Valdefuentes de Sangusín

**Valdefuentes de Sangusín** ye un conceyu y llocalidá española de la provincia de Salamanca, na comunidá autónoma de Castiella y Llión. Intégrase dientro de la contorna de la Sierra de Béjar. Pertenez al partíu xudicial de Béjar.

El so términu municipal ta formáu por un solu nucleu de población, ocupa una superficie total de 34,56&nbsp;km² y según los datos demográficos recoyíos nel padrón municipal ellaboráu pol INE nel añu , cuenta con una población de  habitantes.

## Xeografía
Esti pueblu llenda con diez pueblos, por eso la so estensión ye tan grande, y son los siguientes: Cristóbal de la Sierra, San Esteban de la Sierra, Los Santos, Valverde de Valdelacasa, Peromingo, Navalmoral de Béjar, La Calzada de Béjar, Valdehijaderos y Horcajo de Montemayor.

## Etimoloxía

El nome de Valdefuentes paez derivar de les munches paraxes que se llamen fontes na llocalidá, por casu: Fonte la Peña, Fonte Jerrero, Fonte de Sojernandez, Fonte la Clica, Fonte del Rompinal, Fonte del Trasantiago, Fonte Rarranco, Fonte de la Morena, Fonte del Besu, Fonte del remexu'l Espinar, Fonte del Palancar, Fonte Regajo, Fonte de la Teyera, Fonte del Solograr, Fonte de Payar, Fonte d'Alonso, Fonte de los Álamos, Fonte de la Mina, Fonte del Remellado, Fonte de la Ermita, Fonte de los Llobos, Fonte de la Namorada, Fonte del Fresnu. Fonte de la Teyera, Fuentebuena, Fonte de la Corrolada, Fonte del Clavel, Fonte de Machaculos, Fonte Gogil, Fonte de la Cantanilla, Cañu de tía Tila, Caños de los Remexos, Cañu del señor Cura, Cañu de Gogil, Cañu de la Teyera, Cañu del cañal.

La segunda parte del nome tien el so orixe nel ríu Sangosín o Sangusín, documentáu como Salgosin en testos medievales. Nun documentu onde Alfonsu VIII afita términos al conceyu de Plasencia, fecháu en 1189, lléese “ad somum de Salgosin, et de Salgosin ad iusum”; tamién nel Llibru de la Montería d'Alfonsu XI (1350): “por çima de la cunbre del moljniello contra salgosin et la otra de parte de sancta maria del llanu hasta el Ríu de alagon”. Ensin dulda hai qu'interpretar Sangosín como aniciáu en SALĬCŌEL SO- ‘abondosu en sauces’ con un sufixu diminutivu. Son frecuentes n'efeutu na rexón les galeríes arbóreas apoderaes por especies del xéneru *Salix*, escoltando a los regueros en formación llinial, dacuando impenetrable.

## Historia

La fundación de Valdefuentes remontar a la repoblación llevada a cabu pol rei Alfonsu IX de Llión en redol a 1227, cuando esti monarca creó'l conceyu de Montemayor del Río, nel que quedó integráu Valdefuentes de Sangusín, dientro del Reinu de Llión. 

Foi centru de batalles na guerra de Socesión, cuando s'aldericaba España ente los partidarios del Archiduque d'Austria y Felipe V.

Cola creación de les actuales provincies en 1833, Valdefuentes foi englobado na provincia de Salamanca, dientro de la Rexón Lleonesa.

Naquellos tiempos la ermita yera la ilesia del pueblu, que tenía una casa onde habitaba l'ermitañu que curiaba la ermita, tamién una formosa fonte o cañu con un formosu pilón onde apagaben la so sede los pelegrinos qu'allegaben a visitar a tan venerada madre.

## Monumentos y llugares d'interés
Tien una ilesia d'estilu góticu, con una bóveda de piedra de sillería sostenida por cuatro aros de piedra, el pisu ye de lloses, nuna d'elles hai una inscripción que diz “Equí ta soterráu un canónigu”, n'otra llosa hai una inscripción que diz: “añu 1785”. Per dientro tien una superficie de 39x17 metros, esto ye, 663 m², pa poder agospiar a 2652 persones. Al pie de la ilesia hai una torre de 25 metros d'altor, pa xubir a dicha torre hai una escalera de cascoxu con 53 pasos. En dicha torre atopa'l campanariu con dos campanes, una d'elles llamada la grande, que cuando la guerra civil, en tomar de Málaga anunciando la victoria, rompióse y foi fundida de nuevu siendo sacerdote de la parroquia D. Julián Hera Sánchez, en dicha campana ta la inscripción de la fecha en que foi fundida, col nome de D. Julián Heras. Tamién en dicha torre ta instaláu'l reló del pueblu. La torre termina en cuadrangular, con cinco picú ruchos que terminen en forma esférica.

La so escelsa patrona ye la Virxe del Carrascal. Lleve esti nome por atopase nun monte d'encines. La so ermita ta a dos quilómetros del pueblu, tien una amplia carretera pa dir a ella.

Hai de solliñar la vieya casona de l'antaño cai les eres(güei cai de les flores),reconstruyida y afecha como casa rural llamada El Carrascal n'honor a la patrona d'este pueblo.es exemplu de típica casa de la contorna de la sierra de Béjar,a la que pertenez.

## Cultura

Na ermita faen dos romeríes al añu, una nel mes de mayu na que'l personal va cantando'l Santu Rosario, con música y cohetes. Esiste una plaza onde dempués de fecha la visita a la Santísima Virxe tol personal toma asientu de mano a merendar, y suelen llevar bones viandes de xamón, chorizó de llombu, salchichón, bon quesu y chuletes de corderu; el vinu que se consume en dicha merienda pagar el Conceyu.

La segunda romería celébrase'l 17 de setiembre. Tien misa solemne concelebrada por trés sacerdotes, y alla unos van en coche, otros a caballu y otru a cuerpu. En dicha ermita hai una plaza de toros, y tantu la plaza como la ermita daten del sieglu XV, esto ye, qu'esta ermita ta fecha primero que la ilesia del pueblu, pos naquel tiempu'l pueblu taba enclaváu no que güei se llama Cabeza del Villar, y güei inda s'atopen muertes de cerámica y dellos miliarios, y sepultures llabraes en piedres, de cuando la invasión morisca.

Tien dos feries al añu, una nel mes de xunu y otra n'agostu.

## Economía

Tien bonos güertos que-y dan munches pataques, fabes, y remolacha. Tien bonos viñeos, de los que llogra un bon vinu y escelente aguardiente, según bon monte d'encines que-y dan munches abiyotes pa engordar la matanza, y bona lleña pa la calefacción.

## Demografía

## Ver tamién
* Provincia de Salamanca
* Sierra de Béjar

## Referencies

## Enllaces esternos