open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Guadiana

**Guadiana** ye un conceyu español perteneciente a la provincia de Badayoz (comunidá autónoma d'Estremadura). Creóse como pobláu de colonización del conceyu de Badayoz nos años 1940 y foi declaráu conceyu'l 17 de febreru de 2012.

## Toponimia
El topónimu anterior, «Guadiana del Caudillo», facía referencia al dictador Francisco Franco y al ríu Guadiana. Tres la victoria del PSOE nes eleiciones de 2019, el nuevu equipu municipal dio en l'aplicación de la Llei de la Memoria Histórica, colo cual esanicióse la mención al dictador, quedando'l nome del conceyu en Guadiana.

## Historia

Guadiana del Caudillo foi creada nes acabadures de la década de los cuarenta del sieglu XX. En 1950, 276 colonos, procedentes de distintos llugares d'Estremadura y Andalucía fueron instalaos na llocalización qu'ocupa anguaño'l pueblu, nel centru de la Contorna de les Vegues Baxes, pol Institutu Nacional de Colonización. La inauguración tuvo llugar de forma oficial en 1951. Dende la so creación, Guadiana del Caudillo perteneció al conceyu de Badayoz. En 1971 constituyóse como entidá llocal menor dientro de Badayoz.

En payares de 2008 empecipióse'l procesu de segregación, aprobáu pola mayoría de los vecinos, dando'l so sofitu'l Conceyu de Badayoz en febreru de 2009. Sicasí, la Xunta d'Estremadura esixó que, por que'l procesu de segregación tuviera llugar, y en cumplimientu de la Llei de Memoria Histórica, qu'esaniciara del so nome la mención al "Caudillo" (el dictador Francisco Franco).

Dempués de les eleiciones llexislatives de 2011 y el cambéu de gobiernu rexonal (dende entós en manes d'una coalición formada pol Partíu Popular y Estremadura Xunida), la situación siguió pendiente hasta'l 17 de febreru de 2012, cuando se declaró a Guadiana del Caudillo como conceyu independiente de Badayoz.

### Referendu sobre'l cambéu de nome
El 11 de marzu del mesmu añu convocó un referendu ente los vecinos pa determinar si tenía d'esaniciase la mención al "Caudillo". Les formaciones polítiques PSOE y IX, favorables al cumplimientu de la Llei de la Memoria Histórica, llamaron a l'astención al considerar que'l nome del conceyu ye illegal.

Con una participación de 817 habitantes de los 2.530 que conformen el conceyu (un 67,7% d'astención), **&nbsp;EX-209&nbsp;**]] de Badayoz a Mérida por Montijo. Los pueblos cercanos son Valdelacalzada, Novelda del Guadiana y Montijo.

Atopar nel corazón de les Vegues Baxes del Guadiana, y na Contorna geografico-histórica de Lácara, perteneciendo alministrativamente a la Contorna Tierres de Badayoz pola so vinculación como entidá llocal menor hasta la so independencia.

## Demografía
Na actualidá Guadiana cuenta con 2.543 habitantes, de los cualos 1.265 son homes y 1.278 muyeres.

Evolución de la población de Guadiana na última década:




## Economía
La so economía ta basada principalmente na agricultura, ganadería y la tabiquería de cartón-yelsu.

## Patrimoniu
Ilesia parroquial católica so la advocación de Nuesa Señora de la Soledá, na Archidiócesis de Mérida-Badayoz.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Conceyu de Guadiana del Caudillo
Helechosa de los Montes

**Helechosa de los Montes** ye un conceyu español, perteneciente a la provincia de Badayoz (comunidá autónoma d'Estremadura).

## Situación y topografía
Pertenez a la mancomunidá integral de Cijara y al Partíu xudicial d'Herrera del Duque.

## Historia

En 1594 formaba parte de la Tierra de Belalcázar na Provincia de Trujillo y enantes de les Tierres de Talavera.

A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá constituyir en conceyu constitucional na rexón d'Estremadura, entós conocíu como **Bohonal de Helechosa**. Dende 1834 quedó integráu nel Partíu xudicial d'Herrera del Duque. Nel censu de 1842 cuntaba con 111 llares y 422 vecinos.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Páxina web de la llocalidá
Malcocinado

**Malcocinado** ye un conceyu español, perteneciente a la provincia de Badayoz (comunidá autónoma d'Estremadura).

## Situación

Asítiase al sureste de la provincia de Badayoz, nes estribaciones de Sierra Morena. Pertenez a la contorna de Campiña Sur y al Partíu xudicial de Llerena. Ye'l conceyu más meridional de la Campiña Sur y ta práuticamente enclaváu na provincia de Sevilla, tantu ye asina qu'hasta mediaos del sieglu XIX foi aldega independiente de Guadalcanal.

## Historia

El conceyu surdió a partir d'unes viviendes de pastores de la vecina villa de Guadalcanal, encuadrada entós en Badayoz

A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá constituyir en conceyu constitucional na rexón d'Estremadura. Dende 1834 quedó integráu nel Partíu xudicial de Llerena. Nel censu de 1842 denominábase **Villanueva de la Victoria**. Segregóse del conceyu de Guadalcanal na provincia de Sevilla y tresferíu a esta provincia por Real Orde de 12 d'abril de 1842. Nel censu de 1857 cuntaba con 208 llares y 886 vecinos.

## Patrimoniu
### Ilesia parroquial de San Antonio de Padua
Ilesia parroquial católica so la advocación de San Antonio de Padua, na Archidiócesis de Mérida-Badayoz. L'estilu correspuende a l'arquiteutura tardía del sieglu XVIII magar los cambeos llevaos a cabu nel templu enzanquen adjundicarle un estilu concretu. El templu tien una única nave con cuatro tramos. Tán dixebraos por arcos de lladriyu. Estos tramos tán cubiertos por aciu bóvedes d'aresta.

Los primeros datos que se tienen d'esta ilesia vienen de la ilesia parroquial de Santa María la Mayor de Guadalcanal yá que, al pertenecer Malcocinado a esti pueblu, la ilesia de San Antonio de Padua yera aneja a l'anterior. La ilesia de Malcocinado llamar mientres el sieglu XIX, hasta l'añu 1862, «Ilesia parroquial de la Purísima Concepción».

### Paraxes y restos etnográficos
Tamién tien importantes paraxes como'l del ríu Sotillo. Nes proximidaes entá pueden reparase zones de regadío d'una gran antigüedá. Tamién hai restos d'un llavaderu antiguu, dos nories y un molín d'aceite, toos ellos de gran interés etnográficu. Tamién son dignos de visita y mención la Fonte de la Machacona», que'l so afloramientu d'agües ta per debaxo del suelu, y tamién la llamada «pilastra Grande» que tien un gran bebederu axuntu.

## Personaxes pernomaos
Foi trubiecu de Valentín González González "El Llabrador" (1909-1983), famosu militar de la guerra civil española.

## Referencies

## Enllaces esternos
*
Lobón

**Lobón** ye un conceyu español, perteneciente a la provincia de Badayoz (comunidá autónoma d'Estremadura).

## Situación

Atopar a metá de camín ente la capital pacense y Mérida pola <span style="background-color:#003399;color:white"> '''&nbsp;A-5&nbsp;'''</span>. Pertenez a la contorna de Tierra de Mérida - Vegas Bajas y al Partíu xudicial de Montijo.

## Población

Cuenta con 2.837 habitantes (INE 2011).

## Historia

Tien un orixe nuna villa Romana perteneciente a Emérita Augusta

A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá constituyir en conceyu constitucional na rexón d'Estremadura. Dende 1834 quedó integráu nel Partíu xudicial de Mérida. Nel censu de 1842 cuntaba con 210 llares y 580 vecinos.

## Patrimoniu

Ilesia parroquial católica so la advocación d'Asunción de La nuesa Señora, na Archidiócesis de Mérida-Badayoz.

## Referencies

## Enllaces esternos

*
* Semeya d'alta resolución tomáu dende'l mirador de Lobón
Manchita

**Manchita** ye un conceyu español, perteneciente a la provincia de Badayoz na Comunidá Autónoma d'Estremadura.

## Situación
Ta a 8 quilómetros del pueblu de Guareña, 38 km de Don Benito, 42 km de la capital estremeña, Mérida y 94 km. de Badayoz. Carauterízase pola so gran afición a la caza y pola gran estensión de la zona onde puede practicase tantu la caza mayor y como la menor. Pertenez a la contorna de Vegas Altas y al Partíu xudicial de Don Benito. Ta asitiada ente Guareña y Oliva de Mérida.

## Historia
A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá constituyir en conceyu constitucional na rexón d'Estremadura. Dende 1834 quedó integráu nel Partíu xudicial de Don Benito. Nel censu de 1842 cuntaba con 39 llares y 168 vecinos. Ocupa una de les zones despoblaes más estenses de la rexón.

La lleenda áurea de la so fundación remontar al añu 1450 y ye similar a la de Guadalupe yá qu'en dambes indica la tradición que s'apaeció la Virxe María a un vaqueru sobre una olivar polo que s'alzó una ilesia que se punxo so la advocación de María Santísima de la Mancha que más tarde se camudó pol de La nuesa Señora de la Natividá o Asunción. Alredor d'esti templu, nel sieglu XIII, foise construyendo un nucleu urbanu al que llamaron «La Mancha» y más palantre llamóse «Manchita» por cuenta del so amenorgáu tamañu.

## Patrimoniu

Ilesia parroquial católica de La Natividá de La nuesa Señora, na Archidiócesis de Mérida-Badayoz, Diócesis de Plasencia, Arciprestalgu de Don Benito y ta asitiada na cai Miguel Ramos nᵘ 23. Ye de estilu góticu renacentista del sieglu XVI y llama l'atención les sos grandes dimensiones en comparanza coles del pueblu. Reparar fácilmente les distintes etapes constructives. Ta edificada a base de mampostería y sillares. La cabecera tien mayor altor que'l restu, el cuerpu tien una única nave y nun tien ábside.
 

Tien dos portaes, la principal o «del Perdón», d'aspeutu arcaizante, tien un arcu apuntáu sofitáu sobre pilastres con acanaladuras y capiteles con decoración vexetal; la otra, la del llau del Evanxeliu, tamién ye de granitu y tien arcu apuntáu con moldura en forma d'alfiz.

## Fiestes

* Fiestes patronales de «La nuesa Señora de la Natividá» que se celebren los díes 7, 8, 9 y 10 de setiembre. La puya d'oxetos donaos polos vecinos convirtióse nun actu bien popular.
* 1ª Xira: Llunes de Pascua.
* 2ª Xira: Domingo de Cuasimodo.

## Referencies

## Enllaces esternos
Mengabril

**Mengabril** ye un conceyu español, perteneciente a la provincia de Badayoz (comunidá autónoma d'Estremadura).

## Situación
Ta asitiáu xunto a la vera izquierda del río Ortigues, ente Medellín y Don Benito. Pertenez a la contorna de Vegas Altas y al Partíu xudicial de Don Benito. Ye un nucleu urbanu bien cercanu a la llocalidá de Don Benito, asítiase na vera izquierda del río Ortiga. Amás de tar tamién bien próximu a la llocalidá de Medellín.

Mientres un montón d'años foi conocida como la villa de los ayos, yá que según dizse, esta llocalidá destacaba por cuenta de que tenía una gran producción d'estos.

## Población
*472 habitantes (INE 2015).

## Historia
A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá constituyir en conceyu constitucional na rexón d'Estremadura. Dende 1834 quedó integráu nel Partíu xudicial de Don Benito. Nel censu de 1842 cuntaba con 99 llares y 341 vecinos.

## Patrimoniu
Ilesia parroquial católica de Santa Margarita, na Archidiócesis de Mérida-Badayoz, Diócesis de Plasencia, Arciprestalgu de Don Benito. Esta foi edificada mientres el sieglu XV.

En cuanto al ámbitu de la educación, podemos destacar que na llocalidá esiste un colexu, conocíu como CEIP “Santa Margarita” el cual tien la so propia web por que puedan vese les últimes noticies ya información respeuto al centru.

## Economía
La economía de la llocalidá carauterizar por tar fuertemente enraigonada cola agricultura y la ganadería, al igual que la mayoría de llocalidaes de la rexón, esto podemos comprobar viendo les empreses qu'esisten nesta pequeña llocalidá. Amás de too esto, cabo destacar que la llocalidá tien una casa rural conocida como  “Casa Rural de los Güelos de Mengabril”. Gracies a la cual, la llocalidá puede dexase dellos ingresos gracies al turismu.

## Política y personaxes importantes dientro d'esta
L'alcalde anterior mientres 28 años foi Nicomedes Delgado, perteneciente al partíu socialista, sicasí anguaño l'alcalde que s'atopa en Mengabril ye Lorenzo Garrido Garrido.

Dalguna figures más, destacables dientro d'esti campu son: secretariu del Conceyu, Bernardo López, y a la extesorera municipal, Catalina Molina.

Anguaño'l PSOE caltener con 3 conceyales, d'igual manera asocede con AJM, ente que El PP solo tien un conceyal.

## Referencies

## Enllaces esternos
Información sobre Mengabril
Mirandilla

**Mirandilla** ye un conceyu español, perteneciente a la provincia de Badayoz (comunidá autónoma d'Estremadura).

## Historia
La so fundación foi realizada, según unes versiones, nel sieglu XIII por xentes naturales de Miranda de Ebro; y según otres, nel sieglu XIV, por pobladores portugueses llegaos de Miranda del Douru.

Esta aldega formaba parte de la Encomienda de Mérida, tamién llamada Cases Bones de Mérida, perteneciente a la provincia de Lleón de la Orde de Santiago.

A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá constituyir en conceyu constitucional na rexón d'Estremadura. Dende 1834 quedó integráu nel Partíu xudicial de Mérida. Nel censu de 1842 cuntaba con 140 llares y 510 vecinos.Fernando, estudiante del MARPH, ye unu de los vecinos de mayor abolengu del conceyu. 

## Situación
Ta asitiáu al norte de Trujillanos y San Pedro de Mérida. Pertenez a la contorna de Tierra de Mérida - Vegues Baxes y al Partíu xudicial de Mérida.

## Patrimoniu
Ilesia parroquial católica de Santa María Madalena, na Archidiócesis de Mérida-Badayoz.

## Referencies

## Enllaces esternos
Maguilla

**Maguilla** ye un conceyu español, perteneciente a la provincia de Badayoz (comunidá autónoma d'Estremadura).

## Situación

Trátase d'un amenorgáu nucleu correspondiente a la contorna de Campiña Sur, asitiáu na redoma de Berlanga, en terrenal redoma a Andalucía. Pertenez al Partíu xudicial de Llerena.

Parte coles poblaciones d'Azuaga, Berlanga, Valencia de les Torres y Campillo de Llerena.

## Historia

Según Ortiz de Thovar "ye fundación de moros de Málaga" quien la nomaron Malaguilla; d'onde derivaría'l de Maguilla que'l mesmu autor afirma apaez yá a finales del sieglu VIII. 

En 1594 formaba parte de la provincia Lleón de la Orde de Santiago como aldega de Llerena, xunto con La Higuera y Cantalgayo. 

La población caltúvose en redol a les 200 cases, unos 800 habitantes. Recuperó'l so calter de nucleu independiente en tiempos de Felipe V.

A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá constituyir en conceyu constitucional na rexón d'Estremadura. Dende 1834 quedó integráu nel Partíu xudicial de Llerena. Nel censu de 1842 cuntaba con 120 llares y 410 vecinos.

## Economía

Hai un predominiu del sector agrariu qu'acueye al 72.9% de la población activa, siguíu pol sector servicios 16,1%, la construcción un 6,7% y la industria un 4,3%.

Predomina'l cultivu de tipu agrícola, de la mesma la olivar y el viñéu cultivar de forma destacada.

De la ganadería destaquen el porcín siguíu del ovín, bovín, caprino y aves.

## Clima

El clima ye de tipu mediterraneu continentalizado. La temperatura medio añal ye de 15.3&nbsp;°C. Los iviernos suelen ser fríos, con una temperatura medio de 7.3&nbsp;°C y con frecuentes xelaes, pudiendo rexistrase nevaes n'ocasiones. Otra manera, el branu ye secu y calorosu con una temperatura medio estacional de 24.2&nbsp;°C. La precipitación media ye de 586 mm., siendo la estación más lluviosa l'iviernu (227.6 mm.) y la más seca'l branu.

## Patrimoniu

Ilesia parroquial católica so la advocación de Nuesa Señora de Gracia, na Archidiócesis de Mérida-Badayoz.

## Pernomaos vecinos
* Juan Uña Gómez (1838–1909) pedagogu, abogáu y políticu del equipu fundador de la Institución Llibre d'Enseñanza y activista intelectual de la revolución de 1868.

## Referencies

## Enllaces esternos
*
Oliva de Mérida

**Oliva de Mérida** ye un conceyu español, perteneciente a la provincia de Badayoz (comunidá autónoma d'Estremadura).

Atópase enclaváu a mediu camín ente Don Benito y Mérida. Falta 9 quilómetros de Guareña, unos 27 de Mérida y a 109 km de Badayoz. Pertenez a la contorna de Tierra de Mérida - Vegues Baxes y al Partíu xudicial de Mérida.

El so términu municipal, con 254 km² d'estensión, entiende la llocalidá d'Oliva de Mérida y cinco entidá singulares de población designaes pol Nomenclátor del INE: Abejarones de Arriba y Abajo, Campo Ameno, La Osa y Navas, La Garza y La Zapatera. Estes cinco entidaes nun son pueblos, sinón agrupaciones de cortixos esvalixaos que nel sieglu XX llegaron a allugar centenares d'habitantes que trabayaben nes xeres agrícoles. Los cinco tán anguaño despoblaes o tienen bien pocos habitantes permanentes.

## Historia
En 1594 **La Oliva** formaba parte de la provincia Lleón de la Orde de Santiago y cuntaba con 387 vecinos pecheros.

A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá constituyir en conceyu constitucional na rexón d'Estremadura. Dende 1834 quedó integráu nel Partíu xudicial de Mérida. Nel censu de 1842 cuntaba con 260 llares y 1010 vecinos.

## Economía
La economía ye básicamente agrícola, con especial preponderancia na aceituna, ceberes (trigu) y vide.

## Monumentos
La ilesia parroquial católica de La Purísima Concepción, na Archidiócesis de Mérida-Badayoz, ye'l monumentu más importante, de construcción austera y elegante.

Antiguu campusantu, que remanez solitariu nel monte amiesta (El Morru), y la casa de la "Encomienda" pela rodiada de la llocalidá direición Villagonzalo.

Oliva de Mérida tamién cunta con un xacimientu arqueolóxicu llamáu "El Palombar", el mesmu foi afayáu cuando s'empezar les obres de la carretera a Palombos. De dichu xacimientu sábense más bien pocu, por que nun se fixeron les averiguaciones necesaries y nesos momentos yera más importante la carretera qu'estudiar l'asentamientu.

Na sierra de la Francisca esisten pintures rupestres, o siquier esistíen na cueva de La Charneca.

## Fiestes llocales
* **Les Candeles**: fiestes patronales que se celebren el 2 de febreru.
* **[[Isidro Llabrador|San Isidro]]**: celébrase'l 15 de mayu.
* **Feria de Santa María d'Agostu**: ente los díes 15 y 18 del mesmu mes.

## Notes y referencies

## Bibliografía
* 

## Enllaces esternos
Peraleda del Zaucejo

**Peraleda del Zaucejo** ye un conceyu español, perteneciente a la provincia de Badayoz (comunidá autónoma d'Estremadura).

## Situación
Alcontrar na llende coles tierres de Córdoba, camín de Peñarroya-Pueblonuevo, ente les sierres del Pedroso, Acebuche y Casal, ente Monterrubio de la Serena y Campillo de Llerena, a considerable distancia d'estos dos nucleos y de cualesquier otru.

Pertenez a la contorna de Campiña Sur y al Partíu xudicial de Castuera.

Tien como focu d'importancia más cercanu a Azuaga y pertenez a la mancomunidá d'agües y servicios de Llerena.

## Historia
L'enclave integrar en La Serena como posesión de la Orde d'Alcántara, con rangu d'Encomienda. En 1472 el Comendador de la mesma, Diego de Córdoba, solicitó al Maestre Gómez de Cáceres y Solís autorización pa fundar nos sos territorios un pobláu, siéndo-y concedida esi mesmu añu. Esta ye, pos, la fecha de la fundación de Peraleda. Como estímulu pal so asentamientu, los que llegaren a establecese nél quedaríen exentos d'abonar tributos mientres diez años. En 1748 el llugar llogró la categoría de Villa exenta.

A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá constituyir en conceyu constitucional na rexón d'Estremadura, con delles denominaciones socesives: Peraleda o **Zaucejo **, Peraleda de Zaucejo, Peraleda de Zaucejo o Zaucejo y Peraleda del Zaucejo o Zaucejo. Dende 1834 quedó integráu nel Partíu xudicial de Castuera. Nel censu de 1842 cuntaba con 114 llares y 450 vecinos.

## Demografía
Un númberu bien importante de vecinos de la llocalidá emigró nes décades de 1950, 1960 y 1970, constituyendo una importante colonia, ente otros llugares, en Sant Boi de Llobregat (Barcelona).

## Patrimoniu

Ilesia parroquial católica so la advocación de San Benitu Abá, na Archidiócesis de Mérida-Badayoz. La ilesia antigua, que yera del sieglu XVI y taba so la mesma advocación, yera unu de los dos edificios históricos de la población xunto cola Casa de la Encomienda; dambos sumieron. La ilesia antigua foi destruyida en 1936. 

Esta nueva ilesia, últimu edificiu d'estilu clasicista llevantáu na rexón, tien un gran cuerpu con una fachada d'estilu severu, llinies rectes y gran altor. Ta rematada por una espadaña con frontón y dos buecos pa les campanes. La planta tien forma de cruz griega cubierta por una cúpula gallonada. L'altar mayor y el transepto tamién ta cubiertu por aciu una cúpula.

## Ciudaes hermaniaes
La ciudá de Peraleda del Zaucejo participa na iniciativa de hermanancia de ciudaes promovida, ente otres instituciones, pola Xunión Europea.

*  Sant Boi de Llobregat, Provincia de Barcelona, Cataluña, España.

*  Peraleda de la Mata, Provincia de Cáceres, Estremadura, España.

*  Peraleda de San Román, Provincia de Cáceres, Estremadura, España.

## Personalidaes pernomaes
* María Antonia Trujillo, ministra de Vivienda (2004-2007).
* Antonio González Torres, Senador del Reinu d'España (2016-actualidá)

## Referencies

## Enllaces esternos
*
Puebla del Prior

**Puebla del Prior** ye un conceyu español, perteneciente a la provincia de Badayoz (comunidá autónoma d'Estremadura).

## Situación

Ta asitiada ente Ribera del Fresno y Hornachos. Pertenez a la contorna y al Partíu xudicial de Villafranca de los Barros.

## Historia

A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá constituyir en conceyu constitucional na rexón d'Estremadura. Dende 1834 quedó integráu nel Partíu xudicial d'Almendralejo. Nel censu de 1842 cuntaba con 75 llares y 240 vecinos.

## Personaxes pernomaos

* El toreru Miguel Ángel Perera ye'l so habitante más conocíu.

## Referencies
Pueblonuevo del Guadiana

**Pueblonuevo del Guadiana** ye un conceyu español, perteneciente a la provincia de Badayoz (comunidá autónoma d'Estremadura).

## Situación

Atopar a unos 25 km de la ciudá de Badayoz y a unos 45 de Mérida (capital autonómica), na zona d'influencia del ríu Guadiana. 
Pertenez a la contorna de Lácara y al Partíu xudicial de Badayoz.

## Fundación

Pueblonuevo del Guadiana empezó la so construcción nel añu 1948 como consecución del Plan Badayoz, completándose la so construcción na década de los 60. El día 6 d'ochobre de 1956 foi inauguráu pol Xefe d'Estáu, Xeneral Francisco Franco.

A finales del sieglu XX créase esti conceyu porque se segrega de la ciudá de Badayoz. Nel censu de 2001 cuntaba con 673 llares y 2096 vecinos. 

Anque ye un pueblu de recién construcción nes sos tierres atopáronse importantes restos romanos como la villa de pesqueru de la cual atópense dos mosaicos nel Muséu Arqueolóxicu Provincial de Badayoz y distintos restos.
 
Bañáu pol Guadiana, toles sos tierres son de regadíu destacando ente elles el cultivu del tomate y maíz ente otros como son l'arroz, pimientu y los frutales tales como la ciruela, pera, nectarina y piescu.

## Patrimoniu

Ilesia parroquial católica so la advocación de Cristu Rei, na Archidiócesis de Mérida-Badayoz.

## Referencies
Puebla de Obando

**Puebla de Obando** ye un conceyu español, perteneciente a la provincia de Badayoz, (comunidá autónoma d'Estremadura). Ye'l pueblu que s'asitia na frontera ente Cáceres y Badayoz.

## Situación

Asitiar nel ámbitu de les sierres de Loriana y el Vidriu, a metá de camín ente les capitales de provincia Cáceres y Badayoz, xunto a la carretera <span style="background-color:orange;color:black"> '''&nbsp;EX-100&nbsp;'''</span>, al altor del km 40, sobre un dominiu paisaxísticu montuoso de montascosa guapura, asitiáu na llende cola Alta Estremadura. Pertenez a la contorna de Lácara los Baldíos y al Partíu xudicial de Montijo.

Pola llocalidá va pasar nun futuru l'Autovía Rexonal <span style="background-color:#003399;color:white"> '''&nbsp;EX-A4&nbsp;'''</span> que unírá Cáceres con Badayoz siguiendo un trazáu paralelu a l'actual carretera, esta autovía va dar más serviciu y alternativa de camín a los obandinos y obandinas.

## Historia

L'orixe de la villa deber a una carta de Carlos V a la marquesa de Obando según la cual vencía-y unes tierres pa llevar a cabu la espansión de les mesmes yá habitaes por poques persones (la fecha desconoz pero supónse que foi nel Sieglu XVII).A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá constituyir en conceyu constitucional na rexón d'Estremadura, Partíu Xudicial de Cáceres. Nel censu de 1842 cuntaba con 150 llares y 540 vecinos.

## Patrimoniu

Ilesia parroquial católica so la advocación de San Ildefonso, na Archidiócesis de Mérida-Badayoz.
Ermita parroquial de San Isidro, patrón de los llabradores y del pueblu obandino a la del so festexu de romería.

El caserío, en que'l so nucleu tradicional caltiénse pocu tresformada l'arquiteutura carauterística de la zona, presenta estructura crucial, definida poles dos víes principales que se crucien na plaza central, onde s'alza la ilesia parroquial. La que s'enllarga pola banda del Evanxeliu desenvolvióse extraordinariamente, aniciando un apéndiz d'enorme estensión que va desaguar a la carretera de Cáceres a Badayoz.

## Fiestes
El patrón de Puebla de Obando ye San Ildefonso, que la so fiesta celebrar el 23 de xineru.
El 15 de mayu celebra la fiesta de San Isidro (anque nesti pueblu adelántrase o s'atrasa dependiendo del sábadu más próximu). Ye una de les mayores celebraciones del pueblu y tien llugar na redoma de la ermita de San Isidro mientres 3 díes (vienres, sábadu y domingu).
El 14 de setiembre celebra les feries y fiestes del santísimu Cristo de la Piedá, xustu antes del empiezu del cursu escolar.

## Referencies
Táliga

**Táliga** () ye un conceyu español, perteneciente a la provincia de Badayoz (comunidá autónoma d'Estremadura).

## Situación
Táliga asitiar al sur de la contorna de los Llanos de Olivenza. Llenda colos conceyos d'Alconchel al oeste y Barcarrota al este, colos que ta comunicáu al traviés de la carretera EX-313.

Pertenez a la contorna de Llanos de Olivenza y al partíu xudicial d'Olivenza.

## Historia
Formó parte de Portugal mientres más de cinco siglos, hasta la so incorporación a España en 1801, constituyíu como una parroquia (*[[freguesia]]*) del conceyu d'Olivenza col nome de La nuesa Señora de l'Asunción de Táliga (Nossa Senhora da Assunção de Talega [o Táliga]).

A la cayida del Antiguu Réxime la parroquia forma parte del conceyu constitucional d'Olivenza na rexón d'Estremadura. Dende 1834 quedó integráu nel partíu xudicial d'Olivenza. 

Dexó de formar parte del conceyu d'Olivenza cerca de 1850. Nel censu de 1857 cuntaba con 140 llares y 510 vecinos. Los sos primeros rexistros municipales daten de 1871.

Como col restu del territoriu cedíu a España en virtú del tratáu de Badayoz en 1801, Portugal nun reconoz la soberanía española sobre Táliga, invocando'l Congresu de Viena de 1815, anque nun apuesta de forma activa la so posesión. Pela so parte, España considera que'l territoriu ye una posesión llegalmente española en virtú de dichu tratáu, que, según la posición española, nun foi anuláu nin derogáu.

## Demografía

## Patrimoniu y llugares d'interés
Ilesia parroquial católica so la advocación de Nuesa Señora de l'Asunción, na Archidiócesis de Mérida-Badayoz.

## Referencies

## Enllaces esternos
Valdetorres

**Valdetorres** ye un conceyu español, perteneciente a la provincia de Badayoz (comunidá autónoma d'Estremadura).

## Situación

Pequeñu nucleu agrícola asitiáu ente Medellín y Guareña sobre orellar sur del ríu Guadiana. Alcontráu nel cantu meridional de la contorna de Vegas Altas, llenderu yá col ámbitu emeritense, atopándose a 30,2 km de la capital estremeña. Pertenez al Partíu xudicial de Don Benito.

Güei poles sos proximidaes escurre la canal del Zújar que va desaguar nel banzáu de Alange.

Morfolóxicamente constitúi un centru de tipu rural, con estructura abierta compuesta por edificaciones llabradores d'una o dos plantes, güei n'acusada fase de tresformamientu al respective de la so fisonomía secular.

## Actividá económica

El so agricultura foi tradicionalmente de secanu, anque anguaño na so mayoría ye de regadío

## Historia

Hasta 1767 en que se fixo villa exenta, perteneció con categoría de llugar al Condáu de Medellín.

A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá constituyir en conceyu constitucional na rexón d'Estremadura. Dende 1834 quedó integráu nel Partíu xudicial de Don Benito. Nel censu de 1842 cuntaba con 125 llares y 391 vecinos.

## Monumentos

El finxu constructivu más señaláu ye la ilesia parroquial católica de Nuesa Señora de l'Asunción, na Archidiócesis de Mérida-Badayoz, Diócesis de Plasencia, Arciprestalgu de Don Benito. L'edificiu asítiase nes contornes del pobláu, ente los sos últimos edificios y el ríu.

Constructivamente constitúi un conxuntu heteroxéneu nel que s'estremen tres zones. La de mayor antigüedá ye la cabecera, cuerpu d'enorme volume executáu en sillares y con cubierta de crucería, orixinariu del sieglu XVI. A ella se aneja una nave más tardía d'amenorgaes proporciones. Per delantre d'ésta alza una Torres achaparrada obra del sieglu XVII. Nel interior destaca'l retablu mayor de gustu barrocu.

Cróniques antigües menten la esistencia nel llugar de dos ermites dedicaes a San Pablo y los Mártires San Fabián y San Sebastián. 

Ente les realizaciones civiles merez atención el senciellu pero representativu edificiu del Conceyu tradicional, güei sustituyíu por otru de nueva planta.

## Referencies
Valverde de Leganés

**Valverde de Leganés** ye un conceyu español, perteneciente a la provincia de Badayoz (comunidá autónoma d'Estremadura).

## Situación

Ta asitiáu ente Olivenza y Almendral, cerca del banzáu de Piedra Aguda, nel ámbitu más cercanu a la influencia de la frontera. Pertenez a la contorna y al Partíu xudicial de Olivenza.

## Historia

En 1594 formaba parte de la Tierra de Badayoz na Provincia de Trujillo.

El sieglu pasáu entá apaez nomada como Valverde de Badayoz, xurisdicción a la que perteneció primeramente dende la so fundación nel sieglu XIII. Darréu, pasó a integrase nes cases de Leganés y Altamira, teniendo de la mesma como anexos, hasta la so desapaición nel XVII, a les aldegues de Valdesevilla y Los Arcos. La proximidá a la frontera fixo de Valverde escenariu de numberoses aiciones de guerra rellacionaes colos conflictos hispanu-portugueses en toles dómines. Na so redoma tuvo llugar en 1385 la batalla que remató l'escalabru sufiertu poco antes polos castellanos en Aljubarrota. 

El 13 de setiembre de 1643 la llocalidá foi afarada polos portugueses mientres la guerra de la separación. En 1704, empecipiada la de Socesión, los sos moradores abandonar, medrosos de nuevos ataques lusitanos, que efeutivamente producir con tarrecibles resultancies, hasta'l puntu de que l'enclave quedó destruyíu por completu y despobláu, hasta qu'en 1712 empecipióse la so reconstrucción. Valverde foi escenariu tamién de la xunta caltenida'l 14 de mayu de 1811 polos xenerales aliaos con Beresford, pa preparar la batalla llibrada dos díes depués contra los franceses nos campos de La Albuera, y na que parte de les tropes tuvieron equí los sos campamentos de partida.

A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá constituyir en conceyu constitucional na rexón d'Estremadura. Dende 1834 quedó integráu nel Partíu xudicial de Olivenza. Nel censu de 1842 cuntaba con 431 llares y 1510 vecinos.

## Patrimoniu

Ilesia parroquial católica so la advocación de San Bartolomé, na Archidiócesis de Mérida-Badayoz.

Banzáu de piedra aguda. Banzáu asitiáu nel Km 4 de la carretera Valverde de Leganes-Olivenza.

## Persones destacaes
*Celestino Corbacho Chaves, ex-ministru de Trabayu ya Inmigración.

## Medios de comunicación
;Prensa escrita
El conceyu cunta col so propiu periódicu llocal, *Güei Valverde de Leganés*, formáu a partir d'una corresponsalía del diariu rexonal *[[Güei (periódicu)|Güei]] —*que s'edita en Badayoz capital—.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Web oficial del Conceyu de Valverde de Leganés
* Hiperlocal del Diariu GÜEI en Valverde de Leganés
Valverde de Llerena

**Valverde de Llerena** ye un conceyu español, perteneciente a la provincia de Badayoz (comunidá autónoma d'Estremadura).

## Situación
Asitiar nes proximidaes d'Ahillones, en direición a Guadalcanal, cerca yá de la llende cola provincia de Sevilla. Ocupa un asentamientu en nidiu pendiente sobre un dominiu montuoso correspondiente a les estribaciones de Sierra Morena.

Pertenez a la contorna de Campiña Sur y al Partíu xudicial de Llerena.

## Historia
El nome actual de la población atribuyir al so fundador, Don Rodrigo de Valverde. Pero a lo llargo de la historia foi conocida por otros nomes distintos: A finales del sieglu XV ostentó l'apellativu de Valverde de la Reina. Tamién se llamó "Valverde d'Azuaga", por depender d'ésti conceyu jurisdicionalmente.

La fundación de Valverde de Llerena tuvo llugar sobre l'añu 1240, per parte de Don Rodrigo de Valverde, Caballeru de la Orde de Santiago, Comendador de Valez, quien a mediaos del sieglu XIII consolidó la ocupación del llugar concediendo diversos privilexos a quien ellí s'instalaron.

La nueva población pasó a la xurisdicción de la Orde de Santiago. En 1594 formaba parte de la provincia Lleón de la Orde de Santiago y cuntaba con 232 vecinos pecheros.

Foi en 1559 cuando adquirió la considerancia y el títulu de villa per mercé de Felipe II. En 1586, foi segregada definitivamente de los dominios santiagueños, al ser vendida a Mariana de Córdova, marquesa de Villanueva del Ríu, pasando más tarde a engrosar los estensos dominios de la Casa d'Alba.

A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá constituyir en conceyu constitucional na rexón d'Estremadura. Dende 1834 quedó integráu nel Partíu xudicial de Llerena. Nel censu de 1842 cuntaba con 270 llares y 1120 vecinos.

## Patrimoniu
Ilesia parroquial católica so la advocación de La Purísima Concepción, na Archidiócesis de Mérida-Badayoz.

## Personaxes pernomaos
* Manuel Luque Otero (1943- 2007), médicu internista, referente obligáu nel estudiu de la hipertensión arterial (HTA).
Yop.

## Referencies

## Enllaces esternos
Valdelacalzada

**Valdelacalzada** ye un conceyu español, perteneciente a la provincia de Badayoz (comunidá autónoma d'Estremadura).

## Xeografía física

### Allugamientu

Valdelacalzada allúgase a mediu camín ente Mérida y Badayoz , nes vegues baxes del Guadiana concretamente na marxe derecha del ríu Guadiana (a unos 2 km de distancia d'ésti). Pertenez a la contorna de Tierra de Badayoz y al Partíu xudicial de Badayoz.

## Historia

Nel añu de 1993 créase esti conceyu porque se segrega de la ciudá de Badayoz. Nel censu de 2001 cuntaba con 847 llares y 2584 vecinos.

## Economía

Na actualidá, Valdelacalzada dispón d'una economía basada na agricultura, principalmente dedicada a la fruticultura, cuntando amás con cinco empreses locales que s'encarguen de tresformar y distribuyir los productos per tol mundu.

## Patrimoniu

Ilesia parroquial católica so la advocación de La Sagrada Familia, na archidiócesis de Mérida-Badayoz.

## Fiestes

### Fiestes populares

* SAN ISIDRO. El día 15 de mayu celebra la romería de san Isidro onde'l pueblu esfruta d'una xornada de convivencia con numberoses actividaes na so zona d'acampada.
* DIA DE LA INDEPENDENCIA. El conceyu celebra'l 27 d'abril el día que foi declaráu conceyu y dexó de ser una pedanía de Badayoz.
* FIESTES DEL PILAR. En redol al día 12 d'ochobre celebren les feries y fiestes de la llocalidá nes cualos resalten los sos trés díes de tornes de vaquillas que gocien de popularidá na zona.

## Referencies
Zarza-Capilla

**Zarza-Capilla** ye un conceyu español, perteneciente a la provincia de Badayoz (comunidá autónoma d'Estremadura).

## Situación
Ta asitiáu na parte oriental de la provincia, na contorna de La Serena. Na so redoma atópense Cabeza del Buey, Peñalsordo y Capilla. Pertenez al Partíu xudicial de Castuera.

## Topografía
El conceyu, que'l so nucleu urbanu asitiar a una altitú de 579 m, presenta una topografía bien accidentada con un 80% del territoriu con rimaes cimeres al 20%. Participa de los biotopos más representativos d'esta zona: les sierres, la estepa, y les zones húmedes (Banzáu de La Serena con más de 3.000 hm³).

## Población
La población ta partida nos dos entidaes de población: Zarza-Capilla Vieja xusto na fastera de la sierra y Zarza-Capilla Nueva na penillanura. La so población en 2016 ye de 347 habitantes censaos según el INE.http://www.ine.es/jaxiT3/Datos.htm?t=2859

## Xeografía urbana

Los edificios más representativos tán en Zarza-Capilla Vieya y son la Ilesia de San Bartolomé orixinaria del sieglu XVI. Sobre'l so llau del evanxeliu adosar en 1871 la Ermita de La nuesa Señora de l'Aurora. Entá caltién delles estaciones del Vía Crucis realizáu en mampostería con cruces de fierro que yá esistía en 1537. Per otra parte esisten diversos abrigos y cueves na sierra que contienen gran cantidá de pintures rupestres.

## Historia

Atopáronse restos d'asentamientos prerromanos, romanos y árabes. Sobre l'orixe concretu de la población tenemos pocos datos pero paez que se funda en 1280 tomando'l nome de Zarza pol arbustu qu'esistía nel centru de la población xunto a una fonte y Capilla cuando s'integró nel Estáu de Capilla. A partir de la Reconquista la hestoria de la llocalidá ta venceyada a la vecina Capilla a que la so xurisdicción perteneció hasta'l sieglu XIX. Asina, en 1594 formaba parte de la Tierra de Capilla na Provincia de Trujillo.

A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá constituyir en conceyu constitucional na rexón d'Estremadura. Dende 1834 quedó integráu nel Partíu xudicial de Puebla de Alcocer. Nel censu de 1842 cuntaba con 360 llares y 1329 vecinos. 

La Guerra Civil española causó grandes daños na villa, construyéndose a final de la guerra la Zarza-Capilla Nueva anque la población partir ente los dos nucleos.

## Economía
L'actividá económica mayoritaria ye l'agricultura y, fundamentalmente, la ganadería que colos fataos d'oveyes merines constitúi la principal fonte d'ingresos.

## Personaxes pernomaos
Unos de los sos meyores embaxadores son los hermanos Muñoz (Estopa) (fíos adoptivos de Zarza-Capilla, d'onde procede la so familia y onde pasaben los branos na so infancia). Tamién ye de Zarza-Capilla Manuel Estudillo Santos, direutor de cine (*Historia de Estrella*, *Jara*, *Coslada 0*, *La hestoria de Miguel Ángel Blanco*,...)

## Referencies

## Enllaces esternos
Casas de Don Antonio

**Casas de Don Antonio** ye un conceyu español, na provincia de Cáceres, Comunidá Autónoma d'Estremadura, España. Asitiar na carretera que comunica Mérida con Cáceres, qu'escurre pela vía romana conocida como Vía de la Plata.

## Llendes del términu municipal
El términu municipal de Casas de Don Antonio tien les siguientes llendes:

* Cáceres y L'Aldea del Cano al oeste;
* Torrequemada y Torremocha al norte;
* Albalá y Alcuéscar al este;
* Montánchez y Carmonita nun puntu al sur.

## Historia

Casas de Don Antonio tien los sos antecedentes históricos na dómina romana coles mansios *Ad Sorores* y *Iter ab Eremita Asturicam*, asitiaes a 26 milles romanes de *[[Mérida (España)|Emerita Augusta]]* na Vía de la Plata.

La población actual foi fundada nel sieglu XIII pola Orde de Santiago como aldega de la Tierra de Montánchez. Perteneció a Montánchez hasta'l 24 de setiembre de 1769, cuando Carlos III dio-y el títulu de villa.

A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá constituyir en conceyu constitucional na rexón d'Estremadura que dende 1834 quedó integráu en Partíu Xudicial de Montánchezque nel censu de 1842 cuntaba con 180 llares y 986 vecinos.

## Monumentos
Nel conceyu de Casas de Don Antonio atópense, ente otros, los siguientes monumentos:

* Ilesia parroquial católica so la advocación de La nuesa Señora de l'Asunción, a cargu del párrocu de Montánchez, na diócesis de Coria;
* Ermita de la Virxe del Pilar;
* Ponte romana de la Vía de la Plata sobre'l ríu Ayuela;
* Miliario romanu;
* Rollu de la villa na plaza d'España;
* Cruceru de granitu na plaza José Antonio.

## Cultura
### Heráldica

L'escudu heráldicu de Casas de Don Antonio foi aprobáu por aciu la "Orde de 25 de mayu de 2004, pola que s'aprueba l'Escudu Heráldicu y la Bandera Municipal, pal Conceyu de Casas de Don Antonio", publicada nel Diariu Oficial d'Estremadura el 22 de xunu de 2004 depués d'aprobar l'escudu'l plenu del conceyu'l 2 de xunetu de 2003 y emitir informe'l Conseyu Asesor d'Honores y Distinciones de la Xunta d'Estremadura el 29 d'abril de 2004. L'escudu defínese oficialmente asina:

### Fiestes llocales
En Casas de Don Antonio celebren les siguientes fiestes llocales:

* Selmana Santa;
* Romería de Santiago de Vencáliz, el 1 de mayu, entamada parcialmente nel términu municipal de Cáceres;
* Selmana Cultural, del 9 al 15 d'agostu;
* Virxe de l'Asunción, el 15 d'agostu;
* Virxe del Pilar, el 12 d'ochobre;
* El Rachón, 24 d'avientu.

### Gastronomía

En Casas de Don Antonio ellaboren dulces por cuenta de la romería como bollos de Santiago, rosquíes y flores. Tamién s'ellabora en romería, según en Selmana Santa, la caldereta de corderu. Otros platos que se cocinen a lo llargo del añu son les migues estremeñes, el gazpachu y les sopes. Les principales frutes cultivaes nel conceyu son los figos, les granaes y los marmiellos.

## Personaxes pernomaos
* Pedro de Lorenzo

## Referencies

## Enllaces esternos
Casas de Don Gómez

**Casas de Don Gómez** ye un conceyu español, na provincia de Cáceres, Comunidá Autónoma d'Estremadura.

Tien un área de 31,16 km² con una población de  habitantes y una densidá de  hab/km².

## Símbolos

L'escudu de Casas de Don Gómez foi aprobáu por aciu la "Orde de 2 de marzu de 1994, pola que s'aprueba l'Escudu Heráldicu y Bandera Municipal, pal Conceyu de Casas de Don Gómez", publicáu nel Diariu Oficial d'Estremadura el 12 de marzu de 1994 y aprobáu pol Conseyeru de Presidencia y Trabayu Joaquín Cuello, depués d'aprobar l'espediente'l plenu del conceyu'l 30 de setiembre de 1993 y emitir informe'l Conseyu Asesor d'Honores y Distinciones de la Xunta d'Estremadura el 21 de xineru de 1994. L'escudu defínese oficialmente asina:

## Xeografía física
El términu municipal de Casas de Don Gómez parte con:

* Moraleja al noroeste.
* Huélaga al oeste.
* Calzadilla al nordeste.
* Casillas de Coria al suroeste.
* Coria al Sureste.

## Historia
A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá constituyir en conceyu constitucional na rexón d'Estremadura, Partíu Xudicial de Coria que nel censu de 1842 cuntaba con 135 llares y 740 vecinos.

## Demografía
El conceyu, que tien una superficie de 31,16&nbsp;km², cuenta según el padrón municipal pa  del INE con  habitantes y una densidá de &nbsp;hab./km².

## Economía

### Evolución de la delda viva

El conceutu de delda viva contempla namái les deldes con caxes y bancos relatives a creitos financieros, valores de renta fixa y préstamos o creitos tresferíos a terceros, escluyéndose, poro, la delda comercial.

La delda viva municipal per habitante en 2014 xubía a 27,06 €.

## Tresportes
Pel pueblu namái pasa una carretera que xune Casillas de Coria cola EX-109, pola cual puede dise a Coria o a Moraleja.

## Patrimoniu

Casas de Don Gómez cunta colos siguientes monumentos relixosos:

* **Ilesia de San Gabriel Arcánxel**, asítiase na plaza del conceyu, del sieglu XVI y XVII. Ye la ilesia parroquial del pueblu.
* **Ermita de San Gregorio**, al sur del pueblu.
* **Ermita del Cristu de l'Agonía**
* **Ermita de San Marcos**, xunto al ríu Árrago. Ye la sede de la romería.

## Festividaes
En Casas de Don Gómez celebren les siguientes fiestes llocales:

* Romería, l'últimu sábadu d'abril;
* San Nereo, el 12 de mayu;
* El Cristu, el 14 de setiembre.

## Referencies

## Enllaces esternos
Carbajo

**Carbajo** ye un conceyu español, na provincia de Cáceres, Comunidá Autónoma d'Estremadura. Asitiáu na falda del monte de la sierra de Carbajo ye un pequeñu pueblu de la provincia de Cáceres, na zona más al Oeste de la provincia de Cáceres.

Tien un área de 28,05 km² con una población, según l'últimu censu (añu 2006), de 253 habitantes y una densidá de 9,02 hab/km².

## Xeografía

### Llendes del términu municipal
Carbajo parte con:

* Santiago de Alcántara al oeste y suroeste.
* Membrío al Este y Sureste.
* El concelho portugués d'Idanha-a-Nova al norte.

### Clima
El clima ye de tipu mediterraneu secu. La temperatura medio añal ye de 17,1ºC. Los iviernos suelen ser nidios, con una temperatura medio de 9,4ºC, algamando les mínimes absolutes valores d'hasta -2,0º. El branu ye secu y calorosu con una temperatura medio estacional de 26,2º y unes máximes absolutes qu'algamen los 43,3º. La precipitación media añal ye de 585,0 mm. La estación más lluviosa ye l'iviernu (233,9 mm.) y la más seca'l branu (41,0 mm.).

## Historia
En 1594 formaba parte de la Tierra de Alcántara na Provincia de Trujillo

A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá constituyir en conceyu constitucional na rexón d'Estremadura, dende 1834 quedó integráu nel Partíu Xudicial de Valencia de Alcántara. Nel censu de 1842 cuntaba con 80 llares y 438 vecinos.

## Monumentos
Ilesia parroquial católica so la advocación d'El Salvador, perteneciente a la diócesis de Coria y realizada nel sieglu XVIII.

## Cultura

### Heráldica
L'escudu de Carbajo foi aprobáu por aciu la "Orde de 23 de febreru de 1996, pola que s'aprueba l'Escudu Heráldicu, pal Conceyu de Carbajo", publicáu nel Diariu Oficial d'Estremadura el 5 de marzu de 1996 depués d'aprobar l'espediente'l plenu del conceyu'l 14 de xunetu y el 21 d'avientu de 1995 y emitir informes el Conseyu Asesor d'Honores y Distinciones de la Xunta d'Estremadura el 17 d'ochobre de 1995 y 16 de febreru de 1996. L'escudu defínese oficialmente asina:

### Fiestes llocales
En Carbajo celébrense les siguientes fiestes llocales:

* Santa Marina, el Llunes de Pascua;
* Fiesta del emigrante, el primer fin de selmana d'agostu;
* Magusto, el 1 de payares
* La foguera, el 24 d'avientu.

## Demografía

La edá media supera los 50 años. Mientres l'añu 2002 hubo 5 fallecimientos y 1 nacencia.

## Referencies

## Enllaces esternos
Garvín

**Garvín** o **Garvín de la Jara**, ye un conceyu español, na provincia de Cáceres, Comunidá Autónoma d'Estremadura.

## Estensión y Población
Tien un área de 38,27 km² con una población de 97 habitantes y una densidá de 2,53 hab/km².

Según datos del INE, nel añu 1900 Garvín yera'l 4º conceyu con mayor densidá de población de la provincia de Cáceres (137,4 hab/km²). L'actual densidá de población (2,53 hab/km²) asitiar como'l décimu con menos densidá de población de la provincia. En 1900, Cáceres tenía 222 conceyos; en 2007, tenía 219.

## Demografía

## Historia
Dende la so reconquista a los musulmanes perteneció al conceyu de Talavera de la Reina, tando Garvín integráu na provincia de Toledo y nel partíu xudicial de Talavera hasta la redivisión provincial de 1833, añu en que pasa a formar parte d'Estremadura. A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá constituyir en conceyu constitucional, entós conocíu como **Garbín**, na rexón d'Estremadura. Dende 1834 quedó integráu nel Partíu Xudicial de Navalmoral de la Mata. Nel censu de 1842 cuntaba con 40 llares y 219 vecinos.

## Referencies