open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
শিঙৰীঘৰত উঠা

**শিঙৰীঘৰত উঠা** আহোম ৰজাসকলৰ ৰাজ্যাভিষেক অনুষ্ঠান। আহোম ৰজাসকলৰ ৰাজ অভিষেক উৎসৱ এক বিশেষ পৰম্পৰাৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত আছিল। আহোম ৰজাসকলে অভিষেকৰ সময়ত মূলতঃ আহোম টাই পৰম্পৰা মানিছিল, হিন্দু নিয়মেৰে হিন্দু নাম উপধি পিছলৈ গ্ৰহণ কৰিছিল যদিও সেয়া আছিল টাই নামৰ অনুবাদ মাত্ৰ। শক্তি বাঢ়ি অহাৰ লগে লগে আহোম ৰজাসকলে অভিষেকৰ সময়ত ৰাজমোহৰ প্ৰচলন কৰিছিল নতুন স্বৰ্গদেৱৰ নামত।  আনুষ্ঠানিক ভাবে চোম-ছেং বা চোমদেৱৰ মূৰ্তি ডিঙিত পিন্ধি হলুং ঘৰত প্ৰৱেশ কৰি ৰাজ অভিষেক আনুষ্ঠানিক ভাৱে নকৰা পৰ্যন্ত স্বৰ্গদেৱে মান্য ৰজাৰ সম্মান নাপাইছিল। ৰজা হলেও হলুং ঘৰত অভিষেক নোহোৱা পৰ্যন্ত তেওঁ আছিল চুলুং ৰজা। 

## আনুষ্ঠানিকতা
আহোম ৰজাসকলৰ অভিষেক অনুষ্ঠানৰ বিৱৰণ শেষ ভাগলৈ বিস্তৃত ৰূপত ৰখা হৈছিল। স্বৰ্গদেৱ প্ৰথম হাতীত উঠি চোমঘৰ বা চুম ঘৰলৈ যায়। চোমঘৰ বা চুমঘৰত পবিত্ৰ চোম-ছেং মূৰ্তি ৰখা হয়। চোম দেৱৰ মূৰ্তি ডিঙিত পিন্ধি ৰজাই হলুং ঘৰত প্ৰৱেশ কৰে। ৰাজ অভিষেকৰ বাবে নিৰ্মিত ঘৰ শিঙৰি কাঠৰে নিৰ্মিত আছিল বাবে শিঙৰি ঘৰ বুলিও জনা যায়।  নীতিমতে স্নান কৰি ৰজাই ৰাজ সাজ-পাৰ পিন্ধি সোণৰ পীৰাত বহে। ৰজাৰ এই সময়তে আহোম মতে নাম থয় আহোম পুৰোহিত (দেওধাই, মহন,বাইলুঙ পৰিয়ালৰ এজনে)। হিন্দু ধৰ্মৰ প্ৰাধান্য থকা বাবে আহোম নামৰ লগতে হিন্দু নামো ৰখা হয়। ৰাজ অভিষেকৰ এই অনুষ্ঠান সাতদিন, সাত ৰাতি চলে। এই অনুষ্ঠানত সকলো সন্ত-মহন্ত, ডা-ডাঙৰীয়া তথা সন্মানিত ব্যক্তি উপস্থিত থকা নিয়ম। সাত দিন সাত ৰাতি ঢোল, পেপা, কাঁহ বজাই প্ৰজাই আনন্দ উৎসৱ কৰে। ডা-ডাঙৰীয়া সকলক ভোজ-ভাত খুওৱা হয়। তেওঁলোকক মান্যতা অনুসৰি সোণৰ কেৰু, খাৰু, সোণালী চাদৰ, টঙালি, সোণ, কপ আদি দান দিয়া হয়। ৰজাই সাত দিনৰ অন্তত চোমদেৱৰ মূৰ্তি হাতীত উঠি গৈ পুনৰ চোমঘৰত থৈ আহে। ৰাজ অভিষেকৰ পিছত আয়ু বৰ ৰোপণ কৰাটোও এটা বিশেষ অনুষ্ঠান। চুম-ছেং পূজা টাইসকলৰ পবিত্ৰ অনুষ্ঠান। ৰাজ পৰিয়ালৰ শেষ আৰু পবিত্ৰতাৰ প্ৰতীক এই চোম-ছেং মূৰ্তি ৰাজ অভিষেকৰ সময়ত কেৱল ৰজাই পিন্ধে আৰু ৰজাই পূজা কৰে। চোম-ছে বা চুম-ছেং মূৰ্তি চীন আৰু দক্ষিণ-পূৱ এছিয়াত ভিন ভিন নামেৰে জনাজাত। পৰম্পৰাগত ড্ৰেগনৰ সমপৰ্যায়ৰ। কোনো কোনো পণ্ডিতৰ মতে ই নটা ভিন ভিন জন্তুৰ সমাহাৰ প্ৰতীক। সাধাৰণ ৰূপত ইয়াৰ মূৰটো ঘোঁৰাৰ, নেজডাল সাপ। দুয়োকাষ পাখিযুক্ত। ইচাৰিঠেঙীয়া আৰু পাঁচনখযুক্ত। মতভেদে চোমনে মূৰ্তি বা কিম্বা লগলীন সৰু মূৰ্তিৰ দৰে বুলিও জনা যায়। আহোম যুগৰ মুদ্ৰা, স্থাপত্য, তামৰ ফলি,চিত্ৰ, হস্তশিল্প আদিত এই ড্ৰেগন-সদৃশ কাল্পনিক মূৰ্তি প্ৰতীক দেখা যায়। 
## বুৰঞ্জীবিদৰ মতামত
ৰাজেশ্বৰ সিংহৰ সিংহাসনত উঠা উৎসৱৰ বৰ্ণনা বুৰঞ্জীবিদ সূৰ্যকুমাৰ ভূঞাই এইদৰে দিছে-
 
 এই মোহৰত প্ৰথম টাই ভৰা আৰু পিছলৈ বিনিময়ৰ সুবিধাৰ বাবে অসমীয়া, নাগেৰী আৰু পাটা- এই তিনিটা ভাবা ব্যৱহাৰ কৰিছিল। অৰ্থাৎ, মুদ্ৰাত বিনিময়ৰ সুবিধাৰ বাবে ৰজাই চতুৰ্তাসূত্ৰ অনুসৰণ কৰিছিল।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:টাই আহোম
আহোম যুগৰ ধাতু শিল্প

আহোমৰ ছশ বছৰীয়া শাসন কালত ধাতু শিল্পৰ অগ্ৰগতি উল্লেখনীয়। অসমত সোণ, ৰূপ,লো, তীখা,তাম আদি ধাতুৰ আকৰ আছিল। এসময়ত অসম সোণেৰে চহকী আছিল। সোণাৰী সকলে অসমৰ থলুৱা কেঁচা সোণৰ আ-অলংকাৰ আদি গঢ়াইছিল। ৰজাৰ ঘৰত সোণৰ মাইহাং, শৰাই, কাঁহী,সঁফুৰা,কাকৈ ফণী আদিৰ লগতে নানা বিধৰ হাতৰ,কাণৰ, ডিঙিৰ অলংকাৰ গঢ়িছিল। অসমীয়া সোণাৰীৰ অলংকাৰ গঢ়াৰ ৰীতিটো বিশেষ বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ। স্বৰ্গদেউ চুডাংফাৰ দিনৰেপৰা ৰজাই শিঙৰী ঘৰত উঠি সোণৰ মোহৰ মৰাইছিল আৰু এই পৰম্পৰা আহোম ৰাজত্বৰ শেষলৈকে আছিল। 

সোণৰ উপৰিও আহোম যুগত ৰূপৰো প্ৰচলন আছিল। ৰূপৰ মোহৰ,সাজবাচন, শৰাই আদি সৰঞ্জাম সোণৰ সলনি ৰূপেৰে তৈয়াৰ কৰিছিল। তাম,পিতল,কাঁহ আদি ধাতুৰ ব্যৱহাৰ সৰ্বসাধাৰণ প্ৰজাৰ মাজত অধিক জনপ্ৰিয় আছিল। পিতলৰ কলহ,লোটা,চৰিয়া,টৌ,কাঁহৰ বাটি, কাঁহী,থাল ইত্যাদি নিৰ্মিত হৈছিল। লো ৰ পৰা বৰতোপ,হাতহিলৈ,সৰু হিলৈ, হেংদাং, তৰোৱাল,দা,কটাৰী,কোৰ,কাচি আদি নিৰ্মিত হৈছিল। ৰাং,সীহ,দস্তা আদিৰো প্ৰয়োজনীয় ব্যৱহাৰ আছিল আৰু বুৰঞ্জীত এইবোৰ ধাতুৰ নামোল্লেখ পোৱা যায়। 

আহোম যুগৰ কুটিৰ শিল্প বিলাক পুৰুষানুক্ৰমে একোটা ফৈদৰ হাতত আছিল। কঁহাৰ,কমাৰ, কুমাৰ,চমাৰ,সোণাৰি, তাঁতী,যোগী, খনিকৰ,বাঢ়ৈ আদি খেলৰ লোকে শিল্পবিলাকৰ বিকাশ সাধনত আত্মনিয়োগ কৰিছিল। ৰজাই এইবোৰ শিল্পৰ কাম-কাজ পৰিচালনা কৰিবলৈ বিষয়া নিয়োগ কৰিছিল। 

আহোম যুগৰ অন্য এক অন্যতম শিল্প আছিল হাতীদাঁতৰ শিল্প।

## তথ্য সংগ্ৰহ

## সহায়ক গ্ৰন্থ
অসমৰ সংস্কৃতি,লীলা গগৈ।
টুকুৰীয়া পূজা

**টুকুৰীয়া পূজা** দক্ষিণ কামৰূপৰ পাতি ৰাভা জনগোষ্ঠীসকলৰ এটি উল্লেখযোগ্য বাৰ্ষিক ধৰ্মানুষ্ঠান। বনগাঁও মৌজাৰ খাটলপাৰা গাঁৱৰ এই পূজা প্ৰখ্যাত। এই উৎসৱ চাৰি দিনীয়াকৈ অনুষ্ঠিত হয়।

## উৎযাপন শৈলী
পূজাৰ বাবে প্ৰায় তিনি মিটাৰ ওখ আৰু ছয়মিটাৰ বহল এখনি বৃত্তাকাৰ কলৰ দোনাৰ থাপনা সজা প্ৰয়োজন। থাপনাখনিৰ সোঁমাজত এটি কলপুলি পোতা দৰকাৰ। বৃত্তাকাৰ থাপনাৰ চাৰিওফালে কলদোনাৰেই সাত খলপীয়া মজু এটি সাজি তাৰ গাত কুৰিখন হাত, মূৰত সৰ্প ফণা আৰু তলত ছাগলীৰ মূৰৰ প্ৰতীকীৰূপ কৰি তাৰ লগতে এখনি ভূৰো সাজে। এই ভুৰৰ গৰাকিনী হ'ল - মনসাৰ ন ভনীৰ অন্যতমা সুপনী। মজুৰ ওচৰত লাঙাবুঢ়া (মহাদেৱ) আৰু অন্যান্য দেৱতাৰো আসন সজা নিয়ম। চলিত ভাষাত আসনবোৰক কোৱা হয় - মাল্লা।

জয়জয়তে দেওধনীয়ে হাঁহ এটি মাৰি সুপনীলৈ আগবঢ়ায়। তাৰ পিছত প্ৰসাদ আৰু বলিৰ বাবে অনা জীৱ-জন্তুবোৰ কলপাত পাৰি আগবঢ়াব লাগে। এই পূজাত এটা গাহৰি, দুযোৰ পাৰ, তিনিটা হাঁহ আৰু তিনি-পাঁচযোৰ কুকুৰা বলি দিয়া প্ৰয়োজন।

পূজা আৰম্ভ হয় টুকুৰিয়া গীতেৰে। গীতৰ সুৰে সুৰে চলে দেওধনীৰ অবিৰাম নৃত্য। দেওধনীয়ে নাচি নাচি ভঁৰালৰ পৰা ধূপ-দীপ আনি থাপনাত আগবঢ়ায়। গায়কে খুটিতাল বজাই - গীত গাই পূজা ভাগ আগবঢ়াই নিয়ে। টুকুৰীয়াসকলে জয়জয়তে গায় ন-ভনীৰ আৱাহনী গীত। তাৰ পিছত সৰস্বতী বন্দনা। সকলো দেৱ দেৱীক গীতেৰে আহ্বান জনোৱাৰ পিছত জনোৱা হয় - উত্তৰপাৰৰ পৰা লাঙাবুঢ়াক। কেঁচাইখাইতী, কাছু-কামুৰী, চুৰিখা - কামাখ্যা, সুবচনী প্ৰভৃতি দেৱীলৈ প্ৰসাদ আৰু বলি আগবঢ়োৱাৰ শেষত সকলো দেৱীকে গীতৰ মাধ্যমেৰেই বিদায় দিয়া প্ৰয়োজন। সৰ্বশেষ বিদায় দিয়া দেৱতাজন হ'ল - যমৰাজ। পিছ ফাললৈ প্ৰসাদ খায় আৰু কলদোনাৰ মজু পানীত উটুৱাই দি পূজাৰ বছৰেকলৈ ইতিৰেখা টানে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ৰাভা জনগোষ্ঠী
শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:অসমৰ উৎসৱসমূহ
১৯৯১ৰ অসম বিধানসভা নিৰ্বাচন

**১৯৯১ৰ অসম বিধানসভা নিৰ্বাচন** অসমৰ ৯ম বিধানসভা গঠন কৰিবলৈ অনুষ্ঠিত হৈছিল। ১২৬টা সমষ্টিত হোৱা ভোটদানৰ হাৰ আছিল ৭৪.৬৭%। এইটো নিৰ্বাচনত মুঠ ৫০ গৰাকী মহিলা প্ৰাৰ্থীয়ে অংশগ্ৰহণ কৰিছিল আৰু ইয়াৰে ৫ গৰাকীয়ে বিজয়ী হৈছিল। প্ৰতিদ্বন্দিতা কৰা প্ৰাৰ্থীৰ সংখ্যা কোকৰাঝাৰ পশ্চিম সমষ্টিত আটাইতকৈ কম আছিল, মাত্ৰ ১জন আৰু আটাইতকৈ বেছি আছিল গুৱাহাটী পশ্চিম সমষ্টিত, মুঠ ২৯জন।
## প্ৰেক্ষাপট
১৯৯১ চনত অসমত লোকসভা আৰু বিধানসভাৰ নিৰ্বাচন একেলগে অনুষ্ঠিত হয়। অসম গণ পৰিষদ চৰকাৰৰ শাসনৰ শেষৰ ফালে অসমৰ আইন শৃংখলাজনীত অৱস্থাৰ গুৰুতৰ অৱনতি ঘটে; যাৰ পৰিণতিত অসমত ২৭ নবেম্বৰ ১৯৯০ৰ পৰা জুন ১৯৯১লৈ ৰাষ্ট্ৰপতি শাসন চলে। ১৯৯১ চনৰ নিৰ্বাচনৰ পূৰ্বে অসমৰ মুখ্য আঞ্চলিক দল অসম গণ পৰিষদৰ দুই ভাগত বিভক্ত হয়। ফালি যোৱা ভাগটো নতুন অসম গণ পৰিষদ নামৰে নিৰ্বাচন আয়োগৰ স্বীকৃতি পায়। অগপ আৰু নঅগপই সুকীয়া সুকীয়াকৈ নিৰ্বাচনত অৱতীৰ্ণ হয়। ইয়াৰ সুবিধা গ্ৰহণ কৰে ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছে। কংগ্ৰেছে ১২৬খন আসনৰ ভিতৰত ৬৭খন আসন দখল কৰি নিৰংকুশ সংখ্যাগৰিষ্ঠতা লাভ কৰে। আনহাতে অগপ আৰু নঅগপই ক্ৰমে ১৯খন আৰু ৫খন আসন লাভ কৰে। ভোট বিভাজনৰ ফলত তেওঁলোকে বহুকেইখন আসন হেৰুৱাবলগীয়া হয়।
## নিৰ্বাচনত অংশগ্ৰহণকাৰী দল
১৯৯১ৰ বিধানসভা নিৰ্বাচনত ৮৫৮জন নিৰ্দলীয় প্ৰাৰ্থীৰ উপৰিও ৯টা ৰাষ্ট্ৰীয়, ৪টা ৰাজ্যিক আৰু ১৩টা নিৰ্বাচন আয়োগত পঞ্জীভূক্ত, কিন্তু স্বীকৃতিবিহীন ৰাজনৈতিক দলে অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। ইয়াৰে ১৮টা ৰাজনৈতিক দলে এখনো আসনত জয়ী হব পৰা নাছিল।

## বিজয়ী প্ৰাৰ্থীসকল

## তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:অসমৰ বিধানসভা নিৰ্বাচন
সোণাৰায় পূজা

**সোণাৰায় পূজা** হৈছে অবিভক্ত গোৱালপাৰা জিলাৰ  গৌৰীপুৰ, ধুবুৰী, ছত্ৰশাল, লখিমপুৰ, গোলোকগঞ্জ আৰু উত্তৰবঙ্গত প্ৰচলিত ব্যাঘ্ৰ দেৱতাৰ পূজা। এনে ঠাইত ব্যাঘ্ৰ দেৱতা সোণাৰায় নামে  পৰিচিত। লোক দেৱতাৰূপে সোণাৰায়ক পূজা কৰিলে গৰুগাই নিৰাপদে থকাৰ উপৰি গৃহস্থৰ কল্যাণ হয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। সোণাৰায় পূজা কৃষিজীৱীসকলৰ মাজতহে সীমিত।
## নীতি-নিয়ম
মাঘৰ দোমাহীৰ দিনা এই পূজা অনুষ্ঠিত হয়। গৰখীয়া ল'ৰাসকলে হাতত সোণাৰায়ৰ দণ্ড লৈ গোটেই পুহ মাহজুৰি গীত গাই গাই ঘৰে ঘৰে ফুৰি সোণাৰায়ৰ দক্ষিণা সংগ্ৰহ কৰে। পুহ মাহৰ শেষ অৰ্থাৎ মাঘৰ দোমাহীৰ দিনা ৰাতি পথাৰ বা নদীৰ পাৰত সোণাৰায় পূজা অনুষ্ঠিত হয়। পূজাৰ দিনা ভাতৰ পৰিৱৰ্তে পিঠা-লাৰু খোৱা হয়। খেৰ-বাঁহেৰে নিমাৰ্ণ কৰা ঘৰটোৰ ভিতৰত বেদী নিমাৰ্ণ কৰি সেই বেদীত সোণাৰায়ৰ মূৰ্তি প্ৰতিষ্ঠা কৰি ফুল-জল, বেলপাত, তুলসীপাত, ফলমূল আদিৰে ব্ৰাহ্মণ পূজাৰীয়ে সোণাৰায়ৰ পূজা কৰে আৰু সকলোৱে মিলা-প্ৰীতিৰে ভোজ খায়। সোণাৰায়ৰ মূৰ্তি বিসৰ্জন নিদি অস্থায়ী ঘৰটোতে ৰখা হয়। সোণাৰায়ক পুৰণি কমতা ৰাজ্যৰ বাঘ দেৱতা ৰূপে বিশ্বাস কযা হয়। কৃষ্ণৰ সৈতে সোণাৰায় দেৱতাৰ সাদৃশ্য আছে। গৰখীয়া সৈতে খেলা কৰা, দৈ-মাখন চুৰি কৰি খোৱা আদি সোণাৰায় দেৱতাৰ শিশু লীলা। সোণাৰাম দেৱতাকলৈ বহুতো জনশ্ৰুতিও প্ৰচলিত আছে।

## তথ্য সংগ্ৰহ


শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
ভূমিদান প্ৰথা

ভাৰতবৰ্ষত ব্ৰাহ্মণ আৰু ধৰ্মীয় অনুষ্ঠান- প্ৰতিষ্ঠানৰ নামত ভূমিদান কাৰ্য অতি প্ৰাচীন কালৰে পৰা চলি আহিছে। গুপ্ত যুগতেই ভূমিদান সম্পৰ্কীয় আটাইতকৈ বেছি তথ্যপাতি পোৱা গৈছে। ভূমিদান সম্পৰ্কীয় তথ্য পাতি সাধাৰণতে তামৰ ফলি বা শিলত খোদিত কৰা হৈছিল। অসমতো খ্ৰীঃ চতুৰ্থৰ পৰা দ্বাদশ শতিকালৈকে ৰাজত্ব কৰা বৰ্মণ, শালস্তম্ভ আৰু পাল বংশৰ ৰজাসকলে বিস্তৃত পৰিমাণে ভূমিদান কৰি তামৰ ফলি মৰোৱাইছিল। এইদৰে দান দিয়া মাটিৰ স্থায়ী হিচাপ ৰাখিবৰ কাৰণে তামৰ বা শিলৰ সকলো কথা, যেনে- দান দিয়া ৰজাৰ নাম, দান লোৱাজনৰ নাম আৰু ঠিকনা, তেওঁৰ বংশগত পৰিচয় মাটিৰ পৰিমাণ আৰু অৱস্থিতি, ইয়াৰ সীমা ইত্যাদি লিখি ৰখাৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছিল। এই ফলিসমূহে সমসাময়িক অসমৰ কৃষি ব্যৱস্থাৰ উপৰি অৰ্থনৈতিক অৱস্থাৰো বিভিন্ন তথ্য দাঙি ধৰে। এই ফলি সমূহৰ যোগেদি সমসাময়িক কৃষি ব্যৱস্থা, কৰ ব্যৱস্থা, কৃষি আৰ্থসামাজিক সকলো দিশৰে তথ্য পাব পাৰোঁ। সাধাৰণতে ৰজাই নিজৰ যশ, খ্যাতি আৰু আশীৰ্বাদ লাভৰ কাৰণে ব্ৰাহ্মণ ধৰ্মীয় অনুষ্ঠানলৈ ভূমি দান কৰিছিল। এতিয়ালৈকে উদ্ধাৰ হোৱা প্ৰায় বিলাক লিপিয়েই কম-বেছি পৰিমাণে এই কথা প্ৰতীয়মান কৰে। অৱশ্যে মাটি-বাৰী দান কৰি ব্ৰাহ্মণসকলৰ বসতি স্থাপন কৰাটোও ৰজাসকলৰ উদ্দেশ্য আছিল। ভূতি বৰ্মনে ২০০ জনতকোয়ো অধিক ব্ৰাহ্মণক মাটি দান কৰিছিল। ১০,০০০ একক পৰিমাণৰ শস্য উৎপাদন কৰিব পৰা মাটিও দান দিয়াৰ উদাহৰণ আছে। লিপি সমূহৰ পৰা জানিব পৰি গৈছে যে কেতিয়াবা কেতিয়াবা বিশেষ কামত পাৰ্গত আৰু পাৰদৰ্শিতা দেখুওৱাৰ কাৰণেও মাটি দান কৰা হৈছিল। উদাহৰণস্বৰূপে, ধৰ্মপালৰ শুভাংকৰ পাতক লিপিত হিমাংগ নামৰ ব্ৰাহ্মণজনক  তেওঁৰ পাৰদৰ্শিতাৰ কাৰণে ৰজাই মাটি দান কৰাৰ উল্লেখ আছে। এনেদৰে দান কৰা মাটি বিগ্ৰহৰ নামত বা বিগ্ৰহৰ পূজাৰী ব্ৰাহ্মণৰ নামত নাইবা বিগ্ৰহৰ নাম  উল্লেখ নকৰাকৈ ধৰ্ম কাৰ্যৰ বাবে ব্ৰাহ্মণক দিয়া হৈছিল। ফলত অকল ব্ৰাহ্মণক দান দিয়া মাটি-বাৰীক লৈয়ে অগ্ৰহাৰ প্ৰথাৰ প্ৰচলন হয় আৰু ইয়াৰ সকলো প্ৰকাৰৰ হিচাপ-নিকাচ আৰু শাসন সম্পৰ্কীয় কাম-কাজৰ বাবে 'অগ্ৰহাৰিক' নামৰ এজন বিষয়াৰ অধীনত এটা কাৰ্যালয় প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়। 'কৰণ' সকলে মাটি দান কৰাৰ সকলো তথ্য পঞ্জীয়ন কৰি সংৰক্ষিত কৰে। দান কৰা মাটি কৰমুক্ত বা ভূমিছিদ্ৰ আৰু এই ভূমিৰ মালিকীস্বত্বক 'ব্ৰহ্মদেয়' বোলা হৈছিল। এনেদৰে দান দিয়া মাটিত আগৰে পৰা বসতি কৰা ৰায়তৰ পৰা চৰকাৰী খাজনা আদায়ৰ স্বত ভোগ কৰিছিল। কোনো লোককে উচ্ছেদ কৰাৰ কথা ভবা নহৈছিল। ৰায়ত নথকা খেতিৰ মাটি দান হিচাপে পালে দান গ্ৰহণকাৰীয়ে সাধাৰণতে তাত ৰায়ত বহুৱাই খেতি কৰিছিল। ইয়াৰ উপৰি কেতিয়াবা কোনো উক্ত পদবীধাৰী বিষয়াই ৰজাৰ হৈ ধৰ্মীয় গৃহ বা আশ্ৰয়স্থলী আৰু মাটি দান কৰিছিল। যিহেতু সকলো ভূমি ৰজাৰ দ্বাৰা প্ৰদান কৰা হৈছিল। মাটিৰ গৰাকী ৰজা নিজে আছিল। অৰণ্য, খনি ইত্যাদি ৰাজ্যৰ সম্পদ আছিল। তেজপুৰ আৰু বৰগাওঁ লিপিত ব্যক্তিগত দাতাৰ কথা উল্লেখ আছে যিয়ে ৰজাৰ পৰা ঘৰ, ধাননি পথাৰ, চৰণীয়া পথাৰ সহ ভূমি লাভ কৰিছিল। লিপিসমূহৰ পৰা জানিব পাৰি যে, ভূমি সমূহীয়া আৰু ব্যক্তিগত ভোগৰ বাবেও দান কৰা হৈছিল। ব্যক্তিগতভাৱে ভোগ কৰা ভূমিক 'একভোগ' আৰু সমূহীয়াভাৱে ভোগ কৰা ভূমিক 'গণভোগ' বোলা হৈছিল।
## তথ্য সংগ্ৰহ
নাঙেলী গীত

**নাঙেলী গীত** অসমৰ দৰং জিলাত প্ৰচলিত একপ্ৰকাৰৰ গীত। নাঙেলী গীতক **নাইলেনী** বা **লাইলাং** বুলিও কোৱা হয়। বিহু গীতৰ দৰে ত্ৰিপদী ছন্দত ৰচিত এই নাঙেলী গীতবোৰৰ সংখ্যা 'ওঠৰ কুৰি' বুলি পৰম্পৰা প্ৰচলিত। কৃষিজীৱী সমাজখনৰ লোকসকলৰ জীৱনৰ আশা আকাংক্ষা, কামনা বাসনা, বিৰহ ব্যথা নাঙেলী গীতবোৰৰ মাজেদি প্ৰকাশ পায়।

## পৰিচয়
 
নাঙেলী গীতসমূহ কৃষি সমাজৰ লগত জড়িত। নাঙেলী গীত কৃষিজীৱী সমাজৰ উৰ্বৰতাৰ প্ৰতীক। কৃষিজীৱী সমাজৰ বা কৃষিজীৱী লোকসকলৰ কৃষিভূমি কৰ্ষণৰ বাবে এক অপৰিহাৰ্য সঁজুলি হ'ল নাঙল। এই কৰ্ষণ কৰোঁতাসকলে সচৰাচৰ ব্যৱহাৰ কৰা গীতবোৰই নাঙেলী গীত ৰূপে জনাজাত হ'ল। কৃষিকাৰ্যৰ লগত উৰ্বৰতা বিশেষভাৱে সম্পৰ্কিত। কৃষিজীৱী সমাজে বিশেষকৈ যৌন প্ৰকাশক নৃত্য গীতৰ মাজেৰে বসুমতীক উৰ্বৰ কৰি তোলাৰ প্ৰৱণতাৰ ফলতেই বিহু নৃত্য গীত, হুদুম পূজা আদিৰ দৰে পৰম্পৰাৰ সৃষ্টি হৈছিল আৰু বৰ্তমানো বিদ্যমান। সেয়ে এই নৃত্য গীত বোৰ বাহ্যিক দৃষ্টিত অশ্লীল ধৰ্মী। নাঙেলী গীতবোৰৰো মূল ভিত্তি যৌন আকাংখ্যা। 

## ভাগ
নাঙেলী গীতবোৰ সচৰাচৰ দুটা ভাগত ভগাব পাৰি - শুদ্ধ আৰু অশুদ্ধ। অশ্লীলতাৰ পৰা মুক্ত গীতখিনিকেই শুদ্ধ আৰু অশ্লীলতাযুক্ত গীতখিনিক অশুদ্ধ বোলা হয়। কিন্তু শুদ্ধ গীতৰ সংখ্যা যথেষ্ট কম। 
 
## গৰখীয়াসকলৰ মাজত
কৃষকসকলে ব্যৱহাৰ কৰা এই নাঙেলী গীতসমূহ লাহে লাহে গৰখীয়াসকলৰ মাজতহে সীমাবদ্ধ হ'ল। গাঁও অঞ্চলৰ প্ৰায়ভাগ মানুহেই কৃষিজীৱী। সেয়ে প্ৰায় প্ৰত্যেক ঘৰ মানুহৰেই গৰু-ম'হ থাকে। সেই গৰু-ম'হবোৰক দল বান্ধি গাঁৱৰ ডেকা সকলে মুক্ত পথাৰলৈ চৰাবলৈ লৈ যায়I পথাৰত গৰু-ম'হ চৰাই থাকোঁতে গৰখীয়াসকলৰ আমনি লগে। সেয়ে সময় কটাবলৈ গৰখীয়া সকলৰ মাজত এই গীতসমূহৰ প্ৰচলন আৰম্ভ হয়। ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণই গৰখীয়াৰ ৰূপ ধৰি লগৰীয়াসকলৰ সৈতে গোপিনী‍সকলক জোকোৱা গীতবোৰকো নাঙেলী বোলা কথাষাৰো এইক্ষেত্ৰত তাৎপৰ্যপূৰ্ণ। শ্ৰীকৃষ্ণই নিজেই এই গীতবোৰ লগৰীয়াসকলক শিকাইছিল। নাঙেলী গীততেই এই পৰম্পৰাৰ উল্লেখ আছে। 
 
এই গীতবোৰত গৰখীয়া সকলে কোনো বাদ্যৰ সহায় নলয়। অৱশ্যে কেতিয়াবা বাঁহী ব্যৱহাৰ কৰে। 
উন্মুক্ত গৰুৰ বিচৰণভূমিত প্ৰায় নাৰী সংগতিবিহীন জীৱন যাপন কৰা গৰখীয়া সকলেই এই নাঙেলী গীতবোৰৰ ধাৰক আৰু বাহকৰূপে পৰিগণিত হ'ল। 
 
পথাৰত গৰু চৰাই থাকোঁতে আমনি লাগে বাবে গৰখীয়া সকল দুটা দলত ভাগ হৈ নাঙেলী গীতৰ মাজেৰে ইটোৱে আনটোক ঠাট্টা মস্কৰা কৰিবলৈ লয়। ইটো দলে সিটো দলক পৰাস্ত কৰিবলৈ পৰিয়ালৰ সদস্যকো সাঁঙুৰি গীত জোৰে । নাঙেলী গীত শ্ৰম লাঘৱৰ কাজিয়া। ইয়াত কোনেও কাকো শাৰীৰিকভাৱে আক্ৰমণ নকৰে। অৱশ্যে কাজিয়াই দ্ৰুত গতি লোৱা দেখিলে বৰ গৰখীয়াজনে সাংগীতিক অৰিয়া-অৰিত হস্তক্ষেপ কৰে। এনেদৰেই গৰখীয়া সকলে গীতৰ মাজেৰে ৰং-তামাচা কৰে আৰু আবেলি ঘৰমুৱা হয়। 
আন কিছুমান নাঙেলী গীতৰ মাজেৰে বিহু গীতৰ দৰেই গৰখীয়াসকলৰ প্ৰেম ভালপোৱাৰ ভাৱ প্ৰকাশ পায়।

## নাঙেলী গীতৰ উদাহৰণ
নাঙেলী গীতৰ এক উদাহৰণ:

মহৰ শিং কেঁকোৰা মহৰ শিং বেকোঁৰা/মহৰ শিং ভাঙিল ঐ যুঁজত। 
অমুকা পৈয়েৰক জুকাই তই নলবি / মহৰ শিং সোমাই দিম মুখত। 

## তথ্য সূত্ৰ
 
 

শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
জন্মাষ্টমীৰ কৃত‍্য

শ্ৰীকৃষ্ণৰ জন্মাষ্টমী শাস্ত্ৰীয়ভাৱে উদযাপিত হোৱাৰ বাহিৰেও নাটকীয় সমলযুক্ত বিভিন্ন আচৰণৰ সৈতেও পালন কৰা দেখা যায়। কোনো কোনো নামঘৰ বা গোসাঁই ঘৰত বিশেষকৈ লাউপাৰাৰ শ্ৰীশ্ৰীশ্যামৰায়।গোসাঁই ঘৰত ভকত-ভকতনীসকলে শ্ৰীশ্ৰীকৃষ্ণৰ জন্মাষ্টমী পালনৰ উদ্দেশ্যে ৰং-বিৰঙৰ কাপোৰেৰে শিশু কৃষ্ণৰ এটি পুতলা নিৰ্মাণ কৰে। প্ৰাৰ্থনাদি শেষ হোৱাৰ পিছত এজন পুৰুষ বা এজনী নাৰীয়ে দৈৱকীৰ ভাও লয়। তেওঁৰ যেন প্ৰসৱ বেদনা আৰম্ভ হৈছে। তাত উপস্থিত থকা পুৰুষ এগৰাকীয়ে চিকিৎসকৰ ভাও লৈ দৈৱকীৰ চিকিৎসাৰ বাবে আগবাঢ়ে।কিন্তু তেওঁৰ চিকিৎসাৰ কোনো কাম নহ'ল।কিন্তু তেওঁৰ অৰিহণা ফেৰা কল-তামোল-পাণ আদি ৰূপে নিবলৈও নাপাহৰিলে।তেওঁৰ দৰে আৰু দুজন চিকিৎসকে দৈৱকীৰ বিষ উপশম কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলে,যদিও কোনো ফল নহ'ল।মাজ নিশা আন এজন ভকতে চিকিৎসকৰ ভাওলৈ আগবাঢ়ি আহিল।তেওঁৰ উপস্থিতি আছিল ফলপ্ৰসূ-অৰ্থাৎ দৈৱকীয়ে বাল গোপালক জন্ম দিলে।সেই মূহুৰ্ততে পুৰোহিতজনে মণিকূটৰ পৰা কৃষ্ণৰ পুতলাটি দুয়ো হাতত তুলি লৈ-কৃষ্ণ জন্মিলে ,কৃষ্ণ জন্মিলে বুলি চিঞৰি দিয়ে,লগে লগে নৃত্যভংগীও প্ৰদৰ্শন কৰে।

           বৰপেটা সত্ৰত জন্মাষ্টমীৰ প্ৰসংগত ব্ৰাহ্মণ পুৰোহিতে কীৰ্ত্তন ঘৰত কলীয়া ঠাকুৰ আৰু দৌল গোবিন্দক পূজা কৰে।পূজা কৰা ঠাইখিনিক দৈৱকীৰ প্ৰৱস গৃহ বুলি ধৰি লোৱা হয়।তাত যেন কৃষ্ণৰ জন্ম হৈছিল।এই ঠাইখণ্ড আঠুৱা এখনেৰে ঢাকি ৰখা হয়।মাজনিশাৰ পূৰ্বেই পূজা উপাসনাৰ অন্ত পৰে।বিহান পুৱাতেই শ্ৰীকৃষ্ণৰ জন্ম হোৱা বুলি কোৱা হয়।পুৰোহিতে কৃষ্ণৰ জন্মৰ লগে লগে শংখ,ঘণ্টা আদি বজায়।মহিলাসকলে উৰুলি দিয়ে।পূজাৰীয়ে কলীয়া ঠাকুৰ আৰু দৌল গোবিন্দৰ পূৰ্বৰ স্থানত স্থাপন কৰাৰ লগে লগে কৃষ্ণ জন্মাষ্টমীৰ অন্ত পৰে।ইফালে সেইদিনা বৰপেটাৰ আশে পাশে থকা অবিবাহিতা গাভৰুসকলে ব্ৰত পালন কৰে।তেওঁলোকে দিনৰ দিনটো আৰু ৰাতিৰ নিৰ্জন উপবাস দিয়ে।তেওঁলোকে পুতলাৰ সৈতে বিয়া পতাৰ ভাও কৰি বিয়া গীত পদ গায়।এইদৰে দিনটো পাৰ কৰি দিয়ে।গধূলিৰ ফালে তেওঁলোকে শোভাযাত্ৰা কৰে।এই যাত্ৰাত ৭-১০বছৰীয়া ল'ৰা। এজনক দৰা স্বৰূপে সজাই লোৱা হয়।দৰাৰ ভাও লোৱা ল'ৰাজনে গাভৰুসকলৰ শোভাযাত্ৰাৰ আগত থাকি আগবঢ়াই লৈ যায়।কীৰ্ত্তন ঘৰত সেৱা কৰি উঠি দলটো পুনৰ আগৰ ঠাইলৈ ঘূৰি আহে।আকাশত জোন নুঠালৈকে ছোৱালীহঁতে গীত পদ গাই,নাচি-বাগি সময় কটায়।পুতলাৰ সৈতে গাভৰুসকলৰ বিবাহৰ প্ৰসংগত আগবঢ়োৱা নৈবেদ‍্যৰাজি অংশগ্ৰহণকাৰীসকলৰ মাজত বিতৰণ কৰা হয়।পিছদিনা ঘিউ আৰু ভাত খাই গাভৰুহঁতে ব্ৰত ভংগ কৰে।

                জন্মাষ্টমীৰ প্ৰসংগত অনুষ্ঠিত মহিলাৰ নামত নাৰীসকলে বসুদেৱ, দৈৱকী,কংস,পুতূনা আদিৰ ভাও লৈ অভিনয়ো কৰে।দৰং অঞ্চলত প্ৰচলিত জন্মাষ্টমী নামৰ নমুনা এটি তলত দিয়া হ'ল।যেনে:

দিহা:

     গিৰ গিৰ শবদে     মেঘে বৰষিলা

                নুশুনি প্ৰজাৰে মাত।

   পালি-পহৰীয়া       সবে নিদ্ৰা গৈলা

                উপজিলে জগন্নাথ।।

পদ:

        ভাদৰে মাহৰে ৰোহিণী নক্ষত্ৰে

          কৃষ্ণ অষ্টমীৰে ৰাতি।

       ঘোৰ বন্দী শালে কৃষ্ণ ওপজিলা

          দেখিলা দৈৱকী সতীহে।।

       কৃষ্ণৰ সুন্দৰ বদন নিৰিখি

           দৈৱকী বিস্ময় ভৈলা।

       কংসৰ নিৰ্ব্বন্ধ সুমৰি সুমৰি 

            দৈৱকী কান্দিবে লৈলাহ।।

প্ৰসংগ পুথি:ভাৰতৰ উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ পৰিৱেশ্য কলা

ড০ নবীন চন্দ্ৰ শৰ্মা
পুৰণি অসমীয়া সমাজ আৰু সংস্কৃতি (গ্ৰন্থ)

**পুৰণি অসমীয়া সমাজ আৰু সংস্কৃতি** শীৰ্ষক গ্ৰন্থখন মহেশ্বৰ নেওগৰ দ্বাৰা ৰচিত। ১৯৫৭ চনত বাণী মন্দিৰ প্ৰকাশনে প্ৰথম প্ৰকাশ কৰা এই গ্ৰন্থখনত অসমৰ সামাজিক-সাংস্কৃতিক জীৱনৰ বিভিন্ন দিশ সামৰি লোৱা হৈছে।
## বিষয়বস্তু
"পুৰণি অসমীয়া সমাজ আৰু সংস্কৃতি" শীৰ্ষক গ্ৰন্থখনত অসমত বসবাস কৰা ভিন ভিন জাতি-জনজাতিৰ উল্লেখ,অসমৰ ধৰ্মীয় ইতিহাস,সংগীত কলা,জ্যোতিষ-চৰ্চা,অনুবাদ চৰ্চা ইত্যাদি বিভিন্ন বিষয়ৰ আলোচনাৰ লগতে পুৰণি অসমৰ আৰ্থ-সামাজিক দিশটোও প্ৰকাশ হৈছে। বৰ্তমানৰ পৰিবৰ্দ্ধিত সংস্কৰণত সত্ৰীয়া নৃত্য আৰু চিত্ৰকলা সম্পৰ্কীয় প্ৰবন্ধসমূহ সংযোগ কৰিছে। গ্ৰন্থখন তিনিটা খণ্ডত বিভক্ত কৰা হৈছে। 
## প্ৰবন্ধসমূহ
গ্ৰন্থখনৰ আৰম্ভণিতে 'অসমৰ জাতি জনজাতি' আৰু 'ধৰ্ম আৰু সম্প্ৰদায়' সম্বন্ধীয় আলোচনা দুটা পাতনি হিচাপে দিয়া হৈছে। গ্ৰন্থখনত সন্নিবিষ্ট আন আন প্ৰবন্ধসমূহ হৈছে-'শৈৱ ধৰ্ম', 'শাক্ত ধৰ্ম', 'বৈষ্ণৱ ধৰ্ম', 'বৌদ্ধ ধৰ্ম', 'ধৰ্ম দেৱতাৰ পূজা, 'সৰ্প-দেৱী মনসাৰ পূজা', 'শীতলা পূজা', 'নাথ ধৰ্ম', 'সূৰ্য আৰু নৱগ্ৰহৰ পূজা', 'তন্ত্ৰ মন্ত্ৰ আৰু ইন্দ্ৰজাল বিদ্যা', 'শদিয়াৰ কেঁচাইখাঁতী গোসাঁনী আৰু নৰবলি', ' নৰবলিৰ প্ৰথা', 'আত্মবলি,স্ব-গাত্ৰ ৰধিৰ দান আৰু স্ব-মাংস প্ৰদান', 'সংস্কৃত সাহিত্য আৰু আন পুথি', 'স্মৃতি নিবন্ধ ', 'সংগীত কলা', 'জ্যোতিষ চৰ্চা', 'আয়ুৰ্বেদ', 'অসমীয়া ভাষা সাহিত্য', 'অৰ্থনৈতিক সামাজিক জীৱন', 'অসমত ধ্ৰুপদী নৃত্যৰ ঐতিহ্য ', 'সত্ৰীয়া আৰু ওজা-পালি নাচৰ ধ্ৰুপদী স্বীকৃতি', 'সত্ৰীয়া নৃত্য', 'পুৰণি অসমৰ চিত্ৰকলা' আৰু 'অসমৰ চিত্ৰকলা'।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
শিলপুখুৰী

**শিলপুখুৰী** হৈছে অসমৰ কামৰূপ জিলাৰ গুৱাহাটীৰ এটি ব্যস্ত আৰু ঘন বসতিপূৰ্ণ অঞ্চল। ১৮৯৯ খ্ৰীষ্টাব্দত শিলপুখুৰী অঞ্চলটো গুৱাহাটী পৌৰসভাৰ অন্তৰ্ভুক্ত হয়। শিলপুখুৰীৰ পুৰণি নাম আছিল কুকুৰমুতা। গুৱাহাটীৰ এটি পুৰণি পুখুৰী 'শিলপুখুৰী'ৰ কাষে-পাজৰে এটি জনবসতি গঢ় লৈ উঠিছিল। এই অঞ্চলটোৱেই পিছলৈ শিলপুখুৰী নামে জনাজাত হয়।

## কুকুৰমুতা
মূৰ-ডাঙৰ কাঠফুলাৰে, যাক সেই ঠাইৰ পুৰণি বিহাৰী বাসিন্দাসকলে 'কুক্কুৰমুট্টা' বুলিছিল - সমগ্ৰ অঞ্চলটো ভৰি আছিল। সেয়ে 'কুক্কুৰমুট্টা'ৰ অপভ্ৰংশ 'কুকুৰমুতা' নামেৰে অঞ্চলটোৱে পৰিচিতি লাভ কৰিছিল। এই কুকুৰমুতা অঞ্চলটো পূবে শিলপুখুৰী আৰু পশ্চিমে দীঘলীপুখুৰী পৰ্যন্ত বিয়পি আছিল।

## শিলপুখুৰী
শিলপুখুৰীৰ প্ৰাচীন নাম হ'ল ন-কোণীয়া পুখুৰী। ইংৰাজৰ ৰাজত্বকাললৈকে এই পুখুৰীৰ নাম ন-কোণীয়া পুখুৰী আছিল। পিছত পুখুৰীৰ পাৰত থকা এচটা পুৰণি লিপিখচিত শিলৰপৰাই এই পুখুৰীৰ নাম শিলপুখুৰী হয় বুলি ধৰা হয়। এই শিলালিপিৰ মতে, স্বৰ্গদেউ ৰাজেশ্বৰ সিংহৰ দিনত ১৭৫৩ খ্ৰীষ্টাব্দত তৰুণ দুৱৰা বৰফুকনে এই পুখুৰীটো খন্দাইছিল। পুৰণি শিলপুখুৰীৰ নটা কোণত নটা পাটনাদ আছিল। এই নটা পাদনাদৰ পানীৰে নৱগ্ৰহৰ নজন গ্ৰহ দেৱতাক ধুওৱা হৈছিল বুলি জনপ্ৰবাদ আছে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:গুৱাহাটীৰ উল্লেখযোগ্য ঠাই
১৯৯৬ৰ অসম বিধানসভা নিৰ্বাচন

**১৯৯৬ৰ অসম বিধানসভা নিৰ্বাচন** অসমৰ ১০ম বিধানসভা গঠন কৰিবলৈ অনুষ্ঠিত হয়। ভোটদানৰ হাৰ আছিল ৭৮.৯২%। এইটো নিৰ্বাচনত মুঠ ১৭ গৰাকী মহিলা প্ৰাৰ্থীয়ে অংশগ্ৰহণ কৰে আৰু ইয়াৰে ৬ গৰাকীয়ে বিজয়ী হয়। প্ৰতিদ্বন্দিতা কৰা প্ৰাৰ্থীৰ সংখ্যা ওদালগুৰি সমষ্টিত আটাইতকৈ কম আছিল, ২জন আৰু আটাইতকৈ বেছি আছিল বৰপেটা সমষ্টিত, মুঠ ২৮জন। অসম গণ পৰিষদে ৫৯খন আসনত জয় লাভ কৰি প্ৰথম স্থানত থাকে। ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছে ৩৪টা সমষ্টিৰ পৰা বিজয়ী হৈ প্ৰধান বিৰোধী দলৰ আসনত বহে। প্ৰফুল্ল কুমাৰ মহন্তই নগাওঁ আৰু বৰহমপুৰ দুটা বিধানসভা সমষ্টিৰ পৰা বিজয়ী হৈ আহিছিল। পিছত তেওঁ নগাঁও আসনখন এৰি দিয়ে আৰু তাৰপৰা উপ-নিৰ্বাচনত অসম গণ পৰিষদ দলৰ গিৰিন্দ্ৰ চন্দ্ৰ বৰুৱা জিকি আহে। চি.পি.আই. আৰু চি.পি.আই.(এম)ৰ সমৰ্থনত প্ৰফুল্ল কুমাৰ মহন্তৰ মুখ্যমন্ত্ৰিত্বত অগপই চৰকাৰ গঠন কৰে। চি.পি.আয়ে মন্ত্ৰীসভাত অংশ লয় যদিও চি.পি.আই.(এম)-এ বাহিৰৰ পৰা চৰকাৰক সমৰ্থন দিয়ে।
## প্ৰেক্ষাপট
১৯৯৬ৰ  বিধানসভা নিৰ্বাচনত অসমৰ ৰাজনৈতিক দৃশ্যপটত বহুতো লক্ষণীয় পৰিবৰ্তন দেখা গৈছিল। শাসক দল ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ বিৰুদ্ধে দুৰ্নীতি, ৰাজ্যখনৰ বিদ্ৰোহী কাৰ্যকলাপ ৰোধ কৰিবলৈ চৰকাৰী যন্ত্ৰটোৰ, বিশেষকৈ আৰক্ষী সশস্ত্ৰ বাহিনীৰ নিৰ্বিচাৰ ব্যৱহাৰ আদিৰ বাবে জন-ৰোষে গা কৰি উঠিছিল। ইফালে নতুন অসম গণ পৰিষদ দলে অসম গণ পৰিষদৰ সৈতে চামিল হয় আৰু স্বাভাৱিকতে এইটোৱে আঞ্চলিক ৰাজনীতিক শক্তিশালী কৰি তুলিছিল। কংগ্ৰেছক প্ৰতিহত কৰাৰ উদ্দেশ্যে অগপই চি.পি.আই, চি.পি.আই (এম) আদি কংগ্ৰেছ বিৰোধী দলৰ সৈতে জোটবন্ধন কৰে আৰু ইয়াৰ সু-ফল নিৰ্বাচনৰ ফলাফলত দেখা যায়। 
## নিৰ্বাচনত অংশগ্ৰহণকাৰী দল
১৯৯৬ৰ বিধানসভা নিৰ্বাচনত ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ৰ ৭টা, ৰাজ্যিক পৰ্যায়ৰ ৫টা আৰু ৬টা পঞ্জীভূক্ত, কিন্তু অস্বীকৃত ৰাজনৈতিক দলে অংশগ্ৰহণ কৰে। ইয়াৰে ১০টা ৰাজনৈতিক দলে এখনো আসনত বিজয়ী নহ’ল। নিৰ্বাচনটোত ১১জন নিৰ্দলীয় সদস্য বিধানসভালৈ বিধায়ক ৰূপে নিৰ্বাচিত হৈ আহে।

## বিজয়ী প্ৰাৰ্থীসকল

## উপনিৰ্বাচন
প্ৰফুল্ল কুমাৰ মহন্তই নগাঁও আৰু বৰহমপুৰ, দুখন আসনৰ পৰা নিৰ্বাচনত অৱতীৰ্ণ হয় আৰু দুয়োখন আসনৰ পৰাই জিকি আহে। সেয়েহে তেওঁ নগাঁওৰ আসনখন এৰি দিয়াত তাত উপনিৰ্বাচন অনুষ্ঠিত হয়। উপনিৰ্বাচনত নগাঁও বিধানসভা সমষ্টিত অসম গণ পৰিষদৰ গিৰিন্দ্ৰ চন্দ্ৰ বৰুৱাই জয়লাভ কৰে। 

১৯৯৮ৰ লোকসভা নিৰ্বাচন তৰুণ গগৈয়ে কলিয়াবৰ আসনৰ পৰা বিজয়ী হোৱাত মাৰ্ঘেৰিটা বিধানসভা আসনখন এৰি দিয়ে আৰু তাতো উপনিৰ্বাচন অনুষ্ঠিত হয়। উপনিৰ্বাচনত জয়লাভ কৰে কংগ্ৰেছৰ প্ৰাৰ্থী প্ৰদ্যুৎ বৰদলৈ।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ বিধানসভা নিৰ্বাচন
জাতনাম

**জাতনাম** বিহুগীতৰ এটা প্ৰধান ভাগ। যেতিয়া কোনো এটা খৰা নাম (দুলড়ী ছন্দত থকা চাৰিশৰীয়া বিহুনাম ) জাত লগাই গোৱা হয়, তেতিয়াই সেই নাম ফাঁকিক জাতনাম বোলে। হুঁচৰি, মুকলি বিহু, গাভৰু বিহু, ৰাতিবিহু আদি সকলোতে জাত নামৰ বহুল প্ৰচলন আছে। 

## পৰিচয়
খৰানাম বা খণ্ডচিঙা বিহুনামত পৰিবেশনৰ সুবিধাৰ বাবে জাত সমূহৰ সৃষ্টি হ'ল। জাত সমূহৰ ছন্দৰ মিল থাকে। অৱশ্যে ই কেইশাৰী বা কি ছন্দত হ'ব ইয়াৰ কোনো বাধ্যবাধকতা নাই। এটা- দুটা শব্দৰ জাতৰ পৰা ত্ৰিশ চল্লিশ শাৰীতকৈ অধিক দৈৰ্ঘ্যৰ জাতৰো সৃষ্টি হৈছে‌। উদাহৰণ -
এটা শব্দৰ জাত - " অ' ", "ঐ " আদি 
এষৰীয়া জাত - “ৰৈ ৰৈ ৰতি ম‌ইনামতি ”, “মোৰ ধন ধনটি চেনাই ও”, “সোণটি হেৰা কলীয়া লতা” আদি 
:দীঘলীয়া জাত -
:ক) “অ' তোৰা বতিয়া 
:বিহু আহে যেতিয়া 
:নাহৰ ফুলে তেতিয়া
:তগৰ ফুলে তেতিয়া
:পখিলা হৈ উৰিবৰ
:টাকুৰি হৈ ঘূৰি বৰ মন” 

:খ) “এ আইতা জিলমিল
:কৰে আইতা সৰগৰ 
:তৰা আইতা সৰগৰ
:তৰা আইতা মুকুতা
:জ্বলে আইতা কেঁচা সোণ বৰষে গাত” আদি 

## জাতনাম কেনেদৰে গোৱা হয়

খৰানাম বা খণ্ডচিঙা নাম এফাঁকিৰ শাৰীসমূহৰ আগত, পাছত বা মাজত জাত সংযোগ কৰি দুই তালত জাতনাম সমূহ গোৱা হয়। উদাহৰণ- 

:আগত জাত লগাই গোৱা জাতনাম -
:ৰৈ ৰৈ ৰতি ম‌ইনামতি হাবিলৈ ম‌ই হৈছিলোঁ
:ৰৈ ৰৈ ৰতি ম‌ইনামতি কটাৰীখন নিনিলোঁ
:ৰৈ ৰৈ ৰতি ম‌ইনামতি লতাইনো বেৰি বেৰি ধৰে। 
:ৰৈ ৰৈ ৰতি ম‌ইনামতি বিহুলৈ ম‌ই গৈছিলোঁ 
:ৰৈ ৰৈ ৰতি ম‌ইনামতি হাঁচতিখন নিনিলোঁ
:ৰৈ ৰৈ ৰতি ম‌ইনামতি ডেকাইনো বেৰি বেৰি ধৰে।

:মাজত জাত লগাই গোৱা জাতনাম - 
:হালৰে বেছিবা দেহা ঐ কজলা দমৰা 
:গোহালিৰ বেছিবা গাই
:চেনেহৰ সৰুভাইক দেহা ঐ নেবেছিবা পিলিঙা 
:আঁতুৰত মাতোতা নাই।

:পাছত জাত লগাই গোৱা জাতনাম - 
:ধুমুৰ নো ধুমুৰ কৰি কেঁচা মৰম চেঁচা নৈ
:খুন্দা নো পিঠাগুড়ি কেঁচা মৰম চেঁচা নৈ
:জূটুলি ঐ নাহৰৰ খৰি হেই কেঁচা মৰম চেঁচা নৈ
:মুখৰ মিঠা এঠা দৈ 
:মিঠা মিঠা তিলৰ পিঠা 
:অ' নাচনী, থৈছা জানো আমালৈ? 
:এৰাওঁ নো এৰাওঁ বুলি কেঁচা মৰম চেঁচা নৈ 
:এৰাব ও পৰা নাই কেঁচা মৰম চেঁচা নৈ
:পীৰিতি যে মৰমৰ জৰী হেই কেঁচা মৰম চেঁচা নৈ
:মুখৰ মিঠা এঠা দৈ 
:মিঠা মিঠা তিলৰ পিঠা 
:অ' নাচনী, থৈছা জানো আমালৈ?

## জাতনামৰ বিষয়বস্তু
জাতনাম ‘জাত’ আৰু ‘নাম’ৰ সংমিশ্ৰণ, সেইহে জাতৰ লগত নামফাঁকিৰ অৰ্থ বা ভাবৰ মিল থাকিলেহে জাতনামষাৰ শুনিবলৈ শুৱলা হয়। অৰ্থাৎ জাতে বহন কৰা অৰ্থৰ লগত নামে বহন কৰা অৰ্থ‌ও ৰজিতা খোৱা হ'ব লাগে।
হুঁচৰি, মুকলি বিহু, গাভৰু বিহু আদি সকলোতে জাতনামবোৰৰ বিষয়বস্তু বেলেগ বেলেগ হয়। হুঁচৰিত গোৱা জাতনামসমূহত ধেমেলীয়া বিষয়বস্তু দেখা যায়। প্ৰাকৃতিক আৰু সামাজিক বিষয় লৈ এইসমূহ গোৱা হয়। প্ৰেম- পীৰিতি, বিৰহ -বেদনামূলক জাতনাম ইয়াত গোৱা নহয়। যেনে - 
:চ'ততে চকৰি অ' কণা মুচৰি 
:বহাগত বগৰী অ' কণা মুচৰি
:জেঠতে আমনা ধানে কণা মুচৰি 
:আমি মাৰোঁ হুঁচৰি 
:ৰূপেনো কুৰি টকা 
:দিয়ক পেৰা খুঁচৰি ঐ 
:ৰূপেনো কুৰি টকা দিয়ক 
:গৰু বিহুৰ দিনা অ' কণা মুচৰি 
:বস্ত্ৰ দান কৰিবা অ' কণা মুচৰি
:তেহে পাবা বৈকুণ্ঠত স্থানে কণা মুচৰি 
:আমি মাৰোঁ হুঁচৰি 
:ৰূপেনো কুৰি টকা 
:দিয়ক পেৰা খুঁচৰি ঐ 
:ৰূপেনো কুৰি টকা দিয়ক। 
মুকলি বিহু, গাভৰু বিহু, ৰাতি বিহু আদিত গোৱা জাতনামসমূহ প্ৰধানকৈ প্ৰেম- প্ৰণয়মূলক। যেনে - 
:আঠীয়া কলৰে অ' ৰঙা জবা 
:পাতে নেকাটিবা অ’ ৰঙা জবা 
:ছিটিকি পৰিব এঠা ৰঙা জবা 
:পাহৰি নাযাবা 
:জীয়াই থাকোঁ মানে 
:খবৰ - খাতি ল'বা। 
:লোককে দেখুৱাই অ' ৰঙা জবা 
:কেটেৰাই মাতিবা অ’ ৰঙা জবা 
:ভিতৰি নেৰিবা বেথা ৰঙা জবা 
:পাহৰি নাযাবা 
:জীয়াই থাকোঁ মানে 
:খবৰ - খাতি ল'বা।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:বিহু
শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
খাৰ্‌চী

**খাৰ্‌চী** হৈছে ত্ৰিপুৰাত ৰ্পালন কৰা এক উৎসৱ। অতীজতে ৰাজপৰিয়াল সসূহে চৈধ্যজন দেৱতাক স্মৰণ কৰি অনুষ্ঠিত কৰা এই খাৰচী উৎসৱ বৰ্তমান ত্ৰিপুৰাত বসবাস কৰা সকলো সম্প্ৰদায়ৰ লোকে পালন কৰে। চৈধ্যজন আৰাধ্য দেৱতাৰ ইতিহাস অনুসৰি কাছাৰ ৰাজ্যৰ ৰজা ত্ৰিলোচনে মৃত্যুৰ  আগমুহূৰ্তত বৰপুত্ৰ দ্ৰিকপতিক উত্তৰাধিকাৰী হিচাপে ঘোষণা কৰে। অন্যহাতেদি ত্ৰিলোচনা সৰু পুত্ৰ দক্ষিণত ৰাজকুমাৰ হিচাপে ঘোষণা কৰি যায়। ত্ৰিলোচনৰ মৃত্যুৰ পাছত দক্ষিণে ৰাজসিংহাসনত আৰোহণ কৰে। এই বাতৰিত দ্ৰিক্‌পতি ক্ষুদ্ধ হৈ ভায়েকৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ ঘোষণা কৰে। এই যুদ্ধত দ্ৰিক্‌পতি জয় হয় আৰু কথিত আছে যুদ্ধখনৰ অন্তত দক্ষিণে চৈধ্যজন সেনাৰ মূৰ কাটি লৈ যায়। তেতিয়াৰ পৰাই দ্ৰিক্‌পতিৰ উত্তৰাধিকাৰীসকলে এই চৈধ্যজন বীৰ যোদ্ধাক স্মৰণ কৰি খাৰ্‌চী পূজাৰ আয়োজন কৰে। অৱশ্যে এই কাহিনীৰ সত্যাসত্যৰ ওপৰত আজিও ইতিহাসবিদসকলৰ মাজত বিতৰ্ক হয়। যি কি নহওক এই চৈধ্যটা শিৰ চৈধ্যজন দেৱতাৰ অৱতাৰ হিচাপে এটা জনবিশ্বাস প্ৰচলিত হৈ আহিছে আৰু ইয়াৰ পৰাই "খাৰ্‌চী" শব্দটোৰ উৎপত্তি হৈছে যাৰ অৰ্থ হ'ল 'খাৰ্‌' অৰ্থাৎ পলায়ন কৰা আৰু চী হ'ল 'জ্ঞাত হোৱা'। এই শব্দটো সম্পূৰ্ণ অৰ্থত যুদ্ধ ক্ষেত্ৰৰ পৰা পলায়ন কৰা কাৰ্যক বুজোৱা হয়। আহাৰ মাহৰ শুক্লপক্ষৰ অষ্টম দিনটোত  চৈধ্যজন দেৱতাৰ পূজা আৰম্ভ হয় আৰু ই সাতদিনলৈকে চলি থাকে। দেৱতাসকলৰ প্ৰতিমূৰ্তি হিচাপে বাঁহেৰে কিছুমান মূৰ্তি বনোৱা হয়। উৎসৱটো 'চান্থাই' অৰ্থাৎ প্ৰধান পুৰোহিতে সম্পাদনা কৰে। ইয়াৰ উপৰি নাৰাণ, বেৰিফাং, য়াকচুক্‌, গালিম নামৰ চাৰিজন ধৰ্মীয় পদবী লোকে চান্থাইজনক সহায় সহযোগ আগবঢ়ায়।
## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ত্ৰিপুৰী সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ
পাঠ প্ৰসংগ প্ৰণালী

**পাঠ প্ৰসংগ প্ৰণালী** () হৈছে লোকসংস্কৃতি অধ্যয়নৰ এটা পদ্ধতি। পাঠ প্ৰসংগ প্ৰণালী সমৰ্থক লোক-বিদ্যা বিজ্ঞানীসকলৰ মতে লোক-বিদ্যা সম্পৰ্কীয় উপাদানৰ অন্তৰালত আছে সেইবোৰৰ প্ৰসংগ বা অনুষংগ। প্ৰসংগ বা অনুষংগ অবিহনে লোক-বিদ্যা সম্পকীয় পাঠ (folklore text) প্ৰানহীন। গল্ডষ্টেইনৰ ভাষাত লোক-বিদ্যাৰ সমল, ক্ষেত্ৰতহে অৰ্থাৎ পাঠ একোটাৰ মাধ্যমতহে পোৱা যায়। পাঠ প্ৰাসংগিক মতবাদ সমৰ্থক লোক-বিদ্যা বিজ্ঞানীসকলৰ ভিতৰত আব্ৰাহাম, ডন-বেন-আমোচ, ৰবাৰ্ট জৰ্জ, গল্ডষ্টেইন আদি উল্লেখযোগ্য। এওঁলোকৰ প্ৰধান আপত্তি ভাষা, আচৰণ, যোগাযোগ, অভিব্যক্তি অনুষ্ঠান আদি বিভিন্ন প্ৰসংগৰ লগত সম্পৰ্কচ্যূত কৰি লোক-বিদ্যা সম্পৰ্কীয় পাঠ (text) বিচাৰ-বিশ্লেষণ কৰা দেখা যায়। কাৰ্যত এনে বিচাৰ-বিশ্লেষণ তাত্ত্বিক দিশৰ ফালৰপৰা অৰ্থশূন্য। এইসকল লোক-বিদ্যা বিজ্ঞানীয়ে ভাষাতত্ত্বৰ পৰা বাচিক-আচৰণৰ ধাৰণা, নৃতত্ত্বৰপৰা প্ৰকাৰ্য্যত্মকতা, সমাজবিজ্ঞানৰ পৰা ভূমিকা গ্ৰহণ আৰু মনোবিজ্ঞানৰপৰা অস্মিতা-কৌশল সংপ্ৰত্যয় গ্ৰহণ কৰি লোক-বিদ্যাৰ পৰম্পৰা বিচাৰ-বিশ্লেষণ কৰিবলৈ সততে প্ৰযত্নশীল। প্ৰথিতযশা লোকবিদ্যা এলান ডাণ্ডেজ- এ লোকবিদ্যা অধ্যয়ন আৰু বিচাৰ- বিশ্লেষণৰ ক্ষেত্ৰত তিনিটা স্তৰৰ কথা উল্লেখ কৰিছে: (ক) পাঠ (text) (খ) জমিন (texture) (গ) প্ৰসংগ (context)। লোকবিদ্যাৰ যিকোনো সমল বা উপাদানকে এই তিনিটা স্তৰৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি বিশ্লেষণ কৰিব পাৰি। কোনো এবিধ উপাদান লোকবিদ্যাৰ পৰিসীমাত অন্তৰ্ভুক্ত কৰিব পাৰি নে নোৱাৰি তাৰ নিৰ্ণায়ক স্বৰূপাৰ্থত এই তিনিটা স্তৰহে। এই প্ৰসংগত ডন বেন আমোচ-এ সমীচীন মন্তব্য উপস্থাপন কৰিছে: "The locus of the conventions making the boundaries between folklore and non-folklore is the text, texture and boundaries between folklore and non-folklore is the text, texture and context of the froms, to apply dundes three levels for the the analysis of folklore in somewhat modified from." লোকবিদ্যাৰ প্ৰসংগত পাঠৰ সূত্ৰ এনেদৰে দিব পাৰে : এটা সাধুকথা এবাৰ কোৱাই তাৰ পাঠ অথবা এটা গীত বা এটা প্ৰবচনৰ মাত্ৰ এবাৰ আবৃতিয়েই সেই গীত বা প্ৰবচনৰ পাঠ। জমিন (texture) লোকবিদ্যা সম্পৰ্কীয় পাঠৰ বৈশিষ্ট্যৰ বাহিৰে আন একো নহয়। প্ৰবচনৰ জমিন বুলিলে বুজিব লাগিব তাৰ লয় আৰু অনুপ্ৰাসৰ ক্ষিপ্ৰতাক। শ্বাসাঘাট, সুৰ সংযোগ, স্বন বা সুৰলহৰি, ধবন্যাত্মকতা আদি জমিনৰ আন কিছুমান বৈশিষ্ট্য। কোনো এটা ভাষাৰ অন্তৰ্গত লোক-বিদ্যাৰ অংগীভূত নিৰ্দিষ্ট এবিধ বাচিক কলাৰ জমিন আন এটা ভাষালৈ অনুবাদ কৰা টান। সেইবাবে জমিনক স্থিৰীকৃত বাগ্‌ বৈশিষ্ট্য বুলিব পাৰি। 

## তথ্য সংগ্ৰহ
শ্বপৌং য়ৌংমান পয়

**শ্বপৌং য়ৌংমান পয়** চিংফৌসকলৰ জাতীয় উৎসৱ। এই উৎসৱ প্ৰতি বছৰে ফাগুন মাহৰ এক তাৰিখে অনুষ্ঠিত হয়। 'শ্বপৌং য়ৌংমান পয় উৎসৱ ' হৈছে উপৰি পুৰুষক সুৱঁৰি পতা এক অনুষ্ঠান। চিংফৌসকল অসমৰ খিলঞ্জীয়া জনগোষ্ঠীসমূহৰ অন্যতম প্ৰধান এটা জনগোষ্ঠী। তেওঁলোকৰ নিজা ভাষা - সংস্কৃতি, লোক-উৎসৱ, খাদ্য - সম্ভাৰ, সাজপাৰ আছে। পূৰ্বতে তেওঁলোক অসমতে বাস কৰিছিল যদিও ১৯৭১ চনত অসমৰ এটা অংশ অৰুণাচলৰ লগত চামিল হোৱাৰ পৰিপেক্ষিতত একাংশ চিংফৌলোক অসমৰ বুকুৰ মাজৰ পৰা আঁতৰি যাব লগা হয়। বৰ্তমানে উজনি অসমৰ মাৰ্ঘেৰিটা মহকুমাৰ বিছা, ইনখেম, লেখাপানী, কেটেটেং আদি ঠাইত চিংফৌসকলৰ জনবসতি দেখিবলৈ পোৱা যায়। চিংফৌসকল মূলতঃ বৌদ্ধধৰ্মীয় লোক যদিও তেওঁলোকে পৰম্পৰাগত উৎসৱো পালন কৰে। বৌদ্ধ জয়ন্তী পথাৰ উপৰিও ব'হাগ বিহু (পয়চাংকেন) আৰু *শ্বপৌং য়ৌংমান পয়* উৎসৱো পালন কৰে।

## পদ্ধতি
এই উৎসৱ অনুষ্ঠিত কৰিবৰ বাবে মুকলি পথাৰ বাচি লোৱা হয় আৰু এটা ডাঙৰ চাংঘৰ সঁজা হয়। ইয়াৰ সন্মুখত উপৰি পুৰুষৰ প্ৰতীকটো স্থাপন কৰে। ইয়াক কোৱা হয় * শ্বাদুং *। শ্বাদুংৰ ঠাইডোখৰত পূজাৰী এ ফুল আৰু পানী ছটিয়াই। পূৰ্বতে এই শ্বাদুং স্থাপন কৰা ঠাইত চাপুক(মদ) ঢলা হৈছিল লগতে মহ, গাহৰি আদিও পূজাৰ উপচাৰ হিচাবে আগবঢ়োৱা হৈছিল। কিন্তু তেওঁলোকে বৌদ্ধ ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰাৰ পাছত পূৰ্বৰ মহ, গাহৰি বধ কৰাৰ প্ৰথা এৰি পেলালে। কিন্তু অৰুণাচলত বাস কৰা চিংফৌসকলৰ মাজত এই পৰম্পৰা বৰ্তমানেও বিৰাজমান।
 
## পৰিবেশন
শ্বাদুংৰ চাৰিওকাষে চিংফৌ ডেকা - গাভৰু, বুঢ়া-বুঢ়ী আটায়ে পৰম্পৰাগত জাতীয় সাজ পৰিধান কৰি গীত - নৃত্য কৰে। নৃত্য কৰোঁতে চিংফৌ পুৰুষসকলে হাতত একোখন দা লয় আৰু মহিলাসকলে হাতে হাতে একোখন ডলা নাইবা ৰুমাল লৈ শ্বাদুংৰ চাৰিওকাষে ঘূৰি ঘূৰি নাচে। গীত-নৃত্যৰ তালে তালে চেং(ঢোল), পিমান(বাঁহী) আৰু বৰকাঁহ বজায়। ডেকা-গাভৰুৰ পৰা বুঢ়া - বুঢ়ীলৈকে সকলোৱে এই নৃত্য-গীতত ভাগ লয়। আনকি বাহিৰৰ পৰা যোৱা অতিথীয়েও তেওঁলোকৰ এই নৃত্যত ভাগ ল'ব পৰা সুবিধা আছে।

## লোকবিশ্বাস
শ্বপৌং য়ৌংমান উৎসৱৰ লগত সংগতি ৰাখি নিৰ্মাণ কৰা শ্বাদুং নিৰ্মাণ কৰা প্ৰতি টুকুৰা কাঠতে আদি দেৱতা চন্দ্ৰ আৰু সূৰ্য্যৰ চিহ্নও অংকন কৰা হয়। তেওঁলোকৰ বিশ্বাস চন্দ্ৰ-সূৰ্য্যৰ উত্তাপত এদিন গুটিৰ পৰা গজালি মেলি শস্য নদন-বদন হৈছিল। পক্ষীকুলৰ ভিতৰত আটাইতকৈ ডাঙৰ পক্ষী ধনেশৰ নেতৃত্বত আন আন চৰাইবোৰেও আনন্দত মতলীয়া হৈ নাচিবলৈ ধৰে। হেনোম্যাদীংয়াউ নামৰ আদিম মানুহজনে এই আনন্দৰ নৃত্য - গীতবোৰ হাবিৰ আঁৰৰ পৰা মনে মনে চাই আছিল আৰু তেওঁলোকৰ বিশ্বাস যে পৃথিৱীত নৃত্য-গীতৰ প্ৰথম প্ৰচলন কৰা ব্যক্তিজনে হ'ল হেন ম্যাংদিংয়াউ। গতিকে তেতিয়াৰে পৰা এই শ্বাদুংৰ কাষে কাষে চিংফৌজসকলে শ্বপৌং য়ৌংমান উৎসৱত গীত-নৃত্য কৰি আহিছে।

## শ্বাদুং নিৰ্মাণৰ কৌশল
শ্বাদুং নিৰ্মাণ কৰিবলৈ সাত বা নডাল ফলা কাঠ পুতি এডাল ডাঙৰ বনভলুকা বাঁহ মাজত ঠিয়কৈ পুতা হয়। এই ফলা কাঠবোৰত বিভিন্ন পশু-পশুৰ চিত্ৰঅংকন কৰা থাকে আৰু ইয়াৰে কোনো এডাল ওখ আৰু কোনো এডাল চাপৰ হয়। ওখ কাঠডোখৰক পুৰুষৰ প্ৰতীক আৰু চাপৰ কাঠডোখৰক মহিলাৰ প্ৰতীক হিচাপে বিশ্বাস কৰা হয়।

## তথ্য সংগ্ৰহ


শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
চিত্ৰ-ভাগৱত

এতিয়ালৈকে উদ্ধাৰ হোৱা অসমীয়া ভাষাৰ আটাইতকৈ পুৰণি সচিত্ৰ পুৰণি কালৰেপৰাই এক চিত্ৰচৰ্চাৰ পৰম্পৰা আছিল যদিও চিত্ৰ-ভাগৱতৰ আগৰ প্ৰমাণ্য উদাহৰণ আমাৰ হাতত আজি নাই। আলোচ্য 'চিত্ৰ-ভাগৱত' খনি এই মহাভাগৱতৰ 'প্ৰথম অংশ' বা 'আদ্য দশম'ৰ আধাৰত সচিত্ৰ কৰা হৈছিল। মূল সচিত্ৰ পুথিখন 'আদ্য দশম' বা 'আদি দশম'। তাকে হৰিনাৰায়ণ দত্ত বৰুৱাই ১৯৪৯ খ্ৰীষ্টাব্দত 'চিত্ৰ-ভাগৱত' নামত ছপা কৰি ৰাইজৰ আগলৈ উলিয়াই দিয়ে। তেতিয়াৰ পৰাহে এই সচিত্ৰ পুথিখনক সকলোৱে 'চিত্ৰ-ভাগৱত' বুলি ক'বলৈ লয়। মূল পুথিখন নগাঁৱৰ বালি সত্ৰৰ পৰা উদ্ধাৰ কৰা হৈছিল। মূল পুথিখনৰ এটা পৃষ্ঠাত ১৪৬১ শকটো লিখালৈ চাই কোনো কোনোৱে এই পুথি ১৫৩৯ খ্ৰীষ্টাব্দতে অৰ্থাৎ শংকৰদেৱৰ জীৱন কালৰ ভিতৰতে সচিত্ৰ কৰা হৈছিল বুলি ভাবে। 'চিত্ৰ-ভাগৱত' ৰ সম্পাদনাত হৰিনাৰায়ণ দত্তবৰুৱাই উল্লেখ কৰিছে যে শংকৰদেৱৰ জীৱনকালত শংকৰদেৱৰ অনুমোদনক্ৰমে তেখেতে নিজে আগত থাকি আদ্য দশমৰ চিত্ৰসমূহ অঁকোৱা ন'হলেও শংকৰদেৱে আগতে কৰোৱা বা অনুমোদন  জনোৱা চিত্ৰৰ চানেকিৰ আধাৰ পাছত কোনোবা খনিকৰে কোনোবা সত্ৰত হয়তো নতুনকৈ নকল কৰি সচিত্ৰ কৰিছিল। সেই কথা হয়তো হ'ব পাৰে। 'চিত্ৰ-ভাগৱত' ৰ প্ৰথম চিত্ৰখন শুকদেৱ আৰু পৰীক্ষিত। সত্ৰীয়া চিত্ৰশৈলী দুটা প্ৰধান বৈশিষ্ট্যৰে সমৃদ্ধ এই চিত্ৰখনিৰ পশ্বাৎপট হেঙুলীয়া আৰু ধেনুভিৰীয়া ক্ষেত্ৰৰে আবৃত। সূৰ্য, বৰুণ, বায়ু, অগ্নি, বসুমতি, ইন্দ্ৰ, কুবেৰ , চন্দ্ৰ, যম, নাৰদ, মহেশ, যোগাময় আদি সকলো দেৱ-দেৱী, অসুৰ, মানৱ, সকলোৰে মুখ একাষৰীয়াকৈ অঁকা। এইটোও সত্ৰীয়া চিত্ৰশৈলীৰ এটা উল্লেখযোগ্য বৈশিষ্ট্য । মাত্ৰ কেইখনমান চিত্ৰত পদ্মাসনত বহি থকা বিষ্ণু, ৰাজহংসৰ ওপৰত আৰোহণ কৰি থকা চতুৰ্মুখী ব্ৰক্ষ্মা, অষ্টভূজা কাত্যায়নী, অনন্তই ছত্ৰৰ তলত নিজৰ কোলাত বহুৱাই লোৱা চতুৰ্ভূজী নাৰায়ণ, বসুদেৱ-দৈৱকীক কৃষ্ণই নিজৰূপে দেখা দিওঁতে কৃষ্ণ, কৃষ্ণই ময়ুৰক সিয়াৰোঁতে অষ্টভূজী অম্বিকা দেৱী, এই সকলক সন্মুখৰ পৰা অঁকা হৈছে। 'চিত্ৰ-ভাগৱত'ৰ নাৰী চৰিত্ৰসমূহৰ প্ৰায় সকলোৰে সাজ-পোছাক একেই ধৰণেৰে পিন্ধা দেখুৱাইছে। নাৰীসকলে সযতনে নেঘেৰী খোপাৰ দৰে খোপা বন্ধা আৰু তাৰে কিছুমান খোপাত ফুলৰ মালা লগোৱা, পুৰুষ নাৰী উভয়ৰে ডিঙিত মণিহাৰ, কৃষ্ণৰ বাজুবন্ধন আৰু মণি বন্ধনেৰে দেহ শোভিত। পৰীক্ষিত ৰজাৰো মণিবন্ধ অলংকাৰৰে শোভিত। বিপৰীতে শুকদেৱ উপবীত সহিতে বস্ত্ৰহীন। শুকদেৱৰ কেশ দীঘলকৈ পৃষ্ঠদেশ আৰু কিছু বুকুৰ ফালে বাগৰি যোৱা। দুই এখন চিত্ৰিকাত নন্দৰ দাড়ি-গোফ অঁকাৰ বিপৰীতে অসুৰবিলাকৰ সকলো চিত্ৰিকাৰে দাড়ি-গোফ অঁকা হৈছে। 'চিত্ৰ-ভাগৱত' ৰ চিত্ৰসমূহৰ থলুৱা চৰাই-চিৰিকতি আৰু জীৱ- জন্তুৰ চিত্ৰায়ণে স্থানীয় শৈলীটোক বিশিষ্টতা প্ৰদান কৰাৰ লগতে সোণত সুৱগা চৰাইছে। চিত্ৰৰ দেৱতাসকলে তেওঁলোকৰ বাহনসমূহত আৰোহণ কৰি থকা ; কংস, শ্ৰীকৃষ্ণ আৰু বলৰাম, অক্ৰুৰৰ ৰথৰ ঘোঁৰা, নন্দৰ গাড়ীৰ বলধ, বিভিন্ন দৃশ্যত হাতী, গাই, চেঁউৰি-দমৰা, ম'হ , বান্দৰ, ছাগলী, বাঘ, সিংহ, মৃগ, মেথোন, বৰা আদি জন্তুৰ চিত্ৰৰ লগতে ৰাজহাঁহ, ময়ুৰ আৰু অন্যান্য সৰু-বৰ স্থানীয় চৰাইৰ ৰূপাংগই বৃন্দাবনত ৰূপায়ণত স্থানীয় সৌন্দৰ্যৰ ছাপ পৰিছে। 'চিত্ৰ-ভাগৱত' ত নানা ধৰণৰ বাদ্যৰ চিত্ৰণো মনকৰিবলগীয়া। নানা আকাৰৰ শংখ, মৃদংগ, তাল, কালি, বাঁহী, ডম্বৰু, ডবা, ঢোল, বীণা আদি দেৱতাসকল, গন্ধৱ, কৃষ্ণ, শিৱ, নাৰদ আদি বিভিন্ন ধৰণৰ চৰিত্ৰত শোভা পাইছে। বিভিন্ন চিত্ৰিকাত বিভিন্ন উপলক্ষত শৰাই, বঁটা, গছা, ধূপদানী, চাকি, চত্ৰ, দধিমথা যতন, উৰাল, কলহ, হোমৰ সঁজুলি, কান্ধ মাৰি আদিৰ চিত্ৰ আঁকি খনিকৰে 'চিত্ৰ-ভাগৱত' ত স্থানীয় ৰহন সানিছে।
## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
ঘুগুহা দৌল

**ঘুগুহা দৌল** অসমৰ চিল-কং-মুখৰ ওচৰৰ গঙমুখ গাওঁ (বৰ্তমানৰ ধেমাজি জিলাৰ ঘুগুহা)ত অৱস্থিত এক মধ্যযুগীয় দৌল। অসম পুৰাতত্ত্ব বিভাগৰ অনুসৰি এই দৌল আহোম ৰজা শিৱসিংহই (১৭১৪-১৭৪৪) নিজৰ ৰাণী অম্বিকা দেৱীৰ কাৰণে নিৰ্মাণ কৰিছিল কিছু লোকে ক'বলৈ খোজে যে এই দৌল চাওফা চ্যু-ডাং-ফাই নিজৰ মাতৃ নাং ঘুগু কুঁৱৰীৰ স্মৃতিত তেওঁক ডাঙৰ দীঘল কৰা হাবুং অঞ্চলত স্থাপন কৰিছিল। কিন্তু সেয়া কোনো‌ এটা দিশৰ পৰা গ্ৰহণ যোগ্য নহয়। সেই সময়ত (চ্যুডাংফাৰ ৰাজত্বকাল: ১৩৯৭-১৪০৭) ঐতিহাসিক হাবুং আৰু ধেমাজি দুয়ো অঞ্চল চুতীয়া ৰাজ্যৰ অধীনত আছিল আৰু হাবুং অঞ্চলত কেইবাজনো চুতীয়া ৰজাই ১৩৯২-১৪২৮ৰ মাজত ব্ৰাহ্মণক ভূমি দান কৰিছিল বুলি জনা যায়। এই‌ অঞ্চল ১৫২৪ চনত‌ হে আহোম ৰাজ্যত অন্তৰ্ভুক্ত হয়। ধেমাজি জিলাৰ সদৰৰপৰা তেইশ কিলোমিটাৰ পশ্চিমে এই দৌল অৱস্থিত। লখিমপুৰৰপৰা ধেমাজি সদৰ পোৱাৰ আগেয়ে ১৫নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথৰপৰা চমজান-নৰোৱাথান সংযোগী পথেৰে প্ৰায় ৫ কিলোমিটাৰ সোমাই গ’লে দৌলটো পোৱা যায়। আনহাতে ধেমাজিন গৰৰপৰা বুটিকোৰ-নৰোৱাথান হৈ ঘিলামৰা সংযোগী পথেৰেও তালৈ যাব পাৰি।

## ইতিহাস
লীলা গগৈয়ে আহোম যুগৰ দৌল দেৱালয়সমূহৰ বিষয়ে অধ্যয়ন কৰি তেওঁৰ টাই সংস্কৃতিৰ ৰূপৰেখা নামৰ গ্ৰন্থত যি সময় নিৰ্ধাৰণ কৰিছে, তাত কিছুসংখ্যত দৌল-দেৱালয় আৰু পুখুৰীৰ সময় নিৰ্ধাৰণ কৰিব পৰা নাযায় বুলি উল্লেখ কৰিছে। ঘুগুহা দৌলৰ নাম উক্ত সময় নিৰ্ধাৰণ কৰিব নোৱৰা তালিকাখনতে অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। অসম পুৰাতত্ত্ব বিভাগৰ অনুসৰি এই দৌল আহোম ৰজা শিৱসিংহই নিজৰ ৰাণী অম্বিকা দেৱীৰ কাৰণে নিৰ্মাণ কৰিছিল

## স্থাপত্য

দৌলটোৰ বাহিৰৰ বেৰসমূহ যথেষ্ট নষ্ট হৈছে। বেৰত কোনো ভাস্কৰ্য বৰ্তমান নাই। দৌলটো আঠকোণীয়াকৈ নিৰ্মিত। আনকি দৌলটো ওপৰলৈকে আঠকোণীয়াকৈ নিৰ্মাণ কৰা হৈছে। উচ্চতা প্ৰায় ৪৩ ফুট। মূল দৌলৰ লগতে লাগি থকা মণ্ডপটো ভাগিছে যদিও পুৰাতত্ত্ব বিভাগে কিছু মেৰামতি কৰিছে। দৌলটোৰ চৌহদত কেইবাটাও পুখুৰী আছে। প্ৰায় এশ বিঘাজোৰা এলেকাৰ চৌহদটোত গড় মৰাৰ চিনো ৰক্ষিত হৈ আছে। দৌলটো বহুকাল ধৰিহাবিয়ে আৱৰি থকাৰ বাবে অধিক ক্ষয়প্ৰাপ্ত হ’ল। দৌলত থকা মূৰ্তি মানে নি হাবিত পেলালে বুলি অনুমান কৰা হয়। ঘুগুহা দৌল যথেষ্ট ক্ষতিগ্ৰস্ত হৈছে। ইয়াৰ বেৰত ভাস্কৰ্যআছিল যদিও সম্পূৰ্ণ ধ্বংস হৈছে। কিন্তু মূল দৌলটো অক্ষত অৱস্থাত আছে। দৌলৰ ভিতৰভাগো চাব পাৰি। আঠকোণীয়া দৌলটোৰ কলচি এখন শৰাইৰ দৰে।

## বৰ্তমান অৱস্থা

১৯৫০ চন মানৰপৰা ইয়াত শিৱপূজা অনুষ্ঠিত হৈ আহিছে। বৰ্তমান অসম চৰকাৰ পুৰাতত্ত্ব বিভাগে ঘুগুহা দৌলক পৰ্যটন ক্ষেত্ৰলৈ উন্নীত কৰিবৰ বাবে কিছুমান ব্যৱস্থা হাতত হৈছে। এটা সুন্দৰ বাটচ'ৰাকে ধৰি অতিথিশালা, ভোজনশালা আদি নিৰ্মাণ কৰি ঘুগুহা দৌলৰ সৌন্দৰ্য আৰু সুবিধা বৃদ্ধি কৰিছে। এই দৌলত শিৱ পূজাৰ ইতিহাস যুক্ত হৈ আছে।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ ধৰ্মীয় স্থান
২০০১ৰ অসম বিধানসভা নিৰ্বাচন

**২০০১ৰ অসম বিধানসভা নিৰ্বাচন** অসমৰ একাদশ বিধানসভা গঠন কৰিবলৈ অনুষ্ঠিত হয়। ভোটদানৰ হাৰ আছিল ৭৫.০৫%। এই নিৰ্বাচনে গুপ্তহত্যা, বিত্তীয় সংকট আদিয়ে জুৰুলা কৰা অসম গণ পৰিষদৰ চৰকাৰখনৰ পতন মাতি আনিছিল। ৭১খন আসনেৰে নিৰংকুশ সংখ্যাগৰিষ্ঠতা লাভ কৰি ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছে তৰুণ গগৈৰ নেতৃত্বত চৰকাৰ গঠন কৰে। ২০খন আসন লাভ কৰি অগপই বিৰোধীৰ আসনত বহে।

## প্ৰেক্ষাপট
২০০১ চনৰ নিৰ্বাচনত অসম গণ পৰিষদে ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ সৈতে জোটবন্ধন কৰে, যাৰবাবে তেওঁলোকৰ পূৰ্বৰ জোটবন্ধনৰ অংশীদাৰী দল চি.পি.আই. আৰু চি.পি.আই. (এম) আঁতৰি যায়। অগপ আৰু বিজেপিৰ মিত্ৰতাই কংগ্ৰেছৰ বাবে প্ৰবল প্ৰত্যাহ্বানৰ সৃষ্টি কৰিছিল; যাৰবাবে কংগ্ৰেছে প্ৰথমবাৰৰ বাবে সৰু সৰু দলবোৰৰ সৈতে মিত্ৰতাৰ প্ৰয়োজনীয়তা অনুভৱ কৰে। কংগ্ৰেছে ৰাজ্যখনৰ আটাইকেইটা সমষ্টিতে প্ৰাৰ্থী দিয়ে আৰু ৩৯.৭৫ শতাংশ ভোটৰে ৭১খন আসনত জয়ী হয়। অগপই লাভ কৰা আসনৰ সংখ্যা আছিল ২০খন আৰু তেওঁলোকৰ ভোটৰ শতাংশ হ’ল ২০.০২। আনহাতে ৯.৩৫ শতাংশ ভোট লাভেৰে বিজেপিয়ে ৮খন আসনত দখল সাব্যস্ত কৰি তৃতীয় স্থানত থাকে।
## নিৰ্বাচনত অংশগ্ৰহণকাৰী দল
এইটো নিৰ্বাচনত মুঠ ২৭টা ৰাজনৈতিক দলে অংশগ্ৰহণ কৰে। ইয়াৰে ৫টা ৰাষ্ট্ৰীয়, ১২টা ৰাজ্যিক আৰু ১০টা পঞ্জীভূক্ত, কিন্তু নিৰ্বাচন আয়োগৰ স্বীকৃতি নোপোৱা দল আছিল। ৩৯৩জন লোকে নিৰ্দলীয় সদস্যৰূপে অৱতীৰ্ণ হয় আৰু ইয়াৰে ১৯জন বিধানসভালৈ নিৰ্বাচিত হৈ আহে।

## বিজয়ী প্ৰাৰ্থীসকল

## উপনিৰ্বাচন
অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰীৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰাৰ সময়ত তৰুণ গগৈ কলিয়াবৰ লোকসভা সমষ্টিৰ সাংসদ ৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আছিল। মুখ্যমন্ত্ৰী হোৱাৰ পিছত তেওঁৰ ভাতৃ দীপ গগৈয়ে দখল কৰি থকা তিতাবৰ বিধানসভা সমষ্টিটো এৰি দিয়ে। ফলস্বৰূপে তিতাবৰত উপনিৰ্বাচন অনুষ্ঠিত হয় আৰু তাৰপৰা তৰুণ গগৈ বিজয়ী হৈ আহে।  
## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ বিধানসভা নিৰ্বাচন
আগালমাকা

**আগালমাকা** () হৈছে উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ গাৰো জনগোষ্ঠীৰ এক কৃষিভিত্তিক লোক উৎসৱ।

## উৎসৱৰ বিৱৰণ
গাৰোসকল আছিল কৃষিজীৱি লোক।তেওঁলোকৰ প্ৰধান খেতি হ'ল ঝুম খেতি। পাৰ্বত্য অঞ্চলত বাস কৰা গাৰোসকলৰ বাবে ঝুম খেতি কৰাটো অতি কষ্টকৰ কাম। ঝুম খেতিৰ বাবে গাৰোসকলে এডোখৰ ঠাই নিৰ্বাচন কৰি লয়। ঝুম খেতি কৰা ভূমিক আখিং বোলা হয়। এই আখিং এজন নোকমাৰ অধীনত থাকে বাবে তেওঁক আখিং নোকমা বোলে।আঘোণ পুহ মাহত নিৰ্দিষ্ট আখিঙৰ মাটি প্ৰত্যেক পৰিয়ালৰ প্ৰয়োজন মতে ভাগ কৰি লয়। সৰহ সংখ্যক পৰিয়ালৰ মাটি বেছি আৰু কম সংখ্যক পৰিয়ালৰ মাটি কম। প্ৰত্যেক পৰিয়ালে নিজৰ নিজৰ মাটি দখল কৰি তাৰ চিন স্বৰূপে অলপ অচৰপ হাবি জংঘল কাটি লয়। ই কৃষিকৰ্মৰ এক প্ৰাৰম্ভিক অৱস্থা আৰু ইয়াক গাৰো ভাষাত ওফাতা বুলি কোৱা হয়। ইয়াৰ পৰৱৰ্তী সময়ত পৰিয়ালৰ লোকে নিজ নিজ মাটি পৰিস্কাৰ কৰি কৃষি উপযোগী কৰি তোলে। তাৰ পিছত মানুহখিনি নিজ গাঁৱলৈ ঘূৰি আহি আগালমাকা উৎসৱ পালন কৰে। এই উৎসৱ পালনৰ উদ্দেশ্যে হ'ল - আৰম্ভ কৰিব খোজা ঝুম খেতি নদন-বদন হয়। দেৱ-দেৱীসকলে প্ৰয়োজনীয় বৃষ্টি দি শস্যৰ উৎপাদন বৃদ্ধি কৰাৰ লগতে শস্যক নানা প্ৰকাৰৰ অপায় অমংগল দূৰ কৰে। তাৰ কাৰণে প্ৰাৰ্থনা জনোৱা হয়।

## উৎযাপন শৈলী
অনুষ্ঠানটিৰ আৰম্ভণিতে এডোখৰ দীঘল বাঁহ মাটিত পোতা হয়। বাঁহডোখৰৰ গুৰিত কলপাত পাৰি সিদ্ধ ধান, ভাত, মাংস, শুকান মাছ আদি ৰখা হয়। তাৰ লগত এটি পাত্ৰত চু (মদ) ৰখা হয়। দেৱ-দেৱীক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ ডেকা-গাভৰুৱে প্ৰাণ কৰি ওৰে ৰাতি নাচ-গান কৰি কটায়। পিছদিনাও গোটেই দিন-ৰাতি সকলো মানুহে আনন্দ উৎসৱ কৰি কটায়। দ্বিতীয়দিনা ৰাতিহে আনন্দ উৎসৱ শেষ হয়। এই উৎসৱ সামৰণিক দামা গোগাতা বোলে। আগালমাকা উৎসৱ সমাপ্তিৰ পিছদিনাৰ পৰা শস্যৰ গুটি সিঁচিবলৈ আৰম্ভ কৰে। এই আগালমাকা উৎসৱত যি নৃত্য কৰা হয়, সেই নৃত্যৰ লগত আচিৰোকা গীত পৰিৱেশন কৰা হয়। আচিৰোকা হ'ল কৃষি উৎসৱ আগালমাকাৰ লগত জড়িত গীত। এই আগালমাকা উৎসৱক অসমীয়া গোছ দিয়া বা গোছ ৰোৱা উৎসৱৰ লগত তুলনা কৰিব পাৰি।

## তথ্য গ্ৰহণ


শ্ৰেণী:উত্তৰ পূব ভাৰত
শ্ৰেণী:মেঘালয়
শ্ৰেণী:অসমৰ উৎসৱসমূহ
শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ উৎসৱ
আঠমঙলা

**আঠমঙলা** হৈছে অসমীয়া সংস্কৃতিত বিবাহৰ লগত জড়িত এটা বিশেষ অনুষ্ঠান। সাধাৰণতে বিয়াৰ আঠদিনৰ দিনা দৰাক শহুৰেকৰ ঘৰলৈ খাবলৈ নিমন্ত্ৰণ জনোৱা পৰম্পৰাকে আঠমঙলা বুলি কোৱা হয়।

## শব্দৰ উৎস
সংস্কৃত অষ্টমংগল শব্দৰপৰা আঠমঙলা শব্দটো অহা।

## আনুষ্ঠানিকতা
অৱশ্যে বিয়া হোৱা মাহটোৰ সংক্ৰান্তি ৩-৪ দিনত পৰিলে সেই ৩-৪ দিনৰ ভিতৰতে আঠমঙলা অনুষ্ঠান পাতিব লাগে। দৰা, দৰাৰ সখি আৰু অনুজ এজন বা তিনিজন কইনাঘৰলৈ যোৱা নিয়ম। সাধাৰণতে দৰাতকৈ জ্যেষ্ঠজন আঠমঙলালৈ নাযায়। যাব লগা হ'লেও দৰা গৈ পোৱাৰ আগতে তেনেজনে কন্যা ঘৰত খাই-বৈ আহে (অঞ্চল বিশেষে)। দৰা আৰু তেওঁৰ লগত যোৱা কেইজনক কইনাঘৰে পোনতে বিভিন্ন পিঠা-লাড়ু আৰু জলপান খুৱায়। দ্বিতীয়বাৰ আঠখন আঞ্জাৰে ভাত আৰু পায়স খাবলৈ দি তৃতীয়বাৰ লঘু আহাৰ আগবঢ়ায়। কোনো কোনো অঞ্চলত দৰা গৈ পদূলিমুখ পাওঁতে পুনৰ্বাৰ আমন্ত্ৰণ জনাই আনি তৃতীয়বাৰৰ লঘু আহাৰ খাবলৈ দিয়ে। বিয়া নোহোৱা খুলশালী ছোৱালীহঁতে নতুন ভিনদেউক পিঠা-লাডু খুওৱা কালত বিভিন্ন ধৰণৰ নিৰ্দোষ ৰংৰহইচ কৰাটো এটা দস্তুৰ। আঠমঙলাত তিতা-টেঙা দিয়া নিষেধ। সিয়ে শহুৰ-জোঁৱাইৰ সম্পৰ্ক টেঙা-তিতা কৰিব পাৰে বুলি এটি লোকবিশ্বাস আছে।

## আঠমঙলাৰ বিভিন্ন ৰূপ
;নামনি অসম
নামনি অসমত আঠমঙলাক 'নিয়াতা দিয়া' (সং-নিমন্ত্ৰণ) বা নেওতা খুওৱা বোলা হয়।
; চাহ জনগোষ্ঠী
চাহ জনগোষ্ঠীৰ মাজত বিয়াৰ আঠদিনৰ দিনা দৰা-কইনাই মাকৰ ঘৰলৈ গৈ আঠমঙলা খোৱাৰ নিয়ম। আঠমঙলাৰ সময়ত কিছু মানুহে কইনাক এমাহ বা তিনিমাহ পৰ্যন্ত দৰাৰ পৰা আঁতৰাই ৰাখে। ইয়াক ‘সংগ ছাড়া’ বুলি কোৱা হয়। চাহ জনগোষ্ঠী সমাজত জাতি বিশেষে বিভিন্ন নীতি-নিয়ম পালন কৰা দেখা যায়।

## ইতিহাস
অসমত আঠমঙলা খুওৱাটো এটা পুৰণি প্ৰথা। কোচ ৰাজ্যৰ প্ৰতিষ্ঠাতা বিশ্ব সিংহৰ পিতৃ হৰিদাসে আঠমঙলা অনুষ্ঠান পতা বুলি জনা যায়।

## অসমীয়া সাহিত্যত আঠমঙলা
১৮৯২ চনত প্ৰকাশিত 'The Marriage System of the People of Assam' গ্ৰন্থত হেমচন্দ্ৰ বৰুৱাই আঠমঙলাৰ সবিশেষ উল্লেখ কৰিছে। মিত্ৰদেৱ মহন্তৰ 'কুকুৰীকণাৰ আঠমঙলা' এখনি উল্লেখযোগ্য প্ৰহসন।

## তথ্যউৎস

শ্ৰেণী:বিবাহ
ঢেপা-ঢুলীয়া

দৰং জিলাত পৰম্পৰাগতভাৱে চলি অহা এক দলীয় নৃত্যৰ অনুষ্ঠান হৈছে *ঢেপা ঢুলীয়া*। এই লোক সংস্কৃতি গীত, বাদ্য বা বাদক আৰু নৃত্যৰ সুসমন্বয়ত পৰিবেশন কৰা হয়। এই নৃত্য অনুষ্ঠানত ঢোল(২টা) আৰু তাল(৪/৫ জোৰা) থাকে। ইয়াত তালবোৰ ডাঙৰ, দুই-আঢ়ৈ কেজি ওজনৰ (এইবোৰক ভোৰতাল বুলিব পাৰি)। ঢোল বোৰ জয়ঢোল, বিহুত বজোৱা ঢোলতকৈ এই ঢোল দীঘল। 

## সাজপাৰ আৰু অয়-অলংকাৰ

ঢেপা-ঢুলীয়া অনুষ্ঠানত ছয় আঠজনমান শিল্পী থাকে আৰু শিল্পীসকলে সুকীয়া সুকীয়া সাজপাৰ পৰিধান কৰে। তেওঁলোকে গাত চুটি কামিজ বা গেঞ্জি পিন্ধে, মূৰত পাগুৰি মাৰে, কঁকালত গামোচা বান্ধে,ছূটিকৈ আঁঠুমুৰীয়া ধুতি পিন্ধে।। মুখ্য ঢুলীয়াজনে হাতত খাৰু আৰু কাণত কেৰু বা কাণফুলি পিন্ধাৰ নিয়ম আছিল 

## পৰিৱেশন
দৰং জিলাৰ ডাঙৰ ডাঙৰ সভা-সমিতি, দেউল উৎসৱ, ৰাজহুৱা সভা, ব্যক্তিগত অনুষ্ঠান(বিয়াৰ পানী তোলা, নুৱনী-ধুৱনী কাৰ্যত, দৰাই কইনাক আনিবলৈ যোৱা বৰযাত্ৰীৰ লগত গৈ কইনা ঘৰত গোটে নিশা কৃষ্টি প্ৰদৰ্শন কৰা) আদিত শিল্পীসকলে ঢেপা ঢুলীয়া অনুষ্ঠান পৰিবেশন কৰে। 
ঢুলীয়া সকলে ঢোল কৃষ্টি প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ তিনি বা চাৰিটা শাৰীত থিয় হয়। প্ৰথম শাৰীত থকা দুজনে ঢোল লয় আৰু পাছৰ শাৰীত থকাকেইজনে তাল লয় আৰু ঢোল আৰু তালৰ ছেৱে ছেৱে বিভিন্ন ভঙ্গীমাৰে তেওঁলোকে নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰে। এই নৃত্যত কাপোৰ বোৱা বা বাঁহ-বেতৰ কাম কৰা আদিৰ চানেকি দাঙি ধৰা হয়। 

## পৰিবেশিত নাচ আৰু ঢোলবাদকসকলৰ নামকৰণ
ঢোল বাদক শিল্পী সকলক 'বাদী' বুলি কোৱা হয়। বাদীবিলাকৰ নাম বেলেগ বেলেগ থাকে; যেনে:গোৰাবাদী, দেওবাদী, চেলেনিবাদী, পাতালবাদী, খৰবাদী, খেদাবাদী, নিন্দাবাদী, খিজাবাদী, চান্দেনিবাদী, গলেমচৰবাদী ইত্যাদি।সেইদৰে নাচৰো ভালেমান নাম আছে; যেনে:গড়িয়া নাচ, সৰকি নাচ, ভেকুলি জাপ নাচ, উঘাঘূৰণ নাচ, নেউল বুলন নাচ ইত্যাদি।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
মণিপুৰী আই গোসাঁনী থান

**মণিপুৰী আই গোসাঁনী থান**খন দুটা শাখাত অৱস্থিত। তাৰে প্ৰাচীন শাখাটো,ধেমাজি জিলাৰ বৰদলনি অঞ্চলৰ দেওবাৰী বাণ গাঁৱত অৱস্থিত। দ্বিতীয় শাখাটো, ধেমাজি জিলা আৰু লখিমপুৰ জিলাৰ সীমান্তৰ বৰহমথুৰিয়নী গাঁৱত ‍(ঘিলামৰা অঞ্চলৰ সমীপত) অৱস্থিত। 

## ইতিহাস
এই শক্তি পীঠ বৰদলনিৰ দেওবাৰী বাণ গাৱঁত কমতা-ভূঞাসকলৰ দিনত ১৩-১৪ শতিকামানত স্থাপিত হৈছিল।

## কিংবদন্তি
স্থানীয় কিংবদন্তি মতে ইয়াত সতীৰ ডিঙিৰ মণিধাৰ পৰিছিল। পিছে ঐতিহাসিক ড° নিত্যানন্দ গগৈৰ মতে, মধ্যযুগত মণিপুৰ অঞ্চলৰ (বৰ্তমান বৰদলনিক কেন্দ্ৰ কৰি ধেমাজি-ঘিলামৰাৰ একাংশ) ৰাইজৰ বাবে এই থানেই অধিষ্ঠাত্ৰী দেৱীপীঠ স্বৰূপা হিচাপে পৰিগণিত হোৱাত মণিপুৰীয়া থান নামেৰে প্ৰসিদ্ধ হয়।  

## দুটা শাখা
* বৰদলনি শাখা
এই শক্তি পীঠ প্ৰথমতে, বৰদলনিৰ দেওবাৰী বাণ গাৱঁত কমতা-ভূঞাসকলৰ দিনত ১৩-১৪ শতিকামানত স্থাপিত হৈছিল। বৰ্তমান পুৰুষৰ অৱজ্ঞাৰ বাবে বৰদলনিত থকা পুৰণি থানখনৰ নাম বদলাই ‘পদুমণি থান’ নামেৰে অভিহিত কৰিবলৈ প্ৰয়াস কৰা দেখা গৈছে। 
* ঘিলামৰা শাখা

১৯৫১ চন মানত ঘিলামৰাৰ ৰাইজে তাৰ একাংশ একে নামেৰেই ঘিলামৰা অঞ্চলৰ উত্তৰ প্ৰান্তৰ বৰহমথুৰি গাঁৱত এই থানখন স্থাপন কৰে। এই থানত বৰ্তমান কলীয়া শিলৰ দেৱী মূৰ্ত্তি এটা আছে। বছৰটোৰ বেছিভাগ সময়তে স্থানীয় মʼহমৰা দিঘলী, বৰহমথুৰিয়নী, খলিহামাৰী, পেহীয়তী, মইনাপৰা আদি গাঁৱৰ ৰাইজে বিভিন্ন ধৰ্মীয় অনুষ্ঠান পালন কৰি আহিেছ। তাৰ ভিতৰত ভাওনা, দুৰ্গা পূজা আদি। এই থানথনত দুৰ্গা পূজা ডাঙৰকৈ আয়োজন কৰা হয়। ১৯৯৭ চনৰপৰা এই দুৰ্গা পূজা পালনৰ আৰম্ভণি হৈছিল। কলীয়া শিলৰ দেৱী মূৰ্ত্তিকে কেন্দ্ৰ কৰি পূজাখন অনুষ্ঠিত হয়। গতিকে ইয়াত অস্থায়ী প্ৰতিমাৰ ব্যৱহাৰ নহয়। ইয়াৰ কাষতে একেটা চৌহদত এটা শিৱ মন্দিৰো আছে ।

## তথ্যসংগ্ৰহ


শ্ৰেণী:অসমৰ ধৰ্মীয় স্থান
অনন্ত থান (আশ্ৰম)

প্ৰাচীন আৰু ঐতিহাসিক অনন্ত থান, বৰ্তমান ধেমাজি জিলাৰ বৰদলনি অঞ্চলৰ দক্ষিণ প্ৰান্তৰ গোহাঁই চাপৰিত অৱস্থিত। স্থানীয় লোকৰ মুখে মুখে ইয়াৰ নাম অনন্ত আশ্ৰম বুলিও জনা যায়।

## ইতিহাস
শংকৰদেৱৰ শিষ্য অনন্ত কন্দলিয়ে এই ঠাইত ধৰ্মীয় ঐতিহাসিক থান স্থাপন কৰিছিল। অনন্ত কন্দলিৰ নামেৰেই এই থানৰ নাম অনন্ত থান হয় বুলি ভৱা হয়।
## স্থাপত্য
অনন্ত থানৰ মূল থানখন পূৰ্বে  নৱবৈষ্ণৱ ধৰ্ম প্ৰচাৰক অনন্ত কন্দলিয়ে স্থাপন কৰিছিল বাবে প্ৰথম অৱস্থাত বাঁহ-বেতেৰেই নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল বুলি অনুমান কৰিব পাৰি। বৰ্তমান আধুনিক ধৰণেৰে ভক্তসকলৰ দান বৰঙণিৰে আধুনিক পকী নামঘৰৰ আৰ্হিত গঢ় দিয়া হৈছে। 

মণিকূট আৰু কীৰ্ত্তন ঘৰ বৰ্তমান পকী কৰা হৈছে। মণিকূটত পকী গুৰু আসন এখনৰ অৱস্থিতি আছে। 

বাটচ'ৰাতে এখন পকী তোৰণ আছে। বাটচ'ৰাৰপৰা মূল থানলৈ দূৰত্ব প্ৰায় ১০০ মিটাৰ। এই থানৰ কাষতে এটা শিৱ মন্দিৰ আছে। থানৰ ওচৰতে এটা পুৰণি পুখুৰীৰ অৱস্থিতি দেখা যায়।

## বিবিধ পৰম্পৰা
প্ৰতি দেওবাৰে গাওঁৰ বয়োজ্যেষ্ঠ সকলৰ দ্বাৰা ভাগৱত পাঠ কৰা হয়।দূৰ দূৰণিৰ পৰা বিশ্বাসী লোকসকলে আশিস বিচাৰি এই স্থানলৈ অহা দেখা যায়। বছেৰকীয়া কৈ বিভিন্ন ধৰ্মীয় অনুষ্ঠানৰ ভিতৰত, ভাওনা, জন্মাষ্টমী, শিৱৰাত্ৰি (কাষৰ শিৱ মন্দিৰত) আদি পালন কৰা হয়। 

## আলোকচিত্ৰ ভঁ‌ৰাল

অনন্ত আশ্ৰমৰ বাটচ'ৰা.jpg|অনন্ত আশ্ৰমৰ বাটচ'ৰা
অনন্ত আশ্ৰমৰ প্ৰৱেশদ্বাৰ.jpg|অনন্ত আশ্ৰমৰ প্ৰৱেশদ্বাৰ
অনন্ত আশ্ৰমৰ গুৰু আসন.jpg|অনন্ত আশ্ৰমৰ গুৰু আসন
অনন্ত আশ্ৰমৰ ৰাজহুৱা পুখুৰী.jpg|অনন্ত আশ্ৰমৰ ৰাজহুৱা পুখুৰী
অনন্ত আশ্ৰম চৌহদৰ শিৱ মন্দিৰ.jpg|অনন্ত আশ্ৰম চৌহদৰ শিৱ মন্দিৰ


## তথ্যসূত্ৰ
হেফেইষ্টাচ

**হেফেইষ্টাচ** () হৈছে প্ৰাচীন গ্ৰীচৰ এগৰাকী দেৱতা। তেওঁ কমাৰ, ধাতুশিল্প, ভাস্কৰ, নিৰ্মাণ শিল্প আৰু শিল্পী, স্থাপত্যবিদ্যা, অগ্নি আৰু আগ্নেয়গিৰিৰ অধিষ্ঠাতা। ভালকান হৈছে তেওঁৰ ৰোমান সমকক্ষ দেৱতা। হেফেইষ্টাচৰ পিতৃ-মাতৃ সম্পৰ্কে দ্বিমত আছে। কোনো কোনো উৎসৰ মতে দেৱৰাজ জ্যুচ আৰু হীৰা তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃ। অন্য কিছু সূত্ৰৰ মতে তেওঁক হীৰাই অকলেই ধাৰণ কৰি জন্ম দিছিল। আখ্যান অনুসৰি, শাৰীৰিক বিসংগতিৰ বাবে তেওঁক হীৰা অথবা জ্যুচে অলিম্পাচ পৰ্বতৰ পৰা নিৰ্বাসন দিয়ে।

কমাৰশিল্পৰ দেৱতা হিচাপে হেফেইষ্টাচেই অলিম্পাচৰ দেৱ-দেৱীসকলৰ অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰসমূহ নিৰ্মাণ কৰিছিল। এথেন্সকে ধৰি গ্ৰীচৰ ঔদ্যোগিক কেন্দ্ৰসমূহত হেফেইষ্টাচৰ উপাসনা কৰা হৈছিল। লেমন'চ নামৰ ঠাই হেফেইষ্টাচ পন্থাৰ কেন্দ্ৰস্থল আছিল। তেওঁৰ চিহ্নসমূহৰ ভিতৰত হাতুৰী, বঁটালি আৰু দুখন জিভাই প্ৰধান। 

## আখ্যানসমূহ
### হেফেইষ্টাচে নিৰ্মাণ কৰা সামগ্ৰী
অলিম্পাচত হেফেইষ্টাচৰ নিজা প্ৰাসাদ আছে আৰু তাতেই তেওঁৰ কাৰখানা অৱস্থিত। দেৱ-দেৱীসকলৰ অধিকাংশৰে অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰসমূহৰ নিৰ্মাণকৰ্তা হৈছে হেফেইষ্টাচ। তেওঁ হাৰ্মিচৰ পাখিলগা শিৰোস্ত্ৰাণ আৰু পাদুকা, এজিচৰ বক্ষবৰ্ম, এফ্ৰোডাইটিৰ কমৰবন্ধনী, ইৰ'চৰ ধনু-কাঁ‌ড় আদি নিৰ্মাণ কৰিছিল। পৰৱৰ্তী কালৰ ৰচনাসমূহৰ মতে তেওঁক এই কাৰ্যত চাইক্লপচসকলে সহায় কৰিছিল।

হেফাষ্টিয়াচে কিছুসংখ্যক অ'ট'মেটন বা স্বয়ংচালিত যন্ত্ৰ সাজিছিল আৰু ইয়াৰ ভিতৰত ট্ৰাইপদ বা ত্ৰিপদী কিছু যন্ত্ৰও আছিল যি ঘূৰা-ফুৰা কৰিব পাৰিছিল। কোনো কোনো আখ্যানৰ মতে  প্ৰমিথিউচে হেফেইষ্টাচৰ পৰাই জুই চুৰ কৰি নি মানৱ জাতিক দিছিল। দেৱতাসকলে মানৱক উপহাৰ দিয়া আদিনাৰী পেণ্ড'ৰা আৰু তেওঁৰ পাত্ৰসমূহো হেফেইষ্টাচে নিৰ্মাণ কৰিছিল। তেওঁ অলিম্পাচৰ সকলোবোৰ সিংহাসনৰ সৃষ্টিকৰ্তা আছিল।

হোমাৰৰ শ্লোকসমূহত উল্লেখ আছে যে হেফেইষ্টাচৰ গতি সৃষ্টি কৰিব পৰা শক্তি আছিল।  তেওঁ এল্কিনুচৰ প্ৰাসাদৰ দ্বাৰত সোণৰ সিংহ আৰু কুকুৰসমূহ এনেদৰে সাজিছিল যাতে ইহঁ‌তে অনুপ্ৰৱেশকাৰীসকলক কামুৰিব পাৰে।
### অলিম্পাচৰ পৰা পতন
গ্ৰীক কিংবদন্তিৰ এটা ভাগৰ মতে হীৰাই ভৰিৰ কিছু বিসংগতিৰ বাবে হেফেইষ্টাচক অলিম্পাচৰ পৰা নিৰ্বাসন দিছিল। তেওঁ আহি সমুদ্ৰত পৰাৰ পিছত একিলিচৰ মাতৃ থেটিচে তেওঁক ডাঙৰ-দীঘল কৰে।

অন্য আখ্যানসমূহৰ মতে জ্যুচক মাতৃ হীৰাৰ কাষলৈ অহাত বাধা দিয়াৰ বাবে জ্যুচে হেফেইষ্টাচক অলিম্পাচৰ পৰা বহিষ্কাৰ কৰে। তেওঁ সম্পূৰ্ণ এদিন এৰাতি খহি আহি লেমন'চ নামৰ দ্বীপত পতিত হয় আৰু তাতেই এক প্ৰাচীন জনগোষ্ঠীৰ সহায়ত শিল্পবিদ্যাত পাৰ্গত হৈ উঠে। অৱশ্যে পিছলৈ হেফেইষ্টাচৰ অলিম্পাচলৈ প্ৰত্যাৱৰ্তন ঘটে।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:গ্ৰীক দেৱতা
ধুৰা নাট

অংকীয়া নাটকৰ আদৰ্শত নৱবৈষ্ণৱ যুগৰ পৰৱৰ্তী কালত উজনি অসমত এশ্ৰেণীৰ নাটক আৰু অভিনয় কলাৰ সৃষ্টি হৈছিল- যাক 'ধুৰা নাট'বা 'ভাওনা' নাট আখ্যা দিব পাৰি। এইবিধ নাট আৰু অভিনয়-কলা অংকীয়া নাট আৰু ভাওনাৰ লোক ৰূপ (folk form)মাথোঁন। কেইখনমান ধুৰা নাটৰ উদাহৰণ হ'ল-খটাসুৰ বধ, বঘাসুৰ বধ, নহুষ-উদ্ধাৰ, কুলাচল বধ, সুভদ্ৰাহৰণ আদি। 
লোক সমাজৰ ৰুচি আৰু আচৰণে এইবিধ নাটত প্ৰাধান্য পাইছিল। লোক সমাজৰ মনোৰঞ্জনৰ উদেশ্যে আগত ৰাখি এই নাটবোৰৰ সৃষ্টি হৈছিল। 

## অংকীয়া নাট আৰু ধুৰা নাটৰ মাজত পাৰ্থক্য

অংকীয়া নাটৰ উদেশ্য হৈছে ভক্তি ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰা আৰু ইয়াত দাক্ষিণাত্যৰ প্ৰবৃত্তিৰ স্থিতি লক্ষ্য কৰা যায়। আনহাতে ধুৰা নাটত ভক্তি ধৰ্মৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ নকৰি স্থূল হাস্যৰস সৃষ্টিৰ ওপৰতহে গুৰুত্ব আৰোপ কৰা পৰিলক্ষিত হয়। এইফালৰ পৰা এইশ্ৰেণীৰ নাটত প্ৰাধান্য লাভ কৰিছে ওড্ৰ-মাগধী প্ৰবৃত্তিয়ে। ধুৰা নাটত ব্ৰজাৱলী ভাষাৰ প্ৰয়োগৰ বিপৰীতে পুৰণি অসমীয়া ভাষাৰ পয়োভৰ লক্ষ্য কৰা যায়। গদ্যৰ প্ৰয়োগ দেখা নাযায়। 
 
## ধুৰা নাট আৰু খুলীয়া ভাওনাৰ সাদৃশ্য

খুলীয়া ভাউৰীয়া আৰু ধুৰা নাটৰ বিষয়বস্তু আহৰন কৰা হয় বধকাব্যৰ পৰা। খুলীয়া ভাউৰীয়াৰ সংলাপৰ দৰে এইবিধ নাটকৰ সংলাপবোৰ পদ আৰু পয়াৰত পোৱা যায়। খুলীয়া ভাউৰীয়াৰ ওঝা বা ওজাৰ নিচিনাকৈ ইয়াতো সূত্ৰধাৰে সোঁহাতৰে চোঁৱৰ ঘূৰাই ঘূৰাই খোলৰ তালে তালে নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰি অভিনয়ৰ আৰম্ভণিৰ সূচনা কৰে আৰু গীত-নৃত্য আৰু বাদ্যৰ সহায়ৰে নাট্যানুষ্ঠানভাগক পৰিণতিৰফালে আগবঢ়াই নিয়ে। 
খুলীয়া ভাউৰীয়াৰ দৰে এইবিধ নাটতো সংস্কৃত শ্লোক, ভটিমা আদিৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়াৰ বিপৰীতে যুদ্ধ বিগ্ৰহ,গুৰুত্ব দিয়া হয় লম্ফ-জম্ফপূৰ্ণ প্ৰত্যুক্তি আৰু ব্যংগ-কৌতুকৰ ওপৰত। বহুৱা চৰিত্ৰই দুয়োবিধ নাটকতেই প্ৰাধান্য পায়। ভাৱৰীয়াবিলাকৰ মুখা ব্যৱহাৰৰ ক্ষেত্ৰতো দুয়াবিধ নাটকৰ মাজতে সাদৃশ্য পৰিলক্ষিত হয়। 

## তথ্য সংগ্ৰহ


শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি