open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Glaciar Daugaard-Jensen

El **glaciar Daugaard-Jensen** ye una corriente de xelu de Groenlandia atopase  na mariña este y desagua nel Nordvestfjord.

## Xeografía

El glaciar naz na capa de xelu de Groenlandia, recibiendo'l xelu que cubre un área de 48 900 km², enríase al traviés de los montes llegando a dellos glaciares. El so frente glaciar atopase nel Nordvestfjord onde forma cantiles de dellos metros d'altor dende onde s'esprenden los iceberes. Estos son movíos escontra Islandia nel sur pela Corriente de Groenlandia Oriental.

## Balance hídricu
Según dellos estudios, el glaciar presentó un pequeñu déficit de xelu mientres el periodu 1950-2001. Sicasí, otros amuesen un balance d'agua casi cero. Asina, en 1996, el glaciar recibió 10,5 ± 1 km³/añu de xelu y lliberaba de 10,5 ± 0,6 km³/añu, dexando un balance de 0 ± 1 km³/añu.

## Referencies

## Enllaces esternos
Óblast de Kamchatka

L**'Óblast de Kamchatka** (en rusu, Камча́тская о́бласть) yera una rexón, o óblast, de Rusia hasta que foi incorporada al Krai de Kamchatka, el 1 de xunetu de 2007. Ocupaba la parte sur de la península de Kamchatka y cuntaba una población de 333.644 habitantes, según el censu del añu 2002.

## Ver tamién
* Islles del Comandante

## Referencies

## Enllaces esternos
André de Montbard

**André de Montbard**  foi'l quintu Gran maestre de la Orde del Temple., función que desempeñó ente 1154 y el 17 d'ochobre de 1156.

## Biografía
Cuando foi escoyíu yera unu de los miembros de mayor edá de la Orde, yá que formó parte de los míticos nueve fundadores. Yera tíu de San Bernardo de Claraval. Siendo Senescal de la Orde ente 1148 y 1151, foi escoyíu cola oposición d'otru candidatu que cuntaba col sofitu de Lluis VII, rei de Francia. Ye incierta la fecha de la so eleición y pudo producise a finales de 1154, magar la primer mención del so nuevu cargu ta fechada'l 27 de mayu de 1155 nun escritu del rei de Xerusalén Balduino III. Según el rexistru de fallecimientos de la parroquia de Bonlieu, la so muerte de produció'l 17 d'ochobre de 1156. Bertrand de Blanchefort asocedió-y esi mesmu añu.

## Referencies
Kluane / Wrangell-St. Elias / Badea de los Glaciares / Tatshenshini-Alsek

**Kluane / Wrangell-St Elias / Glacier Bay / Tatshenshini-Alsek** ye un sistema tresfronterizu de parques asitiáu en Canadá y los Estaos Xuníos d'América, na frontera d'Alaska, el Yukón y la Columbia Británica.

Foi declaráu Patrimoniu de la Humanidá pola Unesco en 1979 polos sos espectaculares paisaxes glaciares, pelos sos campos de xelu y pola so importancia como hábitat pal osu grizzly, el caribú y el muflón de Dall, y ampliáu socesivamente en 1992 y 1994.

## Sistema de parques
El **Parque nacional Kluane**, incluyíu na declaración orixinal de 1979, ta asitiáu nel estremu suroeste del Territoriu del Yukón. Foi creáu en 1976 y tien una estensión de 22.016 quilómetros cuadraos. El parque contién el monte más altu de Canadá, el monte Logan, de 5.959 metros d'altitú. Montabñas y glaciares cubren el 82% de la superficie del parque. Alluga más de cien especies d'aves, ente les que se cunten el lagópodo alpín (*Lagopus muta*), l'águila real (*[[Aquila chrysaetos]]*) y el pigargo cabeciblanco (*[[Haliaeetus leucocephalus]]*).

El **Parque nacional y reserva Wrangell-San Elías**, nel sur d'Alaska, foi ggty enml 1980. Ye una reserva de la biosfera. Ye'l parque nacional más grande de los Estaos Xuníos, con una estensión de 53.321 quilómetros cuadraos. Contién el segundu picu más altu de los Estaos Xuníos, el monte San Elías, de 5.489 metros d'altitú.

El **Parque nacional y reserva de la Badea de los Glaciares**, nel sur d'Alaska, foi incorporáu al Patrimoniu de la Humanidá en 1992. Ocupa una ext9n8ensión de 13.287 quilómetros cuadraos.

El **Parque natural provincial Tatshenshini-Alsek**, nel noroeste de la Columbia Británica, foi creáu en 1993 ya incorporáu al Patrimoniu de la Humanidá en 1994. Tien una estensión de 9.580 kilómetjlros cuadraos.

## Referencies

## Enllaces esternos
Concursu de Tonada de La Nueva (XXII Edición)

El **XXII Concursu de Tonada de La Nueva** tuvo llugar na llocalidá llangreana de La Nueva, finalizando'l domingo 17 d'abril de 2016 cola entrega de los premios a los campeones. Nesta edición del concursu tomaron parte un total de 160 intérpretes nes estremaes modalidaes.

Nesta edición los vencedores nes categoríes absolutes fueron Celestino Rozada, en masculina y Cristina Sánchez, en femenina. No tocante a los cantantes mozos, el primeru foi Alicia Villanueva, na categoría de cantantes aficionaos el premiáu foi Francisco Fernández, en canción allerana el vencedor foi Álvaro Fernández Corte y en canción minera, Manuel Roza Llera y Belén Arboleya. El premiu al meyor gaiteru del concursu recayó en Fernando Vázquez Cárcaba

## Referencies
Necrofilia homosexual nel ánade real

La **necrofilia homosexual nel ánade real** fai referencia a un comportamientu documentáu per primer vegada en 1995 nos Países Baxos. La necrofilia n'animales asocede cuando un animal vivu copula con un animal muertu. El casu más conocíu ye'l vió Kees Moeliker del Muséu d'Historia Natural de Rotterdam al reparar n'actividaes sexuales fuera de la so oficina ente un ánade real vivu y otru muertu. Dos ánades machos (unu de cada diez ánades reales ye homosexual) taben executando un vuelu de violación, típicu comportamientu na conducta sexual de los ánades, cuando topetaron contra la so ventana. «Cuando unu d'ellos morrió, l'otru foi a por él y nun recibió nenguna respuesta negativa (bono, nun recibió nenguna respuesta)». Moeliker describió'l casu como «necrofilia homosexual». Informóse científicamente del mesmu en *Deinsea* 8-2001, al pie d'unes semeyes, y por él Moeliker llogró'l premiu Ig Nobel en bioloxía, dau a la investigación risondera.

Amás, reparóse un comportamientu paecíu n'otres especies. Por casu, los sapos de caña machos copulan con otros sapos de caña muertos, ya inclusive con oxetos inanimaos.

## Vr tamién
* Homosexualidá n'animales
* Macaca fuscata

## Referencies

## Enllaces esternos
Kodiak (Alaska)

**Kodiak** ye una ciudá allugada nel borough d'Islla **Kodiak**, nel estáu americanu d'Alaska. Nel censu de 2010 tenía una población de 6.130 habitantes y una densidá poblacional de 469,6 persones per km².[1]

Ye la ciudá principal de los siete qu'hai na islla Kodiak. Ye'l centru de tresporte y comercial de la islla de Kodiak.

Orixinariamente taba habitada pola etnia alutiiq; na so llingua "*Kadiak*" significa "islla". En 1763 foi afayada polos rusos y 15 años más tarde pol capitán Cook. Nel sieglu XVIII recibió inmigrantes de Rusia y pasó a ser la capital de l'Alaska rusa. Como parte de la compra d'Alaska polos Estaos Xuníos en 1867, Kodiak pasó a ser un centru comercial de pesca, actividá que sigue anguaño. El turismu tien una importancia económica menor y los principales curiosos qu'ufierta al visitante son el turismu d'aventura, la pesca del salmón y el halibut, y la visión d'animales emblemáticos como l'osu de Kodiak.

## Xeografía

Kodiak alcuéntrase nes coordenaes  ﻿ / ﻿,  Según la Oficina del Censu de los Estaos Xuníos, Kodiak tien una superficie total de 13,05 km², de la cual 9,04 km² correspuenden a tierra firme y (30,75%) 4,01 km² ye agua.[2]

## Clima
Por cuenta de la so llatitú y la so condición insular, la ciudá tien un clima oceánicu subpolar clasificáu como Cfc na clasificación climática de Köppen, con iviernos relativamente llargos y fríos (-1 ° C en xineru), y branos nidios (+12,5 ° C n'agostu). Les precipitaciones son altes tol añu, pero nun lu son tantu nos meses de branu. El total añal ye de 1.913 llitros d'agua y nieve per metru cuadráu.

## Demografía
Según el censu de 2010,[5] había 6.130 persones morando en Kodiak. La densidá de población yera de 469,6 hab./km². De los 6.130 habitantes, Kodiak taba compuestu pol 40,28% blancos; el 0,49% yeren afroamericanos, el 9,9% yeren amerindios, el 37,42% yeren asiáticos, el 1,03% yeren isleños del Pacíficu, el 4,57% yeren d'otres races y el 6,31% pertenecíen a dos o más races. Del total de la población, el 3,4% yeren hispanos o llatinos de cualquier raza.[6]

## Referencies
Hispania Ulterior

**Hispania Ulterior** (Hispania «l'alloñada») foi una de les dos provincies en que los romanos estremaron Hispania tres la so conquista en 197 e.C. 

Entendía primeramente'l valle del Guadalquivir, anque darréu incluyó tola parte occidental de la península ibérica. 

Foi gobernada por procónsules escoyíos *extra ordinem* (Liv. XXVIII. 38; XXIX. 13, XXXI. 20), y más palantre por dos pretores investidos col poder de los procónsules y la insinia de les 12 fasces (Liv. XXXII. 28, XXXIII. 26, Liv. XXXVII. 46, XXXIX. 29).

A mediaos de la década de 170 e.C. los combates menguaren, cuantimás dende'l tratáu de Tiberio Graco colos celtíberos del añu 178 e.C. Esa relativa paz quiciabes foi la razón que motivó al pretor del añu 176 e.C. , Marcu Cornelio Escipión Maluginense, a solicitar la dispensa p'allegar a la Ulterior como gobernador.

El 171 e.C. foi xunida cola provincia Citerior mientres la guerra de Macedonia, pero foi de nuevu dixebrada nel 167 e.C.

L'añu 27 e.C. César Augusto estremó la Hispania Ulterior en dos provincies: Bética (*Baetica*) como provincia senatorial y Lusitania como provincia imperial.

Una lexón aparcar na provincia. La capital foi Córdoba (*[[Corduba]]*) y eventualmente Cádiz (*[[Gades]]*).

## Ver tamién
* Hispania Citerior

## Referencies

## Bibliografía
*
Oncorhynchus kisutch

El  ye una especie de peces eurihalinos y anádromos que s'atopa dientro de la familia de los salmones.

Mientres la so etapa oceánica, tien llaos platiaos y l'envés azul escuru. Mientres la so etapa de reproducción, los quexales y dientes se curvan en forma de gabitu, y desenvuelven llaos coloráu brillante, cabeza y envés verde azuláu, con manches escures nel envés y banduyu escuru. Mientres la maduración sexual desenvuelve una difusa mancha rosa a lo llargo del banduyu y los machos pueden amosar un leve arqueamiento del envés. El salmón Coho maduru amuesa una ñariz en gabitu pronunciada, tien una piel de pronunciáu color coloráu con envés escuru, un llargu permediu de 97 centímetros (38 pulgaes) y un pesu de 3 a 5 quilos, anque se reportaron pesos hasta 16 quilos. Les femes madures pueden ser más escures que los machos.

## Distribución
La especie distribúyese polos dos costar del Pacíficu Norte, dende la isla de Hokkaidō, Japan y l'este de Rusia, arrodia'l mar de Bering hasta Alaska, y estiéndese escontra'l sur hasta la Badea de Monterrey en California. Esta especie introducióse en tolos grandes llagos, y otros depósitos d'agua nos Estaos Xuníos.

## Acuicultura
El cultivu en xaules nel mar de salmón plateado vien faciéndose dende hai casi mediu sieglu, anque con escasa producción hasta 1980, fecha a partir de la cual estableciéronse nel sur de Chile una gran cantidá de granxes con xaules marines, país que nel 2004 producía más de 100.000 tonelaes, lo que representa cerca del 90 % de la producción mundial d'esta especie.

## Referencies

*  
* "Oncorhynchus kisutch". En *FishBase* (Rainer Froese y Daniel Pauly, eds.). Consultada en payares de 2009. N.p.: FishBase, 2009.

## Enllaces esternos
Petropávlovsk-Kamchatski

**Petropávlovsk-Kamchatski** (en rusu: *Петропавловск-Камчатский*) ye una ciudá de Rusia. Constitúi'l centru alministrativu, industrial, científicu y cultural del krai de Kamchatka (hasta'l 1 de xunetu de 2007, óblast de Kamchatka). Ta asitiada na badea Avacha, a veres del océanu Pacíficu. La so población ye de .

La ciudá foi fundada'l 17 d'ochobre de 1740 nel llugar qu'ocupaba una aldega llamada Aushin como presidiu de Pedro y Pablo (Петропавловский острог) mientres la Segunda Espedición a Kamchatka (1733-1743) encabezada polos esploradores Vitus Bering y Alekséi Chírikov, y tomó el nome de los dos barcos (Santu Apóstol Pedro y Santu Apóstol Pablo) que formaben la mesma.

En 1812 foi-y concedida la categoría de ciudá col nome de puertu de Pedro y Pablo (Петропавловская гавань). De 1849 a 1924 llevó'l nome de Petropávlovski Port (Петропавловский Порт) y a partir de 1924 el nome definitivu de Petropávlovsk-Kamchatski. L'alcalde de la ciudá ye Vladislav Skvortsov.

La ciudá ta estremada nos barrios de Lenin (Ленинский) y d'Ochobre (Октябрьский). Ta arrodiada por cadenes montascoses volcániques y convirtióse nun importante centru turísticu. A 50 quilómetros al norte de la ciudá ta Kliuchí.

## Ciudaes hermaniaes
*  /  Sebastopol, Rusia, (reclamada por Ucraína) (2009)
*  Kushiro, Xapón (1998)
*  Unalaska, Estaos Xuníos (1990)

## Referencies

## Enllaces esternos

*  
* Páxina oficial de l'alministración municipal de Petropávlovsk-Kamchatsky 
* Afisha: Axenda cultural y d'espectáculos de Kamchatka 
* Community of Kamchatka  
* Photos of Kamchatka  
* Forum "I love Kamchatka"
Península de Chukchi

La **península de Chukchi** (en rusu, Чукотский полуостров, península Chukota) o **Chukotka** (Чукотка) ye una península que constitúi l'estremu nororiental de Siberia, de Rusia y del continente asiáticu. La península de Chukchi ta enfrentada a l'americana península de Seward, siendo dambes los estremos del estrechu de Bering.

Alministrativamente, la península ye parte del distritu autónomu de Chukotka de la Federación de Rusia.

## Xeografía
La península de Chukchi ta bañada peles agües del mar de Chukchi, al norte; poles del mar de Bering, al sur; y poles del estrechu de Bering, al este. La península tien un llargor máximu d'unos 960 km en direición SE-NON, con un anchor nel ismu d'unos 500 km. El so anchor medio ye de 300-400 km, anque nel estremu oriental tien una subpenínsula d'unos 200 km d'anchu (con una superficie aproximada d'unos 50.000 km²). Dacuando, solamente esta subpenínsula ye considerada como la península de Chukchi.

Les mariñes de la península empiecen, al oeste, na desaguada del ríu Chaun (na badea Chaunskaya) y rematen, al este, na desaguada del ríu Anádyr (nel golfu del Anádyr). Eses mariñes son una de les etapes de la Ruta del Mar del Norte (el pasu Nordeste). 

Nel estremu oriental de la península ta'l cabu Dezhneva (cerca del asentamientu de Uelen), que ye'l puntu más oriental d'Asia. Nel cantu oriental, nel estrechu de Bering, tamién s'atopen la badea de San Lawrence y la badea de Kresta.

La península foi tradicionalmente el llar de los nativos chukchi, que siguen viviendo nella al pie de otres etnies —yupiks siberianos, esquimales sireniki, koryaks, chuvanos, evenos/lamutos, yukaghirs— y dellos colonos rusos. 

La principal actividá económica ye la minería, con esplotaciones de cinc, oru y carbón. Tamién se practiquen la caza, fundamentalmente del renu, la pesca y el turismu de vida montesa.

## Historia
En 1648, Semión Dezhniov y Fedot Alekseyev Popov lideraron una espedición, d'ente 90 y 105 homes, que partiendo de la desaguada del ríu Kolyma algamó la desaguada del ríu Anádyr. A bordu de siete koch (pequeñes naves cosaques aptes pa navegar na banquisa), llevó-yos diez selmanes de navegación algamar l'estuariu del Anádyr en bordiando dafechu la península de Chukchi. Esa espedición afayó qu'Asia nun taba xunida per tierra con Alaska. La participación de Dezhniov nesta parte del viaxe nun ta documentada, y solamente les actividaes de Fedot Alekseyev puédense documentar güei.

## Ver tamién
* Mar de Chukchi
* Mar de Bering
* Estrechu de Bering
* Golfu del Anádyr
* Distritu autónomu de Chukotka

## Referencies

## Enllaces esternos
Palaciu Mukden

El **Palaciu Mukden** () o **Shenyang Gugong** (), tamién conocíu como'l **Palaciu Imperial Shenyang**, ye un antiguu palaciu imperial de la nueva Dinastía Qing (1616-1910) de China.

Foi construyíu en 1625 y los trés primeros emperadores Qing vivieron ellí de 1625 a 1644. Ta asitiáu nel centru de la ciudá de Shenyang, Manchuria, China.

## Historia

La primer construcción empezó nel añu 1625 pol primer Emperador Nurhaci. En 1631, fueron añadíes construcciones adicionales sol Emperador Hung Taiji. El **Palaciu Mukden** foi construyíu pa paecese a la Ciudá Prohibida en Beixín. Sicasí, el palaciu tamién tien influencies de los estilos Manchú y Tibetanu. 

En sustituyendo la Dinastía Qing a la Dinastía Ming en 1644 en Beixín, el **Palaciu Mukden** perdió'l so estatus de la residencia oficial del Emperador, convirtióse en palaciu rexonal. En 1780, l'emperador Qianlong amplió'l palaciu. Mientres la dinastía Qing, polo xeneral lo Emperadores utilizaben el **Palaciu Mukden** dalgún tiempu cada añu.

## Muséu

En 1955, el **Palaciu Mukden** foi convertíu nel Muséu de Palaciu Shenyang. En 2004, foi incluyíu pola Unesco nel Patrimoniu de la Humanidá como una estensión de la Ciudá Prohibida en Beixín.

## Ver tamién
* Patrimoniu de la Humanidá en China

## Referencies

## Enllaces esternos
Sarllé

**Cerler** (*Sarllé* n'aragonés) ye un nucleu de población perteneciente al conceyu de Benasque consideráu'l segundu pueblu más altu del Pirinéu aragonés por topase enclaváu a 1.531 metros d'altitú, detrás de Villarrué (1534 m) nel conceyu de Laspaúles, según l'Institutu Xeográficu Nacional.

Consta d'un pequeñu cascu antiguu perfectamente calteníu, y de un enanche con diversos bloques d'apartamentos y hoteles que s'estiende hasta la base de la estación d'esquí Aramón Cerler. El turismu d'iviernu y de branu, el turismu rural y la restauración son les bases económiques del pueblu. 

Cerler caltién tol sabor de los típicos pueblos del Valle. A pesar de la proximidá d'un gran centru turísticu, el pueblu supo caltener la so histórica guapura. Cuenta con numberoses cases nobles del sieglu XVI y con delles construcciones de dómines anteriores. 

Güei esiste una bona carretera que xube dende Benasque, pero hasta la primer metá del sieglu XX p'aportar a Cerler, los fundadores de la estación d'esquí teníen que xubir a cuerpu dende'l fondu del valle, teniendo de faer nueche nes cases del pueblu. Ésti escarecía, ente otres munches coses, de serviciu médicu, y en casu de necesidá, los enfermos yeren tresportaos por aciu mules a Benasque. El viaxe podía durar media hora.

Na actualidá una carretera dirixir a la estación d'esquí y al acuartelamiento d'altu monte del exércitu de tierra. El pueblu cunta con toles facilidaes y comodidaes pal turismu, acoyendo miles de visitantes  cada añu.

## Referencies
Abellugu de la Renclusa

L**'Abellugu de la Renclusa** ye un abellugu de monte asitiáu na aguada norte del macizu de la Maladeta, el más altu de la fastera sur del Pirinéu. Alministrativamente ta nel conceyu de Benasque, nel nordeste de la provincia de Uesca, España. Tien una capacidá de 93 places y ye'l puntu de partida más común pa xubir al picu Aneto (3404 msnm), el más altu de los Pirineos, lo que-y convierte n'unu de los más importantes del cordal. Ta asitiáu a 2140 metros sobre'l nivel del mar y apuértase por aciu un senderu que sale de La Besurta, un área recreativa a la que puede aportase n'autobús de llinia, asitiada a pocu más de 1900 metros d'altitú.

## Descripción

L'abellugu de la Renclusa ta xestionáu pola Federación Aragonesa de Montañismo (FAM), el Conceyu de Benasque y el Centru Escursionista de Cataluña (CEC), y guardáu por Antonio Lafon. En 1912 construyóse un pequeñu abellugu de monte nel llugar qu'ocupa l'actual, ampliáu y remocicáu delles vegaes. Anguaño cunta colos siguientes servicios: 
* 93 cames. 
* Cobertores.
* Agua corriente.
* Retretes dientro del abellugu.
* Chigre y serviciu de comíes.
* Serviciu de guíes.
* Arriendu de material.
* Teléfonu y sistema de telecomunicaciones pa socorru.
* Guardáu tol añu.
Atópase a los pies del macizu de les Maladeta, y ye'l nucleu habitáu más altu de dichu macizu. Lleva'l nome de La Renclusa porque ta so la Tuca de la Pleta de la Renclusa, dacuando embrivida como "*Tuca de la Renclusa*" y correutamente llamáu Picu de la Renclusa, que s'alza hasta los 2679 metros d'altitú. 

Pel iviernu, de xemes en cuando sotiérrase enteru pola nieve, y ye abegoso estremalu del paisaxe blancu, una y bones les nevaes ellí, a partir d'ochobre y payares son normales, hasta aproximao mayu. El periodu de xelaes entiende d'ochobre a inclusive xunu, y tolos años baxa de -15 graos, inclusive se llegó a -20, lo que convierte al abellugu nun abellugu con clima d'altu monte.
La Renclusa tien estación meteorolóxica propia, de la rede NIMET de l'Axencia Estatal de Meteoroloxía -AEMET-, que pueden consultase nel parte diariu de NIMET, previu pagu. Anque, magar ye ciertu, los datos son irregulares, yá que, non tolos díes les condiciones d'accesibilidá son les meyores, asina que nun puede haber continuidá del 100% nos datos.

## Referencies

## Enllaces esternos
Puertu de Ḷḷeitariegos

El **puertu de Ḷḷeitariegos** ye un pasu montascosu asitiáu nel cordal Cantábricu a una altitú de 1525 metros.

Comunica'l Principáu d'Asturies con Llión; concretamente, el conceyu asturianu de Cangas col términu municipal lleonés de Viḷḷablinu.

La carretera que la traviesa recibe la denominación AS-213 na aguada asturiana y LE-497 na lleonesa.

Na parte lleonesa alcuéntrase la Reserva de la Biosfera del Valle de Ḷḷaciana y na parte asturiana alcuéntrase la Reserva Natural Parcial del Cueto de Arbas, en el so redoma atopa la la Estación d'esquí de Ḷḷeitariegos.

## Referencies
Islles Aran

Les **islles Aran** (n'irlandés: *Oileáin Árann*; n'inglés: Aran Islands) son un grupu de tres islles asitiaes na desaguada de la badea de Galway, pertenecientes a la República d'Irlanda. La mayor de les islles llámase Inishmore (gaélicu irlandés: *Árainn* o *Inis Mór*), la mediana llámase Inishmaan (*Inis Meáin*) y la menor, asitiada al este, Inisheer (*Inis Oírr*, o *Inis Oirtheach*).

## Población
Inis Mór ye la mayor de les islles, con una población de 831 habitantes. El puertu, Kilronan (*Cill Rónáin*), ye'l pueblu principal de la islla, nel que viven 270 persones. A pesar de nun ser la menor en tamañu, Inis Meáin, ye la islla menos poblada (187 persones) y tamién la menos turística. Inis Oírr ye la islla más pequeña, con una población de 262 habitantes según los datos del censu de 2002.

El documental *Los homes d'Aran*  1934) narra la vida cotidiana de los habitantes de les islles Aran. La grabación cunta la llucha diaria pola sobrevivencia, l'enfrentamientu ente l'home y la naturaleza, la durez del trabayu na mar y ta dirixida por Robert Flaherty.

## Llugares d'interés
* ***Kilmurvy***: Una de les sableres principales de les islles, asitiada nes cercaníes del pueblu homónimu.
* ***Teampall Chiaráin***: Ruines d'una ilesia del sieglu XII dedicada a San Claran.
* ***Dún Duchathair***: Construcción de la Edá del Fierro.
* ***Dún Eochla***: Fuerte circular de la Edá del Bronce.
* ***Dún Aonghasa***: Fuerte de la edá del fierro o bronce.
* ***Dún Eoghanachta***: Fuerte circular de piedra del sieglu I e.C.
* ***Na Seacht dTeampaill***: Ruines del cortil monásticu dedicáu a San Brecan, dataes ente los sieglos IX y XV. Son conocíes como "*les siete ilesies*".

## Referencies

## Enllaces esternos
Ahmet Davutoğlu

**Ahmet Davutoğlu**  ye un politólogu, académicu y diplomáticu turcu. Exerció como 28ᵘ primer ministru de Turquía dende'l 28 d'agostu de 2014 hasta'l 24 de mayu de 2016, n'asocediendo a Recep Tayyip Erdoğan, escoyíu presidente y electu por él mesmu. Primeramente, dende'l 1 de mayu de 2009 hasta'l 28 d'agostu de 2014, exerció como ministru de Rellaciones Esteriores de la República de Turquía. 

## Información
Davutoğlu tien una maestría n'Alministración Pública y un doctoráu en Rellaciones Esteriores, dambos graos fueron llograos pola Universidá del Bósforo. Foi profesor de la Universidá de Beykent, n'Istambul, y ta afiliáu al Partíu de la Xusticia y Desarrollu (AK PARTİ o AKP).

Davutoğlu escribió *Stratejik Derinlik* ("Fondura Estratéxica"), un llibru bastante influyente na comunidá académica turca. Desque'l so ascensu como ministru d'Estáu, Davutoğlu tuvo propuestu'l fortalecimientu de Turquía como interlocutor de los discutinios estratéxicos internacionales.

## Referencies
Valentín Paniagua

**Valentín Demetrio Paniagua Corazao** , foi un abogáu y políticu peruanu, foi presidente transitoriu depués de la cayida d'Alberto Fujimori.

A fines del añu 2000, depués de la destitución de Martha Hildebrandt, asumió como Presidente del Congresu, col arrenunciu y posterior destitución d'Alberto Fujimori, foi nomáu Presidente Transitoriu de la República de Perú dende'l 22 de payares de 2000 hasta'l 28 de xunetu de 2001 col fin principal de llevar a cabu les eleiciones presidenciales que ganó Alejandro Toledo Manrique.

Cinco años dempués que dexara la presidencia de la república, en siendo internáu por cuenta del so delicáu estáu de salú, dende'l 21 d'agostu hasta'l 16 d'ochobre de 2006, finó esti últimu día a les 5:00 a. m., víctima d'una serie d'entueyos pulmonares y de un paru cardiaco.

Foi'l mandatariu de meyor recordación dende'l so maestru Fernando Belaúnde Terry, según sondeos del grupu *Apoyo* de la primer metá de 2006.

## Referencies
Peña Escaecida

**Peña Escaecida** ye una cume del Macizu Central de los Picos d'Europa o macizu de los Urrieles, en Cantabria.

Ye'l contrafuerte sur de Peña Vieya, formando dambos picos parte d'una llarga cresta.

## Referencies
Anser serrirostris

El **gansu de la tundra** (***Anser serrirostris***) ye una especie d'ave anseriforme de la familia Anatidae nativa d'Eurasia. Enantes considerábase subespecie del gansu campestre. Ye una ave migratoria que cría na tundra euroasiática y pasa l'iviernu en rexones templaes d'Europa y Asia.

## Descripción

El llargor de picu a cola del gansu de la tundra bazcuya dende 68 hasta 90 cm, con un valumbu alar de 140 a 174 cm, y pesa ente 1,7 y 4 kg. El so plumaxe ye pardu escuru nes partes cimeres, salvo un finu cantu blancu nes coberteras alares, ente que los sos partes inferiores son de color pardu buxu bien claro. La so parte caudal ye blanca y presenta un finu llistáu escuru nos lladrales. El so picu ye negru na base y la punta, ente que tien una zona entemedia estrecha naranxa. Les sos pates son de color naranxa intensu.

## Taxonomía
Hasta la so dixebra en 2007 considerábase que'l gansu de la tundra pertenecía a la especie del gansu campestre (*[[Anser fabalis]]*), estremáu en dos subespecies. Les dos subespecies qu'agora integren esta especie separada:
* *A. s. rossicus* Buturlin, 1933 - cría na tundra del norte de Rusia hasta la península de Taimyr. Ye la subespecie de menor tamañu, el so picu ye curtiu y gruesu. 
* *A. s. serrirostris* Gould, 1852 - cría na tundra del nordeste de Siberia. Ye de mayor tamañu, el so picu ye llargu y anchu.

## Referencies
Viðey

**Viðey** ye la mayor de les islles del fiordu Kollafjörður n'Islandia, cerca de la capital Reikiavik. 

## Xeografía
Ta compuesta por dos seiciones. El norte ye de forma ovoide y el sur, más grande, de tipu rectangular. La mariña suroeste de la segunda alcuéntrase a menos d'un quilómetru del distritu de Laugardalur.

## Torre de la paz
Na seición sur Viðey alcuéntrase la Torre Imaxina la Paz, desenvuelta y construyida pola artista conceptual Yoko Ono y John Lennon, que taben casaos cuando él foi asesináu en 1980.

Consiste nuna torre de lluz vertical, compuesta por reflectores con prismes qu'actúen como espeyos, y un monumentu coles pallabres "Imaxina la Paz", qu'alude al cantar *Imagine*, de Lennon.

## Referencies
Geirfuglasker

**Geirfuglasker** ("Roca del alca xigante") foi un castru cerca de Reykjanes, n'Islandia. 

## Historia
Geirfuglasker yera una roca volcánica con cantos serrapatosos sacante en dos puntos. Eso fizola polo xeneral inaccesible a los humanos, y foi l'últimu abellugu d'alca xigante. Nuna erupción volcánica en 1830 esta roca somorguióse, y los exemplares sobrevivientes del alca  treslladáronse a la vecina Eldey, onde fueron cazaos por humanos. Depués un nuevu Geirfuglasker apaeció nel llugar.

Otra islla del mesmu nome  alcuéntrase al este de Surtsey, en Vestmannaeyjar.

## Na lliteratura
La islla y el destín del alca xigante méntase en *The Water-Babies* de Charles Kingsley.

## Referencies

## Enllaces esternos
* *Satelliteviews.net.*  Consultáu'l 29 de xunu de 2014.
Elliðaey

**Elliðaey** ye la tercer islla más grande (con 0,45 km² ó 0,17 milles) de les Islles Vestman, allugada al sur d'Islandia. La isla ta despoblada, pero tien un gran pabellón de caza construyíu en 1953.

En 2000, el entós Primer Ministru d'Islandia, Davíð Oddsson, foi criticáu cuando trató de dar la islla a la cantante Björk como un regalu, como una forma de da-y les gracies pola so contribución a la proyeición internacional d'Islandia. La so ufierta foi retirada por cuenta de les protestes locales.

## Ver tamién
*Islles d'Islandia

## Referencies

## Enllaces esternos
* Mapa de llocalización de la isla
Kolbeinsey

**Kolbeinsey** ye un castru asitiáu a 105 quilómetros de la mariña norte d'Islandia, y a 74 quilómetros al norte-noroeste de la isla de Grímsey, na rexón de Norðurland Eystra. El so tamañu escayó dende la primer vegada que foi midida a principios del sieglu XVII, y espérase que nos años 2020 suma por efeutu de la erosión. 

## Xeoloxía
En 1372, rexistróse una erupción submarina cerca de la dorsal de Kolbeinsey al noroeste de Grímsey. Kolbeinsey ye la única espresión subaérea d'esta seición de la dorsal Mesoatlántica. Formóse mientres el Pleistocenu tardíu o Holocenu. Hai nicios d'actividá volcánica mientres esi periodu hasta a lo menos fai 11.800 años.

## Superficie y erosión
La islla ye'l puntu más septentrional d'Islandia y alcuéntrase al norte del círculu polar árticu. Con un relieve de basaltu, desprovistu de vexetación, esa suxeta a una rápida erosión de les foles y créese que podría sumir nun futuru cercanu, probablemente alredor de 2020, con base nes tases actuales d'erosión.

El tamañu orixinal de la isla desconozse. Cuando se midió per primer vegada en 1616, yera de 700 metros de norte a sur y de 100 metros d'este a oeste. Antes de 1903, yá menguara a la metá d'esi tamañu. Na actualidá tien una superficie de noventa metros cuadraos.

## Ver tamién
* Islles d'Islandia
* Volcanes d'Islandia

## Referencies
Eldey

**Eldey** (n'asturianu *islla de fueu*) ye un castru despobláu a 16 km de la mariña de la península Reykjanes, al suroeste d'Islandia, al oeste-suroeste de Reikiavik, na rexón de La soðurnes.

## Carauterístiques
Los sos cantiles son el llar d'un gran númberu d'aves, incluyendo la mayor colonia d'alcatraces nel mundu, con unos 16.000 miembros. La densidá de población ye tal, que por falta d'espaciu nun se ven exemplares non reproductores. Cubre cerca de 3 hectárees y álzase hasta 77 msnm.

## Historia
A esta islla emigró la última colonia importante d'alcas xigantes tres una erupción volcánica en marzu de 1830, que destruyó la islla de Geirfuglasker.

Cuando la colonia de Eldey foi afayada en 1835, solo quedaben cerca de cincuenta individuos. Al tratase d'una especie yá bien escasa, y por tanto pervalible pa los museos, pagábense sumes bien alzaes por un exemplar pa disecalo, o por unu los sos güevos. Esto condució a la eliminación de les poques aves qu'habitaben en Eldey. En xunu de 1844 matáronse los dos últimos exemplares. 

## Referencies

## Enllaces esternos
Drangey

**Drangey** ye una islla d'Islandia. Caracterízase polos sos cantiles abruptos. Atópase allugada na rexón de Norðurland Vestra, el centru del fiordu conocíu como Skagafjörður. 

## Carauterístiques
La islla ye'l remanente d'un antiguu volcán de 700.000 años d'antigüedá, y ta compuesta principalmente de toba volcánica. Tien 20 hectárees de superficie y una elevación máxima de 180 metros.

## Referencies
Pulau Pramuka

**Pulau Pramuka** (tamién conocida como **Lang Eiland**, **Long Island** o **Pulau Lang**) ye una islla que forma parte de la rexencia de Xakarta conocida como Islles Seribu nel mar de Java, Indonesia, cerca de les islles Pulau Sekati, Pulau Karya y Pulau Karangkeling.

## Carauterístiques

Pulau Pramuka ye la capital de Mil Islles o Islles Seribu onde Panggang ye la islla más poblada. La islla ye un parque marítimu nacional.

La zona onde s'atopa Pulau Pramuka ta formada por un archipiélagu onde se construyeron dellos complexos turísticos de luxu o s'atopes islles privaes, sicasí, Pulau Pramuka alcuéntrase abierta a los visitantes.

Denominar “kampung” –pueblu– y ta considerada como un puntu de partdia pa visitar les denominaes Miles d'Islles y reparar la vida cotidiana de la población nativa.

En 1997, la islla de Pulau Pramuka sufrió unos graves hinchentes que tuvieron llugar en tola rexón de Jakarta careciendo grandes daños materiales y medioambientales. Por esti motivu volvieron llantase nuevos petones de coral pa reparar los daños producíos na zona.

La islla puede visitase pagando un tributu d'ente 5 y 30 dólares y esisten negocios como arriendos de barcos y un centru de bucéu.

Pulau Pramuka dispón d'un xardín de caparines y un espaciu pa la cría de les tortúes que se lliberar na dómina pa la so salida escontra'l mar.

## Ver tamién
* xeografía d'Indonesia
* Archipiélagu Gorong
* Islla de Bangka

## Referencies

## Enllaces esternos
Llista d'islles d'Islandia

## A
* Æðey
* Akureyjar
* Álfsey

## B
* Bjarneyjar
* Borgarey
* Brandur
* Brokey

## D
* Drangey

## Y
* Eldey
* Elliðaey
* Engey

## F
* Flatey

## G
* Gamlaeyri
* Geirfuglasker
* Geldungur
* Grímsey
* Grótta

## H
* Heimaey
* Hellisey
* Hergilsey
* Hjörsey
* Hrísey
* Hrollaugseyjar
* Hvallátur

## I
* Islandia

## K
* Kolbeinsey

## L
* Lundey

## M
* Málmey

* Papey

## R
* Rauðseyjar

## S
* Seley
* Skáleyjar
* Skrúður
* Stapaey
* Súlnasker
* Surtsey
* El soðurey
* Svefneyjar
* Sviðnur

## T
* þormóðssker
* þrídrangar
* Tvísker

## V
* Vestmannaeyjar (archipiélagu)
* Viðey
* Vigur

## Referencies
Conseyu Nórdicu

El **Conseyu Nórdicu** (*Nordiska rådet*) o **Conseyu Nórdicu de Ministros** ye una organización interparlamentaria de cooperación ente los cinco países nórdicos: Islandia, Dinamarca, Suecia, Finlandia y Noruega, coles rexones autónomes de les Islles Feroe, Groenlandia y Åland.

Constitúyenlu 87 diputaos de los parllamentos nacionales d'estos países. Dinamarca, Noruega, Finlandia y Suecia cunten con vente miembros caún ya Islandia con siete. El Conseyu afitóse en 1952. Según l'Alcuerdu de Helsinki de 1962, esiste pa caltener y desenvolver la cooperación ente los estaos miembros n'asuntos xurídicos, culturales, sociales, financieros, de tresportes y de la proteición del mediu ambiente. Más tarde amestáronse-y asuntos de política esterior y de seguridá. Dende 1971 esiste tamién el Conseyu de Ministros Nórdicos, organización inter-gubernamental paralela al Conseyu Nórdicu.

Anguaño'l Conseyu Nórdicu foi opacáu pola Xunión Europea, yá que munches de les sos funciones coinciden. Anguaño ye más que nada un organismu de fomentu cultural.

## Bandera del Conseyu Nórdicu
La bandera del Conseyu Nórdicu representa'l cisne blancu con ocho ales sobre un círculu azul qu'al mesmu tiempu s'atopa sobre un fondu blancu. La bandera adoptóse'n payares de 1984. El símbolu representa a los cinco países del Conseyu (Dinamarca, Finlandia, Islandia, Noruega y Suecia) más les rexones autónomes de les Islles Feroe, Groenlandia y Åland.

## Idiomes del Conseyu Nórdicu
Mientres dalgunos años los idiomes oficiales del Conseyu Nórdicu fueron el danés, el suecu y el noruegu, por cuenta de la so facilidá d'intercomunicación y a que dalgún d'ellos yera oficial o cooficial en toles rexones nórdiques de fala xermana. Sicasí, la situación d'oficialidá varió llixeramente y incorporáronse tamién como llingües de trabayu'l finlandés y l'islandés y foi tomando fuercia l'usu del inglés como llingua franca y de trabayu nel Conseyu, moviendo al danés y suecu d'esta función que desempeñaren de manera histórica nel ámbitu nórdicu.
El feroés ye la única llingua "mayoritaria" viva escandinava que nun tien nengún rangu d'oficialidá nel Conseyu Nórdicu.

## Miembros
Miembros del Conseyu:
* Países:
** 
** 
** 
** 
** 
* Rexones autónomes:
**  ()
**  ()
**  ()
Amás, los países bálticos d'Estonia, Letonia y Lituania espresaron el so deséu d'incorporase como miembros al Conseyu. Ésti abrió oficines d'información nos trés países en 1991.

## Secretarios xenerales

* 1971–1973 Emil Vindsetmoe
* 1973–1977 Helge Seip
* 1977–1982 Gudmund Saxrud
* 1982–1987 Ilkka-Christian Björklund
* 1987–1989 Gehard af Schultén
* 1990–1994 Jostein Osnes
* 1994–1996 Anders Wenström
* 1996–1999 Berglind Asgeirsdóttir
* 1999–2007 Frida Nokken
* 2007–2013 Jan-Erik Enestam
* 2014–presente Britt Bohlin

## Referencies

## Enllaces esternos
* Páxina oficial del Conseyu Nórdicu (n'inglés)
VI Concursu de Tonada de Siero

El **Concursu de Tonada de Siero** foi entamáu pola Asociación de Folclor Amigos de la Tradición (Afatra) y la Fundación Municipal de Cultura del conceyu de Siero, cola collaboración del diariu El Comercio . Los miembros del xuráu d'esta sesta edición fueron María Luisa Díaz Ordóñez y Maximino Solís Lada, con Genaro García, *Tolín* exerciendo de secretariu. Na gala de clausura Fernando Valle Roso presentó'l so últimu discu Con estes y otres pallabres, acompañáu al piano por Xaime Arias.

Los vencedores d'esta sesta edición fueron:

* Categoría Masculina: Isaac Sierra Longo, campeón; Álvaro Fernández Conde, subcampeón y Carlos Velasco Montes, terceru.

* Categoría Femenina: Lorena Corripio, campeona; Cristina Sánchez, subcampeona y Belén Arboleya, tercera.

* Canción Allerana: Carlos Velasco Montes.

## Referencies
Arte románicu n'Asturies

L'arte románicu, estilu propiu d'Europa nos sieglos XI, XII y parte del XIII, estiéndese tamién per Asturies nestes feches, teniendo nel casu asturianu la particularidá de contar con un estilu previu con personalidá propia, el llamáu Arte asturianu, que permite estremar el románicu asturianu del románicu lleonés. Esisten unes 200 exemplos d'arte románicu n'Asturies, d'ente los que podemos destacar la ilesia de San Xuan d'Amandi, la ilesia de Santa María de Narzana o la colexata de San Pedro de Teberga.

## Bibliografía

*Álvarez Martínez, Maria Soledad. *El arte románico en Asturias*, Trea, 1999
*Berenguer, Magín. *Arte románico en Asturias. Prólogo de Juan Antonio Gaya Nuño*. Diputación Provincial de Oviedo, 1966
Ilesia de San Esteban d'Aramil

La **Ilesia de San Esteban d'Aramil** o San Esteban de los Caballeros ye un templu románicu asitiáu nel conceyu de Siero.

## Referencies

## Enllaces esternos
Arganza (parroquia)

**Arganza** ye una de les 44 parroquies del conceyu asturianu de Tinéu. Asitiada al suroeste de la capital del conceyu, llenda colos pueblos de Rozadieḷḷa, Augüera, Viḷḷarmóu y La Llapada, el pueblu tien forma allargada concentrándose en dos zones, una central onde s'afayen la mayoría de les cases y otra menos al este onde s'afaya la ilesia, la población ye de . La parroquia tien una estensión de .

Pue llegase al pueblu per una variante de la carretera AS-217.

La ilesia de Santa María ye'l tercer templu relixosu na so historia yá qu'unu baltóse y l'otru reconstruyéronlu.

## Xeografía
### Llocalidaes

### Sitios

## Historia
Arganza ta referenciada yá nel 905, nel Llibru de los Testamentos de la Catedral d'Uviéu, por una donación del monarca Alfonsu III que depués foi ratificada por Fruela II. Los montes d'Arganza fueron donaos pol rei Vermudo al so capellán Nuño Vusterlani. En 1453 Suer González d'Arganza presenta una carta d'aforamientu, datada nesta fecha, na que'l canónigu Ferrán Suárez de Cangas, en nome del deán y cabildru, aforara a Juan Fernández d'Arganza y a la so muyer mediu día de gües pa faer un horru y una casa y güertu, por cuatro maravedinos añales.

## Actualidá
El pueblu como munchos otros ta cada vez más condergáu al abandonu debíu en mayor midida a la escasez de población, munches cases tán claramente en ruines.

## Ver tamién
* Palaciu de los Omaña

## Referencies

## Enllaces esternos
Arganza

Col nome d**'Arganza** podemos referinos a:

* Arganza, una parroquia del conceyu asturianu de Tinéu.
** Arganza, una aldea de la parroquia anterior.
* Arganza, una villa d'El Bierzu, na provincia de Llión, Castiella y Llión, España.
* Arganza (Soria)

## Referencies
Soutu (parroquia)

**Soutu** ye una parroquia del conceyu asturianu de Tinéu. Asítiase al sureste del conceyu, a unos 15 quilómetros de la capital del conceyu, Tinéu, y tien una población de , que se reparten polos sos  d'estensión.

## Xeografía

### Llocalidaes

### Sitios

## Ver tamién

## Referencies

## Enllaces esternos
Theresa May

**Theresa Mary May** (de soltera **Brasier**; Eastbourne, 1 d'ochobre de 1956) ye una política británica, líder del Partíu Conservador y Unionista y primer ministra del Reinu Xuníu dende'l 13 de xunetu de 2016. Ye la segunda muyer n'ocupar el cargu de primer ministra británica, dempués de Margaret Thatcher —tamién conservadora—, quien ocupó'l cargu ente 1979 y 1990.

Miembru del Parllamentu británicu dende 1997 por Maidenhead, desempeñó dellos cargos dientro de los gabinetes na solombra de Iain Duncan Smith, Michael Howard y David Cameron, incluyendo'l de líder na solombra de la Cámara de los Comunes y secretaria na solombra d'Estáu pal trabayu y les pensiones. Foi amás presidenta del Partíu Conservador ente xunetu de 2002 y payares de 2003.

Tres la victoria de los Conservadores, encabezaos por David Cameron, nes eleiciones xenerales de 2010, May foi nomada ministra del Interior y ministra de Muyer ya Igualdá, delegando l'últimu cargu en Maria Miller en 2012. Ye una de les persones que mientres más tiempu permaneció al frente del Ministeriu del Interior. Mientres la so xestión como ministra, May caracterízase pola so política dura en materia d'inmigración, llucha contra'l terrorismu, vixilancia y abusos de menores. Ente les sos decisiones más polémiques atópense la decisión de deportar al clérigu radical Abu Qatada, por negase a estraditar a los Estaos Xuníos al pirata informáticu Gary McKinnon o la so propuesta d'amenorgar cada añu en cien mil el númberu d'inmigrantes nel Reinu Xuníu.

A finales de xunu de 2016, dempués de que Cameron anunciara qu'arrenunciaría al cargu de primer ministru antes d'ochobre de 2016 depués de los resultaos del referendu sobre la permanencia na Xunión Europea, May anuncio la so candidatura p'asocedelo, partiendo como favorita. Darréu, tres l'arrenunciu d'Andrea Leadsom a la so candidatura como líder conservadora, quedó como única candidata, y por consiguiente foi nomada líder y asumió'l cargu de primer ministra'l 13 de xunetu de 2016, en presentando'l so predecesor la dimisión a la reina Isabel II. 

## Referencies
José Tomás Díaz-Caneja

**José Tomás Díaz-Caneja**  foi un historiador y relixosu asturianu.

## Biografía
Estudió nel Seminariu d'Uviéu ordenándose en 1940. Foi profesor de filosofía y lliteratura nel colexu San Francisco de Villaviciosa, y en Cangues nel Vázquez de Mella y nel institutu llaboral. Fizo oposiciones a canonxíes en Cuadonga y Santigo de Compostela y en 1951 fízose cargu de la parroquia de San Pedru de Cuideiru. Tamién foi párrocu de San Xuan de Parres y de San Pedru de Villanueva. 

Collaboró nes obres de restauración de San Pedru de Villanueva, enantes de les que lu tresformaren en parador, y nes de la cercana ermita de San Bartolomé. Tien estudiáu, sobre manera, la historia del monesteriu de San Pedru de Villanueva y de Cuadonga y de los conceyos d'Onís y Cabrales. La mayor parte d'estos estudios publicólos en boletín del RIDEA y nes revistes "Valdediós" y "Covadonga". Tamién collaboró en 1970 nel cartafueyu de les fiestes de San Pedru de Villanueva.

## Artículos
*"Hallazgo en San Pedro de Villanueva". *Covadonga*, nᵘ**159-160**, 1963, p. 40-42.
*"Hallazgos en San Pedro de Villanueva". *Valdediós*, 1964, p. 29.
*"La iglesia de Villanueva". *Valdediós*, 1965, p. 55.
*"Confirmación del enlace entre Villanueva y Covadonga". *Valdediós*, 1966, p.73.
*"Covadonga en los archivos de Villanueva". *Valdediós*, 1967, p. 59.
*"Las tres torres de San Pedro de Villanueva". *Valdediós*, 1968, p. 45.
*"Obras en la iglesia de Villanueva desde el año 1590". *Valdediós*, 1969, p. 89. 
*"Manuscrito de San Pedro de Villanueva". *Valdediós*, 1970, p. 59.
*"Abades distinguidos en las reformas de Villanueva". *BIDEA*, nᵘ**73**, 1971, p. 317-338.
*"El conde de las Arriondas en su casa de Coviella y lo difícil que resulta conocer bien la historia". *Valdediós*, 1972, p. 49.
*"Hombres que dejan huella: Moisés Díaz-Caneja". *Valdediós*, 1973, p. 33.
*"Covadonga en los archivos de Villanueva". *BIDEA*, nᵘ**82**, 1974, p. 401-421. 
*"Propiedades y renteros de San Pedro de Villanueva". *BIDEA*, nᵘ**88-89**, 1976, p. 681-722. 
*"A vueltas con el Patronato Real: otras fuentes de información, Onís". *BIDEA*, nᵘ**93-94**, 1978, p. 251-294.
*"Estudios realizados por los vecinos de Onís sobre su concejo en el S. XVIII: estudio prosopográfico". *BIDEA*, nᵘ**102**, 1981, p. 313-366. 
*"Más propiedades de Villanueva y su antigüedad: sugerencias". *BIDEA*, nᵘ**114**, 1985, p. 375-402.http://bibliotecavirtual.asturias.es/i18n/catalogo_imagenes/imagen.cmd?path=4006536&posicion=1 
*"Informes de los vecinos de Cabrales sobre su concejo en el siglo XVIII y réplicas del Estado por medio de la cobranza de los diezmos". *BIDEA*, nᵘ**121**, 1987, p. 201-228. 

## Bibliografía
*Gran Enciclopedia Asturiana, T. **6** , p. 13, 1982.

## Referencies

## Enllaces esternos
Bárzana (parroquia de Tinéu)

**Bárzana** ye una parroquia del conceyu asturianu de Tinéu. Asitíase al oeste de la capital del conceyu, y puede llegase pela carretera AS-350 y AS-219.

Lo más destacable del pueblu ye'l so monesteriu.

Económicamente abulta la so ganadería, siendo la zona onde tán les mayores ganaderíes del conceyu. La parroquia tien una estensión de , y una población de .

## Xeografía
### Llocalidaes

## Referencies

## Enllaces esternos
Bourres (parroquia)

**Bourres** ye una de les 44 parroquies del conceyu asturianu de Tinéu. Asitíase nel estremu oeste del conceyu de Tinéu na carretera AS-219, llenda con pueblos como Santiago Zarréu, L'Espín de Sangoñeu, Fresnu, Pereda de Sangoñeu, Orrea, Sangoñeu. Per él escurre'l camín primitivu de Santiago cuntando con un albergue de pelegrinos. Tien una estensión de  km2.

## Xeografía
Coordenaes:
* 43º 20' 09 *N*
* 6º 33' 26 *O*
Otros datos útiles:
* 630 metros d'altitú.
* 15,3&nbsp;km de Tinéu

## Población
La población d'esta parroquia ye de . Como asocede cola mayoría de los pueblos, la población del llugar esta avieyada y dedíquense principalmente al sector primariu, principalmente agricultura y ganadería bovina.

## Llocalidaes

### Sitios
; Bourres

; San Brismu
* Casa Campa

## Referencies

## Enllaces esternos
Brañaḷḷonga (parroquia)

**Brañaḷḷonga** ye una parroquia del conceyu asturianu de Tinéu. El pueblu del mesmu nome ta asitiáu al norte del conceyu, a un altor de 620 metros. La parroquia tien una estensión de  km2, y una población de .

## Xeografía

### Sitios

## Ilesia de Brañaḷḷonga
Ta asiatiada ente brañes. Tien una única nave xebrada en dos tramos con cúpula d'artista Cruceru y prebisteriu igualmente cubiertos. Dos sacristíes a unu y otru llau del presbiteriu. Arcos, de bon sillar, sobre pilastres.
La construcción de la ilesia remóntase al añu 1773 como diz una inscripción na ilesia.

## Referencies

## Enllaces esternos