open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
বো’লা নৃত্য

**বো’লা নৃত্য**,() যাক আচোলি বো’লা বুলিও কোৱা হয়, উত্তৰ উগাণ্ডাৰ আচোলি জনগোষ্ঠীৰ মাজত উৎপত্তি হোৱা এটা পৰম্পৰাগত নৃত্য। ইয়াক বিশেষ উপলক্ষ্যত আৰু ৰজা আৰু মুখিলয়ালকে ধৰি নেতৃস্থানীয়লোকৰ সন্মুখত প্ৰদৰ্শনৰ বাবে ৰখা হয়। এই নৃত্য প্ৰায়ে নতুন মুখিয়াল নিযুক্তিৰ সময়ত বা বিভিন্ন ৰাজকীয় অনুষ্ঠানত প্ৰদৰ্শন কৰা হয়।

## ইতিহাস

এই নৃত্য  মূলতঃ ৰাজকীয় অনুষ্ঠানৰ বাবে একান্তভাৱে পৰিবেশন কৰা হৈছিল, কিন্তু বো’লা নৃত্য এতিয়া ৰাজনৈতিক নেতা আৰু গণ্যমান্য ব্যক্তিসকলৰ অনুষ্ঠানকো সামৰি লোৱাৰ দিশলৈ আগবাঢ়িছে। আচোলি জনগোষ্ঠীৰ ৰাজকীয় নৃত্য হিচাপে পৰিচিত, বো’লা নৃত্য হৈছে সন্মান আৰু শ্ৰদ্ধাৰ প্ৰতীক, আৰু পৰম্পৰাগতভাৱে মুখিয়ালসকলৰ অনুষ্ঠানৰ সময়ত প্ৰদৰ্শিত হয়। নতুন মুখিয়াল বা আন যিকোনো ৰাজকীয় সমাৱেশত ই অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে। 

বো’লা প্ৰথাই বৰ্তমান প্ৰত্যাহ্বানৰ সন্মুখীন হৈছে, নৃত্যৰ বাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ নিৰ্দিষ্ট প্ৰাণীৰ অংশ নিষিদ্ধ কৰাকে ধৰি, যাৰ ফলত ইয়াক সাংস্কৃতিকভাৱে সংৰক্ষণৰ বিষয়ে চিন্তা কৰাৰ প্ৰয়োন হৈছে।

## পৰিৱেশন
বো’লা নৃত্য ইয়াৰ সুকীয়া উপাদান যেনে "লাৰকাৰকা" নামৰ কাঠৰ জাইলোফোন আৰু "জাগী" নামেৰে জনাজাত নলাকাৰ ড্ৰামৰ দ্বাৰা বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ কৰি তুলিছে। নৃত্যশিল্পীসকলে পৰম্পৰাগত সাজ-পোছাকত নিজৰ শোভা বৰ্ধন কৰিবলৈ পোছাকৰ লগত মূৰত উটপক্ষীৰ পাখি, কঁকালত এটা বগা কাপোৰ মাৰ্জিতভাৱে মেৰিয়াই থোৱা আৰু গোৰোহাৰ ঘণ্টা যিয়ে ইহঁতৰ গতিবিধিত ছন্দময় স্পৰ্শ যোগ কৰে, পৰিধন কৰে। 

এই নৃত্য পুৰুষ-মহিলাই পৃথক পৃথক গোটত পৰিবেশন কৰে। পুৰুষৰ দলে প্ৰথমে প্ৰদৰ্শন কৰে, তাৰ পিছত মহিলাৰ দলে। নৃত্যৰ নেতৃত্বত এদল পুৰুষে জাইলোফোন আৰু ঢোল বজায়। নৃত্যশিল্পীসকলে বৃত্তাকাৰ গতিৰে গতি কৰে, পুৰুষসকলে ঘড়ীৰ কাঁটাৰ দিশত আৰু মহিলাসকলে ঘড়ীৰ কাঁটাৰ বিপৰীত দিশত গতি কৰে। নৃত্যশিল্পীসকলে ভৰি দুখন ছন্দময় আৰ্হিত লৰচৰ কৰে, আনহাতে শৰীৰৰ ওপৰৰ অংশটো থিয় হৈ থাকে।
## তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোক-নৃত্য
পাণ্ডাৰী বাই

**পাণ্ডাৰী বাই** (; ১৮ ছেপ্তেম্বৰ ১৯২৮- ২৯ জানুৱাৰী ২০০৩) এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী, যিয়ে ১৯৫০, ১৯৬০ আৰু ১৯৭০ৰ দশকত দক্ষিণ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰত, বিশেষকৈ কানাড়া ছবিত কাম কৰিছিল। তেওঁক কানাড়া চিনেমাৰ প্ৰথম সফল নায়িকা হিচাপে গণ্য কৰা হয়। ৰাজকুমাৰ, এম জি ৰামচন্দ্ৰন, শিৱাজী গণেশনৰ দৰে দিগগজৰ নায়িকা আৰু মাতৃ দুয়োটা ৰূপতে অভিনয় কৰিছে। ৰাজকুমাৰৰ প্ৰথম ছবি বেদাৰা কান্নপ্পা আৰু শিৱাজীৰ প্ৰথম ছবি পৰশক্তিৰ নায়িকা আছিল। কানাড়া, তামিল, তেলেগু আৰু হিন্দী ভাষাৰ ১০০০ৰো অধিক ছবিত অভিনয় কৰিছে। তেওঁক তামিলনাডু চৰকাৰৰ ফালৰ পৰা কলাইমামনি উপাধিৰে সন্মান জনোৱা হয়।
## কৰ্মজীৱন
১৯৪৩ চনত কানাড়া ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ বাণীৰ জৰিয়তে চলচ্চিত্ৰত আত্মপ্ৰকাশ কৰাৰ পূৰ্বে পাণ্ডৰীবাইয়ে পৌৰাণিক কাহিনীৰ আধাৰত ৰচিত নাটকত অভিনয় কৰি নিজৰ অভিনয় জীৱন আৰম্ভ কৰিছিল। ১৯৫৪ চনত ৰাজকুমাৰৰ সৈতে কানাড়া ছবি “বেদাৰা কান্নপ্পা”ত অভিনয় কৰে। ছবিখনত তেওঁ এজন চিকাৰী কান্নাৰ (ৰাজকুমাৰে অভিনয় কৰা) পত্নী নীলাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে। “সন্ত সাখু” (১৯৫৫) আৰু “ৰায়ৰা ছ'ছে” (১৯৫৭) আদি ছবিত সামন্তীয় পিতৃতন্ত্ৰৰ বোজা বোৱা "প্ৰগতিশীল" ভাবমূৰ্তিৰ মহিলাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰি তেওঁ নিজকে মুখ্য অভিনেত্ৰী হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰে।[4] ১৯৫৯ চনত তেওঁক “আব্বা আ হুডুগী” ছবিত তেওঁৰ ভগ্নী মাইনাৱতীৰ সৈতে দেখা যায়। কানাড়া চলচ্চিত্ৰত এই ছবিখনক মাইলৰ খুটি হিচাপে গণ্য কৰা হয়।

## প্ৰসংগ

## বাহ্যিক সংযোগ
*
*Potpourri of titbits about Pandari Bai 
শ্ৰেণী:তামিল চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:তেলুগু চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:কানাড়া চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
প্ৰীতি (দেৱী)

**প্ৰীতি** (; ) এগৰাকী হিন্দু দেৱী, যাক কৰ্ণোৎপল নামেৰেও জনা যায়। প্ৰেমৰ দেৱতা কামদেৱৰ দুগৰাকী পত্নী ৰতি আৰু প্ৰীতি।

প্ৰীতিয়ে মৰমলগা প্ৰেমৰ প্ৰতিনিধিত্ব কৰা বুলি গণ্য কৰা হয়, আনহাতে তেওঁৰ সহপত্নী বা সতিনী ৰতিয়ে কামুক আনন্দক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। আন আন ব্যাখ্যাত প্ৰীতিক কেৱল ৰতিৰ উপনাম বুলি গণ্য কৰা হয়।
## কিংবদন্তী
কিংবদন্তি অনুসৰি, নিজ পিতৃৰ সৈতে লগহৈ  বসয় উকলি যোৱাৰ পিছতো যাতে এজন উপযুক্ত পতি পায়, সেই উদ্দেশ্যেৰ পাৰ্বতীক প্ৰসন্ন কৰিবলৈ কঠোৰ সাধনা কৰিছিল। দেৱী প্ৰসন্ন হৈ প্ৰীতিৰ আগত উপস্থিত হৈ এক অনুষ্ঠান আয়োজন কৰাৰ নিৰ্দেশ দিয়ে, যাতে তেওঁ যৌৱন পুনৰ ঘূৰাই পায় আৰু এজন স্বামী লাভ কৰে। প্ৰীতিয়ে অনুষ্ঠানটো সম্পাদন কৰাৰ লগে লগে পাৰ্বতীয়ে কামদেৱক নতুনকৈ যৌৱনপ্ৰাপ্ত প্ৰীতিক লগ কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰে, যাৰ ফলত কামদেৱ প্ৰীতিৰ প্ৰেমত প্ৰেমত পৰিল। প্ৰীতিয়ে কামদেৱক বিয়া কৰাই দ্বিতীয় পত্নীৰ স্থান লয়।
## প্ৰসংগ

 শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
মাতংগী

**মাতংগী** (, ) এগৰাকী হিন্দু দেৱী। তেওঁ মহাবিদ্যাৰ ভিতৰত এগৰাকী, দহগৰাকী তান্ত্ৰিক দেৱী আৰু হিন্দু ঐশ্বৰিক মাতৃৰ এটা ৰূপ। সংগীত আৰু বিদ্যাৰ দেৱী সৰস্বতীৰ তান্ত্ৰিক ৰূপ বুলি গণ্য কৰা হয়। মাতংগীয়ে বাক্য, সংগীত, জ্ঞান আৰু কলাক নিয়ন্ত্ৰণ কৰে। বিশেষকৈ শত্ৰুৰ ওপৰত নিয়ন্ত্ৰণ লাভ, মানুহক নিজৰ প্ৰতি আকৰ্ষণ, কলাত নিপুণতা অৰ্জন আৰু পৰম জ্ঞান লাভৰ বাবে তেওঁৰ পূজা নিৰ্ধাৰিত।

মাতংগীক প্ৰায়ে প্ৰদূষণ, অশুভতা আৰু হিন্দু সমাজৰ পৰিসীমাৰ সৈতে জড়িত কৰা হয়, যিটো তেওঁৰ আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় ৰূপত মূৰ্ত হৈ থাকে আৰু যাক উচ্চিষ্ট-চণ্ডলিনী বা উচ্চিষ্ট-মাতংগিনী বুলি জনা যায়। তেওঁক এক বহিষ্কৃতৰ (চণ্ডলিনী) ৰূপত বৰ্ণনা কৰা হৈছে। তেওঁক হাত নুধুৱাকৈ খোৱা খাদ্য আৰু খোৱাৰ পিছত বাচি যোৱা বা আংশিকভাৱে খোৱা খাদ্য (উচ্চিষ্ট) আগবঢ়োৱা হয়, য’ত দুয়োটাকে ধ্ৰুপদী হিন্দু ধৰ্মত অশুদ্ধ বুলি গণ্য কৰা হয়।

মাতংগীক পান্না সেউজীয়া ৰঙৰ ৰূপত বৰ্ণনা কৰা হৈছে। উচ্চিষ্ট-মাতংগিনীয়ে ফান্দ, তৰোৱাল, গদা, লাঠি কঢ়িয়াই লৈ ফুৰাৰ বিপৰীতে তেওঁৰ আন এটা সুপৰিচিত ৰূপ ৰাজা-মাতংগীয়ে বীণা বজায় আৰু প্ৰায়ে কপৌৰ সৈতে চিত্ৰিত কৰা হয়।

## প্ৰসংগ

## বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
শাকিলা

**শাকিলা** (জন্ম:**বাদশ্বাহ বেগম**; (; ১ জানুৱাৰী ১৯৩৫ – ২০ ছেপ্টেম্বৰ ২০১৭) আছিল এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী। গুৰু দত্তৰ ছবি আৰ পাৰ (১৯৫৪) আৰু চি.আই.ডি.ত (১৯৫৬) অভিনয় কৰাৰ বাবে তেওঁক জনা যায়।
## ব্যক্তিগত জীৱন
১৯৬৩ চনত শাকিলাই ৱাই এম ইলিয়াছৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। তেওঁৰ ভগ্নী নূৰে (নুৰজাহানৰ সংক্ষিপ্ত ৰূপ) জনী ৱাকাৰক বিয়া কৰায় আৰু তেওঁলোকৰ পুত্ৰ অভিনেতা নাছিৰ খান। তাইৰ আনজনী ভনীয়েক নাচৰিন বিয়া হৈ গৃহিণী হয়।

চলচ্চিত্ৰ জগত এৰি শাকিলাই স্বামীৰ সৈতে লণ্ডনলৈ গুচি যায়। বিবাহ বিচ্ছেদ হোৱাৰ পিছত পুনৰ মুম্বাইলৈ আহি এজন আফগান লোকৰ সৈতে বিয়া হয়, যিজন ব্যক্তি ভাৰতত কনছুল জেনেৰেল হৈ আছিল। ২০১৭ চনৰ ২০ ছেপ্টেম্বৰত ভাৰতৰ মুম্বাইত ৮২ বছৰ বয়সত ব্যাপক হাৰ্ট এটেকত আক্ৰান্ত হৈ তেওঁৰ মৃত্যু হয়। মহাৰাষ্ট্ৰৰ মুম্বাইৰ মহিম কবৰস্থানত তেওঁক সমাধিস্থ কৰা হৈছিল।
## কৰ্মজীৱন
শাকিলাৰ মাহীয়েক চিনেমাৰ প্ৰতি আকৰ্ষণ আছিল আৰু ভনীয়েকহঁতক চিনেমা দেখুৱাবলৈ লৈ গৈছিল। তেওঁলোকৰ পৰিয়ালটোৰ কৰদাৰ আৰু মেহবুব খানৰ সৈতে বন্ধুত্বপূৰ্ণ সম্পৰ্ক আছিল। আচলতে কৰদাৰেই তেওঁক দাস্তান (১৯৪৯) ছবিখনত অভিনয় কৰাৰ সুযোগ দিছিল। তেওঁ শাকিলা নাম লয় আৰু সুৰাইয়াই মুখ্য ভূমিকাত অভিনয় কৰা ছবিখনত শিশু শিল্পী হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰে। কম দিনৰ ভিতৰতে সুৰাইয়াৰ সৈতে দুনিয়া (১৯৪৯) নামৰ আন এখন ছবিত তেওঁ অভিনয় কৰে। গোমস্তা (১৯৫১), সিন্দবাদ দ্য ছেইলাৰ (১৯৫২), ৰাজৰাণী দময়ন্তী (১৯৫২), আগোশ (১৯৫৩), ছাহেনছাহ (১৯৫৩), ৰাজ মহল (১৯৫৩), আৰমান (১৯৫৩) আদি ছবিত ধৰি মধ্যমীয়া চৰিত্ৰত কাম কৰাৰ পিছত অৱশেষত চলচ্চিত্ৰ দৰ্শকে তেওঁক গুৰু দত্তৰ আৰ-পাৰ (১৯৫৪) দেখা পায়। ইয়াত তেওঁ গুৰু দত্তৰ জীৱনৰ আনগৰাকী মহিলা কেবাৰে নৃত্যশিল্পীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল, যিগৰাকী সমাজৰ অৱজ্ঞা পাত্ৰী আছিল। আৰ-পাৰ এখন ছুপাৰহিট ছবি আছিল আৰু ইয়াৰ শ্ৰেষ্ঠ গীতসমূহ শাকিলাৰ ওপৰত চিত্ৰায়ন কৰা হৈছিল। তেওঁৰ ভগ্নী নূৰেও ছবিখনত অভিনয় কৰিছিল।

## প্ৰসংগ

## বাহ্যিক সংযোগ
* 
*  শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:উৰ্দু চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
মায়াবাজাৰ (১৯৩৬ চলচ্চিত্ৰ)

**মায়াবাজাৰ** (; **শশীৰেখা পৰিণয়ম** নামেৰেও পৰিচিত)  ১৯৩৬ চনৰ ভাৰতীয় তেলেগু ভাষাৰ এখন ফেণ্টাচী ছবি, যাৰ পৰিচালনা পি বি দাসে কৰিছে। নিৰ্মাণ বেল পিকচাৰ্ছৰ।  ছবিখনত অভিনয় কৰিছে যাদৱল্লী নাগেশ্বৰ ৰাও, এছ পি লক্ষ্মনাস্বামী, ৰামী ৰেড্ডী, আৰু শান্তাকুমাৰী। সংগীত ৰচনা কৰিছিল গলিপেঞ্চল নৰসিংহ ৰাৱে।

কাহিনীটো মহাকাব্য মহাভাৰতৰ আধাৰত ৰচিত লোককথা শশীৰেখা পৰিণয়মৰ অভিযোজন। ছবিখন যথেষ্ঠ জনপ্ৰিয় হৈছিল। ছবিখন মুক্তি পোৱাৰ পূৰ্বেই পৰিচালক পি.ভি.দাসৰ মৃত্যু হয়।
## নিৰ্মাণ
ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিবলৈ দাসে মঞ্চ অভিনেতা যাদৱল্লী নাগেশ্বৰ ৰাওক বাছি লৈছিল। শ্ৰীকৃষ্ণ লীলালুত (১৯৩৫) অভিষেক হোৱা মাষ্টৰ চালুৰী ৰাজেশ্বৰ ৰাৱে অভিমন্যুৰ সৰুকালৰ চৰিত্ৰটো কৰাৰ বিপৰীতে এছ পি লক্ষ্মণস্বামীয়ে ডাঙৰ কালৰ চৰিত্ৰটো কৰিছিল। ৰায়প্ৰলু সুব্ৰহ্মণ্যম আৰু ৰামী ৰেড্ডীক ক্ৰমে দুৰ্যোধন আৰু ঘটোৎকচৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিবলৈ নিৰ্বাচিত কৰা হৈছিল।

শশীৰেখাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিবলৈ অভিনেত্ৰী বিচাৰি থাকোঁতে পি. বি. দাসে সুব্বম্মাক এখন স্কুলত সংগীত শিকাই থকা অৱস্থাত দেখিছিল। যদিও প্ৰথম অৱস্থাত তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃয়ে অভিনয় কৰা সিদ্ধান্তৰ বিৰোধিতা কৰিছিল, পিছলৈ তেওঁলোক সহজ হৈছিল। সুব্বম্মাক শান্তাকুমাৰী নামেৰে পুনৰ নামকৰণ কৰা হয়।

## প্ৰসংগ

## বাহ্যিক সংযোগ
* 
শ্ৰেণী:তেলেগু চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:১৯৩৬ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় লোককথাৰ আধাৰত নিৰ্মিত ছবি
নাগমণ্ডলম

**নাগমণ্ডল** () ১৯৯৭ চনত নিৰ্মিত ভাৰতীয় কানাড়া ভাষাৰ নাট্যধৰ্মী ছবি, যাৰ পৰিচালক টি. এচ নাগভৰণ। কাহিনী লিখিছে গিৰিশ কনাৰ্ডে।   শ্ৰীহৰি এল খোদেৰ দ্বাৰা প্ৰযোজিত আৰু চি অশ্বথৰ সংগীতেৰে নিৰ্মিত  এইখন ১৯৮৮ চনৰ কৰ্নাডৰ একে নামৰ নাটকৰ অভিযোজন, যিখন স্থানীয় লোককথা আৰু আচাৰ-অনুষ্ঠানৰ আধাৰত ৰচিত হৈছিল।  ইয়াত মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে প্ৰকাশ ৰাজ আৰু বিজয়লক্ষ্মীয়ে। ছবিখনত এগৰাকী মহিলা আৰু বেপৰোৱা স্বামীৰ ৰূপত এটা সাপৰ মাজত সংঘটিত ৰোমান্টিকতাৰ কাহিনী চিত্ৰায়ণ কৰা হৈছে।

মুক্তিৰ পিছতে ছবিখনে ইয়াৰ বিষয়বস্তু আৰু চলচ্চিত্ৰীয় অভিযোজনৰ বাবে বহুতো সন্মানীয় বঁটা লাভ কৰে। চি অশ্বথে সুৰ দিয়া ১৫টা ট্ৰেকৰে গঠিত এই চাউণ্ডট্ৰেকটো লোকগীত আধাৰিত আছিল বাবে অতি জনপ্ৰিয় হৈ পৰে। ইয়াত কৰা অভিনয়ৰ বাবে বিজয়লক্ষ্মীয়ে কানাড়া ভাষা শিতানত শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ফিল্মফেয়াৰ দক্ষিণ বঁটা লাভ কৰে। 

কৰ্নাডৰ নাটক “বিজয়দান দেথা”ক ১৯৭০ দশকৰ ৰাজস্থানী লোককথাৰ আধাৰত ৰচিত চুটিগল্প “দুৱিধা”ৰ সৈতে তুলনা কৰা হয়, যাৰ কাহিনীভাগ একেধৰণৰ আৰু এই ছবিখনৰ উৎস হিচাপেও উল্লেখ কৰা হৈছে।  দেথাৰ কাহিনীটোক ১৯৭৩ চনত একে নামৰ এখন ছবিলৈ অভিযোজিত কৰা হয় আৰু পিছলৈ ২০০৫ চনত “পহেলী” নামেৰে পুনৰ নিৰ্মাণ কৰা হয়। 

নাগমণ্ডলক ১৯৯৭ চনত ভাৰতৰ ২৮তম আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত ভাৰতীয় পেনোৰামা শিতানৰ বাবে নিৰ্বাচিত কৰা হয়। 

## প্ৰসংগ

## বাহ্যিক সংযোগ
*
*Performance of the play Nagamandala, India International Centre, 2007 

শ্ৰেণী:কানাড়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:১৯৯৭ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় লোককথাৰ আধাৰত নিৰ্মিত ছবি
পিঞ্জৰ (উপন্যাস)

**পিঞ্জৰ** (; পাঞ্জাবী: ਪਿੰਜਰ; ইংৰাজী/অনুবাদ: The Skeleton) ১৯৫০ চনত ভাৰতীয় বিশিষ্ট কবি আৰু ঔপন্যাসিক অমৃতা প্ৰীতমৰ দ্বাৰা ৰচিত এখন পাঞ্জাৱী ভাষাৰ উপন্যাস।২০০৯ চনত পিঞ্জৰ উপন্যাসখন খুশৱন্ত সিঙে ইংৰাজী ভাষালৈ‍ অনুবাদ কৰে।২০০৯ চনত খুশৱন্ত সিঙে পিঞ্জৰ ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰিছিল। উপন্যাসখনত ১৯৪৭ চনত ভাৰত বিভাজনৰ সময়ত ভাৰতীয় সমাজৰ অৱস্থা আৰু স্বৰূপ চিত্ৰিত কৰা হৈছে। অমৃতা প্ৰীতমে উপন্যাসখনত নিজৰ অভিজ্ঞতা চিত্ৰিত কৰিছে। তেওঁ বিভাজনৰ সময়ছোৱাত মহিলাৰ জীৱনৰ চিত্ৰণ কৰিছে৷ এইখন পুৰো নামৰ হিন্দু ছোৱালী এজনীক ৰছিদ নামৰ এজন মুছলমান লোকে অপহৰণ কৰা কাহিনী; পুৰোৰ পিতৃ-মাতৃয়ে অশুচি ছোৱালীজনীক গ্ৰহণ কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰে যেতিয়া ৰছিদৰ ঘৰৰ পৰা পলায়ন কৰিবলৈ সক্ষম হয়। পিঞ্জৰক ভাৰত বিভাজন সময়ছোৱাত ভাৰতীয় কল্পকাহিনীৰ এক উৎকৃষ্ট ৰচনা হিচাপে ব্যাপকভাৱে গণ্য কৰা হয়।

## মুখ্য চৰিত্ৰসমূহ

* পুৰো (পিছত, হামিদা-মুখ্য প্ৰট'গ'নিষ্ট
* ৰছিদ-পুৰোক অপহৰণ কৰা মুছলমান ল'ৰা
* ৰামচন্দ-পুৰোৰ বাগদত্তা
* লাজো-ৰামচান্দৰ ভগ্নী আৰু ত্ৰিলোকৰ পত্নী
* ত্ৰিলোক-পুৰোৰ ভাতৃ
* ৰাজজো-পুৰোৰ সৰু ভনীয়েক
* তাৰা (পুৰোৰ মাতৃ) 
* মোহনলাল (পুৰোৰ পিতৃ) 
* শ্যামলাল (ৰামচন্দৰ পিতৃ) 
* পাগলী
* জাভেদ

## অভিযোজন
২০০৩ চনত উৰ্মিলা মাটোণ্ডকাৰ, মনোজ বাজপেয়ী আৰু সঞ্জয় সূৰীয়ে মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰা একে শিৰোনামৰ হিন্দী ছবি (পিঞ্জৰ)ত অভিযোজিত এই উপন্যাসখন। সমালোচকৰ প্ৰশংসা লাভ কৰাৰ পিছত ছবিখনে ৰাষ্ট্ৰীয় সংহতিৰ শ্ৰেষ্ঠ বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে। উপন্যাসখনৰ আধাৰত নিৰ্মিত পাকিস্তানী টেলিভিছন ধাৰাবাহিকখনৰ নাম ঘুগী ২০১৮ চনৰ ২৫ জানুৱাৰীত টিভিৱান পাকিস্তানত প্ৰিমিয়াৰ হয়।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:উপন্যাস
শ্ৰেণী:অনূদিত গ্ৰন্থ
পুৰণ ভগত (চলচ্চিত্ৰ)

**পুৰণ ভগত** বা **পুৰণ ভক্ত** () ১৯৩৩ চনত কলিকতাৰ নিউ থিয়েটাৰ্ছ লিমিটেডৰ  দ্বাৰা নিৰ্মিত এখন হিন্দী ভক্তিমূলক জীৱনীমূলক ছবি। এইখন আছিল দেবকী বসুৰ হিন্দীত প্ৰথম পৰিচালনা। ছবিখনত অভিনয় কৰিছিল কে এল চাইগল, উমা শশী, কুমাৰ, মলিনা দেৱী, কে চি দে আৰু তাৰাবাই। এই ছবিখন পুৰণ ভগতৰ জনপ্ৰিয় পাঞ্জাবী ভক্তিমূলক কাহিনীৰ আধাৰত নিৰ্মিত নিউ থিয়েটাৰে সাধাৰণতে পৰম্পৰাগত বাংলা কাহিনী, সন্ত আৰু উপন্যাসৰ আধাৰত ছবি নিৰ্মাণ কৰিছিল আৰু পুৰণ ভগত নিউ থিয়েটাৰ্ছৰ বাবে এটা পৰিবৰ্তন আছিল। ছবিখনে "গোটেই ভাৰততে এক বৃহৎ সফলতা" লাভ কৰিছিল।
## মুক্তি
বি এন ছিৰকাৰে নিউ থিয়েটাৰৰ জৰিয়তে ইয়াৰ পূৰ্বে বাংলা সাহিত্যৰ আধাৰত ছবি নিৰ্মাণ কৰিছিল আৰু বাংলা ভাষাৰ চণ্ডীদাস (১৯৩২) ছবিখনে ডাঙৰ সফলতা লাভ কৰিছিল। পিছত তেওঁ পাঞ্জাৱী ৰাজকুমাৰ আৰু সন্ত পুৰণ ভগতৰ কিংবদন্তীটোৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়াৰ সিদ্ধান্ত লয়। "মোহনীয় সংগীত"ৰ সৈতে ছবিখন "বক্স অফিচত হিট হৈছিল"। পঞ্জাৱ চিনেমা আৰ্ট ছ'চাইটিয়ে ইয়াক "মাষ্টাৰপিছ" হিচাপে প্ৰশংসা কৰে। লাহোৰত ছবিখন পূৰ্ণ প্ৰেক্ষাগৃহৰে চলিছিল।

## প্ৰসংগ

## বাহ্যিক সংযোগ
*
শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:১৯৩৩ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় লোককথাৰ আধাৰত নিৰ্মিত ছবি
হীৰ ৰাঞ্জা (১৯৭০ চলচ্চিত্ৰ)

**হীৰ ৰাঞ্জা**  () চেতন আনন্দৰ পৰিচালিত আৰু তেওঁৰ পুত্ৰ কেতন আনন্দ প্ৰযোজিত ১৯৭০ চনত নিৰ্মিত এখন ভাৰতীয় হিন্দী ভাষাৰ ৰোমান্টিক সংগীতমধুৰ চলচ্চিত্ৰ। ছবিখনত অভিনয় কৰিছে ৰাজ কুমাৰ, প্ৰিয়া ৰাজবংশ, প্ৰাণ, পৃথ্বীৰাজ কাপুৰ, অজিত, জয়ন্ত, ছোনিয়া সাহনী, কামিনী কৌশল, ইন্দ্ৰাণী মুখাৰ্জী, অচলা সচদেৱ আৰু টুনটুনে। ছবিখনৰ সংগীত মদন মোহনৰ। ১৭৬৬ চনত লিখা পাঞ্জাবী কবি ৱাৰিছ শ্বাহৰ মহাকাব্যিক কবিতা হীৰ ৰাঞ্জাৰ কিংবদন্তীৰ আধাৰত ছবিখন নিৰ্মাণ কৰা হৈছে। ৱাৰিছ শ্বাহে হীৰ ৰাঞ্জাৰ কৰুণ ৰোমাঞ্চৰ ধ্ৰুপদী পুনৰাবৃত্তিৰ দৰেই সমগ্ৰ ছবিখন আৰু ইয়াৰ সংলাপ পদ্যত লিখা হৈছে আৰু সংলাপ লিখিছে উৰ্দু কবি কাইফি আজমীয়ে।

ছবিখনৰ গীত আৰু সংগীতৰ লগতে জাল মিষ্ট্ৰীৰ ফটোগ্ৰাফীও উল্লেখযোগ্য আছিল। চেতন আনন্দৰ বেছিভাগ ছবিৰ শ্বুটিং মিস্ত্ৰীয়ে কৰিছিল আৰু এই ছবিখনৰ বাবে তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ চিত্ৰগ্ৰহণৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটাও লাভ কৰে। ছবিখনত দিগগজ অভিনেতা ৰাজ কুমাৰৰ ওঠত কিছুমান কিংবদন্তীমূলক সংলাপ দিয়া হৈছে।  হীৰ ৰাঞ্জা এখন বক্স অফিচ সফল ছবি আছিল।
## বঁটা
* ১৯৭১: ফিল্মফেয়াৰ বঁটা
* শ্ৰেষ্ঠ চিত্ৰগ্ৰহণ: জাল মিস্ত্ৰী 
## লগতে চাওক
*হীৰ ৰাঞ্জা
## প্ৰসংগ

## বাহ্যিক সংযোগ
* Heer Ranjha Story in Urdu PDF 
*  

শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:১৯৭০ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় লোককথাৰ আধাৰত নিৰ্মিত ছবি
ইংগা (উপন্যাস)

**ইংগা** (; ২০১৪) হৈছে পইলে সে‍নগুপ্তৰ দ্বাৰা ৰচিত এখন ভাৰতীয় ইংৰাজী উপন্যাস। উপন্যাসখনৰ কাহিনীটো তামিল ব্ৰাহ্মণ নাৰী ৰাপাৰ জীৱন আৰু সংগ্ৰামৰ ওপৰত আধাৰিত।

সেনগুপ্ত মূলতঃ এজন নাট্যকাৰ আৰু এজন থিয়েটাৰ ব্যক্তিত্ব হিচাপে পৰিচিত। "ইংগা" আছিল তেওঁৰ প্ৰথম উপন্যাস ২০১৪ চনৰ ৩০ অক্টোবৰত ভাৰতৰ বাংগালোৰত এই গ্ৰন্থখন আনুষ্ঠানিকভাৱে মুকলি কৰা হয়।

## কাহিনী
ৰাপাৰ জন্ম দিল্লীত আৰু আৰু লালন-পালন হৈছিল দিল্লীতে‍। শিক্ষা জীৱনত তাই বিদেশী (ইংৰাজী) সাহিত্যৰ সৈতে পৰিচয় হয়, যিটোক তাই "আকৰ্ষণীয়" বুলি বিবেচনা কৰে।

## মুক্তি
এই কিতাপখন ২০১৪ চনৰ ৩০ অক্টোবৰত ভাৰতৰ বাংগালোৰত আনুষ্ঠানিকভাৱে উন্মোচন কৰা হৈছিল। এই অনুষ্ঠানতে‍ ভাৰতীয় লেখক শশী দেশপাণ্ডেই কিতাপখন উন্মোচন কৰে আৰু ইউনেস্কোৰ প্ৰাক্তন ৰাষ্ট্ৰদূত চিৰঞ্জীৱ সিঙে প্ৰথম প্ৰতিলিপিটো গ্ৰহণ কৰে। 

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:উপন্যাস
মায়াবাজাৰ (১৯৫৭ চলচ্চিত্ৰ)

**মায়াবাজাৰ** () ১৯৫৭ চনৰ কে ভি নাগীৰেড্ডী পৰিচালিত এখন ভাৰতীয় মহাকাব্যিক হিন্দু পৌৰাণিক ছবি। বিজয়া প্ৰডাকচনৰ বেনাৰত চক্ৰপানীয়ে এইখন প্ৰযোজনা কৰিছে। তেলেগু আৰু তামিল ভাষাত একেলগে ছবিখনৰ শ্বুটিং কৰা হৈছিল; মাত্ৰ অভিনেতা-অভিনেত্ৰীসকলৰ কিছু সালসলনি কৰা হৈছিল। মহাকাব্য মহাভাৰতৰ চৰিত্ৰৰ আধাৰত নিৰ্মিত ছবিখন লোককথা “শশীৰেখা পৰিণয়ম”ৰ অভিযোজন। কৃষ্ণ (এন. টি. ৰামা ৰাও) আৰু ঘটোৎকচক (এছ. ভি. ৰংগৰাও) কেন্দ্ৰ কৰি মায়াবাজাৰৰ কাহিনী আগবাঢ়ে। তেওঁলোকে অৰ্জুনৰ পুত্ৰ অভিমন্যুক (তেলেগু: অক্কিনেনী নাগেশ্বৰ ৰাও, তামিল: মিথুন গণেশন) তেওঁৰ প্ৰেম বলোৰামৰ কন্যা শশীৰেখাৰ (সাবিত্ৰী) সৈতে পুনৰমিলন কৰাবলৈ চেষ্টা কৰে। তেলেগু সংস্কৰণত গুম্মাদি, মুক্কামালা, ৰমনা ৰেড্ডী আৰু ৰেলাংগীয়ে সহযোগী চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে। আনহাতে ডি বালসুব্ৰমণিয়াম, আৰ বালসুব্ৰমণিয়াম, ভি এম এঝুমলাই আৰু কে এ থাংগাভেলুৱে তামিল সংস্কৰণত সেই চৰিত্ৰসমূহ অভিনয় কৰিছে।

বিজয়া প্ৰডাকচনছৰ ষ্টুডিঅ’ৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত প্ৰথমখন পৌৰাণিক ছবি মায়াবাজাৰে নাগী ৰেড্ডী আৰু চক্ৰপানীৰ বাবে এক মাইলৰ খুঁটি হিচাপে চিহ্নিত হৈ ৰৈছে। কাৰিকৰী দলৰ উপৰিও লাইট মেন, কাঠমিস্ত্ৰী, আৰু চিত্ৰকৰকে ধৰি ৪০০ ষ্টুডিঅ’ কৰ্মীয়ে ছবিখনৰ নিৰ্মাণত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। পৰিচালক ৰেড্ডী প্ৰি-প্ৰডাকচন আৰু কাষ্টিং পৰ্যায়ৰ ক্ষেত্ৰত যথেষ্ঠ সাবধান আছিল আৰু এই পৰ্যায়টো সম্পূৰ্ণ হ’বলৈ প্ৰায় এবছৰ সময় লাগিছিল। যদিও ৰামাৰাৱে প্ৰথম অৱস্থাত মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিবলৈ অনিচ্ছুক আছিল, কৃষ্ণৰ চৰিত্ৰত তেওঁৰ অভিনয়ে প্ৰশংসা লাভ কৰিছিল আৰু কেইবাখনো অসম্বন্ধীয় ছবিত একেটা চৰিত্ৰত পুনৰ অভিনয় কৰাৰ অধিক প্ৰস্তাৱ লাভ কৰিছিল। ইয়াত মুঠতে বাৰটা গীত আছে, য'ত বেছিভাগ সংগীত ৰচনা স্কোৰ ঘন্টাশালে কৰিছে। তেলেগু গীতৰ কথা লিখিছিল পিংগালী নাগেন্দ্ৰৰাৱে আৰু তামিল গীতৰ কথা লিখিছিল থাঞ্জাই এন ৰামাইয়া দাসে। সেই গীতবোৰৰ ভিতৰত এটা গীত লাহিৰী লাহিৰিৰ শ্বুটিং চিনেমেট’গ্ৰাফাৰ মাৰ্কাছ বাৰ্টলিয়ে কৰিছিল।

## প্ৰসংগ

## গ্ৰন্থপঞ্জী

* 
* 
* 
* 
* 
* 

## বাহ্যিক সংযোগ

* 
* 
শ্ৰেণী:তেলেগু চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:তামিল চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:১৯৫৭ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় লোককথাৰ আধাৰত নিৰ্মিত ছবি
শশাংক মঞ্জৰী

**মহাৰাণী শশংক মঞ্জৰী দেৱী চাহিবা** () এগৰাকী ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ আছিল। বিহাৰৰ পালামুৰ পৰা ভাৰতীয় সংসদৰ নিম্ন সদন লোকসভালৈ স্বতন্ত্ৰ পাৰ্টিৰ সদস্য হিচাপে নিৰ্বাচিত হৈছিল। ৰামগড় ৰাজৰ পূৰ্বৰ ৰাজপৰিয়ালৰ (নাৰায়ণ ৰাজ পৰিয়াল) আৰু পোৰাহাটৰ প্ৰচণ্ড মহাৰাজা শ্ৰী ৰাজা অৰ্জুন সিঙৰ নাতিনীও আছিল। ৰামগড় ৰাজৰ মহাৰাজা লক্ষ্মী নাৰায়ণ সিং বাহাদুৰৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। জাৰিধি বিধান সভা আৰু ডুমৰি বিধান সভাৰ পৰাও তিনিটা কাৰ্যকাল বিধায়ক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰাৰ লগতে ১৯৬৯ চনৰ ভিতৰত বিহাৰৰ জলসিঞ্চন মন্ত্ৰীও আছিল। সমগ্ৰ জীৱনত কেতিয়াও সিংহ নিৰ্বাচনত পৰাস্ত নোহোৱাৰ বাবে ভাৰতৰ অন্যতম শক্তিশালী মহিলা হিচাপে গণ্য কৰা হৈছিল।
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ মহিলা সাংসদ
শ্ৰেণী:লোকসভাৰ সাংসদ
ভাৰতী ছিয়াল

**ভাৰতী ধীৰুভাই ছিয়াল** ()এগৰাকী ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ। তেওঁ ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ সদস্য হিচাপে গুজৰাটৰ ভৱনগৰৰ পৰা ভাৰতীয় সংসদৰ নিম্ন সদন লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল। ইয়াৰ পূৰ্বে ২০১২ চনত ভৱনগৰ জিলাৰ তালাজাৰ পৰা গুজৰাট বিধানসভালৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল। পেছাত তেওঁ আয়ুৰ্বেদিক চিকিৎসক-পৰামৰ্শদাতা। গুজৰাটৰ কলি সম্প্ৰদায়ৰ।  তেওঁ বিজেপিৰ এগৰাকী ৰাষ্ট্ৰীয় উপ-সভানেত্ৰী।
## তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ মহিলা সাংসদ
শ্ৰেণী:লোকসভাৰ সাংসদ
কৰুণা শুক্লা

**কৰুণা শুক্লা** (, ১ আগষ্ট ১৯৫০ – ২৭ এপ্ৰিল ২০২১) ভাৰতৰ চতুৰ্দশ লোকসভাৰ সদস্য আছিল।
## জীৱনী
ছত্তীশগড়ৰ জাঞ্জগীৰ সমষ্টিক প্ৰতিনিধিত্ব কৰি ২০১৩ চনলৈকে ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ ৰাজনৈতিক দলৰ সদস্য হিচাপে কৰ্মৰত শুক্লাই ২০০৯ চনৰ নিৰ্বাচনত কোৰবাৰ পৰা ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ চৰণ দাস মহন্তৰ হাতত পৰাস্ত হৈছিল৷ মহন্ত কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ মন্ত্ৰী আছিল।

২০১৩ চনৰ ২৫ অক্টোবৰত দলটো "ক্ষমতাৰ ৰাজনীতিৰ কবলত থকা বুলি অভিযোগ উঠিছে" বুলি উল্লেখ কৰি তেওঁ বিজেপিৰ পৰা পদত্যাগ কৰে।

কৰুণা প্ৰাক্তন প্ৰধানমন্ত্ৰী অটল বিহাৰী বাজপেয়ীৰ ভতিজী আছিল।

বিজেপিৰ সৈতে ৩২ বছৰীয়া ঘনিষ্ঠতাৰ অন্ত পেলোৱাৰ পিছত ২০১৪ চনৰ ২৭ ফেব্ৰুৱাৰীত তেওঁ ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছত যোগদান কৰি ২০১৪ চনৰ লোকসভা নিৰ্বাচনত ছত্তীশগড়ৰ বিলাসপুৰ সমষ্টিৰ পৰা প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰে। ১৭৬,৪৩৬ ভোটৰ ব্যৱধানত বিজেপিৰ লখান লাল সাহুক তেওঁ পৰাস্ত কৰে।

২০১৮ চনৰ ছত্তীশগড় বিধানসভাৰ নিৰ্বাচনত ৰাজনন্দগাঁৱৰ পৰা প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰিছিল, কিন্তু পৰাস্ত হৈছিল। তেওঁক প্ৰাক্তন মুখ্যমন্ত্ৰী শ্ৰী ৰমন সিঙে পৰাস্ত কৰে।

২০২১ চনৰ ২৭ এপ্ৰিলত ক'ভিড-১৯ত আক্ৰান্ত হৈ তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
## তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ মহিলা সাংসদ
শ্ৰেণী:লোকসভাৰ সাংসদ
এবাৰিমন

**এবাৰিমন** (ইংৰাজী: Abarimon) বা **এণ্টিপ'ড** (ইংৰাজী: antipode) শ্ৰুতিকথাত বৰ্ণিত এবিধ কিংবদন্তিমূলক জীৱ৷ এই জীৱৰ ভৰি দুখন ওলোটা, অৱশ্যে এই অস্বাভাৱিক ভৰি থকাৰ পিছতো ই অতি খৰকৈ দৌৰিবলৈ সক্ষম।

ইউৰোপত প্লিনি দ্য এলডাৰে, তেওঁৰ গ্ৰন্থ নেচাৰেল হিষ্ট্ৰিত এই মহিমামণ্ডিত জীৱবিধৰ বিষয়ে প্ৰথম বৰ্ণনা কৰিছিল৷ তেওঁ এই জীৱবোৰ ভাৰতৰ স্থানীয় বুলি বিশ্বাস কৰিছিল। একেধৰণৰ কাহিনী এটা অ’লাছ গেলিয়াছে এটিক নাইটছতো চিত্ৰিত কৰিছে।

বন্যপ্ৰাণীৰ সৈতে ইহঁতে সহাৱস্থান কৰিছিল আৰু অতিশয় হিংস্ৰ আৰু বৰ্বৰ হোৱাৰ বাবে ইহঁতক কৰায়ত্ত কৰাৰ সকলো প্ৰচেষ্টা বিফল হৈছিল। প্লিনিয়ে তেওঁৰ গ্ৰন্থখনত এনে তথ্য আঙুলিয়াই দিছে যিবোৰ বেইটন, আলেকজেণ্ডাৰ দ্য গ্ৰেটৰ লেণ্ড চাৰ্ভেয়ৰৰ পৰা আহৰণ কৰা হৈছে। এবাৰিমনবোৰে নিজৰ ঘৰুৱা উপত্যকাৰ বিশেষ গুণযুক্ত বায়ুহে উশাহ ল’ব পাৰিছিল বুলি বেইটনে কয়। দীৰ্ঘদিন ধৰি এই বিশেষ গুণগত মানৰ বায়ু উশাহ লোৱা বাবে তেওঁলোকৰ বাবে অন্য কোনো ধৰণৰ বায়ু উশাহ লোৱাটো অসম্ভৱ হৈ পৰিছিল। সেই কাৰণে তেওঁলোকে সেই উপত্যকাৰ পৰা আঁতৰি পৃথিৱীৰ আন ঠাইত থাকিব পৰা নাছিল। গতিকে তেওঁলোকক ফান্দত পেলাই দূৰৈৰ শাসকৰ আদালতলৈ বা মেচিডোনিয়াৰ মহান ৰাজ্যলৈ লৈ যোৱাটো অসম্ভৱ আছিল।

এই জীৱবিধ হিমালয়ৰ কাষৰীয়া অঞ্চলত প্ৰাগঐতিহাসিক বন্যপ্ৰাণীৰ এক অতিৰঞ্জিত নৃতাত্ত্বিক বৰ্ণনা হ’ব পাৰে।

এটা বেলেগ কিংবদন্তিত উল্লেখ কৰাৰ দৰে আবাৰিমনক মাউণ্ট ইমাউছৰ উপত্যকা চিথিয়াত পোৱা এটা প্ৰাকৃতিক দৃশ্য বুলি কোৱা হয় (যিটো হিন্দুকোষ বা হিমালয় পৰ্বতমালাৰ সৈতে পৃথক কৰিব নোৱাৰাৰ বাবে হ’ব পাৰে)।

পিছলৈ থমাছ কুপাৰৰ “থিছ’ৰাছ লিংগুৱে ৰোমানে এট ব্ৰিটানিকা”ত (Thesaurus Linguae Romanae et Britannicae) আবাৰিমনক টাটাৰিয়া দেশৰ এটা জনগোষ্ঠী হিচাপে সংক্ষিপ্তভাৱে উল্লেখ কৰা হৈছে। গোটেই মধ্যযুগত চিনাকি সূৰ্য্যকেন্দ্ৰিক দৃশ্যৰ পিছত কিছুমান মানচিত্ৰ অংকনকাৰীয়ে আবাৰিমন লোকৰ আকৃতিৰ জীৱ নিৰ্মাণ কৰি পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ বাহিৰৰ সীমান্তত স্থাপন কৰিছিল।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:কিংবদন্তিমূলক জীৱ
সূৰ্য্যৰ সপ্তম ঘোঁৰা

**সূৰ্য্যৰ সপ্তম ঘোঁৰা** (;  হিন্দী: सूरज का सातवाँ घोड़ा) ১৯৫২ চনত আধুনিক হিন্দী সাহিত্যৰ অন্যতম পথ প্ৰদৰ্শক ধৰ্মবীৰ ভাৰতীৰ এখন হিন্দী মেটা কল্পকাহিনী উপন্যাস। উপন্যাসখনত যমুনা, সতী, লিলি নামৰ তিনিগৰাকী নাৰী সম্পৰ্কে তিনিটা সম্পৰ্কীয় আখ্যান উপস্থাপন কৰা হৈছে। উপন্যাসখনৰ চৰিত্ৰ মাণিক মুল্লাই সপ্তম দুপৰীয়াৰ ভিতৰত *হিতোপদেশ* বা *[[পঞ্চতন্ত্ৰ]]* শৈলীত তেওঁৰ বন্ধুবৰ্গক এই কাহিনী বৰ্ণনা কৰিছে। উপন্যাসখনত এই মহিলাসকলে সন্মুখীন হোৱা প্ৰেমৰ হতাশা আৰু তেওঁলোকে নিজৰ জীৱনৰ সৈতে কেনেদৰে মোকাবিলা কৰে তাক দেখুওৱা হৈছে। আত্ম-প্ৰতিক্ৰিয়াশীল কাহিনীটো "দেৱদাস" চিনড্ৰমৰ বিৰুদ্ধে ইয়াৰ ধ্বংসাত্মক পদক্ষেপৰ বাবেও জনাজাত। ভাৰতীৰ প্ৰথম উপন্যাস গুনাহৌ কা দেৱতা (১৯৪৯) ৰ পিছত দ্য ছানছ ছেভেন্থ হ'ৰ্ছ প্ৰকাশিত হৈছিল, যি পৰৱৰ্তী সময়ত এখন গ্ৰেচিক্স হৈ পৰিছিল।

সচ্চিদানন্দ বৎসায়নকৃত (nom de plume: Agyeya) উপন্যাসখনৰ ইংৰাজী অনুবাদ ১৯৯৯ চনত প্ৰকাশ পাইছিল। ইয়াৰ ৪৬ সংখ্যক সংস্কৰণ ভাৰতীয় জ্ঞানপীঠে‍ ২০১২ চনত প্ৰকাশ কৰিছিল। ১৯৯২ চনত পৰিচালক শ্যাম বেনেগালে ৰাজীত কাপুৰ, ৰঘুবীৰ যাদৱ আৰু ৰাজেশ্বৰী সচদেৱ অভিনীত উপন্যাসখনক এপোনিমছ ছবিলৈ ৰূপান্তৰিত কৰে। ছবিখনে বহুল প্ৰশংসা লাভ কৰাৰ লগতে ১৯৯২ চনত হিন্দী ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:উপন্যাস
প্ৰণীতি সিন্দে

**প্ৰণীতি সুশীলকুমাৰ সিণ্ডে** (, জন্ম:-৯ ডিচেম্বৰ ১৯৮০) মহাৰাষ্ট্ৰৰ এগৰাকী ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ। তেওঁ সোলাপুৰ লোকসভা সমষ্টিৰ সংসদ সদস্য। ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছ পাৰ্টিৰ সদস্য হিচাপে তেওঁ তিনিবাৰকৈ মহাৰাষ্ট্ৰৰ বিধানসভাৰ সদস্য হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। তেওঁ সোলাপুৰ চহৰৰ কেন্দ্ৰীয় সমষ্টিৰ পৰা নিৰ্বাচিত হৈছিল। ২০২১ চনৰ পৰা মহাৰাষ্ট্ৰ প্ৰদেশ কংগ্ৰেছ কমিটীৰ কাৰ্যকৰী সভানেত্ৰীআৰু বিধানসভা নিৰ্বাচনৰ বাবে কেৰালা প্ৰদেশ কংগ্ৰেছ কমিটিৰ পৰীক্ষণ সমিতিৰ সদস্য।
## প্ৰাথমিক জীৱন আৰু শিক্ষা
১৯৮০ চনৰ ৯ ডিচেম্বৰত উজৱালা সিণ্ডে আৰু ভাৰতৰ প্ৰাক্তন গৃহমন্ত্ৰী সুশীলকুমাৰ সিণ্ডেৰ ঘৰত প্ৰণীতি সিন্দেয়ে জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তেখেতে মহিমৰ বম্বে স্কটিছ স্কুলত স্কুলীয়া শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। মুম্বাইৰ ছেইণ্ট জেভিয়াৰ কলেজৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ইয়াৰ পিছত তেওঁ মুম্বাইৰ চৰকাৰী আইন মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা আইন বিভাগৰ ডিগ্ৰী সম্পূৰ্ণ কৰে।  তেওঁৰ এন জি অ' জয়জুইৰ জৰিয়তে মানুহক সহায় কৰি এগৰাকী সমাজকৰ্মী হিচাপে দায়িত্ব পালন কৰি আহিছে।
## লোকসভা নিৰ্বাচন ২০২৪
২০২৪ চনৰ লোকসভা নিৰ্বাচনত সোলাপুৰ সমষ্টিৰ পৰা কংগ্ৰেছৰ টিকটত প্ৰণীতি সংৰক্ষিত সমষ্টিৰ পৰা জয়লাভ কৰে।
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ মহিলা সাংসদ
শ্ৰেণী:লোকসভাৰ সাংসদ
নেচাৰেল হিষ্ট্ৰি

**নেচাৰেল হিষ্ট্ৰি** (লেটিন: Naturalis Historia) হৈছে প্লিনি দ্য এল্ডাৰৰ দ্বাৰা ৰচিত এখন লেটিন ভাষাৰ গ্ৰন্থ। ৰোমান সাম্ৰাজ্যৰ পৰা আধুনিক যুগলৈকে বৰ্তি থকা আটাইতকৈ ডাঙৰ একক গ্ৰন্থ৷ এই গ্ৰন্থখনত বিভিন্ন প্ৰাচীন লেখকৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰা তথ্য সংকলন কৰা হৈছে। গ্ৰন্থখনৰ শিৰোনাম প্ৰাকৃতিক ইতিহাস যদিও ইয়াৰ বিষয়বস্তু আজিৰ প্ৰাকৃতিক ইতিহাসৰ মাজতে সীমাবদ্ধ নহয়; প্লিনিয়ে নিজেই তেওঁৰ পৰিসৰক "প্ৰাকৃতিক জগত বা জীৱন" বুলি সংজ্ঞায়িত কৰিছে। ইয়াৰ পৰিসৰ বিশ্বকোষীয় যদিও ইয়াৰ গঠন আধুনিক বিশ্বকোষৰ দৰে নহয়। এইখনেই হৈছে প্লিনিৰ একমাত্ৰ গ্ৰন্থ যিখন তেওঁ প্ৰকাশ কৰা শেষ গ্ৰন্থ আৰু যিখনৰ এতিয়াও অস্তিত্ব আছে। তেওঁ ৭৭ খ্ৰীষ্টাব্দত প্ৰথম ১০খন গ্ৰন্থ প্ৰকাশ কৰিছিল যদিও ৭৯ খ্ৰীষ্টাব্দত ভেছুভিয়াছৰ বিস্ফোৰণৰ তেওঁৰ মৃত্যুৰ সময়লৈকে বাকী থকা গ্ৰন্থসমূহৰ চূড়ান্ত পুনৰীক্ষণ কৰা নাছিল। বাকীখিনি মৰণোত্তৰভাৱে প্ৰকাশ কৰিছিল প্লিনিৰ ভতিজা প্লিনি দ্য ইয়ংগাৰে।

১০ খণ্ডত সংগঠিত এই গ্ৰন্থখন ৩৭খন গ্ৰন্থত বিভক্ত। এইবোৰে জ্যোতিৰ্বিজ্ঞান, গণিত, ভূগোল, নৃতাত্ত্বিক, নৃতত্ত্ব, মানৱ শৰীৰবিজ্ঞান, প্ৰাণীবিজ্ঞান, উদ্ভিদ বিজ্ঞান, কৃষি, উদ্যান শস্য, ঔষধ বিজ্ঞান, খনি, খনিজ বিজ্ঞান, ভাস্কৰ্য্য, শিল্প, আৰু বহুমূলীয়া শিলকে ধৰি বিভিন্ন বিষয়সমূহ সামৰি লয়।

ইয়াৰ বিষয়বস্তুৰ বিস্তৃতি, মূল লেখকৰ উল্লেখ আৰু সূচকাংকৰ ফলত প্লিনিৰ প্ৰাকৃতিক ইতিহাস পৰৱৰ্তী বিশ্বকোষ আৰু বিদ্বান গ্ৰন্থৰ বাবে আৰ্হিত পৰিণত হৈছে।

## অনুবাদ
১৬০১ চনত ফিলেমন হলণ্ডে এই গ্ৰন্থখনৰ বহুখিনি ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰিছিল। জন বষ্টক আৰু এইচ টি ৰাইলে ১৮৫৫ চনত গ্ৰন্থখনৰ সম্পূৰ্ণ অনুবাদ কৰে।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:গ্ৰন্থ
শ্ৰেণী:গ্ৰীক কিংবদন্তি
শ্ৰেণী:ৰোমান শ্ৰুতিকথা
তাৰাদেৱী সিদ্ধাৰ্থ

**ডি.কে. তাৰাদেৱী সিদ্ধাৰ্থ** (, জন্ম-১৯৫৩) ভাৰতৰ কৰ্ণাটকৰ এগৰাকী ৰাজনীতিবিদ। তেওঁ ৰাজ্যসভা আৰু কৰ্ণাটক বিধানসভাৰ সমান্তৰালকৈ অষ্টম আৰু দশম লোকসভাৰ সদস্য আছিল।
## প্ৰাথমিক জীৱন
১৯৫৩ চনৰ ২৬ ডিচেম্বৰত মুদিগেৰেৰ কৃষ্ণপ্পা গৌডাৰ কন্যা তাৰাদেৱীৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ কলা শাখাত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছে।
## কৰ্মজীৱন
১৯৭৮ চনত তাৰাদেৱীক মুদিগেৰে তালুকা উন্নয়ন ব'ৰ্ডৰ সভাপতি নিৰ্বাচিত কৰা হয় আৰু তাৰ পিছত চহৰখনৰ পৌৰসভাৰ মুৰব্বী হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হয়।ইন্দিৰা গান্ধীয়ে যেতিয়া চিকমাগালুৰৰ পৰা নিৰ্বাচনত অৱতীৰ্ণ হৈছিল, তেতিয়া তেওঁ তাৰাদেৱীৰ ঘৰত আছিল।পিছলৈ ১৯৮৪ চনৰ ভাৰতীয় সাধাৰণ নিৰ্বাচনৰ সময়ত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছে চিকমাগালুৰত থিয় কৰাই দিয়াৰ পিছত ১৯৮৪ চনলৈকে কৰ্ণাটক বিধানসভাৰ সদস্য হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। অষ্টম লোকসভাত প্ৰথম কাৰ্যকাল সম্পূৰ্ণ কৰাৰ পিছত ১৯৯০ চনত ৰাজ্যসভালৈ নিৰ্বাচিত হয়। পিছৰ বছৰত তাৰাদেৱীয়ে ১৯৯১ চনৰ ভাৰতীয় সাধাৰণ নিৰ্বাচনত প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰি পি ভি নৰসিংহ ৰাওৰ নৱগঠিত মন্ত্ৰীসভাত ৰাজ্য, স্বাস্থ্য আৰু পৰিয়াল কল্যাণৰ মন্ত্ৰী হয়।}}

তৰাদেৱীয়ে আইএনচি প্ৰশাসনৰ ভিতৰতো গুৰুত্বপূৰ্ণ পদবীত অধিষ্ঠিত হৈ আহিছে, য'ত সৰ্বভাৰতীয় কংগ্ৰেছ কমিটিৰ যুটীয়া সম্পাদক হিচাপেও তেওঁ কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আহিছে।কিছু সময়ৰ বাবে তেওঁ ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ সদস্য আছিল।
## ব্যক্তিগত জীৱন
তাৰাদেৱীয়ে কৰ্ণাটকৰ আইএনচিৰ এজন গুৰুত্বপূৰ্ণ সদস্য সিদ্ধাৰ্থ ৰেড্ডীক বিয়া কৰায়।
## তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ মহিলা সাংসদ
শ্ৰেণী:লোকসভাৰ সাংসদ
শ্ৰেণী:ৰাজ্যসভাৰ সাংসদ
এংগুইপেড

**এংগুইপেড** (লেটিন: angui, 'সাপ'; ped-, 'ভৰি') এক প্ৰকাৰৰ ঐশ্বৰিক সত্তা যি গ্ৰীক-ৰোমান যুগৰ যাদুকৰী তাবিজ সমূহত প্ৰায়ে পোৱা যায়৷ এই সত্তাবোৰৰ ভৰিবোৰ সাপৰ দৰে।

আব্ৰাক্সাছ, এবিধ সাধাৰণ প্ৰকাৰৰ এংগুইপেড৷ ইহঁতৰ মূৰটো কুকুৰাৰ দৰে আৰু ভৰিবোৰ সাপ দৰে বুলি চিত্ৰিত কৰা হৈছে৷ ইহঁতৰ প্ৰতীক পাৰ্চী মূলৰ বুলি ধাৰণা হয়। কেতিয়াবা ইহুদী ধৰ্মৰ ঈশ্বৰৰ নামক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা ‘Iao’ নামৰ (টেট্ৰাগ্ৰামেটনৰ এটা ৰূপ) চাৰিটা আখৰ তলত লিখা থাকে। এনে তাবিজৰ লগতে যাদুকৰী পেপিৰি, অভিশাপৰ ফলি, ৰত্ন আৰু অন্যান্য তাবিজত ইয়াও নামটো বাৰে বাৰে ব্যৱহাৰ কৰাটোৱে ইহুদী ধৰ্মৰ উপাদানসমূহৰ সৈতে পৌত্তলিক ধৰ্মৰ সংমিশ্ৰণ ঘটোৱা সংস্কৃতিৰ প্ৰমাণ দিয়ে। তালমুদত ইহুদী ধৰ্মৰ পৰা এনে সংস্কৃতিলৈ ঘূৰি যোৱা লোকসকলক নূন্যতম বুলি কোৱা হৈছে – ইয়াক প্ৰায়ে "পাষণ্ড" বা "ধৰ্মত্যাগী" বুলি অনুবাদ কৰা হয়।

গ্ৰেকো-ৰোমান শিল্পত টাইফন আৰু দৈত্য দুয়োকে (খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৩৮০ চনৰ পিছত) প্ৰায়ে গতানুগতিকভাৱে এংগুইপেড হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হয়। ৰোমান জাৰ্মানী আৰু পূব গলৰ এটা সাধাৰণ ধৰ্মীয় মটিফত জুপিটাৰক এংগুইপেডেল দৈত্যৰ পৰা অৱৰোহন কৰা চিত্ৰণ কৰা হৈছে।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:কিংবদন্তিমূলক জীৱ
কবিতা সিং

**কবিতা সিং** () জনতা দল (ইউনাইটেড)ৰ এগৰাকী ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ।  ২০১৯ চনৰ ভাৰতীয় সাধাৰণ নিৰ্বাচনত ছিৱান লোকসভাৰ আসনৰ পৰা তেওঁ প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰি জয়ী হয়। ২০১১ চনৰ উপ-নিৰ্বাচন আৰু ২০১৫ চনৰ নিৰ্বাচনত দাৰাউণ্ডা আসনৰ পৰা বিধানসভাৰ সদস্য হিচাপেও তেওঁ কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল, যিখন আসনত পূৰ্বে তেওঁৰ শাহুৱেক জগমাতা দেৱীয়ে জয়ী হৈছিল।কবিতা সিং জে পি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ স্নাতকোত্তৰ ছাত্ৰী৷ তেওঁ বিয়াৰ পিছতেই কইনাৰ সাজ-পোছাক পিন্ধি মনোনয়ন দাখিল কৰিছিল। ২৬ বছৰ বয়সত তেওঁ বিধায়িকা হৈছিল।  তেওঁৰ বিবাহ গেংষ্টাৰৰ পৰা ৰাজনীতিবিদ হোৱা অজয় ​​কুমাৰ সিঙৰ সৈতে সম্পন্ন হৈছিল।
## তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ মহিলা সাংসদ
শ্ৰেণী:লোকসভাৰ সাংসদ
মনোৰমা সিং

**মনোৰমা সিং** (২৩ আগষ্ট ১৯৩৮ – ৮ ডিচেম্বৰ ২০২৪) এগৰাকী ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ। তেওঁৰ প্ৰয়াত স্বামী চন্দ্ৰশেখৰ সিঙে বিহাৰৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। ১৯৮০ চনত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ সদস্য হিচাপে বিহাৰৰ বাংকাৰ পৰা লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হয়।

১৯৮৪ চনত বাংকাৰ পৰা লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হোৱা সিঙে ১৯৮৫ চনত দিল্লীত স্বামীক মন্ত্ৰী হিচাপে নিযুক্তি দিয়াৰ সময়ত আসনখন খালী কৰে। ১৯৮৬ চনত স্বামীৰ মৃত্যু হয়, আৰু ১৯৮৬ চনত আৰু এটা উপ-নিৰ্বাচন অনুষ্ঠিত কৰিবলগীয়া হয়। ১৯৮৬ চনৰ বাংকাৰ উপ-নিৰ্বাচনত জনতা পাৰ্টিৰ জৰ্জ ফাৰ্নাণ্ডেছৰ বিৰুদ্ধে ১৮৬,২৩৭ টা ভোট লাভ কৰি জয়ী হয়৷ ১৯৮৯, ১৯৯১ আৰু ১৯৯৬ চনত বাংকাৰ পৰা কংগ্ৰেছৰ প্ৰাৰ্থী হিচাপে নিৰ্বাচনত তেওঁ পৰাস্ত হয়।

২০২৪ চনৰ ৮ ডিচেম্বৰত বিহাৰৰ পাটনাত ৮৬ বছৰ বয়সত সিঙৰ মৃত্যু হয়।
## তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ মহিলা সাংসদ
শ্ৰেণী:লোকসভাৰ সাংসদ
প্ৰতিভা সিং

**প্ৰতিভা সিং** (,জন্ম ১৬ জুন ১৯৫৬) হিমাচল প্ৰদেশৰ এগৰাকী ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ আৰু ভাৰতীয় সংসদৰ প্ৰাক্তন সদস্য।

প্ৰতিভা সিং ছয়বাৰ হিমাচল প্ৰদেশৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰা প্ৰয়াত বীৰভদ্ৰ সিঙৰ পত্নী । তেওঁ হিমাচল প্ৰদেশৰ মাণ্ডী সমষ্টিক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে আৰু তেওঁ ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ সদস্য।

## ব্যক্তিগত জীৱন
১৯৫৬ চনৰ ১৬ জুনত হিমাচল প্ৰদেশৰ ছিমলাত প্ৰতিভা সিঙে জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। ১৯৮৫ চনত বীৰভদ্ৰ সিঙৰ সৈতে তেওঁ বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। বীৰভদ্ৰ সিঙৰ তেওঁৰ দ্বিতীয় পত্নী। বীৰভদ্ৰ সিঙে প্ৰথম বিবাহৰ জৰিয়তে লাভ লৰা কন্যা অভিলাষা কুমাৰীয়ে গুজৰাটত ন্যায়াধীশ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। প্ৰতিভা সিঙৰ সৈতে দ্বিতীয় বিবাহৰ জৰিয়তে বীৰভদ্ৰ সিঙে লাভ কৰা পুত্ৰ বিক্ৰমাদিত্য সিঙে ছিমলা গ্ৰাম্য সমষ্টিৰ পৰা বিধানসভাৰ সদস্য হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আছে।
## ৰাজনৈতিক জীৱন
২০০৪ চনৰ ভাৰতীয় সাধাৰণ নিৰ্বাচনত ভাৰতৰ সংসদৰ নিম্ন সদন লোকসভাত প্ৰতিভা সিঙে মহেশ্বৰ সিঙক পৰাস্ত কৰি আসন লাভ কৰে। ২০১৩ চন আৰু ২০২১ চনত হোৱা উপ-নিৰ্বাচনত তেওঁ মাণ্ডীৰ একেখন আসনৰ পৰা পুনৰ নিৰ্বাচিত হয়।
## তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ মহিলা সাংসদ
শ্ৰেণী:লোকসভাৰ সাংসদ
আধুনিক অসমীয়া সাহিত্যৰ ইতিহাস (গ্ৰন্থ)

**আধুনিক অসমীয়া সাহিত্যৰ ইতিহাস** (২੦২৩, ইংৰাজী: *Adhunik Asamiya Sahityar Itihas*) হ’ল ১৮৪৬ চনৰপৰা গ্ৰন্থখন প্ৰকাশৰ সময়লৈকে আধুনিক অসমীয়া সাহিত্যৰ বিস্তৃত ইতিহাস সম্বলিত এখন গ্ৰন্থ৷ গ্ৰন্থখনৰ লেখক হ’ল সমালোচক আৰু অনুবাদক আনন্দ বৰমুদৈ৷

## বিৱৰণ
গ্ৰন্থখনত মুঠ পাঁচটা অধ্যায় আছে৷ অধ্যায়কেইটা হ’ল : কবিতা, চুটি গল্প, উপন্যাস, নাটক আৰু সমালোচনা৷

## তথ্যসমল

শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
পুষ্পা দেৱী সিং

**পুষ্পা দেৱী সিং** (; জন্ম: ১৮ মে' ১৯৪৮) ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছ দলৰ হৈ সপ্তম লোকসভাত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰা এগৰাকী ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ।

পুষ্পা দেৱী সিংহৰ জন্ম হৈছিল ছত্তীসগঢ়ৰ সৰনগড় ৰায়পুৰৰ গণ্ড আদিবাসী ৰজাঘৰীয়া পৰিয়ালত। তেওঁ মধ্যপ্ৰদেশৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হৈ থকা সাৰনগৰৰ ৰাজা নৰেশ চন্দ্ৰ সিঙৰ কন্যা। সাগৰৰ ছেইণ্ট জোচেফ কনভেণ্ট আৰু ভোপালৰ মহাৰাণী লক্ষ্মীবাই কলেজ আৰু উজ্জয়িনৰ বিক্ৰম বিশ্ববিদ্যালয়ত তেওঁ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে।

১৯৮০ চনত পুষ্পা সিঙে ৩১ বছৰ বয়সত লোকসভালৈ নিৰ্বাচনত জয়ী হ’বলৈ বৈধ ভোটৰ ৫৩.৭৬ শতাংশ ভোট লাভ কৰি সেই সংসদৰ অন্যতম কনিষ্ঠ সদস্য হিচাপে পৰিগণিত হয়। তেওঁৰ নিকটতম প্ৰতিদ্বন্দ্বী মোৰাৰজী মন্ত্ৰীসভাৰ মন্ত্ৰী জনতা পাৰ্টিৰ নৰহৰি প্ৰসাদ ছাইয়ে ২১.৯৭ শতাংশ ভোট লাভ কৰে।

১৯৮৪ চনত পুনৰ ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছ দলৰ বাবে, তেওঁ অষ্টম লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হয়। এই নিৰ্বাচনত ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ প্ৰাৰ্থী নন্দ কুমাৰ ছাইক ২৯.৯৮ শতাংশ ভোটেৰে পৰাস্ত কৰি তেওঁ মুঠ ভোটৰ ৬২.৫১ শতাংশ লাভ কৰে, যি ২০০৪ চনলৈকে তেওঁৰ সমষ্টিত এক অখণ্ড অভিলেখ আছিল।

১৯৮৯ চনত সাধাৰণ নিৰ্বাচনত পুষ্পা সিং নন্দ কুমাৰ ছাইৰ হাতত পৰাস্ত হয়৷ সেইমুহূৰ্তত ৰাজীৱ গান্ধীৰ কংগ্ৰেছৰ বিৰুদ্ধে ঢৌ উঠিছিল।
১৯৯১ চনত দশম লোকসভাৰ নিৰ্বাচনত সিঙে পুনৰ ৫৩.১৩ শতাংশ ভোট লাভ কৰি জয়লাভ কৰি তেতিয়াৰ ৰাজ্যিক বিজেপিৰ সভাপতি নন্দ কুমাৰ ছাইক পুনৰ পৰাস্ত কৰে।এই তিনিটা নিৰ্বাচনত তেওঁৰ জয়লাভৰ জৰিয়তেই কংগ্ৰেছে কোনো এটা সমষ্টিত ৫০%তকৈ অধিক ভোট লাভ কৰাৰ মৰ্যাদা পাইছিল।

১৯৯৬ চনৰ লোকসভা নিৰ্বাচনত নন্দ কুমাৰ ছাইয়ে পুষ্পা সিঙক পৰাস্ত কৰিছিল। দুয়োৰে মাজত হোৱা ৪ খন প্ৰতিযোগিতাৰ ভিতৰত পুষ্পা সিঙে ২ খন (১৯৮৪, ১৯৯১) আৰু নন্দ কুমাৰ ছাই (১৯৮৯, ১৯৯৬) দুবাৰকৈ জয়লাভ কৰে।

## তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ মহিলা সাংসদ
শ্ৰেণী:লোকসভাৰ সাংসদ
নৱদুৰ্গা (আঞ্চলিক দেৱী)

**নৱদুৰ্গা** ভাৰতৰ বিশেষকৈ গোৱা আৰু মহাৰাষ্ট্ৰ ৰাজ্যৰ বহু গৌড় সৰস্বত ব্ৰাহ্মণ আৰু দৈৱদ্বীণ ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালৰ কুলদেৱী। বলপূৰ্বক পৰ্তুগীজ ধৰ্মান্তৰকৰণ আৰু তেওঁলোকৰ আচাৰ-অনুষ্ঠানত হস্তক্ষেপৰ বাবে আন সকলো পুৰুষৰ সৈতে দেৱতাক গাভাছিমৰ পৰা নিজৰ নিজৰ নিজৰ স্থানলৈ স্থানান্তৰিত কৰিবলগীয়া হৈছিল। গোৱাৰ উত্তৰ দিশলৈ গুচি যোৱা সৰস্বত আৰু দৈৱদ্ন্যসকলে নটা ভিন্ন স্থানত দেৱীৰ সন্মানত আৰু তেওঁক শ্ৰদ্ধাৰে মন্দিৰ স্থাপন কৰিছিল। কুলপুৰুষৰ লগতে বৰ্তমানৰ মন্দিৰটো ভেংগুলাৰ ৰেডী (মহাৰাষ্ট্ৰ)ত অৱস্থিত। নিজৰ কুলাপুৰুষৰ সৈতে গোৱাৰ পূব দিশলৈ গুচি যোৱা আন সৰস্বত আৰু দৈৱদ্ন্যসকলে দেৱীক উৎসৰ্গিত মন্দিৰ স্থাপন কৰিছিল। আজি মদকাইত অৱস্থিত এই ভয়ংকৰ মন্দিৰটো , নৱদুৰ্গাৰ মূৰটো হেলনীয়া হোৱাৰ বাবে বিখ্যাত। কিংবদন্তি অনুসৰি এজন ধনী সৰস্বত বণিকক ৫০ লাখ টকাৰ ফুল ৰখাৰ সময়ত। ১০০০ চনত দেৱীয়ে বণিকৰ ভক্তি স্বীকাৰ কৰি মূৰটো হেলনীয়া কৰিলে। একেধৰণৰ কিংবদন্তি কাট্যয়ানী বানেশ্বৰ নামৰ কংকনী মন্দিৰ (এসময়ত গোৱাৰ বেনাউলিমত অৱস্থিত)ত বৰ্তমান কৰ্ণাটকৰ অৱেৰছাত অৱস্থিত। ইয়াত কাত্যয়নীৰো নৱদুৰ্গাৰ দৰে মূৰটো হেলনীয়া। কিংবদন্তি অনুসৰি মদকাই গাঁৱত বসবাস কৰা দৈৱদ্ন্য ব্ৰাহ্মণ সম্প্ৰদায়ৰ এজন সোণৰ মিস্ত্ৰীক মন্দিৰ কৰ্তৃপক্ষই নৱদুৰ্গ দেৱীৰ মুখা তৈয়াৰ কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিছিল। দেৱীয়ে সোণোৱালৰ সপোনত আবিৰ্ভাৱ হৈ কন্যাৰ মুখৰ সদৃশ মুখাখন বনাবলৈ ক’লে। জীয়েকৰ মুখৰ দৰে মাস্কখন প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল যদিও কিছুদিনৰ পাছত তেওঁৰ ছোৱালীজনী দুৰ্বল হৈ মৃত্যুমুখত পৰে। তাইৰ মৃত্যুৰ কাৰণে সোণোৱালীজনী বৰ দুখ পাইছিল। দেৱীয়ে আকৌ এবাৰ তেওঁৰ সন্মুখত উপস্থিত হৈ তেওঁক ক’লে যে বছৰত এবাৰ তেওঁৰ ঘৰলৈ যাব তেওঁৰ কন্যা হিচাপে। সেয়েহে এটা পৰম্পৰা অনুসৰি প্ৰতি বছৰে কাৰ্তিক শুক্ল আস্থামীৰ দিনা দেৱীৰ একেটা মুখাকে স্বৰ্ণকৰ ঘৰত আদৰণি জনোৱা হয়। এই দিৱসটো মদকাইকাৰসকলে (সোনকাৰ পৰিয়ালে) যিদৰে পৈতৃক ঘৰলৈ যোৱা বিবাহিত ছোৱালীয়েও পালন কৰে। মদকাই (গোৱা), কুণ্ডাইম (গোৱা) আৰু ৰেডি (ভেংগুৰলা - মহাৰাষ্ট্ৰ) ত অৱস্থিত নৱদুৰ্গাসকলক সৰস্বত কুলদেৱতা বুলি ধৰা হয় আনহাতে বাকীবোৰ গ্ৰাম দেৱতা বা স্বাভাৱিক হিন্দু মন্দিৰ। 

বৰ্তমানৰ মন্দিৰটোৱে আপত্তিজনক সাজ-পোছাক আৰু আচৰণৰ কাৰণ বুলি উল্লেখ কৰি শেহতীয়াকৈ মন্দিৰত বিদেশী প্ৰৱেশ নিষিদ্ধ কৰিছে।

গোৱাত মদকিয়াম, কুণ্ডাইম, পালে, পইংগুইনিম, বৰিম , আদকোলনা, (সিদ্ধেশ্বৰ) নৱদুৰ্গা সুৰলাত আৰু মহাৰাষ্ট্ৰৰ ৰেদি, ভেংগুৰলাত নৱদুৰ্গা মন্দিৰ আছে। ৰেদি নৱদুৰ্গা ষোড়শ শতিকাত গাভাছি (গনচিম) গোৱাৰ পৰা বৰ্তমান মহাৰাষ্ট্ৰৰ সিন্ধুদুৰ্গ জিলাৰ কন্যালে-ৰেদি, তহচিল:ভেংগুৰলা স্থানলৈ স্থানান্তৰিত কৰা হৈছিল।

## বাহ্যিক সংযোগ

*Shree Navadurga Devi Temple Kanyale Redi, Vengurla, Maharashtra.
*Shree Navadurga Temple
*Location map of Shree Navadurga Devi Temple Kanyale, Redi, Vengurla, Maharashtra.

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
কালী‌ দ্য মাদাৰ (কবিতা)

"**কালী‌ দ্য মাদাৰ**" হিন্দু সন্ন্যাসী স্বামী বিবেকানন্দৰ এটি কবিতা। ১৮৯৮ চনৰ ২৪ ছেপ্টেম্বৰত বিবেকানন্দই এই কবিতাটো লিখিছিল, যেতিয়া তেওঁ কাশ্মীৰৰ শ্ৰীনগৰৰ দল হ্ৰদত গৃহনাওত উঠি বহি আছিল। এই কবিতাৰ মাধ্যমেৰে তেওঁ কালী দেৱীক পূজা কৰিছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত এই ইংৰাজী কবিতাটো সত্যেন্দ্ৰনাথ দত্তই *মৃত্যুৰূপা মাতা* নামেৰে বাংলা ভাষালৈ অনুবাদ কৰিছিল।

## বিষয়বস্তু

কবিতাটোত হিন্দুসকলে সৱলীকৰণৰ সৈতে সংযুক্ত কৰা দেৱী কালীক মহিমামণ্ডিত কৰিছে। এই কবিতাটোত বিবেকানন্দই দেৱীৰ ভয়ংকৰ ৰূপটোক পূজা কৰি আছে (কালিক বেছিভাগেই দুটা ৰূপত চিত্ৰিত কৰা হৈছে: জনপ্ৰিয় চতুৰ্ভুজ ৰূপ আৰু দহবাহু মহাকালি ৰূপ "ভয়ংকৰ" ৰূপ)। কবিতাটোত তেওঁ দেখুৱাইছে যে সমগ্ৰ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডখন কেনেকৈ দেৱীৰ ভয়ানক আৰু উন্মাদ নৃত্যৰ মঞ্চ।

## প্ৰভাৱ

এই কবিতাই ভাৰতীয় স্বাধীনতা সংগ্ৰামী সুভাষ চন্দ্ৰ বসু আৰু শ্ৰী অৰবিন্দক প্ৰভাৱিত কৰিছিল ৷ শ্ৰী অৰবিন্দৱে ভৱানী মন্দিৰৰ ইস্তাহাৰৰ আধাৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিছিল ।

সৰ্বপল্লী ৰাধাকৃষ্ণনে কয় যে কবিতাটোৱে "ভাৰতৰ সেই চিৰন্তন আত্মাক আৰ্টিকুলেচন আৰু কণ্ঠ প্ৰদান কৰে"।

## মূল কবিতাটো

**KALI THE MOTHER**

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী 
শ্ৰেণী:কবিতা
হীৰ ৰাঞ্জা

**হীৰ ৰাঞ্জা**  ()  কেইবাটাও ঐতিহাসিক কাব্যিক আখ্যান থকা এক পৰম্পৰাগত পাঞ্জাবী লোক-ট্ৰেজেডী; ইয়াৰ প্ৰথমখন পূৰ্বে চলি অহা মৌখিক কিংবদন্তিৰ আধাৰত ১৬০০ চনত দামোদৰ গুলাতীয়ে লিখা আৰু দ্বিতীয়খন ১৭৬৬ চনত ৱাৰিছ শ্বাহে মহাকাব্যিক ৰূপত লিখা হীৰৰ আখ্যান, যিখন আটাইতকৈ বিখ্যাত।  তখত হাজাৰা আৰু টিলা জোগিয়াঁৰ পটভূমিত পৰিৱেশিত এই আখ্যানত পাঞ্জাবৰ গ্ৰাম্য অঞ্চলৰ এহাল যুৱক-যুৱতীৰ প্ৰেম, বলপূৰ্বক বিচ্ছেদ আৰু অৱশেষত একেলগে মৃত্যুৰ কাহিনী বৰ্ণোৱা হৈছে।

পঞ্জাৱৰ চাৰিটা জনপ্ৰিয় ট্ৰেজিক ৰোমাঞ্চৰ ভিতৰত ই অন্যতম। বাকী তিনিটা হৈছে মিৰ্জা চাহিবা, সোহনী মহিৱাল আৰু ছচ্ছি পুন্নুন।
## ইতিহাস
হীৰ ৰাঞ্জাৰ আখ্যান কেইবাজনো কবিয়ে ৰচনা কৰিছে। প্ৰথমে এই কাহিনী বৰ্ণনা কৰা দামোদৰ গুলাতিয়ে নিজকে এই ঘটনাৰ প্ৰত্যক্ষদৰ্শী বুলি দাবী কৰিছিল। তেওঁৰ আখ্যানক পাঞ্জাবী সাহিত্যৰ আটাইতকৈ পুৰণি “হীৰ” বুলি গণ্য কৰা হয়। তেওঁ নিজকে ঝঙৰ বাসিন্দা বুলি উল্লেখ কৰিছে, য’ত হীৰৰ ঘৰ আছিল। ষোড়শ শতিকাৰ কবি শ্বাহ হুছেইনেও তেওঁৰ কাফীত এই কাহিনীৰ উল্লেখ কৰিছে। পিছলৈ ৱাৰিছ শ্বাহে ১৭৬৬ চনত তেওঁৰ গ্ৰন্থত কাহিনীটো পুনৰ বৰ্ণনা কৰে, য'ত তেওঁ কয় ঈশ্বৰৰ প্ৰতি মানৱৰ অদম্য সন্ধানৰ প্ৰসংগত কাহিনীটোৰ গভীৰ অৰ্থ আছে।
## বাহ্যিক সংযোগ
*Documentary on Heer Ranjha Kamran Saqi Documentary Film on Heer Ranjha Produced by Kamran Saqi - Royal News
* in Urdu language.
*Complete Heer Waris Shah in Shahmukhi language.
*Qissa Heer Waris Shah  in Unicode Punjabi language.
*Heer Ranjha Story by Bilal Zuberi Late
## প্ৰসংগ

শ্ৰেণী:পাঞ্জাবী লোককথা
কোট্টাই মৰিয়াম্মান

***কোট্টাই মৰিয়াম্মান*** ২০০১ চনত ৰচিত আৰু পৰিচালিত তামিল ভাষাৰ হিন্দু ভক্তিমূলক চলচ্চিত্ৰ। ছবিখনত কৰণ আৰু দেৱাযানীৰ সৈতে ৰোজাই মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল৷ দেৱাই সংগীত নিৰ্মাণ কৰা ছবিখন ২০০১ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত মুক্তি পায়। ছবিখনক তেলেগু ভাষাত *আম্মোৰু থাল্লী* ২০০১, হিন্দী ভাষাত *জয় মা* আৰু ২০০২ চনত *দুৰ্গা মাইয়া*, ২০০১ চনত ওডিয়াত *দেৱী শক্তি* আৰু ২০০৬ চনত ভোজপুৰী ভাষাত *জয় মা* নামেৰে মুক্তি কৰা হয়। ছবিখনে সমালোচকৰ পৰা ইতিবাচক সমালোচনা লাভ কৰিছিল।

## পটভূমি

ছবিখনত কোট্টাই মৰিয়াম্মানে যত্ন লোৱা আৰু ডাঙৰ-দীঘল কৰা দুৰ্গাৰ কাহিনীক চিত্ৰিত কৰা হৈছে। ইয়াৰ উপৰিও ইয়াত দেখুওৱা হৈছে যে কেনেকৈ মন্ত্ৰমূলীয়ে কোট্টাই মৰিয়াম্মানৰ সোণালী চকুৰ পাহিবোৰ কাঢ়ি নিবলৈ চেষ্টা কৰে যিটোৰ ঐশ্বৰিক শক্তি আছে কিন্তু কোট্টাই মৰিয়াম্মানৰ হাতত পৰাস্ত হয়। তেওঁক সহায় কৰিছে ঈশ্বৰ এজন নাস্তিক যাৰ পত্নী ৰাজেশ্বৰী যি কোট্টাই মৰিয়াম্মানৰ এগৰাকী মহান ভক্ত।

## অভিনয় শিল্পী
*ৰজা - কোট্টাই মৰিয়াম্মন আৰু দুৰ্গা (দ্বৈত ভূমিকা)
*কৰণ - ঈশ্বৰ
*দেৱযানী - ৰাজেশ্বৰী
*বিৱেক
*যুৱৰাণী
*চেণ্ঠিল
*ৰামি ৰেড্ডি - মন্ত্ৰমূৰ্তি
*নিঝলগল ৰবি
*ৱেন্নিৰা আডাই মূৰ্তি
*এম. এছ. ভাস্কৰ - ট্ৰেফিক আৰক্ষী
*ভেল্লাই চুব্বাইয়া
*হালোৱা বাসু
*শ্ৰীকালা পৰমশিৱম

## গীতসমূহ
গীতৰ ৰচনা কৰিছে কালিদাসান আৰু স্নেহানে।
* সোল্লা পোৰেন - দেৱা
* ভেল্লিমালাৰ কান্নাথা - স্বৰ্ণলতা
* শ্ৰী ৰংগনাথাৰুক্কু - কে. এছ. চিত্ৰা
* মৰাণ্ডু পুডিকাথে - দেৱা
* চৰ্পা চৰ্পামাই - অনুৰাধা শ্ৰীৰাম
* শ্ৰী ৰংগনাথাৰুক্কু (বিট সংস্কৰণ) - বৈশালী উন্নিকৃষ্ণন
* আম্মান ডেন্স - ইন্সট্ৰুমেণ্টেল
* আম্মান ডেন্স - ইন্সট্ৰুমেণ্টেল

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:হিন্দু ধৰ্ম
শ্ৰেণী:ধৰ্মীয় চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:তামিল চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:চলচ্চিত্ৰ
মাদায়িকাভু

**মাদায়িকাভু** (Māḍāyikkvu), তিৰুৱৰ্কডু ভাগৱতী মন্দিৰ বুলিও জনা যায়, কেৰালাৰ এটা উল্লেখযোগ্য প্ৰাচীন কৌলা শক্তিৰ মন্দিৰ, যিটো কান্নুৰৰ পাঝয়াংগাদীৰ ওচৰত অৱস্থিত।   দুটা সহস্ৰাব্দৰ ভিতৰত বিশিষ্ট ইতিহাসৰ সৈতে কাভু (পবিত্ৰ বাগিচা) বিভিন্ন আঞ্চলিক বংশৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হৈছিল। এই বংশসকলে ভাগৱতীক তেওঁলোকৰ ৰাজকীয় পৰিয়ালৰ দেৱতা হিচাপে শ্ৰদ্ধা কৰিছিল আৰু ইতিহাসৰ একাধিক সন্ধিক্ষণত তেওঁলোকে কাভুৰ সংস্কাৰৰ কামো কৰিছিল।

মদায়িকাভুৰ ভিতৰত সন্নিৱিষ্ট দেৱতাজন হৈছে ভদ্ৰকালিৰ ভয়ংকৰ ৰূপ, উত্তৰ কেৰেলাৰ সকলো ভদ্ৰকালি মন্দিৰৰ মাতৃ মন্দিৰ হিচাপে পূজনীয়। এই মন্দিৰ কমপ্লেক্সত শিৱ, সপ্তম মাথ্ৰিকা, গণপথী, বীৰভদ্ৰ, ক্ষেত্ৰপাল, আৰু শাস্তভু দেৱতা আছে। এই মন্দিৰটোৱেই হ’ব অকল্ট ছ’ৰ্চেৰী (ব্লেক মেজিক এণ্ড উইচক্ৰাফ্ট) আঁতৰোৱাৰ শেষ উপায় বুলি ধাৰণা কৰা হৈছে।

মাদয়িকাভু মন্দিৰটো মাদৈপৰা পাহাৰৰ ওপৰত থিয় হৈ আছে, যিটো চহকী জৈৱ বৈচিত্ৰ্যৰ স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত অঞ্চল। বিশেষকৈ বাৰিষা আৰু বসন্ত কালত এই পাহাৰটোৱে বিভিন্ন ধৰণৰ উদ্ভিদ আৰু ফুলৰ জীৱনেৰে ফুলি উঠে। ইয়াৰ প্ৰচুৰ প্ৰকৃতিয়ে অগণন পখিলা আৰু চৰাইক আকৰ্ষণ কৰি মাদৈপৰাক এক উল্লেখযোগ্য প্ৰব্ৰজনৰ পথলৈ ৰূপান্তৰিত কৰে। তথাপিও গ্ৰীষ্মকালত বিপৰীতমুখী খৰালিৰ সময় প্ৰচলিত হয়, যাৰ ফলত মাজে মাজে সেই অঞ্চলত জুই লাগে। খৰালি বতৰৰ পৰাই ওচৰৰ গাঁওখনৰ নাম এৰিপুৰামৰ উৎপত্তি বুলি ভবা হয়, যাৰ অনুবাদ ‘জ্বলি যোৱা গাঁও’। মাদৈপৰা পাহাৰৰ ভিতৰত আন এটা মন্দিৰ আছে, বাদুকুণ্ডু শিৱ মন্দিৰ, আৰু এটা মন্দিৰৰ পুখুৰী— মন্দিৰৰ ‘আৰাট্টু’ উৎসৱৰ কেন্দ্ৰীয় স্থান। উল্লেখযোগ্য যে এই পাহাৰটোত 'জুডা কুলাম' (অৰ্থাৎ "ইহুদী পুখুৰী") নামৰ আন এটা পুখুৰী আছে, যিটো অতীতৰ ইহুদী ব্যৱসায়ীসকলৰ সৈতে জড়িত বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। লক্ষণীয়ভাৱে এই পুখুৰীটোৱেই শুকান গ্ৰীষ্মকালতো পানীৰ উৎস হৈয়েই থাকে। তদুপৰি এই পাহাৰটোত এটা প্ৰাচীন দুৰ্গৰ অৱশিষ্ট আছে, যাৰ ফলত ইয়াৰ ঐতিহাসিক তাৎপৰ্য বৃদ্ধি পায়।

মৌখিক আৰু লিখিত তথ্য অনুসৰি এই ঠাইখন হয়তো প্ৰথমে এটা সাধাৰণ কাভু (পবিত্ৰ বাগিচা) আছিল। সময়ৰ লগে লগে ই এটা মন্দিৰ জটিললৈ বিকশিত হয়, মুছিকা, কোলাথুনাড আৰু চিৰাক্কাল বংশৰ পৰাও পৃষ্ঠপোষকতা লাভ কৰাৰ লগতে ওচৰৰ প্ৰদেশৰ পৰাও সমৰ্থন লাভ কৰে।

ব্ৰিটিছ শাসনৰ সময়ত নদীখনৰ সিপাৰে ৰে’ল দলং নিৰ্মাণৰ সময়ত এটা কাণ্ড সংঘটিত হৈছিল—বিশেষকৈ, এটা স্তম্ভ ভাঙি গৈ থাকিল। স্থানৰ সমীপতে এটা পবিত্ৰ শংকু (শংখৰ খোলা) আৱিষ্কাৰ কৰা হয়। পৰৱৰ্তী সময়ত স্থানীয় গাঁওবাসীয়ে মন্দিৰটোৰ বৃহৎ সংস্কাৰৰ কাম হাতত লয়, যিটো দলংখনৰ সফলতাৰে সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ লগে লগে সংগতি ৰাখিছিল। বৰ্তমান মন্দিৰটোৰ শেহতীয়া সংস্কাৰৰ কাম চলি আছে।

বৰ্তমান মন্দিৰটো পৰিচালনা কৰে মালাবৰ দেৱস্বোম ব’ৰ্ডে। পূৰ্বতে ই চিৰক্কল ৰজাঘৰীয়া পৰিয়ালৰ পূজনীয় মন্দিৰ আছিল আৰু চিৰক্কল দেৱস্বোমৰ অন্তৰ্গত আছিল। পাঝয়াংগাডিৰ ওচৰৰ মাদাইত অৱস্থিত এই মন্দিৰটোক মাদাই কাভু নামেৰে অধিক জনপ্ৰিয়।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ মঠ-মন্দিৰ
প্ৰিয়া ৰাজবংশ

**প্ৰিয়া ৰাজবংশ ** (জন্ম: **বেৰা সুন্দৰ সিং**; ; ১৩০ ডিচেম্বৰ ১৯৩৬ – ২৭ মাৰ্চ ২০০০) এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী, যিয়ে নিজৰ কৰ্মজীৱনৰ সময়ছোৱাত কৰা মুষ্টিমেয় ছবিৰ ভিতৰত হীৰ ৰাঞ্জা (১৯৭০) আৰু হসঁতে জখম (১৯৭৩) আদি হিন্দী ছবিত কৰা অভিনয়ৰ বাবে পৰিচিত।
## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
প্ৰিয়া ৰাজবংশৰ জন্ম ছিমলাত বীৰা সুন্দৰ সিং নামেৰে হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ সুন্দৰ সিং বন বিভাগৰ কনজাৰ্ভেটৰ আছিল। ভায়েক কমলজিৎ সিং (গুলু) আৰু পদমজিৎ সিঙৰ তেওঁ সৈতে ছিমলাত ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল। তেওঁ অকলেণ্ড হাউচত পঢ়াশুনা কৰিছিল, য’ত তেওঁ কেপ্তেইন আছিল। তেওঁ ছিমলাৰ কনভেণ্ট অফ জিছুছ এণ্ড মেৰীতো অধ্যয়ন কৰিছিল। ১৯৫৩ চনত ছিমলাৰ ছেইণ্ট বেদেছ কলেজৰ পৰা ইণ্টাৰমিডিয়েট উত্তীৰ্ণ হৈ ভাৰ্গৱ মিউনিচিপালিটি কলেজত (বিএমচি) নামভৰ্তি কৰে। এই সময়ছোৱাত ছিমলাৰ বিখ্যাত গেইটি থিয়েটাৰত কেইবাখনো ইংৰাজী নাটকত অভিনয় কৰে।

তেওঁৰ পিতৃ ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ এচাইনমেণ্টত আছিল, গতিকে স্নাতক হোৱাৰ পিছত তেওঁ ব্ৰিটেইনৰ লণ্ডনত থকা ৰয়েল একাডেমী অৱ ড্ৰামেটিক আৰ্টত (RADA) যোগদান কৰে।

## প্ৰসংগ

## বাহ্যিক সংযোগ
* Remembering Priya Rajvansh at Rediff.com
* 
*  
শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
গল্ড-ডিগিং এণ্ট

**গল্ড-ডিগিং এণ্ট** (ইংৰাজী: gold-digging ant) অৰ্থাৎ “সোণ খন্দা পৰুৱা” ধ্ৰুপদী আৰু মধ্যযুগীয় পশু-পক্ষী সম্পৰ্কীয় লেখাত বৰ্ণনা কৰা এবিধ কিংবদন্তিমূলক পতংগ। কুকুৰ বা শিয়ালৰ আকাৰৰ এই পৰুৱাবোৰে বালিচহীয়া ঠাইত সোণৰ খনন কৰিছিল। ফিজিঅ'লগাছৰ (Physiologus) কিছুমান সংস্কৰণত ইহঁত ইথিওপিয়াৰ পৰা অহা বুলি কোৱা হৈছে, আনহাতে হেৰ'ড'টাছে এইবোৰ ভাৰতত পোৱা গৈছিল বুলি দাবী কৰিছিল।

## হিৰ'ড'টাছ
হিৰ'ড'টাছৰ *হিষ্ট্ৰীজ* নামৰ গ্ৰন্থত লেখকে উল্লেখ কৰিছে যে পাৰ্চী সাম্ৰাজ্যৰ সুদূৰ পূবৰ এখন ভাৰতীয় প্ৰদেশত শিয়ালৰ সমান ডাঙৰ এবিধ নোমাল "পৰুৱা"ৰ প্ৰজাতি বাস কৰে। তেওঁ উল্লেখ কৰা মতে বালিচহীয়া মৰুভূমি সদৃশ এই অঞ্চলটোত থকা বালিত ধূলিৰ দৰে সোণৰ মিহি দানা আছিল। হিৰ'ড'টাছৰ মতে এই বিশাল পৰুৱাবোৰে নিজৰ হাঁফলু আৰু সুৰংগ খান্দোতে প্ৰায়ে এই সোণৰ ধূলিবোৰ উলিয়াইছিল আৰু তেতিয়া এই প্ৰদেশত বাস কৰা লোকসকলে সেই বহুমূলীয়া ধূলি সংগ্ৰহ কৰিছিল।

ফৰাচী নৃতাত্ত্বিক মিচেল পেইচেলৰ মতে পাকিস্তানৰ গিলগিট–বাল্টিস্তান প্ৰদেশৰ দেওছাই মালভূমিত পোৱা এন্দুৰজাতীয় এবিধ প্ৰাণীকে (Himalayan marmot) হয়তো হিৰ'ড'টাছে দৈত্যকায় "পৰুৱা" বুলি কৈছিল। হিৰ’ড’টাছে বৰ্ণনা কৰা প্ৰদেশখনৰ দৰেই দেওছাই মালভূমিৰ মাটিও সোণৰ ধূলিৰে চহকী। পেইচেলে দেওছাই মালভূমিত বাস কৰা মিনাৰো জনজাতীয় লোকসকলৰ সাক্ষাৎকাৰ লৈছিল আৰু তেওঁলোকে নিশ্চিত কৰিছে যে তেওঁলোকে, প্ৰজন্মৰ পিছত প্ৰজন্ম ধৰি, এন্দুৰবোৰে গাঁত খান্দিলে ওপৰত জমা কৰা মাটিৰ পৰা সোণৰ ধূলি সংগ্ৰহ কৰি আহিছিল। প্ৰাচীন বিশ্বত এই কাহিনীটো ব্যাপকভাৱে প্ৰচলিত আছিল আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত প্লিনি দ্য এল্ডাৰৰ দৰে লেখকে তেওঁৰ নেচাৰেলিছ হিষ্ট’ৰিয়াৰ সোণ খনন শিতানত এই কাহিনীৰ কথা উল্লেখ কৰিছিল।

পেইচেলে তেওঁৰ গ্ৰন্থ “দ্য এণ্টছ গোল্ড: দ্য ডিস্কভাৰী অৱ দ্য গ্ৰীক এল ড’ৰাডো ইন দ্য হিমালয়”ত কৈছে যে হিৰ'ড'টাছে হয়তো পুৰণি পাৰ্চী শব্দ "মাৰ্মট" (marmot) শব্দটোক "পাহাৰীয়া পৰুৱা"ৰ শব্দটোৰ সৈতে বিভ্ৰান্ত কৰিছিল কাৰণ তেওঁ সম্ভৱতঃ কোনো পাৰ্চী ভাষা নাজানিছিল আৰু সেয়েহে পাৰ্চী সাম্ৰাজ্যত ভ্ৰমণ কৰাৰ সময়ত স্থানীয় অনুবাদকৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিছিল। হিৰ'ড'টাছে সোণ খন্দা "পৰুৱা" নিজে দেখা বুলি দাবী কৰা নাছিল; তেওঁ কয় যে তেওঁ কেৱল আন ভ্ৰমণকাৰীসকলে তেওঁক কোৱা কথাখিনিহে উল্লেখ কৰিছিল।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:কিংবদন্তিমূলক জীৱ
থিৰুভাঞ্চেৰী কাভু

**থিৰুভাঞ্চেৰী কাভু** কেৰেলাৰ কান্নুৰ জিলাৰ কুথুপাৰম্বাৰ ওচৰত অৱস্থিত৷ প্ৰাচীন পূজাৰ স্থান য'ত শাকতেয় ৰীতি-নীতি কৰা হয়। শাক্ত আৰু শৈৱ পৰম্পৰাৰ সমন্বয়ৰ বাবে এই মন্দিৰটো উল্লেখযোগ্য। কাশ্মীৰ শৈৱ ধৰ্মৰ সৈতে জড়িত কেৰালাৰ ১৩ টা শক্তি মন্দিৰৰ ভিতৰত ই অন্যতম৷

ধ্বংসপ্ৰাপ্ত অৱশিষ্ট বিচাৰি ২০০ বছৰ পূৰ্বে কোট্টাইম ৰাজ্যই মন্দিৰটো পুনৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল। *থিৰুভাঞ্চেৰী কাভু* কোট্টায়ম ৰাজ্যৰ পাঝাছি ৰজাৰ কুলদেৱী।

## মন্দিৰৰ স্থাপত্য

থিৰুভাঞ্জেৰী কাভু ৰুৰুজিত বিধানম নামেৰে জনাজাত কেৰেলাৰ পৰম্পৰাগত মন্দিৰৰ স্থাপত্য অনুসৰি ডিজাইন কৰা হৈছে। মন্দিৰ কমপ্লেক্সত দুটা অভয়াৰণ্য আছে য'ত ভদ্ৰকালি, সপ্তম মথৰুক্কল, গণপতি আৰু বীৰাভদ্ৰ দেৱতা শিৱৰ অভয়াৰণ্যৰ সন্মুখত অৱস্থিত। কলাভৈৰৱ নামেৰে পূজনীয় আৰু দেৱীয়ে লালন-পালন কৰা বুলি বিশ্বাস কৰা ক্ষেত্ৰপালকৰ বাবে সুকীয়া অভয়াৰণ্য আছে।

## পৱিত্ৰ বাগিচা

File:Sacred grove Thiruvancheri kavu (1).jpg
File:Sacred grove Thiruvancheri kavu (2).jpg
File:Sacred grove Thiruvancheri kavu (3).jpg
File:Sacred grove Thiruvancheri kavu (4).jpg


## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
শ্ৰেণী:স্থাপত্য
ডাইমন

**ডাইমন** (ইংৰাজী: সৰহ অৰ্থাৎ "দেৱতা", "ঈশ্বৰৰ দৰে", "শক্তি", "ভাগ্য") এটা "অজ্ঞাত উচ্চ পৰ্যায়ৰ" সত্ত্বাক বুজায়, এটা হয়তো ভাল নাইবা শত্ৰুতাপূৰ্ণ হ'ব পাৰে।

প্ৰাচীন গ্ৰীক ধৰ্ম আৰু শ্ৰুতিকথাত ডাইমনক ক্ষুদ্ৰ দেৱতা বা পথ প্ৰদৰ্শক আত্মা বুলি কল্পনা কৰা হৈছিল। এই শব্দটো প্ৰাক ইণ্ডো-ইউৰোপীয় *da- "বিভাজন কৰা" মূলৰ *daimon* অৰ্থাৎ "প্ৰদানকাৰী, বিভাজক (ভাগ্য বা ভাগ্যৰ)" শব্দৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে। ডাইমনক সম্ভৱতঃ সোণালী যুগৰ মানুহৰ আত্মা, তত্ত্বাৱধায়ক দেৱতা বা ভাগ্যৰ শক্তি হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হৈছিল।

## বিৱৰণ
ডাইমন হৈছে ক্ষুদ্ৰ দেৱতা বা আত্মা, প্ৰায়ে বিমূৰ্ত সত্তা হিচাপে মৰণশীল আৰু দেৱতা উভয়ৰে সৈতে একে প্ৰকৃতিৰ বুলি উপস্থাপন কৰা হয়৷ ডাইমনবোৰ ভূত, পাতালৰ নায়ক, আত্মাৰ পথ প্ৰদৰ্শক, প্ৰকৃতিৰ শক্তি বা দেৱতাসকলৰ দৰেই বুলি কোৱা হৈছে। হেচিঅ'ডৰ শ্ৰুতিকথা অনুসৰি "মৃত্যুৰ পিছত মহান আৰু শক্তিশালী ব্যক্তিসকলক ডেইমন হিচাপে সন্মান কৰা হৈছিল..." ৱালটাৰ বাৰ্কাৰ্টৰ মতে ডাইমন কোনো অৰ্ধ-ঈশ্বৰীয় সত্তাৰ নহয়, বৰঞ্চ তেওঁলোকৰ কাৰ্যকলাপৰ পৰা এক অব্যক্তিগত "অদ্ভুত ধৰণ" যেনহে লাগে।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:কিংবদন্তিমূলক জীৱ
মুন মুন সেন

**মুন মুন সেন**, **মুনমুন সেন** (, জন্ম : শ্ৰীমতী সেন; ২৮ মাৰ্চ ১৯৫৪), এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী। তেওঁ হিন্দী, বাংলা, মালায়ালম, কানাড়া, তেলেগু, তামিল, আৰু মাৰাঠী ছবিত কৰা অভিনয়-কৰ্মৰ বাবে পৰিচিত। তেওঁ ৬০খন ছবি আৰু ৪০খন টেলিভিছন ধাৰাবাহিকত অভিনয় কৰিছে। *চিৰিভেন্নেলা* ছবিত অভিনয় কৰি তেওঁ ১৯৮৭ চনত *শ্ৰেষ্ঠ সহযোগী অভিনেত্ৰী*ৰ *অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ ৰাজ্যিক নন্দী বঁটা* লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে। 
## প্ৰাথমিক জীৱন
বাংলা অভিনেত্ৰী সুচিত্ৰা সেন আৰু দিবনাথ সেনৰ ঘৰত কলিকতাত (বৰ্তমানৰ কলকাতা) মুন মুন সেনৰ জন্ম হৈছিল। বালিগুংগে প্লেচৰ পিতৃ কলিকতাৰ অন্যতম ধনী ব্যৱসায়ী আদিনাথ সেনৰ পুত্ৰ আছিল। তেওঁৰ আজোককাক আছিল দিননাথ সেন আছিল দিৱান বা ত্ৰিপুৰাৰ মহাৰাজৰ মন্ত্ৰী। 

শিলচৰৰ লৰেটো কনভেণ্ট আৰু কলিকতাৰ লৰেটো হাউচত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। অক্সফৰ্ডৰ ছমাৰভিল কলেজৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰি কলিকতাৰ যাদৱপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা তুলনামূলক সাহিত্যত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।

সৰুতে সেনে ভাৰতৰ অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ শিল্পী যামিনী ৰয়ৰ পৰা চিত্ৰ অংকন শিকিছিল। তেওঁ চিত্ৰকলা আৰু প্ৰাচীন সামগ্ৰী সংগ্ৰহ কৰি ভাল পায়। ২০০০ চনত দিয়া এক সাক্ষাৎকাৰত তেওঁ কয় যে তেওঁ এবছৰ ধৰি বালিগুংগে চৰকাৰী হাইস্কুলত অধ্যাপনা কৰিছিল আৰু তাৰ পিছত ছবিৰ কৌশল শিকোৱা বিদ্যালয় চিত্ৰবাণীত গ্ৰাফিক্স অধ্যাপনা কৰিছিল। সমাজসেৱাৰ ক্ষেত্ৰতো তেওঁ সক্ৰিয় আছিল আৰু আনকি বিয়াৰ আগতেই সন্তান দত্তক লোৱাৰ কথাও ভাবিছিল। সেনে চিনেমাত যোগদান কৰাৰ পূৰ্বে কলকাতাৰ এখন সুপৰিচিত ছাত্ৰ বিদ্যালয়ত (বালিগুংগে চৰকাৰী হাইস্কুল) ইংৰাজী পঢ়ুৱাইছিল।
## ব্যক্তিগত জীৱন
মুন মুন সেনে ১৯৭৮ চনত ত্ৰিপুৰাৰ পূৰ্বৰ ৰাজপৰিয়ালৰ বংশধৰ ভাৰত দেৱ বৰ্মাৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। তেওঁলোকৰ দুগৰাকী কন্যা ৰাইমা আৰু ৰিয়াইও অভিনয়ৰ কেৰিয়াৰ গঢ়িবলৈ সক্ষম হৈছিল। তেওঁ কয় যে তেওঁৰ স্বামী তেওঁৰ অভিনয় কেৰিয়াৰৰ বাবে এক সুদৃঢ় সমৰ্থন আছিল। তেওঁৰ প্ৰয়াত শাহুৱেক ইলা দেৱী কোচবেহাৰৰ ৰাজকুমাৰী ইন্দিৰা ৰাজেৰ কন্যা আৰু জয়পুৰৰ মহাৰাণী গায়ত্ৰী দেৱীৰ জ্যেষ্ঠ ভগ্নী আছিল। 
## ৰাজনৈতিক জীৱন
২০১৪ চনৰ মাৰ্চ মাহত মুন মুন সেনে তৃণমূল কংগ্ৰেছত যোগদান কৰেআৰু ২০১৪ চনৰ লোকসভা নিৰ্বাচনত বাংকুৰা সমষ্টিৰ পৰা জয়ী হয়, য'ত তেওঁ চিপিআই(এম)ৰ ৯ বাৰৰ সাংসদ বাসুদেৱ আচাৰিয়াক পৰাস্ত কৰে।২০১৯ চনত আছানছল লোকসভা সমষ্টিৰ নিৰ্বাচনত বিজেপিৰ বাবুল সুপ্ৰিয়ৰ হাতত পৰাস্ত হয়।
## তথ্যসূত্ৰ

## বাহ্যিক সংযোগ

*
*
শ্ৰেণী:লোকসভাৰ সাংসদ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ মহিলা সাংসদ
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:বঙালী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:মাৰাঠী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:তামিল চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:তেলেগু চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:মালায়ালম চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:কানাড়া চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:পশ্চিম বংগৰ ৰাজনীতিত মহিলা
শ্ৰেণী:পশ্চিমবংগ তৃণমূল কংগ্ৰেছৰ ৰাজনীতিবিদ
শ্ৰেণী:ৰাজনৈতিক ক্ষেত্ৰত নাৰী
শ্ৰেণী:হিন্দী টেলিভিছনৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনয় শিল্পী
শ্ৰেণী:কুৰি শতিকাৰ ব্যক্তি