open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Pelagio II

**Pelagio II**  foi'l papa nᵘ 63 de la Ilesia católica de 579 a 590.
 
D'orixe godu, la so eleición nun pudo cuntar cola preceptiva aprobación imperial al tar cortaes les comunicaciones con Constantinopla pol asediu que los lombardos sometíen a Roma.

Tres la so eleición llegó a un alcuerdu colos sitiadores por que llevantaren l'asediu y darréu unvió una embaxada, encabezada pol futuru papa Gregorio Magno, a Constantinopla pa solicitar auxiliu militar contra los lombardos qu'apoderaben tola península italiana.

L'emperador bizantín, Tiberiu II, incurso nes sos propies campañes militares contra los perses nun pudo allegar n'ayuda de Pelagio polo qu'esti intentó que los francos sofitáren-y anque ensin enforma ésitu yá que estos abandonaron la empresa al ser sobornaos polos lombardos. 

Finalmente Pelagio viose obligáu a suscribir una tregua colos lombardos, polo que pudo dirixir la so atención al cisma de Aquilea o de los Trés Capítulos que surdiera nel senu de la Ilesia mientres el pontificáu de Pelagio I, anque nun algamar resultancies concretes.

Partidariu del celibatu nel cleru, dictó normes tan escrictas pa regulalo que'l so socesor, Gregorio I, tuvo qu'anidiales.

Negar a reconocer el títulu de "ecuménicu" que'l Conceyu de Calcedonia reconociéralu en 451 al Patriarca de Constantinopla.

Nel so pontificáu, los lombardos destruyeron l'Abadía de Monte Cassino y, en Roma, fueron construyíos los cimientos de la Basilica di San Lorenzo fuori le Mura. 

Morrió'l 7 de febreru del añu 590, víctima d'una epidemia de peste qu'afaró Italia.

## Enllaces esternos

## Referencies
Bonifaciu IV

**Bonifacio IV [[O.S.B.]]**  foi'l papa nᵘ 67 de la Ilesia católica dende 608 hasta la so muerte. 

Fíu d'un médicu de nombre Juan, del pueblu marso de la provincia y ciudá de Valeria, foi nomáu diáconu sol pontificáu Gregorio I, recibiendo'l cargu de *dispensador*, nome que recibía'l funcionariu xefe encargáu de l'alministración de patrimonios.

Tres cuasi nueve meses dende la muerte de Bonifacio III foi escoyíu papa, siendo consagráu en 608, el 25 d'agostu (según Duchesne) o'l 15 de setiembre (según Jaffé). La so muerte ye establecida'l 8 de mayu o'l 25 de mayu del añu 615 poles dos autoridaes indicaes llinies enriba.

Mientres el so pontificáu consiguió, del emperador Foques, el permisu pa convertir el Panteón de Roma, construyíu por Agripa n'honor a Xúpiter, Venus y Marte, nun templu cristianu que foi consagráu'l 13 de mayu del 609, a la Virxe María y a tolos santos. Este foi'l primer templu paganu tresformáu pal cultu cristianu, y según cuenta la tradición, ventiocho grupo de güesos de mártires fueron treslladaos de les catacumbes y asitiaos sol altar mayor.

Otru fechu relevante asocedíu sol so pontificáu foi que'l rei de los lombardos Agilulfo convenciera al misioneru irlandés San Columbano por qu'unviara al papa una carta na qu'acusaba al pontífiz d'heréticu por almitir el Quintu Conceyu Ecuménicu celebráu en Constantinopla nel 553, y encamentándolo a la convocatoria d'un conceyu nel que demostrara la so ortodoxa.

Coles mesmes ye de destacar que mientres el reináu de Bonifacio IV Mahoma empezó la so predicación en La Meca.

## Referencies

## Enllaces esternos
Sabinianu

:*Nun confundir con [[Sabiniano (emperador)]], l'usurpador romanu del sieglu III*

**Sabiniano** (en llatín: *Sabinianus*) (Blera, ¿? - Roma, 22 de Febreru de 606) foi'l papa nᵘ 65 de la Ilesia católica ente 604 y 606. Foi papa mientres el periodu de dominación del Imperiu romanu d'Oriente sobre'l papáu. Foi'l cuartu apocrisiario de Constantinopla que foi escoyíu como papa.

Nació en Blera (Bieda), cerca de Viterbo y probablemente foi consagráu como papa'l 13 de setiembre de 604.

Fuera unviáu como nunciu apostólicu a Constantinopla pol so antecesor nel papáu, Gregorio Magno, y depués foi encargáu d'una misión na Galia (596), pero paez ser que'l so desempeñu nun foi totalmente satisfactoriu y retornó a Roma en 597.

Mientres el so pontificáu, foi un personaxe altamente impopular poles sos economíes, a pesar de que'l *[[Liber Pontificalis]]* afirma que distribuyó granu mientres una fame en Roma. L'eruditu italianu yá agustino Onofrio Panvinio (1529–1568), nel so *Epitome pontificum Romanorum* (Venecia, 1557), atribúye-y la introducción del costume de faer sonar les campanes a les hores canóniques y na celebración de la eucaristía. Anque la primer atribución d'esto facer foi la de Guillermo Durand nel sieglu XIII nel so Rationale Divinorum Officiorum.

Mientres el so mandatu, Sabiniano foi vistu como rodapiellu del so antecesor Gregorio, pos mientres Gregorio distribuyía'l granu a la población, Sabiniano vender a altos precios (anque esto podría ser una interpolación posterior fecha polos biógrafos de Sabiniano). El *Liber Pontificales* allabar por 'enllenar de cleru a la ilesia', en contraste con Gregorio, quien pasó de ser un simple monxu a ser obispu de Roma.

## Referencies

## Enllaces esternos
Adeodatu I

**Adeodatu I**, en llatín: *Adeodatus*  que'l so nome significa *apurríu por Dios*, ye tamién conocíu como **Diosdado I** o **Deusdedit**. Yera fíu d'un subdiácono llamáu Esteban y foi escoyíu papa nᵘ 68 de la Ilesia católica el 13 de payares de 615, tres cuarenta años de sacerdociu. El so orixe ye italianu.

Según la tradición foi'l primer papa n'usar el sellu papal (*bullae*) nos documentos pontificios. Nel so sellu apaez el Bon Pastor arrodiáu de les sos oveyes coles lletres alfa y omega no fondero

Foi conocíu por ser taumaturgu, yá que se diz que curaba distintos tipos d'enfermedaes sofitando los sos llabios nes firíes de los enfermos.

Foi canonizáu pola Ilesia católica, que celebra la so fiesta'l 8 de payares.

## Referencies

## Enllaces esternos

## Vease tembién
* Llista de Papes
Blera

**Blera** ye una llocalidá italiana de la provincia de Viterbo na rexón de Laciu. Tien .

## Evolución demográfica

## Referencies

## Enllaces esternos
Bonifaciu V

**Bonifaciu V**. (Nápoles, ¿? – Roma, 25 d'ochobre de 625) foi'l papa nᵘ 69 de la Ilesia católica dende 619 hasta la so muerte.

Escoyíu papa'l 8 de payares de 618, nun foi consagráu hasta pasaos cuasi trece meses, el 23 d'avientu de 619, al nun recibir hasta entós la confirmación del emperador bizantín Heraclio I.

Fixo munchos esfuercios por convertir al cristianismu al rei Edwin de Northumbria (parte de lo que güei se conoz como Inglaterra).

Mientres el so pontificáu promulgó'l decretu pol que les ilesies consideraríense llugares d'asilu pa los escorríos que buscaren abellugu nelles.

## Referencies

## Enllaces esternos
Honorio I

**Honorio I** (Capua, ¿? – Roma, 12 d'ochobre de 638) foi'l papa nᵘ 70 de la Ilesia católica. El so pontificáu enllargar de 625 hasta la so muerte.

Fíu d'un cónsul honorariu llamáu Petronio, mientres el so pontificáu tuvo que faer frente al problema relixosu plantegáu pol monotelismu, que surde cuando l'emperador Heraclio reconquista, en 627, les provincies bizantines de Siria, Palestina y Exiptu, que cayeren en manes de los perses ente'l 611 y el 618.

Estes provincies yeren de mayoría monofisita, polo que l'emperador, que s'atopaba debilitáu militarmente pola victoriosa campaña contra los perses y col peligru que representaben los árabes nes fronteres del imperiu, intentó que la torna d'estos territorios nun supunxera una nueva fonte de conflictos por motivos doctrinales.

Los patriarques monofisitas d'Antioquia y Alexandría, xunto con Sergio I, patriarca de Constantinopla alcuerden una solución entemedia pola qu'en Xesucristu esisten dos naturaleces (colo que s'estremen del monofisismu que defende una única naturaleza divina), pero una sola voluntá (colo que tamién discrepen de la ortodoxa que caltién la esistencia de dos voluntad). 

Surde asina'l monotelismu, doctrina que ye espuesta pol Patriarca de Constantinopla al papa Honorio, que nel 634 declaró que la doctrina de la voluntá única nun podía calificase como herética.

Con tolos actores, salvu Sofronio, patriarca de Xerusalén, puestos d'alcuerdu, l'emperador Heraclio publica en 638 la Ecthesis o “Esposición de fe” na que se recoyía oficialmente y sancionábase la nueva doctrina monotelista. Esto esplica por qué sería condergáu años dempués de la so muerte, que tuvo llugar el 12 d'ochobre de 638.

N'efeutu, el Sestu Conceyu Ecuménicu, celebráu ente los años 680 y 681 en Constantinopla, condergó'l monotelismu, y na condena incluyóse'l nome de Honorio I. La condena foi confirmada nos dos siguientes conceyos ecuménicos celebraos en Nicea y Constantinopla.

## Notes y referencies

## Enllaces esternos
Severinu

**Severino**  foi'l papa nᵘ 71 de la Ilesia católica de volao en 640.

Socesor de Honorio I, que morriera nel 638, Severino nun foi consagráu hasta'l 28 de mayu de 640. Esti retrasu na so consagración foi por cuenta de que el emperador bizantín Heraclio negar a la confirmación del nuevu papa hasta qu'esti comprometer a roblar la *Ethesis*, un edictu promulgáu pol emperador nel que se realizaba un oficiu de fe monotelista. 

En respuesta, el papa bloquió los fondos que sirvíen pa pagar les tropes bizantines encargaes de protexer Roma, lo que provoca que Heraclio ordene al exarca de Rávena, Isaac, facer cola ayalga de la Ilesia.

Ante esta amenaza, los legaos del papa prometieron qu'ésti roblaría la fórmula, llogrando con ello la confirmación de la eleición papal y la subsiguiente consagración.

Una vegada consagráu, Severino non yá niégase a roblar, sinón que convoca un conceyu nel que se declara herética la doctrina monotelista, que caltenía qu'en Xesucristu esisten dos naturaleces pero una sola voluntá. 

La respuesta del emperador bizantín foi ordenar el saquéu de de la ilesia de San Xuan y del Palaciu de Laterano, lo que según la tradición, provocó la muerte del pontífiz el 2 d'agostu de 640.

Abríase asina un periodu d'enfrentamientu ente l'Imperiu y el Papáu que s'enllargaría hasta 668, añu en que xube al tronu imperial Constantín IV, quien abandona la doctrina monotelista.

## Referencies

## Enllaces esternos
Teodoru I

**Teodoro I**  foi'l papa nᵘ 73 de la Ilesia católica de 642 a 649.

Escoyíu cardenal pol so antecesor nel añu 640, al aportar al tronu de San Pedro sigue la llucha de los sos predecesores contra'l monotelismo, doctrina que caltenía qu'en Xesucristu esisten dos naturaleces pero una sola voluntá, condergando la *Ecthesis*, un edictu promulgáu en 638 pol emperador Heraclio nel que se realizaba un oficiu de fe de dicha doctrina, ya intentando que l'emperador Constante II, condergar por herética y abolir.

Mientres el so pontificáu negar a reconocer a Pablo como patriarca de Constantinopla aduciendo que la so eleición yera anticanónica al producise tres la destitución illegal del so antecesor Pirro. Dambos seríen darréu escomulgaos pol Papa al reafitase nel so monotelismo, lo que llevó a Pablo a tomar represalies contra Teodoro, ordenando destruyir l'altar romanu qu'esistía nel Palaciu de Placidia y desterrando o encarcelando a los nuncios papales. 

Poco primero de la so muerte, nel 649, l'emperador promulga un edictu, conocíu como'l *Typos* de Constante, nel que, intentando una reconciliación col Papáu, prohibía «a tolos súbditos ortodoxos que taben na fe cristiana inmaculada y pertenecíen a la Ilesia católico y apostólico, lluchar o querellarse unos con otros sobre una voluntá o dos voluntad», ordenando faer sumir toles disertaciones escrites sobre la tema, incluyida la *Ecthesis*.

L'emperador nun condergaba, sicasí, el monotelismo, del que siguió siendo partidariu, una y bones el nuevu edictu namái escorría protexer dicha doctrina de los ataques doctrinarios que venía recibiendo.

Ante la nueva situación, Teodoro convoca un conceyu pa ser celebráu en Laterano coles mires d'afitar la doctrina de la Ilesia, sínodu, que, al finar el Papa'l 14 de mayu de 649, va celebrase y va ser presidíu pol so socesor Martín I.
 
Mientres el so pontificáu añader al títulu de “Pontífiz” el de “Soberanu”.

## Referencies

## Enllaces esternos
Martín I

**Martín I** (Todi, ¿? – Cherson (Crimea), 16 de setiembre de 655) foi'l papa nᵘ 74 de la Ilesia católica de 649 a 655, veneráu como santu pola Ilesia católica según tamién pola Ilesia ortodoxa.

Empecipió'l so pontificáu convocando'l conceyu que la muerte del so predecesor Teodoro I torgáralu celebrar. N'este conceyu, celebráu en Laterano, condergóse'l monotelismu que l'emperador bizantín Constante II quería imponer como solución de compromisu ente la ortodoxa cristiana y el monofisismu. Coles mesmes confirmáronse les condenes a la *Ecthesis*, decretada pol emperador Heraclio, al *Typos* de Constante, y escomulgóse a los patriarques de Constantinopla Sergio I, Pirro I y Pablo II.

Conocida la noticia en Constantinopla, l'emperador Constante II ordenó al so representante n'Italia, el exarca de Rávena, Teodoro Calíope, que tomara prisioneru al Papa y treslladar a la capital imperial.

El exarca, a la so llegada a Roma, informó al cleru que Martín I fuera depuestu como papa, obligando al propiu pontífiz a embarcar el 19 de xunu de 653 con destín a Constantinopla, onde enriba'l 17 de setiembre de 654, en permaneciendo mientres casi un añu na islla de Naxos.

En Constantinopla foi xulgáu de los cargos de herexía y enemigu del Estáu, siendo condergáu a muerte el 20 d'avientu de 654. El xuiciu, celebráu nel Hipódromu, foi una parodia na que Martín I foi vejado y faltáu, quitáu de les sos vestidures y cargáu de cadenes.

Tres tres meses de prisión, l'emperador -y conmutó la pena de muerte pola d'exiliu en Crimea, onde llegó, el 15 de mayu de 655, nuna situación física tan deplorable debida al maltratu sufiertu dende la so detención, que finó'l 16 de setiembre d'esi mesmu añu. Por esti motivu considérase-y mártir, l'últimu Papa n'atestiguar la so fe d'esta miente.

## Patronalgu
En Perú, ye patrón de la ciudá ancashina de San Martín de Chacas, dende la so fundación na década de 1570.
## Referencies

## Enllaces esternos
Eugenio I

**Eugenio I**  foi'l papa nᵘ 75 de la Ilesia católica ente 654 y 657, veneráu como santu.

Nació en Roma. Foi escoyíu papa por espresa voluntá del emperador Constante II, un añu antes de la muerte del so antecesor Martín I, mientres ésti yera conducíu en cadenes a Constantinopla. 

El cleru romanu y el mesmu Eugenio I nun s'opunxeron a la voluntá de Constante, probablemente non por sumisión o mieu, sinón por motivos d'oportunidá. Seique nun quería indisponer al emperador quien, por casu, pudiera faer escoyer a un papa monotelista; o quiciabes dando muestres de condescendencia, non quixo comprometese entá más la yá precaria posición del papa Martín I. Nun hai dulda de que l'actitú d'Eugenio I foi demasiáu reverente y condescendiente, hasta tal puntu que'l *[[Liber Pontificalis]]* definiólu como demasiao «benévolu, duce y llenu de mansedume». 

Escontra'l final de la so vida, refugó la epístola sinodal que-y unvió'l patriarca Pedro, que contenía graves ambigüedaes doctrinales en sentíu monotelista, y negóse a suscribir un oficiu de fe dictada pol mesmu emperador. Antes bien, contestó a la provocación denunciando los abusos y les persecuciones que Martín I sufriera per parte de la Corte imperial, faciéndolos de públicu dominiu.

Recibiría'l mesmu trato que'l so antecesor si mentanto nun morriera. Prescribió que los sacerdotes tuvieren que guardar castidá perpetua.

## Referencies

## Enllaces esternos
Adeodatu II

**Adeodatu II** o **Diosdáu II**  foi'l papa nᵘ 77 de la Ilesia católica de 672 hasta la so muerte.

Monxu del monesteriu benedictín de San Erasmo en Roma, Adeodato II foi'l primer papa qu'usó nos sos documentos oficiales la fórmula *Salutem et apostolicam benedictionem*.

Conócense bien pocos datos sobre'l so pontificáu. Siguió l'acercamientu político y doctrinal col emperador bizantín Constantín IV, trabayó viviegamente na disciplina monástica y persistió, como los sos predecesores, na llucha contra la herexía monotelista, doctrina qu'afirmaba qu'en Xesucristu esisten dos naturaleces pero una sola voluntá.

## Referencies

## Enllaces esternos

## Vease tembién

* Llista de Papes
Vitaliano

**Vitaliano** (Segni, ¿?-Roma, 27 de xineru de 672) foi'l papa nᵘ 76 de la Ilesia católica de 657 a 672. Ye consideráu santu polos católicos.

Al empecipiar el so pontificáu, intentó un acercamientu con Oriente intercambiando cartes tantu col emperador bizantín Constante II como con Pedro, patriarca de Constantinopla y siguidor declaráu de la doctrina monotelista, que nesos momentos atopar nel so mayor apoxéu.

Estos contactos dexaron una normalización de les rellaciones ente Roma y Constantinopla que remataron cola visita que, aprovechando la so campaña militar contra los lombardos, realizó l'emperador a Roma en 663, onde foi recibíu con honores cuasi-relixosos.

Sicasí, cuando Constante abandonó Roma, dexó que les sos tropes escalaren la ciudá, llogrando un botín ente'l que s'atopaba'l bronce de la cúpula del Panteón.

Esti repentín cambéu d'actitú siguió col sofitu que l'emperador, buscando debilitar al Papa n'Italia, emprestó a Mauro, obispu de Rávena, nes sos pretensiones d'independizase de Roma, y que llevó al pontífiz a escomulgar al obispu y a ésti a escomulgar al propiu Papa. Rávena caltúvose independiente de Roma no eclesiástico mientres lo siguientes diez años.

A la muerte de Constante II, el so fíu y socesor Constantín IV empieza a estremase del monotelismo defendíu polos sos predecesores. Esti cambéu d'actitú vien motiváu tantu pola conquista por parte de los árabes de los territorios bizantinos nos que'l monotelismo taba más estendíu (Exiptu y Norte d'África), como pol sofitu que Vitaliano emprestó a Constantín IV na so disputa pol tronu col so rival Merecio. Estos dos causes motivaron el cambéu de la política imperial escontra un acercamientu y entendimientu col pontífiz romanu.

Nel aspeutu llitúrxicu, foi'l papa qu'autorizó l'usu del órganu nes ceremonies relixoses.

## Referencies

## Enllaces esternos
* Distintes biografíes de Vitaliano.
Benitu II

**Benitu II**  foi'l papa nᵘ&nbsp;81 de la Ilesia católica ente 684 y la so muerte.

Foi escoyíu papa n'agostu de 683, pero al igual que'l so antecesor Lleón II nun foi consagráu hasta más tarde, el 26 de xunu de 684, al precisar el consentimientu del emperador bizantín, Constantín IV.

Foi l'últimu papa que tuvo d'esperar esti consentimientu, yá que llogró que l'emperador proclamara un decretu pol que se sustituyía la confirmación imperial pola confirmación, muncho más axilosa pola so cercanía a Roma, del exarca de Rávena.

Nel añu 1964 foi canonizáu por Pablo VI. El so fiesta celebra'l 7 de mayu.

## Referencies

## Enllaces esternos
Conón

**Conón**  foi'l papa nᵘ 83 de la Ilesia católica, de 686 a 687.

A la muerte del so predecesor, el papa Xuan V, el cleru romanu yera partidariu de la eleición del archidiácono Pascual, ente que la milicia romana sofitaba al presbíteru Teodoro. 

Ante esti enfrentamientu, llegar a la solución de compromisu d'escoyer papa a un sacerdote d'ascendencia tracia, Conón, que, pola so avanzada edá nel momentu de la eleición, solo supunxo un aplazamientu del enfrentamientu ente los dos facciones (clerical y militar) esistentes en Roma.

Consagráu'l 21 d'ochobre de 686, cola aprobación imperial de Xustinianu II por cuenta de que el exarca de Rávena restableció esti costume a pesar de la so abolición por Constantín IV en tiempos del papa Benitu II, finó, al paecer envelenáu, el 21 de setiembre de 687. Ta soterráu na basílica de San Pedro.

## Referencies

## Enllaces esternos
Sergio I

**San Sergio I**  foi'l papa nᵘ84 de la Ilesia católica de 687 a 701. 

## Biografía

Nació en Sicilia; yera descendiente d'una familia siria d'Antioquía asitiada en Palermo.

Designáu papa dempués de dos eleiciones, una a favor del arcedianu Pascual, y la otra al arcipreste Teodoro. Esti postreru sometióse voluntariamente a Sergio; l'arcedianu, anque lo fixo, foi de mala voluntá.

Estos dos antipapes quedaron llueu estremaos pola eleición de Sergio I, que, col sofitu del exarca de Rávena foi consagráu, con barruntos de simonía al ser acusáu de pagar pola so eleición al citáu exarca, el 15 d'avientu de 687.

Mientres el so pontificáu celebró un conceyu en Constantinopla, ente'l 691 y el 692, convocáu pol emperador Xustinianu II y conocíu como Segundu Conceyu Trullano.

Este conceyu ye consideráu pola Ilesia ortodoxa como complementariu de los conceyos ecuménicos quintu y sestu y, por tanto, ye tamién conocíu como Conceyu Quinisexto; emitió ciento dos cánones que, anque roblaos polos legaos papales, fueron refugaos, en parte, por Sergio I, como'l qu'aprobó que los homes casaos pudieren aportar al sacerdociu, lo que suponía una relaxación de la regla del celibatu, pero sobremanera poles decisiones qu'oldeaben la sede de Constantinopla cola de Roma.

Esti refugu a reconocer el sínodu provocó l'enfrentamientu ente'l papáu y l'emperador bizantín, que llegó a intentar la detención y treslláu a Constantinopla de Sergio I, pa lo qu'unvió a Roma una misión, que fracasó debíu al sofitu que'l papa recibió de la milicia de Rávena y de la Pentápolis.

L'emperador Xustinianu II, agafáu de que Sergio refugara aprobar los cánones del Conceyu *in Trullo*, unvió a Zacarías a Roma pa prender al Papa y conduci-y a Constantinopla, pero tomando los soldaos la defensa de Sergio como daqué personal, Zacarías hubo de implorar la so proteición pa llibrase del raxón de les tropes.

Mientres el so pontificáu, como quedó indicáu, surdieron dos antipapes, (Teodoro II y Pascual I) y llevóse a cabu la conversión de los frisones. Sergio pudo, amás, escastar la cisma de los obispos d'Istria.

Introdució'l *[[Agnus Dei]]* na misa. Conmemórase-y el 8 de setiembre.

## Referencies

## Enllaces esternos
Xuan VII

**Xuan VII**  foi'l papa nᵘ86 de la Ilesia católica de 705 a 707.

Mientres el so pontificáu, Xustinianu II recuperó'l tronu, empecipiando un segundu periodu como emperador bizantín nel que llogró que Xuan VII reconociera los decretos del Conceyu Quinisexto, que'l papa Sergio I negárase a reconocer nel so día.

Caltuvo bones rellaciones colos lombardos, llogrando que'l so rei Ariperto II, restituyera al papáu los bienes que'l so antecesor Gisulfo llograra de Xuan VI.

Asitió la so sede episcopal na ilesia de Santa Maria Antiqua, allugada nel Foru Romanu, enguapeciendo'l templu con frescos que sobreviven hasta'l día de güei.

## Referencies

## Enllaces esternos
Sisinio

**Sisinio**  foi'l papa nᵘ 87 de la Ilesia católica nel 708.

Nel so curtiu pontificáu, de tan solo 20 díes, empecipió la recaldación de fondos pa restaurar les muralles de Roma.

Careció gota, lo que lu torgar inclusive alimentase por sigo mesmu, a pesar de lo cual dizse que tenía un fuerte calter y que deseyaba'l bien de la Ilesia. Antes de morrer consagró un obispu pa Córcega.

Finó del 4 de febreru de 708, siendo soterráu na basílica de San Pedro.

## Referencies

## Bibliografía
* Ottorino Bertolini, "Le origini del potere temporale y del dominio temporale dei papi", en *I problemi dell'Occidente nel secolo VIII*, Selmanes d'estudiu del Centru italianu d'Estudios sobre l'Altu Medievu, Spoleto 1973
Segni

**Segni** ye una llocalidá italiana de la Ciudá metropolitana de Roma Capital, rexón de Laciu, con .

## Evolución demográfica

## Ciudaes hermaniaes
*  Mykines

## Referencies

## Enllaces esternos
Dono

**Dono**  foi'l papa nᵘ 78 de la Ilesia católica dende 676 hasta'l so fallecimientu.

Fíu d'un romanu llamáu Mauricio, mientres el so curtiu pontificáu, l'ausencia de conflictos col emperador bizantín, que lastraron los reinaos de los sos inmediatos antecesores, dexó-y el embellecimiento arquiteutónicu de Roma, destacando'l pavimentado de la contorna de la Basílica de San Pedro.

Coles mesmes incentivó a los obispos de Tréveris, n'Alemaña, y de Cambridge, n'Inglaterra a que sofitaren les escueles que se fundaren nes sos diócesis.

Llogró acabar cola cisma abiertu con Rávena, pola pretensión de la so arzobispu d'autonomía total de la so sede apostólica, y acabar práuticamente cola herexía monotelista, que yá nun cuntaba col sofitu del emperador Constantín IV, y que provocara una fonda dixebra na ilesia, hasta poner en riesgu la mesma institución del papáu. Col reestablecimientu del orde y de la estabilidá pontificia, Dono consiguió que, pel momento, el poder temporal (los emperadores) dexaren d'entemetese en cuestiones espirituales, anque nel futuru'l conflictu volvería abrir.

Finó'l 11 d'abril de 678, siendo soterráu na Basílica de San Pedro.

## Referencies

## Enllaces esternos
Tiberiu III

**Tiberiu III Apsimaros** (Griegu: *Τιβέριος Γ' ο Αψίμαρος*), (?-705), emperador bizantín ente 698 y 705.

## Biografía
Tiberiu yera un comandante del exércitu llamáu Apsimar (*Apsimaros*', *Αψίμαρος*)., del que delles fontes dicen que yera d'orixe xermanu. Mientres el reináu del so predecesor l'emperador Leoncio, que tamién yera un antiguu militar, encabezó la revuelta de la flota de Juan el Patriciu, que fuera ganada polos árabes en Cartago, y retirárase a Creta en 697. N'arrampuñando'l mandu a Juan el Patriciu, foi proclamáu emperador polos sos soldaos y empezó l'asediu de la capital imperial, Constantinopla. Atraer a numberosos funcionarios y oficiales, que se sumaron a la revolución y abriéron-y les puertes de la ciudá, upándo-y a la dignidá imperial. Tullió la ñariz del anterior emperador, Leoncio (el mesmu castigo qu'ésti aplicara a Xustinianu&nbsp;II) y zarrar nun monesteriu.

Apsimar reinó ente 698 y 705 sol nome de Tiberiu&nbsp;III. Mientres el so reináu, l'Imperiu Bizantín arrenunció a África que se consideró una provincia perdida, pero lluchó contra los Omeyes d'Abd al-Malik nel este, llogrando delles victories mientres una incursión en Siria (701) y llogrando repeler les respuestes árabes en Cilicia los años 702 y 704

Mentanto, en 704, l'antiguu emperador Xustinianu&nbsp;II escapó del so exiliu en Querson, Crimea. Tiberiu trató d'esanicia-y, pero falló y Xustinianu llogró'l sofitu de los búlgaros pa intentar recuperar el tronu. En 705 Xustinianu con un exércitu de caballeros búlgaros llantar nes muralles de Constantinopla, onde foi capaz de infiltrarse con ayuda de dellos partidarios pa derrocar a Tiberiu III por aciu un golpe d'estáu. Tiberiu III foi prindáu y executáu, xunto col so predecesor Leoncio. El so hermanu Heraclio, estratega del *thema* de los Anatolios, tamién foi executáu.

## Enllaces esternos

## Referencies
Filípico

**Philippikos Bardanes** (Φιλιππικός Βαρδάνης), n'español **Filípico Bardanes** o **Fílipico** foi emperador de los romanos del 711 al 713.

## Biografía
Filípico foi orixinalmente llamáu **Bardanes** (, *Vardanis*; ). Yera fíu del patriciu Nicéforo (*Nikephoros*), d'estracción armenia, procedente d'una colonia armenia en Pérgamu,

Yera un distinguíu soldáu sol reináu de Xustinianu II y col sofitu de los monotelistas tuvo dalgún tipu de pretensión al tronu na primera gran revuelta que derrocó a Xustinianu; l'emperador Tiberiu III desterrar a Cefalonia y darréu Xustinianu, cuando recuperó'l poder, deportar a Querson, en Crimea. Equí foi onde Bardanes tomó'l nome de Filípico y afaló con ésitu a los habitantes d'esta colonia a la rebelión. Los rebeldes tomaron Constantinopla y Xustinianu II fuxó (namái pa ser asesináu pocu dempués, al ser incapaz de consiguir sofitu nes provincies); el so fíu y herederu Tiberiu tamién foi executáu. Filípico foi coronáu emperador de los romanos en 711.

El so curtiu reináu dio empiezu a una serie de curtios reinaos nos qu'unos xenerales fueron sustituyendo a otros al frente del Imperiu, unos reinaos que dieron llugar a tracamundiu políticu, a perda de territorios y a un desprestixu de la figura imperial.

## Reináu
Filípico destacar nel campu relixoso como defensor del monotelismo, doctrina que predicaba que Cristu tenía una única voluntá y que dexaba de llau la cuestión de la so naturaleza y de la so enerxía. El monotelismo trataba de ser una solución de compromisu ente la ortodoxa cristiana y el monofisitismo. L'apueste de Filípico pol monotelismo entraba en contradicción cola política de los sos predecesores que s'alloñaren d'esta doctrina y apostara pola ortodoxa como forma de congraciarse col cristianismu occidental y el Papáu. Créese que l'apueste de Filípico pol monotelismo foi un intentu d'atraese a la población armenia, mayoritariamente monofisita, a la órbita del Imperiu, foi por esto qu'ente los sos primeros actos, atopóse'l de deponer a Ciro, el patriarca ortodoxu de Constantinopla, en favor de Juan, un miembru de la secta monotelista, amás de convocar un conceyu d'obispos orientales qu'abolió los cánones del sestu conceyu ecuménicu. En respuesta la Ilesia católica negar a reconocer al nuevu emperador y al so patriarca. 

Nel planu militar Filípico túvose qu'enfrentar, per un sitiu, a la perda del control imperial sobre la rexón de Cilicia que cayó en manes de los árabes, ente que nos Balcanes, los búlgaros sol mandu de Tervel atacaron al Imperiu y llegaron cuasi hasta les puertes de Constantinopla. Mientres Filípico tresfería un exércitu dende Opsikion a patrullar los Balcanes, los omeyes baxu Al-Walid I faíen incursiones al traviés de les debilitaes defenses d'Asia menor. A finales de mayu de 713 les tropes de Opsikion remontar en Tracia, dellos de los sos oficiales entraron en Constantinopla, onde depunxeron y cegaron a Filípico. Asocedió-y al mandu del estáu Artemio, un oficial del palaciu que tomó'l nome d'Anastasio II y que derogó tolos edictos favorecedores del monotelismo qu'aprobara'l so predecesor. Filípico morrió esi mesmu añu.

## Referencies
Teodosio III

**Teodosio III**  foi un emperador bizantín ente 715 y 717.

## Biografía
Teodosio yera un oficial financieru y recaldador d'impuestos en Adramyttium primero que fuera aclamáu en mayu de 715 candidadato imperial poles tropes del *[[thema]]* (distritu militar) d'Opsikion que se remontaren contra l'emperador Anastasio II. Dizse que Teodosio yera una persona d'estracción bien humilde, anque según otres teoríes yera fíu de Tiberiu III (698-705).

D'alcuerdu al cronista Teófanes, Teodosio nun deseyaba aceptar el tronu y abellugóse nos montes de Adramyttium, pero finalmente topáu y proclamáu. El futuru emperador y les sos tropes punxéronse darréu a asediar Constantinopla. Seis meses dempués, en payares, prindaron la ciudá y depunxeron a Anastasio, al que gracies a la intercesión del patriarca Xermanu (715-30) dexóse-y retirase a Tesalónica como monxu.

Sábese pocu del curtiu reináu de Teodosio. Túvose qu'enfrentar con una invasión árabe qu'enfusó fondamente n'Anatolia, sofitada por una importante flota. En 716 robló un tratáu col khan búlgaru Tervel que favorecía a los búlgaros y que dexaba concentrar los sos esfuercios en frenar a los árabes.

En 717 Lleón el Isaurio, futuru Lleón III, estratego del *thema* Anatólico remontar contra Teodosio xunto col so cuñáu Artavasdo, estratego del *thema* Armenaico. El fíu de Teodosio foi prindáu per Lleón en Nicomedia y ante la eventualidá de que pudiera ser executáu, l'Emperador decidió arrenunciar al tronu'l 25 de marzu de 717. Él y el so fíu retirar de la vida política, ingresando nel cleru.

Escontra 729 créese que Teodosio convertir n'obispu d'Éfesu, anque los historiadores modernos abarrunten que'l Teodosio en cuestión yera en realidá'l so fíu y homónimu. Sía que non, esti obispu ta rexistráu como participante nel Conceyu iconoclasta d'Hieria (754).

## Referencies

## Enllaces esternos
Teofilacto

**Teofilacto** puede faer referencia a:

* **[[Teofilacto I]]**, noble medieval, Conde de Tusculum; 
* **[[Teofilacto Botaniates]]**, xeneral bizantín del sieglu XI y gobernador de Tesalónica; 
* **[[Teofilacto Simocates]]**, historiador bizantín de principios del sieglu VII; 
* **[[Teofilacto de Constantinopla]]**, patriarca de Constantinopla; o *
**[[Teófilo de Nicomedia|Teofilacto de Nicomedia]]**, obispu de Nicomedia, n'Asia Menor.

## Referencies

## Enllaces esternos
Leoncio

**Leontios** (Λεόντιος), n'español **Leoncio** (660-706) foi emperador de los Romanos mientres unos pocos años a finales del sieglu VII. Mientres el so curtiu reináu (695-698) l'imperiu perdió la so provincia del norte d'África (Cartago), que cayó en manes de los árabes.

## Biografía
Nació en Isauria. Foi un soldáu profesional, llevantóse rápido al traviés de rangos y foi nomáu *strategos* (gobernador militar) del thema Anatolia mientres el reináu d'Emperador Constantín IV.

Leoncio fuera un xeneral que sirviera a los emperadores Constantín IV y Xustinianu II. Xustinianu II mandar encarcelar en siendo ganáu polos árabes en Sebastopolis. Foi lliberáu en 695 y darréu entamó un golpe d'estáu que depunxo a Xustinianu II; un emperador que yera odiáu pola población por cuenta de la so dura política fiscal. Leoncio ordenó toyer la ñariz a Xustinianu II y desterralo a la colonia de Querson asitiada en Crimea.

El reináu de Leoncio duró escasamente trés años y foi abondo impopular. L'acontecimientu más importante del so reináu foi la perda del Norte d'África, que foi conquistada polos árabes ente 697 y 698. Una flota imperial unviada a defender la provincia y que foi ganada, proclamó como emperador al so comandante Apsimar. Al so regresu la flota depunxo a Leoncio, que fuera incapaz d'asitiar el so poder y Apsimar, que tomó'l nome de Tiberiu III, sustituyólu como emperador.

Leoncio foi tullíu y zarráu nun conventu pol so socesor, onde vivió hasta 705, cuando Xustinianu II recuperó'l tronu romanu y como vengación polos sucesu de 695 mandó executa-y.

## Referencies

## Notes

## Enllaces esternos
Conceyu de Constantinopla de 879–880

El **Conceyu de Constantinopla de 879–880** foi convocáu pol Patriarca de Constantinopla Focio na capital del imperiu bizantín, Constantinopla, col envís d'anular el conceyu de 869–870. 

## Cuestiones trataes
Nesti Conceyu refugáronse les decisiones del anterior que fuera convocáu pol emperador bizantín Basiliu I «el Macedoniu» pa confirmar la destitución del patriarca de Constantinopla, Focio, quien depués foi restituyíu en dichu cargo nel añu 877.

## Aceptación
El Conceyu de Constantinopla de 879–880 foi reconocíu por dellos teólogos de la Ilesia d'Oriente como octavu conceyu ecuménicu de la Ilesia pero nun foi reconocíu pola Ilesia d'Occidente.

## Ver tamién
*Conceyos de Constantinopla

## Referencies

## Enllaces esternos
*Conceyos de Constantinopla, n'Encarta. (zarrada)
Conceyu de Constantinopla de 869–870

El **Conceyu de Constantinopla de 869–870** —cuartu (ecuménicu) de Constaninopla pa la Ilesia Romana que la considera l'octavu conceyu ecuménicu– foi convocáu pol emperador bizantín Basilio I ''el Macedoniu'' en 869, y remata en 870, tando en Roma de papa Adriano II. La tema principal foi condergar y deponer al Patriarca de Constantinopla Focio. Diez años dempués, Focio convocó un conceyu revocando lo adoptao nésti: el Conceyu de Constantinopla de 879–880.

## Contestu históricu

N'Oriente había dos candidatos pa ser patriarques de Constantinopla: unu yera Ignacio, qu'a la fin ye escoyíu, y otru Focio. 

L'emperador Miguel III deponer pos, según él, yera una eleición irregular por tar presente namái la emperatriz y, por aciu otra eleición, entra nel so llugar Focio, amigu de Miguel, académicu. El Papa yera Nicolás I, y favorecía a Ignacio. 

Nesti contestu llega la carta encíclica de Focio (864), comentando que los misioneros degradaron delles tradiciones. Na carta, Focio denunciaba a los misioneros occidentales en Bulgaria y criticaba les práutiques llitúrxiques occidentales. De forma más señalada, el patriarca Focio consideró una blasfemia l'amestadura de la *[[cláusula Filioque]]* nel Credo niceno.

El patriarca de Constantinopla Focio, en 867 dirixó una encíclica en términos bien enfáticos a los otros patriarques orientales, comentándo-yos la crisis político y eclesiástico en Bulgaria según les tensiones ente Constantinopla y Roma.

## Convocatoria del conceyu

Ante esta situación, llamar a conceyu pa condergar y derrocar a Focio, cola guía del Papa Adriano II. Dempués, Xuan VIII restaurar de nuevu nel cargu y, nuevamente, foi derrocáu.

## Temes trataes
Na primer sesión lleóse y aprobó la regla de fe de Hormisdas.
Cánones contra Focio:

El Conceyu manifiéstase claramente en contra del llamáu "usurpador" Focio:

## Aceptación

Nun ye reconocíu pola Ilesia Ortodoxa. N'Oriente, Focio ye santu teólogu.

L'emperador Basilio I y el Papa Adriano II convocaron otru conceyu, diez años más tarde, qu'atayó delles decisiones: foi'l Conceyu de Constantinopla de 879–880.

## Ver tamién
* Conceyos de Constantinopla
* Cisma d'Oriente

## Referencies

## Enllaces esternos
* Conceyos de Constantinopla.
* Denzinger: Conceyu de Constantinopla, 869-870.
Conceyu de Laterano I

El **Primer Conceyu de Laterano** celebróse en Roma, cola Basílica de San Xuan de Laterano como sede, y desenvolvió les sos sesiones ente'l 18 de marzu de 1123 y el 11 d'abril del mesmu añu. Ta consideráu pola Ilesia Católica como'l IX Conceyu Ecuménicu y el primeru de los celebraos n'Occidente.

Foi convocáu pol papa Calistu II n'avientu de 1122 darréu dempués del Concordatu de Worms que punxo fin a la querella de les invistiduras y a él asistieron, según la fontes, ente 300 y 1000 participantes que promulgaron 25 cánones, anque munchos de los que se ciñeron puramente a confirmar decretos de conceyos anteriores, nos que llexisló sobre les siguientes cuestiones:

* Ratificación del Concordatu de Worms que punxo fin a la Querella de les invistidures.

* Caltenimientu de la Tregua de Dios, instituyida nel añu 987.

Una de les decisiones más importantes y que va marcar la distribución eclesiástica y la vida monacal, ye la decisión de Canon 3 y 11, que prohibe'l matrimoniu a los miembros venceyaos cola Ilesia. Esta postura foi tomada con una intención de control y sumisión de los axentes internos para cola congregación. Gastos, distracciones, families y agospiamientos esaniciaos de les esmoliciones pa llevar a cabu les xeres propies de cada cargu, pero que nunca ye mentáu na Biblia.

## Cánones principales
Los principales cánones qu'aprobaron los Padres Conciliares fueron:
* Condena de la simonía (Canon 1).
* Prohíbese'l matrimoniu a los sacerdotes, diáconos, subdiáconos, y monxos. Tamién-yos prohibe caltener concubinas y la permanencia nes sos cases de cualquier muyer distinta a les almitíes polos antiguos cánones. Los matrimonios a valir de los clérigos son nulos de plenu derechu, y los que los oficiaren son declaraos pecadores y obligaos a confesión (Cánones 3 y 11). 

* Declárense nules toles ordenaciones efectuaes pol antipapa Gregorio VIII dende'l momentu de la so escomunión (Canon 6).

* Concédese'l perdón de los sos pecaos y toma so la so proteición a les families y posesiones de los cruzaos, incurriendo n'escomunión aquellos que s'atrevan a fadiar o apoderase d'ellos n'ausencia del propietariu y estiende el mandatu d'excomunión si nun retomaren la cruz nun añu dende la próxima Pascua, aquellos qu'añadieron enantes la cruz a la so vistimienta y depués desaposiáronse d'ella, non solo a los que lluchen en Xerusalén sinón tamién na Península Ibérica (Canon 11).

* Condergar cola escomunión a los llaicos que s'apoderaren de les ufiertes feches a la Ilesia, y de aquellos que fortificaren les ilesies como fortaleces (Canon 14).

* Establezse tamién la escomunión pa los qu'asaltaren a los pelegrinos nel so camín a Roma (Canon 16).

* Prohibir a los abás y relixosos agospiar a pecadores penitentes, visitar los enfermos, alministrar la estremaunción y cantar mises solemnes y públiques; ensin llograr antes santu crisma y el santu aceite de los sos respeutivos obispos (Canon 17).

## Referencies

## Enllaces esternos
* Denzinger: Primer Conceyu de Laterano. Sobre la simonía, el celibatu, la Invistidura y l'incestu.
Conceyu de Laterano III

El **Tercer Conceyu de Laterano** celebrar en Roma, teniendo como sede la Basílica de San Xuan de Laterano, y desenvolviéndose en tres sesiones mientres el mes de marzu de 1179. Ta consideráu pola Ilesia Católica como'l XI Conceyu Ecuménicu, y el terceru de los celebraos n'Occidente.

## Temes trataos

Foi convocáu pol papa Alexandru III y como frutu de los sos trés sesiones promulgáronse 27 cánones nos que se llexisló sobre les siguientes cuestiones:

* Na eleición papal namái participaren cardenales, siendo necesarios pa una eleición válida'l votu de siquier dos tercios de los eleutores. Si proclamárase Papa un candidatu ensin dicha mayoría, tanto él como los sos partidarios seríen condergaos a la escomunión (Canon 1).
* L'anulación de les ordenaciones realizaes polos antipapes Víctor IV, Pascual III y Calistu III.
* Establecer la edá mínima de trenta años pa ser consagráu obispu, y de 25 años p'aportar a funciones pastorales (Canon 3).
* La regulación del tren de vida de los prelaos (Canon 4).
* La prohibición d'ordenar clérigos ensin los correspondientes medios de subsistencia (Canon 5).
* La prohibición d'esixir pagu por dar la bendición, alministrar los sacramentos o soterrar a los difuntos (Canon 7). Esto ye, la prohibición de la simonía.
* La revocación a les órdenes militares de los Templarios y de los Hospitalarios de la observación de regulaciones canóniques (Canon 9).
* La prohibición d'aceptar, por aciu pagu, nuevos miembros nos monesterios, condergando al que lo almitiera cola privación del cargu (Canon 10).
* La prohibición a los clérigos de que recibieren a les muyeres nes sos cases, o pa frecuentar los monesterios de monxes (Canon 11). Esto ye, prohibición del nicolaísmo.
* L'establecimientu en cada ilesia catedral d'un beneficiu que dexe un maestru encargáu de la enseñanza gratuita de los clérigos y a los estudiantes probes (Canon 18).
* La escomunión pa los que recibieron contribuciones nes ilesies y de los clérigos ensin el consentimientu del cleru (Canon 19).
* La prohibición de los torneos (Canon 20).
* La prohibición de facilitar armes a los sarracenos so pena d'escomunión (Canon 24).
* La exhortación a la cruzada contra los albigenses y escomunión a los cátaros (Canon 27).

## Referencies

## Enllaces esternos
* Denzinger: Conceyu de Laterano, 1179. Contra los Albigenses, y la simonía.
Conceyu de Laterano II

El **Segundu Conceyu de Laterano** celebrar en Roma, teniendo como sede la Basílica de San Xuan de Laterano, y desenvolviendo les sos sesiones ente'l 4 d'abril de 1139 y el 11 d'abril del mesmu añu.

Ta consideráu pola Ilesia católica como'l X Conceyu ecuménicu, y el segundu de los celebraos n'Occidente.

## Temes trataos

Foi convocáu pol papa Inocenciu II con oxetu de ratificar la condena del antipapa Anacletu II, y a él asistieron alredor de mil participantes que promulgaron trenta cánones, nos que se trató sobre la simonía, la usura, falses penitencies y sacramentos, decretándose:

* Que los obispos y eclesiásticos nun teníen d'escupuliciar polos colores, la forma, o la estravagancia de los sos ornamientos, polo que vistiríen de forma modesta. (Canon 4).
* La condena y persecución de los matrimonios y concubinatos de los sacerdotes, diáconu, subdiáconos, monxos y monxes (Cánones 6, 7 y 11)
* La escomunión a los llaicos quien nun pagaren los diezmos a los obispos, o nun vencieren a éstos últimos les ilesies que la so posesión tuvieren reteníes, yá porque fueron recibíes de manes de los Obispos, o llograes de príncipes o otres persones (Canon 10).
* La fixación de los periodos y duración de los Armisticio de Dios (Canon 12).
* La condena de la usura.
* La prohibición de que los monxos dedicar al estudiu de materies profanes como'l Derechu o la Medicina.
* La prohibición, so pena de privación d'un entierru cristianu, de xustes y torneos que punxeren en peligru la vida (Canon 14).
* La obligación de reis y príncipes d'espachar xusticia acordies colos obispos (Canon 20).
* La escomunión d'Arnaldo de Brescia y Pedro de Bruys, acusaos d'heréticos (Canon 23).
* La prohibición d'aceptar beneficios de les manes d'un llaicu (Canon 25).
* La prohibición a les monxes de cantar l'Oficiu Divín nun mesmu coru colos monxos o canónigos (Canon 27),
* La prohibición de que les ilesies dexaren la dignidá d'obispu vacante por más de trés años dende la muerte del postreru (Canon 28).
* La prohibición del usu contra los cristianos de la fonda, l'arcu y la ballesta (Canon 29).

## Referencies

## Enllaces esternos

* Testu del Conceyu de Laterano II en llatín
Conceyu de Laterano V

El ** Quintu Conceyu de Laterano** celebrar en Roma, teniendo como sede la Basílica de San Xuan de Laterano, y desenvolviéndose en doce sesiones ente'l 3 de mayu de 1512 y el 16 de marzu de 1517.

Ta consideráu pola Ilesia Católica como'l XVIII Conceyu Ecuménicu, y el décimu de los celebraos n'Occidente.

## El conceyu de Pisa
La derrota del conciliarismu col que se cerró'l Conceyu de Basilea, fizo que mientres tola segunda metá del sieglu  nun se volviera celebrar un conceyu ecuménicu.

A principios del sieglu , en 1503, Xuliu II ye escoyíu papa gracies a la promesa so xuramentu de que convocaría un conceyu ecuménicu. Tres nueve años de pontificáu dichu conceyu nun fuera entá convocáu pol papa. 

Esta dilación foi aprovechada por Lluis XII de Francia, enfrentáu con un papa que pretendía lliberar Italia de la influencia francesa, pa llograr qu'un grupu de cardenales convocara, el 16 de mayu de 1511, el Conceyu de Pisa, señalando como fecha d'entamu'l 1 de setiembre de dichu añu.

L'entamu del conceyu retrasar hasta'l 1 d'ochobre, teniendo llugar ente siete o ocho sesiones, nes que se dar# en suspender a Julio II ya intentóse recuperar l'espíritu conciliarista qu'animó los conceyos de Constanza y Basilea, pa treslladase en 1512 a Milán onde languidecería hasta la so disolución.

## El conceyu

El papa reaccionó a la convocatoria del conceyu de Pisa, al que calificó de "conciliábulo", declarándolo nulu y convocando, el 18 de xunetu, el Quintu Conceyu Lateranense afitando primeramente la so apertura pal 19 d'abril de 1512, anque'l so entamu retrasar hasta'l 3 de mayu por cuenta de la victoria francesa de Rávena.

Julio II finó'l 21 de febreru de 1513 cuando namái se celebraren cinco sesiones nes que los alcuerdos más relevantes fixeron referencia a:
* La condena del conceyu de Pisa.
* La condena del conciliarismo.
* La derogación de la Pragmática Sanción de Bourges.

El socesor de Julio, Lleón X, siguió col conceyu llogrando los siguientes alcuerdos nos siete sesiones que presidió:
* L'adhesión al conceyu de los franceses quien, tres la muerte de Lluis XII y la so socesión por Francisco I, abandonaron les postures del conceyu de Pisa.
* La condena de Piero Pomponazzi y de la so doctrina de negación de la inmortalidá de l'alma, reconociendo amás la esistencia d'una alma distinta pa cada home.
* La obligación de que toa obra impresa seya autorizada pola Ilesia. Esta censura previa va traducise, en 1559, na creación del Index Librorum Prohibitorum.

## Referencies

## Enllaces esternos
Gregorio II

**Gregorio II**. (Roma, ¿? – 11 de febreru de 731) foi'l papa nᵘ 89 de la ilesia católica de 715 a 731. 

Nacíu en Roma nel senu de la familia Savelli, foi escoyíu'l 19 de mayu de 715 en permaneciendo cuarenta díes vacante'l solio papal.

La Ilesia proclamó-y santu y dedíca-y el día 5 de xunu.

## Papáu
En 718, encargaría al ermitañu Petronax, la reconstrucción de l'Abadía de Montecasino que fuera destruyida polos lombardos nel añu 584. El 15 de mayu de 719 ordenó a San Bonifacio la misión d'evanxelizar Alemaña.

Escontra'l 722 l'emperador bizantín Lleón III, el Isaurio publicó un edictu prohibiendo'l cultu de les imáxenes sagraes y ordenando la so destrucción. Nel 727 l'emperador convidó a Gregorio II a xuntase a dicha corriente iconoclasta amenaciando al papa cola so destitución inmediata en casu contrariu. El pontífiz opónse y respondió escomulgando al representante del emperador n'Italia, l'exarca de Rávena, animando amás a los romanos a dexar de pagar los tributos imperiales.

La respuesta del emperador foi ordenar al exarca de Rávena la marcha sobre Roma al mandu de les tropes imperiales aparcaes n'Italia. Esta decisión provocó una balasma que tuvo de resultes la muerte del exarca, la eleición d'un duque y la proclamación de Roma como república. El papa pidió ayuda a Liutprando, rei de los lombardos, quien aprovechó la ocasión pa faese con Rávena nel 728, dempués de lo que intentó que'l papa reconociera la so conquista dexando -y el territoriu de Sutri. La negativa papal a felicidá conquista fai que, en 729, Liutprando dirixir a Roma col enfotu de conquistala. El papa pide, en devanéu, ayuda al rei francu Carlos Martel polo que tuvo qu'entrevistase col rei lombardu a quien convenció por que llevantara el sitiu de la ciudá reconociéndo-y a cambéu los territorios conquistaos. 

Esi mesmu añu, Gregorio II convocó un conceyu nel que condergó la iconoclasia

## Referencies

## Enllaces esternos

* Obres