Fuercies Aérees del Exércitu de los Estaos Xuníos

Les **Fuercies Aérees del Exércitu d'Estaos Xuníos** (n'inglés: **United States Army Air Forces**, **USAAF** o **AAF**) fueron l'arma d'aviación militar independiente del Exércitu de los Estaos Xuníos mientres y darréu dempués de la Segunda Guerra Mundial, esta yera la socesora del Cuerpu Aereu del Exércitu de los Estaos Xuníos y foi la precursora direuta de l'actual Fuercia Aérea de los Estaos Xuníos, y esistió formalmente ente 1941 y 1947. La AAF yera un componente del Exércitu d'Estaos Xuníos, qu'en 1942 foi estremáu funcionalmente por orde executiva en trés fuercies autónomes: les Fuercies Terrestres del Exércitu, los Servicios de Loxística (que nel añu 1943 convertir nes Fuercies de Loxística del Exércitu) y les AAF. Caúna d'estes fuercies tenía un xeneral comandante que dependía direutamente del Xefe d'Estáu Mayor del Exércitu de los Estaos Xuníos.

La AAF alministraba tolos componentes de l'aviación militar qu'enantes taben distribuyíos ente Cuerpu Aereu del Exércitu, el Cuartel Xeneral de la Fuercia Aérea y los comandantes d'área de los cuerpos de les fuercies terrestres, y d'esta forma convirtióse na primer organización aérea del Exércitu d'Estaos Xuníos en controlar les sos propies instalaciones y personal de sofitu. Na práutica, la AAF yera virtualmente autónoma al interior del Exércitu. Nel so tamañu máximu la AAF tenía más de 2,4 millones d'homes y muyeres emprestando serviciu y cerca de 80.000 aviones nel añu 1944, y 783 bases doméstiques n'avientu de 1943. Pal Día VE tenía 1,25 millones d'homes aparcaos n'ultramar y operaba más de 1.600 aeródromos nel mundu.

El Cuerpu Aereu convertir nes Fuercies Aérees del Exércitu en xunu de 1941 p'apurrir a l'arma aérea una mayor autonomía cola cual poder espandise en forma más eficiente, y aprovir una estructura pa pasos de comandu adicionales que se riquir pa una fuercia vastamente más grande. Anque otres naciones yá teníen fuercies aérees separaes ya independientes del exércitu o l'armada (tales como los británicos cola Real Fuercia Aérea y los alemanes cola *[[Luftwaffe (Wehrmacht)|Luftwaffe]]*), la AAF permaneció como una parte del Exércitu d'Estaos Xuníos hasta que la Fuercia Aérea d'Estaos Xuníos foi creada en setiembre de 1947.

Sicasí, na so espansión y la conducción de la guerra, la AAF convertir en muncho más que solo una arma d'una organización más grande. Escontra'l final de la Segunda Guerra Mundial, la AAF pasara a ser virtualmente un serviciu independiente. Por reglamentu y orde executiva, la AAF yera una axencia subordinada del Departamentu de Guerra d'Estaos Xuníos encargáu cola organización, entrenamientu y l'equipamientu de les unidaes de combate, llindáu en responsabilidá a los Estaos Xuníos continentales, como lo yera les Fuercies Terrestres del Exércitu y les Fuercies Loxístiques del Exércitu. En realidá, los Cuarteles Xenerales de la AFF controlaben la conducta en tolos aspeutos de la guerra aérea en tol mundu, determinando la política aérea y la impartición d'órdenes ensin tresmitiles al traviés del Xefe d'Estáu Mayor. Esti *contraste ente la teoría y la práutica ye... fundamental pa entender a la AAF*.

## Creación
### Unidá nos problemes de comandu nel Cuerpu Aereu
Los raigaños del AAF surdieron na formulación de les teoríes del bombardéu estratéxicu na Escuela Táctica del Cuerpu Aereu les que dieron nuevu impulsu a los argumentos por una fuercia aérea independiente. A pesar d'una perceición de resistencia o inclusive obstrucción pol Estáu Mayor del Departamentu de Guerra, enforma de lo cual yera atribuyible a la falta de fondos, el Cuerpu Aereu realizó grandes meyores na década de 1930, tanto organizacionalmente como en doctrina. D'esta forma surdió una estratexa que enfatizaba el bombardéu de precisión de blancos industriales por aciu l'usu de bombarderos de llargu algame fuertemente armaos, formulada polos homes que se convertiríen darréu nos sos comandantes.

En marzu de 1935 diose un importante pasu escontra llograr una fuercia aérea separada cuando'l mandu de toles unidaes aérees de combate n'Estaos Xuníos continental foi centralizáu nun solu cuartel xeneral llamáu *Cuartel Xeneral de la Fuercia Aérea*. Dende l'añu 1920, el control de les unidaes d'aviación morara nos comandantes del área de cuerpu (un pasu alministrativu en tiempos de paz de les fuercies terrestres), siguiendo'l modelu establecíu pol xeneral John J. Pershing mientres la Primer Guerra Mundial. Nel añu 1942 l'Estáu Mayor Xeneral planió l'activación d'un Cuartel Xeneral del Exércitu (embrivíu n'inglés GHQ), similar al modelu usáu poles Fuercia Espedicionario d'Estaos Xuníos mientres la Primer Guerra Mundial, con un cuartel xeneral de la fuercia aérea como un componente subordináu. Dambos fueron creaos nel añu 1933 cuando paecía posible una guerra con Cuba dempués d'un golpe en dichu país, pero nun fueron activaos.

L'activación del Cuartel Xeneral de la Fuercia Aérea representó un compromisu ente los partidarios d'un poder aéreo estratéxicu y los comandantes de les fuercies terrestres que demandaben que la misión del Cuerpu Aereu permaneciera atada a la de les fuercies terrestres. Los partidarios del poder aereu llograron un control centralizáu de les unidaes aérees so un comandante aereu, ente que'l Departamentu de Guerra estremó l'autoridá al interior de l'arma aérea y aseguró una siguida política de sofitu de les operaciones terrestres como'l so rol principal. El Cuartel Xeneral de la Fuercia Aérea entamó alministrativamente a los grupos de combate nuna fuercia d'ataque de tres ales esplegaes nes mariñes del Atlánticu, el Pacíficu y el Golfu de Méxicu. El cuartel xeneral de la Fuercia Aérea yera pequeñu en comparanza coles fuercies aérees europees. Les llinies d'autoridá, nel meyor de los casos, yeren complicaes, yá que el cuarte xeneral de la fuercia aérea controlaba solo les operaciones de les sos unidaes de combate ente que'l Cuerpu Aereu entá yera responsable pola doctrina, l'alquisición de los aviones y l'entrenamientu. Los comandantes del área de cuerpu siguíen controlando tolos aeródromos y el personal de sofitu que los remanaba. Ente marzu de 1935 y setiembre de 1938, los comandantes del cuartel xeneral de la fuercia aérea y el Cuerpu Aereu, los mayores xenerales Frank Andrews y Oscar Westover respeutivamente, enfrentáronse filosóficamente sobre la direición en que l'arma aérea tendría de movese, aumentando les dificultaes d'esta complexa organización.

Nel añu 1940 realizóse una división de la defensa aérea d'Estaos Xuníos en cuatro distritos xeográficos que punxo les bases pa les subsecuentes fuercies aérees numberaes. En xunetu, el Departamentu de Guerra ordenó que los Cuarteles Xenerales del Exércitu (n'inglés: Army Xeneral Headquarters, GHQ) fueren activaos en payares de 1940 pa planiar y espandir l'entrenamientu de les fuercies terrestres. El Xefe del Estáu Mayor del Exércitu George C. Marshall solicitó una reorganización del Cuerpu Aereu, y el 5 d'ochobre de 1940, el Xefe del Cuerpu Aereu mayor xeneral Henry H. Arnold unvió una propuesta pa crear un estáu mayor aereu, unificando l'arma aérea so un solu comandante, y dándo-y igualdá coles fuercies terrestres y loxístiques. A la propuesta d'Arnold opúnxose darréu l'Estáu Mayor Xeneral en tolos aspeutos, repitiendo los sos tradicional argumentu doctrinal de que, nel casu de guerra, el Cuerpu Aereu nun tendría una misión que nun fuera'l sofitu de les fuercies terrestres. Marshall implementó una solución de compromisu, la que'l Cuerpu Aereu atopó dafechu desaparente, nomando a Arnold como "Xefe Axuntu del Estáu Mayor del Aire" en funciones pero refugó tolos puntos organizacionales de la so propuesta. En vegada poner so control del Cuartel Xeneral l'Exércitu al Cuartel Xeneral de la Fuercia Aérea, anque esti yera un componente pa realizar entrenamientu y non operacional.

### Creación de la Fuercies Aérees del Exércitu

La posibilidá de qu'Estaos Xuníos participara na Segunda Guerra Mundial provocó la reorganización más radical de la caña d'aviación na so historia, desenvolviendo una estructura qu'unificó'l mandu de tolos componentes aéreos y dio-y total autonomía ya igualdá coles fuercies terrestres en marzu de 1942.

Na primavera del añu 1941, l'ésitu de les operaciones aérees n'Europa so un control centralizáu dio clares lluces de que la división de l'autoridá nes fuercies aérees d'Estaos Xuníos, paeciera, según un congresista, una "autoridá aérea tipu hydra", y que causara un perturbante falta de claridá na cadena de mandu. A menos de cinco meses del refugu de la propuesta de reorganización d'Arnold, l'ABC-1, un alcuerdu de planiamientu estratéxicu conxuntu británico-americanu, refutó l'argumentu del Estáu Mayor Xeneral de que'l Cuerpu Aereu nun tenía una misión en tiempu de guerra sacante pol sofitu a les fuercies terrestres. La llucha col Estáu Mayor Xeneral pol control de la defensa aérea d'Estaos Xuníos fuera ganada polos aviadores y creáronse cuatro unidaes de comandu llamaes "fuercies aérees numberaes", pero'l conflictu burocráticu amenació con anovar la dormida llucha por una fuercia aérea d'Estaos Xuníos independiente. Marshall convenciérase de que les fuercies aérees precisaben un "sistema más senciellu" y un mandu unificáu. Trabayando con Arnold y con Robert A. Lovett, acabante asignar al puestu, largamente si ocupar, de Secretariu de Guerra Asistente pal Aire, él llogro'l consensu qu'una cuasi-autonomía pa les fuercies aérees yera preferible a una separación inmediata.

El 20 de xunu de 1941, pa otorgar una autonomía adicional a les fuercies aérees y evitar una llucha llexislativa nel Congresu, el Departamentu de Guerra revisó les regulaciones del exércitu que controlaben la organización de l'aviación del exércitu, les AR 95-5. Arnold asumió'l títulu de Xefe les Fuercies Aérees del Exércitu, creando un pasu de mandu sobre tolos componentes de l'aviación militar que remató l'estáu doble del Cuerpu Aereu y del Cuartel Xeneral de la Fuercia Aérea, el que foi nomáu *Comandu de Combate de la Fuercia Aérea*. La AAF llogró'l "Estáu Mayor Aereu", al cual opunxérase por enforma tiempu l'Estáu Mayor Xeneral, y un namái comandante aereu, pero entá nun tenía un estáu d'igualdá coles fuercies terrestres del exércitu, y les unidaes aérees siguíen reportándose al traviés de dos cadenes de mandu.

Arnold y Marshall alcordaron que la AAF esfrutaría d'autonomía al interior del Departamentu de Guerra hasta'l final de la guerra, en cuenta de que los sos comandantes dexaren de faer lobby pa llograr la independencia de l'arma aérea. Marshall, un fuerte partidariu del poder aereu, fixo entender que la Fuercia Aérea llograría la so independencia dempués de rematar la guerra. Poco dempués del ataque a Pearl Harbor el 7 d'avientu de 1941, en reconocencia de la importancia del rol de les Fuercies Aérees del Exércitu, dióse-y a Arnold un asientu nel Estáu Mayor Conxuntu de los Estaos Xuníos, l'estáu mayor de planificación que sirvió como'l puntu focal del planiamientu estratéxicu d'Estaos Xuníos mientres la guerra, col propósitu de qu'Estaos Xuníos tuviera un representante de l'arma aérea nes conversaciones coles sos contrapartes britániques colos Xefes Combinaos. En términos práuticos la cabeza de la AAF ganara una posición d'igualdá con al respective de Marshall. Mientres esti pasu nunca foi oficialmente reconocíu pola Armada d'Estaos Xuníos, y foi agriamente apostáu detrás de bambalines en cada oportunidá posible, sicasí, foi esitosu como una base práutica pa la futura separación de la Fuercia Aérea.

En xineru de 1941, los cuatro distritos xeográficos del antiguu Cuartel Xeneral de la Fuercia Aérea fueron convertíos en fuercies aérees numberaes, con una organización subordinada de 54 grupos. Dende'l puntu de vista de la organización, la Fuercia Aérea del Exércitu foi creada como'l pasu de mandu más altu que toma tanto'l Comandu de Combate de la Fuercia Aérea como'l Cuerpu Aereu, polo que per primer vegada, tola arma aérea atopar so l'autoridá d'un aviador. Sicasí, estes reformes yeren namái temporales, y duraron tan solo nueve meses. En payares de 1941, na viéspora de la entrada d'Estaos Xuníos a la guerra, la división de l'autoridá dientro del Exércitu como un tou, causada pola activación del Cuartel Xeneral del Exércitu un añu antes, llevara a una "batalla de memorandos" ente ésta y d'otres axencies sobre l'alministración de la AAF, lo que llevó a que Marshall dixera que tenía "el puestu de mandu más probe del Exércitu". Pa entainar el AAF en preparación pa la guerra, coles mires d'una planificación centralizada y una execución descentralizada de les operaciones, Arnold presentó a Marshall esencialmente'l mesmu plan de reorganización refugáu pol Estáu Mayor n'ochobre de 1940. La Orde Executiva 9082 emitida'l 28 de febreru de 1942 camudó'l títulu d'Arnold a *Comandante Xeneral, Fuercies Aérees del Exércitu* efectivu a partir del 9 de marzu de 1942, convirtiéndolo n'iguales colos comandantes xenerales de les nueves Fuercies Terrestres del Exércitu y del Serviciu de Loxístiques, los otros dos componentes del Exércitu d'Estaos Xuníos. El Departamentu de Guerra emitió la Circular númberu 59, el 2 de marzu, qu'implementó la orde executiva, esta pretendía ser una solución mientres durara la guerra y que debía expirar seis meses dempués de terminar esta. Los trés componentes reemplazaron a un ensame de cañes y organizaciones, lo que fizo que l'Estáu Mayor Xeneral amenorgara drásticamente el so tamañu, y polo tanto aumentando proporcionalmente la representación de los miembros de la fuercia aérea que participaben n'este.

Amás d'eslleir tanto'l Cuartel Xeneral del Exércitu y los xefes de les armes de combate, y asignar les funciones d'entrenamientu a les Fuercies Terrestres del Exércitu, la Circular 59 del Departamentu de Guerra reorganizó la Fuercia Aérea del Exércitu, desbandando tanto'l Comandu de Combate de la Fuercia Aérea como la Oficina del Xefe del Cuerpu Aereu (como cola infantería, esaniciando toles sos funciones d'entrenamientu y d'organización), lo que provocó la eliminación de too un nivel de la cadena de mandu. Pa tomar les sos antigües funciones creáronse once fuercies aérees numberaes, más tarde aumentaes a dieciséis, y seis grandes comandos, que pasaron a ocho en xineru de 1943, y que fueron los siguientes comandos: entrenamientu de vuelu, entrenamientu téunicu, tresporte de tropes, tresporte aereu, material, serviciu aereu, ensayos y antisubmarino. En xunetu de 1943, los comandos d'entrenamientu de vuelu y el d'entrenamientu téunicu fundir nel Comandu d'Entrenamientu de la AAF, y un añu más tarde el Comandu de Serviciu Aereu y el Comandu de Material fueron reorganizaos como'l Comandu de Serviciu Téunicu de la AAF.

Ente marzu de 1942 y marzu de 1943 la AAF funcionaba con una complexa división de control alministrativu realizada por un estáu mayor de polítiques, un estáu mayor d'operaciones y polos comandos de sofitu. Les actividaes en terrén de munchos comandos de sofitu funcionaben con una estructura de "departamentu", ensin nenguna separación de les funciones de polítiques y d'operación. De cutiu los oficiales del estáu mayor exercíen autoridá de mandu y de polítiques ensin nenguna responsabilidá poles resultaos, un sistema heredáu de los años del Cuerpu Aereu. El conceutu d'un "estáu mayor operativu", o de direutores, resultó del deséu d'asitiar espertos en dellos aspeutos de l'aviación militar en posiciones claves pa la so implementación. Sicasí, de cutiu les funciones se traslapaban, y les comunicaciones y la coordinación ente les divisiones fallaben o yeren inoraes, les prerrogativas polítiques fueron usurpaes polos direutores, y fueron devasaes polos detalles. Finalmente, más de trenta oficiales taben autorizaos a unviar órdenes nel nome del comandante xeneral.

El principiu de *comandu* xerárquicu, nel qu'un solu comandante ye que tien la responsabilidá final direuta pero que delega la so autoridá al estáu mayor, foi adoptáu al traviés de la AAF nuna gran reorganización y afitamientu el 29 de marzu de 1943. Les cuatro direiciones principales y les 19 direiciones subordinaes (el "estáu mayor operativu") fueron abolíos como un nivel innecesariu d'autoridá, y la execución de les polítiques fueron sacaes de los estaos mayores pa ser asignaes namái a les organizaciones de terrén d'alcuerdu a llinies funcionales. Les funciones de polítiques de les direiciones fueron reorganizes y consolidaes n'oficines reagrupaes so l'autoridá de seis xefes asistentes del estáu mayor del aire.

La mayoría del personal de les Fuercies Aérees del Exércitu siguía siendo miembru del Cuerpu Aereu. En mayu de 1945, el 88 per cientu de los oficiales que taben sirviendo nes Fuercies Aérees del Exércitu fueron comisionados nel Cuerpu Aereu, ente que el 82 per cientu del personal de tropa asignaos a les unidaes y bases del AAF tenía al Cuerpu Aereu como la so caña de combate. Ente que oficialmente l'arma aérea yera les *Fuercies Aérees del Exércitu*, el términu *Cuerpu Aereu* persistió coloquialmente ente la población según ente los aviadores veteranos; adicionalmente, l'usu en singular, *Fuercia Aérea*, de cutiu esmucíase nel usu popular ya inclusive nel usu oficial, reflexáu pola designación de *Comandu de Combate de la Fuercia Aérea* ente los años 1941 y 1942. Tamién esta denominación errónea foi usada nos cartelos de reclutamiento oficiales (ver la imaxe enriba a la derecha) y foi importante en promover la idea d'una "Fuercia Aérea" como un serviciu independiente. Jimmy Stewart, un pilotu y oficial del Cuerpu Aereu, usaba'l términu indistintamente na so narración nel curtiumetraxe de reclutamiento realizáu nel añu 1942 *[[Winning Your Wings]]* (n'asturianu: Ganando les tos Ales). Tamién el términu apaeció prominentemente na película d'adoctrinamiento del Departamentu de Guerra del añu 1945 realizada por Frank Capra titulada *[[War Comes to America]]* (n'asturianu: La Guerra llega a Estaos Xuníos), de la serie *[[Why We Fight]]* (n'asturianu: ¿Por Qué Lluchamos?), nun mapa gráficu animáu al mesmu nivel d'importancia que l'Exércitu y l'Armada.

## Espansión
El Cuerpu Aereu empezó una rápida espansión na primavera del añu 1939 por orde del presidente Franklin D. Roosevelt p'apurrir una fuercia aérea fayadiza pa defender el Hemisferiu Occidental. Un "programa de 25 grupos" inicial, desenvueltu n'abril de 1939, reclutó 50.000 homes. Cuando la guerra empecipióse en setiembre de 1939 el Cuerpu Aereu disponía entá de solu 800 aviones de combate de primer llinia y 76 bases, incluyendo 21 instalaciones y depósitos principales.

Dempués de la esitosa invasión alemana de Francia y los Países Baxos en mayu de 1940, el presidente Roosevelt pidió-y al Congreso fondo complementarios per cerca de mil millones de dólares, un programa de producción de 50.000 aviones y una fuercia aérea militar de 50.000 aparatos (de los cualos 36.500 seríen pal Exércitu). Los aceleraos programes que siguieron fixeron que'l Cuerpu Aereu revisara repetidamente les metes d'espansión, lo que resultó na planificación de 84 grupos de combate, 7.799 aviones de combate y l'aumentu añal de personal en 30.000 nuevos pilotos y 100.000 nuevos téunicos. Adicionalmente estos dieron como resultáu'l tener 156 aeródromos y 152.125 homes nel momentu de la creación de les Fuercies Aérees del Exércitu.

La invasión alemana de la Xunión Soviética, la qu'asocedió namái dos díes depués de la creación de les Fuercies Aérees del Exércitu, causó un inmediata revaluación de la política y la estratexa de la defensa d'Estaos Xuníos. La necesidá d'una estratexa ofensiva pa ganar a les Potencies de la Exa riquió un aumentu y modernización adicionales de tolos servicios militares, incluyendo a la nueva AAF. Adicionalmente, la invasión amestó a Rusia como un nuevu sociu pa la Llei de Préstamu y Arriendu, creando una mayor presión sobre la producción d'aviones d'Estaos Xuníos.

Una estratexa ofensiva riquía de delles clases d'esfuercios urxentes y sosteníos. Amás del desenvolvimientu y fabricación d'aviones en cantidaes masives, les Fuercies Aérees del Exércitu tienen que crear una rede loxística mundial p'abastecer, caltener y reparar esa inmensa fuercia; reclutar y entrenar al personal; y depués sostener la salú, el bienestar y la moral de les sos tropes. El procesu foi controláu pol ritmu de la producción d'aviones, non el programa d'entrenamientu, y foi sofitáu pola direición del Secretariu de Guerra Asistente pal Aire Robert A. Lovett, que pa tolos propósitos práuticos yera'l "Secretariu del Cuerpu Aereu".

Un abogáu y banqueru, Lovett tenía esperiencia previa cola industria de l'aviación que tradució en metes de producción realistes y una harmonía al integrar los planes de la AAF colos del Exércitu como un tou. Primeramente Lovett creía que la esixencia del presidente Roosevelt dempués del ataque a Pearl Harbor de construyir 60.000 aviones pal añu 1942 y del 125.000 aviones pal añu 1943 yera vastamente ambiciosa. Sicasí, trabayando en forma estrecha col xeneral Arnold y comprometiendo la capacidá de la industria automovilística d'Estaos Xuníos llogróse armar un esfuerciu que produció cuasi 100.000 aviones nel añu 1944.

Les demandes loxístiques d'esti armada fueron enllenaes pola creación del Comandu de Serviciu Aereu'l 17 d'ochobre de 1941, qu'apurría les unidaes de serviciu y caltenía 250 depósitos n'Estaos Xuníos; la elevación de la División de Materiales al estáu de Comandu plenu en 9 de marzu de 1942 pal desenvolvimientu y alquisición d'aviones, equipos y repuestos; y la fusión d'estos comandos nel Comandu de Servicios Téunicos Aéreos el 31 d'agostu de 1944. Amás de tresporta personal y carga, el Comandu de Tresporte Aereu apurrió cuasi 270.000 aviones mundialmente sufriendo la perda de solu 1.013 aparatos nel procesu. La operación nos depósitos allugaos n'Estaos Xuníos foi llevada a cabu principalmente por más de 300.000 emplegaos de caltenimientu civiles, munchos de los cualos yeren muyeres, lliberando una cantidá asemeyada de mecánicos de les Fuercies Aérees pa serviciu nel estranxeru.

### Crecedera, aviones

### Crecedera, personal

La inmensa medría nel inventariu d'aviones resultó nun aumentu similar nel personal, y camudó les polítiques de personal coles cualos operaba'l Serviciu Aereu y el Cuerpu Aereu dende l'Acta de Defensa Nacional del añu 1920. Los pilotos yá nun podíen representar el 90% de los oficiales comisionados. La necesidá de tener un gran númberu d'especialistes n'alministración y servicios téunicos resultó na creación d'una Escuela de Candidatos a Oficial en Miami Beach, Florida, y la comisión direuta de miles de profesionales. Inclusive asina, entraron 193&nbsp;000 nuevos pilotos a la AAF mientres la Segunda Guerra Mundial, ente qu'otros 124&nbsp;000 candidatos fallaron en dalgún puntu mientres el so entrenamientu o morrieron n'accidentes.

Les necesidaes por nuevu pilotos resultó nuna masiva espansión del programa de Cadetes d'Aviación, pal cual había tantos voluntarios que la AAF creó una reserva qu'axuntaba a tolos candidatos a pilotu calificaos hasta qu'ellos pudieren ser llamaos a serviciu activu, col propósitu de nun perdelos a otres necesidaes de reclutamiento. Pal añu 1944, esta reserva convertir n'innecesaria, y 24&nbsp;000 d'estos reclutes fueron unviaos a les Fuercies Terrestres del Exércitu pa ser reentrenados como infantería y 6000 fueron unviaos al Serviciu Loxísticu del Exércitu. Los estándares esixíos pal entrenamientu pa pilotos fueron camudaos p'amenorgar la edá mínima dende 20 años a 18 años, y esaniciaron el requerimientu de nivel mínimu d'educación de tener siquier dos años d'educación universitaria. Unu de los beneficiaos por esti cambéu foi Charles Y. Yeager, quien darréu se convertiría nun xeneral de la Fuercia Aérea d'Estaos Xuníos.

Les necesidaes por tripulaciones aérees resultaron nel esitosu entrenamientu de 43&nbsp;000 bombarderos, 49&nbsp;000 navegantes y 309&nbsp;000 artilleros (qu'operaben l'armamentu defensivu nos aviones que los tener), munchos de los cualos tamién especializar nos otros aspeutos realizaos poles tripulaciones aérees. 7800 homes calificaron como inxenieros de vuelu pa los B-29 y 1000 más como operadores de radar pa los caces nocherniegos, tolos cualos fueron graduaos como oficiales. Cuasi 1,4 millones d'homes recibieron entrenamientu téunicu como mecánicu d'aviones, especialistes n'electrónica y otres cañes téuniques. Los servicios de sofitu rellacionaos que nun teníen que ver con aviones fueron apurríos por aviadores entrenaos pol Serviciu de Loxística del Exércitu, pero la AAF exercía una influencia cada vez mayor nos planes d'entrenamientu d'estos cursos, n'anticipación de les sos futura independencia.

Los afroamericanos yeren aproximao'l seis per cientu d'esta fuercia (145&nbsp;327 homes a payares de 1943). Nel añu 1940, por cuenta de presiones exercíes por Eleanor Roosevelt y dellos miembros nortizos del Congresu, el xeneral Arnold dexó aceptar negros pal entrenamientu como pilotos, pero sobre una base de segregación. Establecióse un centru d'entrenamientu de vuelu nel Institutu Tuskegee alcontráu en Alabama. A pesar de la desventaxa, causada pola política de segregación, de nun tener un cuadru esperimentáu pa entrenamientu como les otres unidaes de la AAF, los aviadores de Tuskegee estremar a sigo mesmos en combate operando'l Grupu de Caza 332. El programa d'entrenamientu de Tuskegee produció 637 pilotos de caza, 253 pilotos de B-26 Marauder y 132 navegantes.

Sicasí, la vasta mayoría del personal de tropa afroamericanu que sirvió coles Fuercies Aérees del Exércitu, nun lo pasó bien. La mayoría de los conscriptos nun volar nin faíen el caltenimientu de los aviones. Los sos deberes principalmente consistíen na realización de llabores domésticos, con un lideralgu indiferente o contrariu y con una probe moral llevaron a un seriu descontentu y a dellos violentos incidentes.

Les muyeres sirvieron de forma más esitosa como parte de les Fuercies Aérees del Exércitu mientres la guerra. Cerca de 40&nbsp;000 d'elles nel Cuerpu Auxiliar de Muyeres del Exércitu / Cuerpu de Muyeres del Exércitu (n'inglés: Women's Army Corps, WAC) como personal de la AAF, más de 1000 como Pilotos del Serviciu Femenín de la Fuercia Aérea (n'inglés: Women Airforce Service Pilots, WASP) y 6.500 como enfermera nes Fuercies Aérees del Exércitu, incluyendo 500 enfermeres aérees. 7601 WAC de la USAAF sirvieron n'ultramar hasta abril de 1945, coles muyeres realizando llabores en más de 200 categoríes de trabayu.

L'Acta del Cuerpu Aereu de xunetu de 1926 aumentó la cantidá d'oficiales xenerales autorizaos na arma aérea del exércitu de dos a cuatro. L'activación del GHQAF en marzu de 1935 dobló esa cantidá y la espansión de preguerra del Cuerpu Aereu n'ochobre de 1940 fizo que s'autorizaren quince nuevos oficiales xenerales. Pal final de la Segunda Guerra Mundial, taben autorizaos 320 xenerales pa la AAF de tiempu de guerra.

Los totales pa los años 1939–1940 son los pal Cuerpu Aereu del Exércitu d'Estaos Xuníos

### Crecedera, instalaciones
El Cuerpu Aereu operaba 156 campos aéreos a empiezos del añu 1941. Dende l'añu 1939 tuviérase desenvolviendo un programa d'espansión de bases aérees, intentando caltenese al mesmu nivel coles medríes de personal, unidaes y aviones, usando cuando yera posible les instalaciones municipal y priváu. Sicasí, l'españíu de la guerra y la espansión acelerada resultante fixeron surdir la necesidá d'una amplia variedá d'instalaciones tantu pa realizar les operaciones como pa llevar a cabu l'entrenamientu alcontraes n'Estaos Xuníos Continental (n'inglés: Continental United States, CONUS).

Adicional a la construcción de nueves bases permanentes y la construcción de numberosos polígono de tiru y de bombardéu, la AAF utilizó escueles de pilotu civiles, cursos d'entrenamientu realizaos llocalmente n'universidaes y fábriques, y destacamentos d'entrenamientu d'oficiales nes universidaes. A principios del añu 1942, nuna decisión controversial, el Comandu d'Entrenamientu Téunicu de la AAF empezó a arrendar hoteles, resorts y edificios de departamentos como sitios d'entrenamientu a gran escala, namái en Miami Beach, Florida había habitaciones p'afaer 90.000 persones. Los contrato d'arrendamientu yeren axustaos pa la AAF pol Cuerpu d'Inxenieros del Exércitu d'Estaos Xuníos, de cutiu con condiciones económiques desventayoses pa los dueños de los hoteles en rellación a tarifes d'arrendamientu, cláusules de daños y deterioros y d'avisu previu pa terminar los contratos d'arrendamientu.

N'avientu de 1943, la AAF algamó mientres la guerra la cantidá máxima de 783 aeródromos, alcontraos n'Estaos Xuníos Continentales.

#### Instalaciones

## Organización y equipamientu
### Estructura de mandu
Escontra'l final de la Segunda Guerra Mundial, la USAAF creara 16 ** [[Fuercia Aérea Numberada|fuercies aérees numberaes]]** (*Primera* a la *Decimoquinta* y *Ventena*) distribuyíes al traviés del mundu pa llevar a cabu la guerra, amás d'una fuercia aérea xeneral n'Estaos Xuníos Continentales pa sofitar a tol restu y apurrir defensa aérea. Ta última foi entamada formalmente como la Fuercies Aérees Continentales y activóse el 15 d'avientu de 1944, anque formalmente nun tomó xurisdicción de les sos fuercies aérees componentes hasta'l final de la guerra n'Europa.

Delles fuercies aérees fueron creaes dende cero a midida de que'l serviciu espandir mientres la guerra. Otres crecieron a partir de comandos anteriores cuando'l serviciu espandir en tamañu y xerarquía (por casu, el *[[VIII Comandu de Bombardéu]]* convirtióse na *[[Octava Fuercia Aérea]]* dempués del cambéu organizacional de febreru de 1944), y pasos cimeros como la Fuercies Aérees Estratéxiques d'Estaos Xuníos n'Europa (n'inglés: United States Strategic Air Forces in Europe, USSTAF) y la Fuercies Aérees Estratéxiques d'Estaos Xuníos nel Pacíficu (n'inglés: United States Strategic Air Forces in the Pacific, USASTAF) convertir nuna necesidá pa poder controlar tou. N'agostu de 1945, les *Fuercies Aérees Estratéxiques d'Estaos Xuníos* convertir nes Fuercies Aérees d'Estaos Xuníos n'Europa (n'inglés: United States Air Forces in Europe, USAFE). Una capa organizacional, el **comandu**, foi creada pa segregar les unidaes de funciones similares (caces y bombaderos) pa propósitos de control alministrativu.

Ocho **divisiones aérees** sirvieron como una capa adicional de comandu y control pa la vasta organización, capaz d'actuar en forma independiente si surdía la necesidá. Dientro de les fuercies aérees y divisiones esistíen cuarteles xenerales alministrativos llamaos **[[Ala (unidá d'aviación militar)|ales]]** pa controlar **grupos** (unidaes operacionales; ver seición más palantre). A midida de que los grupos aumentaben, la cantidá d'ales necesaries pa controlales multiplicáronse, finalmente siendo activaes 91 d'elles, 69 de les cualos taben entá actives escontra'l final de la guerra. Como parte del Serviciu Aereu y del Cuerpu Aereu, les ales taben compuestes de grupos con distintos tipos de misiones, esto ye, compuestes de grupos con distintos tipos de misiones. Sicasí, la mayor parte de les ales mientres la Segunda Guerra Mundial taben compuestes de grupos con funciones asemeyaes (denominaes como de *bombardéu*, *caza*, *reconocencia*, *entrenamientu*, *antisubmarino*, *tresporte de tropes*, *reemplazos* o *compuesta*).

Delles organizaciones de sofitu independientes, llamaes *comandos principales*, permanecieron so control direutu de los Cuarteles Xenerales de les Fuercies Aérees del Exércitu. Estos fueron creaos, o espandíos a partir organizaciones anteriores del Cuerpu Aereu, nos años 1941 y 1942 pa sofitar y abastecer a les fuercies aérees numberaes, a cualesquier de les unidaes operacionales (grupos o escuadrones) a les que tuvieron asignaos.

Estos comandos yeren:
;Los comandos principales activos al 15 de setiembre de 1945
:Comandu d'Entrenamientu de les Fuercies Aérees del Exércitu
: Comandu de Servicios Téunicos Aéreos
: Comandu de Tresporte Aereu
: Centro de les Fuercies Aérees del Exércitu
:Comandu de Distribución de Personal de la AAF

;Comandos principales discontinuados o fundíos
:Comandu d'Entrenamientu de Vuelu de la AAF
:Comandu d'Entrenamientu Téunicu de la AAF
:Comandu de Serviciu Aereu
:Comandu de Material
:Comandu de Polígonos
:Comandu de Tresporte de Tropes I
:Comandu de Concentración I
: Comandu Antisubmarino
:Comandu de Control de Vuelu

### Organización táctica

La principal unidá de combate de les Fuercies Aérees del Exércitu tantu pa propósitos alministrativos como tácticos yera'l grupu, una organización de trés o cuatro escuadrones de vuelu y elementos de sofitu terrestre asignaos o orgánicos, el que yera aproximao equivalente a un reximientu de les Fuercies Terrestres del Exércitu. Les Fuercies Aérees del Exércitu asitió en campaña un total de 269 grupos de combate mientres la Segunda Guerra Mundial, y llegó a tener un máximu de 243 grupos de combate nel añu 1945.

El Serviciu Aereu y el so socesor Cuerpu Aereu entamaren 15 grupos de combate permanentes ente 1919 y 1937. Cola espansión de la fuercia de combate qu'empezara'l 1 de febreru de 1940, el Cuerpu Aereu espandir dende 15 grupos a 30 grupos. Pa la fecha en qu'Estaos Xuníos entró a la Segunda Guerra Mundial, esa cantidá aumentara a 67 grupos de combate, pero la metá d'estos taba en procesu de ser entamáu y nun taben preparaos pa entrar en combate. De los 67 grupos formaos o en procesu de formación, 26 taben clasificaos como de bombardéu: 13 grupos de *Bombarderos Pesaos* (( B-17 Flying Fortress y B-24 Liberator) y el restu yeren grupos *Medios* y *Llixeros* ( B-25 Mitchell, B-26 Marauder y A-20 Havoc). N'avientu de 1941 el restu de la fuercia incluyía 26 grupos de *Persecución* (renomaos de *Caza* en mayu de 1942), 9 grupos de *Observación* (renomaos de *Reconocencia*) y 6 de *Tresporte* (renomaos de *Tresporte de Tropes* o *Carga de Combate*). Dempués del esplegue operacional del bombarderu B-29 Superfortress, amestáronse unidaes de *Bombarderos Súper Pesáu* a la estructura de la fuercia.

Na primer metá del añu 1942 les Fuercies Aérees del Exércitu ampliáronse rápido. La infraestructura d'entrenamientu esistente yera desaparente en recursos, organización y pedagoxía pa entrenar unidaes en gran escala. Les siempres crecientes cantidaes de nuevos grupos siendo formaos amenaciaron en devasar la capacidá de los vieyos grupos del Cuerpu Aereu p'apurrir personal esperimentáu pa formar el nucleu de los grupos recién activaos o p'absorber a los graduaos del ampliáu programa d'entrenamientu que reemplazaben a los apocayá tresferíos. El sistema que taba funcionando dende 1939 amenorgara'l nivel total d'esperiencia en tolos grupos de combate y cuando la demanda de les unidaes en combate por personal de reemplazu yera incluyida, la disponibilidad de personal cola esperiencia necesaria pa formar nueves unidaes paecía ser una espiral descendente.

Pa evitar la probable crisis, adoptóse un sistema d'Unidaes d'Entrenamientu Operacional (n'inglés: Operational Training Unit, OTU) similar al usáu pola RAF. Sol conceutu d'OTU, ciertos grupos taben autorizaes como grupos "padres" con mayor dotación. Los grupos padres (les unidaes OTU) apurríen esencialmente como antes el personal básico estructural pa los grupos recién activaos, o "satélites". Los acabante graduar de les escueles d'entrenamientu rellenaben los grupos satélites y restauraben la dotación del grupu padre al so tamañu aumentáu orixinal nun ciclu repetitivu continuu. Escontra mayu de 1942 el plan taben n'operación nos cuatro fuercies aérees continentales pero nun foi hasta principios del añu 1943 que fueron resueltos la mayor parte de los problemes de crecedera. Les dotaciones estructurales básiques separaes de los grupos padres yeren instruyíos especialmente pa poder enfrentar les sos responsabilidaes d'entrenamientu, que primeramente yeren de responsabilidá de les fuercies aérees, pero dempués del 9 d'ochobre de 1942, foi la Escuela de Táctiques Aplicaes de les Fuercies Aérees del Exércitu (n'inglés: Army Air Forces School of Applied Tactics, AAFSAT) la responsable d'estandarizar esti entrenamientu.

Pa empiezos del añu 1944, constituyérense 269 grupos. 136 d'estos fueren esplegaos n'ultramar y d'aquellos entá n'Estaos Xuníos, 77 taben siendo entamaos y entrenaos pa ser esplegaos n'ultramar. Los restantes 56 sirvíen como OTU, Unidaes d'Entrenamientu pa Reemplazos (n'inglés: Replacement Training Units, RTU) qu'entrenaben personal pa reemplazos nes unidaes de combate, o como unidaes de defensa continental. A principios del añu 1944, tol entrenamientu foi asignáu a "unidaes de base" y les OTU y les RTU fueron inactivadas, amenorgando la cantidá de grupos activos a 218. Sicasí, formáronse 25 grupos adicionales mientres l'añu 1944 pa llegar a la AAF a la so estructura final de tiempu de guerra. Ente la invasión a Normandía en xunu de 1944 y el Día de la Victoria n'Europa nel añu 1945, 148 grupos de combate llucharon contra Alemaña, ente que p'agostu de 1945, cuando toles operaciones de combate remataron, 86 grupos taben esplegaos nel Pacíficu y nel Alloñáu Oriente. Les fuercies n'Europa taben realizando operaciones d'ocupación o taben siendo redesplegadas a Estaos Xuníos.

En febreru de 1945 la AAF tenía esplegaos 243 grupos de combate:
* Grupos de bombardéu: 25 Súper Pesaos, 72 Pesaos, 20 Medianos y 8 Llixeros;
* Grupos de caza: 71;
* Grupos de tresporte de tropes y de Carga de combate: 29;
* Grupos de reconocencia: 13; y 
* Grupos compuestos: 5.

La organización básica permanente de la AAF tantu los elementos de combate como de sofitu yera l'escuadrón. Ente'l 7 d'avientu y el 1 de setiembre de 1945 tuvieron activos 1.226 escuadrones de combata na USAAF. Nel añu 1945 permanecíen activos un total de 937 escuadrones, con 872 asignaos a dellos grupos. 65 escuadrones, principalmente de reconocencia y de caza nocherniega, nun taben asignaos a grupos sinón que yeren unidaes separaes subordinaes a pasos cimeros de comandu.

### Aviones

Les Fuercies Aérees del Exércitu d'Estaos Xuníos usaron una gran variedá d'aviones pa cumplir les sos variaes misiones, incluyendo munchos aviones obsoletos heredaos de la so dómina como'l Cuerpu Aereu, con quince designaciones de tipu.

Los siguientes fueron los tipos más numberosos nel inventariu de la USAAF, o aquellos qu'específicamente vieron combate. Les variantes, incluyendo toles variantes de reconocencia fotográfica ("F"), son llistaos y descritos so les sos encabezadures separaes. Munchos aviones, particularmente tresportes y entrenadores, teníen numberoses designaciones que resultaben de diferencies nes sos planta motrices.

#### Bombarderos

* A-20 Havoc
* A-24 Banshee
* A-26 Invader
* A-35 Vengeance
* A-36 Apache
* B-17 Flying Fortress
* B-18 Bolu
* B-24 Liberator
* B-25 Mitchell
* B-26 Marauder
* B-29 Superfortress
* B-32 Dominator
* B-34 Ventura

#### Caces

* P-35
* P-36 Hawk
* P-38 Lightning
* P-39 Airacobra
* P-40 Warhawk
* P-47 Thunderbolt
* P-51 Mustang
* P-59 Airacomet
* P-61 Black Widow
* Supermarine Spitfire
* Bristol Beaufighter

#### Observación

* L-2 Grasshopper
* L-3
* L-4
* L-5 Sentinel
* O-47
* de Havilland Mosquitu

#### Tresporte

* C-45 Expeditor
* C-46 Commando
* C-47 Skytrain
* C-54 Skymaster
* C-56 Lodestar

#### Entrenamientu

* AT-6 Texan
* AT-11 Kansan
* AT-18 Hudson
* AT-8/AT-17 Bobcat
* BT-13/BT-15 Valiant
* PT-13/17 Kaydet
* PT-16/PT-21/PT-22
* PT-19/PT-23/PT-26

#### Utilidá, rescate y planiador

* UC-43 Traveler
* UC-61 Argus
* UC-64 Norseman
* UC-72
* UC-78 Bobcat
* Airspeed Oxford
* OA-10 Catalina
* R-4 Hoverfly
* CG-4 Waco
* Airspeed Horsa

## Rol na Segunda Guerra Mundial

### Planeación estratéxica

El 13 d'agostu de 1941, la División de planes pa la guerra aérea (n'inglés: Air War Plans Division, AWPD) de la USAAF apurrió'l so plan pa una estratexa aérea global, AWPD/1. Formalmente conocida como "Anexu 2, Requerimientos Aéreos" a "El Programa Victoria", un plan d'estimaciones estratéxiques qu'arreyaba a toles fuercies militares d'Estaos Xuníos, el plan taba preparáu acordies cola polítiques estratéxiques establecíes a principios d'esi añu nel alcuerdu Conferencia d'estaos mayores americano-británicos (ABC–1) cola Mancomunidá Británica de Naciones y el plan de guerra d'Estaos Xuníos Rainbow 5. Les cifres agoraes, a pesar de los errores de planeación pola falta d'información precisa alrodiu de la meteoroloxía y el compromisu económicu alemán, tuvieron dientro del 2% de les unidaes y del 5,5% del personal finalmente movilizáu, y predixeron exactamente'l marcu de tiempu de cuando asocedería la invasión d'Europa per parte de los Aliaos.

El AWPD/1 riquía una defensa aérea del hemisferiu occidental, una defensa estratéxica contra Xapón nel Pacíficu y un bombardéu estratéxicu usando 6.800 bombarderos contra Alemaña, onde identificara 154 blancos claves de la infraestructura económica alemana que consideraba vulnerables a una campaña sostenida. Un requerimientu de 7.500 aviones, qu'incluyía al bombarderu intercontinental B-36 (nesi momentu entá en fase de diseñu), yera demasiáu grande por que la industria d'Estaos Xuníos pudiera llogralo na práutica, y por eso incluyóse nel AWPD/1 un plan provisional p'atacar a Alemaña con 3.800 bombarderos.

El AWPD/1 foi aprobáu pol xeneral Marshall y el secretariu de Guerra Henry Stimson en setiembre de 1941. Anque la guerra empezó primero que'l plan pudiera ser presentáu a Roosevelt, convirtióse na base pa establecer la producción d'aviones y los requerimientos d'entrenamientu usaos mientres la guerra, y el conceutu d'una ofensiva de bombardéu estratéxicu contra Alemaña convertir en política del gobiernu d'Estaos Xuníos, n'alcuerdu cola política estratéxica d'Estaos Xuníos establecida nel plan Rainbow 5, como l'únicu mediu disponible por qu'Estaos Xuníos pudiera llevar la guerra a Alemaña.

N'agostu de 1942, Roosevelt pidió una revisión de los requerimientos aéreos propuestos. El plan AWPD/42 foi presentáu'l 6 de setiembre de 1942, y anque nunca foi aceptáu pola Armada d'Estaos Xuníos, les sos estimaciones revisaes (que más que doblaben los requerimientos de producción a cerca de 150.000 aviones de tolos tipos, incluyendo aquellos de l'Armada y les esportaciones a los Aliaos) empunxeron a l'Alministración Roosevelt mientres l'añu 1943. Posteriomente les estimaciones fueron amenorgaes a 127.000, de los cualos 80.000 yeren aviones de combate.

Como los sos predecesores, el AWPD/42 estableció un plan estratéxicu pal bombardéu diurnu d'Alemaña por aciu l'usu de bombarderos pesaos ensin escoltes, pero tamién incluyía un plan similar p'atacar a Xapón. Desafortunadamente los bombarderos B-17 de la Octava Fuercia Aérea namái realizaren seis misiones con relativamente poca oposición cuando'l plan AWPD/42 foi realizáu, y repitióse l'error previu del AWPD/1 de refugar la necesidá y la factibilidad d'escoltes de caza de llargu algame.

Dambos planes riquíen la destrucción de la Luftwaffe como un requisitu necesariu antes de llevar a cabu les campañes contra los blancos económicos prioritarios. El AWPD/1 estableció cuatro conxuntos de blancos, amosaos n'orde de prioridá: producción d'electricidá, tresporte continental, producción de petroleu y Berlín; ente que el AWPD/42 revisó les prioridaes, asitiando primero les instalaciones d'submarinos, siguíes pol tresporte, producción d'electricidá, producción de petroleu y la producción de cauchu.

### Resume de les operaciones
La Oficina d'Estudios Históricos de la Fuercia Aérea resume la execución de la estratexa de la USAAF mientres la Segunda Guerra Mundial:

"L'estáu mayor d'Arnold fixo la so primer prioridá de la guerra en llanzar una ofensiva de bombardéu estratéxicu contra Alemaña en sofitu de la RAF. La Octava Fuercia Aérea, unviada a Inglaterra nel añu 1942, realizó dichu trabayu. Dempués d'un esfuerciu lentu y de cutiu costosu pa llevar la fuercia necesario, a la que se xunió la Decimoquinta Fuercia Aérea aparcada n'Italia, el bombardéu estratéxicu finalmente empezó a dar resultaos, y escontra el final de la guerra la economía alemana fuera esvalixada y convertida n'escombros.

"Les fuercies aérees táctiques sofitaron a les fuercies terrestres nos teatros del Teatru d'operaciones del Mediterraneu Mediterraneu y d'Europa, onde la supremacía aérea aliada foi una constante frustración pal enemigu. Na guerra contra Xapón, el xeneral Douglas MacArthur realizó la so meyora a lo llargo de Nueva Guinea faciendo saltar a les sos fuercies aérees adelantrándoles y usando fuercies anfibies p'abrir nueves bases. La AAF tamién sofitó a los portaviones del almirante Chester Nimitz nel so saltu d'islles al traviés del Pacíficu Central y asistió a les fuercies aliaes en Birmania y China.

"Arnold controlaba direutamente a la Ventena Fuercia Aérea, fornida colos nuevos aviones de bombardéu de llargu algame B-29 Superfortress usaos pa bombardiar les islles nacionales xaponeses, primero dende China y depués dende les Marianes. Afaráu poles ataques incendiarios, p'agostu de 1945 Xapón taba tan debilitáu que Arnold creía que nun seríen necesarios pa ganar la guerra nin la bomba atómica nin la entamada invasión. Sicasí, el llanzamientu de les bombes atómiques sobre Hiroshima y Nagasaki, realizáu polos B-29 de la AAF, demostraron lo que'l poder aéreo podría faer nel futuru. El Estudiu sobre'l bombardéu estratéxicu apurrió la munición a los líderes de la AAF pa los alderiques de la posguerra alrodiu de la unificación de les fuercies armaes y la estratexa nacional".

### Resume estadísticu de la USAAF
Les Fuercies Aérees del Exércitu d'Estaos Xuníos tuvieron el 12% de les 936&nbsp;000 baxes de combate sufiertes pol Exércitu mientres la Segunda Guerra Mundial. 88&nbsp;119 tripulantes morrieron en serviciu. 52&nbsp;173 fueron baxes por muerte en combate: 45&nbsp;520 Muertu en combate muertos en combate, 1140 morrieron pola gravedá de les sos firíes, 3603 fueron Desapaecíu en combate sumíos en combate y declaraos muertos y 1910 fueron declaraos muertes en combate por otres causes non contraries. Ente los servicios militar y naval d'Estaos Xuníos, namái les Fuercies Terrestres del Exércitu sufrieron mayor cantidá de muertes en combate. 35&nbsp;946 muertes de non combate inclúin 25&nbsp;844 n'accidentes aéreos, más de la metá de los cualos asocedieron n'Estaos Xuníos Continentales. 63.209 miembros de la USAAF fueron baxes por otres causes de combate. 18&nbsp;364 fueron Mancáu en combate mancaos en combate y riquieron d'evacuación médica y 41&nbsp;057 fueron prindaos y convirtiéronse en prisioneros de guerra. Les sos baxes fueron el 5,1% de la so dotación, comparáu al 10% del restu del Exércitu.

El total d'aviones perdíos pola AAF dende avientu de 1941 a agostu de 1945 fueron 65&nbsp;164, con 43&nbsp;581 perdíos n'ultramar y 21&nbsp;583 n'Estaos Xuníos Continental. Les perdíes d'aviones en combate totalizaron 22&nbsp;948 a nivel mundial, 18&nbsp;418 perdíos en teatros onde se combatía contra Alemaña y 4530 perdíos en combate nel Pacíficu. La AAF acreditó a les sos propies fuercia cola destrucción d'un total de 40&nbsp;259 aviones, de les naciones que s'oponíen a Estaos Xuníos, por tolos medios, 29&nbsp;916 contra Alemaña y los sos aliaos y 10&nbsp;343 nel Pacíficu.

El costu de la guerra pa la AAF foi d'aproximao d'US$50 mil millones, o aproximao un 30% del costu del Departamentu de Guerra, con gastos n'efectivu llograos d'apropiaciones direutes ente xunetu de 1942 y agostu de 1945 por una cantidá d'US$35&nbsp;185&nbsp;548&nbsp;000.

El total de salíes volaes pola AAF mientres la Segunda Guerra Mundial fueron de 2&nbsp;352&nbsp;800, con 1&nbsp;693&nbsp;565 volaes n'árees rellacionaes con Europa y 669&nbsp;235 volaes nel Pacíficu y l'Alloñáu Oriente.

36 miembros de les Fuercies Aérees del Exércitu recibieron la Medaya d'Honor por aiciones llevaes a cabu mientres misiones aérees, 22 de les cualos fueron daes en forma póstuma. Dos medayes adicionales fueron daes, unu póstumamente, a oficiales de la AAF asignaos a encomalo de Xeres Occidental mientres la Operación Torch.

### Desmovilización ya independencia

Cola derrota de Xapón, tou la estructura militar d'Estaos Xuníos empezó darréu una drástica desmovilización, como asocediera a la fin de la Primer Guerra Mundial. La AAF sufrió al mesmu nivel que los otros servicios más antiguos esti procesu. Los oficiales y miembros fueron daos de baxa, les instalaciones fueron cerraes y los aviones fueron almacenaos o vendíos. Ente agostu de 1945 y abril de 1946, la so dotación cayó dende 2,25 millones d'homes a solu 485.000, y un añu más tarde a 304.000. L'inventariu d'aviones cayó dende 79.000 a menos de 30.000, munchos d'ellos siendo almacenaos. Les instalaciones permanentes fueron amenorgaes dende 783 a 177, namái 21 más que les esistentes antes de la guerra.

Escontra xunetu de 1946, les Fuercies Aérees del Exércitu teníen solo 2 grupos llistos pal combate d'un total de 52 que permanecíen na llista d'unidaes actives. Antemanábase una reconstrucción de la fuercia aérea con 70 grupos, la dotación autorizada de tiempu de paz, con fuercies de la reserva y de la guardia nacional disponibles pa serviciu activu en casu d'emerxencia. Sicasí, por cuenta d'una considerable oposición a una gran estructura militar de tiempu de paz, y al costu financieru d'esi tipu d'estructura, resultó en que los planes fueren achicaos a 48 grupos.

En febreru de 1946, problemes de salú forzaron el retiru del xeneral Arnold primero qu'él pudiera cumplir la so meta de llograr una Fuercia Aérea independiente como un serviciu n'igualdá col Exércitu y l'Armada. El xeneral Carl A. Spaatz reemplazó a Arnold como l'únicu otru comandante xeneral de la USAAF y supervisó tanto la desmovilización de la fuercia aérea más grande na historia militar como'l so renacencia tal como la imaxinaron los xenerales Billy Mitchell y Arnold.

Arnold dexó la AAF con dos importantes legaos, basaos na so esperiencia mientres la Segunda Guerra Mundial, que dieron forma a la USAAF de la posguerra y al so socesor independiente. El primeru foi'l requerimientu de que l'estáu mayor de mandu del serviciu tenía d'incluyir oficiales d'estáu mayor de variada esperiencies amás de pilotos. El segundu foi la creencia de qu'a pesar del gran ésitu de los métodos d'entrenamientu qu'ayudaron a la espansión de les Fuercies Aérees, Estaos Xuníos nunca más tendría'l tiempu necesariu pa movilizar y entrenar los sos componentes de la reserva como se tuvo nel añu 1940, lo que llevaba a la necesidá de que los reservistas y miembros de la guardia nacional tuvieren llistos darréu pal serviciu en casu d'emerxencia nacional.

Pela so parte, Spaatz consultó estrechamente col nuevu Xefe del Estáu Mayor del Exércitu, el xeneral Dwight D. Eisenhower, y reorganizó a la AAF en trés grandes comandos de combate (Comandu Aereu Estratéxicu, Comandu Aereu Tácticu y el Comandu de Defensa Aérea) que nun riquir una segunda reestructuración una vegada que la Fuercia Aérea independizárase. Tamién él reestructuró los componentes de la reserva p'afaese a los conceutos d'Arnold, incluyendo la creación de la Guardia Aérea Nacional n'abril de 1946.

El 11 d'abril de 1945, a la conclusión d'un estudiu de diez meses que llevó a una revisión de cada unu de los principales teatros d'operación pa entrevistar a 80 "persones militares y navales claves", el Comité Conxuntu de los Xefes d'Estaos Mayores pa la Reorganización de la Defensa Nacional encamentó que les fuercies armaes d'Estaos Xuníos fueren entamaes nun departamentu d'un solu gabinete y que "coordinara les tres cañes de combate, Exércitu, Armada y Aire", entendiendo los servicios operacionales. El comité informó que la creación estatutaria d'una Fuercia Aérea d'Estaos Xuníos puramente taba reconociendo una situación qu'evolucionó mientres la Segunda Guerra Mundial coles Fuercies Aérees del Exércitu, anque concediendo que l'aviación naval y dellos aspeutos de l'aviación del exércitu entá permaneceríen esistiendo. Tamién el comité informó que'l so encamientu taba aprobada polos "xenerales del Exércitu Douglas MacArthur y Dwight D. Eisenhower, los almirantes de flota Chester W. Nimitz y William F. Halsey y otros numberosos líderes militares y navales".

El Departamentu de l'Armada oponer a la creación d'un solu departamentu de la defensa y por encamientu del Presidente del Comité del Senáu p'Asuntos Navales, creóse un panel usando efectivos navales pa estudiar como alternativa la factibilidad d'una axencia coordinadora ensin poderes executivos. El "informe Eberstadt" fixo tal encamientu, pero tamién sofitó'l conceutu d'una Fuercia Aérea como un serviciu separáu. El Departamentu de l'Armada nun reconoció les sos propies conclusiones y continuu oponiéndose a la creación d'una Fuercia Aérea separada mientres l'audiencies pa les propuestes d'unificación presentaes n'ochobre de 1945. Cuando les audiencies fallaron en sacupar un informe, el Presidente Harry S. Truman salió fuertemente, el 19 d'avientu de 1945, en sofitu por una fuercia aérea n'igualdá de condiciones coles fuercies terrestre y naval, recordándo-y al Congresu que previu a la guerra que los Departamentu del Exércitu y l'Armada independientes de cutiu fallaren en trabayar colectivamente o en coordinación pal meyor interés de la nación. Él afirmó que les soluciones de tiempu de guerra superaren estos defectos y probaron ser la diferencia ente la victoria y la derrota.

El Congresu, por encamientu del Presidente Truman, creó'l Departamentu de la Fuercia Aérea nel añu 1947. Esta llexislación creó la **[[Fuercia Aérea d'Estaos Xuníos]]**, una caña dafechu dixebrada de les fuercies armaes d'Estaos Xuníos. La tresferencia d'efectivos y recursos foi efectuada pola *Orde de Tresferencia 1*, de la Oficina del Secretariu de Defensa, del 26 de setiembre de 1947, implementáu les considerancies de reorganización de l'Acta de Seguridá Nacional del añu 1947 (61 *Stat*. 495), 26 de xunetu de 1947, y les Fuercies Aérees del Exércitu fueron abolíes.

La delineación inicial de los roles del serviciu, Orde Executiva 9877, foi reemplazada'l 21 d'abril de 1948, pola aprobación per parte del presidente Truman del Alcuerdu de Key West, que delineó los recursos aéreos que cada serviciu sería permtido caltener. A encomalo Aérea foi-y asignada'l gruesu de los aviones d'usu estratéxicu, tácticu y tresporte, pero esta tema permaneció siendo controversial y xenerador de divisiones hasta bien entraos na década de 1950.

### Mandáu
Les *Fuercies Aérees del Exércitu na Segunda Guerra Mundial*', la historia oficia de la AAF, resume la so significancia como'l pasu final a la independencia de la Fuercia Aérea:
Pal final de la guerra (la AAF) remaneciera virtualmente como un tercer serviciu independiente. Oficialmente, la AAF nunca foi namás que otra axencia subordinái del Departamentu de Guerra encargada d'entamar, entrenar y fornir a les unidaes aérees pa la so asignación a los teatros de combate. La so xurisdicción taba totalmente llindada a la Zona del Interior, y solo podía comunicase coles organizaciones aérees en combate al traviés de canales que se pasaben pol Xefe del Estáu Mayor, y darréu al traviés del comandante de teatru al so comandante aereu subordináu. N'otres pallabres la posición de la AAF nun yera distinta a les de les Fuercies Terrestres del Exércitu y de les Fuercies de Servicios del Exércitu, les otres dos de les tres cañes en que l'Exércitu fuera estremáu. O a lo menos, asina se lleíen les regulaciones.
Na realidá, el Comandante Xeneral, de les Fuercies Aérees... funcionaba a un nivel paralelu a la del Xefe d'Estáu Mayor... Él movíase a los niveles de comandu más altos na coalición de tiempu de guerra col Reinu Xuníu. Él escoyía a los comandantes de les fuercies aérees de combate... Él comunicábase regularmente (colos comandantes aéreos n'ultramar)... Él exercía una poderosa influencia nel desenvolvimientu de la estratexa, táctiques y doctrina en cualesquier parte onde les unidaes de la AAF combatíen... Un sistema mundial de tresporte aereu movía al so comandu al traviés de tolos teatros, (negándo-yos a los sos) comandantes la tradicional prerrogativa de controlar tou nel so área de responsabilidá. Al traviés de la guerra (él llevaba a cabu) la guerra aérea en cualesquier parte del mundu onde-y paecía necesaria l'atención per parte de los Cuarteles Xenerales. El contraste ente la teoría y la práutica ye... fundamental pa entender a la AAF.

## Cultura
### Uniformes
#### Tenida de serviciu

Los uniformes de la USAAF pa tolos miembros consistía d'un uniforme de serviciu d'iviernu de llana color verde oliva lleváu nos climes templaos y un uniforme de serviciu de branu pa climes tropicales d'algodón de color khaki del mesmu tipu que'l de les otres fuercies del Exércitu d'Estaos Xuníos. Adicionalmente a los uniformes de serviciu usualmente llevaos pa propósitos de gala o de salida esistíen una variedá d'uniformes de trabayu y de vuelu. Los uniformes de serviciu de branu ya iviernu yeren llevaos usaos mientres tol añu n'Estaos Xuníos Continentales. Mientres la Segunda Guerra Mundial el teatru d'operaciones européu yera consideráu una zona d'uniforme temperado pa tol añu y el teatru d'operaciones del Pacíficu yera una zona d'uniforme tropical mientres tol añu.

L'uniforme de serviciu d'iviernu pa los homes apurríu a la tropa consistía d'una chaqueta con cuatro bolsillos y pantalones nun tonu verde oliva 33 (un tonu claru) d'una tela de sarga de llana de 454 gramos. Camises con dos bolsos de parche y ensin tirante de costazu yeren d'una tela de 232 gramo color khaki d'algodón chino, de color marrón claro, de tonu númberu 1, o de lana color verde oliva de tonu llixeru númberu 33 de 298 gramos. Dambes camises podíen ser llevaes so la chaqueta, sicasí, la camisa d'algodón nun podía ser usada en forma esterna colos pantalones de llana. La corbata de llana pal uniforme d'iviernu yera de color negru y la corbata de branu yera de color khaki, orixinalmente d'algodón. En febreru de 1942 autorizar pa dambos uniformes una corbata universal de llana mohair de color verde oliva de tonu 3. En tiempu fríu llevábase un capote de llana Melton de color verde oliva de tonu 33. L'uniforme de serviciu de branu de la tropa consistía d'una camisa d'algodón de color khaki de tonu 1 con pantalones que faíen xuegu, el capote pa esti uniforme nun s'apurría dende la década de 1930. Cada vez que la camisa yera llevada sola la corbata yera metida ente'l segundu y tercer botón de la camisa.

L'uniforme de serviciu d'iviernu pa los oficiales consistía d'una chaqueta d'una tela de llana más fino en color verde oliva de tonu númberu 51 (de tonu más escuru) con una petrina de tela de color a xuegu, denomináu "greens" (en castellán: verdes). Los oficiales podíen llevar pantalones del mesmu color y tela de la chaqueta o opcionalmente dexábase-yos d'un color taupe, llamada oficialmente "tono oliva 54", los pantalones del mesmu material que la chaqueta, denomináu "pinks" (en castellán: rosados), lo que llevó al nomatu de "pinks and greens" (en castellán: rosados y verdes) dau a esta combinación. Los oficiales tamién taben autorizaos a usar los uniformes más difíciles de vistir de sarga color verde oliva de tonu 33, sacante para la chaqueta de serviciu de cuatro bolsillos usáu pola tropa, en tantu nun fueren entemecíos cola ropa de color verde oliva de tonu 51 o tono oliva tonu 54. Tamién taben autorizaos pa los oficiales un capote verde oliva y una chaqueta contra l'agua. Tamién los oficiales vistíen camises d'algodón de color khaki de tonu 1 o de lana color verde oliva de tonu 33 como la tropa sacante cola adición de tires de costazu. Tamién los oficiales teníen opciones de camises d'otros colores y teles, verde oliva escuru de tonu númberu 50 o númberu 51 y nel añu 1944 oliva tono númberu 54.

Los oficiales llevaben corbates negres o khaki hasta febreru de 1942 cuando s'autorizaron les corbates d'algodón y llana de color khaki de tonu 5. Los uniformes de serviciu de branu pa los oficiales homes usualmente consistíen d'uniformes de llavar y vistir d'algodón de color khaki de tonu 1 como aquellos de los usaos pola tropa siendo la principal estrema que les camises teníen tires de costazu. Tamién taba autorizada una combinación de camisa de llana verde oliva y pantalones d'algodón de color khaki. Sicasí pa propósitos de salida tamién teníen la opción de mercar uniforme de serviciu de branu de color khaki de tonu 1 de tela tropical. Esti uniforme yera idénticu en corte al de los uniformes d'iviernu pa los oficiales sacante pol color y la tela sicasí la petrina de tela de la chaqueta d'iviernu yera omitíu.

Pa los efectivos aparcaos n'Europa, y dempués del añu 1944 n'Estaos Xuníos, fueron autorizaos a vistir la chaqueta llarga hasta la cintura de llana, yá seya en verde oliva tonu 51 (namái pa los oficiales) o verde oliva tonu 33, llamada "chaqueta Ike" y finalmente estandarizada como la chaqueta de campaña M-1944, en cuenta de la túnica de llargu total del uniforme de tenida de serviciu.

Les gorres o sombreros pa los uniformes de serviciu consistíen de dos tipos, similar a aquellos usaos poles fuercies terrestres del Exércitu, en color verde oliva pa vistir pel hibiernu y khaki pal branu. La gorra de cuartel, comúnmente llamada la "gorra de vuelu" nes Fuercies Aérees, fueren autorizaes pa tolos rangos dende l'añu 1926 pa facilitar el ponese los audífonos de radiu mientres los vuelos. La "cortina" tenía unos ribetes pa la tropa nos colores de la caña de la USAAF que yeren naranxa y azul ultramarino. Les gorres de los oficiales non comisionados llevaben afataes con un gordón negru y plata ente que los otros oficiales teníen un gordón negro y dorao sacante los xenerales que lu teníen solo n'oru. La gorra de serviciu ovalada tenía un dispositivu de resorte de refuerzu llamáu "grommet" (un aniellu de refuerzu), y previu a la Segunda Guerra Mundial les regles pal usu del uniforme dexaben la remoción d'esti aniellu de refuerzu pa dexar l'usu d'audífonos. Esti estilu foi llargamente popilar mientres la Segunda Guerra Mundial como un símbolu de ser un veteranu de combate, y yera conocíu como la gorra col "achaplamientu de les 50 misiones" (n'inglés: 50-mission crush). Sicasí, la gorra de serviciu nun yera apurrida xeneralmente a la tropa dempués del añu 1942.

Los artículos de cueru, incluyendo los zapatos, yeren d'un color acoloratáu y la AAF conocióse como la "Fuercia Aérea de los zapatos marrones" dempués de que la Fuercia Aérea d'Estaos Xuníos convertir nun serviciu separáu.

#### Tenida de serviciu femenina

Los uniformes femeninos de la USAAF yeren o los del Cuerpu d'Enfermeres del Exércitu (n'inglés: Army Nurse Corps, ANC) o los del Cuerpu Auxiliar de Muyeres del Exércitu (n'inglés: Women's Auxiliary Army Corps, WAAC) coles insinies apropiaes de la caña de la USAAF. Darréu, el Cuerpu de Muyeres del Exércitu (n'inglés: Women's Army Corps, WAC) reemplazó a les WAAC. Anque les organizaciones auxiliares femenines tales como'l Escuadrón de Treslláu Auxiliar de Muyeres (n'inglés: Women's Auxiliary Ferrying Squadron, WAFS) y de les Piloto Mujer de Serviciu de la Fuercia Aérea (n'inglés: Women Airforce Service Pilots, WASP) llevaron a cabu pervalibles servicios como pilotos pa la AAF, namái les ANC y WAC yeren miembros oficiales de les Fuercies Armaes d'Estaos Xuníos.

Les enfermeres asignaes a la AAF usaben uniformes blancos d'hospital del Exércitu, o previu al añu 1943, l'uniforme de serviciu d'iviernu que consistía de la gorra azul escuru de la ANC o de la gorra de cuartel con ribetes de color marrón, una chaqueta de traxe con brazalete trenzado de color marrón y botones del exércitu doraos, camisa azul claru o blanca, corbata negra y falda azul claro, los zapatos yeren negros o blancos. L'uniforme de serviciu de branu de la ANC consistía d'un traxe similar en color beige con tires de costazu y brazalete trenzado con ribetes de color marrón, gorra ANC beige o gorra de cuartel beige con ribetes de color marrón, camisa blanca y corbata negra. Mientres la Segunda Guerra Mundial los primeros uniformes de les enfermeres aérees consistíen d'una chaqueta de vistir de batalla azul de llana, pantalones azules de llana y una gorra de cuartel azul con ribetes de color marrón del mesmu estilu usáu polos homes. L'uniforme yera lleváu yá seya con una camisa blanca o azul claro de la ANC y una corbata negra.

Dempués del añu 1943 la ANC adoptó uniformes de serviciu similares a los de l'acabante formar WAAC. Na AAF conociéronse non oficialmente como los "Air WAC" (en castellán: les WAC aérees). Los uniformes de serviciu de la WAAC (darréu WAC) pasaron al traviés d'una evolución de patrones mientres los años de la guerra, sicasí, mientres el periodu los uniformes de serviciu tanto'l de branu como'l d'iviernu consistieron xeneralmente del sombreru del patrón WAC o de la gorra de cuartel de les muyeres, chaqueta de traxe (solo pal iviernu pa les muyeres de tropa), camisa a la cintura, corbata, falda, zapatos de serviciu de muyeres de cueru de color acoloratáu y cartera de mano. Tamién s'usaron la "chaqueta Ike" verde oliva de llana pa muyeres según los pantalones de serviciu pa muyeres. Esencialmente los colores yeren los mesmos que los usaos pa los uniformes pa homes de rangu correspondiente nel uniforme de serviciu equivalente anque les teles diferíen. Tamién esistíen teníes de fora de serviciu especiales de branu de color beige y d'iviernu en color tan (un café claro). Los nuevos uniformes ANC verde oliva yeren los mesmos d'aquellos usaos pola oficiales WAC sacante pol gorru patrón y la cartera de mano de patrón ANC. La tenida de fora de serviciu yera d'un patrón ANC distintu en verde oliva de tonu 51 o beige. L'uniforme de serviciu de branu ANC de color beige con cantos marrones foi reteníu sacante en que la corbata foi camudada a color marrón. Los uniformes de fatiga verde salvia de sarga d'algodón herringbone pa muyeres, xunto coles botes de combate pa muyeres, les chaquetes de campaña y ropa de vuelu, fueron fabricaes pol Exércitu d'Estaos Xuníos mientres la Segunda Guerra Mundial. Sicasí, cuando les versiones pa muyeres d'estos artículos nun taben disponibles, como de cutiu yera'l casu mientres la guerra, usábense los mesmos artículos que s'apurríen a los homes.

#### Ropa de vuelu

La ropa de vuelu variaba llargamente dependiendo del teatru d'operaciones y del tipu de misión. Novedosos traxes de vuelu, botes, cascos de cueru, antiparres y guantes yeren apurríos tan ceo como nel añu 1928 al Cuerpu Aereu, y siquier de dalguna forma, el traxe de vuelu Tipu A-3, siguió en serviciu hasta l'añu 1944. Sicasí, les [Chaqueta A-2| chaquetes de vuelu A-2]], que se volvieron estándar nel añu 1931, convertir n'unu de los símbolos meyor conocíos de la AAF. Fabricaes en cueru color marrón seal con un forru beige de seda filada, les chaquetes teníen un pescuezu alzable d'oficial característicu, tirantes, cintura y puños, un zarru de cremallera y la insinia de la unidá. Les chaquetes de vuelu B-3 y B-6 pesaes forraes en piel d'oveya, los pantalones de vuelu d'iviernu y les gorres de "artilleru" B-2, toes en añal de color café seal, probaron ser insuficientes pa enfrentar les temperatures desaxeradamente fríes de les misiones a alta altitú n'aviones ensin presurización, y yeren suplementadas por una variedá de traxes de vuelu d'una pieza calecíos eléctricamente fabricaos por General Electric. En adición a les ropes de vuelu pa homes, les enfermeres aérees usaben chaquetes de vuelu y pantalones llixeros y de pesu entemediu pa muyeres. La ropa de vuelu, tal como la chaqueta A-2, nun taben autorizaes pa ser usaes fora del aeródromu o puestu nun siendo que se riquir polos deberes de vuelu. Los mesmos uniformes de trabayu verde salvia de sarga d'algodón n'espiga y chaquetes de campaña de popelina resistente al vientu usaes poles tropes terrestres del Exércitu, tamién yeren usaes poles tropes de la AAF dependiendo de les xeres asignaes.

Los uniformes de la AAF taben suxetos a les regulaciones del exércitu, específicamente les AR 600-35 y 600-40, qu'autorizaben los emblemes, distintivos ya insinies que podíen llevase nel uniforme. El vastu tamañu del serviciu fizo que se vieren l'usu de munches variantes de los emblemes, distintivos ya insinies fabricaos artesanalmente, según l'apaición de numberosos exemplos d'insinies y emblemes al traviés de les unidaes, particularmente nes unidaes de combate esplegaes n'ultramar.

### Distintivos

Pa indicar entrenamientu especial o calificaciones riquíes polos miembros de la USAAF, los siguientes distintivos militares (conocíos coloquialmente como "ales") taben autorizaes a ser llevaos polos miembros de les Fuercies Aérees del Exércitu mientres la Segunda Guerra Mundial:

* Distintivu d'artilleru Distintivu d'Artilleru Aereu
* Distintivu d'observador Distintivu d'Observador Aereu
* Distintivu de Tripulación Aérea
* Distintivu de téunicu de la Fuercia Aérea del Exércitu
* Distintivu d'observador Distintivu d'Observador en globu
* Distintivu de pilotu de globu
* Distintivu de bombarderu
* Distintivu de Pilotu de Mandu
* Distintivu d'inxenieru de vuelu
* Distintivu d'instructor de vuelu
* Distintivu d'enfermera de vuelu
* Distintivu de Ciruxanu de Vuelu
* Distintivu de Pilotu de Planiador
* Distintivu de Pilotu d'Enllaz
* Distintivu de Navegante
* Distintivu de Pilotu
* Distintivu de pilotu de globu Distintivu de Pilotu Senior de Globu
* Distintivu de Pilotu Senior
* Distintivu de Pilotu de Servicios
* Distintivu d'Observador Distintivu d'Observador Téunicu
* Distintivu de Pilotu Femenín de serviciu de la Fuercia Aérea (n'inglés: Women Airforce Service Pilots, WASP)

Estos distintivos de calificaciones d'aviación de normal son identificadores de tres pulgaes (76 milímetros) d'anchu usaos nos uniformes de serviciu o de salida, pero tamién tán autorizaes unes versiones de dos pulgaes (50 milímetros) (denominaes "ales de novia", n'inglés "sweetheart wings") pa ser usaes en camises menos formales. La mayoría de los distintivos d'aviación tán fabricaos de plata de llei o se-yos da un termináu plateado, y usáronse dellos tipos de dispositivos pa colgar del uniforme. Estos inclúin los tradicionales alfiler de gabitu y, darréu, broches de presión. La mayoría de los distintivos de la USAAF de la dómina de la Segunda Guerra Mundial volviéronse obsoletos, haiendo sío reemplazaos por diseños posteriores, y nun tán autorizaos a ser llevaos nel uniforme dende l'añu 1955.

### Rangos y graos
La estructura de rangos ya insinies de les Fuercies Aérees del Exércitu d'Estaos Xuníos yera la mesma qu'usó'l Exércitu d'Estaos Xuníos mientres la Segunda Guerra Mundial.

#### Oficial

#### Warrant

#### Tropa

### Escudos

La primera insinia de costazu na manga autorizada pal Cuerpu Aereu foi la del Cuartel Xeneral de la Fuercia Aérea, aprobada'l 20 de xunetu de 1937. Esta insinia de manga, que consistía d'un trisquel azul superimpuesto sobre un círculu doráu, que foi reteníu dempués de que'l Cuartel Xeneral de la Fuercia Aérea convertir nel Comandu de Combate de la Fuercia Aérea'l 20 de xunu de 1941. El trisquel representaba un héliz estilizada que simbolizaba los trés ales de combate del Cuartel Xeneral de la Fuercia Aérea. El 23 de febreru de 1942, l'escudu del Cuartel Xeneral de la Fuercia Aérea foi discontinuado y aprobóse la insinia de manga de tol serviciu de la AAF ("Hap Arnold Emblem"). L'escudu foi diseñáu por un miembru del personal del xeneral Arnold, James T. Rawls, y taba basáu na seña de V por Victoria popularizáu por Winston Churchill.

L'usu de la insinia na manga foi autorizáu pa los miembros de les fuercies aérees numberaes basaes n'ultramar el 2 de marzu de 1943 y pa les fuercies aérees n'Estaos Xuníos el 25 de xunu de 1943. Dende esa fecha d'equí p'arriba, l'"Escudu Hap Arnold" solo foi usáu pol personal de les unidaes ensin asignar a una fuercia aérea numberada. La Regulación del Exércitu AR 600-40, "Wearing of the Service Uniform" (en castellán: Usu del Uniforme de Serviciu), darréu llindó la insinia a encomalo aérea 16 y al escudu de la AAF. El Cuerpu d'Intendencia, responsable pol diseñu y el suministru de toles insinies autorizaes, oponer a otros diseños pa la AAF hasta'l 28 de xunetu de 1945, cuando los arcos de comandu (pestañes en forma d'arcu, ver exemplu enriba en *Estructura de comandu*) fueron autorizaos pa ser usaos sobre la insinia de la AAF polos miembros de los comandos.


Archivu:First_Air_Force_-_Emblem_(World_War_II).jpg|Primer Fuercia AéreaNordeste d'Estaos Xuníos(Zona del Interior)
Archivu:2daf-wwii-svg.svg|Segunda Fuercia AéreaNoroeste d'Estaos Xuníos(Zona del Interior)
Archivu:3daf-wwii.jpg|Tercer Fuercia AéreaSureste d'Estaos Xuníos(Zona del Interior)
Archivu:4thaf-wwii.jpg|Cuarta Fuercia AéreaOeste d'Estaos Xuníos(Zona del Interior)
Archivu:Fifth_Air_Force_-_Emblem_(World_War_II).svg|Quinta Fuercia AéreaFilipinesAustraliaSuroeste del Pacíficu Archivu:Sixth_Air_Force_-_Emblem_(World_War_II).jpg|Sesta Fuercia AéreaIslles del CaribePanamáAmérica del Sur
Archivu:Seventh_Air_Force_-_Emblem_(World_War_II).svg|Séptima Fuercia AéreaḤawaiPacíficu Central
Archivu:Eighth_Air_Force_-_Emblem_(World_War_II).png|Octava Fuercia AéreaEuropa
Archivu:Patch9thusaaf.png|Novena Fuercia AéreaOriente MediuÁfrica del NorteEuropa
Archivu:Tenth_Air_Force_-_Emblem_(World_War_II).png|Décima Fuercia AéreaIndiaBirmania
Archivu:Eleventh Air Force - Emblem (World War II).svg|Décimaprimera Fuercia AéreaAlaska
Archivu:Twelfth_Air_Force_-_Emblem_(World_War_II).png|Docena Fuercia AéreaÁfrica del NorteMediterraneu
Archivu:Thirteenth Air Force - Emblem (World War II).jpg|Décimotercera Fuercia AéreaPacíficu del Sur
Ficheru:Fourteenth_Air_Force_-_Emblem_(World_War_II).jpg|Décimocuarta Fuercia AéreaChina
Archivu:Patch 15th USAAF.png|Décimoquinta Fuercia AéreaMediterraneu
Archivu:Twentieth_Air_Force_-_Emblem_(World_War_II).png|Ventena Fuercia AéreaIndia/ChinaIslles Marianes


## Ver tamién
* Exércitu de los Estaos Xuníos
* Cuerpu Aereu del Exércitu de los Estaos Xuníos
* Fuercia Aérea de los Estaos Xuníos
* Fuercies aérees
* Incursión Doolittle
* Bombardeos estratéxicos mientres la Segunda Guerra Mundial

## Evolución del serviciu d'aviación militar d'Estaos Xuníos
* Cuerpu de Señales de los Estaos Xuníos, División Aeronáutica&nbsp;&nbsp;1 d'agostu de 1907 – 18 de xunetu de 1914
* Cuerpu de Señales de los Estaos Xuníos, Seición d'Aviación&nbsp;&nbsp;18 de xunetu de 1914 – 20 de mayu de 1918
* División d'Aeronáutica Militar&nbsp;&nbsp;20 de mayu de 1918 – 24 de mayu de 1918
* Serviciu Aereu del Exércitu de los Estaos Xuníos&nbsp;&nbsp;24 de mayu de 1918 – 2 de xunetu de 1926
* Cuerpu Aereu del Exércitu de los Estaos Xuníos&nbsp;&nbsp;2 de xunetu de 1926 – 20 de xunu de 1941
* **Fuercies Aérees del Exércitu de los Estaos Xuníos**&nbsp;&nbsp;20 de xunu de 1941 – 18 de setiembre de 1947
* Fuercia Aérea de los Estaos Xuníos&nbsp;&nbsp;18 de setiembre de 1947-actualidá

## Referencies
;Notes

;Cites

;Bibliografía 
* *Army Air Forces Statistical Digest, World War II*. Office of Statistical Control, Headquarters AAF. Washington, D.C. December 1945
:Tables 1-73, Combat Groups, Personnel, Training, and Crews
:Tables 74-117 Aircraft and Equipment
:Tables 118-218 Operations and Miscellaneous
* 
* Bowman, Martin W. (1997). *USAAF Handbook 1939–1945*. Mechanicsburg, Pennsylvania: Stackpole Books, ISBN 0-8117-1822-0
* Cline, Ray S.(1990). ''Washington Command Post: The Operations Division'' . *United States Army in World War II: The War Department* (series), United States Army Center of Military History
* 
* 
* 
* Craven, Wesley Frank, and Cate, James Lea, editors (1983). *The Army Air Forces In World War II*, Air Force Historical Studies Office, ISBN 0-912799-03-X (Vol. 1).
:(1948). ''Volume One - Plans and Early Operations: January 1939-August 1942'' 
:(1949). ''Volume Two - Europe: Torch to Pointblank: August 1942-December 1943'' 
:(1951). ''Volume Three - Europe: Argument to V-Y Day: January 1944-May 1945'' 
:(1950). ''Volume Four - The Pacific: Guadalcanal to Saipan: August 1942-July 1944'' 
:(1953). ''Volume Five - The Pacific: Matterhorn to Nagasaki: June 1944-August1945'' 
:(1955). ''Volume Six - Men and Planes'' 
:(1958). ''Volume Seven - Services Around the World'' 
* Daly-Benarek, Janet R. (1995). *The Enlisted Experience: A Conversation With the Chief Master Sergeants of the Air Force*. Darby, Pennsylvania: Diane Publishing Company. ISBN 0-7881-2824-8.
* Finney, Robert T. (1955). USAF Historical Study Non. 100: *History of the Air Corps Tactical School*, Center for Air Force History, March 1955 edition
* Futrell, Robert F. (1951). USAF Historical Study Non. 69: *Development of AAF Base Facilities in the United States, 1939–1945*, Air Force Historical Research Agency
* Futrell, Robert F. (1971). USAF Historical Study Non. 139: *Idees, Concepts, Doctrine: A History of Basic Thinking in the United States Air Force, 1907-1964*, Air Force Historical Research Agency
* Griffith, Charles (1999). *The Quest: Haywood Hansell and American Strategic Bombing in World War II*. Maxwell Air Force Base, AL: Air University Press ISBN 1-58566-069-8
* 
* 
* Maurer, Maurer (1983). *[http://newpreview.afnews.af.mil/shared/media/document/AFD-100921-044.pdf Air Force Combat Units of World War II] *. Office of Air Force History. ISBN 0-912799-02-1
* Maurer, Maurer (1982). *[http://newpreview.afnews.af.mil/shared/media/document/AFD-101202-002.pdf Combat Squadrons of the Air Force World War II]*. Albert F. Simpson Historical Research Center, Office of Air Force History, Headquarters United States Air Force
* 
* Mooney, Chase C. (1956). USAF Historical Study Non. 10: ''Organization of the Army Air Arm, 1935–1945'' , Air Force Historical Research Agency
* Nalty, Bernard C., editor (1997). *Winged Shield, Winged Sword: A History of the United States Air Force*, Vol. I. Air Force History and Museums Program, USAF. ISBN 0-16-049009-X
* Reither, Joseph (1944). USAF Historical Study 13: ''The Development of Tactical Doctrines at AAFSAT and AAFTAC'', Air Force Historical Research Agency
* Risch, Ema and Pitkin, Thomas M. (1946), QMC Historical Studies Non. 16: *Clothing the Soldier of World War II*, United States Army Quartermaster Corps, Historical Section
* Rottman, Gordon L (1998). *U.S. Army Air Force – 1*. Oxford, U.K.: Osprey Publishing. ISBN 1-85532-295-1
* Smith, Jill H. (2001). *Dressed for Duty: America's Women in Uniform 1898–1973*. San Jose, California: R. James Bender Publishing, ISBN 0-912138-81-5
* 
* 
* Watson, Mark Skinner (1991). ''Chief of Staff: Pre-war Plans and Preparations'' . *United States Army in World War II: The War Department* (series), United States Army Center of Military History
* *The Officer's Guide*, 9th Edition (July 1943). Harrisburg, Pennsylvania: The Military Service Publishing Co. ASIN B0027W7EL SO4
* War Department. Army Regulations Non. 600-35 "Personnel, Prescribed Service Uniform" (10 November 1941)
* War Department. Army Regulations Non. 600-40 "Personnel, Wearing of the Service Uniform" (28 August 1941)
* War Department. Army Regulations Non. 600-35 "Personnel, Prescribed Service Uniform" (31 March 1944)
* War Department. Army Regulations Non. 600-40 "Personnel, Wearing of the Service Uniform" (31 March 1944)
* War Department Circular Non. 391, "Adoption of M-1944 Field Jacket" (30 September 1944), Sec. VII
.

## Enllaces esternos

* ArmyAirForces.com (n'inglés)
* Filmaciones de combate de caces aliaos  (n'inglés)
* Fuercies Aérees del Exércitu d'Estaos Xuníos na Segunda Guerra Mundial: Cronoloxía de Combate 1941–1945 (n'inglés)
* Poder Aereu: La Fuercia Aérea d'Estaos Xuníos (n'inglés)
* Aviones de les Fuercies Aérees del Exércitu: Un Momentu Definitivu (n'inglés)
* AAFCollection.info  (n'inglés)
* USAAF.net (n'inglés)
* USAAF na Segunda Guerra Mundial  (n'inglés)