open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Dengfeng

**Dengféng** (; sistema postal chinu: *Tengfeng*) ye una ciudá-condáu en Zhengzhou, provincia de Henan. Na antigüedá conocer como Yangcheng ().

Dengféng cubre un área de 1220 km² y tien una población de 630.000 habitantes.

Dengféng atopar a los pies del monte Song, una de los montes más sagraos de China y ye una de les razones poles que la ciudá ye unu de los más famosos centros espirituales del país y llar de diverses instituciones relixoses y templos tales como'l Templu Taoísta Zhongyue, el Templu de Shaolin budista o l'Academia Confuciana Songyang. Esto dio llugar a la espresión poética derivada de la lliteratura china de ser el "centru del cielu y de la tierra" de lo espiritual.

## Historia
La primer capital de la dinastía Xia, Yangcheng, foi construyida al oeste del conceyu de Gaocheng, a la vera del ríu Yin y sol sagráu monte Song.

El famosu monesteriu de Shaolin, orixe tradicional del Zen, topar en Dengfeng.

## Llugares d'interés

En 2010 la Unesco inscribió munchos de los más famosos llugares de Dengfeng na so llista de Patrimonios de la Humanidá col nome de *Monumentos históricos de Dengfeng na "Ciudá del cielu y de la tierra"*. El sitiu nomáu Patrimoniu de la Humanidá inclúi delles puertes históriques, templos (incluyendo al Templu de Shaolin), una academia confuciana y l'observatoriu de Gaocheng:
* Observatoriu de Gaocheng
* Templu Huishan
* Puertes de Qimu Que 
* Monesteriu de Shaolin y el so monte de pagodes
* Puertes Shaoshi Que 
* Academia Songyang
* Pagoda de Songyue
* Puertes Taishi Que 
* Templu Zhongyue

## Referencies

## Referencies

## Enllaces esternos
* Páxina oficial (en chinu)
Cordal Yunling

La **cordal Yunling** (chinu:&nbsp;t&nbsp;, s&nbsp;, p&nbsp;*Yúnlǐng*, llit.&nbsp;"Picos Borrinosos") son una cordal con orientación norte-sur na provincia de Yunnan. Enantes trescribióse como'l **Yun Ling** y la **cordal Yun-ling** y son la fonte del nome de la provincia.

La reserva natural del cordal Yunling nel condáu de Lanping, prefeutura de Nujiang, ye parte del área protexida de los Tres ríos paralelos de Yunnan y l'hábitat d'un animal en peligru d'estinción, langur negru de ñariz chata.

## Referencies

*Yun Ling en Multimap

## Enllaces esternos
* Cordal Yunling
Danxia

**Danxia** (tamién, **Danxia de China** o **Relieve Danxia de China**) ye'l nome d'un llugar Patrimoniu de la Humanidá en China. *Danxia* referir a un tipu únicu de paisaxe, el relieve danxia, formáu a partir d'arenisca colorada y que se caracteriza por unos ribayus bien empinaos, que tán causaos por fuercies endóxenes (incluyendo llevantamientu) y fuercies exóxenes (incluyendo la meteorización y la erosión).

N'agostu de 2010, el danxia de China quedó inscritu na llista del Patrimoniu de la Humanidá, describiéndolo de la siguiente manera:

Los elementos concretamente protexíos son los siguientes:

## Ver tamién
*Parque Xeolóxicu Nacional Zhangye Danxia

## Referencies

## Enllaces esternos

*Páxina web oficial de la Danxia de China
Diaolou

Los **diaolou** son torres fortificaes de dellos pisos, construyíes de normal en formigón armao. Atópense sobremanera en Kaiping, na provincia china de Guangdong, según en Enping, Taishan y Xinhui.

Los diaolou de Kaiping y los de la contorna figuren dende 2007 na llista de llugares Patrimoniu de la Humanidá de la Unesco.

Kaiping foi siempres llugar de partida d'emigrantes escontra l'estranxeru. Munchos de los miembros de la diáspora china tienen los sos raigaños equí. Por eso, los diaolou presenten un amiestu d'estilos arquiteutónicos, fusión del arte chino col arte occidental.

## Historia
Los primeros diaolou construyir mientres los entamos de la dinastía Qing, llegando al so apoxéu ente los años 1920 y 1930 cuando había más de trés mil. Caltiénense 1.833 na zona de Kaiping y cerca de 500 en Taishan.

Utilizáronse sobremanera como torres de proteición contra los ataques de bandíos y foraxíos, anque dalgunos d'ellos fueron usaos como viviendes.

## Principales diaolou
* Ruishi diaolou: atópase cerca de la ciudá de Jinjiangli, Xianggang. Foi construyíu en 1921 y ye'l más altu de toos, con un altor total de nueve pisos. El teyáu ye d'estilu bizantín.
* Fangshi Denglou: foi construyíu en 1920 y tien un altor de cinco pisos. Conózse-y como *la torre de la lluz* yá que na so parte cimera tien un enorme reflector qu'actúa como un faru.
* Bianchouzhu Lou: construyir en 1903 na ciudá de Nanxing. El so altor ye de siete pisos y ta asitiáu frente a un estanque.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Diaolou de Kaiping
## Ver tamién
* Patrimoniu de la Humanidá en China
Escultures rupestres de Dazu

Les **escultures rupestres de Dazu**, asitiaes nel condáu de Dazu cerca de la ciudá china de Chongqing, formen una serie d'escepcionales escultures relixoses, fechaes principalmente del sieglu VII al XIV. Fueron declaraes Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco en 1999.

Les más antigües d'estes obres daten del añu 650 pero les más destacaes fueron realizaes ente'l sieglu IX y el sieglu XII, periodu de plena espansión artística de la escultura rupestre china. En total hai 75 espacios protexíos qu'alluguen unes 50.000 estatues, inscripciones y epígrafes formaos por más de 100.000 caráuteres chinos.

Estes escultures destaquen especialmente pola gran riqueza de los suxetos representaos, tantu los relixosos como los seglares, que formen una síntesis ente'l budismu, el taoísmu y el confucianismu. Ufierten tamién una representación de la vida nesa dómina, tanto de los príncipes y personaxes públicos como de la xente modesto.

Tán partíes nos lladrales de cinco montes serrapatoses de la contorna de Dazu:
* Monte Bei (Bei Shan): un cantil de 300 metros de llargor alluga más 10.000 escultures. Más de la metá representen temes venceyaes al budismu tántrico.
* Monte Baoding (Baoding Shan): esti llugar, asitiáu en cantu d'un gargüelu en forma d'O, alluga dos grupos d'escultures consideraes como l'apoteosis de la escultura rupestre china. Destaca'l *Avalokitesvara de los 1.000 brazos* (en realidá son 1.007).
* Monte Nan (Nan Shan): el llugar alluga escultures del sieglu XII qu'amuesen especialmente temes taoístes.
* Monte Shizhuan (Shizhuan Shan): equí atópense escultures de finales del sieglu XI que representen de manera separada imáxenes budistes, taoístes y confucionistas.
* Monte Shimen (Shimen Shan): nesti llugar hai escultures de la primer metá del sieglu XII que representen temes taoístes y budistes.


Dazu-Bei Shan-36-2012-gje.jpg|Bei Shan
Dazu-Bei Shan-20-2012-gje.jpg|Bei Shan
Dazu-Bei Shan-46-2012-gje.jpg|Bei Shan
Dazu-Baoding Shan-104-2012-gje.jpg|Baoding Shan
Dazu-Baoding Shan-188-No13-2012-gje.jpg|Baoding Shan
Dazu-Baoding Shan-222-No17-2012-gje.jpg|Baoding Shan
Dazu-Baoding Shan-242-No18-2012-gje.jpg|Baoding Shan
Dazu-Baoding Shan-260-No20-2012-gje.jpg|Baoding Shan
Dazu-Baoding Shan-276-No20-2012-gje.jpg|Baoding Shan
Dazu-Baoding Shan-318-No21-2012-gje.jpg|Baoding Shan


## Referencies

## Enllaces esternos

* Los covarones de Dazu
* espiritualidá oriental Descripción ya imáxenes
## Ver tamién
* Patrimoniu de la Humanidá en China
Estanque del dragón negru

:*Esti artículu ye sobre'l más famosu "Estanque del dragón negru", el que s'atopa en [[Lijiang]]. El términu *Heilongtan* puede referise tamién a otros llugares en China, incluyendo un parque en [[Kunming]] septentrional.*

El **estanque del dragón negru** (chinu: 黑龙潭; pinyin: Hēilóngtán) ye un famosu estanque nel pintorescu Parque de primavera de jade (Yu Quan Gong Yuan) allugáu a los pies de la Llomba del Elefante, a escasa distancia al norte de la Ciudá vieya de Lijiang na provincia de Yunnan, China. Foi construyíu en 1737 mientres la dinastía Qing y ufierta una vista espectacular de la rexón más alta de la rexón, el monte de nieve del dragón de jade, dende la so ponte de mármol blanco.

Nel pasáu, l'estanque en sí ensugóse, perxudicando la famosa vista. En 2010, sicasí, el parque foi declaráu zona de caltenimientu acuáticu pol gobiernu llocal. En 2014, l'estanque siguía llenu d'agua, restauráu en tola so guapura anterior.

El parque presenta dellos templos y pabellones menores:

*El pabellón qu'abraza la Lluna (chinu simplificáu: 得月楼; pinyin: Déyuè Lóu), construyíu orixinariamente a finales de la dinastía Ming. L'actual estructura ye una reproducción de 1963 dempués d'un fueu en 1950.

*El templu del dios dragón (templu Longshen) foi construyíu pol pueblu local naxi en 1737 y atópase na parte este del parque. Dióse-y el nome de "Dios dragón de la primavera de Jade" pol emperador Qianlong de la dinastía Qing nesi mesmu añu.

*L torre Wufeng, construyida mientres la dinastía Ming (1601), y que güei s'atopa nel estremu norte del parque. La torre, n'orixe, atopar nel templu Fuguo, que ta a 30 quilómetros al oeste, pero foi treslladada al parque de la primavera de jade en 1979.

El parque ye, amás, la sede del Institutu pa la investigación de la cultura dongba, y el Muséu de la cultura dongba.

## Referencies

## Enllaces esternos

*"Black Dragon Pool" en travelchinaguide.com
*"Black Dragon Pool of Lijiang"  en onetourchina.com
Fortaleza de Gungnae

La **Fortaleza de Gungnae** (n'alfabetu hangul: 국내성) o **ciudá de Gungnae o Guonei** foi la segunda capital del antiguu reinu, Goguryeo. Esti llugar ta allugáu anguaño na ciudá de Ji'an (集安), na provincia china de Jilin.

## Historia
Gungnae foi la escoyida pa ser la capital por Yuri, el segundu rei del reinu de Koguryo, que foi treslladada mientres el décimu mes del añu 3 d.C. 

La fortaleza foi escalada en múltiples ocasiones hasta la llegada del XIX rei Gwanggaeto el Grande, qu'espandió'l territoriu de Goguryeo y convirtió al reinu nuna potencia puxante nel nordeste d'Asia. Cuando'l rei Gwanggaetto morrió nel 413, el so fíu, Jangsu coronóse y la capital camudar a Pyong Yang nel 427. La fortaleza de Gungnae siguió xugando un papel importante como'l centru social y cultural dempués del treslláu.

Antes de la cayida de Goguryeo, Gungnae-seong cayó ganáu pola alianza de Silla-Tang, el xeneral Yeon Namsaeng rindió la ciudá en 666. El reinu de Goguryeo venció en 668.

## Galería

Statues and Gungnae Fortress (GuoNei Fortress).JPG|Estatua nes ruines de la fortaleza de Gungnae
Stretch of Gungnae Fortress Wall (GuoNei Fortress).JPG|Parte de la muralla de la fortaleza de Gungnae


## Ver tamién
* Tres Reinos de Corea
**Goguryeo
***Fortaleza de Hwando: Otru capital de Goguryeo
**Baekje
**Silla

## Referencies

## Enllaces esternos
Fortaleza de Hwando

**Hwando** (en coreanu: 환도) o **Wandu** (en chinu: 丸都城) foi la segunda capital de Goguryeo (tres reinos de Corea). Los restos de la fortaleza de Hwando formen parte del conxuntu denomináu *[[Capitales y tumbes del antiguu reinu de Koguryo]]*, escoyíu Patrimoniu de la Humanidá d'Unesco en 2004. Ta allugada na provincia china de Jilin, cerca de la frontera con Corea del Norte.

## Historia
Dizse que'l rei Yuri de Goguryeo treslladó la capital a la fortaleza de Gungnae (n'alfabetu hangul: 국내성) y construyó la fortaleza de Wina. La fortaleza de Gungnae allugóse cerca del ríu Yalu y la nueva fortaleza de Wina (Hangul: 위나암성, Hanja: 尉那巖城) foi un fuerte sobre'l monte. Darréu'l rei Sansang camudó'l so nome a *Hwando*.

El rei Sansang de Goguryeo completó la construcción de la ciudá de Hwando, cercando la capital aproximandamente mientres 10 años.''. 

Según foise consolidando'l poder del reinu de Gogeryeo, dar# en conquistar territorios de la península de Corea, que quedaben so mandatu chinu 

El reinu de Goguryeo empecipió una guerra contra los Wei en 242 pa cortar l'accesu chinu a la península coreana. Sicasí, los Wei contraatacaron y Goguryeo perdió. Nesti procesu, los Wei destruyeron la fortaleza de Hwando en 244.

Goguryeo reconstruyó la fortaleza de Hwando y acabó cola ocupación china en Corea nel 313 cola conquista de Lelang. Sicasí, Hwando sufrió la devastación per parte de pueblu Xianbei, nel 341, convirtiendo a los prisioneros de Goguryeo n'esclavos de los Xianbei. Los Xianbei tamién destruyeron Buyeo nel 346, acelerando la migración d'estos a la península de Corea.

## Galería

File:Hwando Mountain Fortress Entrance.JPG|Entrada.
File:Hwando Mountain Fortress Wall.JPG|Detalle de la muralla.
File:Hwando Mountain Fortress Guard Tower.JPG|Ruina d'una torre de guardia.
File:View of ShanChengXia Nobility Cemetery.JPG|


## Ver tamién
*Historia de Corea
*Gojoseon
*Buyeo
*Tres Reinos de Corea
*Goguryeo
*Baekje
*Silla

## Referencies

## Enllaces esternos
Fortaleza do Monte

La **Fortaleza do Monte**, tamién llamada **Monte Forte** (oficialmente *Fortaleza de Nossa Senhora do Monte de São Paulo*; en ), construyida polos xesuites ente 1617 a 1626, foi la principal estructura de defensa militar de la colonia portuguesa de Macáu (na República Popular China). Foi crucial nel refugu del intentu d'invasión holandesa cuando'l 24 de xunu de 1622 atacaron con 3 barcos y 1.300 homes: 
Foi construyida a lo cimero d'un monte allugáu nel centru de la península, lo que dexa ver por sobre la ciudá en toes direiciones. La fortaleza tien la forma d'un trapezoide irregular que cubre un área aproximada de 8 000 metros cuadraos. Se enconstraba fornida con cañones, barraques militares, pozos y un arsenal que contenía abondes municiones y suministros que dexaben soportar un asediu dos años de duración.

Los murios tienen 3,7 metros de grosez na so base, 9 metros d'altor estrechándose hasta 2,7 metros de grosez na parte cimera. Hai 32 cañones instalaos nos parapetos y les dos esquines de la paré sureste tienen torres de vixilancia. Nun hai armes qu'apunten escontra China continental, lo qu'indica que la fortaleza foi construyida pa defendese contra ataques marítimos.

En 1965 instalóse un observatoriu climáticu y la fortaleza foi desmilitarizada en 1976. En 1998 instalóse ellí'l Muséu de Macáu.

Forma parte del Patrimoniu de la Humanidá d'Unesco sol nome *[[Centru históricu de Macáu]]*.

La fortaleza cumplió con delles funciones:

* Primer residencia de los Gobernadores de Macáu
* Muséu de Macáu
* Departamentu meteorolóxicu

## Referencies

## Enllaces esternos

*Galería fotográfica de la fortaleza
*Descripción y fotografíes
Fujian Tulou

**Fujian Tulou** () ye una construcción de tapial china única de los hakka y otros pueblos nes rexones montascoses del suroeste de rexón de Fujian, China. Tán construyíes na so mayor parte ente los sieglos XII y XX. 
Un «tulou» ye de normal una cortil zarrada, rectangular o circular na so configuración con una paré de tierra bien gruesa (hasta 6 pies) que soporta'l pesu y estructures de madera, de trés a cinco pisos d'altu, qu'alluga hasta 80 families. Estos edificios de tierra tienen de normal un solu accesu, guardáu per puertes de madera de 4-5 pulgaes de grosez reforzaos con un pulgu esterior d'una llámina de fierro. El nivel cimeru d'estos edificios de tierra tienen furacos de cañones pa la defensa contra los bandíos.

Esti llugar Patrimoniu de la Humanidá dende 2008 inclúi 46 llugares, ente ellos el grupu de *tulous* de Chuxi, Tianluokeng, Hekeng, Gaobei, Dadi, Hongkeng, y los *lou* de Yangxian, Huiyuan, Zhengfu y Hegui. Según la Unesco son «exemplos escepcionales d'una traducción constructiva y funcionalidad ejemplificando un tipu particular de residencia comunal y organización defensiva y, en términos de la so rellación harmoniosa cola so redolada».

## Terminoloxía

Nos ochenta, Fujian Tulou recibió diverses denominaciones como «Hakka tulou», «viviendes de tierra», «cases-fuertes redondes» o a cencielles «tulou». Dende los noventa, los estudiosos de l'arquiteutura china usaron primordialmente el términu **Fujian Tulou**. Ye incorreutu asumir que tolos residentes del tulou yeren xentes hakka, por cuenta de que tamién hai una serie de pueblos meridionales de Fujian que viven en tulous. **Fujian Tulou** ye'l nome oficial adoptáu pola Unesco.

Parte de los tulou hakka pertenecen a la categoría de Fujian Tulou. Tolos Fujian Tulou meridionales pertenecen a la categoría Fujian Tulou, pero nun pertenecen a los «Hakka tulou».

Amás, «Fujian Tulou» nun ye un sinónimu de «tulou», sinón más bien un subgrupu especial d'estos postreros. Hai más de 20.000 tulous en Fujian, ente qu'hai namái trés mil «Fujian Tulou».

Los tulous de Fujian defínense como: «Un gran edificiu de dellos pisos nos montes de la rexón montascosa del sureste de Fujian por qu'habiten y deféndanse grandes comunidaes, construyíes con estructures de madera y parés de tapial».

Hai alredor de 3.000 tulous de Fujian allugaos na rexón suroccidental de la provincia de Fujian, na so mayor parte nes rexones montascoses del condáu de Yongding de la ciudá de Longyan y el condáu Nanjing de la ciudá de Zhangzhou.

## Ver tamién
* Patrimoniu de la Humanidá en China

## Referencies

## Enllaces esternos

* Da Hai (Gran Océanu - Gran pez & Pumar Montés de Floriamientu Chinu）Trailer 1
* chinadwelling.dk 
* chinadwelling.dk 
* Páxina web de la Unesco
*  - artículu sobre los pueblos de tapial de Tulou de los *hakka* de Fujian.
Foz del Saltu del Tigre

Les **foces del Saltu del Tigre** son unos cañones nel ríu Yangtsé (conocíu nesta rexón col nome de **Jinsha Jiang)**, asitiáu a 60 km al norte de la ciudá de Lijiang na provincia china de Yunnan. Foi nomada nel añu 2003 pola UNESCO como Patrimoniu de la Humanidá dientro de la denominación: *[[Árees protexíes de los trés ríos paralelos de Yunnan]]*.

Mientres 16 km de llargu, les foces dexen el pasu del ríu ente los dos picos el Yulong Xue Shan de 5596 m y el Haba Xue Shan de 5396 m, nuna serie de rabiones, arrodiaos d'empinaos escarpes de 2000 m d'altu, siendo'l cañón de ríu más fondu del mundu. El so nome fai referencia a la lleenda que cunta cómo pa escapar d'un cazador, un tigre saltó'l cañón nel so puntu más estrechu (de 25 a 30 m).

Los habitantes naturales son les poblaciones Naxi, que viven en dellos pequeños pueblos a lo llargo de les quebraes. Los sos principales medios de vida son la producción de ceberes y les escursiones de los estranxeros.

Les foces nun son navegables. A principios de 1980, cuatro escursionistes temerarios intentaron el so descensu en ráfting, pero nunca naide volvió ver. El primer descensu conocíu que tuvo ésitu data de 1986, foi lleváu a cabu pola espedición que baxó'l Yangtsé na so totalidá, dende la so nacencia nel llagu glaciar Gelandandong hasta'l so delta nel mar de China Oriental.

Ye posible percorrer tol cañón a cuerpu. El senderu, a metá de la fastera, va dende la ciudá de Quiaotou a Daju. Ta bien calteníu y los Naxi utilizar na so vida cotidiana. Dexa afayar una sorprendente variedá de micro-ecosistemes, numberoses cascaes, y magnífiques vistes de les foces. Los agospiamientos pa los escursionistes, que s'atopen regularmente a lo llargo del senderu, tán xeneralmente mal acondicionaos, y el tiempu ye impredicible nel altu monte, polo que s'encamienta encarecidamente nun faer esti percorríu más que fora de la estación de les agües.

La carretera construyida a menor altitú ta frecuentemente bloquiada polos deslizamientos, y delles partes pueden tar somorguiaes so les agües del ríu. Nel puntu onde'l camín xunir a la carretera ye posible baxar hasta la vera de l'agua, cerca del cantil del Saltu del Tigre, onde'l tigre de la lleenda saltaría al otru llau del ríu. Nel interior y pela redolada de les foces estrayer gran variedá de cristales naturales.

Hai proyeutos gubernamentales pa construyir una serie de preses nel ríu pa la xeneración d'electricidá, resultando d'ello'l desplazamientu d'alredor de 100.000 persones y la desapaición so les agües del sitiu únicu de les foces del Saltu del Tigre.

## Referencies

## Enllaces esternos

* (En francés) información alrodiu de les foces y del restu de la rexón
Gran Buda de Leshan

El **gran Buda de Leshan** ye la estatua esculpida en piedra de Buda más alta del mundu. Foi construyida mientres la dinastía Tang. 

Ta tallada nun cantil que s'atopa nes confluencias de los ríos Min Jiang, Dadu y Qingyi, na parte sur de la provincia china de Sichuan, cerca de la ciudá de Leshan. La escultura ta frente al monte Emei mientres l'agua de los ríos cuerre polos pies de Buda.

En 1996, la Unesco incluyó al gran Buda de Leshan, xunto col paisaxe panorámico del monte Emei, na llista de llugares consideraos Patrimoniu de la Humanidá.

La talla, que tien un altor de 71 metros, representa a un Buda Maitreya coles manes sofitaes sobre les rodíes. Los costazos miden 28 metros d'anchu y el más pequeñu de les dedes ye abondo anchu como por que pueda sentase nél una persona. Un dichu local diz: *El monte ye Buda y Buda ye'l monte*. L'orixe d'esta frase ta nel fechu de que'l monte na que s'atopa'l gran Buda (vista dende'l ríu) tien una figura que recuerda a un Buda baltáu.

## Historia
En Leshan, China, un enorme Buda de 70 m d'altor, esculpíu nel sieglu VIII nel cantil del monte Lingyun, vela sobre 3 ríos. Al empiezu, concibióse un sistema de drenaxe interior pa torgar la erosión fluvial. El Buda tenía al so cargu faer más lentes les marees, protexer los barcos y torgar l'hinchente de l'aldega vecina. La construcción empecipiar nel añu 713 y tuvo dirixida por un monxu llamáu Haitong. Esti monxu esperaba que Buda aselara les agües aturbolinaes qu'estrozaben a los barcos que saleaben pel ríu. La estatua foi completada polos sos discípulos 90 años más tarde. Paez ser que los restos de roca resultantes de la construcción fuéronse depositando nel ríu lo qu'alterió la corriente, convirtiéndola en más segura pa la navegación.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Monte Emeishan y el Gran Buda en Leshan 
* El Gran Buda de Leshan 

## Ver tamién
* Patrimoniu de la Humanidá en China
* Estatues más altes del mundu
Hongcun

**Hongcun** ye una llocalidá asitiada al sur de la provincia china d'Anhui, nes fasteres de los montes Huangshan. Xunto con Xidi foi declarada pola Unesco nel añu 2000 Patrimoniu de la Humanidá cola denominación de *antiguos poblaos del sur de Anhui*.

La villa foi fundada en 1131 mientres el periodu de la dinastía Han por miembros de la familia Wang. Esta familia, que cuntaba ente los sos miembros con numberosos dignatarios y mercaderes, foi l'orixe de la prosperidá de la villa y de la construcción de los sos magníficos edificios.

El pueblu nel so conxuntu tien forma de güe: la llomba de Leigand, asitiada nel estremu oeste del pueblu, representa la cabeza y los dos árboles qu'ende s'atopen los cuernos del animal; cuatro puente sobre'l regueru Jiyin recuerden los cuatro pates ente que les cases del pueblu formen el cuerpu. Los meandros del regueru que crucia'l pueblu asemeyen los intestinos ente que los llagos representen l'estómagu del animal.

L'arquiteutura y les decoraciones tallaes de les cerca de 150 residencies daten de les dinastíes Ming y Qing. Tán consideraes ente les más notables de toa China. Una de les residencies abiertes al públicu, el pabellón Chenzhi, alluga nel so interior un pequeñu muséu.

En Hongcun rodóse parte de la película El tigre y el dragón, dirixida por Ang Lee nel añu 2000.

## Ver tamién
* Patrimoniu de la Humanidá en China

## Referencies

## Enllaces esternos

* La villa de Hongcun
Fornos de Tongguan

El **Fornu de Tongguan** funcionó como un centru ellaborador de recipientes, vasíes y otros elementos en tiempos de la dinastía Tang (618-907) y el periodu de les cinco dinastíes y diez reinos (907-979). Él área onde se emplazan les instalaciones ocupa un total de 12.333 m² y nel sitiu ufiertar a los visitantes un percorríu pola hestoria y los procesos d'ellaboración del arte de la cerámica.

L'allugamientu del fornu tien una forma allargada, qu'asemeya la figura d'un dragón, na boca del mesmu atópase puramente'l fornu de folla. N'añadiendo distintos colores y llograr una bona resistencia na cerámica, les artesaníes asitiábense dientro de recipientes especiales pa llevales al fueu, el mesmu que representa icónicamente la cabeza del xigantescu dragón de tierra.

Esti fornu foi un provisor de cerámica que formó parte de la llexendaria ruta marítima de la seda, unviando los sos productos artesanales a distintos locaciones allugaes n'África y Asia, siendo en total los veceros unos venti países. La mayor parte de les ellaboraciones esportábense, pero amás, por cuenta de los precios económicos, vendíense los productos a ciudadanos comunes y corrientes.

## Ver tamién
* Patrimoniu de la Humanidá en China

## Referencies

## Enllaces esternos
* Panorama de l'antigua China, n'inglés.
* "Hunan, el sitiu al que toos quixeren llamar duce llar. L'históricu distritu Wangcheng de Changsha", Mauricio Percara (2015)
Huanglong

**Huanglong** () ye una **rexón d'interés panorámicu y históricu de Huanglong** nel área del condáu de Songpan na parte noroeste de la provincia de Sichuan, China. Ta asitiáu na parte sur de los montes Minshan, a 150 km al nornoroeste de la capital Chengdu. Conozse la zona poles sos vistoses terraces formaes por depósitos de calcita, sobremanera en Huanglongou (el Camín del Dragón Mariellu), según diversos ecosistemes forestales, picos coronaos de nieve, cascaes y fontes termales. **Huanglong** ye tamién l'hábitat de delles especies en víes d'estinción, incluyendo'l panda xigante y el monu doráu sichuan de ñariz chata.

**Huanglong** foi declaráu como Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco nel añu 1992 y reserva de la biosfera en 2000.

## Galería fotográfica

Ficheru:HuangLong 2002-09-12 53.jpg|Cascaes de Huanglong.
Ficheru:HuangLong 2002-09-12 02.jpg|Paisaxe natural en Huanglong. 
Ficheru:HuangLong 2002-09-12 19.jpg|Vistoses terraces de caliar.


## Ver tamién
* Patrimoniu de la Humanidá en China

## Referencies

## Enllaces esternos

* Ficha del llugar na UNESCO, en francés ya inglés.
Xardín Liuyuan

El **Xardín Liuyuan** () ye un reconocíu xardín chinu clásicu. Ta allugáu na cai Liuyuan 338, Suzhou, provincia de Jiangsu, China (留园路338号). En 1997 foi reconocíu xunto a otros Xardinos de Suzhou como un Patrimoniu de la Humanidá por Unesco. El xardín contién dos Obres Maestres del Patrimoniu Oral ya Intanxible de la Humanidá: Pingtan (评弹) y música de Guqin. N'español traduzse como'l "Xardín Nun s'entaíne", y destaca tantu pol so "Picu cubiertu de nubes" como pola coleición de cercos con inscripciones.

Los 23 310 m² del xardín tán estremaos en cuatro seiciones temátiques distintes: este, centru, oeste y norte. L'área central ye la más antigua del xardín. Los edificios, carauterística principal de tolos xardinos chinos, ocupen un terciu del área total.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Xardinos clásicos de Suzhou n'Unesco.org
* Sitiu oficial del xardín Liuyuan
Xardinos de Suzhou

Los **Xardinos clásicos de Suzhou** son un conxuntu de xardinos na ciudá de Suzhou de la provincia de Jiangsu (China), tán consideraos como Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco dende l'añu 1997 y fueron ampliaos nel 2000.

En 1997, el Xardín del alministrador humilde, Xardín Liuyuan, Parque y xardín Wangshi Yuan, el más famosu de Suzhou, y la Villa del monte abrazáu pola guapura fueron incluyíos na llista de la Unesco Patrimoniu de la Humanidá. En 2000, el Pabellón Canglang, el Xardín de los lleones, el Xardín de cultivu, el Xardín Ouyuan y el Xardín Tuisiyuan fueron añadíos a la llista. 

Suzhou ye la ciudá de China que más xardinos caltién. La mayoría d'estos xardinos pertenecíen a cases particulares. L'arquiteutura clásica de los xardinos chinos inclúi siempres cuatro elementos: roques, agua, pabellones y plantes. 

Dalgunos de los principales xardinos de la ciudá son:
* **Xardín del alministrador humilde** (拙政园 Zhuozheng Yuan): Ocupa casi cinco hectárees lo que-y convierte n'unu de los más grandes. Pertenecía a un altu funcionariu que lo construyó mientres la dinastía Ming
* **Xardín del maestru de redes** (Wangshi Yuan): Ye'l más pequeñu yá que ocupa tan solo media hectárea. Foi construyíu mientres la dinastía Song y restauráu nel sieglu XVIII.
* **Pabellón de les foles azules o pabellón Canglang** (Canglang Ting): Ye'l más antiguu construyíu a mediaos del sieglu XI, ta arrodiáu per un foso con agua que fai de muriu del xardín. Construyíu mientres la dinastía Song, nel so interior atopa'l Templu de los Quinientos Sabios nel que tán esculpíes 594 imáxenes que representen la historia de Suzhou.

## Los xardinos

## Referencies

## Enllaces esternos

*El sitiu oficial del turismu en Jiangsu  (Disponible n'inglés y español)
Jiuzhaigou

**Jiuzhaigou** (Chinu simplificáu: 九寨沟; Chinu tradicional: 九寨溝; pinyin: Jiǔzhàigōo; lliteralmente: "Valle de Nueve Aldees"; Tibetanu: གཟི་རྩ་སྡེ་དགུ) ye una reserva natural y parque nacional asitiáu nel cantón de Nanping, na provincia de Sichuan, China.

Les aldegues son d'etnia tibetana. La **Rexón d'interés panorámicu y históricu del Valle de Jiuzhaigou** fueron declaraes Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco nel añu 1992 y Reserva Mundial de la Biosfera en 1997 . Toma una superficie protexida de 72.000 ha.

El valle de Jiuzhaigou ye parte de los montes Min y ye famosu poles sos cascaes, coloríos llagos y picos nevaos. La so elevación varia ente los 2.000 y 4.500 metros.

## Zones d'Interés
Jiuzhaigou ta compuestu por 3 valles dispuestos en forma de Y. Los valles Rize y Zechawa flúin dende'l sur y de xunten nel centru formando'l valle de Shuzheng. 

** Valle Rize **
Esti valle de 18 km de llargor atópase na zona suroeste de Jiuzhaigou. Contién una gran variedá de llugares y suel ser visitáu en primer llugar. Dalgunos de los puntos más importantes son:

* Llagu de les 5 Flores(五花海, Wǔhuā Hǎi) ye un llagu multicolor que debe'l so inusual apariencia a la concentración de minerales y otres residuos. Les sos agües son cristalines y ye posible ver los tueros depositaos no fondero del llagu. Más de 200000 persones visitar cada añu, pero a pesar d'ello la claridá de l'agua nun menguó lo más mínimo.

* Tabayones de la Perlla, con una cayida de 28 metros y estendiéndose 310 metros a lo ancho.

## Enllaces esternos

## Ver tamién
* Patrimoniu de la Humanidá en China
## Referencies
Templu de Jokhang

El **templu de Jokhang** o **monesteriu de Jokhang** ye'l más famosu de los templos budistes de Lhasa nel Tíbet. Ye'l centru espiritual de la ciudá y seique la so atraición turística más famosa. Ta consideráu pola Unesco como Patrimoniu de la Humanidá xunto col Palaciu de Potala y el Palaciu Norbulingka. 

El templu foi construyíu pol rei Songtsen Gampo, probablemente en 642. N'orixe'l so nome foi *Rasa Tulnang Tsuklakang*. Tanto Bhirututi como Wencheng, les esposes nepalesa y china del rei, apurrieron como dote numberoses imáxenes budistes que fueron instalaes nesti templu. Jochan, xunto col templu de Ramoche, ye unu de los primeros construyíos na ciudá según unu de los más veneraos yá que alluga una imaxe de *Jowo*, el mozu Buda que se diz foi esculpida en vida de Siddhārtha Gautama. 

Trátase d'una construcción de cuatro pisos, con teyaos cubiertos con azulexos de bronce doráu. L'estilu arquiteutónicu ta basáu nel diseñu vihara de la India que más tarde se tresformó nun amiestu ente l'estilu nepalés y el de la dinastía Tang. Nel teyáu atopa unes estatues de dos venaos doraos que flanquean una rueda de dharma.

El complexu del templu tien numberosos altares y habitaciones decoraes. La sala principal de los edificios del templu alluga la estatua de *Jowo*. Tamién hai estatues del rei Songtsan Gambo lo mesmo que de los sos dos esposes. Mientres la revolución cultural destruyéronse numberoses d'estes escultures que se reconstruyeron utilizando en dellos casos partes rotes de les estatues orixinales.

Frente al templu atopa una zona zarrada que contién dalgunos sauces llamaos *Jowo Utra* (pelo del Jowo) según una pilastra alzada polos chinos en 1793 mientres una epidemia de viruela. Nél ta grabáu'l tratáu sinón-tibetanu robláu en 822, fechu cumplir pol emperador Ralpacan. El testu inclúi delles midíes d'hixene pa prevenir la infeición de viruela.


Lhasa-Jokhang-26-Pilger am Eingang-2014-gje.jpg|
Lhasa-Jokhang-24-Niederwerfer-2014-gje.jpg|
Lhasa-Jokhang-44-Innenhof-2014-gje.jpg|
Lhasa-Jokhang-60-Hof-2014-gje.jpg|
Lhasa-Jokhang-82-Dachterrasse-Moench-2014-gje.jpg|
Lhasa-Jokhang-94-Vorplatz-2014-gje.jpg|


## Referencies

## Enllaces esternos
Karst de China meridional

Los **karst de China meridional** atópase na mayoría de provincies del sur de China, especialmente en Guangxi, Guizhou y Yunnan. Esta rexón ye célebre polos sos paisaxes karstísticos y pola so biodiversidá.

En 2007 la Unesco incluyó la zona dientro de la llista de llugares consideraos Patrimoniu de la Humanidá. En 2014, la Unesco amplió la proteición a unes 50.000 hectárees adicionales, lo que fai qu'esti sitiu cunte agora con 12 componentes asitiaos en cuatro provincies del país (Guizhou, Guangxi, Yunán y Chongqing) y totalice una superficie de 176.228 hectárees.

## Repartu xeográfica
Les formaciones karstísticas inscrites nel Patrimoniu Mundial partir en tres grupos:
* El karst de Libo, al sur del condáu de Libo na provincia de Guizhou: inclúi los karst de *Da-Xiao Qikong* y el karst de *Maolan*.
* El karst de Shilin, nel territoriu autónomu de Shilin, al sur de la provincia de Yunnan: entiende'l *monte de piedres de Naigu* según el *monte de piedres central*.
* El karst de Wulong, nel condáu de Wulong, dientro de la municipalidá de Chongqing: inclúi los sitios de la *[[dolina]] xigante de Qingkou*, los *[[tres puente naturales]]* y les *covarones de Furong*.

## Referencies

## Ver tamién
* Patrimoniu de la Humanidá en China

## Enllaces esternos

*
Karst de Shilin

El **Monte de Piedra'' o ''Shilin** (chinu:石林; pinyin: Shílín) ye un conxuntu notable de formaciones caliares allugaes nel condáu autónomu de Shilin Yi, na provincia de Yunnan, República Popular de China, aproximao a 86 km. de Kunming, la capital provincial. Les altes roques paecen surdir del suelu como si fueren estalagmites y munches paecen árboles petrificados qu'en xunto crean la ilusión d'un monte fechu de piedra. Dende 2007 dos partes del sitiu, el monte de piedra de Naigu (乃古石林) y l'aldega de Suogeyi (所各邑村), fueron declaraos Patrimoniu de la Humanidá de la Unesco como parte de los Karst de China meridional.

## Carauterístiques
L'área panorámica nacional de Shilin (昆明市石林风景区) cubre un área de 350 quilómetros cuadraos y ta estremada en siete árees panorámiques de la siguiente manera:
* Montes de piedra Mayor y Menor (大、小石林), tamién conocíu como monte de piedra de Lizijing (李子菁石林) 
* Monte de piedra de Naigu (乃古石林)
* Llagu Chang (长湖, lliteralmente *Llagu Llargu*)
* Llagu Yue (月湖, lliteralmente *Llagu de la Lluna*)
* Cueva de Zhiyun (芝云洞)
* Cascada Dadie (大叠水)
* Cueva Qifeng (奇峰洞)
Créese qu'estos karst, provocaes pola disolución de la caliar, tienen unos 270 millones d'años d'antigüedá y son una atraición tantu pa turistes estranxeros como domésticos gracies a los autobuses turísticos que parten de Kumming. La zona dispón igualmente de gran cantidá d'hoteles.

## Cultura
Según la lleenda, el monte ye'l llugar de nacencia de Ashima (阿诗玛), una bella rapaza yi. En namorándose prohibióse-y casase col pretendiente escoyíu y en cuenta de eso convirtióse en piedra nel monte qu'entá lleva'l so nome. Cada añu, el 24º día del sestu mes llunar, munchos miembros del pueblu yi celebren el Festival de l'Antorcha (火把节 *Huǒbă Jié*), nel que se lleven a cabu bailles folclóricos y competiciones de llucha.

## Ver tamién
* Karst de China meridional
* Monte Petrificado

## Referencies

## Enllaces esternos

*A Virtual Field Trip to the Stone Forest, Kunming, provincia de Yunnan, China *[sobre Shilin](https://web.archive.org/web/20071122133802/http://www.travelchinayunnan.com/city/kunming/attraction/stoneforest.htm
Información)
*Sitio sobre'l Monte de Piedra de China
Llagu Kunming

El **Llagu Kunming** (en ) ye'l llagu de la zona central del Palaciu de Branu en Beixín, China. Xunto cola *Llomba de la Llonxevidá* (万寿山), el llagu Kunming ye la esencia de la parte paisaxística de los xardinos del Palaciu de Branu.

## Xeografía
Con un área de 2,2 km², el llagu ocupa aproximao trés cuartes partes de la zona del Palaciu de Branu. Ye poco fondu: 1.5 metros en permediu. Utilizar pa patinaxe sobre xelu nos iviernos duros.

## Historia

El llagu Kunming ye un llagu artificial. Enantes hubo mientres más de 3.500 años nesti llugar dos cuerpos d'agua llamaos estanque Wenshan (Cuetu de la jarra) y llagu Xihu, que yeren entós daquella los depósitos de suministru d'agua de la ciudá y para riego. En 1291, so la dinastía Yuan, Guo Shoujing, famosu astrónomu ya inxenieru de la dómina, convertir nun depósitu de la ciudá. La conversión del llugar nun xardín imperial foi encargada pol emperador Qianlong, y les obres llevar a cabu ente 1750 y 1764. Cuando se crearon los xardinos, la zona del llagu aumentóse, utilizando pa ello una fuercia de trabayu que aportó a de 10.000 homes.

Nos años 1990 y 1991, el gobiernu municipal de Beixín realizó un dragáu del llagu, el primeru dende faía 240 años. Estraxéronse aproximao 652.000 m³ de folla y tamién 205 bombes xaponeses de cuando la Guerra chinu-xaponesa (1937-1945).

## Estructura de los xardinos
Colos sos trés grandes islles, el llagu Kunming representa l'elementu central del xardín chinu tradicional y los sos *atopadices llombes nel mediu del mar*. Les tres islles llámense Nanhu (Sur del Llagu), Tuancheng y Zaojian, inspiraes nes islles llexendaries Yingzhou (瀛洲), Penglai (蓬莱) y Fangzhang (方丈), onde vivieron los ocho inmortales. Munchos detalles del llagu tán inspiraos nos paisaxes naturales del sur del Yangtze. En particular, el dique occidental ye una evocación del famosu dique Sudi (苏堤) nel Llagu del Oeste de Hangzhou. El dique corta en diagonal la parte sur del llagu. Como nel dique Sudi, esti dique del oeste ta conectáu por seis pontes, cada unu col so estilu propiu: Jiehu, Binfeng, Yudai, Jing Lian y Liu.

La ponte principal del llagu ye la Ponte de los Diecisiete Arcos, que coneuta la vera oriental del llagu cola islla de Nanhu, que representa la mítica islla de Penglai. Cerca de la ponte, na vera oriental, hai una estatua de bronce d'un toru. Según una lleenda china, Yu el Grande utilizó un toru de bronce pa evitar un hinchente. Como esta estatua atópase en direición a la Ciudá Prohibida, paez claro qu'esa escultura foi instalada ellí pa protexela de los hinchentes.

## Ver tamién
* Palaciu de Branu

## Galería

Artificial lake in the summer palace (beijing).JPG|
颐和园 2.jpg|
Tower of West Lake and mountain views in Summer Palace.JPG|
Summer palace side (6246150027).jpg|
Gfp-beining-summer-garden-palace-looking-at-the-lake.jpg|
Gfp-beijing-summer-garden-palace-sunset-over-the-lake.jpg|


## Referencies

## Enllaces esternos
Monte Lu

El **monte Lu** o **Lu Shan** (*shan* significa monte en idioma mandarín) ye un monte de China, asitiada a 36 quilómetros al sur de la ciudá de Jiujiang na provincia de Jiangxi, ente'l Yangzi y el llagu Poyang. Nél atópense numberoses riqueces naturales (flora, fauna, xeoloxía); amás, ye un llugar destacáu pal pelegrinaxe de les palombielles. Toes estes carauterístiques fixeron qu'en 1996 la Unesco declarara al Parque Nacional de Lu Shan Patrimoniu de la Humanidá.

## Datos xenerales
La zona montascosa estender por un área de 282 km². Cerca del 77% del monte ta cubiertu por montes. El clima ye'l típicu de les rexones montascoses, con una temperatura medio de 16,9&nbsp;°C de xunetu a setiembre y cientu ochenta díes con borrina. Por cuenta de la so xeoloxía, formada por macizos y fueses tectóniques, el monte presenta numberosos cantiles polo que'l paisaxe en dellos llugares ye impresionante. El so hábitat ta clasificáu como monte nublu. 

Al igual qu'otros montes asitiaos al sur del Yangzi, Lu Shan yera un llugar al que se treslladaba la xente pel branu pa fuxir del calor. Nel corazón del monte, nuna zona baxa asitiada a 1.137 metros d'altor, el misioneru inglés John Liddell arrendó en 1895 un terrén, destináu a la construcción d'un pueblu p'allugar a otros misioneros y a les sos families. El pueblu, al que llamó Guling, entá esiste y cuenta con unos 13.000 habitantes. Conózse-y col llamatu de la *Suiza oriental*.

## Cultura y hestoria
Afírmase que Torca Qian rindióse equí nel añu 126&nbsp;e.&nbsp;C. Nel llau septentrional, el monxu Huiyuan fundó en 402 el primer grupu de rezu de tierra pura, una de les principales corrientes del budismu, nel llugar nel que s'atopa l'actual templu de Donglin. Hasta la rebelión Taiping Lu Shan foi un llugar especial pal budismu, llegando a allugar hasta 300 templos. Nel monte atópense tamién templos taoístes, ilesies y mezquites.

Al monte Lu Shan conózse-y en China como la *tierra de les lletres, el monte de los poemes*. Son numberosos los poetes que lu han visitáu y que falaron d'él na so obres. Ente ellos tán Tau Yuanming, Li Bai, Bai Juyi, El so Shi, Wang Anshi, Huang Tingjian y Lu You. Nes roques y parés del monte hai grabaes numberoses inscripciones. Los sos paisaxes sirvieron tamién de fonte d'inspiración pa diverses pintures

Sol *picu de los cinco vieyos* atópase una de les cuatro grandes academies del confucionismo, la *Academia del covarón del venáu blancu*. Foi inaugurada mientres el periodu de los Tang posteriores col nome de *Academia del monte Lu* nel llugar nel que'l poeta Li You retirárase pa estudiar. En 940 el neoconfucionista Zhu Xi reformar y convertir nun destacáu centru pa estudiosos. 

En 1930 Lu Shan de convirtió na capital de branu del gobiernu de Nankín. En 1937, Chiang Kai-shek realizó equí una proclama pidiendo al pueblu qu'aguantaren frente a la ocupación xaponesa. Mao Zedong escoyó esti monte pa realizar tres reunión centrales del Partíu Comunista de China.

## Referencies

## Ver tamién
* Xardín botánicu de Lushan
## Enllaces esternos

* El monte Lushan
## Ver tamién
* Patrimoniu de la Humanidá en China
Monte Aleluya d'Avatar

El **Monte Aleluya d'Avatar** (en chinu: 阿凡达-哈利路亚山; pinyin: *Āfándá hālìlùyà shān*) ye un monte con forma de columna asitiáu nel Parque forestal nacional de Zhangjiajie, nel área de Wulingyuan, na provincia de Hunan (China). 

Compuesta principalmente d'arenisca y cuarcita, tien un altor de 1074 metros.

El 25 de xineru de 2010 foi renomada pola Asamblea Popular Provincial de Hunan al so nome actual, por sirvir d'inspiración pa los Montes Aleluya de la película Avatar, según p'amosar l'apreciu al mensaxe social de la mesma. Enantes yera conocida como la "columna del universu" (chinu: 乾坤柱; pinyin: *Qiánkūn zhù*) o la "columna del cielu meridional" (chinu: 南天一柱; pinyin: *Nán tiān yí zhù*) .

## Referencies

## Enllaces esternos

* "Avatar" inspira a una provincia china a renombrar un monte (inglés)
Monte Putuo

El **monte Putuo** () atopar nuna islla (la islla del monte Putuo) al sureste de Xangai, nel mar de China Oriental, na prefeutura de Zhoushan, na provincia de Zhejiang, en China. El monte Putuo ta consideráu'l bodhimanda (residencia) d'Avalokitesvara, na so versión femenina de Guan Yin, y ye unu de los cuatro montes sagraos del budismu chinu, xunto colos montes Wutai, Emei y Jiuhua, bodhimandas respeutivamente de Manjushri, Ksitigarbha y Samantabhadra.
L'área sagrada del monte tien 12,5 quilómetros cuadraos y numberosos templos sagraos, ente los que destaquen los templos Puji y Fayu. Cada añu, los díes 19 de febreru, xunu y setiembre del calendariu llunar, millones de persones axuntar nesti llugar pa celebrar la nacencia de Guan Yin, homóloga femenina de Avalokitsvara, diosa de la misericordia.

## Referencies

## Enllaces esternos
Monte Qingcheng

El **monte Qingcheng** () ye un monte de Guanxian, provincia de Sichuan, China. Na mitoloxía taoísta, este yera'l llugar onde'l Emperador Mariellu estudió con Ning Fengzhi. Como un centru de la relixón taoísta, fixéronse ensame de templos. El monte tien 36 picos. 
Nesta monte alcontróse l'epicentru del terremotu de 12 de mayu de 2008.

Xunto al sistema de regación de Dujiangyan forma parte del Patrimoniu de la Humanidá dende 2000.

## Ver tamién
* Patrimoniu de la Humanidá en China

## Referencies

## Enllaces esternos
* Páxina de la UNESCO sobre'l Monte Qingcheng y sistema de regación de Dujiangyan, en francés ya inglés.
Monte Sanqinq

El **monte Sanqing** (Escritura chino: 三清山; Pinyin: Sānqīng Shān) o **monte de San Qing** ye un monte taoísta alcontrada a 80 quilómetros al norte de Yushan, Jiangxi provincia de China. Etimológicamente *San Qing* significa en mandarín *los trés distintes* al tar formáu'l monte por trés pináculos: Los montes Yujing, Yushui y Yuhua,

El monte catalogóse como parque natural (Guojiaji Fengjing Mingshengqu 国家级风景名胜区). Ye conocíu pol so particular fisonomía y pola variedá d'especies animales y vexetales que se desenvuelven nella. Asina se catalogaron alredor de 1.000 especies de flora y 80 tipos de fauna. L'área total del monte componer de 2200 km². En 2008 la Unesco proclamar Patrimoniu de la Humanidá.

## Galería


Imaxe:SanQingShan3.jpg|Mapa del llugar.
Imaxe:SanQingShan4.jpg|Teleféricu.
Imaxe:SanQingShan5.jpg|Pinu nel visu del monte.
Imaxe:SanQingShan6.jpg|Templu de San Qing .
Imaxe:SanQingShan7.jpg|Roca de la culiebra.
Imaxe:SanQingShan9.jpg|
Imaxe:SanQingShan10.jpg|
Imaxe:SanQingShan14.jpg|
Imaxe:SanQingShan15.jpg|


## Referencies

## Enllaces esternos

* Páxina web oficial de Monte Sanqing 
* https://web.archive.org/web/20071008111620/http://www.sanqingshan.net.cn/PIC/1shi/datu/D10.jpg
* https://web.archive.org/web/20070626045035/http://www.sanqingshan.net.cn/english/fengguang/yujing.asp
## Ver tamién
* Patrimoniu de la Humanidá en China
Xardín Tuisiyuan

El **Xardín Tuisiyuan** (chinu: 退思园; pinyin: **Tuìsī Yuán**; tamién traducíu como *Xardín del Retiru y la Reflexón*) ye un destacáu xardín chinu en Tongli, Wujiang, Jiangsu, China que, xunto a otros xardinos clásicos de Suzhou, foi proclamáu Patrimoniu de la Humanidá pola UNESCO nel añu 2001. 

## Historia
El xardín foi construyíu en 1885 por Ren Lansheng (任兰生), un oficial imperial que trabayaba na provincia de Anhui y que foi acusáu de corrupción. El nome del xardín (Tuisi) vien de un versu de Zho Zhuan nes *Cróniques de Zhuo Qiuming*, "Lin Fu ye realmente un caballeru cuando unvia propuestes, amuesa llealtá al so país, cuando se retira y cavilga y enmienda los sos errores". Tamién se diz que'l nome vien de un vieyu dichu chinu, según el cual "lleal a la corte del rei con un corazón honestu, precisa cavilgar sobre sí mesmu cuando se retira." El xardín foi diseñáu por Yuan Long (袁龙), un pintor de la escuela Wumen, que lo construyó en 1885-87.

## Diseñu
El xardín tien una estensión de 6.600 m². Ta estremáu ente una zona residencial al este y el patiu principal con xardín al oeste, con dos patios menores xuníos a él. 

Tien en total 24 edificios, 28 tablillas y 12 cercos. El grupu d'edificios ta xuníu col xardín puramente dichu allugáu al este por una casa d'invitaos en forma de barcu. El diseñu del xardín ye innovador nel fechu de qu'usa una exa este oeste, en llugar de la tradicional exa norte-sur. L'esquema de los edificios asitiaos alredor del estanque nel patiu principal usa l'estilu "cerca de l'agua", nel que los edificios asítiense detrás del cantu de les agües y caltién alzáu'l nivel d'estes. Esta parte del xardín recibe'l nome de "Xardín flotante sobre l'agua". L'estanque ye elementu central y los elegantes edificios arrodiar, ente ellos el llamativu "Ponte celestial" que ye en realidá una galería doble, daqué raru nes rexones al sur del Yangtsé; y na esquina noroeste, atópase un pabellón que dexa ver dende enriba la totalidá del xardín. 

## Ver tamién
*Xardín chinu
*Suzhou
*Patrimoniu de la Humanidá en China
*Bibliografía sobre los xardinos en China: fontes n'idiomes occidentales 

## Referencies
### Notes

### Bibliografía
*
* 

## Enllaces esternos

* Classical Gardens of Suzhou, páxina web oficial de la UNESCO sobre esti llugar Patrimoniu de la Humanidá.