Juan Lechín Oquendo

**Juan Lechín Oquendo**  foi un destacáu líder sindical y secretariu xeneral de la Federación Sindical de Trabayadores Mineros de Bolivia (FSTMB) dende 1944 a 1987 y de la Central Obrera Boliviana (COB) dende 1952 a 1987. Ente 1960 y 1964 foi vicepresidente de Bolivia.

## Biografía
Lechín foi fíu d'un inmigrante libanés casáu con una boliviana. Nació en Coro Coro, departamentu de La Paz, en 1914. Foi trabayador en Catavi en minar estañu de propiedá de Simón Iturri Patiño.

Foi'l segundu de cinco hermanos. La so hermana mayor Victoria morrió cuando él yera nueva. Siguíen-y el so mediohermanu Juan Delgadillo, la so hermana Cristina, la so hermana Clara y el menor llamáu José. 

La so hermana Clara, dempués casaríase con Eduardo Dehne, industrial mineru bien abaratáu en Oruro, descendiente de Alexander Dehne, militar alemán col grau de Coronel que llegó contratáu pol exércitu Bolivianu na guerra del Pacíficu, que sería nomáu héroe pol gobiernu Bolivianu. Eduardo Dehne foi un personaxe bien importante y conocíu na ciudá d'Oruro, aportando a alcalde d'esta ciudá en delles oportunidaes, collaboró con Juan Lechín nes sos aspiraciones polítiques, gracies a los sos contactos cola élite boliviana de la dómina. 

Participó na guerra del Chaco en 1935.

Tuvo una destacada carrera como deportista anque les feches son un pocu imprecises enagora. Xugó nel equipu de la llocalidá onde moraba llamáu **Racing Club Catavi** onde foi reparáu por dirixentes del Club The Strongest, equipu del que yera hincha y col que xugó nel puestu de defensor siquier ente los años 1935 y 1937. Tamién foi xugador nos equipos de voleibol y baloncestu d'aquella institución.

Na década de 1940 participó de la organización del movimientu obreru bolivianu y xunióse al Partíu Obreru Revolucionariu (POR), d'enclín trotskista. En 1944 participó nel congresu mineru de Huanuni, Oruro, que fundó la Federación Sindical de Trabayadores Mineros de Bolivia (FSTMB).

Mientres la Revolución de 1952 Lechín foi designáu como Ministru de Mines y Petroleu. Simultáneamente promovió la creación de la Central Obrera Boliviana (COB), siendo escoyíu secretariu xeneral. Desempeñó un papel central na revolución, aportunando constantemente na entrega d'armes a les milicies obreres pa garantizar la estabilidá del gobiernu contra la posibilidá d'una restauración de los grupos militar y oligárquicu, y volvióse por demás popular. Foi l'ala más izquierdista del gobiernu revolucionariu lo que lo llevó a confrontar con otros miembros.

En franca discrepancia colo qu'él vía como polítiques cada vez más conservadores del Presidente Hernán Siles Suazo empezó a formar un partíu d'esquierda cerca del final de la década de 1950 pa oponese al Movimientu Nacionalista Revolucionariu (MNR), el partíu de gobiernu.

P'amenorgar estes tensiones y prevenir la fragmentación Víctor Paz Estenssoro foi persuadíu de retornar a l'actividá política y presentase como candidatu del MNR nes eleiciones presidenciales de 1960. Esti de la mesma, con un fin conciliatorio, escoyó a Lechín como candidatu a Vicepresidente, aparentemente cola promesa de que sería candidatu a presidente dean 1964.

Sicasí mientres el periodu 1960-1964 les diferencies ente'l presidente Paz Estenssoro y el vicepresidente Lechín agraváronse al puntu tal qu'aquel empobinó la espulsión d'esti del MNR na convención de 1964. Lechín fundó entós el Partíu Revolucionariu de la Izquierda Nacionalista (PRIN).

Estes divisiones emburriaron a Lechín a sofitar el golpe d'Estáu militar de 1964 que derrocó al MNR. A pesar d'ello, él mesmu tuvo que exiliase.

En 1971 volvió al país y foi escoyíu presidente de l'Asamblea Popular, un congresu revolucionariu creáu pol xeneral reformista Juan José Torres. Lechín volvió a polarizar la situación política al intentar crear un gobiernu paralelu sofitáu en sindicatos y asamblees populares. Torres foi derrocáu por un nuevu golpe militar esi añu y Lechín volvió a exiliase hasta 1978.

En 1978 foi escoyíu secretariu xeneral de la Central Obrera Boliviana (COB). En 1980 foi'l candidatu presidencial del PRIN pero una vegada más los militares realizaron un golpe d'estáu, esta vegada encabezáu por Luis García-Meza) forzando a Lechín a escapar al exiliu otra vegada.

Volvió en 1982 cuando s'abrir el procesu democráticu. Criticó duramente la política económica del presidente democráticu Hernán Siles Zuazo (1982-85) y promovió una socesión de fuelgues. Darréu caltuvo la so posición radical frente a les polítiques neolliberales implementaes por Víctor Paz Estenssoro (1985-1989), presidente per cuarta vegada. Mientres la so alministración munches mines d'estaños fueron cerraes, por cuenta de la so producción declinante y al colapsu de los precios nel mercáu mundial.

En 1987, con 73 años d'edá, Lechín dexó de liderar la FSTMB na que foi reemplazáu por Filemón Escobar y la COB, onde lo reemplazó Genaro Flores.

Morrió n'agostu de 2001, a la edá de 87 años.

## Ver tamién
* Historia de Bolivia
* Movimientu obreru
* Club The Strongest

## Enllaces esternos

* Juan Lechín Oquendo, Vicepresidencia de Bolivia
* https://sites.google.com/site/fstmb2003  FSTMB

## Referencies