Monesteriu de San Vicente

El **monesteriu de San Vicente** ye un complexu monacal del cascu antiguu d'Uviéu que la so fundación supunxo de la mesma la fundación de la ciudá en redol al añu 761 (sieglu VIII). Anguaño ye de titularidá estatal, perteneciente al Ministeriu de Cultura. Nes sos dependencies alluga'l Muséu Arqueolóxicu d'Asturies.

## Historia
El monesteriu de San Vicente foi fundáu'l 25 de payares del añu 781, fecha del so documentu fundacional, nel que se describe la llegada y asentamientu de Máximo y Fromestano venti años antes, nel 761, nun llugar llamáu *Oueto* pa fundar la basílica de San Vicente, diáconu y mártir d'orixe valencianu. Poco dempués estos dos personaxes y los sos siguidores llevantaríen el Monesteriu de San Vicente, formación eclesiástica que poco dempués s'acoyería a la regla de San Benitu y que tuvo nos sos entamos ventiséis moradores y foi'l nucleu primixeniu de la futura ciudá d'Uviéu.

Gracies al sofitu de la realeza y nobleza asturiana, el monesteriu foi reconstruyíu nos sieglos XI y XII. Naquellos momentos el monesteriu taba sometíu n'obediencia al Obispu d'Uviéu de forma qu'inclusive taba conectáu cola basílica de San Salvador.

El Monesteriu foi reconstruyíu en numberoses otres ocasiones de forma que los elementos pertenecientes a les obres medievales y el claustru románicu fueron tremándose y perdiéndose. El complexu espandióse escontra la güerta de les monxes, en direición a la muralla de la cai Paraísu nel sieglu XVII. Esta espansión en forma de L conéctase a traviés del Arcu de San Vicente —sobro la cai homónima— a la casona principal y güei ta ocupada pola Facultá de Psicoloxía de la Universidá d'Uviéu. La plaza onde s'alluga esta Facultá ta dedicada asina mesmu a la figura de frai Benito Jerónimo Feijoo (1676-1764) y tien nel so centru una obra n'actitú pensante del escultor Gerardo Zaragoza. Esti flaire ocupó una celda nel Monesteriu mientres cincuenta y cinco años —güei puede visitase nel Muséu Arqueolóxicu, según la so biblioteca— del que foi mientres más de trenta años el so abá.

Hasta la so disolución en 1836 yera consideráu'l cenobiu más ricu ya influyente d'Asturies, gracies al favor de los reis y de la nobleza local. Foi declaráu Monumentu Históricu Artísticu en marzu de 1962, anque'l so claustru yá gociaba de tal reconocencia dende 1934. Anguaño la ilesia de San Vicente, única parte del Monesteriu que sigue en manes de la ilesia, ye propiedá de la Parroquia de Santa María la Real de la Corte.

## Pieces d'interés
* Claustru del Monesteriu, del primer terciu del sieglu XVI y d'estilu góticu-renacentista que sustituyó a otru románicu, al paecer de Juan de Badayoz «el Mozu». El claustru ta formáu na so planta baxa por un grupu de venti bóvedes de arquería na plata baxo; y na alta, d'estilu platerescu, mediaos d'ese mesmu sieglu XVI, por columnes de capiteles y zapates afataos con mazcarones y medayes. Ye nesti claustru onde ta allugáu'l Muséu Arqueolóxicu d'Asturies.
* Sepulcru de Rodrigo Álvarez de Asturias, señor de Noreña y de Xixón, proteutor del Monesteriu, qu'a la so muerte, asocedida nel añu 1332, sería soterráu na ilesia conventual de San Vicente. El sepulcru, consideráu una obra d'escepcional valor d'estilu góticu‑mudéxar, foi definíu asina por Tubino na descripción de la visita de los Reis d'España en 1860:

En 1860 el sepulcru foi treslladáu al Muséu Arqueolóxicu dexando los sos restos nuna caxa de cinc forrada de madera. Güei una placa a la derecha del cruceru reza:

* Ara d'un altar prerrománicu y dos piles bautismales recuperaes en ciertes obres realizaes na sacristía en 1970. La primera de les piles de forma redonda y la segunda, la más interesante de toles pieces, de corte rectangular y midíes 100x63x55 cm de mármol polenco, tien los cantos decoraos nun biselao de dibuxu floral que recuerda claramente a la dómina romana. Ta considerada como una de les primeres piles bautismales d'inmersión esistente na Península. Na actualidá puede almirase na sacristía de la Ilesia.

## Notes

## Referencies

## Ver tamién
* Pautu monásticu de San Vicente

## Enllaces esternos
* 
* Mirabilia Ovetensia: Ficha, reconstrucciones infográficas y visita virtual del monumentu.