open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Richenza de Northeim

**Richenza de Northeim**  foi miembru de la familia de los condes de Northeim. Richenza convertir por matrimoniu en duquesa de Saxonia (dende 1106), reina de Romanos (dende 1125) y Emperatriz del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu (dende 1133).

## Biografía
Richenza nació ente'l 1087 y el 1089, fía d'Enrique'l Gordu de Northeim (m.&nbsp;1101) y Gertrudis de Brunswick (h. 1060-9 d'avientu de 1117), noble perteneciente a la dinastía saxona de los brunónidas.

Alredor del añu 1100 Richenza casóse con Lotario de Süpplingenburg, que se convirtió en duque de Saxonia nel añu 1106. En 1125 Lotario xubió al tronu d'Alemaña.

A la muerte del papa Honorio II en 1130, lluches internes llevaron a la eleición del papa Inocencio II y del antipapa Anacleto II. Dambos ufiertaron a Lotario la corona d'emperador en cuenta de sofitu a la so causa. Lotario, por influencia de Bernardo de Claraval, optó por Inocencio, qu'al poco tornó a Roma pa sentase nel tronu de San Pedro. Richenza intervieno viviegamente nel so reináu, lo que se reflexa nes sos actividaes mientres el cisma papal de 1130, y el so papel como intermediaria ente'l so maríu y los sos rivales, Conrado III d'Alemaña y Federico II, duque de Suabia. En 1136-37, presidió audiencies na corte. L'únicu descendiente con Lotario que sobrevivió foi Gertrudis de Süpplingenburg, nacida en &nbsp;1115, 15 años dempués del matrimoniu de los sos padre; casar en 1127 con Enrique, duque de Baviera (m.&nbsp;1139). Esto llevó a que tanto les tierres de Northeim como les de los brunónidas terminaren en manes de la dinastía güelfa.

Lotario morrió en 1137, y Richenza rápido movióse p'asegurar que les tierres de Saxonia fueren parar a manes del so xenru Enrique. En Pentecostés del añu siguiente, sicasí, una delegación de príncipes saxones axuntar en Bamberg pa escoyer a Conrado III qu'asocedió a Lotario como emperador. Enrique morrió pocu dempués, na seronda de 1139. Richenza lluchó duramente pol heriedu del so nietu, el futuru Enrique'l Lleón, curiando de la so educación, y primiendo por que se-y reconociera como herederu del ducáu de Saxonia. Enrique foi escoyíu duque, a lo último en 1142; la so madre Gertrudis gobernó como rexente hasta la so mayoría d'edá. 

Richenza nun vivió pa ver al so nietu como socesor nel ducáu. Morrió'l 10 de xunu de 1141 y ta soterrada cerca del so maríu y Enrique l'Arguyosu na catedral de Königslutter am Elm. Ente los oxetos de la so tumba atopa una corona simple y elegante.

## Llinaxe

**Ascendientes de Richenza de Northeim**





## Referencies

* (n'alemán) genealogie-mittelalter.de
Adalsinda

**Adalsinda**  ye una santa católica del sieglu VII. La so festividá celébrase'l 5 de mayu. Ye especialmente venerada en Douai (Francia). Yera fía de Rictrudis de Marchiennes y Adalberto I de Ostrevent, duque de Douai. Les sos hermanes Clotsinda, Mauronto y Eusebia son tamién santos precongregacionales.

## Referencies

## Enllaces esternos
Aldegunda

**Aldegunda** () (c. 639–684) foi una noble y abadesa franca. Tuvo íntimamente rellacionada cola familia real Merovinxa. Los sos padres, dempués honraos como San Waldeberto, conde de Guînes, y San Bertilia, vivieron en Flandes na provincia del Condáu de Hainault. Foi tía de Santa Maldalberta y Santa Aldetrudis, quien tamién fueron abadeses nel monesteriu qu'ella mesma fundaría. Santa Aldegunda ye una de les más famoses de lo qu'Aline Hornaday llamaría la llinia merovinxa de santos. Ye venerada como santa, el 30 de xineru.

Aldegundis foi pretendida pol rei d'Inglaterra pero refugar pa escoyer la vía de la virxinidá y la vida relixosa. Al pie de la so hermana, Santa Valdetrudis, fundó una pequeña enfermería que col tiempu aportaría a la famosa abadía de les monxes benedictines en Maubeuge (Francia, mui cerca de la frontera con Bélxica) y onde foi la primer abadesa. 
Según les evidencies, morrería d'un cáncer de pechu. Na lliturxa católica celébrase la so fiesta'l 30 de xineru.. 

Hai munchos escritos sobre la so vida, pero nengunu d'ellos contemporáneos a la santa. Dalgunos d'ellos, incluyendo la biografía que nel sieglu X escribió Hucbald, fueron publicaos polos Bolandistas (Acta SS., January 11, 1034–35).

## Referencies

## Enllaces esternos
* Aldegundis at Catholic Encyclopedia online
* Vida de Santa Aldegunda según Catholic.net
Amalberga de Maubeuge

**Santa Amalberga de Maubeuge** (tamién **Amalburga**, **Amalia**, o **Amelia** de **[[Lobbes]]**, nacida en **[[Binche]]**, na Valonia belga) foi una santa merovinxa que vivió nel sieglu VII. Según la tradición, foi hermana o sobrina de Pipino de Landen. Casóse col conde Witger, duque de Lorena y conde de Brabante. Foi madre de San Emeberto, Santa Reineldis, Santa Faraildis y Santa Gúdula. Amalberga xunir a la comunidá monástica de l'abadía de Maubeuge hasta'l fin de los sos díes. 

La so festividá nel santoral ta asitiada nel 10 de xunetu, anque en delles poblaciones celebra'l treslláu de les sos reliquies de Lobbes a Binche, nel sieglu XV, treslláu que se conmemora'l 10 de xunu.

Amalberga de Maubeuge nun se debe confundir con santa Amalberga de Temise († 722), venerada en Gante, Temse y Munsterbilzen, anque la so festividá ye'l mesmu día que la de Amalberga de Maubeuge.

## Haxografía
Vita sanctae Amalbergae viduae (11th century)
## Referencies
Asma bint Umais

**Asma bint Umais** (n'árabe: أسماء بنت عميس) de la tribu Banu Hashim, yera una compañera del profeta Mahoma. La so tumba atópase en Baab Saghir, Damascu, Siria. Yera considerada una de les muyeres más formoses de la so dómina. Morrió nel añu 40 de la Hégira dempués de la muerte del Imam Ali.

## Familia

El so padre yera Umays ibn Ma'ad y la so madre yera Hind bint Awf. La so media hermana yera Maymuna bint al-Harith, una de les esposes del profeta Mahoma. La so hermana Salma bint Umais casóse con Hamza ibn Abd al-Muttalib.
## Matrimonios

### Primer matrimoniu

El so primer home foi Yá'far ibn Abu Talib, tamién de la tribu Banu Hashim. Tuvo fíos con Yá'far dellos años antes de la Hégira, participó na migración escontra Abisinia xunto col so home y otru grupu de musulmanes.

Sábese que Yá'far tornó a Medina dempués de que los musulmanes conquistaren Khaybar. Yá'far foi asesináu na batalla de Mu'tah xunto con Zayd ibn Harithah, el fíu adoptivu de Mahoma, y Abd'Allah ibn Rawahah. Yá'far ta soterráu en Mu'tah al sur de Xordania.

### Segundu matrimoniu

Dempués de la muerte de Yá'far, casóse con Abu Bakr. Ella tuvo presente na casa d'Ali nel momentu que Fatima bint Muhammad finó, 6 meses dempués de la muerte de Mahoma. 

Asma, cuando se casó con Abu Bakr, taba esperando un fíu pero nun quixo perdese l'últimu pelegrinaxe de Mahoma, anque'l so allumamientu taba cerca y el so maríu decidió acompañala. Nuna de les paraes a lo llargo de la ruta de pelegrinación, Asma dio a lluz al so fíu al que llamaron Muhammad ibn Abi Bakr. El neñu, más palantre, sería adoptáu por Ali dempués de la muerte de Abu Bakr. Abu Bakr entamaba unviar a Asma y al so fíu de vuelta a Medina, pero Mahoma facer arrenunciar.

### Tercer matrimoniu

Cuando Abu Bakr finó, Asma casóse con Ali Ibn Abi Talib. Muhammad ibn Abi Bakr foi adoptáu por Ali y esti lo crió como'l so propiu fíu.

## Legáu

Yera una erudita del Islam y considerar como una de les muyeres que primero entró nel paraísu.

## Referencies

## Bibliografía

* *Family Tree Abu bakr*. Quran search online. Retrieved 28 September 2012
Austreberta

**Austreberta de Pavilly** (Austrebertha o Eustreberta)   ye una santa de la Ilesia católica y la Ilesia ortodoxa. Fía de los principales cortesanos del rei Dagoberto I, el Conde Palatín Badefrido y de Santa Framechidis, fuxó a los dolce años dempués de que'l so padre comunicáralu que tenía proyeutáu'l so matrimoniu y abellugóse nun conventu. El so abá Saint Omer d'Abbeville dio-y asilu y prometió-y imponer -y el velu. Sicasí, al saber quién yera ella y pensando no esmolecíos que taríen los sos padres pola so ausencia, persuadir por que tornara. Finalmente, los sos padres acccedieron a que la moza entrara al conventu de Abbeville. Por pidimientu d'Audeno, Pocu dempués se trasladsaría a Pavilly pa ocupar el cargu d'abadesa. Equí impunxo unes estrictes regles ante un panorama d'indisciplina. Les monxes allegaron a protestar ante Audeno, y acusaron a la santa de delles ofienses graves. El fundador injurió a la superiora y llegó a amenaciala cola so espada, pero Austreberta non se inmutó ya inclinóse la cabeza esperando'l golpe mortal. Esti actu impresionó a Audeno que la dexó que gobernara a les sos monxes de la manera que creyera conveniente.La ciudá Sainte-Austreberthe tien el so nome en veneración a ella. 

## La lleenda: Austreberta y el llobu

Según la tradición, cuenta que Austreberta salió a buscar a un pollín desapaecíu que trabayaba pa los monxos del monesteriu llevando la tendalada. Siguió un rastru de sangre hasta llegar a un llobu. Ésti almitió haber matáu al pollín. La santa perdonó-y pero mandólu a ser él mesmu'l que llevara la tendalada. El llobu fixo esta xera'l restu de la so vida.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Austreberta
* Llobos y santos
Azarmedukht

**Azarmedukht** foi una de los dos reines del Imperiu Sasánida, hermana de l'anterior reina, Boran, y fía de Cosroes II. Vivió nuna dómina de completu caos, na que l'imperiu, somorguiáu nuna guerra civil, estazóse en pequeños reinos; en 5 años asocedieron dellos gobernantes efímeros, asitiaos por una y otra facción de la nobleza, unu de los cualos foi Azarmedukht. Dempués de coronada tuvo que compartir el poder con un rapazu, el so hermanu Yazdegerd.

## Referencies

## Bibliografía
*Pourshariati, Parvaneh (2008). *Decadencia y cayida del Imperiu sasánida: El Sasanian-Parto Confederación y la conquista árabe d'Irán* . Londres y Nueva York: IB Tauris. ISBN 978-1-84511-645-3 .

## Enllaces esternos

## Ver tamién
* Llista de reis sasánides
Batilda d'Ascania

**Batilda de Ascania** (n'anglosaxón: *Bealdhild*; 626 o 627-30 de xineru del 680) foi reina de Burgundia y Neustria, esposa del rei merovinxu Clodoveo II. La so biografía ta rexistrada en dos tradiciones contrapuestes. Una d'elles, la *Vita S. Bathildis*, rexistra la so candidatura pa la santidá y la meritoriedad d'esta, ente que la otra enceta una crónica más mundana o realista. Esta segunda versión ta sofitada polos afayos arqueolóxicos en Anglia Oriental. La tradición qu'atestigua la santidá señalar como impulsora na creación de dos abadíes franceses, Corbie y Chelles.

Dambes tradiciones presentar como una aristócrata, quiciabes familiar de Ricberht de Estanglia, l'últimu rei paganu anglosaxón, pos se sabe que'l so rival Sigeberto de Estanglia vendió a una rapaza n'esclavitú que sirvió a Erquinoaldo, mayordomu del palaciu de Clodoveo en Neustria.

## Santidá
Foi canonizada pol papa Nicolás I nel añu 880. El so mayor santuariu ye l'abadía de Chelles, asitiada pela rodiada de París. La Ilesia católica señala'l 30 de xunu como día del so martiriu, ente qu'en Francia celebra'l so santu'l día 26 d'esi mes.

## Referencies

## Enllaces esternos
Alfleda

**Alfleda** (n'inglés: **Ælfflæd**) (nació 654, morrió c. 714) fía d'Oswiu, rei de Northumbria, y d'Eanfleda. Baxaba por tanto de dos cases reales: Bernicia y Deira. Per parte del so padre yera nieta del rei Etelfrido, y per parte de la so madre del rei Edwin de Northumbria. Alfleda foi consagrada a la relixón dende pequeña y vivió na abadía de Whitby tola so vida, convirtiéndose finalmente n'abadesa del monesteriu.

## Vida
Alfleda vivió cuasi tola so vida en monesterios. Nun yera inusual nel sieglu XII que les muyeres de families reales convertir en monxes; inclusive dacuando les reines facer al enviudar como lo fixo la so madre Enfleda. El casu de Alfleda ye inusual por ingresar al monesteriu a bien temprana edá, cuando entá nun tenía un añu d'edá, según cuenta Bede.

Cuando Alfleda cuntaba apenes un añu, el so padre viose obligáu a enfrentase al poderosu Penda de Mercia qu'axuntara un potente exércitu p'atacar Northumbria. Los numberosos intentos d'Oswiu de convencelo per medios diplomáticos y sobornos fallaron, y dio empiezu una guerra na que, contra toa mira, la victoria sonrió a los northumbrianos. Estimosu pola victoria, Oswiu fundó doce monasterios y apurrió a la so fía a Hilda de Whitby, pariente materna de la neña, por que fuera educada na abadía de Hartlepool. Cuando Hilda abandonó Hartlepool pocu dempués pa fundar l'abadía de Whitby, llevar a Alfleda con ella.

A la muerte de Hilda en 680, la vilba de Oswiu Enfleda y la so fía Alfleda exercieron como abadeses conxuntes hasta la muerte de Enfleda a finales de la década. Eanfleda convertiríase entós n'abadesa de Whitby hasta la so muerte en 714. Naquella dómina, la ilesia de Northumbria yera una institución rico y poderoso, y Alfleda pudo rellacionase con delles de les figures más destacaes del so tiempu.

Como miembru de la familia real northumbriana, Alfleda intervieno dacuando na vida política del reinu. Según la *Vida de San Cuthbert*, Alfleda taba esmolecida pola cuestión socesoria mientres el reináu del so hermanu Egfrith, una y bones ésti nun tenía herederos direutos y esto podría crear desórdenes y lluches nel reinu, polo que convoca al santu pa falar de la tema. El mesmu Cuthbert, recuérdalu a Alfleda la esistencia d'un mediohermanu, Aldfrido, qu'entós daquella s'atopaba viviendo en Iona, nel reinu de Dal Riata. Aldfrith va ser coronáu a la muerta de Egfrido, que finó en guerra contra los pictos. 

Tres la muerte d'Aldfrido en 705 alícase'l problema socesoriu, una y bones el fíu de Aldfrith, Osred, cuntaba apenes 8 años entós daquella y Edwulfo, ocupó'l tronu de Northumbria. Finalmente, y gracies a la intervención de Wilfrid, arzobispu de York, al qu'Alfleda sofitó, pudo llegase a un alcuerdu que caltuvo la paz nel reinu y a Osred nel tronu. Alfleda siguiría siendo una figura política importante hasta la so muerte en 714.

A la so muerte foi considerada santa, celebrándose la so festividá'l 8 de febreru.

## Ver tamién

* Eanfleda de Deira
* Oswiu de Northumbria
* Northumbria

## Referencies

* "Historia ecclesiastica gentis Anglorum" de Bede.
*
Baudonivia

**Baudonivia**  foi una monxa francesa y erudita del conventu de Poitiers quien, ente 600 y 602, contestó al pidimientu de les otres monxes de componer una biografía de la so fundadora, Radegunda.

Venancio Fortunato convertir n'obispu de Poitiers en 590 y pocu dempués, escribió una biografía de Radegunda titulada *Vita Radegundis*. En dalgún momentu posterior al añu 600, les monxes escoyeron a Baudonivia, una de les suyes, pa escribir una biografía que complementara la obra de Fortunato. Basada na so conocencia personal de Radegunda, la biografía que fizo Fortunato de la santa, y les fontes haxográfiques, Baudovinia creó la semeya d'una muyer devota y sicasí implacable dende'l puntu de vista políticu, qu'usó'l so poder terrenal pa sostener el monesteriu.

Los eruditos destacaron les diferencies temátiques ente la biografía de Fortunato y la de Baudonivia: mientres el primeru centrar na deferencia de Radegunda escontra l'autoridá, la segunda sorraya'l so papel como diplomática y proteutora de la so comunidá de monxes. Mientres Fortunato rellata l'amplia automutilación que llevó a cabu Radegunda, Baudonivia fala de la so escritura de cartes, les sos aiciones en defensa de la Ilesia y de los individuos, los sos viaxes pa recoyer reliquies y, lo que ye más importante, los sos esfuercios por llograr un fragmentu de la Vera Cruz de Justino II, l'emperador bizantín.

El llibru tamién inclúi tolos milagros atribuyíos a Radegunda.

Recordar na instalación *[[The Dinner Party]]* de l'artista feminista Judy Chicago.

## Referencies

## Bibliografía
* Baudonivia. "Life of Radegund."
* Eckenstein, Lina. *Woman under monasticism: chapters on saint-lore and convent life between A.D. 500 and A.D. 1500*. University Press, 1896.
* McNamara, Jo Ann and John Y. Halborg. *Sainted Women of the Dark Ages. Durham*: Duke University Press,1992.
* Mulhberger, Steve. “Overview of Late Antiquity--The Sixth Century,” ORB Online Encyclopedia. 
* Wemple, Suzanne Fonay. "Scholarship in Women's Communities" in *Women in Frankish Society: Marriage and the Cloister, 500 to 900*: University of Pennsylvania Press, 1981.
Bega de Cumberland

**Bega** (tamién conocida como *Begue*, *Begge*; ) yera fía de Pipino de Landen, mayordomu del palaciu d'Austrasia, y la so esposa Itta. Casóse con Ansegisel, fíu d'Arnulfo de Metz, col que tuvo trés fíos: Pipino de Heristal, Martín de Laon y Clotilda de Heristal, que se casó con Teoderico III.

A la muerte del so home, tomó l'hábitu, fundando siete ilesies, y construyó un conventu en Andenne nel ríu Mosa (Andenne-sur-Meuse), onde pasó'l restu del so díes como abadesa. Foi soterrada na Colexata San Begga en Andenne. Dalgunos sostienen que'l movimientu beguino que salió a la lluz mientres el sieglu XII foi en realidá fundáu por Santa Bega y, la ilesia nel Beaterio de la Lier, tien una estatua de Santa Bega de pies percima de la inscripción:*Santa Begga, la nuesa fundadora*.

Nun se debe confundir cola Santa Bega de Cumberland (Saint Bee), una lleenda anglosaxona d'una princesa viquinga que tenía un brazelete que llevaba a la mariña de Cumberland.

## Referencies

## Bibliografía
* Attwater, Donald and Catherine Rachel John. *The Penguin Dictionary of Saints*. 3rd edition. New York: Penguin Books, 1993; ISBN 0-14-051312-4
* *[[Les ancêtres de Charlemagne]]*, 1989, Christian Settipani
* A. Dunbar, *A Dictionary of Saintly Women* (London, 1904), I, pp.&nbsp;111–12
* F. Baix, "Begge," in Dictionnaire d'histoire et de gdographie ecclesiastiques, VII, ed. A. Baudrillart (Paris, 1934), cols. 441-48
* F. Rousseau, "-y monastere merovingien d'Andenne", *A travers I'histoire de Namur, du Namurois et de la Wallonie*. Recueil d'articles de Felix Rousseau (n.p., 1977), pp.&nbsp;279–313
* Genealogiae ducum Brabantiae, Ed. J. Heller, MGH SS, XXV, pp.&nbsp;385–413, ref Genealogia ampliata, 1270

## Enllaces esternos

* Información sobre Santa Bega
* Santa Bega en Catholic Online
* Santa Bega en Saints.sqpn.com
* Excerpt from ''Butler's lives of the saints''
* Saint Begga profile
* History of Andenne, Belgium
* ''A dictionary of saintly women'', vol. 1, de Agnes Baillie Cunninghame Dunbar
Bertila de Chelles

San **Bertila de Chelles** (f. 705) ye una abadesa francesa. Ye venerada como santa por toles confesiones cristianes. 

## Biografía
Proveniente d'una pernomada familia, foi monxa na abadía de Notre-Dame de Jouarre, onde permaneció diez años. Santa Batilda, la vilba del rexente y el rei Clodoveo II poner a la cabeza de la nueva abadía, que fundó en Chelles a la 660.

Poco tiempu dempués, nel 665, Batilda foi depuesta y unviada a la mesma abadía de Chelles, onde permaneció hasta'l final de los sos díes,. Bertila tuvo trenta años como abadesa, onde morrió.

## Referencies
Berta de Kent

**Santa Berta** o **Santa Aldeberga**  foi una princesa merovinxa convertida en reina consorte de Kent (unu de los reinos medievales nos que s'estremaba la primitiva Inglaterra) pol so matrimoniu col rei Ethelberto. La influyencia de Santa Berta foi decisiva pa la introducción del cristianismu n'Inglaterra, polo que tanto ella como'l so maríu son veneraos como santos.

Berta yera fía de Cariberto I, rei francu merovinxu de París. Cuando casó col entós paganu rei Ethelberto de Kent, llevóse consigo a Inglaterra al so capellán personal, San Letardo.

La reina Berta ye especialmente recordada por reconstruyir una antigua ilesia cristiana de Canterbury que databa de la dómina de la Britania romana; una vegada restaurada, dedicar al so compatriota'l santu obispu Martín de Tours. L'actual St Martin's at Canterbury, considerada la ilesia más antigua d'Inglaterra, ocupa'l mesmu allugamientu. De la mesma, a ella debe'l templáu recibimientu dau en Kent al monxu benedictín San Agustín de Canterbury, unviáu pol papa San Gregorio Magno pa predicar el Evanxeliu n'Inglaterra. Tanto la conversión y bautismu del rei Ethelberto, como l'ésitu estraordinariu de la misión del monxu, deber en gran midida al sofitu dau pola reina.

Los rexistros anglosaxones indiquen que Santa Berta tuvo col so maríu dos fíos: 
* Eadbaldo de Kent, qu'asocedió al so padre nel tronu de Kent.
* Etelburga de Kent, que la so esistencia ye puesta en dulda.

La fiesta de **Santa Berta de Kent** celébrase'l 1 de mayu.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Catholic Encyclopedia: ''Bertha''
Bertilde

**Bertilde**  foi la esposa del rei francu Dagoberto I, que vivió nel sieglu VII. Probablemente fuera la tercer esposa o, siquier, la so tercer reina, dempués de Nantilde y Wulfegunda, según Fredegario.

## Biografía
Nada se sabe d'ella, habiendo d'ella namái una mención na *[[Crónica de Fredegario]]*: .

## Bibliografía
* 

## Referencies

## Ver tamién
* Reines y emperatrices de Francia
Bertruda de Vermandois

**Bertruda**  foi una reina consorte franca ente 602 y 605, que tuvo casada con Clotario II.

Fía de Ricomère de Burgundia y Gertrudis d'Hainaut. Señalóse que Bertruda amó bonalmente a Clotario, y tamién la describe como una reina popular. Dizse qu'había descubiertu y evitáu una intriga del burgundiu Aletéu, quien entamaba matar a Clotario y forzar a Bertruda a casase con él. 

## Referencies

## Enllaces esternos
Blitilda

**Blitilda**  foi esposa del rei francu de Neustria y Borgoña, Childerico II. Los dos casáronse en 667 a pesar de la oposición d'un home tan importante como l'obispu Leodegario.
 
## Familia
Blitilda yera una fía del rei Sigeberto III y la reina Chimnechilda de Borgoña y nieta del rei Dagoberto I y el so concubina Ragnetruda.

Los sos hermanos fueron Dagoberto II y Childeberto l'Adoptáu y yera tía de les santes Adela y Irmina.

Fíos de Blitilda y el so maríu fueron el príncipe Dagoberto y el rei Chilperico II.

## Biografía
Childerico convertir en rei únicu de los francos en 673. En 673, mientres taba de viaxe por motivos de caza nel Monte de Lognes, cerc a de Livry, en Picardía, Blitilda, xunto col so maríu y el so fíu mayor, un Dagoberto de cinco años, fueron asesinaos per una banda de neustriacos insatisfechos &mdash;Bodilón, Amalberto y Ingoberto—. El tríu real foi soterráu na Abadía de Saint-Germain-des-Prés de París, onde la so tumba, y la de Dagoberto fueron afayaes en 1645 y robaes.

El so fíu más nuevu, a Daniel llevar a un monesteriu y de ende tornó cuarenta años dempués pa liderar a los francos como rei sol nome de Chilperico II.

## Ver tamién
*Consortes de Borgoña

## Referencies

## Enllaces esternos
*''Lexikon des Mittelalters''
Boran

**Boran** (según les fontes clásiques) o **Purandokht** foi xunto cola so hermana y socesora Azarmedukht una de los dos reines del Imperiu sasánida y una de los 14 gobernantes que s'asocedieron en namái 5 años, fía mayor de Cosroes II. Reinó ente los años 630 y 631, (otres versiones: 629-630; 629-631) tres la muerte del xeneral Sharvaraz, ya intentó restablecer la paz nel convulsu imperiu per aciu l'aplicación más rigorosa de la xusticia, la reconstrucción de les infraestructures y la baxada de los impuestos; pesie atolos sos esfuercios nun consiguió centralizar el poder na realeza, amenorgáu poles guerres civiles, y el so reináu pasó a la historia como caóticu.

Poco dempués sume de los testos, nun sabiéndose cómo morrió, si abdicó o foi asesinada. Ye recordada por haber roblao un tratáu de paz col emperador bizantín Heracles, dando fin mientres un tiempu a una serie de xabaces guerres; pa ello unvió una delegación nel añu 630 a Alepo, formada por altos dignatarios de la católica Ilesia del Este (depués llamada *[[Nestorianismu|nestoriana]]*, una de les antigües Ilesies orientales), lideraos pol patriarca Ishoyahb II.

El gran poeta persa Ferdousí fala de la reina nel so poema épicu *[[Shahnameh]]* (*El llibru de los reis*) como dada a alicar la memoria y el prestíu del so padre, que baxo'l so gobiernu, l'Imperiu Sasánida consiguió la so mayor estensión territorial.

Inda güei da nome a un grupu de platos de cocina (*borani*) basaos nel yogur, por cuenta de la so afición a les comíes tresnaes con yogur y verdures, qu'encargaba a los cocineros reales.

## Referencies

## Enllaces esternos

## Ver tamién
* Llista de reis sasánides
Clotsinda

**Clotsinda**  foi una santa católica del sieglu VII, que la so festividá celebrar el 5 de mayu. Ye especialmente venerada en Douai (Francia). Yera fía de santa Rictrudis de Marchiennes y Adalberto I de Ostrevent, duque de Douai. Los sos hermanos Mauronto, Adalsinda y Eusebia son tamién santos.

## Referencies
Dimpna d'Irlanda

Santa **Dimpna Virxe y Martir** (Dymphna) yera la fía d'un rei paganu d'Irlanda y la so esposa cristiana del sieglu séptimu. Ella foi asesinada pol so padre. La hestoria de Santa Dimpna rexistrar por primer vegada nel sieglu XIII por un canónigu de la Ilesia de St. Aubert en Cambrai, por encargu del obispu de Cambrai, Guy I (1238-1247 dC). L'autor declara espresamente que fueron los sos escritos sobre la base d'una llarga tradición oral y una hestoria convincente de sanamientos inesplicables y milagroses de los enfermos mentales. La Ilesia Católica celebraba la so fiesta'l 15 de mayu y foi treslladada al 30 de mayu.

## La vida y la muerte

Santa Dimpna nació n'Irlanda nel sieglu VII. El so padre yera'l rei Damon de Oriel de relixón pagana, sicasí la so madre yera una devota cristiana. Cuando Dimpna tenía 14 años, la so madre morrió y esto causó trestornos mentales a Damon. Cuando por fin decidió volvese a casar trató d'atopar a una muyer que se paeciera a la so difunta esposa, al nun atopala empezó a deseyar a la so fía debíu a la gran paecencia física.

Al dase cuenta de les intenciones del so padre, con quince años fuxó la la so corte acompañada del so confesor Gerebernus y dos servidores d'enfotu escontra Bélxica. Instalar nos montes de la Kempen y vivieron como ermitaños curiando a probes y precisaos.

El rei dio con ellos na capiya de San Martín y ordenó matar a Gerebernus y trató de qu'ella tornara con él a Irlanda. Furiosu ante la negativa Damon sacó la so espada y cutió la cabeza de la so fía. Tenía 15 años d'edá.

Dempués de que Dimpna y Gerebernus fueren martirizaos, los residentes de Geel soterrar nuna cueva cercana. Años más tarde decidieron treslladalos a un llugar más fayadizu. Según la tradición, los obreros atoparon dos sarcófagos de piedra, unu d'ellos cola inscripción "Dympna". Los restos de Santa Dimpna asitiar nun relicariu de plata y asitiada na ilesia de Gheel. Los restos de San Gerebernus fueron treslladaos a Xanten, Alemaña.

En 1286 construyóse al llau de la capiya una casa pa dar cabida al creciente númberu de pelegrinos, y depués una institución mental real, inda activu. El so santuariu terminar en 1749.

 

## Oración a Santa Dimpna

Oración: Escúchanos, oh Dios, el nuesu Salvador, al honrar a Santa Dimpna, patrona de los enfermos con enfermedá mental y emocional. Ayudar a ser inspiraos pol so exemplu y confortaos pola so ayuda misericordiosa. Amen.

## Bibliografía
* Repetto Betes, José Luis. "Tolos Santos" Biblioteca Autor Cristianos. 2007

* San Dymphna: Milagrosu de Gheel, 15 de mayu. Monesteriu de Santa María y Martha ortodoxa, Wagener, SC, Newsletter, xineru de 2006. Retrieved March 3, 2012.

* Kirsch, J. P. (1909). "St. Dymphna". Enciclopedia Católica. Nueva York: Robert Appleton Compañía. Retrieved March 3, 2012.

## Referencies

## Enllaces esternos
* en Martiroloxu de la Ilesia Católica
* en corazones.org Dimpna de Gheel
Ermenberga

**Ermenberga** o **Ermemberga**  foi una princesa visigoda, fía de Viterico. 

## Vida
Nel añu 607 foi pidida en matrimoniu por Thierry o Teoderico II, rei de los borgoñonos, quien manifestó'l deséu de qu'esti enllaz fora prienda de duradera paz ente dambos pueblos. Viterico, que nun dexaba d'abrigar dalguna molición avera de la manera como los sos vecinos vieren la so elevación, acoyó solícitu una proposición que tanto falagaba la so vanidá y entainóse a contestar satisfactoriamente. 

Ermemberga partió pa Borgoña colos embaxadores del borgoñón, llevando un magníficu séquitu, pero pocu tiempu había de permanecer al llau del so home.

«Los embaxadores presentaron la princesa al rei, en Chalóns de Saona, y foi recibida con grandes honores y testimonios 
particulares de ciñu y de ciñu; pero Brunexilda, que nun pudiera torgar esta negociación, topó mediu de neutralizar el so efeutu nun tiempu en que toos, a nun ser ella, creyer imposible. Fixo nacer incidentes que retardaron la celebración de les bodes, y depués, atrayendo al so bandu a la hermana del rei, Teudelana, que tenía gran influencia nel so hermanu, sirvir d'ella pa disgustar al rei de la princesa.»

Yá fora, pos, que Ermemberga escareciera de guapura, yá que tuviera dalgún defectu físicu o moral esaxeráu darréu, yá, a lo último por otra causa que los escritores de la dómina atribúin a dase yerbes a Teodorico II, ye lo cierto que Brunexilda y Teudelana camudaron de tal manera l'ánimu del rei respeuto d'ella, que per espaciu d'un añu foi retardando'l matrimoniu, hasta que por fin la unvió otra vegada a Hispania, cometiendo amás la indignidá de nun restituyi-y la so dote. 

Indignáu Viterico por asemeyáu falta, aliar con Clotario II, Teodeberto II, rei de Austrasia, y con Agilulfo, rei de los longobardos. Los sos exércitos combinaos habíen d'apoderase de Borgoña, qu'ellos estremaríen ente sigo, pero Teoderico II llogró estremar al so hermanu Teodeberto II de la coalición, ufiertándo-y meyores condiciones que les que'l tratáu procurába-y. La defección de Teodeberto II anició rocea ente los demás príncipes, y la coalición quedó ensin efeutu.

## Referencies

## Enllaces esternos
Fakhitah bint Abi Talib

**Fájitah bint Abi Tálib** o Fátimah bint Abi Tálib, yera la fía d'Abu Tálib ibn Abd al-Muttalib, y de Fatimah bint Asad, primu del profeta islámicu Mahoma. Finó nel añu 662. Mahoma xubió al cielu dende la so casa, nel añu 621, según la creencia islámica. Acordies cola tradición que favorez el matrimoniu ente primos, Mahoma pidir como esposa a Abu Tálib, pero'l matrimoniu nun se llevó a cabu; Abu Tálib prefirió casar a Fájitah con Hubairah ibn Abi Wahab.

Tamién se-y dio'l títulu de Umm Hani (Madre de Hani), probablemente porque tuvo un fíu llamáu Hani.

## Referencies

## Bibliografía

* http://www.sunnipath.com/Resources/PrintMedia/Hadith/H0004P0137.aspx
Fatimah bint Asad

**Fatimah bint Asad**  foi la madre del cuartu califa del Islam, el Imam Ali Ibn Abi Talib y la suegra de la fía de Mahoma, Fátima az-Zahra. 

Del so matrimoniu con Abu Talib nacieron cuatro fíos y dos fíos:

* Ali Ibn Abi Talib.
* Jafar ibn Abi Talib, que dirixó les fuercies armaes musulmanes na batalla de Mu`tah.
* Talib ibn Abi Talib.
* Aqeel ibn Abi Talib.
* Fakhitah bint Abi Talib.
* Jumanah bint Abu Talib.

Cuando Mahoma creció y proclamó la so profecía, ella caltúvose al so llau. Taba escepcionalmente cariciosa col so fíu Jafar, pero dixebrar d'él y de la so esposa, Asma bint Umais, cuando emigraron a Abisinia por orde de Mahoma col primer grupu de musulmanes.

Fatimah, siendo una de les primeres muyeres n'aceptar l'Islam y el so conceutu d'un únicu Dios, encarar contra'l boicó económico y social de los non creyentes en La Meca mientres trés años. Ella yera, tamién, miembru del grupu de privilexaos qu'emigró a Medina.

Cuando Mahoma empezó a predicar, ella convirtióse al Islam. Cuando'l güelu de Mahoma, Shaiba ibn Hashim, finó tutelar de Mahoma pasó al so tíu Abu Talib ibn Shaiba ibn Hashim. La so esposa, Fatimah, ocupar d'él, amar como si fuera'l so propiu fíu. Querer tantu que llegaría a pasar fame pa da-y de comer. Mahoma tener en tan alta estima, que cuando lo visitaba poníase de pies y dirixíase a ella col cariñosu títulu de "madre".

Fatimah veló por Mahoma mientres tola so mocedá.

Morrió en 625/626. Anas ibn Malik diz que cuando Mahoma enterar de la muerte de Fatimah, averóse darréu a la so casa, sentar xunto al so llechu de muerte y rezó pola so alma.

*"La mio querida madre, que Allah te tenga so la so proteición. Munches vegaes pasasti fame col fin d'alimentame bien. Alimentástime y vistístime de manxares que te negasti a ti mesma. Allah de xuru va ser feliz con estes aiciones tos. Y les tos intenciones fueron, ensin dulda, la intención de ganar la bona voluntá y prestar de Allah y l'ésitu nel Más allá"*.

Mahoma ufiertó la so camisa p'amortayala. Mientres la preparación de la tumba, Mahoma mesmu durmió nella y llevar nos sos brazos hasta ella. Ella foi una de les poques persones que les sos tumbes fueron esaminaes por Mahoma. Fatimah ta soterrada nel campusantu de Jannat al-Baqi, en Medina

## Referencies

## Bibliografía
* http://www.basma.us/site/true_islam/kaaba/yemeni_corner_of_kaaba.php
Gomatruda

**Gomatruda**, en francés: *Gomatrude*, *Gométrude* o *Gomatrudis*  foi una reina franca de principios del sieglu VII, pol so matrimoniu col rei Dagoberto I.

## Oríxenes familiares
Gomatruda yera la hermana más nueva de Sichilda, tercer esposa de Clotario II, padre de Dagoberto I. Na midida na que Sichilda yera la madre de Cariberto II, intentaron col so hermanu Brodulfo o Brunulfo, qu'intentó defender los derechos del so sobrín sobre'l reinu d'Aquitania contra les ambiciones de Dagoberto I. Brunulfo ye'l padre d'una Teodetrudis o Teodila conocida per una carta del añu 626 en rellación con una división de tierra nel Lemosín.

Christian Settipani señala qu'hai semeyances onomástiques ente la familia de Sichilda y la de Magnacairo († 565), duque de los francos transjuranos y padre de la reina Marcatruda, qu'él considera que deriva de Ragnacaire, rei de los francos en Cambrai. Pero, a falta de datos más precisos, llindar a mentar la posibilidá d'un parentescu.

## Vida
En 625, Clotario casó a la so cuñada col so propiu fíu, Dagoberto que yá yera entós rei d'Austrasia. La ceremonia, que tuvo llugar en Clichy, en Reuilly, o na villa real de *[[Clippiacum]]* asitiada nel conceyu actual de Saint-Ouen (Seine-Saint-Denis), lo que dio llugar a un violentu enfrentamientu ente'l padre y el fíu, reclamando'l fíu la totalidá d'Austrasia. Un arbitraxe de dolce francos termió por dar la razón a Dagoberto. En 629, a la muerte de Clotario II, Dagoberto convertir nel rei únicu de Francia y refugó a Gomatruda pa casase con Nantilde. Ignórase qué asocedió dempués con Gomatruda.

## Bibliografía
* 
* 
* 

## Referencies

## Ver tamién
* Reines y emperatrices de Francia
Habibah bint Ubayd-Allah

**Habibah bint Ubayd-Allah** (n'árabe: حبيبة بنت عبيدالله)  yera la fía d'Ubayd-Allah ibn Jahsh y de Ramla bint Abi Sufyan.

El padre de Habibah yera l'hermanu de Zaynab bint Jahsh, que se casó con Mahoma, polo qu'esti convertir nel so tíu políticu.

Dempués de que los sos padres divorciárense, por causa de la conversión del so padre al cristianismu, la so madre casóse con Mahoma. D'esta forma, Mahoma convertir nel so padrastru.

Casóse con Dawud ibn Urwah ibn Mas'ud al-Thaqifi.

En dellos llibros islámicos, apaez col nome de Habibah bint Umm Habibah bint Abu Sufyan. Esto podría debese a que'l so padre abandonó l'Islam.

## Referencies

## Bibliografía
* http://forums.almaghrib.org/showpost.php?p=20600&postcount=4
Hafsa bint Umar

**Hafsa bint Umar** (n'árabe: حفصة بنت عم)(n. 609 - m. 665/66) yera fía d'Umar ibn al-Jattab y esposa del Profeta Mahoma, y polo tanto foi considerada como la "Madre de los Creyentes".

## Biografía

Casóse con Khunais ibn Hudhaifa, pero enviudó llueu cuando tenía 18 años y, según la tradición islámica, el so padre ufiertó-y el so mano a Abu Bakr as-Siddiq y a Uthman ibn Affan. Dambos negáronse a casase con ella. Cuando'l so padre, Umar, dirixir a Mahoma pa quexase del comportamientu de los sos compañeros, con respectu al matrimoniu cola so fía, Mahoma respondió: "Hafsa va casóse con un home meyor que Abu y Uthman va casóse con una muyer meyor que Hafsa".

Mahoma casóse con ella nel añu 625. Nel momentu del matrimoniu Hafsa cuntaba con 18 años. Con esti matrimoniu Mahoma fortaleció los sos venceyos con Umar, qu'agora yera'l so suegru.

## Referencies

## Bibliografía
Glasse, Cyril. "Wives of the Prophet." The New Encyclopedia of Islam. Lanham: Rowman & Littlefield Publishers, Inc., 2008.
Epifanía de Pavía

**Epifanía de Pavía** (finada nel añu 800) foi una santa lombarda. Según les tradiciones medievales tardíes de Pavía foi fía de Rachis (744/749 – 756/757), rei de los lombardos y d'Italia.

Ta soterrada nel Monastero di Santa Maria delle Cacce, antes llamáu de Santa Maria Foris Portam, fundáu pol so padre en Pavía, la capital lombarda.

## Referencies

*
Hammanah bint Jahsh

**Hammanah bint Jahsh** (n'árabe: حمنة بنت جحش)  yera la hermana d'Abd-Allah ibn Jahsh, Zaynab bint Jahsh y Ubayd-Allah ibn Jahsh. Yera sobrina de Hamza ibn Abdul-Muttalib. Ella taba casada con Mus'ab ibn Umair que finó na batalla de Uhud. Más tarde casóse con un prominente musulmán, el xeneral Talha ibn Ubayd-Allah.

Participó na batalla de Uhud, suministrando agua a los precisaos, y tratando a los mancaos y mancaos.

El so maríu, tamién foi martirizáu nesta batalla. Narróse que cuando Mahoma tornó de la batalla de Uhud, les muyeres empezaron a pidir información sobre'l destín de los sos homes. Cuando Hammanah averar a él, Mahoma díxo-y:

*"Oh Hammanah busca pagu nel to hermanu Abdallah"*.

Ella respondió:

*"A Allah pertenecemos y a él vamos volver. La misericordia seya con él y que Allah perdóne-y".*

Entós Mahoma dixo:

*"Busca pagu nel to tíu Hamza ibn Abd al-Muttalib".*

Una vegada más, caltener n'aselu y dio la mesma respuesta. Entós él díxo-y:

*"¡Oh Hammanah busca pagu nel to home!".*

Entós, esta vieno embaxo y empezó a llorar. Mahoma comentó:

*"El venceyu de la muyer con un home ye mayor que la d'un home con una muyer".*

Más tarde, Hammanah casóse con Talha ibn Ubayd-Allah que foi unu de los Asharah Mubasharah (les diez persones en tol mundu a les que se-yos prometió'l paraísu).

## Descendencia

* Muhammad ibn Talha.
* Imran ibn Talha.

## Bibliografía

http://www.islam4theworld.com/Sahabah/talhah_bn_ubaydullah_R.htm

## Referencies

## Enllaces esternos
Amalaberga

**Amalaberga**  yera la fía d'Amalafrida y nieta de Teodomiru, rei de los ostrogodos.

## Historia
El so padre ye desconocíu, el so tíu foi Teodoricu'l Grande. Casóse con Hermanfredu, rei de los turinxos. Tuvieron un fíu llamáu Amalafredu y una fía, Rodelinda, que casóse col rei lombardu Alduín. Según Procopiu, dempués de la muerte de Hermanfredu fuxó colos sos fíos onde'l so hermanu Teodatu, que yera nesi momentu (534-36) el rei de los ostrogodos.

## Referencies
Amalafrida

**Amalafrida**  foi fía del rei ostrogodu Teodomiru y la so esposa Ereleuva.

## Historia
Amalafrida yera hermana del rei Teodoricu'l Grande y foi madre del tamién rei ostrogodu Teodatu. El so segundu maríu foi Trasamundo, rei de los vándalos. Ella apurrió al matrimoniu una gran dote, amás de 5.000 soldaos godos.

Amalafrida tuvo dos fíos, de los que se desconoz a ciencia cierta quién foi'l padre: Teodatu, qu'aportó a rei de los ostrogodos, y Amalaberga, quien se casó con Hermanfredu, rei de los turinxos.

## Publicaciones
J.R. Martindale, *The Prosopography of the Later Roman Empire*, vol. 2, Cambridge 1980, páxs. 63-64.
M. Cristini, *Il seguito ostrogoto di Amalafrida: confutazione di Procopio, Bellum Vandalicum 1.8.12*, in «Klio», 99 (2017), páxs. 278-289.

## Referencies
Amalasunta

**Amalasunta**, tamién conocida como **Amalasuntha**, **Amalasuentha**, **Amalaswintha** o **Amalasuintha** (en góticu: *Amalaswinþa*; c. 495-c. 535), foi una reina de los ostrogodos.

## Historia
Fía del rei ostrogodu Teodoricu'l Grande, casóse de callao con un esclavu de nome Traguilla, que foi executáu cuando la madre de Amalasunta sorprendió-yos xuntos.

En 515 foi casada con Eutarico, un noble ostrogodu que viviera enantes na Hispania visigoda. Al paecer, el so home morrió nos primeros años tres el matrimoniu, dexándola con dos fíos: Atalaricu y Matasuenda. Cola muerte del so padre en 526, el fíu de Amalasunta asocedió-y nel tronu, magar ésta ostentó'l cargu de rexente mientres la minoría d'edá del so fíu.

Fondamente imbuyida pola cultura romana clásica, dio al so fíu una educación más refinada y empobinada a la lliteratura de lo que les costumes godes estilaban. Consciente de la so impopularidá, desterró y darréu fixo asesinar a trés nobles godos de los qu'abarruntaba que intrigaban contra'l so mandatu, abriendo coles mesmes negociaciones col emperador bizantín Xustinianu I empobinaes a consiguir asilu pa ella y pa l'ayalga goda en Constantinopla. La muerte del so fíu en 534 supunxo dellos cambeos nesti estáu de coses.

Agora convertida en reina, Amalasunta casóse col so primu Teodatu nun intendo de fortalecer la so posición. La so eleición, sicasí, foi desafortunada, yá que Teodatu, que se vanagloriaba de la so cultura lliteraria, alimentó la desafección de los godos, y yá fuera por órdenes sos o col so consentimientu, Amalasunta foi encarcelada nuna islla del llagu de Bolsena, na rexón del Lazio, onde na primavera de 535 foi asesinada nel bañu.

Les cartes de Casiodoro, primer ministru y asesor lliterariu de Amalasunda, y les hestories de Procopio y Jordanes son la principal fonte d'información sobre Amalasunta.

Tamién sobre'l personaxe de Amalasunta escribió'l dramaturgu español del sieglu XVI Antonio Mira de Amescua la obra *Los Llirios de Francia*.

## Referencies

## Bibliografía
*

## Enllaces esternos
*La conquista d'Occidente, artículu de Carlos Ivorra. En sitiu web de la Universitat de València.
Irene de Tancor

Santa **Irene de Tancor** (ca. 635 - 653), foi una relixosa portuguesa nacida no que güei ye la ciudá de Tomar, Portugal, nel sieglu VII. 

## Lleenda
Nacida d'una familia influyente, los sos padres dende bien temprana edá decidieron protexela unviándola a un conventu, sicasí, según la lleenda, esta nueva virxe foi asesinada l'añu 653 por un pretendiente refugáu que consideró que yera demasiáu formosa pa ser monxa. Ye venerada como santa pola Ilesia católica.

El so cuerpu, foi darréu llanzáu al ríu Tajo dende onde foi rescatáu incorruptu por monxos benedictinos mui cerca de la ciudá de Scalabris, onde se-y dio sepultura. Según la lleenda, la devoción pola Santa Virxe foi tan grande que los habitantes decidieron camudar el nome de la ciudá de Scalabris pol de Santarém (Santa Irene).

## Galería fotográfica

Ficheru:Murder of Irene of Tomar.jpg|L'asesinatu de Íria, litografio de Manuel Macedo y Alfredo Roque Gameiro, 1904.


## Referencies

## Enllaces esternos
* Vida y milagros de Santa Irene de Tancor
Amina bint Wahb

**Amina bint Wahb**  foi la madre de Mahoma, fía de Wahb ibn Abd-Manaf, del clan Banu Zuhra de la tribu de Quraish descendiente d'Abraham, al traviés del so fíu Ismael, y de Barra bint Abd-al-Uzza, del clan Abd-ad-Dar.

Eventualmente, ella casóse con Abd Allah ibn Abd al-Muttalib. En 1998 los saudinos presuntamente afararon y virtieron gasolina sobre la tumba de Amina bint Wahb, la madre del Profeta Mahoma, causando rensía en tol mundu musulmán (ver Destrucción de patrimoniu islámicu n'Arabia Saudina).

Dizse qu'una lluz rellumaba nel so frente y que esta lluz foi la promesa de tener un Profeta como descendiente. Innumberables muyeres árabes averar a Abd'Allah por que se casara con elles y tener l'honor de da-y descendencia. Sicasí, los musulmanes creen que Alá dictaminó qu'esta lluz sería tresferida escontra Abd Allah al traviés de Aminah dempués del so matrimoniu.

El padre de Abdallah foi'l curio de la Sagrada Kaaba en La Meca. Poco dempués del so matrimoniu, Abdallah viaxaría a Síria nuna caravana comercial. Cuando se foi, Aminah taba n'estáu. Sicasí, Abd Allah careció y finó antes de tornar a La Meca y al so llar onde-y esperaba'l so esposa embarazada. Arriendes de la so muerte, Aminah careció una depresión de la que nunca se recuperaría.

## Nacencia de Mahoma

Dos meses dempués de la muerte de Abd Allah, nació Mahoma. Como yera tradición en toles grandes families de l'Arabia preislámica, Aminah unvió a Mahoma al desiertu siendo un ñácaru. Por esa dómina creíase que nel desiertu aprendía l'auto-disciplina, nobleza y llibertá. Esto ufiertó-y a Mahoma la oportunidá d'aprender l'árabe y les tradiciones árabes. Mientres esti tiempu, Mahoma foi curiáu por Halimah bint Abi Dhuayb, una beduina probe de la tribu Banu Sa'ad, que taría al so llau mientres la so infancia nel desiertu.

Cuando Mahoma cumplió los 5 años, volvió con Amina. Dempués d'axuntase col so fíu, Amina llevar a Medina xunto a la so familia y presentalo en sociedá. Dempués de percorrer tan solo 23 km. de La Meca a Medina, Amina púnxose enferma y, finalmente, finó siendo soterrada nel pueblu de Abwa.

## Referencies
Anicia Xuliana

**Anicia Xuliana**  foi la única fía del augusto Anicio Olibrio, emperador d'Occidente en 472. Nació en Constantinopla en 462. La so madre Placidia yera fía del augusto Valentiniano III, emperador d'Occidente dende 423 hasta 455.

En 478, el augusto Zenón, emperador d'Oriente, propunxo'l so matrimoniu con Teodoricu, rei de los ostrogodos, pa restaurar l'Imperiu Romanu d'Occidente y de esta forma cuntar col sofitu de los patricios qu'entá quedaben n'Italia, pa llograr la incorporación d'esta provincia gobernada dende 476 por Odoacru, per mediu d'una espedición comandada pol rei ostrogodu. Xuliana refugó esti proyeutu y casóse con Flavio Areobindo, del que tuvo un fíu, Flavio Anicio, que foi cónsul de Constantinopla en 491.

Ella aspiró a ser augusta en 518, reclamando que'l so fíu fuera coronáu emperador d'Oriente, tantu polos sos derechos dinásticos, yá que yera'l postreru representante de les dinastíes de Valentiniano y Teodosio, como pol so matrimoniu con Irene, fía del augusto Anastasio, emperador d'Oriente dende 491 hasta 518.

Fixo construyir una basílica dedicada a San Polieucto, que foi la más grande de tola cristiandá hasta la construcción de Santa Sofía. Atopar nel centru de la ciudá de Constantinopla, a metá de camín ente'l palaciu imperial y la basílica de los Santos Apóstoles, mausoléu de los emperadores d'Oriente, construyíu pol augusto Constantín I, fundador de la ciudá. El frisu conmemorativo de la fundación especifica que los mosaicos del atriu taben dedicaos a la figura de Constantín y espresa que'l propósitu de Xuliana al construyir esti templu yera'l d'honrar la fe d'esti emperador y la de la so tatarabuelo Teodosio I, los primeros emperadores cristianos.

D'esta forma demostraba'l so poder económicu y el so prestíu social, como descendiente de los antiguos emperadores romanos, clisando'l templu de los Santos Sergio y Baco, edificáu cerca del palaciu imperial por Teodora y Xustinianu I. 

Fixo construyir tamién un templu dedicáu a Santa María Theotokos, *madre de Dios*, en Chrisóspolis, actual Skudari, suburbiu asiáticu de Constantinopla. Reparó la ilesia de Santa Eufemia, construyida pola so güela, la augusta Licinia Eudoxia, y pol so padre, el augusto Anicio Olibrio.

Morrió en Constantinopla en 528. Yera pariente de Anicio Manlio Torcuato Severino Boecio.

Un bustu marmóreo, qu'anguaño s'atopa nel *Metropolitan Museum of Art*, en New York, foi identificáu como la so semeya. Representa a una dama patricia, ye de principios del sieglu VI y vien de Constantinopla. Posiblemente atopábase nel atriu de San Polieucto, xunto a otra estatua que la so cabeza atopar nel *Musée Saint-Raymond* de Toulouse y que representaría a la so madre Placidia.

## Referencies

## Enllaces esternos
Hind bint Awf

**Hind bint Awf**  foi la suegra de Mahoma y la güela d'Ibn Abbas. Como madre de dellos Compañeros de Mahoma, ella yera conocida como "La grandiosa suegra de la Tierra".

El so padre, Awf ibn Zuhayr, pertenecía a la tribu Hilal de La Meca. Los miembros de la tribu Hilal yeren ricos, pero nun teníen el mesmu nivel d'influencia espiritual o política que la cla Quraish. La madre de Hind yera Aisha bint al-Muhzm de la tribu Khutha'm.

## Matrimonios y descendencia

Hind, casóse cuatro veces y tuvo, siquier, ocho fíos.

El so primer home foi Al-Ja'zi Al-Zubaydi y de esta unión nació un fíu:

# Mahmiyah ibn Al-Ja'zi. Foi unu de los primeros conversos al Islam, que pasó 13 años en Abisinia. Mahoma nomó-y tesoreru de la comunidá musulmana.

Del so segundu home, Al-Harith ibn Hazan, tuvo dos fíos:

# Lubaba bint Al-Harith "La Vieya".
# Maymuna bint al-Harith (antes del so matrimoniu, llamada Barra bint al-Harith), que se casó con Mahoma.

Del so tercer maríu, Khuzayma ibn Al-Harith tuvo una fía:

# Zaynab bint Khuzayma, esposa de Mahoma.

Del so cuartu maríu, Umays ibn Ma'ad, tuvo cuatro fíos:

# Asma bint Umais, quien se casó de forma rotatoria con Jafar ibn Abi Talib, Rabia ibn Riyab, Abu Bakr as-Siddiq y Ali Ibn Abi Talib.
# Salma bint Umais.
# Salama bint Umais.
# Awn ibn Umais.

## Bibliografía

The History of Al-Tabari. Translated by I. Poonawalla