open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Luis Barros Borgoño

**Luis Barros Borgoño**  foi un políticu, ministru d'Estáu y diplomáticu chilenu qu'ocupó la vicepresidencia de la república.

## Biografía

### Primeros años de vida
Foi fíu de Manuel Barros Arana y d'Eugenia Borgoño Vergara, y sobrín del intelectual Diego Barros Arana. Titular d'abogáu na Universidá de Chile en 1880.

### Vida pública
Foi profesor d'historia nel Institutu Nacional y de derechu penal y civil nesta casa d'estudios. Decanu de la Facultá de Filosofía y Humanidaes, foi profesor d'historia documental nel Institutu Pedágógico, presidente del Conseyu de Belles Artes y miembru del Conseyu d'Instrucción Pública. Coles mesmes exerció como fiscal y relator de la Corte Suprema de Xusticia en 1884. Fundó diverses caxes —Agraria, de Seguru Obreru, d'Emplegaos Públicos, etc.—. Como políticu, foi presidente del Partíu Lliberal. Yera secretariu del xeneral Manuel Baquedano cuando'l presidente de la República José Manuel Balmaceda dexó acéfalu'l gobiernu en 1891, mientres la guerra civil. Foi ministru de Guerra y Marina col presidente de la República José Manuel Balmaceda ente 1889 y 1890, Manuel Baquedano en 1891, Jorge Montt ente 1892, 1895 y 1896. Foi ministru de Rellaciones Esteriores na presidencia de Jorge Montt en 1894.

Na alministración de Germán Riesco foi ministru de Facienda en 1901, y na Juan Luis Sanfuentes, de ministru de Rellaciones Esteriores en 1918. Tocó-y cumplir llabores diplomáticos n'Arxentina como embaxador, y amás foi miembru del Tribunal de L'Haya. 

Foi designáu candidatu a la presidencia de la República en 1920 polos lliberales-unionistes y conservadores, na consulta tuvo d'enfrentar al lliberal-aliancista Arturo Alessandri Palma, el «*Lleón de Tarapacá*». Los conservadores fueron acordaos n'apurri-y el so sofitu, yá que anque representaba a la Unión Nacional, provenía d'una familia de lliberales llibrepensadores. Foi ganáu per un estrechu marxe —él llogró más voto pero Alessandri más eleutores—. Sicasí, al arrenunciar en forma indeclinable de Alessandri en 1925, Barros ocupó la vicepresidencia por más de dos meses, hasta la eleición d'Emiliano Figueroa Larraín el 23 d'avientu d'esi añu. Desempeñóse como embaxador de Chile n'Arxentina ente 1936 y 1938, mientres la segunda alministración de Alessandri.

## Obra
Paralela a la so vida política, Barros desenvolvió una faceta como escritor, publicando diverses obres de calter históricu. Sobresalen ente elles;
**Cursu d'historia xeneral*
**Historia de la Misión Muzi*
**La Lliga de les Naciones*
**Los trataos de Bolivia*
**Vida del Almirante Lynch*
**Misión Barro Arana en La Plata* (obra na que defendía l'actuación del so tíu, Diego Barros Arana, nes negociaciones con Arxentina)
**La Cuestión del Pacíficu y Les Nueves Orientaciones de Bolivia* (1922)

## Ver tamién
* Manuel Barros Borgoño
* Martina Barros Borgoño
* Ministeriu de Defensa Nacional de Chile
* Ministeriu de Rellaciones Esteriores de Chile
* Ministeriu de Facienda de Chile

## Bibliografía
*

## Referencies

## Enllaces esternos
Lauri Kristian Relander

**Lauri Kristian Relander**  foi un políticu finlandés, segundu presidente de la República de Finlandia (1925-1931) y doctor en filosofía. 

Antes de ser escoyíu presidente, fuera diputáu pol partíu *Maalaisliitto* ("Unión Agraria", predecesor del Partíu del Centru) y gobernador de la provincia de Viipuri, que foi cedida a la Xunión Soviética tres la guerra. El presidente Relander intentó fortificar les rellaciones colos países vecinos y fixo delles visites oficiales, por casu a Suecia y Estonia, lo que nun yera tan corriente naquella dómina. Polos sos viaxes el pueblu dio-y el llamatu de "Reissu-Lasse" ("Lorenzo'l Viaxeru"). Dempués de la so presidencia, tuvo de direutor xerente d'una compañía de seguros.

## Entamos y carrera

Relander nació en Kurkijoki, en Karelia, fíu de Evald Kristian Relander, un agrónomu, y Gertrud Maria Olsoni. Foi bautizáu como Lars Kristian, pero modificó'l so primer nome a Lauri mientres los sos años na escuela. Relander siguió los pasos del so padre matriculándose na Universidá de Ḥélsinki en 1901 pa estudiar l'agronomía. Llogró'l so primer títulu de grau en Filosofía en 1905, y el so segundu —n'Agronomía— al añu siguiente. Esi añu tamién se casó con Signe Maria Österman (1886-1962). Tuvieron dos fíos, Maya-Lisa (1907-1990) y Ragnar (1910-1970).

Les principales temes de la Maestría de Relander, que llogró en 1907, fueron la química agrícola y la economía agrícola. Dempués de llograr el so grau, Relander trabayó de 1908 a 1917 como investigador nuna institución esperimental agrícola del estáu. Tamién siguió los sos estudios, llogrando'l so doctoráu en 1914. Sicasí, los sos intentos nesti momentu de llograr una cátedra na Universidá de Ḥélsinki fracasaron. Nesti momentu, tamién yera políticamente activu na Lliga Agraria. Escoyer al parllamentu en 1910, sirviendo hasta 1913, y otra vegada a partir de 1917 a 1920. En 1917 aportó a unu de los líderes del partíu.

## Referencies

## Enllaces esternos
Kaarlo Juho Ståhlberg

**Kaarlo Juho Ståhlberg** , doctor en derechu. 

Antes de ser escoyíu presidente, Ståhlberg exerciera dellos altos cargos, ente otros nel Senáu de Finlandia, l'órganu gubernativu mientres el Gran Ducáu de Finlandia, según la cátedra de derechu alministrativu y la presidencia del tribunal supremu alministrativu. Cuando se proclamó la independencia de Finlandia, el 6 d'avientu de 1917, Ståhlberg taba de presidente del comité constitucional y, por tanto, tuvo gran influencia na Constitución de la República de Finlandia que sería refrendada'l 17 de xunetu de 1919. Foi escoyíu presidente de la República'l 25 de xunetu de 1919. Mientres la so presidencia, Ståhlberg fixo grandes esfuercios pa unificar al país tres la guerra civil de 1918.

## Referencies

## Enllaces esternos
Pehr Evind Svinhufvud

**Pehr Evind Svinhufvud**  foi un políticu finlandés y el tercer presidente de la República de Finlandia (1931-1937).

Llicenciáu en derechu, antes de la independencia de Finlandia (el 6 d'avientu de 1917), Svinhufvud yera diputáu nel grupu del estáu noble, nel cual formaba parte de la minoría finoparlante. Mientres el periodu de opresión per parte de Rusia, Svinhufvud puxaba pol principiu de llegalidá, lo que traxo de resultes que tuvo deportáu, n'exiliu forzáu, en Siberia mientres trés años (1914-1917). Na seronda de 1917, tres la so vuelta a Finlandia, Svinhufvud formó'l llamáu «Senáu d'independencia» que redactó la declaración d'independencia. Dempués de la guerra civil de 1918, Svinhufvud foi escoyíu rexente del periodu interín, pero, por cuenta de les sos idees monárquiques y pro-alemanes, tuvo que dimitir yá n'avientu del mesmu añu.

En 1930 foi escoyíu diputáu pol Partíu de Coalición Nacional (conservador) y un añu más tarde, en 1931, llegó a la presidencia. Como presidente Svinhufvud siguía'l principiu de llegalidá y, col so prestíu personal, pudo aselar la llamada «rebelión de Mäntsälä», un intentu de la estrema derecha de desestabilizar l'orde políticu del país, primero que'l llamáu «movimientu de Lapua», lideráu por Vihtori Kosola, tuviera tiempu d'estropiar la nueva democracia finlandesa.

Como persona Svinhufvud tenía la fama de ser un home del pueblu (a pesar del so orixe nobiliariu), colo que mereció, na boca de la xente, el llamatu de *Ukko-Pekka* (‘abuelito Pedro’). El so apellíu, Svinhufvud, significa «cabeza de gochu» en suecu y cúntase que'l mesmu mandatariu solía gastar chancies al respeutu.

## Referencies

## Enllaces esternos
Kyösti Kallio

**Kyösti Kallio** (1873-1940), políticu finlandés, cuartu presidente de la República de Finlandia (1937-1940). Kallio yera representante del estáu llabrador, fundador del Partíu Rural (predecesor del Partíu del Centru) en 1906 y miembru del "Senáu d'independencia" en 1917. Antes de ser escoyíu presidente, yera diputáu en delles llexislatures, presidente del parllamentu y cuatro veces primer ministru. En 1922, promulgóse la llamada "Lex Kallio" qu'ameyoró la posición de los pequeños llabradores. De primeres de la so presidencia, Kallio nomó un gobiernu de coalición de los centristes y los socialdemócrates, lo que fizo posible un frente común y un país unificáu, yá recuperáu de la guerra civil de 1918, cuando la Xunión Soviética atacó Finlandia'l 30 de payares de 1939 y empezó la Guerra d'Iviernu, que duró hasta'l 13 de marzu de 1940. Sicasí, el calvariu de la guerra frayó la salú del presidente, quien dimitió del cargu en payares de 1940. Poco dempués, el 19 d'avientu de 1940, Kyösti Kallio finó dramáticamente d'ataque cardiacu na estación de ferrocarriles de Ḥélsinki, cuando diba tomar el tren escontra la so casa en Nivala.

## Referencies

## Enllaces esternos
Juho Kusti Paasikivi

**Juho Kusti Paasikivi** (27 de payares de 1870-14 d'avientu de 1956), políticu finlandés, séptimu presidente de la República de Finlandia (1946-1956). Amás exerció como primer ministru en 1918 y en 1944-1946. Antes de ser presidente fuera direutor xeneral del bancu nacional d'aiciones, ente 1914 y 1934. Foi escoyíu presidente en 1946, tres la dimisión de Carl Gustaf Emil Mannerheim.

## Referencies

## Enllaces esternos
Gnassingbé Eyadéma

**Gnassingbé Eyadéma** (enantes llamáu **Étienne Eyadema**, ) foi gobernante de Togu dende 1967 hasta la so muerte. Participó en dos esitosos golpes d'estáu, en xineru de 1963 y en xineru de 1967. Asumió'l poder dende'l 14 d'abril de 1967 y llogró caltenese nel poder por décades. Entamó y ganó diverses eleiciones ente 1972 y 1998 que son consideraes como llibres, pero en munchos aspeutos criticables.

## Biografía
Nació na ciudá de Pya, sirvió nel exércitu francés ente 1953 y 1961, n'Arxelia y Indochina. Al llograr Togu la so independencia en 1960, a los veteranos del exércitu francés foi-yos negada'l so pasu al exércitu togoleñu pol primer presidente, Sylvanus Olympio. Eyadéma entamó un esitosu golpe d'estáu y encargóse él mesmu de matar al presidente, según el so propiu recuentu a una revista francesa. Asumió'l cargu de xefe del exércitu d'un gobiernu civil qu'él mesmu designó. En 1967 dio un nuevu golpe d'estáu y asumió personalmente'l gobiernu del país y el ministeriu de defensa.

Más palantre, Eyadéma ganó eleiciones (que los sos resultaos nun son apostaos) en 1972, 1979 y 1986. Una coalición de partíos políticos intentó sacalo del poder en 1991, pero utilizó'l sofitu de l'armada pa caltenese nel poder. Llogró nuevamente llexitimar el so gobiernu en 1993, y ganó la reelección en 1998, nel cuadru d'una masacre de cientos d'opositores al gobiernu. El so gobiernu ye consideráu de tipu dictatorial, recurriendo frecuentemente a la tortura y asesinatu d'opositores.

A finales de 2002, promovió un cambéu na constitución de Togu col fin d'esaniciar les llimitaciones al númberu de mandatos d'un presidente, de manera de podese presentar nuevamente en 2003. Ganó les eleiciones de 2003. Un segundu cambéu dexaría presentase al so fíu, Faure presentase'l modificar un requisitu d'edá mínima, preparando asina la so socesión.

Eyadéma presidió la Organización de la Unidá Africana ente 2000 y 2001, y sirvió de mediador nel conflictu internu en Costa de Marfil en 2002. 

El 5 de febreru de 2005, morrió d'un ataque cardiacu, mientres yera tresportáu al esterior pa ser atendíu. Eyadéma tenía d'enfrentase esi mesmu añu a unes nueves eleiciones. Tres la so muerte, los militares designaron al so fíu, Faure Gnassingbé, como presidente, fechu que provocó fuertes protestes. El 24 d'abril Faure foi confirmáu nel so puestu tres les eleiciones.

## Ver tamién
* Historia de Togu
* Política en Togu

## Referencies

## Enllaces esternos

*Biografía pol CIDOB (n'español)
Faure Gnassingbé

**Faure Essozimna Eyadéma** (tamién llamáu Faure Gnassingbé,  ye un políticu y el cuartu presidente y actual Presidente de Togu.

## Biografía
Ye'l fíu de Gnassingbé Eyadéma, quién llogró dar dos golpes d'Estáu y presidió el país dende 1967 hasta'l día de la so muerte, el 5 de febreru de 2005. Faure foi diputáu de l'Asamblea Nacional de Togu por Sokodé y ocupaba el puestu de Ministru de Trabayos Públicos, Mines y Telecomunicaciones dende'l 29 de xunetu de 2003. Estudió Alministración d'Empreses en La Sorbona y tien una Maestría n'Alministración d'Empreses (MBA) de la Universidá George Washington. Tien una reputación de tecnócrata. 

Un recién cambéu na Constitución de Togu realizar pa preparar la socesión de Gnassingbé Eyadéma pol so fíu, al amenorgar la edá mínima pa ser presidente de 45 a 35 años.

Tres la muerte del so padre, los militares nomaron a Faure presidente, en llugar del presidente de l'Asamblea Nacional, Fanbare Tchaba quien, al momentu de la muerte del gobernante, taba nel estranxeru. Pa llexitimar esti nomamientu, l'Asamblea axuntóse rápido y nomó a Faure como presidente de l'Asamblea. Por tou esto, la Organización de la Unidá Africana, la Xunión Europea y les Naciones Xuníes califiquen esta socesión de poder como un golpe d'Estáu. L'Asamblea Nacional tamién esanició'l requerimientu de llamar a eleiciones en 60 díes, de manera que Faure Eyadéma pudo gobernar hasta'l final del periodu del so padre en 2008.

## Ver tamién
* Historia de Togu

## Referencies

## Enllaces esternos

*Biografía pol CIDOB (n'español)
Vicepresidente d'Estaos Xuníos

El **vicepresidente de los Estaos Xuníos** ye la persona col segundu puestu más altu na caña executiva del Gobierno, dempués del presidente de los Estaos Xuníos. El vicepresidente exerz la Presidencia en forma definitiva cuando'l presidente muerre, arrenunciu o ye estremáu del so cargu por un enxuiciamientu. Ocho vicepresidentes asumieron la Presidencia por causa de la muerte del presidente, y unu - Gerald Ford - por causa de l'arrenunciu. John C. Calhoun y Spiro Agnew fueron los únicos vicepresidentes qu'arrenunciaron al so cargu. L'actual vicepresidente ye Mike Pence, quien asumió en 2017.

Amás, el vicepresidente actúa como presidente del Senáu de los Estaos Xuníos pero nun tien derechu de votu sacante pa resolver empates, como lo prescribe'l Artículu I de la Constitución de los Estaos Xuníos. Dende 1974, el vicepresidente y la so familia moraron en Number One Observatory Circle, nel Observatoriu Naval de los Estaos Xuníos, en Washington D. C.

## Requisitos constitucionales
Ye necesariu que'l vicepresidente cumpla colos mesmos requisitos constitucionales que'l presidente pa ocupar el cargu: esto ye, el vicepresidente tien de ser un ciudadanu nativu de los Estaos Xuníos, tener siquier trenta y cinco años d'edá y morar nos Estaos Xuníos a lo menos catorce años.

## El papel del vicepresidente
El vicepresidente, cuando nun actúa como presidente del Senáu, ye'l voceru pa la política de l'Alministración y el conseyeru del presidente. De normal, los candidatos presidenciales que tán en ventaya escueyen los sos compañeros de candidatura mientres la convención del partíu. Ye común que los candidatos escueyan un vicepresidente que sía d'otra parte del país o que perteneza a otra facción del partíu, con cuenta de ganar el sofitu de dambos sectores.


Ficheru:Former President of the United States George H. W. Bush, in 2010.tiff|**[[George H. W. Bush]]**43º (1981-89)
Ficheru:Quayle2k11.tif|**[[Dan Quayle]]**44º (1989–93)
Ficheru:Gore2k11.tif|**[[Al Gore]]**45º (1993–2001)
Ficheru:Cheney.tif|**[[Dick Cheney]]**46º (2001-09)
Ficheru:Biden_Security_Conference_February_2015_(cropped).jpg|**[[Joe Biden]]**47º (2009-17)


## Ver tamién
* Artículu I de la Constitución de los Estaos Xuníos
* Vicepresidentes de los Estaos Xuníos
* Segunda dama de los Estaos Xuníos

## Referencies

### Bibliografía
*
*

### Enllaces esternos
Lien Chan

**Lien Chan** (chinu tradicional: 連戰, chinu simplificáu: 连战, pinyin: Lián Zhàn) (Xi'an; ) ye un políticu taiwanés d'orixe chinu continental. Foi vicepresidente de la República de China de 1996 a 2000. Presidió'l Kuomintang (KMT) dende l'añu 2000 hasta agostu de 2005.

## Biografía

Nacíu na China continental, anque con antecedentes familiares en Taiwán, Chen fuxó cola so familia a Taiwán tres la victoria en 1949 de los comunistes lideraos por Mao Zedong na Guerra Civil China.

Llicenciáu en Ciencies Polítiques pola Universidá Nacional de Taiwán, Lien siguió los sos estudios nos Estaos Xuníos, doctorándose na Universidá de Chicago en 1965. En pasando peles universidaes de Wisconsin y Connecticut nos años posteriores, en 1968 volvió a Taiwán, onde desenvolvería una intensa y esitosa trayeutoria política. Foi Embaxador de la República de China n'El Salvador (1975-1976), Ministru de Comunicaciones y Tresporte (1981-1987), Vizprimer Ministru (1987-1988), Ministru d'Esteriores (1988-1990), Gobernador de la Provincia de Taiwán (1990-1993), y Primer Ministru de 1993 a 1997, añu en que dimitió. Yá en 1996 convirtiérase en Vicepresidente de la República de China, cargu que caltendría hasta les eleiciones presidenciales del añu 2000.

A pesar de los sos induldables ésitos como políticu, Lien Chan ta consideráu un líder pocu carismáticu. El so ascensu al poder nel senu del so partíu tuvo marcáu poles dixebres que se producieron n'este, que nel añu 2000 perdió'l poder en Taiwán. Esi mesmu añu Lien foi escoyíu presidente del Kuomintang.

El 26 d'abril de 2005, Lien empezó un viaxe históricu a la República Popular China, el primeru d'un presidente del KMT dende ganar frente a los comunistes en 1949. Esti viaxe foi bien criticáu polos grupos taiwaneses gustantes a una declaración formal d'independencia de la isla, que nun ven con bonos güeyos los intentos d'ameyorar les rellaciones cola China Continental nun momentu en qu'esta acaba d'aprobar la Llei Antisecesión China, que prescribe l'usu de la fuercia nel casu de que se produxera una declaración d'independencia taiwanesa.

En perdiendo les eleiciones de 2004, anunció la so intención d'abandonar el cargu de presidente del partíu. El 16 de xunetu de 2005, Ma Ying-jeou ganó la eleición como nuevu líder del Kuomintang relevando a Lien formalmente nel 17º congresu del partíu n'agostu.

En 2010 foi gallardoniáu col Premiu Confucio de la Paz por contribuyir inmensamente al desenvolvimientu de les rellaciones ente los dos llaos del estrechu de Taiwán y a la paz mundial.



## Referencies

## Bibliografía

* 
*
Francisco Xavier do Amaral

**Francisco Xavier do Amaral**  foi un políticu de Timor Oriental. Unu de los fundadores del FRETILIN (Frente Revolucionariu de Timor-Leste Independiente). Foi juramentado como Presidente cuando'l país, que yera colonia portuguesa, fixo una declaración unillateral d'independencia'l 28 de payares de 1975. Nueve díes dempués l'exércitu indonesiu invadió'l país y Amaral fuxó a los montes, onde tuvo abellugáu trés años y siendo prindáu en 1978. Entós vivió so arrestu domiciliariu en Bali, hasta qu'Indonesia abandonara Timor Oriental en 1999.

N'abril de 2002, enfrentar con Xanana Gusmão nes eleiciones presidenciales pero foi derrotáu. De nuevu presentar nes eleiciones de 2007, quedando en cuartu llugar con solo'l 14,39&nbsp;% de los votos.

## Referencies

## Enllaces esternos
Manuel Trucco Franzani

**Manuel Trucco Franzani**  foi un políticu chilenu. Exerció la vicepresidencia de la República por un curtiu periodu, ente'l 3 de setiembre y el 15 de payares de 1931.

## Familia y estudios
Nació en 1875, fíu de Napoleón Trucco Morando, inmigrante xenovés y María Franzani Moniguetti, nacida en Suiza. Tuvo seis hermanos, ente ellos Humberto Trucco Franzani, quien foi presidente de la Corte Suprema de Chile.

Estudió nel Llicéu de Cauquenes y nel Institutu Nacional de Santiago. Darréu, ingresó a la Facultá de Ciencies Físiques y Matemátiques de la Universidá de Chile, onde se recibió d'inxenieru civil en 1899. Ente 1902 y 1904, estudió en École nationale des ponts et chaussées de París, Francia, gracies a una beca.

Casóse con Laura Gaete Fagalde, con quien tuvo cinco fíos Leonor, Marta, Graciela, Rebeca y Manuel, quien foi subsecretariu de Gabriel González Videla y embaxador.

## Carrera profesional y pública
Dedicar a la docencia, trabayó como direutor de la Empresa de los Ferrocarriles del Estáu y sirvió como senador de les provincies de Malleco y Cautín ente 1926 y 1930 pol Partíu Radical.

Mientres la vicepresidencia de Juan Esteban Montero, dempués de la cayida de Carlos Ibáñez del Campo, Trucco foi llamáu p'asumir el ministeriu del Interior. Cuando Montero postuló a la presidencia de Chile nes eleiciones de 1931, tuvo de dexar el mandu, apurriéndo-ylo al so ministru del Interior el 20 d'agostu d'aquel añu. Mientres el so curtiu mandatu tuvo d'enfrentase a la sulevación de la Escuadra, grave episodiu que foi encaloráu col sofitu aereu de l'acabante crear Fuercia Aérea.

En 1936, siendo Embaxador de Chile en Washington robla en presencia de 20 mandatarios de America y el Presidente Franklin Délano Roosevelt, por pidimientu de don Arturo Alessandri Palma el Tratáu sobre Proteición a les Instituciones Artísticu y Científicu y Monumentos Históricos, más conocíu como Pactu Roerich.

Cola victoria de Montero, Trucco apurrió-y la vicepresidencia'l 15 de payares al presidente electu, que pudo asumir en propiedá'l 4 d'avientu. Manuel Trucco en 1946 volvió a la vida pública mientres el gobiernu de Gabriel González Videla, cuando encabezó'l Bancu Central hasta 1951. 

## Referencies

## Enllaces esternos
* Reseña biográfica  na Biblioteca del Congresu Nacional de Chile.
Francisco Carvajal

**Francisco Sebastián Carvajal y Gual**  foi un políticu mexicanu nacíu en San Francisco de Campeche, Campeche el 9 d'avientu de 1870, fináu na Ciudá de Méxicu el 30 de setiembre de 1932. Foi presidente interín de Méxicu en 1914 tres la cayida del golpista Victoriano Huerta.

Estudió na so ciudá natal y foise a la Ciudá de Méxicu onde llogró la llicenciatura en Derechu. Ocupó puestos de dalguna importancia na alministración porfirista, como foi ser maxistráu de la Suprema Corte de Xusticia. Antes de la firma de los trataos de paz, na so calidá de maxistráu, allegó en mayu de 1911 a Ciudad Juárez pa entrevistase con Francisco I. Madero, xefe de la revolución mexicana. Del llau maderista, la solicitú concreta foi la dimisión del xeneral Porfirio Díaz pero, como él nun tenía facultaes pa decidir sobre'l particular, la so xestión foi infructuosa. 

Mientres el gobiernu del xeneral usurpador Victoriano Huerta siguió como ministru de la Suprema Corte de Xusticia y secretariu de Rellaciones Esteriores; por eso, cuando Huerta arrenunció en 1914, recayó sobre él de manera interina la presidencia de Méxicu. 

El so gobiernu entró en tratos colos constitucionalistas trunfantes y nomó una comisión presidida pol xeneral José Refugio Velasco, instituyida en Teoloyucan, Estáu de Méxicu, el 13 d'agostu de 1914. Colos Trataos de Teoloyucan llicenciar al exércitu federal. El llicenciáu Carvajal coló a los Estaos Xuníos y tornó al país en 1922 pa dedicase al exerciciu del so oficiu. Morrió na Ciudá de Méxicu el 30 de setiembre de 1932.

## Ver tamién
* Gobernantes de Méxicu

## Referencies

## Enllaces esternos
Pedro Opaso Letelier

**Pedro Opaso Letelier**  foi un políticu chilenu, vicepresidente de la República por un perbreve periodu en 1931.

## Primeros años de vida
Fíu del matrimoniu de Ursicino Opaso y Margarita Letelier. Casáu con Sara Cousiño Talavera (4 de xunetu de 1878 - 25 de setiembre de 1973), tuvieron 5 fíos que son Raquel, Víctor, Sara, Pedro y Enrique. Realizó los sos estudios nel Llicéu de Talca, pa darréu cursar Medicina na Universidá de Chile.

## Vida pública
Empecipió la so vida política como primer alcalde de Ríu Claru, siendo lleváu darréu en 1920 a dellos ministerios pol Partíu Lliberal Democráticu. Electu diputáu por Curicó (1921-1924) y senador por Talca (1924-1930) y Talca, Llinares y Curicó (1930-1932).

Foi líder del Partíu Lliberal Xuníu (PLU) y axustó col restu del los partíos los cupos pa la formación del Congresu Termal en 1930.

Pa la cayida de Carlos Ibáñez del Campo en 1931 yera presidente del Senáu, polo que tuvo d'asumir la vicepresidencia de la República. El día 26 de xunetu asumió'l cargu, armando pa la nueche rápido un ministeriu, encabezáu por un renuente Juan Esteban Montero n'Interior, mientres Pedro Blanquier, la so otra pieza clave, quedaba en Facienda. 

Los ministros llegaron la mañana del 27 y, por aciu un decretu, Opaso apurrió'l mandu de la nación a Montero. El so mandatu duró menos de 24 hores, y esta velocidá con que s'esprendió del mandu dio-y el llamatu de "el Pasador", dau pola revista satírica *[[Topaze (revista)|Topaze]]*, que lu acompañaría hasta la so muerte.

Darréu foi electu senador por Curicó, Talca, Maule y Llinares (1933-1949). Integrar al Partíu Lliberal en 1933, tres la fusión del PLU con ésti. Foi presidente del conseyu directivu del Bancu de Talca ente 1936 y 1957.

## Referencies

## Enllaces esternos
*
Franz Jonas

**Franz Jonas**  foi un políticu austriacu, presidente federal ente 1965 y 1974.

## Biografía
Nació en Viena el 4 d'ochobre de 1899. Tipógrafu, foi miembru del Partíu Socialdemócrata d'Austria dende mozu. Tamién foi bien activu nel movimientu esperantista socialista. Nos años 30 foi deteníu tres el *[[Anschluss]]* y pasó na cárcel 14 meses.

Tres la Segunda Guerra Mundial, foi alcalde de Viena ente 1951 y 1965. Exerció de Presidente Federal d'Austria dende'l 9 de xunu de 1965 hasta'l día del so fallecimientu, asocedíu na so ciudá natal el 24 d'abril de 1974.

## Bibliografía
* 

## Referencies

## Enllaces esternos
Thomas Remengesau, Jr.

**Thomas Esang Remengesau, Jr.** , tamién conocíu como **Tommy Remengesau**, ye un políticu paluano, presidente del so país de 2001 a 2009 y de 2013 a 2021.

Ye fíu de Thomas Remengesau, Sr., otru políticu de Paláu que foi presidente del país en dos ocasiones. Estudió na Universidá Estatal de Grand Valley n'Allendale, Michigan, d'Estaos Xuníos.

Foi vicepresidente del país dende 1992 y foi escoyíu Presidente nel 2000 venciendo a Peter Sugiyama con un marxe de 52% a 46% y asumió'l cargu'l 1 de xineru del 2001. Foi reelixíu nel 2004, ganando a Polycarp Basilius con un marxe de 64% a 36%.

Desea que Paláu sía menos dependiente de l'ayuda d'Estaos Xuníos y promover el turismu controláu.

## Referencies

## Enllaces esternos

* Biografía Oficial (n'inglés)
Francisco Ramón Vicuña Larraín

**Francisco Ramón Vicuña y Larraín**  foi un militar y políticu chilenu qu'exerció de volao la presidencia de la República en 1829.

## Biografía
Foi fíu de Francisco de Vicuña ya Hidalgo y de María del Carmen de Larraín y Salas, miembru del Cla de los Ochocientos. Casóse con Mariana de Aguirre y Boza de Lima, fía de los Marqueses de Montepío. Participó de la Independencia, entamando la primer fábrica de fusiles del país y formando parte del congresu constituyente de 1811. Acusáu de conspirar contra los hermanos Carrera, ye encarceláu y desterráu. 

Vuelve al país dempués de la victoria de Chacabuco en 1817, siendo nomáu delegáu del gobiernu nes provincies del norte, pol Direutor Supremu Bernardo O'Higgins. Al so regresu a Santiago foi nomáu rexidor de la municipalidá.

En 1818, dempués de la Sorpresa de Cancha Rayada, incorporar al exércitu col grau de coronel, pero nun pudo participar de la Batalla de Maipú por tar abellugando la ponte de Pirque.

En 1823 foi escoyíu miembru del congresu constituyente y Presidente de la comisión de Constitución, preconizando la idea federalista proclamada pol periodista José Miguel Infante.

En 1829, siendo presidente del senáu, exerció provisionalmente dos veces el cargu de vicepresidente de la República.

Dexó'l poder por cuenta de la victoria conservadora na Revolución de 1829 y los sos problemes de salú. Retirar a la vida privada y finó en Santiago, el 13 de xineru de 1849.

## Referencies

## Enllaces esternos
Ramiz Alia

**Ramiz Alia**  foi un políticu albanés, presidente d'Albania ente 1982 y 1992. Alto dirixente del Partíu del Trabayu d'Albania (PPSH), aportó a miembru del so Politburó y secretariu del Comité Central. En 1982 foi escoyíu presidente de l'Asamblea del Pueblu (Parllamentu) y por tanto, xefe del Estáu.

Nació en Shkodër el 18 d'ochobre de 1925 nel senu d'una familia de llabradores probes provenientes de Kosovo. Darréu los sos padres treslladóse a Tirana, ciudá onde pasó la so infancia y cursó los sos estudios. Al igual qu'otros contemporáneos sos, Alia xunir a la Mocedá Fascista d'Albania, pero salir del grupu en 1941. En 1943 abandonó los sos estudios pa xunise al Partíu Comunista, y al añu siguiente foi nomáu comisariu políticu con rangu de teniente coronel na quinta división de combate del Exércitu de Lliberación Nacional: la so habilidá en combate atráxo-y l'atención d'Enver Hoxha y marcó l'entamu de la llarga rellación ente dambos.

Tres el fin de la segunda guerra mundial, Alia retomó les sos actividaes na Mocedá Comunista y mientres el primer congresu del PPSH, l'antiguu Partíu Comunista, celebráu en payares de 1948, foi electu miembru del comité central y asignao al departamentu de baturiciu y propaganda. En 1949 foi nomáu presidente de les mocedaes del partíu, pero al añu siguiente foi unviáu a la URSS a estudiar teoría marxista-leninista, polo que la so actividá viose atayada hasta'l so regresu a Albania en 1954: ocupó'l cargu hasta l'añu siguiente. En 1955 foi nomáu ministru d'educación, y en 1958 foi nomáu direutor de la seición de baturiciu y propaganda, cargu qu'ocupó hasta setiembre de 1960. En 1961 indresó al Politburó. Al morrer Hoxha en 1985, asocedió-y como secretariu xeneral del PPSH, polo que se convirtió nel máximu dirixente d'Albania. Nel funeral de Hoxha afirmó lo siguiente:

Magar esta grandilocuente declaración, Ramiz Alia llevó a cabu una serie de reformes liberalizadoras que remataron cola privatización de la economía y na convocatoria d'eleiciones multipartidistas en 1991.

Tres el trunfu del Partíu Socialista d'Albania (refundación del antiguu PPSH) nes eleiciones, foi escoyíu presidente de la República, pero dimitió n'abril de 1992 tres la victoria de la oposición nes eleiciones xenerales. En setiembre d'esi añu foi puestu so arrestu domiciliaro acusáu de corrupción y malversación de fondos públicos. L'arrestu domiciliariu camudar por arrestu formal n'agostu de 1993 y Alia foi xulgáu n'abril de 1994, siendo topáu culpable de los cargos nel so contra y permaneciendo en prisión hasta 1997, en qu'escapó mientres la grave crisis económicu-políticu-social qu'azotó al país, aprovechando que los sos guardias desertaron. Darréu foi absueltu de tolos cargos que pesaben sobre él.

Morrió'l 7 d'ochobre de 2011 por cuenta de una enfermedá pulmonar nun sanatoriu de Tirana, la capital del país.

## Referencies

## Enllaces esternos

* ''Country Studies On-Line'' *at the [[Library of Congress]]*.
Manuel Fernández Chacón

**Manuel Fernández Chacón**  foi un políticu costarricanu, tercer Xefe d'Estáu (marzu-mayu de 1835). El so antecesor na Xefatura del Estáu foi José Rafael de Gallegos y Alvarado y el so socesor Braulio Carrillo Colina.

## Datos personales
Nació en San Xosé, Costa Rica, el 26 de marzu de 1786. Los sos padres fueron Félix Fernández y Tenorio y Petronila Chacón y Aguilar. La so hermana Gerónima Fernández Chacón foi la esposa del primer diplomáticu de Costa Rica, Mariano Montealegre Bustamante.

Casó en Cartago el 23 de setiembre de 1824 con Dolores Oreamuno y Muñoz de la Trinidá, fía de Gregorio de Oreamuno y Alvarado y Juana Muñoz de la Trinidá y Gómez. D'esti matrimoniu nacieron ocho fíos: Juana Virgita de Jesús, Federico Fernández Oreamuno, Pacífica Fernández Oreamuno, Juan Manuel de la Trinidá, Juana Emerenciana, Juan Manuel Faustino, Juan Manuel y Próspero Fernández Oreamuno.

Foi dueñu de pervalibles faciendes ganaderes na redoma de Bagaces.

## Primeros cargos públicos
Manuel Fernández Chacón foi Alcalde de Bagaces en 1823, miembru de l'Asamblea Constituyente de 1824-1825, Intendente Xeneral de 1825 a 1832 y Diputáu por San Xosé de 1832 a 1833. En 1833 foi escoyíu como Vicejefe d'Estáu y Presidente del Conseyu Representativu pal periodu 1833-1837. 

## Xefe Supremu del Estáu
En marzu de 1835, por cuenta del arrenunciu del Xefe d'Estáu José Rafael de Gallegos y Alvarado, recayó nél la titularidá de la Xefatura, que tenía d'exercer hasta la conclusión del periodu correspondiente en 1837, pero por cuenta de que el Poder llexislativu decidió declarar nula la eleición de Gallegos, efectuáronse nueves eleiciones y nelles trunfó Braulio Carrillo Colina, a quien Fernández apurrió'l poder en mayu de 1835. Mientres la so curtia alministración emitiéronse delles lleis importantes, ente elles la que sustituyó los diezmos por una contribución sobre la propiedá rural.

## Cargos posteriores
De 1835 a 1837 exerció nuevamente los cargos de Vicejefe d'Estáu y Presidente del Conseyu Representativu.

## Fallecimientu
Morrió en Puntarenas, Costa Rica, el 31 de xunetu de 1841, de resultes d'una cayida que sufrió mientres inspeccionaba los trabayos de construcción de los edificios de l'aduana d'esi puertu.

El so xenru José María Castro Madriz, y unu de los sos fíos, Próspero Fernández Oreamuno, fueron Presidentes de la República.

## Referencies

## Enllaces esternos
Miguel Mora Porras

**Miguel Mora Porras**  foi un políticu costarricanu, segundu Presidente de la República por 10 díes, ente'l 16 y el 26 de payares de 1849.

## Biografía

### Datos personales
Nació en San Xosé, Costa Rica, el 29 de setiembre de 1816. Foi fíu de Camilo Mora Alvarado y Ana Benito Porras Ulloa y hermanu del tamién Presidente Juan Rafael Mora Porras y del Xeneral José Joaquín Mora Porras. Casóse en San Xosé n'abril de 1840 con Felipa Montes de Oca y Gamero, de que'l so matrimoniu nacieron doce fíos: Octavia, Esteban, María Agapita, José Abraham, Edelmira, Salomón, Micaela, Abraham, Miguel, Lucila, Ignacio y Juan Rafael Mora Montes de Oca.

## Vida política

### Primeros cargos públicos
Representó al Guanacaste na Asamblea Constituyente de 1846-1847 y en 1848 foi escoyíu diputáu por San Xosé. Del 15 al 16 de payares de 1849 exerció interinamente el Poder Executivu por dixebrase temporalmente del so desempeñu'l Presidente José María Castro Madriz.

### Presidencia
El 16 de payares de 1849 el Congresu aceptó l'arrenunciu del Presidente José María Castro Madriz. El cargu de Vicepresidente de la República taba vacante, porque anque yá se verificaren eleiciones pa esi cargu, entá nun se declararen los resultaos. El vicepresidente del Congresu, Nazario Toledo, nun podía asumir el cargu porque nun yera costarricense por nacencia. Neses circunstancies, la Presidencia de la República recayó en Miguel Mora Porras, que la exercía interinamente dende la viéspora.

Mientres el so gobiernu llegó a San Xosé'l famosu Cónsul Xeneral de la Gran Bretaña en Centroamérica Frederick Chatfield. Chatfield foi recibíu oficialmente por Miguel Mora Porras el 24 de payares.

El 26 de payares de 1849, Miguel Mora Porras apurrió'l poder al Vicepresidente electu, que yera'l so hermanu mayor, Juan Rafael Mora Porras.

### Cargos posteriores
Dempués del so fugaz pasu pola Presidencia, Miguel Mora Porras volvió al so cargu de Diputáu. Del 22 de marzu al 6 d'abril de 1850 correspondió-y faese cargu nuevamente del exerciciu del Poder Executivu, por ausencia temporal del Presidente Juan Rafael Mora Porras.

En 1855 foi reelixíu como Diputáu por San Xosé, pero nun concluyó'l so periodu yá qu'en 1859 el so hermanu foi derrocáu y rompióse l'orde constitucional.

## Exiliu voluntariu y fallecimientu
En 1859, dempués del derrocamientu del so hermanu, Miguel Mora Porras establecer cola so familia n'El Salvador, onde moró mientres dellos años. Al so regresu a Costa Rica caltúvose estremáu de les actividaes polítiques.

Morrió en San Xosé'l 15 de xunu de 1887.

## Ver tamién
* Presidentes de Costa Rica
* Juan Rafael Mora Porras
* José Joaquín Mora Porras

## Referencies

## Enllaces esternos
Manuel Basilio Bustamante

**Manuel Basilio Bustamante Piris** , foi un políticu uruguayu.

## Biografía
Militar na so mocedá, moró dellos años en Buenos Aires, onde aportó a rexidor nel cabildru d'aquella ciudá.

Ente 1830 y 1834 integró la 1ª llexislatura de la Cámara de Representantes de la república recién formada representando al departamentu de Colonia. Formó parte d'esi cuerpu llexislativu por dellos periodos más, representando a Soriano na 2ª llexislatura, y a Maldonado en la tercera. Por esti últimu departamentu foi senador ente 1841 y 1843, según por Paysandú ente 1854 y 1860.

N'exerciciu d'esta función, y tres la rebelión de los Conservadores y l'arrenunciu de Venancio Flores, quedó encargáu del Poder Executivu dende'l 10 de setiembre de 1855 al 15 de febreru de 1856.

### Gabinete de gobiernu

## Referencies
Gabriel Antonio Pereira

**Gabriel Antonio José Pereira Villagrán**  foi un políticu uruguayu, presidente de la República interín en 1838 y presidente constitucional ente 1856 y 1860.

## Biografía
Yera fíu del ricu hacendado gallegu Antonio Pereira Gómez y de María de l'Asunción Villagrán Artigas. Tamién yera sobrín políticu y al empar sobrín segundu de José Artigas, yá que la so madre yera hermana de Rafaela Villagrán, esposa de Artigas quien yera de la mesma el so primu hermanu. Casóse cola so prima hermana Dolores Vidal Villagrán.

En 1811 xuntó a les files patriotes, desempeñando diversos cargos militares como, por casu, Ayudante Mayor de Artigas nel segundu sitiu de Montevideo, Capitán del cuerpu de Cívicos y Capitán del cuerpu de Llibertos Orientales. Integrante de la loxa Caballeros Orientales de la Masonería, oponer a la incorporación a Portugal en 1821 cuando se celebró'l Congresu Cisplatino. Foi rexidor y alcalde provincial del Cabildru de Montevidéu y partidariu del movimientu argentinizante de 1822-23. Foi unviáu a Buenos Aires para concitar el sofitu del gobiernu vecín, ensin llogralo.

Formó parte del gobiernu provisional creáu pol llevantamientu de 1825 y foi unu de los firmantes de la Declaratoria de la Independencia el 25 d'agostu d'aquel añu. Foi representante de Canelones na Asamblea Xeneral Constituyente y Llexislativa del Estáu que redactó la Constitución de 1830.

Foi electu senador pa la primer llexislatura instaurada en 1830. Darréu, foi Ministru de Facienda ente 1831 y 1832, y nuevamente senador ente 1833 y 1839. Ente'l 24 d'ochobre y el 1º de payares de 1838 ocupó interinamente el Poder Executivo, tres l'arrenunciu de Manuel Oribe. Más tarde foi integrante de l'Asamblea de Notables, órganu que xunto al Conseyu d'Estáu sustituyó al Parllamentu a partir de 1843 nel Gobiernu de la Defensa, y Ministru de Gobiernu en 1847.

Foi escoyíu como Presidente de la República pal perído 1º de marzu de 1856 - 1º de marzu de 1860. Mientres el so mandatu tuvo qu'enfrentar la Revolución de 1858 de los coloraos conservadores, comandada pol xeneral César Díaz, que teminó cola llamada Masacre de Quinteros. Al añu siguiente ocupó nuevamente una banca de senador, finando pocu dempués.

Les sos actividaes na masonería empecipiáronse, al paecer, na década de 1820, ocupando importantes cargos dientro d'aquella hasta la so muerte.

### Gabinete de gobiernu

## Referencies

## Bibliografía
* *Memories de l'alministración del Señor D. Gabriel A. Pereira [1856-1860]* (Antonio N. Pereira, Impr. de Z. Tolosa, Montevideo, 1882)
* *Apoxéu y Crisis del Uruguái Pastoril y Caudillesco * (José Pedro Barrán, Ediciones de la Banda Oriental, Montevideo, 1974)
Carlos Anaya

**Carlos Anaya López Camelo**  foi un militar, historiador y políticu uruguayu d'orixe bonaerense. Presidente de la República (interín) ente 1834 y 1835.

## Biografía
En 1797 aniciar na Banda Oriental. Adherente a la Revolución Oriental empecipiada en 1811, participó como oficial nel Combate de San José y la Batalla de Les Piedres. Xunir al sitiu de Montevideo y participó na Batalla de Cerrito.

Foi unu de los diputaos del Congresu de Trés Crucies ya identificábase con José Artigas, el fundador del federalismu nes Provincies Xuníes del Ríu de la Plata. Foi unu de los autores de les instrucciones a los diputaos orientales a l'Asamblea del Añu XIII, que provocaron la rotura col Direutoriu.

Figuró na plana mayor del exércitu de Artigas y participó tamién de l'alministración de la Provincia Oriental (1815 - 1817). Prisioneru mientres la Invasión Lusu-Brasilana, foi llueu lliberáu. A principios de 1820, dempués de la derrota na Batalla de Tacuarembó, pasó a la Provincia d'Entre Ríos. Separáu de Artigas, tornó a Buenos Aires, onde se dedicó a actividaes comerciales.

En 1825 sofitó la Cruzada Llibertadora de los Trenta y tres Orientales dirixida por Juan Antonio Lavalleja contra l'Imperiu de Brasil. Foi unu diputaos de l'Asamblea de la Florida y foi l'autor de la llei qu'amestaba la Provincia Oriental a les Provincies Xuníes del Ríu de la Plata, independizándola de Brasil, el 25 d'agostu de 1825. El gobernador Lavalleja nomar el so ministru de facienda.

Senador dende 1832 a 1838, exerció'l Poder Executivu interinamente ente la finalización del periodu de Fructuoso Rivera, el 24 d'ochobre de 1834, y la elección de Manuel Oribe, el 1 de marzu de 1835. Sofitó a esti postreru mientres la so presidencia y se exilió en Buenos Aires en 1838. Moró nesa ciudá mientres cuasi siete años. Tornó al Uruguái en 1845 y exerció como presidente de la Cámara d'Apelaciones del Gobiernu del Cerrito mientres el Sitiu de Montevideo.

Retiróse definitivamente de toa actuación pública en 1851, y dexó escrita una *Memoria biográfica* y unes *Apuntaciones históriques sobre la Revolución oriental*.

### Gabinete de gobiernu

## Bibliografía
* Yaben, Jacinto R., *Biografíes arxentines y suramericanes*, Bs. As., 1939.
* Cutolo, Vicente, *Nuevu diccionariu biográficu arxentín*, 7 volúmenes, Ed. Elx, Bs. As., 1968-1985.
* Walter Rela, *Cronoloxía Histórica*, Montevideo, Ed. Banda Oriental.

## Referencies

## Enllaces esternos

*Genealogia de Carlos Anaya
Pedro Varela

**Pedro José Varela Olivera**  foi un políticu uruguayu del Partíu Coloráu. Foi Presidente de la República en 1868 y ente 1875 y 1876.

Partidariu del Xeneral Venancio Flores, integró'l so gobiernu y, tres la finalización del gobiernu d'este, exerció'l Poder Executivo como Presidente del Senáu del 15 de febreru al 1 de marzu de 1868.

Senador ente 1868 y 1869 y depués ente 1871 y 1874. Tres el motín militar del 15 de xineru de 1875 contra'l Presidente José Eugenio Ellauri, foi designáu como "Gobernador Provisional", cargu qu'exerció hasta'l 22 de xineru del mesmu añu, en que l'Asamblea Xeneral, convocada extraordinariamente y ensin la participación de los parllamentarios desafectos al motín militar, escoyer Presidente de la República pa terminar el periodu constitucional de Ellauri hasta marzu de 1877. Sicasí, una revolución empobinada pol coronel Lorenzo Latorre, obligar a arrenunciar el 10 de marzu de 1876.

Mientres el gobiernu de Latorre vivió exiliáu en Buenos Aires, retornando depués al Uruguái. Ensin actividá política posterior, finó en Montevideo en 1906, na probeza y escaecíu.

## Gabinete de gobiernu

## Referencies
José María Plá

**José María Plá Machado**  foi un políticu uruguayu del Partíu Coloráu. En 1856 foi Presidente de la República interín.

## Biografía
Tuvo un estensu llabor llexislativu en representación de Maldonado, ocupando una banca en 1ª cámara de representantes en 1ª 4ª llexislatura (1841-1843) y na 5ª llexislatura (1843-1846).

En 1846 integró 1ª Asamblea de Notables qu'ofició xunto al Conseyu d'Estáu como Poder Llexislativu.

Ente 1854 y 1857 foi senador y na so calidá de presidente d'esi cuerpu llexislativu, exerció la titularidá del Poder Executivu en sustitución de Manuel Basilio Bustamante del 15 de febreru de 1856 al 1 de marzu de 1856.

Ocupó nuevamente una banca del senáu en 1868 pero finó antes de concluyir el so periodu.

### Gabinete de gobiernu

## Referencies
Rafael Addiego Bruno

**Rafael José Addiego Bruno**  foi un abogáu, xurista y políticu uruguayu. Integró la Suprema Corte de Xusticia d'Uruguái ente 1984 y 1993, organismu del que foi presidente. Foi presidente interín d'Uruguái mientres 17 díes en febreru de 1985, a la fin de la dictadura cívicu-militar n'Uruguái (1973-1985).

## Biografía
Egresado de la Facultá de Derechu de la Universidá de la República col títulu de Doctor en Derechu. Integró la Suprema Corte de Xusticia ente 1984 y 1993, como culminación d'una llarga carrera xudicial. 

Ingresó al Poder Xudicial el 8 d'agostu de 1950, desempeñándose nel cargu de Actuario nel Xulgáu de Paz de la 3º Seición Xudicial de Montevideo. En 1951 trabayó como Actuario del Xulgáu de Paz de la 23º Seición Xudicial de Montevideo y en 1952 sirvió nel xulgáu homólogu de la 1º Seición Xudicial hasta la so designación como Xuez de Paz d'esa mesma sede'l 22 de mayu de 1953. El 22 d'avientu de 1954 pasó a desempeñase como Xuez de Paz de la 4º Seición Xudicial de Montevideo y el 26 de febreru de 1965 foi designáu Xuez Lletráu Suplente.
Dende'l 20 de mayu de 1965 desempeñóse como Xuez Lletráu de 1º Instancia no Civil de 3º Vez, hasta que'l 25 de payares de 1974 xubióse-y a Ministru del Tribunal d'Apelaciones no Civil de 2º Vez. El 20 de xineru de 1984 foi investido como Ministru de la Suprema Corte de Xusticia, cargu nel que se desempeñó hasta la so xubilación el 23 de febreru de 1993. 

Foi profesor de derechu procesal na Facultá de Derechu de la Universidá de la República ente 1954 y 1964. Integró diverses organizaciones civiles de índole cultural y políticu. Foi vicepresidente del Institutu d'Estudios Cívicos, venceyáu a la Unión Cívica.

### Presidencia interina
Alcordar ente les fuercies polítiques y los militares que como presidente d'esti órganu, asumiera l'exerciciu del Poder Executivu, lo cual fixo del 12 de febreru al 1 de marzu de 1985, ente l'arrenunciu de Gregorio Álvarez y l'asunción de Julio María Sanguinetti. Xuró'l cargu d'alcuerdu a les normes vixentes. D'alcuerdu a la Constitución de la República, en casu de vacancia de los cargos de presidente, vicepresidente, senadores y demás integrantes del Poder Llexislativu, la presidencia de la república tien de ser ocupada pol presidente de la Suprema Corte de Xusticia. Esto debió a que'l Presidente electu democráticamente, Julio María Sanguinetti, nun quería de nenguna manera que quien apurriera la banda presidencial fuera l'hasta esi momentu presidente *de facto* Gregorio Álvarez, que por aciu un alcuerdu ente'l Partíu Coloráu y les Fuercies Armaes terminó arrenunciando.

Mientres el so curtiu mandatu algamó a nomar dos ministros y un secretariu xeneral de Presidencia.

### Actividá posterior
Tres l'exerciciu de la Presidencia de la República, retornó a la Suprema Corte.

Mientres el so periodu nel cargu correspondió-y fallar sobre una de les temes más divisivos de la hestoria recién nel Uruguái, la Llei de Caducidá; col so votu afirmó que la llei yera constitucional.

## Referencies

## Enllaces esternos
*Entrevista a Rafael Addiego