open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Forès

**Forès** ye un conceyu de la contorna catalana de la Cuenca de Barberá (Tarragona). Según datos del 2009 la población yera de 43 habitantes.

## Historia
Foi unu de los primeros allugamientos nos que s'empecipió la repoblación tres reconquistar de les tierres a les tropes sarracenes. Foi vencíu por Ramón Berenguer I a Mir Foguet nel 1058. Más palantre pasó a depender del condáu de Urgel hasta qu'en 1086 foi cedíu a la ilesia. Mientres tol sieglu XIII foi considerada como una villa real lo que-y dexó tener representante na Cortes catalanes que y celebraron nesi sieglu. A partir de 1285 foi posesión del monesteriu de Santes Creus quien caltuvo'l señoríu hasta 1835.

## Cultura

El pueblu desenvolvióse alredor del antiguu castiellu del que namái queden delles partes de les cimentaciones de los murios. La ilesia parroquial ta dedicada a San Miguel. Trátase d'un edificiu d'orixe románicu que foi construyíu ente los sieglos XII y XIII. Tien planta de cruz llatina con cruceru y bóveda blasonada. 

Apuértase al traviés de dos puertes. Una taba destinada al accesu de les muyeres y ta asitiada a la izquierda del cruceru. Tien cuatro columnes a cada llau remataes por capiteles bastante deterioraos. El tímpanu ta esculpíu con representaciones de cruces y d'anagrames. La entrada reservada a los homes ta na fachada llateral y ye muncho más senciella. Sobre la puerta abre una pequeña ventana.

El ábside orixinal foi esaniciáu pa poder construyir la sacristía. Nel sieglu XIV añadieron un par de capiyes llaterales. El campanariu ye d'estilu barrocu y tien forma octogonal. Nel interior de la ilesia atopaba una imaxe gótica, de 1324, de la Mare de Déu de la Salut que se caltién nel muséu diocesanu de Tarragona

La fiesta mayor celébrase l'últimu sábadu d'agostu. La fiesta mayor d'iviernu tien llugar el 7 de setiembre, festividá de la Virxe de la Salú.

## Economía
Forès convirtióse nun pueblu de veranéu. Decidióse que toles cases caltendríen una estética uniforme, utilizando la piedra natural nes fachaes, lo que da harmonía al conxuntu del conceyu.

## Turismu
El conceyu destinó una zona destinada al ociu. Nesti sitiu vais poder esfrutar colos amigos, companyeros de trabayu y la família. Ta fornida con xingadorios, fonte, meses, bancos y lo meyor de too 3 barbacoes pa poner en práutica vuesos dotes culinarios. Dende esta zona, hai vistes al norte, polo qu'en díes claros vese perfectamente los Pirineos, Montserrat y el Montseny.

## Referencies

## Bibliografía
* Tomàs Bonell, Jordi; *Descobrir Catalunya, poble a poble*, Prensa Catalana, Barcelona, 1994
* 

## Enllaces esternos
Freginals

**Freginals** ye un conceyu de Cataluña, pertenez a la provincia de Tarragona, na comarca del Montsià. Según datos de 2008 la so población yera de 449 habitantes. 

## Historia

Apaez documentáu per primer vegada en 1222 anque namái como topónimu. Na carta de población d'Ulldecona falar del *coll de freginals* nel que taben instalaos los hospitalarios. 

Tres la batalla de Almansa la población foi amburada poles tropes borbóniques yá que Freginals siempres se caltuvo fiel al archiduque Carlos. 

Constituyóse como conceyu independiente'l 9 de febreru de 1843.

## Cultura
La ilesia parroquial ta dedicada a San Bartolomé. Construyir nel sieglu XVIII en sustitución del antiguu templu. La fachada ye barroca ente que l'interior ta decoráu n'estilu góticu. Consta d'una única nave con altares llaterales.

Nel centru del pueblu atopa l'antigua casa familiar de los Miralles. L'edificiu orixinal foi destruyíu mientres la Guerra de Socesión española. L'actual ye una reconstrucción realizada en 1728.

Freginals celebra la so fiesta mayor nel mes d'agostu.

## Economía
La principal actividá económica del conceyu ye l'agricultura, destacando'l cultivu d'olivares.

## Referencies
* Tomàs Bonell, Jordi; *Descobrir Catalunya, poble a poble*, Prensa Catalana, Barcelona, 1994
* 

## Referencies

## Enllaces esternos

* Información xeneral 
* Datos estadísticos
Gratallops

**Gratallops** ye un conceyu de Cataluña, pertenez a la provincia de Tarragona, na comarca del Priorat.

## Historia
Según la tradición el so nome orixinal yera'l de *Vilanova de la Pi* pero foi-y camudáu por cuenta de la bayura de llobos (en catalán *llops*) na so contorna.

Apaez citáu per primer vegada en 1258 cuando-y foi concedida carta de población. Perteneció al condáu de Prades

## Cultura

La ilesia parroquial ta dedicada a San Llorienzo. Ye d'estilu neoclásicu y foi construyida nel sieglu XVIII. Tien tres naves con coru y cimborriu. El campanariu ye adosáu.

Otru edificiu destacáu ye'l conocíu como la *Casa dels Frares*. Trátase de l'antigua residencia de los monxos d'Escaladei y tien una portalada decorada con elementos renacentistes. Nes contornes de la población atopa la ermita de la Virxe de la Consolación. Conserva entá una parte de la construcción orixinal románica. En 1514 realizóse una ampliación, financiada por Pere Domènec, n'estilu de transición del góticu al Renacimientu. La ermita foi amburada en 1936.

Gratallops celebra la so fiesta mayor el 10 d'agostu, festividá de San Llorienzo.

## Economía
La base económica del pueblu ye l'agricultura de secanu. Destaquen el cultivu de la viña y la olivar. Dende 1917 dispón d'una cooperativa agrícola, encargada d'ellaborar los vinos so la denominación d'orixe de Priorat.

## Bibliografía
*Tomàs Bonell, Jordi; *Descobrir Catalunya, poble a poble*, Prensa Catalana, Barcelona, 1994
*

## Referencies

## Enllaces esternos

*Páxina oficial del Conceyu
*
*Información del Institutu d'Estadística de Cataluña
*Información xeneral 
*Gratallops
*El ''tranvía'' de Gratallops
Godall

**Godall** ye un conceyu de Cataluña, pertenez a la provincia de Tarragona, na comarca del Montsià. Según datos de 2015 la so población yera de 632 habitantes. Allugar a 168 m d'altitú, nuna fondalada derrota pol Ribayu de la Caldera. 

El nucleu más antiguu anicióse detrás de la ilesia. Xunto colos pequeños caseríos colindantes, terminaría formando la población actual. El cascu urbanu se estructuró definitivamente cuando se cubrir el ribayu de la Caldera al so pasu pol pueblu. 

El términu municipal delimita al norte con Masdenverge y La Galera, al este con Freginals, y al sur y oeste con Ulldecona. 

## Historia

Godall esistía yá en tiempos de la dominación sarracena, una y bones el topónimu apaez documentáu antes de la conquista definitiva del llugar a mediaos del sieglu XII.

## Cultura y Fiestes
La ilesia parroquial ta dedicada a San Salvador. Ye un edificiu del góticu tardíu.

Godall celebra la so fiesta mayor nel mes d'agostu. Les celebraciones del antroxu tienen una especial tradición na villa. Mientres eses feches celebren bailles y una guerra de farina.

## Economía
La principal actividá económica de Godall ye l'agricultura, siendo'l olivar el cultivu más destacáu. Dispón de cooperativa agrícola. Pero'l sector, sufrió descensos por cuenta de la fuerte crisis económica. Tamién destaca'l cultivu d'almendrales, viñes y mandarinos.

L'actividá ganadera superando unos años de mala subsistencia paez volver decantar na parte bona y reparar una recuperación na producción de los sectores porcín, ovín, de coneyos, aviar, de bóvidos y caprino.

## Bibliografía
* Tomàs Bonell, Jordi; *Descobrir Catalunya, poble a poble*, Prensa Catalana, Barcelona, 1994
* 

## Referencies

## Enllaces esternos

* Información actualizada del conceyu (BLOGUE de Godall) 
* Información xeneral 
* Datos estadísticos
Els Guiamets

**Els Guiamets** ye una llocalidá y conceyu de la contorna catalana del Priorat, na provincia de Tarragona. 

## Historia
Apaez citáu per primer vegada nel sieglu XIII formando parte del términu de Tivissa y, por tanto, del condáu de Prades. Créese qu'a finales del sieglu XVIII convertir en conceyu independiente anque se desconoz la fecha exacta de la segregación. L'archivu municipal sumió por completu en 1903 cuando foi destruyíu por una quema.

## Símbolos
L'escudu de Els Guiamets definir col siguiente blasón:
:«Escudu losanjado: d'oru, una olivar arrincáu de sinople frutado de sable; el xefe de sable. Por timbre una corona mural de pueblu.*»

Foi aprobáu'l [[21 d'abril]] de [[1983]]

== Cultura ==
Atopáronse restos arqueolóxicos del periodu del [[paleolíticu]] cimeru na zona conocida como *Tosseta dels Guiamets*. Nel afayu, asocedíu en 1952, atopáronse diversos oxetos funerarios ente los que cabo destacar unos brazaletes de metal.
 

La ilesia parroquial ta dedicada a San Luis. Foi construyida en [[1791]] sobre los restos del templu orixinal. Ye un edificiu de tres naves y cúpula, completáu con un campanariu. D'estilu renacentista, la ilesia cunta con ocho altares dedicaos a distintos santos.

Els Guiamets celebra la so fiesta mayor nel mes d'agostu, coincidiendo cola festividá de san Luis.

== Economía ==
La principal actividá económica ye l'agricultura, destacando los cultivos de [[Viña (vide)|viña]] y [[olivar|olivares]]. Cuenta con una cooperativa agrícola dende 1917.. 

== Referencies ==


== Bibliografía ==
*Tomàs Bonell, Jordi; *Descobrir Catalunya, poble a poble'', Prensa Catalana, Barcelona, 1994
*

## Enllaces esternos

*Páxina oficial del Conceyu
*Información de la Xeneralidá de Cataluña
*Información del Institutu d'Estadística de Cataluña
*Información xeneral 
*Datos del conceyu
La Galera

**La Galera** ye un conceyu de la contorna catalana del Montsià (provincia de Tarragona). Según datos de 2009 la so población yera de 884 habitantes.

## Historia
Anque nun pudo probase d'una manera documental, dellos historiadores creen que la Galera tien un orixe romanu.

Sicasí, les primeres noticies documentales sobre la villa son de 1320 cuando'l rei Xaime II d'Aragón autorizó'l control del pueblu conocíu como *Pobla de la Galera* al arzobispu de Tortosa. Créese que la población yá empezara a establecese nel llugar dende 1303.

## Cultura
L'edificiu más destacáu ye'l de la *torre de la Galera*. Construyir en 1340 como torre de vigía y la so construcción foi sufragada pola villa de Tortosa. Trátase d'un edificiu de planta rectangular y con un altor considerable. En 1684 reformóse'l so interior pa convertila na ilesia parroquial, dedicada a San Llorienzo. Les obres de reforma del templu quedaron en suspensu mientres la Guerra de Socesión española, periodu mientres el que la torre sirvió como caserna militar. La bendición de la nueva ilesia tuvo llugar el 15 d'agostu de 1711.

Dende'l sieglu XVII instalar en La Galera maestros alfareru colo qu'esti oficiu convirtióse nuna tradición na llocalidá. El pueblu cunta con un muséu nel que s'esplica la ellaboración de les pieces de folla. Mientres el mes de mayu celebra una feria d'artesanía alfarero.

La Galera celebra la so fiesta mayor de 8 al 13 d'agostu, n'honor del so patrón, San Llorienzo.

## Economía
La principal actividá económica ye l'agricultura. Destaca'l cultivu d'olivares siguíu del d'algarrobos, y almendrales.

## Referencies
* Tomàs Bonell, Jordi; *Descobrir Catalunya, poble a poble*, Prensa Catalana, Barcelona, 1994
* 

## Referencies

## Enllaces esternos
El Lloar

**El Lloar** ye un conceyu de la provincia de Tarragona, na contorna catalana del Priorat.
,

## Historia
Formó parte de la baronía de Cabacés dende la so fundación, polo que quedó so l'autoridá del obispáu de Tortosa. Constituyóse como conceyu autónomu con conceyu propiu mientres la Guerra de la Independencia española segregándose de la Figuera. La so aportación al conflictu foi esencialmente económica, yá que apurrió oru y plata a la cartuxa de Escaladei que s'encargaba de recaldar los donativos. Amás, dispunxo d'un cuerpu de somatenes.

Apurrió numberosos voluntarios al bandu carlista na Primer Guerra Carlista; dalgunos d'ellos fueron dempués deportaos a Cuba. Mientres la Segunda Guerra Carlista la población decantar pol bandu lliberal.

## Símbolos
L'escudu d'El Lloar definir col siguiente blasón:
:«*Escudu losanjado cortáu: al 1º, d'[[oru (heráldica)|oru]], una espada flamulada de [[gules]] afatada d'[[azur]]; y al 2º, d'azur, una [[mitra]] d'[[argén]] enguapecida d'oru y coles ínfulas tamién d'oru resaltando sobre una cruz procesional y un blagu d'[[obispu]] d'oru pasaos en sautor, la cruz en banda y el blagu en barra. Por [[timbre (heráldica)|timbre]] una [[corona mural]] de pueblu.*»

Foi aprobáu'l 18 de payares de 1987

## Cultura
La ilesia parroquial ta dedicada a San Miguel. D'estilu neoclásicu, la so construcción empecipiar en 1777. Ye un edificiu de tres naves con coru, cimborriu y campanariu adosáu. La fachada ta decorada con una imaxe del santu realizada en 1947 por D. José Sabaté. De la ilesia primitiva, construyida en 1558, queden restos d'una capiya que s'atopa incorporada al edificiu del Conceyu.

Na zona de Basseta Colorada, a unos dos quilómetros del nucleu del pueblu, atópense unes cueves, conocíes como de *Rogerals*. Nelles hanse atopáu restos que demuestren la esistencia d'un importante pobláu prehistóricu.

Diches cueves son en realidad abrigo naturales formaos pola erosión de les arenisques acolorataes del periodu triásicu qu'aprucen de forma espectacular na zona centro-occidental del conceyu, ente les típiques cayueles o "llicorell" i les caliares blancu-azulaes que constitúin la parte occidental de la Sierra de la Figuera.

Celebra la so fiesta mayor el primer fin de selmana d'agostu, coincidiendo cola celebración de Santu Domingu de Guzmán.

## Economía
La base económica del conceyu ye l'agricultura, predominando la viña. Otros cultivos de secanu destacables son les olivares y almendrales. Dispón d'una cooperativa agrícola dende 1930 encargar de distribuyir los productos. Los vinos de la población tán so la denominación d'orixe calificada Prioratu.

## Referencies

## Bibliografía
*Tomàs Bonell, Jordi; *Descobrir Catalunya, poble a poble*, Prensa Catalana, Barcelona, 1994
*

## Enllaces esternos

*Conceyu de El Lloar
*Información de la Xeneralidá de Cataluña
*Información del Institutu d'Estadística de Cataluña
*Información xeneral
Llorac

**Llorac** ye un conceyu de Cataluña perteneciente a la provincia de Tarragona asitiáu na contorna de la Cuenca de Barberá. Según datos del 2009 la so población yera de 108 habitantes. Ta asitiáu na vera del ríu Corb. El términu municipal inclúi los nucleos de población de Rauric, la Cirera, Albió y Montargull.

## Historia
Nel sieglu XIII formaba parte de les posesiones de Guifre Bonfill quien fixo donación del llugar a la orde del Hospital de San Xuan de Xerusalén. Los hospitalarios instalar nel llugar a principios d'esi mesmu sieglu. Nel sieglu XIV taba en manes de Francesc Alenyà que mercara la so xurisdicción al rei Pedro'l Ceremoniosu. Nel sieglu XVI los señores de les tierres yeren la familia Guimerà.

## Cultura
La ilesia parroquial de Llorac ta dedicada a San Xuan y foi construyida nel sieglu XVIII sobre los restos de l'antigua ilesia románica. Entá son visibles dellos murios del antiguu castiellu.

En **Montargull**, anguaño despobláu, tamién pueden trate ruines del castiellu. La ilesia de Sant Jaume ye románica y de dos naves. L'interior ta formáu por dos bóvedes de cañón xuníes por un arcu góticu. Dende'l sieglu XIV hasta'l fin de les señoríes, el llugar perteneció a la familia Queralt de Santa Coloma.

El pueblu de **Albió** foi posesión de los caballeros hospitalarios dende 1380 hasta'l fin de les señoríes. La so ilesia parroquial ta dedicada a San Gil. Ye románica de transición al góticu. Ye de planta de cruz llatina y la so portalada ta presidida por un relieve en piedra d'una cruz cola Virxe y San Juan unu a cada llau. Tien dos capielles adosaes con bóvedes ojivales.

**Rauric** ta tamién despobláu y entá pueden trate dellos restos del castiellu que foi propiedá de Pere de Queralt. En **La Cirera** tamién hai dellos rastros del castiellu del sieglu XIII. La ilesia ta dedicada a Santa Maria y tien dellos elementos góticos. Na cai de la Ilesia atopa'l templu de la Santa Fé construyida mientres el sieglu XIX.

Llorac selebra les sos fiestes l'últimu fin de selmana del mes d'agostu.

## Economía
La base de la economía ye l'agricultura de secanu, predominando'l cultivu d'almendrales y viñes.

## Referencies
* Tomàs Bonell, Jordi; *Descobrir Catalunya, poble a poble*, Prensa Catalana, Barcelona, 1994
* 

## Referencies

## Enllaces esternos
* Páxina web del Conceyu 
* 
* Información del Institutu d'Estadística de Cataluña
Margalef

**Margalef** ye un conceyu de la contorna catalana del Priorat, na provincia de Tarragona.

## Cultura
La ilesia parroquial ta dedicada a Sant Miquel. Trátase d'un edificiu del sieglu XVIII d'estilu neoclásicu. Ye de tres naves y coru y el so campanariu ta integráu. Queden dellos restos de les primitives pintures murales que fueron destruyíes en 1936. Cerca de la ilesia, na zona conocida como *del Perxe*, atópense les cases más antigües del conceyu, como Ca Calbet de 1570.

Nes contorna atopa la ermita de Sant Salvador, d'una nave y coru. L'edificiu orixinal del sieglu XVI foi reconstruyíu dempués de ser amburáu en 1936.

Margalef celebra la so fiesta mayor el 29 de setiembre, festividá de San Miguel.
Les fiestes mayores de branu celebrar poles feches del 6 d'agostu, festividá de Sant Salvador.

Nos últimos años, destaca la gran cantidá d'arribación d'escaladores al pueblu peles víes d'esguilada asitiaes nes contornes del conceyu.

## Economía
La principal actividá económica ye l'agricultura, destacando los cultivos d'olivares y almendrales. Cuenta con una cooperativa agrícola dende 1952 encargada de la comercialización de los productos.

## Referencies

## Enllaces esternos
*Páxina oficial del Conceyu
*Tou sobre la esguilada en Margalef
*Información de la Generalitat de Catalunya
*Información del Institut d'Estadística de Catalunya
*Información xeneral 
*Priordei.Aceite d'oliva virxe extra. 

## Referencies
*Tomàs Bonell, Jordi; *Descobrir Catalunya, poble a poble*, Prensa Catalana, Barcelona, 1994
*
Marçà

**Marçà** ye un conceyu de la contorna del Priorat, na provincia de Tarragona. 

## Historia
Créese que l'orixe del conceyu ta nuna antigua alquería árabe. Apaez citáu en documentos de 1153. En 1174, el rei Alfonsu I d'Aragón nomó feudatario del castiellu de Marçà a Guillem de Castellvell del Camp. En 1240 el castiellu quedó en manes de Alamanda, esposa de Guillermo de Entenza polo que pasó a formar parte de los feudos de la baronía de Entenza. En 1324, Xaime II d'Aragón apurrió'l castiellu a Ramon Berenguer colo que quedó integráu nel Condáu de Prades.

El guerrilleru Carrasclet moró un tiempu nesta población yá que la so esposa yera fía del conceyu.

## Símbolos
L'escudu de Marçà definir col siguiente blasón:
:«Escudu losanjado: d'oru, una mano d'azur; el xefe de sable. Por timbre una corona mural de pueblu.*»

Foi aprobáu'l [[31 de xineru]] de [[1983]].

== Cultura ==

La ilesia parroquial ta dedicada a Santa María. Ye del [[sieglu XVIII]] y d'estilu [[neoclasicismu|neoclásicu]] anque con dellos elementos [[barrocu|barrocos]]. Tien [[cimborriu]] na zona del cruceru y coru. El campanariu foi construyíu en [[1930]] y cuenta con cuatro reloj. Nun queden restos de los retablos orixinales de madera que fueron quemaos en [[1936]].

Nes contornes de la población atopa una antigua casa señorial conocida como *Cal Montagut*. Ye un edificiu del sieglu XVIII con una portalada coronada por un escudu de piedra.

Queden bien pocos restos del antiguu conventu de Sant Marçal. Foi fundáu en [[1611]] y abandonáu en diverses ocasiones hasta l'abandonu definitivu en [[1835]]. En [[1838]] foi asaltáu poles tropes [[carlismu|carlistes]] y dalgunes de les sos piedres utilizar pa reparar cases del pueblu. Namái queda de pies un fragmentu de la portalada.

La fiesta mayor de Marçà celébrase'l 15 d'agostu. La fiesta d'iviernu ta dedicada a la patrona del pueblu, la *Mare de Déu de les Malalties*, y tien llugar el 27 d'avientu.

== Economía ==
La principal actividá económica ye l'agricultura de secanu. Destaquen los cultivos de [[Viña (vide)|viña]], [[Olea europaea|olivares]], [[ablanar|ablanares]] y [[almendrales]]. Dende 1913 el conceyu cunta con una cooperativa agrícola que comercializa los vinos producíos so la [[denominación d'orixe]] Montsant.

== Referencies ==


== Bibliografía ==
* Tomàs Bonell, Jordi; *Descobrir Catalunya, poble a poble'', Prensa Catalana, Barcelona, 1994
* 

## Enllaces esternos

* Páxina oficial del Conceyu
* Información de la Xeneralidá de Cataluña
* Información del Institutu d'Estadística de Cataluña
* 
* 
* Información xeneral 
* FOGAJE de Marçà en 1553
Masdenverge

**Masdenverge** ye un conceyu de Cataluña, perteneciente a la provincia de Tarragona, na comarca del Montsià. Según datos de  la so población ye de  habitantes. 

## Historia
La villa formar a mediaos del sieglu XVIII cuando dellos llabradores procedentes de Tortosa instalar nestes tierres pa dedicase al so cultivu.

Masdenverge formó parte del conceyu de La Galera hasta 1857, añu nel que se constituyó como conceyu independiente.

## Cultura
La ilesia parroquial ta dedicada a la Virxe del Rosariu. Foi construyida na década de 1960 y tien una estructura bien funcional y pocu decorada.

La fiesta mayor tien llugar a principios del mes d'agostu. Mientres les fiestes tien llugar una interesada carrera de coneyos.

## Economía
La principal actividá económica del conceyu ye l'agricultura. Destaquen el cultivu d'algarrobos, viñes, olivares y ceberes. La ganadería ye otra fonte importante d'ingresos yá que abonden les granxes, sobremanera de ganáu porcín.

## Referencies
* Tomàs Bonell, Jordi; *Descobrir Catalunya, poble a poble*, Prensa Catalana, Barcelona, 1994
* 

## Referencies

## Enllaces esternos

* Datos estadísticos
La Bisbal de Montsant

**La Bisbal de Montsant** ye un conceyu de Cataluña, perteneciente a la provincia de Tarragona, na contorna del Priorat.

## Historia
Perteneció a la baronía de Cabacés, dependiente del obispáu de Tortosa. La población apaez citada yá en documentos de Ramón Berenguer IV y sábese que tuvo fortificada anque nun queden restos de les sos muralles. 

Foi amburada poles tropes napoleóniques en 1811. Sumieron parte de los archivos parroquiales. En 1849 unu de los xefes carlistes, Antoni Borges, ordenó'l fusilamiento de cuatro lliberales.

## Cultura

La ilesia parroquial ta dedicada a la Natividá de la Virxe. Foi construyida nel sieglu XVIII y ye d'estilu neoclásicu con dellos elementos barrocos. Ye de tres naves con coru y tien cúpula na zona del cruceru. La ilesia foi amburada en dos causes: mientres la Guerra de la Independencia y nos entamos de la Guerra Civil. Nestes quemes sumieron l'altar orixinal y parte de los archivos parroquiales.

Mui cerca del pueblu ta la Cueva de Santa Llúcia, un gran covarón en que'l so interior atópase una antigua capiya dedicada a esta santa. La cueva utilizóse como hospital militar mientres la guerra civil. La capiya restaurar en 1983.

La Bisbal del Montsant celebra la so fiesta mayor el 8 de setiembre, natividá de la Virxe.

## Economía
L'agricultura principal ye la de secanu, predominando'l cultivu d'olivares una y bones l'aceite sigui siendo una de les bases económiques de la población. Dende 1952, el pueblu cunta con una cooperativa agrícola, encargada de comercializar esti productu. Hai tamién terrenes dedicaos al regadío gracies a la construcción de la presa de Margalef.

## Bibliografía
* Tomàs Bonell, Jordi; *Descobrir Catalunya, poble a poble*, Prensa Catalana, Barcelona, 1994 (en catalán)
* 

## Referencies

## Enllaces esternos

* Páxina oficial del Conceyu
* Información de la Xeneralidá de Cataluña
* Información del Institutu d'Estadística de Cataluña
* Información xeneral
El Molar (Cataluña)

**El Molar** ye un conceyu de Cataluña, na contorna del Priorat, na provincia de Tarragona, España.

## Historia
El nucleu de población más antiguu del que se tien constancia ye'l conocíu como *Mas de Bas* que foi'l primeru en ser repobláu tres la reconquista. Hasta mediaos del sieglu XIX, El Molar tuvo venceyáu al conceyu de Garcia, como yá figura nun documentu de 1156 nel que Ramón Berenguer IV dexaba'l territoriu al monesteriu de Poblet.

Nel sieglu XIII el señor de les tierres, al igual que de les de Garcia, yera Pere de Berga que vendió la señoría a Martí de Vall-llebrer. En 1309 pasó a manes de Guillem d'Entença colo que quedó incorporáu primero a la baronía y más tarde al condáu de Prades.

Mientres la Guerra de la Independencia española, les tropes napoleóniques ocuparon el llugar en diverses ocasiones, la primera en 1810 cuando'l pueblu foi oxetu de pillaje. Ente 1833 y 1839 la población viose afeutada por una epidemia de cólera.

El Molar foi bombardiada por aviones alemanes mientres la Guerra Civil. La *Mina Lussa* sirvió como hospital de campaña mientres la Batalla del Ebro según El Mas de l'Engràcia foi cuartel del XV Cuerpu d'Exércitu de Tagüeña.

## Símbolos
L'escudu d'El Molar definir col siguiente blasón:
:«*Escudu en forma de losange con ángulos rectos: d'[[oru (heráldica)|oru]], una muela de [[color sable|sable]]; al xefe de sable. Por [[timbre (heráldica)|timbre]] una [[corona mural]] de pueblu.*»

Foi aprobáu'l 7 d'ochobre de 1991.

## Cultura
La ilesia parroquial ta dedicada a San Roque. Foi construyida en 1788 n'estilu neoclásicu. Ye de nave única con coru y capiyes llaterales. El campanariu ye adosáu. La ilesia quedó mediu destruyida mientres una quema casual asocedíu en 1901.

El Molar celebra la so fiesta mayor a mediaos d'agostu, coincidiendo cola festividá de San Roque. El pueblu recuperó una antigua fiesta popular conocida como *Les Xiques* que se celebra nel mes d'avientu y nel que l'actu principal consiste nun baille de xotes.

Tamién se celebren per Selmana Santa unes "Jornades Culturals" promovíes pol C.O.R. (*Centre Obrer Recreatiu*) nes que se celebren distintos eventos de índole cultural (conferencies, charres, esposiciones, etc.).

## Economía
La base económica del conceyu ye l'agricultura destacando'l cultivu de la viña, olivar y almendral. Dispón de cooperativa agrícola dende 1950.

D'antiguo la principal actividá económica yera la esplotación d'unes mines de galena. Por cuenta de la baxa rentabilidá de la mesma, la esplotación quedó abandonada.

## Referencies

## Bibliografía
*Tomàs Bonell, Jordi; *Afayar Catalunya, poble a poble*, Premsa Catalana, Barcelona, 1994
*

## Enllaces esternos

* Páxina oficial del Conceyu
* Información de la Xeneralidá de Cataluña (en catalán)
* Información del Institutu d'Estadística de Cataluña (en catalán)
* Información del conceyu
La Morera de Montsant

**La Morera de Montsant** ye un conceyu de la contorna catalana del Priorat (provincia de Tarragona). 

## Historia
Créese que la población ye d'orixe árabe. En 1170, Albert de Castellvell del Camp, señor de Siurana y de les tierres de la Morera, dexó'l so señoría a Arnau de Salfores y a la so familia por que se encargaren de la repoblación del llugar. L'actividá repobladora d'esta familia foi mínima, yá que namái fundaron una granxa que más tarde se convertiría nel monesteriu femenín de Bonrepòs.
 
En 1194, la reina Sancha de Castiella retiró'l señoríu a los Salfores p'apurri-y lo a Ramon d'Obac anque la donación foi temporal una y bones bien llueu les tierres volvieron tar en manes del monesteriu de Bonrepòs. Al fundase la cartuxa de Escaladei, el rei Xaime I trespasó-yos la posesión de toles tierres.

Mientres la Guerra de la Independencia española sufrió diversos ataques. En 1810 les tropes napoleóniques amburaron la ilesia parroquial y destruyéronse parte de los archivos municipales.

## Cultura
Nun queden apenes rastros del antiguu castiellu qu'apoderara'l pueblu. En 1954 desmontar pa empedrar les cais del conceyu. La ilesia parroquial ta dedicada a la Natividá de la Virxe. Caltién el so portalada d'estilu románicu con tres arcos con dos columnes a cada llau, coronaes por capiteles. Nel sieglu XVIII amplióse la ilesia, dotándo-y d'una planta de cruz llatina.

Dientro del términu municipal atópase, amás de la Cartuxa de Escaladei y del Monesteriu de Bonrepòs, la ermita de Santa María. Trátase d'un edificiu de nave única y bóveda apuntada. Nesti llugar intentóse crear una comunidá de relixosos en dos causes (1161 y 1210). La iniciativa fracasó y la pequeña comunidá terminó treslladándose a Bonrepòs.

Celebra la so fiesta mayor el día 8, hasta'l 11 de setiembre.

## Economía
L'agricultura de secanu ye la base de la economía del pueblu. Destaquen los cultivos de viña, olivar, ablanar, almendral y cebera. La industria turístico ta desenvolviéndose con rapidez nel conceyu que dispón de diversos establecimientos d'hostelería.

## Referencies

## Bibliografía
*Tomàs Bonell, Jordi; *Descobrir Catalunya, poble a poble*, Prensa Catalana, Barcelona, 1994
*

## Enllaces esternos

*Páxina oficial del Conceyu
*Información de la Xeneralidá de Cataluña
*Información del Institutu d'Estadística de Cataluña
*Información xeneral
Passanant i Belltall

**Passanant i Belltall** ye un conceyu de la contorna catalana de la Cuenca de Barberá, Tarragona. Hasta l'añu 2005 la so denominación oficial yera la de *Passanant*, denominación que camudó al xunise'l nome de les dos llocalidaes principales del términu. La so población, según datos de 2009, yera de 159 habitantes.

## Historia
El conceyu apaez citáu yá en documentos de 1079. Perteneció a los condes de Cervera hasta qu'en 1261 foi cedíu a la orde de los hospitalarios quien controlaron el llugar hasta'l fin de les señoríes. En Passanant i Belltall esistió un castiellu, probablemente del sieglu XV, del que yá nun queda nenguna muerte.

## Cultura
La ilesia parroquial ta dedicada a San Jaime y ye d'estilu barrocu. Empezar a construyir a finales del sieglu XVII y na so construcción participó l'arquiteutu Josep Prat. Del so interior destaca'l camarín de la Virxe de Passanant i Belltall de finales del sieglu XVIII. Anque foi afaráu en 1936, na Sala de la Divina Pastora entá pueden trate diversos altu relieves barrocos que representen escenes de la vida de María.

En El Fonoll, llocalidá güei despoblada con un asentamientu humanu nudista-naturista qu'enfoquen el so estilu de vida a les dómines primixenies nes que se procura aprovechar los recursos que nos da la naturaleza (Anque n'ocasiones salten estos principios.), ende puede vese una pequeña ilesia dedicada a San Blas. Ye un pequeñu edificiu románicu, de nave única, que perteneció nel so día al Monesteriu de Santes Creus.

Nel agregáu de *La Pobla de Ferran* tópense diversos xacimientos arqueolóxicos del periodu megalíticu, con unes piedres llabraes con símbolos solares. Tamién s'atoparon dellos sepulcros del mesmu periodu.

Passanant i Belltall celebra la so fiesta mayor mientres el mes d'agostu.

## Economía
La principal actividá económica ye l'agricultura de secanu. Los cultivos más destacaos son los ceberes, principalmente trigu y cebada. Ta n'aumentu'l turismu rural.

## Referencies

## Bibliografía
* Tomàs Bonell, Jordi; *Descobrir Catalunya, poble a poble*, Prensa Catalana, Barcelona, 1994
* 

## Enllaces esternos

* Datos de la Xeneralidá de Cataluña sobre'l conceyu
* 
* La web del conceyu
Poboleda

**Poboleda** ye un conceyu de la contorna catalana del Priorat, na provincia de Tarragona. 

## Historia
En 1163, Albert de Castellvell del Camp dexó parte de les sos tierres a Ramon de Vallbona d'Anoia quien s'instaló nelles xunto con otros ermitaños. Anque nun se sabe a ciencia cierta la fecha, créese que sobre'l 1167 estos ermitaños dexaron los montes pa xunise a una comunidá de cartuxos nel llugar llamáu *Populeta*. 

Foi nesti pueblu onde s'instaló la primitiva comunidá de la Cartuxa de Escaladei; los cartuxos permanecieron ende hasta 1203 cuando se treslladaron hasta'l llugar nel que s'atopa l'actual cartuxa. Poboleda pasó a ser entós una esplotación agraria. En 1270, l'abá Bernat de Déu concedió acta de población a los habitantes del llugar por que lu poblaren y llabraren. La xurisdicción y los impuestos siguíen perteneciendo a Escaladei.

Nel sieglu XV instalóse un molín testil que provocó problemes ente'l monesteriu y los llabradores. En dómines de seca, los monxos precisaben l'agua pa faer funcionar el molín ente que los llabradores reclamar pa regar les sos tierres. En 1555 roblóse un alcuerdu que regulaba l'usu de les agües. La industria testil de Poboleda foi especialmente activa nel sieglu XVI.

La población foi ocupada poles tropes franceses mientres la Guerra de la Independencia española. Mientres la revolución de 1868 parte de los archivos municipales resultó destruyida.

## Cultura
La ilesia parroquial ta dedicada a san Pedro. Empezó a construyise en 1750 y foi bendicida en 1753. Trátase d'un edificiu de tres naves y de grandes dimensiones que-y valieron el llamatu de *catedral del Prioratu*. D'estilu neoclásicu, foi ampliada en 1819 al añader la capiya del Santísimu. L'órganu de la ilesia foi construyíu en 1769, el mesmu añu nel que se construyó'l retablu mayor.

Queden entá muertes de los antiguos molinos testiles. Nes contornes del pueblu atopa'l *Molí dels Frares* dle sieglu XVIII que caltuvo la so estructura. Sicasí del *Molí de la Soia* namái queden les ruines.

Poboleda empecipia la so fiesta mayor el 4 d'agostu anque les celebraciones suelen enllargase mientres tol mes. En setiembre celébrase la fiesta de la vendimia.

## Economía
La principal actividá del conceyu ye l'agricultura. Destaca'l cultivu de la viña, olivares y ablanares. Dispón d'una cooperativa agrícola que s'encarga de procesar y comercializar los productos.

## Bibliografía
* Tomàs Bonell, Jordi; *Descobrir Catalunya, poble a poble*, Prensa Catalana, Barcelona, 1994
* Asens, Joan; *Guia del Priorat*, Ed. Llibreria Rambla, Tarragona, 1981
* Fonts i Gondolbeu, Antonio; *Monografía avera del Monesteriu de Scala Dei y de la villa de Poboleda*, Centru Edit M. Siguí, Barcelona, 1914 
* Jassans, Miquel S; *Onomàstica de Poboleda*, Institut Estudis Catalans, Barcelona, 1998 
* 

## Referencies

## Enllaces esternos

* Páxina oficial del Conceyu 
* Información de la Xeneralidá de Cataluña
* Información del Institutu d'Estadística de Cataluña
* Información xeneral
Porrera

**Porrera** ye un conceyu de la contorna catalana del Priorat (provincia de Tarragona). Lluís Llach dedicó unu de los sos álbumes a esta población na que mora mientres llargos periodos.

## Historia
El llugar apaez citáu per primer vegada en 1157 col nome de *Valporriera*; en 1180 denominábase-y *Vallem Porreram*. Formó parte del territoriu de Siurana de Tarragona hasta que Arbert de Castellvell del Camp fixo donación de les tierres al monesteriu de San Vicente de Pedrabona, na contorna del Garraf. El monesteriu atopábase bien alloñáu d'eses tierres polo que la repoblación taba siendo nula. Por ello, en 1180, les tierres fueron cedíes a Pere de Déu que recibió l'encargu de repoblar la zona. Sicasí, el cenobiu de Pedrabona oponer a esta cesión y en 1201 concedió carta de población a los habitantes. El discutiniu arreglar en 1203 cuando l'obispu de Tortosa falló en favor del cenobiu.

En 1263, el monesteriu de Pedrabona dexó los terrenes a la cartuxa de Escaladei. La población foi cercada. En 1650 el pueblu foi ocupáu por tropes franceses. Mientres la Guerra de Socesión española los habitantes de Porrera asitiar en favor del archiduque Carlos. Rematáu'l conflictu, ordenóse la destrucción de les muralles de la ciudá y del castiellu, del que nun quedó nengún restu. Dellos mozos del pueblu xunir a la causa del Carrasclet.

El pueblu foi ocupáu de nuevu por tropes franceses mientres la Guerra de la Independencia española. Fueron ganaes en 1811 por una guerrilla popular.

## Cultura

La ilesia parroquial ta dedicada a San Xuan Bautista. Trátase d'un edificiu de tres naves con coru, construyíu en 1771 n'estilu neoclásicu, anque tien dellos elementos propios del barrocu. Tien cúpula de cruceru y campanariu.

Nes contornes de la población atopa una ermita dedicada a san Antonio Abá. Foi construyida en 1610 sobre una pequeña llomba. Ye de nave única con espadaña. En 1809 foi amburada poles tropes franceses y reconstruyida en 1813. Una nueva quema destruyir en 1873 pero foi resconstruida de nuevu.

Porrera celebra la so fiesta mayor el seis de mayu, festividá de San Xuan Evanxelista. La fiesta d'iviernu tien llugar el segundu domingu de payares.

## Economía
La principal actividá económica de la población ye l'agricultura de secanu. Destaquen los cultivos de viñes, almendrales y ablanares. Dispón de cooperativa agrícola dende 1932.

Nel pueblu atopen delles mines abandonaes de plomu.

## Referencies
* Tomàs Bonell, Jordi; *Descobrir Catalunya, poble a poble*, Prensa Catalana, Barcelona, 1994
* 

## Referencies

## Enllaces esternos

* Páxina oficial del Conceyu
* Información de la Xeneralidá de Cataluña
* Información del Institutu d'Estadística de Cataluña
* Información xeneral 
*
Savallà del Comtat

**Savallà del Comtat** ye un conceyu de la contorna catalana de la Cuenca de Barberá (provincia de Tarragona). Según datos del 2011 la so población yera de 69 habitantes. El puntu máximu de la so demografía foi nel añu 1860 con 467 habitantes.

## Historia
En documentos del 1043 apaez citáu como *serra d'Avellano*. A finales del sieglu XI, la familia Cervera recibió'l dominiu d'estes tierres de manes de los condes de Barcelona. Tuvo en poder d'esta familia hasta finales del sieglu XII cuando figura como señor de les tierres Gombau d'Oluja. Los sieglos siguientes camudó de manes, hasta que nel sieglu XIV quedó en manes de la familia Boixadors. En 1599, concedióse-y a Bernat de Boixadors i d'Erill el títulu de conde de Zavellá. Nel 1705 el pretendiente Carlos d'Austria añadió-y la categoría de "grande d'España", pero nunca foi reconocida darréu.

## Cultura
Na población atopaba'l Castiellu de Savallá, reconstruyíu nos sieglos XV y XVI. Mientres un tiempu sirvió como residencia de los condes de Savallá, convirtiéndose nuna de les principales residencies del condáu, pero dempués quedó abandonáu. Namái queden de pies delles partes de los murios y de les dos torres. La ilesia parroquial ta dedicada a San Pedro y ye d'estilu góticu. Construyida nel sieglu XVIII sufrió fuertes desperfectos mientres la guerra civil.

Celebra les sos fiestes el 15 de mayu festividá de San Isidro, y el primer domingu d'ochobre, fiesta de la Virxe del Rosariu.

## Economía
La principal actividá económica ye l'agricultura de secanu. Destaca'l cultivu de ceberes, según dalgunes viñes.

## Referencies

## Bibliografía
* Tomàs Bonell, Jordi; *Descobrir Catalunya, poble a poble*, Prensa Catalana, Barcelona, 1994
* Artículu na Enciclopedia Catalana (n'español)
* 

## Enllaces esternos
*
Senan

**Senan** ye un conceyu asitiáu na contorna catalana de la Conca de Barberà (provincia de Tarragona). La so población según datos de 2009 yera de 59 habitantes. Anque xeográficamente pertenez a la contorna de Les Garrigues, cola división comarcal de 1936 quedó integrada na de la Conca de Barberà.

## Historia
Según documentos del añu 1139, la población pertenecía al señor Guerau de Granyena quien lo dexó en 1167 al monesteriu de Montserrat. Los monxos construyeron ende una ilesia y encargar de repoblar la zona a finales del sieglu XII. Sicasí, Senan quedaba bien lloñe del monesteriu benedictín lo que complicaba la so alministración. 

Por ello, el 12 de payares de 1264, l'abá Bertran vendió'l terrén a Arnau de Preixens, abá del monesteriu de Poblet. El dominiu de Poblet sobre'l pueblu remató en 1811 tres un decretu emitíu poles Cortes de Cádiz.

## Cultura
La ilesia parroquial de Santa María ye d'estilu románicu. Foi construyida nos sieglos XII-XIII gracies a la influencia de Montserrat. La portalada ta formada por vueltes en degradación. L'edificiu sufrió diverses restauraciones a lo llargo de los sieglos.

La fiesta mayor de Senan celébrase los díes 15 y 16 d'agostu.

## Economía
La principal actividá económica ye l'agricultura de secanu. Destaquen el cultivu de cebada, olivares y almendrales. 

## Referencies

## Bibliografía
* Tomàs Bonell, Jordi; *Descobrir Catalunya, poble a poble*, Prensa Catalana, Barcelona, 1994
* Enciclopedia Catalana (en catalán) 

## Enllaces esternos
Solivella

**Solivella** ye un conceyu de la contorna catalana de la Cuenca de Barberá (provincia de Tarragona). Según datos del 2008, la so población yera de 685 habitantes.

## Historia
La villa apaez yá mentada nun documentu del 1058 na que se la cita sol nome de *Puig de Solivella*. Foi a mediaos del sieglu XII cuando empezó a repoblase gracies a Gombau d'Oluja, señor de Vallfogona de Ripollès quien, amás, construyó ende un pequeñu castiellu. El rei Alfonsu I d'Aragón reclamó-y la posesión de la fortaleza, concediendo l'usu pa tola vida al de Vallfogona de Ripollès. 

Nel sieglu XIII, pasó a manes de la familia Anglesola quien, nel sieglu XIV, vendieron la so posesión al monesteriu de Santes Creus anque pocu dempués recuperaron la posesión. Pasó a manes de la corona en 1393. En 1599, el rei Felipe III d'España creó la baronía de Solivella, concedida en favor de Simó Berenguer de Llorac i Castelló. Dende mediaos del sieglu XVIII haste el fin de les señoríes perteneció a los marqueses de Palmerola.

## Cultura
El pueblu se estructuró alredor del antiguu castiellu y créese que tuvo arrodiáu de muralles. Del castiellu namái queden les ruines yá que sufrió daños importantes mientres les guerres carlistes. El conceyu ordenó la so baltadera en 1915. Trátase d'una construcción de planta rectangular con dos torres amiestes. Nel centru del patiu interior atopábase una cisterna que se sigue utilizando como depósitu d'agües. 

La ilesia parroquial ta dedicada a l'Asunción. Foi construyida en 1769 y ye d'estilu góticu. Nel so interior atopaba un retablu, conocíu como *la Mare de Déu de Solivella*, que se caltién na catedral de Tarragona. Pela redolada atópase'l *Moli del Caixes*, construcción del sieglu XIII.

Solivella celebra la so fiesta mayor a mediaos d'agostu.

## Economía
La principal actividá económica ye l'agricultura, especialmente los viñeos. Hai tamién campos de ceberes, y almendrales.

## Referencies

## Referencies
* Tomàs Bonell, Jordi; *Descobrir Catalunya, poble a poble*, Prensa Catalana, Barcelona, 1994
* 

## Enllaces esternos

* Web oficial del Conceyu de Solivella 
* Web del Centru d'Estudios de Solivella con más de 3.000 páxines
* Web Turística de Solivella
* Información de la Xeneralidá de Cataluña
* Información del Institutu d'Estadística de Cataluña
Pradell de la Teixeta

**Pradell de la Teixeta** ye un conceyu de la contorna catalana del Priorat, na provincia de Tarragona. 

## Historia
Perteneciente al conceyu de García, llueu pasó a formar parte del monesteriu de San Miguel de Escornalbou. En 1195 foi apurríu a Pere de Déu cola condición de que s'encargara de la so repoblación y defensa. La repoblación foi rápida y el pueblu creció n'importancia. 

Mientres el sieglu XIV, Pradell de la Teixeta viose afeutáu por numberoses epidemia y por plaga qu'afectaron a l'agricultura. Pa superar la crisis, la parroquia viose obligada a vender delles de les sos posesiones, como la campana. Nel sieglu XVI cesó l'actividá monástica en Escornalbou y les sos posesiones pasaron a manes del seminariu de Tarragona.

La población foi ocupada poles tropes franceses mientres la Guerra de la Independencia española. La ilesia foi escalada y morrieron dalgunos de los habitantes que s'abellugara nel templu. La zona tuvo una fuerte actividá de bandolerismo mientres el sieglu XIX.

## Cultura
La ilesia parroquial ta dedicada a Santa Madalena. Trátase d'un edificiu d'estilu neoclásicu, construyíu en 1774 sobre un antiguu templu románicu. Tien planta de cruz con capiyes llaterales y coru. Nun queda nengún elementu artísticu destacáu nel so interior yá que fueron destruyíos en 1936.

Na zona atópense diversos xacimientos prehistóricos, como'l sepulcru topáu en 1926 que contenía diverses ferramientes y oxetos. Na llamada cueva de les Quimeres atopáronse seis sepulcros del periodu neolíticu.

Pradell de la Teixeta celebra la so fiesta mayor nel mes de xunetu, coincidiendo cola festividá de Santa Madalena. En setiembre tien llugar la segunda fiesta mayor, que se celebra por san Miguel Arcánxel.

## Economía
La principal actividá económica del conceyu ye l'agricultura, destacando'l cultivu de viña, ablanares y olivares. D'antiguo esplotárense un par de canteres de yelsu que fueron cerraes pola so baxa rentabilidá.

## Referencies

## Bibliografía
*Tomàs Bonell, Jordi; *Descobrir Catalunya, poble a poble*, Prensa Catalana, Barcelona, 1994

## Enllaces esternos

*
*Artículu na Gran Enciclopèdia Catalana (en catalán) 
*Páxina oficial del Conceyu
*Información de la Xeneralidá de Cataluña
*Información xeneral
Rocafort de Queralt

**Rocafort de Queralt** ye un conceyu de la contorna catalana de la Cuenca de Barberá (Tarragona). Según datos de  la so población yera de  habitantes. Ta asitiáu na vera del ríu Vallverd.

## Historia
Según documentos del 1076, pertenecía a Guerau Guitard de Santa Perpetua quien s'encargó de la so repoblación. Nel sieglu XIII taba en manes de la familia Queralt y en 1370 establecióse la Baronía de Rocafort de Queralt. Pasó por diverses manes hasta qu'a principios del sieglu XVI foi adquiríu por Joan d'Armengol. L'anterior barón foi Ferran d'Alemany i de Milà, la baronía quedó vacante a la so muerte, asocedida en 1954.
L'actual barón ye Rafael Cirera i Oller, quien rehabilitó'l Títulu por aciu Decretu de 2 de xunu de 1995.

## Cultura

La ilesia parroquial ta dedicada a San Salvador y construyóse sobre l'antigua ilesia primitiva. Data del sieglu XVIII y ye d'estilu barrocu tardíu. Tien un espodáu campanariu. Un pocu alloñáu del centru de la población atopaba l'antiguu castiellu de Rocafort. Foi reconstruyíu na década de 1960 por Juli Bonet i Ninot intentando caltener la estética clásica. Tien dos torres y un patiu central. Hai que destacar tamién l'edificiu de la bodega cooperativa, d'estilu modernista. Foi construyida en 1919 por Cèsar Martinell.

Rocafort de Queralt celebra la so fiesta mayor nel mes d'agostu, coincidiendo cola festividá de San Salvador. Nel mes d'ochobre celebra la *Festa d'Homenatge a la Gent Gran*.

## Economía
La principal actividá económica ye l'agricultura, col cultivu de la viña como elementu destacáu. Hai tamién campos de ceberes y d'otros cultivos de secanu. 

## Referencies
*Tomàs Bonell, Jordi; *Descobrir Catalunya, poble a poble*, Prensa Catalana, Barcelona, 1994
*

## Referencies

## Enllaces esternos

*Hestoria del castiellu de Rocafort
Torroja del Priorat

**Torroja del Priorat** ye un conceyu de la contorna catalana del Prioratu, na provincia de Tarragona. Ta asitiáu a veres del ríu Siurana.

## Historia
El topónimu *Torroja del Priorat* vien de la *Torre Colorada*, una torre de vixilancia construyida polos árabes nel sieglu X. Apaez citáu per primer vegada en 1270. El documentu en cuestión ye l'acta de población concedida a Poboleda na qu'apaez citáu'l términu *Torrogia*. Formaba parte del prioratu de la Cartuxa de Escaladei.

Mientres la Primer Guerra Carlista fortificóse'l pueblu. Mientres la Segunda Guerra Carlista lo que se fortificó foi la ilesia, que foi quemada tres la ocupación del pueblu poles tropes carlistes.

## Cultura
La ilesia parroquial ta dedicada a san Miguel. Trátase d'un edificiu de tres naves construyíu nel sieglu XVIII. Ye d'estilu neoclásicu con dellos elementos barrocos. L'órganu del templu foi construyíu en 1800 por Joan Pere Cavaller n'estilu románticu francés, anque tien elementos catalanes. 

Son bien pocos los restos que queden de les antigües fortificaciones de la población. Hai pequeños rastros de la torre sarracena que dio nome al conceyu. Tamién son visibles la puerta y una rexa d'una antigua prisión.

Torroja del Priorat celebra la so fiesta mayor el 29 de setiembre, festividá de san Miguel. Nel mes de mayu celebren unos Xuegos Florales.

## Economía
La principal actividá económica ye l'agricultura. Destaca'l cultivu de la viña, almendral, ablanar y olivar. Dispón de cooperativa agrícola dende 1934.

## Referencies

## Bibliografía
*Tomàs Bonell, Jordi; *Descobrir Catalunya, poble a poble*, Prensa Catalana, Barcelona, 1994
*

## Enllaces esternos

*Páxina oficial del Conceyu
*Información de la Xeneralidá de Cataluña
*Información del Institutu d'Estadística de Cataluña
*Información xeneral