Nenyure

**Nenyure** ye un documental de Jorge Rivero de 2005 que cuenta'l final de la dómina de la minería asturiana y la so repercusión, asitiando'l focu en *Nenyure.* Foi nomináu al meyor curtiumetraxe documental nos Premios Goya de 2006. Ye parte de la filmografía del Nuevu Cine Asturianu.

## Argumentu
En *Nenyure* les coses foron sumiéndose y namái queden los escatafinos de lo que foi notru tiempu. Nenyure son les cases, son les ventanes, los bancos, los patios y tamién l'ausencia de lo que falta, caltenío namái na alcordanza.

## Información complementaria
La película rodóse n'inglés "como un llinguaxe qu'indica la frayadura col pasáu, cola identidá tradicional" señala Jorge Rivero, que rodó nel so barriu natal, La Vega Ría n'Urbión, conceyu Mieres. Nenyure ye una palabra asturiana que significa “nenguna parte” señala Jorge Rivero, denómase asina l'espaciu urbanu de la película permite evitar el reduccionismu llocalista y fuxir de cayer nos terrenos del documental pragmáticu y directu sobre fechos, persones y llugares. *«¿Qué pasa cuando una comunidá pierde les sos señes d'identidá comunes? ¿Qué pasa cuando los estereotipos, coles sos verdaes y les sos mentires, cola so estrechura de mires y les sos autoconfirmaciones, s'esmucen hasta convertise nun recuerdu metanes románticu y épicu? ¿Cómo se reflexa la perda de la identidá de les persones nos espacios que llevanta, habita y abandona? Estes son dalgunes de les reflexones que m'afalaron a construir un curtiumetraxe escarnáu y secu, entre la fantasmagoría y el documental, que m'ayudare a comprender non tanto quién, sinon qué yera yo en relación col llugar onde nací, crecí y qu'agora llegaba a asfixiame»* explica Rivero*.*

## Sobre Jorge Rivero
Jorge Rivero estudió Sicología y cine y dirixó dellos documentales, ente ellos *La presa* (2008).​ Ye fundador de la revista *Cortosfera* y director artísticu del Aguilar Film Festival. De magar 2017 ye'l coordinador de Curtimetraxes Laboral Cinemateca (Oficina del Curtiumetraxe d'Asturies) y ye, amás, presidente de la Coordinadora del Curtiumetraxe Español.

## Estrenu
El curtiumetraxe presentóse nel Festival Internacional de Cine de Xixón de 2004.

## Premios y reconocimientos
* Premiu Nuevos Realizadores. Festival Internacional de Cine de Xixón 2003.
* Nomináu al Goya al meyor curtiumetraxe documental en 2006.

## Reacciones
*«"Nenyure", diez minutos de cine ensin actores y con una voz en off. Rivero fai un poema d'acordanza/señaldá nel barriu obreru de Mieres onde se crió l'autor. La perda d'identidá d'esti espaciu, la identificación col mesmu y la presencia de l'arquitectura como elementu que define al paisaxe son los elementos clave de "Nenyure", un curtiumetraxe que'l propiu Pablo Rivero define como "un poema visual onde les fachaes, les solombres, les ruines y los demás elementos del paisaxe lleven tol protagonismu, y onde la voz y la música tán al serviciu de dar más claridá a los significaos de las imágenes".*

*Jorge Rivero pertenez a una xeneración de nuevos realizadores asturianos que tenten definir una triba de cine centrada na realidá y nel retratu despiadáu del entornu ambiental de l'Asturies actual. El so últimu trabayu foi la filmación del poema “Ente nós” de Vanessa Gutiérrez dientro'l proyectu colectivu “Cinco poemes”.Ye autor tamién del documental musical “Pasamentu”, sobre'l discu del mesmu títulu del colectivu etnográficu Muyeres.* Asturnet.

## Nuevu cine asturianu
*«Otru nome importante nestos oríxenes del [[Nuevu Cine Asturianu]] ye'l de Jorge Rivero (Mieres 1975) y el so curtiumetraxe* **Nenyure** *(2005), otra elexía a la minería del carbón y con ella a la cuenca minera asturiana al traviés del retratu pausáu del barriu del director, La Vega Riba en Mieres. «El tiempu pasa de manera estraña y sele en Nenyure. Too Nenyure ye'l reflexu d'una decadencia progresiva. En cada esquina vas alcontrar una ausencia. Ausencia d'amigos, de vecinos, de los años que'l tiempu escaeció», esta reflexón –n'inglés pa sorrayar tovía más l'efectu d'estrañamientu y de perda d'identidá– abre la película, marcando'l tonu xeneral dende'l que l'espectador tien d'enfrentase a la llectura de les imáxenes –filmaes de manera escepcional pola cámara de Juan Luis Ruiz, director de fotografía d'esta película–. Una documentación visual total de la superficie, de la parte visible d'un barriu que dexó de ser y que se presenta énte los güeyos del espectador, ensin presencia humana dala, como si caleyáremos per un cementeriu. La voz n'off ficcional perriba de les imáxenes d'una fuerte entidá documental marquen, como nel casu de* Lluvina*, la suxetividá de la mirada cinematográfica.»* Ramón Lluís Bande.

## Referencies

## Enllaces esternos
*