Ghana de 2008.

## Referencies

## Enllaces esternos
Murtala Mohammed

**Murtala Mohammed**  foi un militar nixerianu y el cuartu presidente de la historia d'esi país, dende'l 29 de xunetu de 1975 hasta'l so asesinatu'l 13 de febreru de 1976. 

Recibió'l poder tres el golpe d'Estáu que derrocó al so predecesor, Yakubu Gowon, y morrió mientres un fallíu intentu de golpe d'Estáu.

## Referencies
*
Shehu Shagari

**Shehu Shagari**  foi'l sestu presidente de Nixeria y l'únicu de la Segunda República d'esi país. 

Ocupó'l cargu dende'l 1 d'ochobre de 1979, añu en que ganó les primeres eleiciones presidenciales llibres, hasta'l 31 d'avientu de 1983, cuando, metanes numberoses acusaciones de corrupción y una importante crisis económica, sufrió un golpe d'Estáu.

## Referencies
* 

## Enllaces esternos
Muhammadu Buhari

**Muhammadu Buhari**  foi'l séptimu presidente de Nixeria y el primeru del réxime militar que siguió a la Segunda República d'esi país. Ocupó'l cargu dende'l 31 d'avientu de 1983, añu en que se produció'l golpe d'Estáu, hasta'l 27 d'agostu de 1985, cuando, por aciu otru golpe, foi reemplazáu por Ibrahim Babangida.

Tres el so gobiernu, foi candidatu presidencial en 2003, 2007 y 2011, saliendo derrotáu les tres veces.

Nes eleiciones celebraes el 28 de marzu de 2015 llogra mayoría absoluta al consiguir el 53,23% de los votos y conviértese asina nel nuevu presidente del país, asocediendo a Goodluck Jonathan, tomando posesión el 29 de mayu de 2015.

## Referencies

## Enllaces esternos
Triunviratu de Gobiernu de 1853

El **Triunviratu de Gobiernu de 1853** foi un Poder Executivu transitoriu que gobernó Uruguái ente'l 25 de setiembre de 1853 y el 12 de marzu de 1854. Tuvo integráu por Venancio Flores, Juan Antonio Lavalleja y Fructuoso Rivera.

Depués de la Paz d'Ochobre de 1851, que punxo fin a la Guerra Grande col lema de qu'ente los blancos del Gobiernu del Cerrito y los coloriaos del Gobiernu de la Defensa «nun habría vencíos nin vencedores», esistía un gran consensu en que'l próximu Presidente de la República sería'l xeneral Eugenio Garzón. Pero'l so inesperáu fallecimientu determinó que s'escoyera a Juan Francisco Giró. En 1852 Venancio Flores foi designáu Xefe Políticu de Montevidéu.

El gobiernu de Giró carauterizar por un intentu d'integración de los grupos blancos y coloraos, no que se dio en llamar la *política de fusión*. Como parte d'ésta, Venancio Flores foi designáu ministru de Guerra y Marina. Sicasí, el bracéu políticu ente los dos principales partíos políticos acentuóse. Unu de los factores de distanciamientu foi la rivalidá ente la Guardia Nacional, fundada por Manuel Oribe, y l'Exércitu, predominantemente coloriáu y lideráu por Flores.

Daes les turbulencias polítiques qu'afectaron el gobiernu de Giró, Flores forzó'l so arrenunciu. Pa rematar el mandatu del presidente constitucional designar a un triunviratu, integráu pol mesmu Flores, Juan Antonio Lavalleja y Fructuoso Rivera. Les muertes de Lavalleja el 22 d'ochobre y de Rivera, que venía dende Rio Grande do Sul, asocedida'l 13 de xineru de 1854, determinaron que, nos fechos, fora Flores el qu'exerciera'l Poder Executivo ente 1853 y 1854. Finalmente, foi escoyíu presidente pa completar el periodu correspondiente a Giró, hasta 1855.

## Gabinete de gobiernu

## Referencies

* La escuela dixital: Biografía del Xeneral Venancio Flores 
* Walter Rela, Cronoloxía Histórica, Montevideo, Ediciones de la Banda Oriental.
Policarpo Paz García

**Policarpo Juan Paz García**  foi Xefe d'Estáu nuna Xunta Militar de Gobiernu dende'l 8 d'agostu de 1978 y darréu proclamáu cuarentenu sestu presidente de la república d'Hondures ente'l 27 de xineru de 1980 a 26 de xineru de 1982.

## Biografía
Policarpo Paz García nació na aldega L'Arada, conceyu de Goascorán, departamentu de Valle, el 7 d'avientu de 1932. Tuvo casáu con Carlota Márquez de Paz García, con quien procreo 5 fíos: Alba Ahydeé, Sandra Elena, Policarpo, Oscar Alberto y Nilda Regina. Los sos padres fuero Eusebio Paz y Elena García. Comandante de les tropes hondureñes integrantes de la Fuercia Interamericana de Paz na República Dominicana en 1965, pa restablecer el gobiernu de Juan Bosch, foi depués comandante d'Operaciones mientres la guerra Honduras-El Salvador en xunetu de 1969. Foi xubíu a coronel. 

Por disposición del Conseyu Cimeru de les Fuercies Armaes d'Hondures sustituyó a Juan Alberto Melgar Castro na Xefatura de les Fuercies Armaes d'Hondures n'agostu de 1978. Ye xubíu a Xeneral de Brigada. Integra la Xunta Militar de Gobiernu xunto al coronel d'aviación Domingo Álvarez Cruz y el teniente coronel d'infantería Amílcar Zelaya Rodríguez, dende'l 7 d'agostu de 1978 hasta'l 25 de xunetu de 1980. Convoca a eleiciones xenerales pa la integración d'una Asamblea Nacional Constituyente'l día 20 d'abril de 1980. Instalada l'Asamblea Nacional Constituyente'l 20 de xunetu de 1980 en Tegucigalpa, recibe un votu de reconocencia de l'Asamblea Constituyente y ye depositariu de la presidencia de la República'l día 25 de xunetu de 1980. Robla'l Tratáu xeneral de paz con El Salvador. 

Convocáu'l pueblu hondureñu a eleiciones xenerales pal periodu 1982-1986, resulta trunfante la fórmula Presidencial del Partíu Lliberal el día 29 de payares de 1981. Preside los actos de juramentación de la nueva Constitución Política'l 21 de xineru de 1982, por aciu decretu númberu 131 del 11 xineru de 1982. Clausura les sesiones l'Asamblea Constituyente'l 20 de xineru de 1982. Ye xubíu a Xeneral de División. El día 27 de xineru de 1982 fai entrega de la presidencia de la República al doctor Roberto Suazo Córdova na ciudá de Tegucigalpa, nes instalaciones del estadiu nacional. Ye consideráu como'l baluarte de la democracia hondureña, yá que foi él quien promovió la transición a los gobiernos llegalmente constituyíos. 

Dende entós vivió dedicáu a los sos llabores privaos na ciudá capital de Tegucigalpa hasta'l so decesu, asocedíu nesa ciudá a los 67 años el 16 d'abril de 2000 por causa d'una insuficiencia renal.

## Gabinete de gobiernu constitucional 1980-1981

## Fuentes
* honduraseducacional.com; Tegucigalpa
* 

## Notes y referencies
Venceslau Brás

**Venceslau Brás Pereira Gomes**  foi un abogáu y políticu brasilanu, presidente constitucional de Brasil ente 1914 y 1918. El so vicepresidente foi Urbano Santos da Costa Araújo.

Venceslau Brás llogró un diploma de títulu de grau en derechu na Facultá de Derechu de São Paulo em 1890. Ente 1898 y 1902 foi Secretariu del Interior, Xusticia y Segurida Pública del Estáu. En 1910 foi electu Vicepresidente de Brasil nel gobiernu de Hermes da Fonseca.

## Presidencia constitucional de la República
El so gobiernu encaró la dómina de la Primer Guerra Mundial, suspendiéndose les rellaciones con Alemaña y declarándo-y la guerra darréu. Llevantó al Brasil a una posición saliente, collaborando nel Tratáu de Versalles. Promulgó'l Códigu Civil, redactáu por Clovis Bevilacqua, qu'abolió les Ordenances Filipines.
En 1918 foi electu'l so socesor, Francisco de Paula Rodrigues Alves; pero, al cayer enfermu, nun pudo asumir el mandu, y Brás trespasó-y el mandu presidencial al vicepresidente electu Delfim Moreira.

## Bibliografía
*_______, *O governo Wenceslau - 1914-1918*, Rio de Janeiro, 1918.
*BARBOSA, Rui, *A Gênese da Candidatura do Sr. Wenceslau Braz*, Editora: Typ. & Pap. Almeida Marques, 1915.
*CAVALCANTI, Pedro, *A Presidência Wenceslau Brás*, Editora Universidade de Brasília, 1981.
*KOIFMAN, Fábio, Organizador, *Presidentes do Brasil*, Editora Rio, 2001.
*LINS, Francisco, *Uma campanha pró Hermes-Wencesláu*, Editora Typ. do Diário de Mines, Belo Horizonte, 1910.
*OLIVEIRA ANDRADE, Darcy Bessone, *Wencesláu - Um Pescador na Presidência*, Editora S. Y. H. P., 1968.
*RIO, João do, *No tempo de Wencesláu*, 1º edição, Editora Vilas Boes, 1917.
*SILVA, Hélio, *Venceslau Brás - 9º Presidente do Brasil*, Editora Três, 1983.

## Referencies

## Enllaces esternos
*O governo Wenceslau Braz non sítio oficial da Presidência da República do Brasil
*Mensagem ao Congresso Mineiro 1909
*Mensagem ao Congresso Nacional 1915
*Mensagem ao Congresso Nacional 1916
*
*Mensagem ao Congresso Nacional 1918
Ziaur Rahman

El Teniente Xeneral **Ziaur Rahman**, Bir Uttam, Hilal-i-Jurat ( *Ziaur Rôhman*) (19 de xineru de 1936 - 30 de mayu de 1981) foi un carismáticu héroe de guerra, políticu y estadista bangladesí. Foi'l Presidente de Bangladex dende 1977 hasta 1981 y fundó'l Partíu Nacionalista de Bangladex (PNB), unu de los dos partíos políticos más importantes del país. La so vilba, Begum Khaleda Zia, foi Primer Ministra de Bangladesh tres veces y anguaño ye la Líder de la oposición nel Jatiya Sangsad (parllamentu de Bangladex). Ye conocíu popularmente como *Shaheed Zia*, que significa mártir Zia, en referencia a la so asesinatu en 1981.

## Llistes de coses nomaes nel so honor

### Edificios
* Hazrat Shahjalal L'aeropuertu internacional enantes sabíu como Zia Aeropuertu Internacional en Dhaka
* Zia Muséu conmemorativo en Chittagong
* Muktijoddha Ziaur Rahman Sala n'Universitariu de Dhaka
* Shaheed Ziaur Rahman Sala n'Universitariu de Rajshahi
* Shahid Ziaur Rahman Sala n'Universidá islámica, Bangladesh
* Shahid Presidente Ziaur Rahman Sala en Rajshahi Universidá d'Inxeniería y Teunoloxía

### Instituciones educatives
* Shaheed Ziaur Rahman Universidá médica en Bogra
* Shahid Ziaur Rahman Universidá en Dinajpur Distritu
* Shahid Ziaur Rahaman Universidá de grau en Barisal Distritu
* Shahid Presidente Ziaur Rahman Universidá en Dhaka Distritu
* K. C. Shaheed Ziaur Rahman Universidá de grau en Chittagong Distritu
* Shahid Ziaur Rahman Universidá de grau en Jamalpur Distritu

### Cais
* Bir Uttam Ziaur Rahman Carretera en Dhaka
* Ziaur Rahman Manera en Chicago

### Carauterístiques topográfiques
* Zia Parque en Chittagong Distritu

## Referencies

## Enllaces esternos
* Ziaur Rahman
Presidente de Bielorrusia

El **Presidente de Bielorrusia** (en bielorrusu: Прэзідэнт Рэспублікі Беларусь, en rusu: Президент Республики Беларусь) ye'l xefe d'estáu de Bielorrusia. El cargu foi creáu en 1994 tres l'aprobación de la Constitución de Bielorrusia pol Sóviet Supremu. Este sustituyó al cargu de Presidente del Parllamentu del Sóviet Supremu como xefe d'estáu. Les xeres d'execución del presidente inclúin la política interior y esterior, la defensa de los derechos y el bienestar xeneral de los habitantes, y la defensa de la constitución. Según la constitución el presidente tien de sirvir como un líder nos asuntos sociales del país y actuar como representante principal de Bielorrusia nel estranxeru. Les funciones, responsabilidaes y les demás cláusules transitories a la presidencia figuren nel Capítulu Terceru, artículos 70 a 89, de la constitución.

El mandatu del presidente ye de cinco años, pero por cuenta de un referéndum en 1996, la eleición que tendría d'asoceder en 1999 foi suspendida y celebrada en 2001 ampliando asina esti cargu. Na constitución de 1994, el presidente solo podía ocupar tal cargu solu dos veces, pero por cuenta de un cambéu na constitución, el presidente puede ser reelecto indefinidamente. Dende la creación del cargu fueron celebraes cinco eleiciones: en 1994, 2001, 2006, 2010 y 2015. Aleksandr Lukashenko foi la única persona qu'ocupó'l cargu de presidente dende les eleiciones de 1994.

## Ver tamién
* Academia de Direición axunta al Presidente de la República de Belarús

## Referencies

## Enllaces esternos
* Páxina oficial
José María Campo Serrano

**José María Campo Serrano**  foi un políticu colombianu, presidente de Colombia, representante, senador, gobernador del Estáu Soberanu del Magdalena y xefe civil y militar d'Antioquia mientres la revolución de 1885. Xeneral de división el 4 de febreru de 1885. Ministru mientres los gobiernos de Francisco Javier Zaldúa, Ezequiel Hurtado y Rafael Núñez. Allegó por Antioquia al Conseyu Nacional de Delegatarios.

## Trayeutoria política
Campo Serrano venceyar al exércitu del xeneral Tomás Cipriano de Mosquera na guerra civil de 1860-1862, contra'l gobiernu de Mariano Ospina Rodríguez.

Foi escoyíu representante al Congresu Nacional en 1866 y darréu, Senador de la República.

Nel gobiernu de Francisco Javier Zaldúa ocupó la Secretaría d'Instrucción Pública; nel gobiernu d'Ezequiel Hurtado, la Secretaría de Gobiernu; y na alministración del Rafael Núñez, ocupó delles secretaríes.

Como lliberal independiente, foi partidariu del movimientu de La Rexeneración de Núñez, quien en 1885 nomar Secretariu de Marina y Guerra, onde-y correspondió encarar la guerra civil de 1885 que llevó a la derrota del radicalismu, remató col esbarrumbamientu de la Constitución de 1863.

Dempués foi nomáu Secretariu de Facienda y depués delegáu del poder executivu n'Antioquia onde gobernó ente'l 12 de marzu y el 21 de setiembre de 1885. En representación d'Antioquia, Campo Serrano participó na redaición de la nueva Constitución Nacional. El Conseyu escoyó como presidente a Rafael Núñez, vicepresidente, a Eliseo Payán, y designáu, Campo Serrano.

### Presidencia de la República
El 30 de marzu de 1886, el Conseyu de Delegatarios aceptó la separación del cargu de presidente a Núñez y Campo Serrano, como designáu, foi llamáu pa reemplazalo. Correspondió-y sancionar la Constitución Nacional de 1886, el 5 d'agostu del mesmu añu.

El xeneral Campo Serrano foi Presidente de la República hasta'l 6 de xineru de 1887. Del so gobiernu destáquense obres como los contratos d'allumáu llétricu y agua potable para Bogotá y l'impulsu que dio a los Ferrocarriles de la Sabana de Bogotá y el Madalena.

### Actividá post-presidencial
Concluyíu'l so mandatu presidencial, Campo Serrano aceptó sirvir como ministru de Gobiernu y gobernador del Departamentu de Panamá. Darréu foi escoyíu senador pol Departamentu del Magdalena, en 1888.

Morrió en Santa Marta el 24 de febreru de 1915, siendo soterráu nel campusantu de San Miguel na mesma ciudá.

## Referencies

## Enllaces esternos
William Vacanarat Shadrach Tubman

**William Vacanarat Shadrach Tubman**  foi'l 19º Presidente de Liberia, ente 1944 y 1971, añu de la so muerte.

Considérase-y el padre de la moderna Liberia”, yá que la so presidencia carauterizar pola arribación d'inversión estranxera nel so país y la modernización de Liberia, siendo responsable de numberoses reformes sociales y polítiques, como la reconocencia del derechu de sufraxu y de propiedá pa les muyeres mayores de 21 años, dexar a les tribus aboríxenes la participación en xeres de gobiernu, y procurar l'establecimientu d'un sistema universal d'enseñanza pública.Tubman foi un firme aliáu de los Estaos Xuníos y un xefe d'Estáu prominente dientro del conciertu políticu africanu y recibió diverses condecoraciones y reconocencies de países occidentales.

Mientres el so mandatu, Liberia, vivió un periodu de prosperidá, y de notable crecedera económica. Amás llevó a cabu una política d'unificación nacional col fin d'amenorgar les desigualdaes sociales y les diferencies polítiques ente los hexemónicos américo-liberianos, a los que pertenecía, y los indíxenes del país. Sicasí, foi acusáu polos sos críticos, d'un fuerte autoritarismu y de tolerar una amplia corrupción qu'acabaría per abasnar tiempu dempués al país a la crisis y la guerra.

## Referencies
Presidente de Moldavia

El **Presidente de la República de Moldavia** (*Preşedintele Republicii Moldova* en moldavu) ye escoyíu cada cuatro años dende 1990. Según la constitución de Moldavia, el Parllamentu tien d'aprobar una nominación pal Xefe d'Estáu, si hai una mayoría de los trés quintos de los votos nes eleiciones llexislatives.

## Líderes de Moldavia dende 1940

### Líderes de la [[República Socialista Soviética de Moldavia]] (1940 - 1990)
*Pyotr Grigoryevich Borodin (2 d'agostu de 1940 - 11 de febreru de 1942).
*Nikita Leontyevich Salogor (13 de febreru de 1942 - 5 de xineru de 1946). 
*Nikolay Grigoryevich Koval (5 de xineru de 1946 - xunetu de 1950).
*Leonid Brézhnev (26 de xunetu de 1950 - 25 d'ochobre de 1952).
*Dimitry Spiridonovich Gladky (25 d'ochobre de 1952 - 8 de febreru de 1954).
*Zinovy Timofeyevich Serdyuk (8 de febreru de 1954 - 29 de mayu 1961). 
*Ivan Ivanovich Bodyul (29 de mayu de 1961 - 22 d'avientu de 1980). 
*Semyon Kuzmich Grossu (22 d'avientu de 1980 - 16 d'avientu de 1989). 
*Petru Chiril Lucinski (16 de payares de 1989 - 1 de setiembre de 1990).

### Llista de presidentes de la República de Moldavia (1991-)

## Referencies

## Enllaces esternos

*Sitiu oficial de la Presidencia de Moldavia
Yun Bo-seon

**Yun Bo-seon**   foi un políticu surcoreanu qu'exerció como segundu presidente de Corea del Sur ente 1960 y 1962.

## Biografía

Yun Bo-seon nació en Garren (Chungcheong del Sur) en 1897. El so tíu, Yun Chi-ho, foi un destacáu líder contra la ocupación colonial xaponesa. En 1917 emigró a Shanghai, onde entró en contautu cola comunidá coreana nel exiliu, y en 1921 instalar nel Reinu Uníu pa estudiar na Universidá d'Edimburgu, llogrando una maestría en 1930. Nun tornaría a Corea hasta 1932.

Cuando se produció'l final de la ocupación colonial en 1945, Bo-seon entró en política de la mano de Syngman Rhee, líder de la nueva Corea del Sur. En 1948 el gobiernu designó-y alcalde de Seúl, y un añu dempués foi xubíu a ministru de Comerciu ya Industries. Sicasí, Bo-seon amosar en contra de les polítiques autoritaries de Rhee y dexó el cargu en 1950. Convertir en presidente de la Sociedá de la Cruz Roja, en 1954 foi escoyíu diputáu de l'Asamblea Nacional y en 1955 fundó l'opositor Partíu Democráticu.

Entós que Rhee arrenunciara poles movilizaciones estudiantiles prodemocráticas, Bo-seon foi escoyíu presidente de la República de Corea el 13 d'agostu de 1960. Cola programación de la Segunda República adoptóse un sistema de gabinete parllamentariu al estilu de Francia, onde'l presidente namái tenía un papel nominal y el poder recayía nel primer ministru, Chang Myon (1960-1961). En 1961 producióse un golpe d'Estáu militar, encabezáu pol xeneral Park Chung-hee, qu'estableció una xunta militar como gobiernu provisional. Magar Bo-seon foi calteníu na presidencia pa garantizar la so llexitimidá, terminó dimitiendo'l 22 de marzu de 1962.

Bo-seon convertir nel líder de la oposición a Park Chung-hee mientres la Tercer República, y postulóse en dos causes a les eleiciones presidenciales. Foi ganáu en 1963 col 45,1% de los votos, quedándose a bien poca distancia de Chung-hee, y en 1967 perdió per un marxe mayor. Tres esi episodiu dexó de liderar el Partíu Democráticu, anque siguió denunciando derivar autoritaria del réxime de Chung-hee. Mientres los años 1970 foi condergáu pola so participación n'actividaes opositores, y cuando Chung-hee foi asesináu en 1979 volvieron xulga-y por promover una manifestación pa reclamar reformes democrátiques.

Retirar de la política en 1980 pa dedicase a la organización d'actividaes culturales. Finó nel Hospital de Seúl el 18 de xunetu de 1990, a los 92 años, por entueyos derivaos de la diabetes.

## Referencies
Vicepresidente de Taiwán

El **Vicepresidente de la República de China** (chinu tradicional: 中華民國副總統; chinu simplificáu: 中华民国副总统; Tongyong Pinyin: JhōngHuáMínGuó FùJǒngTǒng; Hanyu Pinyin: Zhōnghuámínguó Fùzǒngtǒng; Wade-Giles: Chung-Hua Min-Kuo Fu Tsung-T'ung) ye'l segundu oficial executivu de mayor rangu na República de China, una entidá política que dende 1949 alministra les islles de Taiwán, Penghu, Kinmen y Matsu. Esti puestu foi creáu en 1948 so la Constitución de la República de China de 1947, pero pocu dempués, el Kuomintang perdió la China continental polos comunistes na Guerra Civil China, forzando al gobiernu del gobiernu de la República de China, xunto cola so presidencia, a retirase a la isla de Taiwán. El cargu ye llamáu de manera informal como **Vicepresidente de Taiwán** (台灣副總統). Esti títulu nun ye reconocíu poles autoridaes de la República Popular China. L'actual vicepresidente ye Chien-Jen Chen, dende'l 20 de mayu de 2016.

## Vicepresidentes de la República de China

### República de China (1912-1948)

### República de China del [[Gobiernu nacionalista de Nankín]] (Collaboracionista con [[Xapón]])

### República de China (1948-)

## Ver tamién
* Presidente de la República de China
* Primer ministru de la República de China

## Referencies

## Enllaces esternos
Lee Yuan-tsu

**Lee Yuan-tsu** (idioma chinu: 李元簇; Pinyin: Lĭ Yuáncù; ) foi un políticu chinu perteneciente al Kuomintang y foi Vicepresidente de Taiwán ente 1990 y 1996. Llogró un Doctoráu en Lleis na Universidá de Bonn.

## Referencies

## Enllaces esternos
Hsieh Yung-min

**Hsieh Yung-min**  foi un políticu chinu orixinariu de la islla de Taiwán. Foi'l novenu gobernador de la Provincia de Taiwán (1972-1978) y sestu Vicepresidente de la República de China (1978-1984) so la presidencia de Chiang Ching-kuo. Foi'l primer vicepresidente d'orixe taiwanés.

Nació d'una familia de granxeros mientres la colonización xaponesa en Taiwán. Educar en Taichung en 1922 y graduóse de la Universidá Sun Yat-sen en 1928. Depués foi columnista en Ḥong Kong y Cantón.

En 1942 foi convidáu pa ser representante del Kuomintang en Taiwán. Ente 1943 y 1945 lluchó na resistencia contra los xaponeses en Guangdong. En 1945, depués de 20 años nel continente, tornó a Taiwán como oficial de Kuomintang. Foi'l primer maxistráu del Condáu de Kaohsiung en 1948, darréu subdireutor d'Educación de la Provincia de Taiwán, canciller de la Universidá Normal Nacional de Taiwán, Secretariu de la Provincia de Taiwán y Conseyeru Xefe del Conseyu de la Provincia de Taiwán.

Hsieh convertir nel novenu gobernador de la Provincia de Taiwán en 1972. El 10 d'ochobre de 1976 recibió una carta bomba del nacionalista taiwanés Wang Sing-nan. La bomba destruyó dambes manes y p'evitar l'escorbutu, tuvieron de toyer la so manzorga y ensertándo-y una mano artificial.

Depués foi nomáu vicepresidente de la República de China'l 20 de mayu de 1978, cargu que duró hasta 1984. Darréu foi secretariu principal de la Oficina Presidencial hasta la so muerte en 2001.

El 26 de marzu de 1958 fundó la primer universidá privada, la Universidá Shih Chien en Kaohsiung. Mientres el so periodu como gobernador y vicepresidente, contribuyó nos asuntos educativos na islla de Taiwán.

## Referencies

## Enllaces esternos
Gjorge Ivanov

**Gjorge Ivanov** (; ) ye un políticu macedoniu, presidente del so país ente 2009 y 2019. 

Gjorge Ivanov nació na llocalidá de Valandovo el 2 de mayu de 1960, al sureste de la República Socialista de Macedonia (nesi entós parte de Yugoslavia). Nesta ciudá remató la so educación primaria y secundaria. A los 27 años, Ivanov abandonó la so ciudá natal pa residenciarse en Skopie. Hasta 1990, fuera un activista de la Mocedá Comunista de Yugoslavia.

## Campaña presidencial
El 25 de xineru de 2009, el partíu más influyente na Asamblea de Macedonia del Norte, el VRMO-DPMNE escoyó a Ivanov como'l so candidatu presidencial pa les eleiciones presidenciales de 2009.

Mientres la so campaña presidencial, Ivanov declaró que si sería electu, convocaría una xunta col Presidente de Grecia ya intentaría una resolución conxuntu con esti país sobre'l discutiniu pol nome de Macedonia.

## Presidencia
Un día posterior a la so eleición el 12 de mayu de 2009, Ivanov reafitó'l so compromisu de la collaboración mutua con Grecia axuntándose col so homólogu griegu Karolos Papoulias.

Dempués de ser electu como Presidente, él declaró públicamente los sos oxetivos de la so presidencia. Ente éstos citen l'ingresu de la República de Macedonia a la Xunión Europea y a la OTAN, la recuperación económica del so país, la estabilidá interna y la meyora de les rellaciones coles minoríes étniques y los países vecinos, especialmente con Grecia.

## Ver tamién
* Nikola Gruevski, primer ministru de la República de Macedonia.

## Referencies

## Enllaces esternos

*Biografía por CIDOB (n'español)