Siracusa

**Siracusa** (sicilianu: *Sarausa*) ye una ciudá d'Italia, asitiada na mariña sureste de la islla de Sicilia, nel Mediterraneu central, famosa como centru cultural dende l'Antigua Grecia.

## Xeografía
Anguaño, la ciudá cunta con una población de , con una gran variedá de llugares d'interés históricu, como los restos del anfiteatru (con un aforu pa 15&nbsp;000 espectadores) y la ciudadela de Dionisio II. Otres poblaciones d'interés cercanes son Catania, Noto, Modica y Ragusa.

## Historia
**Siracusa** (Συρακοῦσαι) foi la ciudá griega más importante de Sicilia, na mariña oriental de la islla ente Catania y el cabu *Pachynus*.

### Entamos
Foi la segunda colonia griega establecida na islla dempués de Naxos. Foi una colonia corintia fundada por Arquías, fíu d'Evágetes, de la familia de los baquiadas, orixinariu de Corintu, quien se tuvo que expatriar. La fundación foi l'añu 734&nbsp;e.&nbsp;C. y empecipióse na islla d'Ortigia (*Ortygia*). Llamar *Sirako* ("banzáu"). Esiste otra teoría qu'afirma que'l nome nun ye de procedencia griega sinón fenicia, que la so traducción averada sería "roca de les gaviluetes".

La ciudá foi consagrada a Artemisa (unu de los sos nomatos yera Ortigia) y tomó el nome d'una llaguna o marisma que se llamaba *Syraco* (nome indíxena), pela redolada.

Foi la ciudá onde nació y morrió Arquímedes, inxenieru y matemáticu. Arquímedes yera fíu del astrónomu siracusanu Fidias.

Llueu adquirió prosperidá y fundó colonies: Acras nel 664&nbsp;e.&nbsp;C., Casmena el 644&nbsp;e.&nbsp;C., y Camarina nel 599&nbsp;e.&nbsp;C. Esta postrera foi destruyida namái 46 años dempués de la so fundación.

Tucídides diz que'l 648&nbsp;e.&nbsp;C. foi espulsáu de la ciudá un grupu conocíu como los milétidas (*myletidae*) que s'exiliaron y fundaron Hímera. Tamién Aristóteles fala de disputes internes, pero nun puede establecese a qué dómina pertenecen.

### Los tiranos de Siracusa

Nel so periodu de máxima rellumanza, Siracusa foi apoderada por una serie de tiranus, atayada por periodos mínimos de gobiernu democráticu y oligárquicu, hasta qu'en 212&nbsp;e.&nbsp;C. foi conquistada polos romanos tres un célebre asediu, colo cual convirtióse na sede del poder romanu en Sicilia.

#### Sieglos VI y V&nbsp;e.&nbsp;C.

Nel sieglu VI&nbsp;e.&nbsp;C. gobernaba la oligarquía empobinada polos *gamori* o *geomori*, supuestos descendientes de los colonos orixinales. Caltuvieron el poder hasta'l 486&nbsp;e.&nbsp;C. cuando españó una revuelta democrática y los gamori retirar a Casmena. La revuelta llevó dempués a una nueva revuelta; el tiranu de Gela Hipócrates de Gela ganó a los siracusanos nuna gran batalla nel ríu Heloros, y ocupó la ciudá, pero pola intervención de Corintu y de Corcira establecióse una paz equitativa. Gelón de Gela abrazó'l partíu de los exiliaos y conxuntamente con ellos ocupó Siracusa y restableció el gobiernu de los *gamori*, pero Gelón yera l'amu auténticu y llueu foi reconocíu como tiranu de Siracusa (485&nbsp;e.&nbsp;C.).

Nun foi Siracusa la que sometió a Gela, sinón que Gelón estableció la so capital en Siracusa y dedicó-y el so enerxíes, desdexando Gela. La metá de los ciudadanos de Gela y tolos de Camarina fueron treslladaos a Siracusa y recibieron la ciudadanía. Dempués ocupó la ciudá de Mégara Hiblea y la ciudá de Eubea y treslladó a tolos ciudadanos importantes d'estes ciudaes a Siracusa. Asina ésta convirtióse na primer ciudá de Sicilia, qu'antes yera Gela. La ciudá ampliar escontra Acradina (llamada ciudá esterior) mientres Ortigia yera llamada ciudá interior o la islla.

So Gelón I (485-478&nbsp;e.&nbsp;C.) y el so socesor Hierón I (478-467&nbsp;e.&nbsp;C.) la ciudá espolletó. Dempués de Hierón, el so hermanu Trasíbulo foi derrocáu por una revuelta popular (465&nbsp;e.&nbsp;C.) qu'estableció un gobiernu republicanu democráticu.

Bien llueu Siracusa estendióse sobre tierra firme y fundó de la mesma otres colonies; sol mandu de Hierón I, venció a los etruscos en Cumas (474&nbsp;e.&nbsp;C.).

Les lluches ente los antiguos ciudadanos y los nuevos llevaos por Gelón fueron l'orde del día hasta que los nuevos ciudadanos retirar a Messina. Nesta dómina Siracusa llogró la so máxima riqueza.

#### La espedición ateniense

Nel 415&nbsp;e.&nbsp;C. producióse la espedición ateniense a la islla. Los atenienses llevaron a cabu un ataque a Siracusa y llograron una victoria nel puertu grande, pero dempués Nicias non reemprendió la meyora y retiróse a pasar l'iviernu en Catania. La primavera siguiente (414&nbsp;e.&nbsp;C.) los atenienses desembarcaron en Leon, al norte de la ciudá, onde establecieron la so base. Les fuercies de tierra avanzaron y ocuparon Epípolas (*Epipolae*) y siguieron escontra Labdalo onde s'estableció una guarnición. Siguieron escontra Sice (Συκῆ) y empezaron l'asediu. Les muralles defensives establecíes polos siracusanos fueron destruyíes polos atenienses; la flota ateniense establecer nel puertu grande, pero l'espartanu Gilipo, coles fuercies lacedemonies que veníen n'ayuda de la ciudá pudo entrar en Siracusa primero que los atenienses pudieren completar el sitiu. Gilipo sorprendió a la flota ateniense en Labdalum y cortó les comunicaciones ente los asediadores y la flota.

Nicias diose cuenta que nun podría tomar la ciudá y pidió refuerzos; los espartanos recuperaron dalgunos de los murios alzaos polos atenienses y consiguieron que la flota ateniense del puertu grande nun pudiera ser abastecida. Dicha flota foi atacada y los atenienses seríen refugaos si nun llegaren Demóstenes y Eurimedonte con una flota de refuerzu. Demóstenes intentó recuperar posiciones clave (en *Epipolas*) pero yá fueren reforzaes por Gilipo. L'ataque de Demóstenes consiguió conquistar el fuerte d'Euríalo, pero foi refugáu nos otros frentes con fuertes perdes. Demóstenes consideró'l fracasu como definitivu y decidió abandonar l'asediu, pero Nicias impunxo la continuación; finalmente cuando se decidió la retirada perdiérase enforma tiempu y los siracusanos yá pasaren a la ofensiva y agora taben faciendo movimientos pa envolubrar a los atenienses; la flota ateniense del puertu grande foi atacada y parcialmente destruyida; un intentu de contraataque ateniense fracasó y la flota ateniense foi práuticamente destruyida.

Yá namái quedaba una rápida retirada abandonando toles posiciones. L'exércitu ateniense retirar al valle del Anapos, pero cuando llegó al pasu de la roca Acrea, atopar con un contingente siracusanu que-yos torgó siguir. Entós los atenienses dirixir escontra'l Heloros y dempués de forzar el pasu pelos ríos *Cacyparis* y *Erineos*, tuvieron munches baxes y llegaron al Asinaro onde hubieron de deponer les armes delantre de los siracusanos. Siete mil atenienses fueron fechos prisioneros. Los siracusanos alzaron nel ríu un troféu conmemorando la victoria, y establecióse un festival llamáu Asinaria.

#### Fines del sieglu V y sieglu IV&nbsp;e.&nbsp;C.

Pocos años dempués apaecieron los cartaxineses que veníen n'ayuda de Segesta atacada por Selinunte. Selinunte y Hímera fueron destruyíes (410&nbsp;e.&nbsp;C.) y nuna segunda espedición lo foi Agrigento (406&nbsp;e.&nbsp;C.). Los cartaxineses esperaben agora faese los amos de tola islla. Un mozu de Siracusa, Dionisio, dempués llamáu'l Viejo, aprovechó l'alarma y fíxose cola tiranía (405&nbsp;e.&nbsp;C.). Dionisio I gobernó 38 años (405-367&nbsp;e.&nbsp;C.). So Dionisio, la islla Ortigia convertir nuna gran fortaleza, dientro de la cual había una acrópolis nel interior de la zona conocida por Pentápila, onde afitó la so residencia. Na guerra de 397&nbsp;e.&nbsp;C. contra los cartaxineses el tiranu siracusanu llegó hasta la parte oeste de la islla, pero dempués húbose de retirar detrás de les muralles de la so ciudá. El xeneral Himilcón apoderar del puertu y de los suburbios y afaró la contorna de la ciudá. Los cartaxineses tuviéronse que retirar de Siracusa por causa de una epidemia de peste y tuvieron munches baxes y aína Dionisio atacó a los asediadores, destruyó bona parte de la so flota y obligó a Himilcón a la retirada con un tratáu secretu que-y dexaba la retirada con seguridá, pero había de dexar abandonaos a los mercenarios y a los aliaos.

A Dionisio el vieyu asocedió-y el so fíu Dionisio el Mozu (367-357&nbsp;e.&nbsp;C.). Cuando los siracusanos remontáronse y abrieron les puertes a Dión, Ortigia permaneció en manes de Dionisio. Dión hubo de bloquiar la fortaleza (357-356&nbsp;e.&nbsp;C.). Apolócrates, fíu de Dionisio, hubo de rindise al cabu d'un añu por fame.

Contra lo que s'esperaba Dión nun restableció la democracia. Dión foi estremáu del poder pol so oficial Calipo (354-352&nbsp;e.&nbsp;C.) y siguiéronlu Hiparino (352-350&nbsp;e.&nbsp;C.) y Niseo (350-346&nbsp;e.&nbsp;C.), toos establecíos en Ortigia. En 347&nbsp;e.&nbsp;C. la ciudá acoyó a Dionisio el Mozu, pero entós na ciudá facer col poder Hicetes I cola ayuda de la flota cartaxinesa, que asedió Ortigia. En 344&nbsp;e.&nbsp;C. la ciudá acoyó al exiliáu Timoleón que con un pocu más d'un millar de exiliaos empezara una revolución democrática. Dionisio apurrió-y Ortigia, pero dexó la ciudadela a Neón como gobernador y este nuna salida inesperada fíxose amu de parte de la ciudá. Timoleón pasó al contraataque y recuperó la ciudá y dempués la fortaleza, que baltó y nel so llugar construyó'l palaciu de xusticia.

Timoleón llevó nuevos colonos de Corintu y otros llugares, restauró la democracia y la forma republicana, restableció les lleis de Diodes (establecíes dempués de 413&nbsp;e.&nbsp;C.) y establecióse una maxistratura añal honorífica sol nome de "Anfipolos del Mozu olímpicu" (que daba nome al añu como los arcontes d'Atenes).

#### Sieglu III&nbsp;e.&nbsp;C.
Dempués del reestablecimientu de la llibertá, la prosperidá volvió a la ciudá. En 317&nbsp;e.&nbsp;C. facer col poder el déspota Agatocles, que gobernó hasta 289&nbsp;e.&nbsp;C. Agatocles fixo numberoses obres y construyó edificios en Siracusa. Mientres la so ausencia cuando foi a lluchar a África (310-307&nbsp;e.&nbsp;C.), el cartaxinés Amílcar atacó la ciudá, pero nun consiguió nada y finalmente foi fechu prisioneru nun ataque nocherniegu.

A la muerte del tiranu restablecióse la república, pero llueu cayó en manes de Hicetes II y dempués de xefes militares: Toinón (280&nbsp;e.&nbsp;C.), Sosístratos (280-277&nbsp;e.&nbsp;C.) y Pirro d'Epiru (277-275&nbsp;e.&nbsp;C.). A la salida del postreru de la islla, el poder foi confiáu a Hierón II, fíu de Hierocles, primero como xeneral y *autocrator* y más tarde como rei (270&nbsp;e.&nbsp;C.). Gobernó hasta 215&nbsp;e.&nbsp;C. en bona parte col so fíu Gelón II como acomuñáu al gobiernu. Foi un gobiernu moderao y poco represivu, y polo xeneral pacíficu. Yera primeru aliáu de Cartago, pero dempués de les primeres derrotes, en 263&nbsp;e.&nbsp;C. aliar con Roma y permaneció fiel a esta alianza. Roma reconociólu como rei de Siracusa coles dependencies de Acras, Heloro, *Netum*, Mégara Hiblea, Leontinos y Tauromenio. La paz del so reináu fixo volver la prosperidá. La so llexislación (*Lex Hieronica*) estendióse más tarde a toa Sicilia y foi reconocida polos romanos.

A la so muerte en 215&nbsp;e.&nbsp;C., en plena segunda guerra púnica, como'l so fíu Gelón II morriera un pocu antes, asocedió-y el so nietu Hierónimo que se declaró favorable a Cartago. Hierónimo foi asesináu en 214&nbsp;e.&nbsp;C. pero los sos socesores, los xenerales Adranodoros (214-212&nbsp;e.&nbsp;C.), Hipócrates (213-212&nbsp;e.&nbsp;C.) y Epícides (213-212&nbsp;e.&nbsp;C.) siguieron siendo partidarios de Cartago.

En 214&nbsp;e.&nbsp;C. M. Claudio Marcelo presentóse ante la ciudá col exércitu romanu, y cerráronse-y les puertes. Marcelo empecipió l'asediu. La flota romana garantizaba a Marcelo el dominiu del mar, pero los ataques per tierra nun teníen demasiao ésitu. Arquímedes, un inventor de la ciudá, probó numberosos aparatos de defensa, como'l fueu griego, que destruyó parte de la flota romana, y refugaron los ataques per tierra. Marcelo hubo d'abandonar l'asediu y establecer el bloquéu. En 213&nbsp;e.&nbsp;C. los cartaxineses pudieron romper el bloquéu de la ciudá per mar y llevar suministros. Na primavera del 212&nbsp;e.&nbsp;C. un accidente casual dexó a los romanos esguilar les muralles de nueche nel llugar llamáu Portus Trogiliorum y poder apoderar una zona de la contorna incluyendo los barrios de Tycha y Neápolis, pero'l fuerte d'Euríalo entá defendía la ciudá hasta que finalmente'l comandante de la guarnición, Filodemo, rindióse. Asina'l bloquéu fíxose más duru. Los cartaxineses fixeron un esfuerciu pa llevantar l'asediu y un exércitu empobináu por Himilcón y Hipócrates atacó a los romanos, mientres una flota empobinada por Bomílcar ocupaba'l puertu grande, mientres Epícides faía una salida contra les llinies de Marcelo. Pero los ataques fueron finalmente refugaos perdayures. Hipócrates y Himilcón morrieron por causa de una epidemia de peste y tamién bona parte de les tropes cartaxinés y siracusanu. Bomílcar dexó'l puertu oficialmente pa dir buscar refuerzos a Cartago, y nun volvió. Epícides retirar a Agrigento y dexó la ciudá sol mandu del xefe de los mercenarios, Mericus, un hispanu que rápido se rindió a Marcelo. Yá namái aguantaba Ortigia. Los romanos ocuparon la ciudá y Marcelo dar al saquéu de los sos homes sacante les riqueces qu'interesaben a los romanos. Arquímedes morrió por fuercia asesináu por un lexonariu romanu que nun lo reconoció. Ortigia rindióse.

Probablemente, el primer asentamientu fundar na península de Ortigia, xunida por aciu un ismu a la islla. Dende esti enclave facilitábase la defensa. La ciudá cuntaba con dos puertos: unu al norte, el Lakios, y otru al sur el Portus Magnus.

Los colonos vieron que la tierra yera fértil y que les tribus natives sículas toleraben la so presencia. La ciudá creció y espolletó, aportando a la más importante ciudá-estáu griega ente les esistentes en Sicilia. Inclusive mientres un tiempu, sol reináu de Dionisio I, aportó a unu de los estaos más poderosos del Mediterraneu occidental.

Tres dellos sieglos d'enfrentamientos contra Cartago, aliar con Roma na primer guerra púnica, sol gobiernu de Hierón II. Sicasí, a la muerte de Hierón II, y nel marcu de la segunda guerra púnica, la ciudá estáu camudó la so política d'aliances, sofitando a Cartago. Esti sofitu valió-y l'ataque de les fuercies romanes, que tres un llargu asediu (nel que Arquímedes defendió la so ciudá natal colos sos inxenios), consiguieron tomar la ciudá en 212&nbsp;e.&nbsp;C.

D'esa forma, Siracusa pasó a formar parte de la provincia romana de Sicilia, acabando asina la so dómina como estáu independiente y xuniendo el so destín al de Roma.

Siracusa foi incorporada a la provincia romana de Sicilia y quedó como conceyu ordinariu. Foi la residencia habitual de los pretores de Sicilia y d'unu de los dos cuestores. Cicerón mentar como "la más grande de les ciudaes griegues y la más bella de toles ciudaes". Les exacciones de Verres (73-70&nbsp;e.&nbsp;C.) y les de Sestu Pompeyo (39-36 e.C.) llevar otra vegada a la prosperidá y Augusto unvió ellí una colonia (21&nbsp;e.&nbsp;C.)

### De la dómina romana hasta'l fin de la Edá Media

A la cayida del Imperiu romanu llueu pasó a los ostrogodos col restu de la islla hasta que Belisario recuperar en 535, y permaneció en manes bizantines hasta'l sieglu IX cuando pasó a manes de los árabes. Sacante Tauromenio, Siracusa foi la última ciudá en ser ocupada polos árabes, qu'entraron ellí en 878 dempués d'un asediu de 9 meses. Los habitantes fueron asesinaos, les fortificaciones destruyíes y la ciudá amburada.

En 1038, el xeneral bizantín Jorge Maniaces reconquistó Siracusa, y unvió les reliquies de Santa Lucía a Constantinopla. Perder en 1043. El castiellu epónimu nel cabu de Ortigia lleva'l so nome, anque foi construyíu sol gobiernu Hohenstaufen. En 1060, Roberto Guiscardo, el normandu empezó la conquista de Sicilia pola so cuenta y ocupar en 1085, tres un llargu branu d'asediu por Roger I de Sicilia y el so fíu Jordan def Hauteville. Nuevos barrios fueron construyíos y la catedral foi restaurada, como otres ilesies.

En 1194, Enrique VI de Suabia ocupó Siracusa.

Tres el curtiu periodu de gobiernu xenovés 1205-1220, que favoreció la puxanza del comerciu, Siracusa foi conquistada por Federico II. Empezó la construcción del Castello Maniace, el palaciu obispal y el palaciu Bellomo. La ciudá según el conxuntu de la islla recuperaron la prosperidá. A la muerte de Federico siguió un periodu d'anarquía feudal.

Nel sieglu XIII, los siracusanos recibieron privilexos per parte de los príncipes aragoneses en pagu pol so sofitu contra los angevinos, que llevó a la so derrota en 1298. La preeminencia de les families baronales ye tamién atestiguada pola construcción de los palacios de Abela, Chiaramonte, Nava, Montalto.

Sol reináu de la Dinastía de Trinacria orixinaria de la Casa d'Aragón, que s'empecipió con Federico III, denominar *Saragossa de Sicília* en catalán (Zaragoza de Sicilia, lliteralmente).

### Dómina moderna

La ciudá nos siguientes sieglos foi cutida por dos terremotos en 1542 y 1693 que la arruinaron, y en 1729, por una plaga. Nel sieglu XVII, la destrucción camudó l'apariencia de Siracusa, amás del Val di Noto enteru, que les sos ciudaes fueron reconstruyíes coles llinies típiques del barrocu sicilianu, consideráu unu de les más típiques espresiones del arte del sur d'Italia. L'espardimientu del roxura en 1837 llevó a una revuelta contra'l gobiernu Borbón. El castigu foi'l cambéu de la capital de la provincia a Noto, pero los disturbios nun fueron totalmente encaloraos, cuando los siracusanos tomaron parte na revolución de 1848.

Tres la Unificación d'Italia de 1865, Siracusa recuperó la so estatus de capital provincial. En 1870 les muralles fueron baltaes y una ponte conectó la tierra firme cola islla de Ortigia. Al añu siguiente construyóse una llinia ferroviaria.

### Dómina contemporánea
Los Aliaos y les bombes alemanes causaron una grave destrucción en 1943. Tres la Segunda Guerra Mundial los barrios del norte esperimentaron una fuerte espansión, de cutiu caótica, favorecida pol rápidu procesu de industrialización.

## Evolución demográfica

## Principales llugares d'interés

«Siracusa y la necrópolis predresa de Pantalica» fueron declaraes patrimoniu de la Humanidá pola Unesco nel añu 2005. D'estos dos elementos, la parte que correspuende a Siracusa concentrar na ciudá antigua, fundada polos corintios como *Ortygia*:

El códigu UNESCO 1200-001 corresponder cola necrópolis de Pantalica, que queda al noroeste d'estes otres dos zones.

### Antiguos edificios
**Neápolis** ye históricamente definíu como un barriu nuevu» de l'antigua polis griega, que se desenvolvió urbanísticamente de manera desordenada. Anguaño puede identificase como'l barriu económico y comercial más importante de la ciudá de Siracusa, con munches oficines y negocios. Nesti barriu atopen la zona arqueolóxica de la Neápolis, qu'abarca los siguientes monumentos:
* El *teatru griegu*, que la so cávea ye una de les más grandes construyíes polos antiguos griegos: tien 67 files, estremaes en 9 seiciones con 8 pasiellos. Namái queden rastros de la escena y de la orchestra. L'edificiu (entá usáu güei) foi modificáu polos romanos, que lo afixeron al so estilu d'espectáculos, incluyendo tamién xuegos circenses.
Cerca del teatru tán la *latomías*, canteres de piedra, usaes como prisión na antigüedá. La más famosa *[[latomía]]* ye'l llamáu *[[oreya de Dionisio|Orecchio di Dionisio]]* («Oreya de Dionisio»). Otra ye la *Latomia del Paradiso*.
* El *anfiteatru romanu*, de dómina imperial. Ta parcialmente escaváu na roca. Nel centru del área hai un espaciu rectangular que foi usáu pa la maquinaria escénica.
* *Ara di Ierone* (altar de Hierón)
* *Arcu augusteo* (Arcu d'Augusto)

Otros restos de l'Antigüedá clásica en Siracusa atópase na islla de **Ortigia**, como:
* la *Fonte de Aretusa*. Según una lleenda, la náyade Aretusa, que yera escorrida por Alfeo, abellugar nesi llugar.
* El *Templu d'[[Apolo]]*, afechu n'ilesia en dómina bizantina y en mezquita so gobiernu árabe.
* El *Templu de [[Zeus]] Olímpicu*, a unos 3 km de la ciudá, construyíu sobre'l sieglu VI&nbsp;e.&nbsp;C.

Finalmente, na necrópolis Groticelli atópase la llamada *Tumba de Arquímedes*, decorada con dos columnes dóriques, y tratándose en realidá d'una tumba romana.

### Ilesies
* La *Catedral* foi construyida pol obispu Zosimo nel sieglu VII sobre'l gran *Templu d'Atenea* (sieglu V&nbsp;e.&nbsp;C.), na islla Ortigia. Yera un edificiu dóricu con 6 columnes nos llaos curtios y 14 nes llongures: éstes fueron incorporaes a los murios na ilesia actual. La base del edificiu griegu tenía trés gradies. L'interior tenía una nave y dos naves auxiliares. El teyáu de ser de dómina normanda como los mosaicos de los ábsides. La fachada foi reconstruyida por Andrea Palma en 1725-1753, con un orde doble de columnes corinties, y estatues de Ignazio Marabitti.
* Basílica de *Santa Lucía extra Moenia*, una ilesia bizantina construyida, según la tradición, nel mesmu llugar que'l martiródomo del santu en 303 AD. L'apariencia actual ye de los sieglos XV-XVI. Les partes más antigües qu'entá se caltienen inclúin el portal, los trés ábsides semicirculares, y los dos primeros órdenes del campanariu. So la ilesia atopen les *Catacumbes de Santa Lucía*.
* Ilesia de *San Paolo* (Sieglu XVIII).
* Ilesia de *San Cristoforo* (Sieglu XIV, reconstruyida nel sieglu XVIII).
* Ilesia de *Santa Lucía alla Badìa*, una edificación barroca construyida tres el seísmu de 1693.
* *Ilesia de Santa Maria dei Miracoli* (Sieglu XIII).
* *Ilesia de Spirito Santu* (Sieglu XVIII).
* Ilesia del *Colexu Xesuita*, un maxestosu edificiu barrocu.
* Ilesia de *San Benitu* (Sieglu XVI, restaurada dempués de 1693). Alluga una pintura de la *Muerte de San Benitu*, del Caravaggista Mario Minniti.
* *Chiesa della Concezione* (Sieglu XIV, reconstruyida nel XVIII), con un conventu benedictín anexu.
* *Ilesia de San Francesco all'Immacolata*, con una fachada convexa entemecida con columnes y tires de pilastres. Allugó una antigua celebración, la Svelata (la "Revelación"), na cual una imaxe de la Virxe yera desvelada a l'amanecida del 29 de payares.
* Basílica de *San Xuan l'Evanxelista*, construyida polos normandos y destruyida en 1693. Namái parcialmente restaurada foi alzada sobre una cripta antigua del mártir San Marcianu, dempués destruyida polos árabes. L'altar principal ye bizantín. Inclúi les *Catacumbes de San Giovanni*, un llaberintu de túneles y corredores, con miles de tumbes y dellos frescos.

### Otros edificios y llugares d'interés
* El *[[Castello Maniace]]*, construyíu ente 1232 y 1240, ye un exemplu d'arquiteutura militar del reináu de Federico II. Ye una estructura cuadrada con torres circulares. La carauterística más sorprendente ye'l portal apuntáu, decoráu con mármoles policromos.
* L'importante *Muséu Arqueolóxicu*, con coleiciones que tomen afayos del Bronce medio al sieglu V&nbsp;e.&nbsp;C.
* *Palazzo Lanza Buccheri* (sieglu XVI).
* *Palazzo Mergulese-Montalto* (sieglu XIV), que caltién l'antigua fachada del sieglu XIV con un portal apuntáu.
* El *Placio Arzobispal* (sieglu XVII, modificáu nel siguiente sieglu). Alluga la *Biblioteca Alagonia*, fundada a finales del sieglu XVIII.
* El *Palazzo Vermexio*, l'actual Conceyu, que tien fragmentos d'un templu xónicu del sieglu V&nbsp;e.&nbsp;C.
* *Palazzo Francica Nava*, con partes del edificiu orixinal del sieglu XVI.
* *Palazzo Beneventano del Bosco*, orixinalmente construyíu na Edá Media, pero modificáu ente 1779 y 1788. Tien unagradable patiu.
* *Palazzo Migliaccio* (sieglu XV), con notables decoraciones d'incrustación de llava.
* El *palaciu Senatorial*, qu'alluga -y tribunal del sieglu XVIII.
* El ''Castillo de Euríalo'', construyíu a nueve km de la ciudá por Diosinio I y que foi una de les principales fortaleces de l'antigüedá. Tenía trés fosos con una serie de galeríes soterrañes que dexaron que los defensores retiraren los materiales que los atacantes podíen usar pa rellenales.

## Deportes
La ciudá de Siracusa tien una gran tradición nel deporte, rellacionada col fútbol y tamién col balonmano y el water-polo. Nesti postreru cunten cola presencia d'un equipu na serie A1, l'Albatro Siracusa. El Siracusa Fútbol 1924 participó en siete campeonatos consecutivos de la Serie B ente les temporaes 1946/47 y 1952/53, al pasar cerca de la Serie A con un quintu llugar en 1950-51. Güei l'equipu tien un nuevu nome **[[U.S. Siracusa]]** y ta na Serie D, que ye la lliga semiprofesional. Nel añu 2006, nun partíu amistosu, ganó 3-1 nel estadiu de Turín contra la Juventus Football Club.

## Ver tamién
*Sitiu de Siracusa (dixebra)

## Referencies

## Enllaces esternos

* Turismu de Siracusa 
* Sitiu oficial U.S. Siracusa Futbol