Diego Medrano

**Diego Medrano Fernández**  ye un novelista, poeta y ensayista español.

## Biografía
Diego Medrano (Uviéu, 1978) defínese como un escritor “en presente”. Siempres el presente ye'l dúcil a partir de la cual configura la so obra; siguiendo la estética de Baudelaire y Rimbaud de ser un “modernu” ensin resolución. 

Al tópicu o imaxe d'una muyer mayor bebiendo sola na barra d'un chigre dedica la so novela ***Tapa'l sol col pulgar*** (Difácil, 2009), a la muerte del so maestru Francisco Umbral ***Una puta albina colgada del brazu de Francisco Umbral*** (Nowtilus, 2008), al procesu de namoramientu d'un enfermu mental, familiar alloñáu del autor y protagonista del más implacable underground, el testu ***El clítoris de Camille*** (Seix Barral, 2006). 

Los sos llibros de rellatos, a diferencia de les noveles, destaquen pola so unidá. ***Los suaños diurnos*** (Cahoba, 2006), escritu tou él nes servilletas de los chigres, parte de los microgramas de Walser (aquellos testos que'l maestru de Kafka escribía nel manicomiu en cualquier tipu de soporte: recibos, papel hixénicu, etc) y busca la unión ente “alta cultura” y “cai”, ente “cátedra” y “boudoir”. ***La soledá nun tien edá*** (Septem, 2007) ye un compendiu d'estudios de xéneru, per mediu de la ficción, sobre'l yonqui, la prostituta, el notariu, etc. ***Sobrevivir puede ser bien risonderu*** (Difácil, 2009) ye un panfletu o panexíricu escontra indixentes y otra clase d'especialistes de la fuga; de la fuxida íntima” que coles mesmes lo ye “social” y “esencial”. ***Dexemos el pesimismu pa tiempos ameyores*** (Pez de Plata, 2010), la salvación per mediu de la cultura, de too asediu en tiempos de crisis, “daqué que namái Jean Genet o Cervantes podríen escribir dende la cárcel”. 

Los sos llibros de poesía, toos escritos nuna nueche, diz l'autor que namái son disparos nel vacíu a ver si la lluna cai: ***Dacuando cuerdu*** (2008), ***L'home ente les roques*** (2005), ***El vientu muerde*** (2007) y ***Agua fáltame*** (2008). 

Los sos ensayos: ***'Diariu del artista echáu a perder*** (Páxines d'Espluma, 2006) ye un meru “diccionariu de pioyosos” de tolos tiempos, trataos como novela, n'interacción col so autor. ***Los héroes inútiles*** (Ellago, 2005), un intentu de salvar al poeta psicóticu y manicomial Leopoldo María Panero de sigo mesmu. 

Y ***Historia golfa de les monarquíes hispániques*** (Berenice, 2013) lo que supón crear y vivir n'España, país analfabetu y nada cultu o parisín, onde tou rei o políticu faen constante apoloxía de la so “cultura cuartelaria” y nun lleer enxamás un llibru. 

De la primer parte de la so obra, diz Medrano lo que la mesma Hannah Arendt sostenía alrodiu de Walter Benjamin: “La máxima ambición de Benjamin fuera producir un trabayu que namái se compunxera de cites”. De la segunda: “Na tríada clásica, salú, dineru y amor, falta lo principal, que ye humor. Humor culto. Sosteníu na conocencia, el vértigu de l'actualidá y la pasión llectora”. Poro, una lliteratura que destila, nos sos primeros años, de la lliteratura mesma, pa namái ocupase de la vida andando'l tiempu. 

Dixeron del autor autoridaes de rigor: **“Kafka español”** (Leopoldo María Panero), **“Trino del diañu”** (Luis Antonio de Villena), **“Marionetista coles manes nos bolsos”** (Javier Tomeo”, **“Maxín verbal y puxante y asoladora vitalidá creadora”** (Pere Gimferrer), **“Convincente terrorista”** (Antonio Gamoneda), **“Medrano ye una bomba envuelta en papel de seda. Bomba qu'españa n'atayante festival de pallabres, feroz llume, relixón o rasgadura de seda”** (Ana María Moix), **“Sol negru de la murria nervaliana, antídotu contra'l desamparu”** (Luis Alberto de Cuenca). 

Escribió más de mil columnes pal periódicu EL COMERCIU, ensin que caltenga nenguna d'elles, fiel a una poética atayante: “Soi lo que voi dexando pel camín”. 

## Referencies

## Enllaces esternos
* Páxina oficial del Autor
* Páxina oficial de la editorial Septem
* Blogue Oficial de la editorial Septem
* Web Editorial Pez de Plata