Albert Lebrun

**Albert Lebrun**  foi un políticu qu'aportó a Presidente de Francia ente 1932 y 1940, el postreru de la Tercer República francesa.

## Biografía
Fíu d'un llabrador, alcalde del so pequeñu pueblu, Albert Lebrun, destacáu pol so profesor, pudo realizar parte de los sos estudios nel institutu de Nancy. Alumnu brillosu, recibe numberosos premios y entra na École Polytechnique (Promoción de 1890), antes de salir igualmente de la Escuela de Mines col númberu unu de la so promoción en 1896.

Inxenieru de mines en Vesoul, y depués en Nancy, contrái matrimoniu con Marguerite Nivoit, fía del futuru direutor de la Escuela de Mines, en 1902, teniendo con ella dos fíos. En 1898 ye escoyíu conseyeru xeneral d'Audun-le-Roman, más tarde diputáu por Briey en 1900, siendo'l más nuevu de Francia. Ganando a François de Wendel, convertir en 1906 en presidente del Conseyu Xeneral de Meurthe-et-Moselle hasta 1932. Diputáu por Briey de 1900 à 1920 (con una interrupción pa incorporase al frente en Verdún como comandante d'artillería n'agostu de 1914), depués senador de 1920 a 1932, preside en dambes cámares delles comisiones.

Miembru de l'Alliance Républicaine Démocratique, de cutiu equivocadamente consideráu como d'izquierda moderada, Albert Lebrun ye un moderáu de derecha, abiertu a les reivindicaciones social pero inquieto frente a les idees revolucionaries. Católicu prauticante, vota la llei de separación ente la Ilesia y El Estáu, pero oponer a midíes de mayor valumbu. Marcáu pola Primer Guerra Mundial, esixe, ensin violencies pero con contundencia, que Alemaña abone les sos deldes por arreglos de guerra.
 
Nomáu ministru de Colonies con 40 años d'edá nos Gobiernos de Joseph Caillaux, primer Gobiernu de Raymond Poincaré y primer Gobiernu de Gaston Doumergue ente 1911 y 1914, Albert Lebrun apasionar pol mundu colonial del cual ye unu de los referentes nel periodu d'enteguerres. Desempeña un importante papel na crisis d'Agadir en 1911. Mientres dellos díes, ye ministru de la Guerra en xineru de 1913. Participa viviegamente na reconstrucción de Francia en 1918-1919, como ministru del Bloquéu y de les rexones lliberaes nos Gobiernos de Georges Clemenceau, evidenciando nellos el so apasionamientu pola economía y la so primixenia vocación d'inxenieru.

Mientres los años 20, representa a Francia na Sociedá de Naciones. Presidente d'una caxa d'aforros ente 1926 y 1931, participa col so compatriota y amigu lorenés Raymond Poincaré nel sostenimientu del francu francés. Ye igualmente presidente del Conseyu d'Alministración de la Oficina Nacional de Tullíos de Guerra.

Electu como presidente del Senáu en 1931, el 10 de mayu de 1932, tres l'asesinatu de Paul Doumer, ye escoyíu presidente de la República, siendo reelixíu'l 5 d'abril de 1939. Mientres esos años, vese obligáu a asumir la función presidencial, lo que-y dexa bien poco marxe de maniobra pa intervenir nel alderique políticu. Ve crecer l'amenaza alemana y sofita les propuestes de reforma. En 1934, pa superar la crisis del 6 de febreru, noma al antiguu presidente de la República Gaston Doumergue como presidente del Conseyu. En 1936, opuestu al Frente Popular, acepta sicasí nomar a Léon Blum, xefe de la mayoría parllamentaria, como presidente del Conseyu.

En 1940, con Paul Reynaud, ye partidariu del treslláu del Gobiernu a les colonies d'África del Norte y opónse al armisticiu. Sicasí, siguiendo la corriente mayoritaria, vese obligáu a llamar al mariscal Philippe Pétain a la presidencia del Conseyu y pon-y sobre aviso, en devanéu, contra la nefasta influyencia de Pierre Laval. Refuga dimitir, obligando asina a Pétain a movelo por aciu el votu de la concesión de plenos poderes, el 10 de xunetu de 1940, lo que lu estrema del poder. Retirar a Vizille (departamentu del Isère), a casa del so xenru, Jean Freysselinard. Calteníu so vixilancia domiciliaria polos italianos, estos postreros, al momentu d'abandonar la rexón, aconséyenlu infructuosamente dise, una y bones los alemanes van reemplaza-yos. Ye asina deteníu pola Gestapo y unviáu a Austria ente setiembre y ochobre de 1943, atopando ellí a otros munchos políticos tomaos como rehenes. Tres un deterioru na so salú ye devueltu a Francia. En 1945, solicita en devanéu ser quien tresmita'l poder a les nueves autoridaes, en cuantes que presidente electu de la República con mandatu hasta 1946, y fina en 1950. Entámense funerales nacionales na catedral de Notre-Dame de Paris, siendo soterráu nel campusantu de Mercy-le-Haut.

## Honores y distinciones
* 1915: Caballeru de la Lexón d'Honor a títulu militar
* 1932 - 1940: Gran Maestre de la Lexón d'Honor (cargu inherente a la Presidencia de la República Francesa)
* 1932: Collar de la Orde de la República Española
* Gran Gordón de la Orde del Dragón de Annam (Vietnam)
* Gran Cruz de la Orde Real de Camboya
* 1936: Orde del Quetzal-Guatemala

## Referencies

## Enllaces esternos