Agrostis

**Agrostis** ye un xéneru de plantes de la familia de les poáceas que consta de más de 100 especies de yerbes, la mayoría perennes. Dalgunes d'elles utilícense pa praderíes de verde. Les flores apaecen en panículos sueltos; caúna de les pequeñes espiguillas contién una sola flor. Como especie d'interés forrajero presenta escasu valor nutritivu y son pocu granibles. Ente les especies más corrientes destaquen *Agrostis castellana* y *Agrostis stolonifera*, esta postrera bien usada en campos de golf yá que ye bien invasora y crea un tapete perfectu pa la práutica d'esti deporte.

## Identificación
El xéneru Agrostis carauterizar por tener panículas más o menos abiertes, con espiguillas pequeñes y pediceladas sobre pedúnculos verticilados na exa de la inflorescencia. Glumes más o menos iguales, agudes, apuntaes o aristadas y aquilladas, más llargues que les glumillas, y zarrando una sola flor fértil, de cutiu con otra rudimentaria. Con fueyes apuntiaes de color verde azuláu, lígula curtia y ensin aurícules. Tien rizomes bien desenvueltos, los tarmos son rastreros y enraízan nes nudosidades. Son plantes de poca talla y consistencia, la mayoría son añales, con fueyes planes.

El granu, en cariópside, ta envolubráu nes glumillas y puede tener forma oblonga o elipsoidea y coloración ámbar-escuru o acoloratáu.

Les granes son bien pequeñes, un gramu contién alredor de 15&nbsp;000 granes, polo que la so recoyida resulta complicada y el preciu, eleváu.

## Orixe y distribución actual
Son especies abondoses nos pacionales españoles. Tamién s'atopen nel Norte d'Europa, Arxentina, Brasil y Norteamérica. Tán afeches al periodu d'iviernu y aguanten bien el fríu y l'escesu de mugor, motivu pol que suelen desenvolvese en depresiones anubiertes, veres y márxenes de cabianes.

Ente les especies más interesantes na península ibérica atópense:
* *A. stolonifera* vive en cuasi toa España, n'altitúes medies, anque xube hasta'l pisu montano.
* *A. castellana* vive en menores altitúes, en tola metá oeste de la Península, principalmente n'Estremadura, al pie d'especies del xéneru *Lollium*.
* *A. nevadensis* alcontrar en Sierra Nevada.
* *A. alpina* na cordal Cantábricu y Pirineos.
* *A. rupestris*, atópase tamién en camperes alpíns y subalpinos del norte y centru de la Península.

## Cultivu y necesidaes ambientales

Son plantes rústiques capaces de crecer en medios probes y ácidos. Amás aguanten bien l'escesu de mugor del iviernu y ye abondo apetecedor pal ganáu. Apurren una cantidá apreciable de material vexetal que nun sería posible llograr con especies más esixentes.

Cada especie tien los sos requerimientos específicos, pero de forma xeneral, nun se desenvuelven n'altitúes cimeres a los 1000 metros d'altitú. El terrén tien de tar bien preparáu, con abondosa tierra fina, debíu al pequeñu tamañu de les sos granes.

La dómina más fayadiza pa la so llantadera ye a finales de branu o principios de seronda. La temperatura óptima de guañada bazcuya ente los 20-30&nbsp;°C. Tarda ente 10 y 15 díes en granar dende semar si les condiciones son les fayadices. Trátase una especie de fotoperiodo llargu, siendo necesaries más de 16 hores de lluz al día. Tien unes necesidaes d'agua, en términos de ETc añal averada, de 1200 mm.

Pa la producción de grana, el so periodu de fructificación puede ser bastante llargu, desenvolviéndose ente abril y setiembre, anque la mayor cantidá de grana puede recoyese mientres el mes de xunetu.

## Adversidaes del cultivu
Ye relativamente delicáu al ataque de fungos patóxenos, principalmente *Pythium* y *Fusarium roseum*.
Los tratamientos funguicides preventivos tienen de ser aplicaos de forma sistemática nos momentos de mayor riesgu.

Son especies pocu agresives al enllantase y tienen un índiz d'escurrimientu baxu, esto ye, poca facilidá d'implantación.

La so producción vese superada en cantidá y calidá por otres especies, polo que'l so oxetivu nun son les camperes granibles sinón verdees ornamentales o deportivos, y en menor grau, revegetaciones.

## Usos y aprovechamientos
Les especies bonales nos pacionales de la península ibérica son abondoses, anque d'escasu valor nutritivu.

El forraxe de *A. stolonifera* ye pocu apetecedor pol ganáu ovín y daqué más pol vacunu, siendo la so composición media: agua, 15&nbsp;%; materia seco, 80&nbsp;%; proteína bruta, 7&nbsp;%; grases, 2&nbsp;%; fibras, 25&nbsp;%; cenices, 6,5&nbsp;%. Esta especie ye típica nos greens de campos de golf, yá que preseta una superficie vexetal uniforme y baxa susceptibilidá de ser degradada.

El xéneru *Agrostis* inclúi especies qu'entá nun siendo bien granibles, con un correutu abonao, pueden producir de 2 a 3 cortes añales d'un forraxe qu'almite una bona henificación.

## Taxonomía
El xéneru foi descritu por Carlos Linneo y publicáu en *[[Species Plantarum]]* 1: 61. 1753. La especie tipu ye: *Agrostis canina* L. 
;Etimoloxía:
***Agrostis***: nome xenéricu que deriva de les pallabres griegues: *agron o agros* = "campu o camperes" ensin dulda, una pallabra raigañu de "l'agricultura", en referencia al so hábitat.
;Especies:
Les especies del xéneru se listan n'Especies de Agrostis.
;Híbridu intergenérico:
* Agrostis + Polypogon (×Agropogon P.Fourn.).

## Ver tamién
* Terminoloxía descriptiva de les plantes
* Cronoloxía de la botánica
* Historia de la botánica
* Carauterístiques de les poáceas

## Referencies

## Bibliografía
* Mateo Box, J.M. 2005. Prontuario d'Agricultura. Cultivos Agrícoles. Mundiprensa.
* San Miguel Ayanz, Alfonso. 2008. Gramínees d'interés pa la implantación de praderíes y la revegetación de zones degradaes. Ecoloxía y pautes básiques d'usu. Departamentu de Silvopascicultura. E.T.S. Inxenieros de Montes. Universidá Politéunica de Madrid.
* Oliveira Prendes, José Alberto. Usu agronómicu de gramínees pratenses del Cordal Cantábricu. Área de Producción Vexetal. Dpto. de Bioloxía d'Organismos y Sistemes.

## Enllaces esternos