Charles de Foucauld

**Charles de Foucauld**  foi nel so maduror un místicu contemplativu, referente contemporaneu de la llamada «espiritualidá del desiertu». La so personalidá polifacética manifestóse nel so calter de militar n'Arxelia y d'esplorador y xeógrafu en Marruecos, y más sero na so gueta espiritual, nel so itinerariu trapense per Francia y l'Imperiu otomanu, y nel so sacerdociu nel Sahara arxelín, ú trescurrieron los últimos quince años de la so vida.

Descendiente d'una familia aristocrática que portaba'l títulu de «vizconde de Foucauld», Carlos quedó güérfanu de padre y madre a los seis años y tuvo de migrar col so güelu al asocedese la guerra franco-prusiana. En 1876 ingresó na Academia d'Oficiales de Saint-Cyr onde llevó una vida militar disipada. Unviáu como oficial en 1880 a Sétif, Arxelia, foi despidíu al añu siguiente por indisciplina, acompañada de bultable mala conducta», magar que más tarde foi reincorporáu pa participar na guerra contra'l xeque Bouamama. En 1882 embarcose na esploración de Marruecos faciéndose pasar por xudíu. La calidá del so trabayu de reconocencia y rexistru de los territorios marroquinos valió-y la medaya d'oru de la Sociedá de Xeografía de París y l'alquisición de gran fama tres la publicación del so llibru Reconnaissance au Maroc (1883-1884).

En 1886 volvióse una persona espiritualmente inquieta que repitía la oración: «Dios de mio, si esistes, fai que yo te conoza», demientres entraba y salía de la ilesia repetidamente. El so alcuentru y confesión col sacerdote Henri Huvelin el 30 d'ochobre de 1886 produció un cambéu decisivu na so vida. Pa cuando la publicación del so llibru Reconnaissance au Maroc (1883-1884) lo catapultaba a la fama como «descubridor de mundos», a Foucauld yá nun-y interesaba nada d'eso. En payares de 1888 pelegrinó a Tierra Santa tres les buelgues de Xesús de Nazaré, lo que causó un fuerte impautu nél. Entró na Trapa de La nuesa Señora de les Nieves en 1890 y pasó dellos años na Trapa de Cheikhlé nel Imperiu otomanu, onde punxo por escritu munches de les meditaciones que seríen el corazón de la so espiritualidá, incluyendo la reflexón que daría orixe a la célebre *Oración d'abandonu.* Ente 1897 y 1900 vivió en Tierra Santa, onde la so busca d'un ideal de probeza, de sacrificiu y de penitencia radical conduciolu cada vez más a llevar una vida eremítica. Ordenáu sacerdote en Viviers el 9 de xunu de 1901, decidió aniciase en Béni Abbès, nel Sahara arxelín, ú combatió lo qu'él denominó la monstruosidá de la esclavitú». Quixo establecer una nueva congregación, pero naide xunióse-y. Vivió colos bereberes y desendolcó un estilu de ministeriu basáu nel exemplu y non nel discursu. Pa conocer meyor a los tuaregs, estudió la so cultura más de doce años y publicó so un seudónimu'l primer diccionariu tuareg-francés. La obra científica de Foucauld como lexicógrafu ye referencial pa la conocencia de la cultura tuareg.

El 1 d'avientu de 1916, Carlos de Foucauld foi asesináu per una banda de foraxíos na puerta de la so ermita nel Sahara arxelín. Llueu s'estableció una verdadera devoción en redor a la so figura: nueves congregaciones relixoses, families espirituales y una renovación del eremitismo y de la espiritualidá del desiertu» en plenu sieglu XX inspiraronse nos sos escritos y na so vida. El 13 de payares de 2005 foi proclamáu beatu demientres el papáu de Benedicto XVI. Les contribuciones de Foucauld algamen campos de una bayura enorme como la xeografía y la xeoloxía, la xeopolítica, la lexicografía, y el diálogu interrelixoso, en cuantes que la so conversión, la so busca espiritual y la so mística del desiertu fueron el so mayor legáu al cristianismu contemporaneu.

## Biografía

### Antepasaos, infancia y adolescencia (1858-1875)

La familia paterna de Carlos de Foucauld yera de Périgord y pertenecía a l'antigua nobleza francesa. El lema familiar yera «Jamais arrière» («Enxamás recular»). El so padre, el vizconde Eduardo (*Édouard*) de Foucauld de Pontbriand, inspeutor asistente de montes n'Estrasburgo, cuntaba nel so llinaxe con destacaos antepasaos aristocráticos: Bertrand de Foucauld fuera un cruzáu, lo cual constituyía un antecedente de gran prestíu na aristocracia francesa; otru antepasáu, Gabriel de Foucauld, foi apoderáu de Francisco II de Francia nel so casoriu con María Estuardo; Juan III de Foucauld, gobernador de Périgord, vizconde de Limoges, yera amigu d'Enrique IV. Dos tíos güelos de Carlos de Foucauld, l'arzobispu d'Arlés Jean-Marie du Lau d'Allemans y el so vicariu Armand de Foucauld de Pontbriand, morrieron mientres les Masacres de setiembre de la Revolución francesa. Pela so parte, la madre de Carlos de Foucauld, Isabel (*Élisabeth*) de Morlet, yera fía del ricu coronel Beaudet de Morlet y provenía de l'aristocracia de Lorena, ente que'l güelu, un republicanu, fixo la so fortuna mientres la Revolución. Isabel de Morlet casóse en 1855 con Eduardo de Foucauld y de esa unión nació'l 17 de xunetu de 1857 el so primer fíu, llamáu Carlos (*Charles*), quien morrió a la edá d'un mes.

## Notes




## Referencies