open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
বৈৰাতী নৃত্য

**বৈৰাতী নৃত্য** () পশ্চিমবংগৰ ঠাইবিশেষে প্ৰচলিত এক লোকনৃত্য৷ সাধাৰণতে বিয়াৰ অনুষ্ঠানৰ লগত সংগতি ৰাখি এই নৃত্য নচা হয়৷ পশ্চিম বংগৰ কোচবিহাৰ জিলা এলেকাৰ গ্ৰামীণ জনজীৱনত এই নৃত্যৰ প্ৰভাৱ বেছি৷ আগৰ দিনত বিয়াৰ দিন ঠিক হোৱাৰ পৰা কইনা বিদায়লৈকে বিভিন্ন পৰ্বত এই নৃত্য চলি থাকে৷ এই নৃত্যত কেৱল বিবাহিতা মহিলাসকলেহে অংশ গ্ৰহণ কৰে৷ বিয়াৰ দৰা-কইনা উভয়ৰে সৈতে মিতিৰালি থকা কোনো মহিলাক “বৈৰাতী’’ হিচাপে নিৰ্বাচন কৰা হয়৷ বৈৰাতী হোৱাৰ উপযুক্ত দৰা-কইনাৰ সম্পৰ্কীয় কোনো নাথাকিলে গাঁৱৰ কোনো মহিলাক বৈৰাতী কৰি অনা হয়৷ বৈৰাতীৰ ওপৰতে গোটেই বিয়াখনৰ সকলো সামাজিক আচাৰ-অনুষ্ঠান সুচাৰুৰূপে পালনৰ দায়িত্ব থাকে৷ বিয়াৰ প্ৰতিটো পৰ্বৰে বেলেগ বেলেগ গীত গাই মহিলাসকলে বৈৰাতী নৃত্য পৰিৱেশন কৰে৷ কইনাঘৰত কইনা বৰণ কৰা সময়ত কইনাৰ চাৰিওফালে আৰু দৰা আহিলে, দৰা বৰণৰ সময়ত দৰাক ঘেৰি ধৰি এই নৃত্য নচা হয়৷ সাধাৰণ আৰু পৰিপাটী সাজ পৰিধান কৰি বৈৰাতীয়ে বিয়াঘৰৰ আন মহিলাসকলক লৈ নৃত্য কৰে৷ নাচৰ সময়ত বৈৰাতীৰ হাতত “চাইলন’’ থাকে, অৰ্থাৎ বৰণ-ডলা থাকে৷ সাধাৰণ ডলাতকৈ কাণটো বেছি ওখ এই ডলাত থাকে বৰণৰ সামগ্ৰী, আঠিয়া কল আৰু জ্বলি থকা চাকি৷ 

বৰ্তমান কালত সচৰাচৰ বিয়াসমূহত বৈৰাতী নৃত্য পৰিৱেশন কৰা দেখা নাযায়৷ বৰ্তমান ই মঞ্চৰ মাধ্যমেৰে সময়ে সময়ে পৰিৱেশন কৰা হয়৷ মঞ্চত পৰিৱেশন কালত দৰা-কইনা বৰণৰ সময়ত হাতত “বৰণ-ডলা’’ লৈ নচা অংশহে দেখুওৱা হয়৷ সাজ-সজ্জাতো নতুনত্ব অনাৰ চেষ্টাত ৰঙা পাৰিৰ শাৰী পিন্ধি নানা অলংকাৰ পৰিধান কৰা হয়৷ আগৰ দিনত বিয়াৰ পৰ্ব বা দৰা-কইনাক ঘেৰি নৃত্য কৰাৰ যি আংগিক তাকো সলনি কৰি গানৰ লগত মিলাই বিভিন্ন নতুন ভংগীমা প্ৰয়োগ কৰি দুটা শাৰীৰ শাৰীবদ্ধ হৈ এই নৃত্য নচা দেখা যায়৷ বৈৰাতী নৃত্যক কমলাসুন্দৰী নাচ নামেৰেও জনা যায়৷ এই নাচৰ জনপ্ৰিয় এটি গীত হ’ল;

ভাল কৰিয়া বাজান ৰে ঢাকুৱাসুন্দৰী কমলা নাচে৷কমলা সুন্দৰীৰ পেন্দনেৰ শাৰীৰৈদে ঝিলমিল কৰেনাচিতে নাচিতে কমলা সুন্দৰীহালিয়া হালিয়া পৰে ৰে৷

বৈৰাতী নৃত্যৰ বাদ্যযন্ত্ৰ হ’ল, চাহনাই, কাৰখা, টাসি (ঢোলক), বোম (ড্ৰাম) আদিৰ লগত আন থলুৱা বাদ্য৷ বৰ্তমান মঞ্চ মাধ্যমত বৈৰাতী নৃত্যক বৰণ নাচ নামেৰেও জনা যায়৷ এই নাচৰ যোগেৰে সন্মানীয় আমন্ত্ৰিত ব্যক্তিক বৰণ কৰা হয়৷ 

চাইলন বাতি চাইলন চায় ঐনা নাকেৰ নোলোক ঢুল খেলায় ওকি ও ৰে শ্বশুৰ দুলালী আই মোৰ আচ্ছা বৰণ বৰিয়া নেও ৰে৷ 
## তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোক-নৃত্য
টেফনূট

**টেফনূট** প্ৰাচীন মিচৰ ধৰ্মৰ আৰ্দ্ৰতা, আৰ্দ্ৰ বায়ু, নিয়ৰ আৰু বৰষুণৰ দেৱী। তেওঁ বায়ুৰ মিচৰীয় দেৱতা শ্বুৰ ভগ্নী তথা পত্নী আৰু গেব আৰু নূটৰ মাতৃ। 

## ব্যুৎপত্তি
টেফনূট নামটোৰ কোনো নিৰ্দিষ্ট ব্যুৎপত্তিগত তথ্য নাই যদিও ই হয়তো থু পেলোৱাৰ শব্দৰ প্ৰতিৰূপ হ’ব পাৰে, কিয়নো সৃষ্টিতত্ত্বৰ আখ্যানৰ কিছুমান সংস্কৰণত আটুমে থু পেলোৱাৰ পৰা টেফনূটৰ উদ্ভৱ হয়।

ইজিপ্তৰ অধিকাংশ দেৱ-দেৱীৰ দৰেই টেফনূটৰো কোনো একক আইডিঅ’গ্ৰাফ বা প্ৰতীক নাই। মিচৰীয় চিত্ৰলিপিত তেওঁৰ নামটো চাৰিটা একক ফ'ন'গ্ৰাম চিহ্নত 'ট-ফ-ন-ট'ৰে গঠিত। 'ন' ফ'ন'গ্ৰামে পানীৰ পৃষ্ঠত থকা তৰংগক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে যদিও ইয়াক কেতিয়াও পানী শব্দটোৰ বাবে বা পানীৰ সৈতে জড়িত যিকোনো সামগ্ৰীৰ বাবে আইডিঅ'গ্ৰাম বা নিৰ্ণায়ক হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হোৱা নাছিল।

## উৎপত্তিৰ আখ্যান
টেফনূট সূৰ্য দেৱতা ৰা বা আটুমৰ জীয়ৰী। যমজ ভাতৃ শ্বুৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হৈ তেওঁ নূট (আকাশ) আৰু গেবৰ (পৃথিৱী) জন্ম দিয়ে। অচাইৰিছ, আইচিছ, ছেট, নেফথিছ টেফনূটৰ নাতি-নাতিনী আছিল। কিছুমান সংস্কৰণত জ্যেষ্ঠ হ'ৰাছো তেওঁৰ নাতি। তেওঁ আছিল কনিষ্ঠ হ'ৰাছৰ আজো-আইতাক। নিজৰ পিতৃ, ভ্ৰাতৃ, সন্তান, নাতি-নাতিনী আৰু আজো-নাতি-নাতিনীৰ সৈতে তেওঁ হেলিঅ'পলিছৰ মহান দেৱ-দেৱীৰ গোট এনীডৰ সদস্য। 

যমজ ভ্ৰাতৃ-ভগ্নী টেফনূট আৰু শ্বুৰ সৃষ্টিৰ আখ্যানৰ কেইবাটাও সংস্কৰণ আছে। প্ৰতিটো সংস্কৰণতে, টেফনূট হৈছে অযৌন প্ৰজননৰ যোগেদি জন্মলাভ কৰা দেৱী। এই সকলোবোৰ সংস্কৰণতে শৰীৰৰ পৰা নিৰ্গত বিভিন্ন ধৰণৰ তৰল পদাৰ্থ জড়িত হৈ আছে। 

হেলিঅ’পলিটান সৃষ্টিতত্ত্বত আটুমে হাঁচি মাৰি টেফনূট আৰু শ্বুক নিৰ্গত কৰিছিল। পিৰামিড লেখনি ৫২৭ত আটুমে হেলিঅ'পলিছত থকাৰ সময়ত হাঁচি মাৰি দুই ভ্ৰাতৃ-ভগ্নী অৰ্থাৎ শ্বু আৰু টেফনূটৰ জন্ম দিয়া বুলি উল্লেখ আছে।

এই আখ্যানৰ কিছুসংখ্যক সংস্কৰণত আটুমে নিজৰ লেলাৱটি বৰ্জন কৰে, আৰু ইয়াৰপৰাই দুই সন্তানৰ জন্ম হয়।

কফিন লেখনিত শ্বুক নাকৰ পৰা আটুমে হাঁচি মাৰি নিৰ্গত কৰা আৰু টেফনূটক লেলাৱটিৰ দৰে বিসৰ্জন কৰাৰ কথা উল্লেখ আছে। ব্ৰেমনাৰ-ৰিণ্ড পেপিৰাছ আৰু মেম্ফাইট থিয়লজিত আটুমে লালা হমাৰি লেলাৱটি নিৰ্গত কৰি যমজ সন্তান গঠন কৰা বুলি বৰ্ণনা কৰিছে।

টেফনূট অন্যান্য দেৱীৰ সৈতে সূৰ্যদেৱতা ৰাৰ অক্ষিৰ সৈতে জড়িত আছিল। সিংহনী হিচাপে তেওঁ এক উগ্ৰ ৰূপ প্ৰদৰ্শন কৰিব পাৰিছিল। তেওঁ‌ৰ নাতি-নাতিনীসকলে পূজা-পাতলত উচ্চ স্থান লাভ কৰাৰ বাবে ঈৰ্ষান্বিত হৈ ক্ৰোধত তেওঁ‌ নুবিয়ালৈ গুচি যায় বুলি কোৱা হয়। থ'থৰ পৰা "*সন্মানীয়* " আখ্যা লাভ কৰাৰ পিছতহে তেওঁ‌ উলটি আহিছিল। প্ৰাচীন পিৰামিড লেখনিসমূহত তেওঁৰ যোনিৰ পৰা বিশুদ্ধ পানী উৎপন্ন কৰা বুলি কোৱা হয়।

যিহেতু শ্বুৱে নিজৰ পুত্ৰ গেবক ভগ্নী তথা পত্নী নূটৰ পৰা বলপূৰ্বকভাৱে পৃথক কৰিছিল, সেয়েহে গেবে তেওঁৰ পিতৃ শ্বুক প্ৰত্যাহ্বান জনায়, যাৰ ফলত শ্বু পৃথিৱীৰ পৰা আঁতৰি যায়। মাতৃ টেফনূটৰ প্ৰেমত পৰা গেবে তেওঁ‌ক নিজৰ প্ৰধান ৰাণী-পত্নী হিচাপে গ্ৰহণ কৰে।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:প্ৰাচীন ইজিপ্তৰ দেৱ-দেৱী
সাংগ্ৰাই উৎসৱ

**সাংগ্ৰাই উৎসৱ** () অসমীয়া পঞ্জিকামতে চ’ত মাহত (এপ্ৰিলৰ প্ৰথম ভাগত) পালন কৰা সাংগ্ৰাই উৎসৱ উপলক্ষে মাৰমা জনজাতিৰ লোকে সাংগ্ৰাই উৎসৱ পালন কৰে। ই ত্ৰিপুৰা আৰু বাংলাদেশৰ জনজাতি লোক মাৰমাসকলৰ নৱবৰ্ষক আদৰা উৎসৱ৷ সাংগ্ৰাই এক জলোৎসৱ বুলিলেও হয়৷ ই ত্ৰিপুৰা আৰু বাংলাদেশৰ পাৰ্বত্য জিলাসমূহত পালিত বৈসাবি উৎসৱৰ এক অংশ৷

সাংগ্ৰাই এটি মাৰমা ভাষা৷ সাংগ্ৰাই অসমৰ ব’হাগ বিহুৰ দৰে ই এক নৱবৰ্ষ আদৰা আনন্দৰ উৎসৱ৷ বছৰৰ শেষ দিনৰ পৰা এই উৎসৱ পালন কৰা হয়৷ উৎসৱ উপলক্ষে সেমাই, পাচন, পিঠা আদি নানা মুখৰোচক খাদ্য প্ৰস্তুত কৰা হয়৷ প্ৰত্যেকে প্ৰত্যেকৰ ঘৰলৈ যায় আৰু কুশল বাৰ্তা বিনিময় কৰি আনন্দত মজি উঠে৷ সাংগ্ৰাই উৎসৱৰ প্ৰধান আকৰ্ষণ হৈছে জলোৎসৱ৷ এই উৎসৱৰ সময়ত ডেকা-গাভৰু আৰু অন্যান্য মানুহে পৰস্পৰৰ গালৈ পানী ছটিয়াই জলকেলি কৰে৷ জলকেলিৰ বাবে উৎসৱ আৰম্ভ হোৱাৰ আগতেই এখন ৰভা দিয়া হয়৷ মাৰমা ভাষাত ইয়াক “ৰিলংপোয়ে’’ বোলে৷ এই ৰভাতলীত যুৱক-যুৱতীসকলে এজনে আনজনৰ গালৈ পানী ছটিয়াই কাবু কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে৷ বয়স্থসকলে বৌদ্ধ মন্দিৰলৈ গৈ ধৰ্মীয় ৰীতি-নীতি পালন কৰে৷ যুৱক-যুৱতী, শিশু-কিশোৰসকলে জলকেলি কৰাৰ পিছত ৰছী টনা, হাউ ডু ডু আদি খেল খেলি আনন্দত মতলীয়া হয়৷

মাৰমাসকলে চাৰিদিন ধৰি এই উৎসৱ পালন কৰে৷ উৎসৱৰ কাৰণে বৌদ্ধ মন্দিৰ, ঘৰ-দুৱাৰ ধুই পৰিষ্কাৰ কৰে৷ তাৰপিছত তেওঁলোকে ঠায়ে ঠায়ে জলকেলি কৰে৷ জলকেলি কৰাৰ অৰ্থ পুৰণি বছৰৰ সকলো দোষ, গ্লানি ধুই নিকা কৰা৷ আগৰ দিনত ইয়াৰ বাবে পৰিষ্কাৰ পানী ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল৷ আজিকালি উৎসৱত উল্লাস প্ৰকাশ কৰিবলৈ ৰঙীন পানী ব্যৱহাৰ কৰা দেখা যায়৷  ইংৰাজী কেলেণ্ডাৰমতে ১৩ এপ্ৰিলৰ পৰা আৰম্ভ হোৱা উৎসৱ শোভাযাত্ৰা, ধৰ্মীয় ৰীতি-নীতি পালন, খোৱা-বোৱা আৰু আনন্দৰ মাজেৰে পুৰণি সকলো দায়-দোষ পানীৰে ধুই নিকা কৰাৰ প্ৰতীকী কাৰ্যৰে নৱবৰ্ষক আদৰে৷  উৎসৱৰ প্ৰথম এৰাতি বুদ্ধৰ পূজা আৰু ঘৰ সজোৱাৰ কাম কৰা হয়। ঘৰ সজোৱাৰ বাবে ফুল ব্যৱহাৰ কৰা হয়৷ পাহাৰত বহু ফুল থাকিলেও কিছুমান বিশেষ ফুলৰ সহায়তহে ঘৰবোৰ সজাই তোলা হয়। ইয়াৰে আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় শুকুলা ৰঙৰ "ছাংৰাই পাইং" নামৰ ফুল। ঘৰ সজাবলৈ ফুলেই প্ৰধান অৱলম্বন৷ সেয়ে, প্ৰত্যেকেই এই ফুল সংগ্ৰহ কৰি ঘৰ সজায়৷ সাংগ্ৰাই উৎসৱৰ প্ৰধান আকৰ্ষণ জলকেলি চাবলৈ উৎসৱ থলীলৈ এই সময়ত চট্টগ্ৰামৰ বিভিন্ন ঠাইৰ পৰা অলেখ মানুহৰ সমাগম ঘটে৷
## তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ উৎসৱ
মল্লভূম

**মল্লভূম** বৰ্তমান ভাৰতৰ পশ্চিমবংগ ৰাজ্যৰ বাংকুৰা জিলাৰ বিষ্ণুপুৰ চহৰৰ পৰা মল্লবংশৰ দ্বাৰা শাসিত প্ৰাচীন ৰাজ্য।

## বিস্তাৰ
বিষ্ণুপুৰ আৰু ইয়াৰ আশে-পাশে থকা অঞ্চলটোক মল্লভূম বুলি কোৱা হৈছিল। বৰ্তমানৰ বাংকুৰা থানাৰ মূল অঞ্চলটো (ছাতনা, ওন্দা, বিষ্ণুপুৰ, কোতুলপুৰ আৰু ইন্দাসৰ বাহিৰে) মল্লভূম ৰাজ্যৰ আছিল। আগতে বিষ্ণুপুৰ ৰাজ্যৰ সম্প্ৰসাৰণ অতি বৃহৎ আছিল। উত্তৰে সন্থাল পৰগনাৰ দামিন-ই-কোহৰ পৰা দক্ষিণে মেদিনীপুৰ জিলালৈকে এই ৰাজ্য বিস্তৃত আছিল। বৰ্ধমান জিলাৰ পূব অংশ আৰু চোটোনাগপুৰ মালভূমিৰ কিছু অংশ এই ৰাজ্যৰ অন্তৰ্গত আছিল।

বিষ্ণুপুৰৰ ৰজাসকলক মল্ল ৰাজা বুলি কোৱা হৈছিল। সংস্কৃতত "মল্ল" শব্দৰ অৰ্থ হ'ল মল্লযুঁজাৰু। কিন্তু এই অঞ্চলৰ মাল জনগোষ্ঠীৰ নামৰ লগত এই নামটো জড়িত হোৱাটো সম্ভৱ।

খ্ৰীষ্টীয় সপ্তম শতিকাৰ পৰা ব্ৰিটিছ শাসনৰ আৰম্ভণিলৈকে প্ৰায় ১০০০ বছৰৰ বাংকুৰা জিলাৰ ইতিহাস মল্লভূম ৰাজ্যৰ উত্থান-পতনৰ সৈতে অবিচ্ছেদ্যভাৱে জড়িত। এই মল্লৰাজাসকলৰ লগত বিপত্তাৰিণী দেৱীৰ কিংবদন্তি জড়িত হৈ আছে।
## গেলেৰী

File:Rasmancha, Bishnupur, Bankura.jpg|Rasmancha (1600 CE)
File:Inscription on Shyamrai Temple Bishnupur (cropped).JPG|Inscription on Shyamrai Temple (1643 CE)
Image:Jor Mandir 4 Arnab Dutta 2011.JPG|Jor Mandir (1726 CE)
Image:Radhamadhab Temple (general view) Arnab Dutta 2011.JPG|Radhamadhab Temple (1737 CE)
Image:Kalachand Temple Arnab Dutta 2011.JPG|Kalachand Temple (1656 CE)
Image:Jor Bangla Temple Arnab Dutta 2011.JPG|Jor-Bangla Temple or Keshta Roy Temple (1655 CE)
Image:Jor Mandir 8 Arnab Dutta 2011.JPG|Jor Mandir complex (1726 CE)
Image:Madan Mohan Temple Arnab Dutta 2011.JPG|Madan Mohan Temple (1694 CE)
File:Bishnupur Radha Shyam Temple Bishnupur West Bengal 05.jpg|Inscription on Radha Shyam Temple (1728 CE)
Image:Radha-Gobinda Temple Arnab Dutta 2011.JPG|Radha-Gobinda Temple (1729 CE)
Image:Shyam Ray Temple Arnab Dutta 2011.JPG|Shyam Ray Temple (1643 CE)
File:Bishnpur fort gate.jpg|Bishnpur fort gate
File:'Panchchura' temple, Bishnupur.jpg|Panchchura temple
File:Stone chariot of Bishnupur.jpg|Stone chariot of Bishnupur
File:Nandalal Temple Bishnupur.JPG|Nandalal Temple
File:The gate Of 'Rashmancha', Bishnupur.jpg|Rashmancha (gate)
File:Jor Bangla Temple (arches) Arnab Dutta 2011.JPG|Jor Bangla Temple (arches)
File:Terracotta work on Jor Bangla temple, Bishnupur 3.JPG|Jor Bangla temple (Terracotta work)
File:Jor Bangla Temple (Ramayana motifs) Arnab Dutta 2011.JPG|Jor Bangla Temple (Ramayana motifs)
File:Terracotta work on Shyamrai Temple Bishnupur 8.JPG|Shyamrai Temple (RasChakra)(Terracotta work)


## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:পশ্চিমবংগ
চিত্ৰা দেৱ

**চিত্ৰা দেৱ** (; (২৪ নৱেম্বৰ ১৯৪৩ — ২ অক্টোবৰ ২০১৭) এগৰাকী বঙালী সাহিত্যিক আৰু গৱেষক। ঠাকুৰ পৰিয়ালৰ ভিতৰ চৰাৰ বিষয়ে লিখা গৱেষণামূলক গ্ৰন্থ *ঠাকুৰবাৰীৰ অন্দৰমহল*ৰ বিশেষভাবে জনাজাত।
## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৮৪ চনৰ ২৪ নবেম্বৰত বিহাৰৰ পূৰ্ণিয়াত তেওঁৰ জন্ম হয়। স্কুলীয়া পঢ়াশুনা তেওঁ বিহাৰতে সম্পন্ন কৰে। উচ্চশিক্ষা কলকাতাত। তেওঁ বঙালী ভাষা আৰু সাহিত্যৰ ছাত্ৰী আছিল। পি এইচ ডিৰ গৱেষণাৰ বিষয় আছিল ‘মল্লৰাজ সভাকবি শংকৰ কবিচন্দ্ৰৰ মহাভাৰত’। 

## সাহিত্যিক জীৱন
আনন্দবাজাৰ পত্ৰিকাত কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰা দেৱে ১৯৮০ চনৰ পৰা ২০০৪ চনলৈকে তাত কাম কৰিছিল। তেওঁ আনন্দবাজাৰৰ পুথিভঁৰাল শাখাৰ দায়িত্বত আছিল। দেৱে কেইবাখনো কিতাপ সম্পাদনা আৰু অনুবাদ কৰাৰ লগতে শিশুসকলৰ বাবে কেইখনমান ঐতিহাসিক উপন্যাসো তেওঁ লিখি থৈ গৈছে। তেওঁ বংগৰ সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক ইতিহাসত নাৰীৰ অৱদানৰ ওপৰত বিস্তৃতভাৱে গৱেষণা কৰিছে আৰু এই সম্পৰ্কে বিভিন্ন ৰচনা লিখিছে। দেৱৰ আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় কামটো ঠাকুৰ পৰিয়ালৰ সৈতে জড়িত। ১৯৮০ চনত তেওঁৰ গ্ৰন্থ *ঠাকুৰবাৰীৰ অন্দৰমহল* প্ৰকাশ পায়। গ্ৰন্থখনে বাংলা একাডেমীৰ বঁটা লাভ কৰে আৰু ই বিভিন্ন ভাষালৈ অনূদিত হয়। তেওঁ বংগীয় সাহিত্য পৰিষদে প্ৰদান কৰা *চিত্তৰঞ্জন বন্দোপাধ্যায় জন্ম শতবাৰ্ষিকী বঁটা*ও লাভ কৰে। তেওঁ ঐতিহাসিক ব্যক্তিসকলৰ অবিস্মৰণীয় প্ৰেম কাহিনীৰ আধাৰত ৰচনা কৰিছিল *ৰাজকীয় প্ৰেমকথা*। তেওঁৰ সম্পাদিত গ্ৰন্থৰ ভিতৰত আছে *সৰলবালা সৰকাৰ ৰচনা সমগ্ৰ*, *কবিচন্দ্ৰেৰ মহাভাৰত*, *বিষ্ণুপুৰী মহাভাৰত* আদি। অনূদিত গ্ৰন্থৰ ভিতৰত প্ৰেমচন্দৰ *গোদান*, *নিৰ্মলা* আদি উল্লেখযোগ্য। দেৱে ৰচনা কৰা গ্ৰন্থসমূহ হ’ল-
১) ঠাকুৰবাৰীৰ অন্দৰমহল	
২) ঠাকুৰবাৰীৰ বাহিৰমহল
৩) বিবাহবছৰেৰ কাব্যকথা
৪) অন্তঃপুৰেৰ আত্মকথা
৫) মহিলা ডাক্তৰ
৬) ভিন্নগ্ৰহেৰ বাসিন্দা
৭) আপোন খেয়ালে চলেন ৰাজা
৮) ৰূপৱতীৰ মালা
৯) ভাৰতেৰ ৰাণী
১০) বুদ্ধদেৱ কেমন দেখতে চিলেন
১১) অদ্ভুত যত হাতীৰ গল্প
১২) সিদ্ধিদাতাৰ অন্তৰ্ধান
১৩) ৰাজকীয় প্ৰেমকথা

## পৰৱৰ্তী জীৱন
চিত্ৰা দেৱে বিয়া কৰোৱা নাছিল। তেওঁ ৰাণীকুঠি ৰিজেণ্ট পাৰ্কত চৰকাৰী আবাসত বাস কৰিছিল। কৰ্মজীৱনৰ পৰা অৱসৰ লোৱাৰ পিছত তেওঁ এক জটিল স্নায়ৱিক ৰোগত ভুগিছিল। লগতে শ্বাসকষ্টতো ভুগিছিল। সেই কষ্ট প্ৰশমনৰ বাবে এটা বিশেষ বেজী লৈছিল, যাৰ পাৰ্শ্বক্ৰিয়া হৈ কঁকালৰ নিম্নাংশ অসাৰ হৈ গৈছিল। তেওঁ প্ৰায় এযুগ ধৰি অসুখত ভুগিছিল। অসুস্থ অৱস্থাতে তেওঁ *বাহিৰ মহল* গ্ৰন্থখন লিখি উলিয়ায়। অসুস্থতাৰ বাবে কলকাতাৰ টালিগঞ্জৰ এখন হাস্পাতালত তেওঁক ভৰ্তি কৰোৱা হৈছিল ২০১৭ চনৰ ২ অক্টোবৰত, ৭৪ বছৰ বয়সত দেৱৰ মৃত্যু হয়>

## তথ্যউৎস

শ্ৰেণী:বঙালী সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:বঙালী ব্যক্তি
লীলা মজুমদাৰ

**লীলা মজুমদাৰ** (; জন্ম: **ৰায়** ২৬ ফেব্ৰুৱাৰী, ১৯০৮ – ৫ এপ্ৰিল, ২০০৭)এগৰাকী ভাৰতীয় বঙালী সাহিত্যিক। কলকাতাৰ ৰায় পৰিয়ালৰ প্ৰমদাৰঞ্জন ৰায় আৰু সুৰমাদেৱীৰ জীয়ৰী। তেওঁৰ জন্ম হৈছিল ৰয় পৰিয়ালৰ গড়পাৰ ৰোডৰ ঘৰত। উপেন্দ্ৰকশোৰ ৰায় চৌধুৰী (যাৰ পৈতৃক নাম কামদাৰঞ্জন ৰায়) আছিল প্ৰমদাৰঞ্জনৰ ককায়েক আৰু লীলাৰ বৰদেউতাক। সেয়েহে লীলা সুকুমাৰ ৰায়ৰ খুৰাকৰ কন্য আৰু সত্যজিৎ ৰায়ৰ পেহীয়েক।

## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
লীলা মজুমদাৰৰ মাক-দেউতাক আছিল সুৰমা দেৱী আৰু প্ৰমদা ৰঞ্জন ৰায়। প্ৰমদা ৰঞ্জন আছিল সত্যজিৎ ৰায়ৰ পিতৃ উপেন্দ্ৰ কিশোৰ ৰায় চৌধুৰীৰ কনিষ্ঠ ভাতৃ। লীলাই শৈশৱৰ দিনবোৰ শ্বিলঙত কটায়। তাত তেওঁ লৰেটো কনভেণ্টত অধ্যয়ন কৰিছিল।  সুৰমা দেৱীক উপেন্দ্ৰ কিশোৰ চৌধুৰীয়ে দত্তক লৈছিল। লীলাৰ ককাদেউতাকে পত্নীৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ সৰু জীয়েক দুজনীক বন্ধুৰ তত্ত্বাৱধানত এৰি থৈ গৈছিল। ডাঙৰ ছোৱালীজনীক বৰ্ডিং হাউচলৈ পঠিয়াই দিয়া হয়। তেওঁৰ মাতৃপক্ষীয় ককাদেউতাক ৰামকুমাৰ ভট্টাচাৰ্যই সন্ন্যাস গ্ৰহণ কৰে আৰু ৰামানন্দ ভাৰতী নাম লয়। ৰামানন্দ ভাৰতী প্ৰথম ভাৰতীয়, যিয়ে কৈলাস আৰু মানস সৰোবৰ ভ্ৰমণ কৰিছিল আৰু এই ভ্ৰমণ সম্পৰ্কে তেওঁ এখন গ্ৰন্থও প্ৰণয়ন কৰিছিল। 

১৯১৯ চনত তেওঁৰ পিতৃ কলিকতালৈ বদলি হয় আৰু তেওঁ ছেইণ্টজন ডাইছেচান স্কুলত নামভৰ্তি কৰে। তাৰ পৰাই তেওঁ মেট্ৰিক পৰীক্ষাত অৱতীৰ্ণ হয়।  ১৯২৪ চনত মেট্ৰিক পৰীক্ষাত তেওঁ ছোৱালীৰ ভিতৰত দ্বিতীয় স্থান লাভ কৰিছিল। কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ইংৰাজী সাহিত্যত স্নাতক (সন্মান) আৰু স্নাতকোত্তৰত তেওঁ প্ৰথম স্থান অধিকাৰ কৰে। তেওঁৰ পৰিয়ালটোৱে শিশু সাহিত্যলৈ এক উল্লেখযোগ্য বৰঙণি আগবঢ়াইছে।সুনীল গংগোপাধ্যায়ৰ মতে, ঠাকুৰ পৰিয়ালে যেনেকৈ ডাঙৰৰ বাবে নাটক, গীত আৰু সাহিত্যৰ দ্বাৰা মনোৰঞ্জন কৰিছিল, তেনেকৈ ৰায় চৌধুৰীৰ পৰিয়ালে বঙালী ভাষাত শিশু সাহিত্যৰ ভেটি স্থাপনৰ দায়িত্ব লৈছিল।

## সৃষ্টি
মজুমদাৰৰ এখন অসম্পূৰ্ণ গ্ৰন্থতালিকাত চুটিগল্পৰ সংকলন, যুটীয়াভাবে ৰচিত পাঁচখন গ্ৰন্থ, ৯খন অনূদিত গ্ৰন্থ আৰু ১৯খন সম্পাদিত গ্ৰন্থকে ধৰি ১২৫খন গ্ৰন্থৰ তালিকা দিয়া হৈছে। 

তেওঁৰ প্ৰথম প্ৰকাশিত গ্ৰন্থ আছিল *বড্ডি নাথেৰ বাৰী* (১৯৩৯)। কিন্তু তেওঁৰ দ্বিতীয়খন সংকলন *দিন দুপুৰে* (১৯৪৮) তথা ১৯৫০ দশকৰ পৰা তেওঁৰ অতুলনীয় শিশু ধ্ৰুপদী গ্ৰন্থসমূহেহে তেওঁলৈ যথেষ্ট খ্যাতি কঢ়িয়াই আনিছিল। তেওঁৰ হাস্যৰসত যথেষ্ট দখল আছিল যদিও ডিটেক্টিভ, হৰৰ আৰু ফেণ্টাচীও লিখিছিল। 

তেওঁৰ আত্মজীৱনীমূলক গ্ৰন্থ *পাকদাণ্ডী*য়ে শ্বিলঙত কটোৱা তেওঁৰ শৈশৱৰ দিন তথা শান্তিনিকেতন আৰু অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ'ৰ প্ৰাৰম্ভিক বছৰবোৰৰ বিষয়েও এক অন্তৰ্দৃষ্টি প্ৰদান কৰে।

শিশু সাহিত্যৰ এলানি জিলিকি থকা গ্ৰন্থৰ উপৰিও তেওঁ এখন ৰন্ধন গ্ৰন্থ, এখন প্ৰাপ্তবয়স্কৰ উপন্যাস *শ্ৰীমতী, চীনা লন্থন*, আৰু ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ জীৱনীও লিখিছিল। অবনীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ বিষয়ে বক্তৃতা প্ৰদান কৰাৰ লগতে তেওঁৰ শিল্প বিষয়ক লেখাসমূহ ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰে। তেওঁ জনাথন চুইফটৰ *গালিভাৰ ট্ৰেভেলছ* আৰু আৰ্নেষ্ট হেমিংৱেৰ *দ্য অল্ড মেন এণ্ড দ্য চি* বঙালীলৈ অনুবাদ কৰে।

## তথ্যউৎস

শ্ৰেণী:বঙালী সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:বঙালী ব্যক্তি
উজবেকিস্তানৰ নাৰী

thumb|উজবেকিস্তানৰ নাৰী
**উজবেকিস্তানৰ নাৰী**ৰ () সামাজিক আৰু আইনী পৰিস্থিতি স্থানীয় পৰম্পৰা, ধৰ্ম, পূৰ্বৰ ছোভিয়েট শাসন আৰু স্বাধীনতাৰ পিছৰে পৰা পৰিৱৰ্তিত সামাজিক নীতি-নিয়মৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈছে।

## মাতৃৰ স্বাস্থ্যসেৱা আৰু গৰ্ভনিৰোধক ঔষধৰ উপলব্ধতা
উজবেকিস্তানত গৰ্ভনিৰোধক আৰু মাতৃৰ স্বাস্থ্যসেৱাৰ উপলব্ধতা মিশ্ৰিত। ২০০৩ চনত ৬২.৩% মহিলাই বিনামূলীয়া গৰ্ভনিৰোধক ব্যৱহাৰ কৰিছিল।কিন্তু ৰাষ্ট্ৰসংঘই অনুমান কৰিছে যে উজবেকিস্তানৰ প্ৰায় ১৩.৭% মহিলাই যিসকলে নিজৰ পৰৱৰ্তী গৰ্ভাৱস্থা প্ৰতিৰোধ কৰিব বিচাৰে বা পিছুৱাই দিব বিচাৰে, তেওঁলোকে গৰ্ভনিৰোধক ঔষধৰ সুবিধা সীমিত হোৱাৰ বাবে তেনে কৰিব নোৱাৰে।[6] ২০০০ চনত দেশত প্ৰায় ২০,৯০০ গৰাকী ধাত্ৰী আছিল।

## বলপূৰ্বক বন্ধ্যাকৰণ
উজবেকিস্তানত মহিলাক বলপূৰ্বক বন্ধ্যাকৰণ কৰা বুলি বাতৰি পোৱা গৈছে।২০১২ চনৰ ১২ এপ্ৰিলত বিবিচি ৱৰ্ল্ড চাৰ্ভিচৰ "এচাইনমেণ্ট" প্ৰতিবেদনত এনে প্ৰমাণ উন্মোচিত হৈছিল যে চৰকাৰে জনসংখ্যা নিয়ন্ত্ৰণৰ প্ৰয়াসত মহিলাসকলক প্ৰায়ে তেওঁলোকৰ অজ্ঞাতে বন্ধ্যাকৰণ কৰা হৈছে।

## আত্মহত্যা
উজবেকিস্তানৰ মহিলাসকলৰ মাজত আত্মদহনৰ দ্বাৰা আত্মহত্যা কৰাটো এটা সাধাৰণ ধৰণ।. ২০০১ চনত অনুমান কৰা হৈছিল যে বছৰি প্ৰায় ৫০০ মহিলাই নিৰ্যাতনৰ পৰিস্থিতিৰ বাবে নিজকে হত্যা কৰে।

## মানৱ সৰবৰাহ
thumb|সন্তানসহ মহিলা
মানৱ সৰবৰাহ হ্ৰাস কৰাৰ বাবে চৰকাৰৰ কিছু প্ৰচেষ্টাক ৰাষ্ট্ৰসংঘই স্বীকৃতি দিছে।  উদাহৰণস্বৰূপে, সৰবৰাহৰ বলি হোৱা লোকৰ বাবে টেলিফোন হটলাইন উপলব্ধ, আৰু সৰবৰাহৰ ফলত পাঁচৰ পৰা আঠ বছৰৰ কাৰাদণ্ডৰ শাস্তি থাকে।

কিন্তু উজবেকিস্তানত সৰবৰাহ এতিয়াও অব্যাহত আছে, কিয়নো উজবেকিস্তান মহিলা সৰবৰাহৰ যোগানকাৰী আৰু গ্ৰাহক দুয়োটাই।মহিলাসকলক কেয়াৰটেকাৰ, টিউটৰ বা বেবী চিটাৰ হিচাপে নিয়োগৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দি পৰ্যটক হিচাপে পঠিওৱা হয় যদিও তেওঁলোকে প্ৰায়ে যৌন উদ্যোগত কাম কৰে।”

## মহিলাসকলৰ আইনী অধিকাৰ আৰু চৰকাৰী প্ৰতিনিধিত্ব
২০০৪ চনৰ হিচাপ অনুসৰি উজবেকিস্তানৰ নিৰ্বাচনী আইন অনুসৰি ৰাজনৈতিক দলসমূহে সংসদৰ বাবে কমেও ৩০ শতাংশ মহিলা প্ৰাৰ্থীক মনোনীত কৰিব লাগিব। কিন্তু চৰকাৰৰ সকলো স্তৰতে মহিলাৰ কম প্ৰতিনিধিত্ব স্থানীয়ভাৱে দেখা যায়।

উজবেকিস্তানত সাৰ্বজনীন ভোটাধিকাৰ আছে; অৱশ্যে, "জনমত কেন্দ্ৰৰ দ্বাৰা কৰা সমীক্ষাৰ তথ্য অনুসৰি, ৬৪% নগৰীয়া আৰু ৫০% গ্ৰাম্য মহিলাই বিবেচনা কৰে যে পুৰুষৰ ৰাজনৈতিক ক্ষেত্ৰত নিজৰ অধিকাৰ কাৰ্যকৰী কৰাৰ অধিক সুযোগ আছে"।
## বলপূৰ্বক বিবাহ আৰু কইনা অপহৰণ
 দেশৰ কিছু অংশ বিশেষকৈ কাৰাকল্পকস্তানত কইনা অপহৰণৰ জৰিয়তে বলপূৰ্বক বিবাহ সংঘটিত হয়।  কইনা অপহৰণ অৰ্থনৈতিক অস্থিৰতাৰ সৈতে জড়িত বুলি ধাৰণা কৰা হয়। বিয়া নিষিদ্ধভাৱে ব্যয়বহুল হ'ব পাৰে যদিও অপহৰণৰ ফলত অনুষ্ঠানৰ খৰচ আৰু কইনাৰ যিকোনো মূল্য দুয়োটাৰে পৰা হাত সাৰিব পাৰি। কিছুমান পণ্ডিতে জনাইছে যে নিম্ন শিক্ষা বা ড্ৰাগছ বা মদৰ সমস্যা থকা কম বাঞ্ছনীয় পুৰুষে নিজৰ কইনাক অপহৰণ কৰাৰ সম্ভাৱনা বেছি।

## তথ্যউৎস

শ্ৰেণী:দেশভেদে নাৰী
বৈসাবি উৎসৱ

**বৈসাবি** () বাংলাদেশৰ তিনি জনজাতিৰ লোকৰ নতুন বছৰক আদৰাৰ উৎসৱ৷ ত্ৰিপুৰী, মাৰমা আৰু চাকমা জনগোষ্ঠীৰ বৈসু, সাংগ্ৰাই আৰু বিজু উৎসৱৰ প্ৰথম আখৰ তিনিটা লগ কৰি বৈসাবি নাম কৰা হৈছে৷ নানা ধৰণৰ আনন্দ উৎসৱ আৰু খেল-ধেমালিৰ মাজেৰে বৈসাবি পালন কৰা হয়৷ অসমীয়া বছৰৰ শেষৰ দুটা দিন আৰু নতুন বছৰৰ প্ৰথম দিনটোত বৈসাবি পালন কৰা হয়৷ ই অসমৰ ব’হাগ বিহুৰ দৰেই এক নতুন বছৰক আদৰাৰ উৎসৱ৷

ত্ৰিপুৰীসকলৰ নৱবৰ্ষক আদৰা উৎসৱ “বৈসু’’ তিনিদিনত পালন কৰা হয়৷ এই তিনিটা দিন তিনি নামে জনা যায়, হাৰি বৈসু, বিসুমা বৈসু আৰু আতাদাং বা বিসিকাতাল বৈসু৷ প্ৰথম দিনা পু উঠি ঘৰ-দুৱাৰ পৰিষ্কাৰ কৰি গাত হালধি আৰু এবিধ গছৰ পাতৰ ৰস সানে৷ গৰু আৰু আন পোহনীয়া জন্তুক গা ধুৱায় আৰু গৰ-দুৱাৰ ফুলেৰে সজাই তোলে৷ শিশুসকলে ঘৰে ঘৰে ফুল বিতৰণ কৰি ফুৰে আৰু যুৱক-যুৱতীসকলে ইজনে আনজনক ফুল উপহাৰ দিয়ে৷ তেওঁলোকে নদীৰ পানীৰ ফুল ছটিয়াই দেৱতাক উদ্দেশ্যি পূজা কৰে৷ মহিলাসকলে নানা তৰহৰ পিঠ-পনা তৈয়াৰ কৰে৷ এই উৎসৱ উপলক্ষে বিভিন্ন খেল-ধেমালিও অনুষ্ঠিত কৰা হয়৷ 
দ্বিতীয় দিনা সকলোৱে মন্দিৰত পূজা কৰি ইঘৰ-সিঘৰত ঘূৰি ফুৰে আৰু পিঠা-পনা খায়৷ সেইদিনা তেওঁলোকে নিৰামিষ ভোজন কৰে আৰো কোনো প্ৰাণী হত্যা নকৰে৷ তৃতীয়দিনাও অনুৰূপধৰণে পূজা-উপাসনা কৰে আৰু ডাঙৰক সেৱা কৰি আশীৰ্বাদ লয়৷ 

মাৰমাসকলে নতুন বছৰ আদৰাৰ উৎসৱ হিচাপে সাংগ্ৰাই উৎসৱ পালন কৰে৷ নতুন কাপোৰ পিন্ধি ইজনে সিজনৰ ঘৰলৈ যায় আৰু কুশল বাৰ্তা বিনিময় কৰে৷ নানা তৰহৰ পিঠা-পনা তৈয়াৰ কৰা হয় আৰু খোৱা হয়৷ বৃদ্ধসকলে বৌদ্ধ মন্দিৰত অষ্টশীল নীতি পালন কৰি পূজা-উপাসনা কৰে আৰু যুৱক-যুৱতীসকলে পানী ছটিওৱা খেল খেলে৷ পানীক পৱিত্ৰতাৰ প্ৰতীক হিচাপে লৈ তেওঁলোকে বছৰটোলৈ গ্লানিমুক্ত হয়৷ 

চাকমাসকলৰ নৱবৰ্ষক আদৰা উৎসৱ হ’ল বিজু৷ চ’ত মাহৰ শেষৰ দুটা দিন আৰু ব’হাগৰ প্ৰথম দিনটোত “বিজু’’ পালন কৰা হয়৷ উৎসৱৰ প্ৰথম দিনা ফুল বিজু৷ সিদিনা অৰণ্যৰ পৰা ফুল আৰু নিমপাত সংগ্ৰহ কৰা হয় আৰু নদীৰ পানীত উটুৱাই দি পূজা কৰে৷ দ্বিতীয় দিনা গজ্যাপজ্যা পূজা৷ মূল বিজুৰ দিনা অসংখ্য কেঁচা পাচলি মিহলাই “পাচন’’ বা ঘণ্ট তৈয়াৰ কৰা হয়৷ ইয়াৰ উপৰি পায়স আৰু পিঠা-পনাও থাকে৷ সেইদিনা চাকমাসকলে জাতীয় সাজ পৰিধান কৰি শোভাযাত্ৰা কৰে৷ সন্ধিয়া ঘৰ-চোতাল, গোহালি আদিত চাকি জ্বলাই সকলোৰে মংগল কামনা কৰে৷ 

## তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ উৎসৱ
লেবাননৰ নাৰী

thumb|দক্ষিণ লেবাননৰ জেফটাত কেইগৰাকীমান লেবাননৰ নাৰী
লেবাননত মহিলাৰ ভূমিকা বিগত সময়ত বিকশিত হৈছে। আৰব অঞ্চলত লেবানন সক্ৰিয় নাৰীবাদী আন্দোলনৰ বাবে পৰিচিত।ব্যক্তিগত মৰ্যাদা আইনত সন্নিৱিষ্ট হৈ থকা আইনী আৰু আৰ্থ-ৰাজনৈতিক বৈষম্য দূৰ কৰাটো তেওঁলোকৰ প্ৰধান লক্ষ্য হিচাপে প্ৰায়েই নিৰ্ণীত হয়।*১৭ অক্টোবৰ বিপ্লৱ*ত বিশেষকৈ মহিলাসকলে লেবাননৰ সাম্প্ৰদায়িক ব্যৱস্থাৰ সংস্কাৰৰ আহ্বান জনায়; যাতে নাগৰিকত্ব, উত্তৰাধিকাৰ আৰু ঘৰুৱা হিংসাৰ বিৰুদ্ধে সুৰক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত সম অধিকাৰ লাভ কৰিব পৰা যায়।

১৯৫৩ চনৰ ৮ ফেব্ৰুৱাৰীত লেবাননৰ মহিলাসকলে ভোটাধিকাৰ লাভ কৰে। সেই সময়ৰ পৰাই লেবাননৰ মহিলাসকলে বহনক্ষম সৱলীকৰণৰ দিশত যথেষ্ট অগ্ৰগতি দেখুৱাবলৈ সক্ষম হৈছিল।১৯৯৭ চনত লেবাননে **[[:en:Convention_on_the_Elimination_of_All_Forms_of_Discrimination_Against_Women|মহিলাৰ বিৰুদ্ধে সকলো ধৰণৰ বৈষম্য দূৰীকৰণৰ সন্ধি]]** (Convention on the Elimination of All Forms of Discrimination Against Women, CEDAW)ত যোগদান কৰে। ১৯৯৮ চনত লেবাননে লেবানন মহিলাৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰীয় আয়োগ (NCLW,National Commission for Lebanese Women) গঠন কৰে।

'হিউমেন ৰাইটছ ৱাটচ'ৰ মতে লেবাননৰ কৰ্তৃপক্ষই মহিলাসকলক হিংসাৰ পৰা ৰক্ষা কৰা আৰু তেওঁলোকৰ বিৰুদ্ধে হোৱা বৈষম্যৰ অন্ত পেলোৱাৰ ক্ষেত্ৰত নিজৰ আইনী দায়িত্ব পালন কৰাত ব্যৰ্থ হয়। ট্ৰেন্স মহিলা, মহিলা যৌনকৰ্মী, শৰণাৰ্থী আৰু আশ্ৰয়প্ৰাৰ্থীসকলে লেবাননৰ ডিটেনচন চেণ্টাৰত ধৰ্ষণকে ধৰি ব্যৱস্থাগত হিংসা সহ্য কৰিছে। কাফালা ব্যৱস্থাৰ অধীনত মহিলা প্ৰব্ৰজিত শ্ৰমিকসকলে, তেওঁলোকক সুৰক্ষা দিবলৈ কোনো শ্ৰম আইন নথকা, বিশেষকৈ কভিড-১৯ৰ সংক্ৰমণৰ পিছত, ২০১৯ চনৰ আগষ্ট মাহৰ পৰা আৰম্ভ হোৱা অৰ্থনৈতিক সংকট আৰু ২০২০ চনৰ আগষ্ট মাহত বেইৰুট বন্দৰ বিস্ফোৰণৰ পিছত নিয়োগকৰ্তাৰ নিৰ্যাতন আৰু গাফিলতিৰ সন্মুখীন হৈছে।

২০২১ চনৰ ১৮ জানুৱাৰীত ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ মানৱ অধিকাৰ পৰিষদৰ সৈতে হোৱা এক অধিবেশনৰ সময়ত লেবাননৰ ইউনিভাৰ্চেল পিৰিয়ডিকেল ৰিভিউ (ইউপিআৰ)-এ লেবাননত মানৱ অধিকাৰৰ ব্যৱস্থা আৰু সুৰক্ষা বৃদ্ধিৰ বাবে ডিজাইন কৰা পৰামৰ্শ দাখিল কৰে। এম্নেষ্টী ইণ্টাৰনেশ্যনেলৰ মতে লেবানন চৰকাৰে মহিলাৰ নাগৰিক, সামাজিক আৰু অৰ্থনৈতিক অধিকাৰৰ সম্পৰ্কীয় মূল বিষয়সমূহৰ সমাধানৰ বাবে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় হেঁচাত নতশিৰ হ'ব লাগে, বিশেষকৈ ২০১৫ চনত ইয়াৰ শেষ পৰ্যালোচনাৰ পিছত মাত্ৰ কম মাত্ৰাতহে উন্নতি হৈছে। ইউ পি আৰ ৱৰ্কিং গ্ৰুপৰ অধিৱেশনত ৪৭খন চৰকাৰে দিয়া পৰামৰ্শৰ ভিতৰত আছিল কৰ্তৃপক্ষৰ ব্যক্তিৰ জৰিয়তে নিৰ্যাতনৰ অন্ত পেলোৱা আৰু তেওঁলোকৰ শাস্তিমুক্ততা, মানহানি অপৰাধমুক্ত কৰা, কাফালা ব্যৱস্থাক নিৰ্মূল কৰা, আৰু নাগৰিকৰ প্ৰতিবাদ, একত্ৰীকৰণ আৰু বাক স্বাধীনতাৰ অধিকাৰ বৃদ্ধি কৰা।

লেবাননৰ সমাজৰ এক বৃহৎ অংশই এতিয়াও বিবাহৰ পূৰ্বে যৌন সম্পৰ্কৰ বিৰোধিতা কৰে বা একক মাতৃত্বক অস্বীকাৰ কৰে৷ বহু ক্ষেত্ৰত লেবাননৰ মহিলাসকলক বিবাহৰ পূৰ্বে গৰ্ভৱতী হোৱাৰ বাবে তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ পৰা 'ব্লেকলিষ্ট' কৰা হৈছে।আনকি কিছুমান মানুহে বিবাহৰ পূৰ্বে যৌন সম্পৰ্ক থকাৰ অভিযোগত ভনীয়েক বা কন্যাক হত্যা কৰিবলৈও কুণ্ঠাবোধ নকৰে৷ ইয়াক "সন্মান অপৰাধ" (honor crime) বুলি অভিহিত কৰা হৈছে।

লেবাননত এই পৰিস্থিতিত প্ৰথমাৱস্থাত পিতৃ-মাতৃয়ে পুৰুষজনক নিজৰ ছোৱালীৰ সৈতে বিয়া কৰাই দিবলৈ চেষ্টা কৰে। দ্বিতীয় প্ৰয়াসত মহিলাসকলক গৰ্ভপাত কৰিবলৈ পতিয়ন নিওৱা হয়।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:দেশভেদে নাৰী
সমৰ হাজৰিকা

**সমৰ হাজৰিকা** () (born Samar Hazarika; 1947 – 13 January 2026)অসমৰ এজন আছিল কণ্ঠশিল্পী। প্ৰথিতযশা সংগীত শিল্পী ভূপেন হাজৰিকাৰ তেওঁ আছিল কনিষ্ঠ ভাতৃ। অনাতাঁৰ কেন্দ্ৰ আৰু এলবামৰ বাবে গীত গোৱাৰ উপৰিও তেওঁ বহু কেইখন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীও আছিল।

১৯৬০ চনত সমৰ হাজৰিকাই সংগীত জীৱন আৰম্ভ কৰিছিল আৰু ১৯৬৮ চনত তেওঁৰ প্ৰথম এলবাম "উত্তৰ কোঁৱৰ প্ৰতিমা বৰুৱা দেৱী" মুক্তি পাইছিল।

## কণ্ঠদান কৰা চলচ্চিত্ৰ
#উপপথ
#বোৱাৰী
#প্ৰভাতী পখীৰ গান

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:সংক্ষিপ্ত জীৱনী
ট্ৰিনিদাদ আৰু ট’বাগোৰ নাৰী

**ট্ৰিনিদাদ আৰু ট’বাগোৰ নাৰী**সকল হ’ল ট্ৰিনিদাদ আৰু ট’বাগোত জন্মগ্ৰহণ কৰা, বাস কৰা অথবা ট্ৰিনিদাদ আৰু ট’বাগোৰ পৰা অহা মহিলা। মহিলাসকল কোনটো দ্বীপৰ পৰা আহিছে সেইটোৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি তেওঁলোকক ক্ৰমে **ট্ৰিনিদাদৰ মহিলা বা ট'বাগ'নিয়ান মহিলা** বুলিও ক'ব পাৰি। ট্ৰিনিদাদ আৰু ট'বাগোৰ মহিলাসকলে ক্ষুদ্ৰ উদ্যোগৰ মালিক, "উকীল, ন্যায়াধীশ, ৰাজনীতিবিদ, চৰকাৰী কৰ্মচাৰী, সাংবাদিক আৰু কেলিপছনিয়ান"কে ধৰি বিভিন্ন উদ্যোগ আৰু বৃত্তিত পাৰদৰ্শিতা দেখুৱায়। "ঘৰুৱা সেৱা, বিক্ৰী আৰু কিছু লঘু উৎপাদন"ৰ ক্ষেত্ৰত এতিয়াও মহিলাসকলে আধিপত্য বিস্তাৰ কৰে।

ট্ৰিনিদাদ আৰু ট'বাগোৰ **[[:en:Trinidad_and_Tobago_Carnival|কাৰ্নিভাল]]**ৰ সংস্কৰণত অংশগ্ৰহণ কৰি ট্ৰিনিদাদ আৰু ট'বাগোনৰ মহিলাসকলে নিজৰ "আত্মবিশ্বাসী যৌনতা" প্ৰদৰ্শন কৰে। তেওঁলোকৰ কিছুমানে তথাকথিত আফ্ৰিকান-খ্ৰীষ্টান সম্প্ৰদায় আৰু "ছৌ-ছৌ অনানুষ্ঠানিক ঘূৰ্ণনশীল ঋণ সংস্থা" (sou-sou informal rotating credit associations) চলোৱাতো সক্ৰিয় হৈ আহিছে।

ট্ৰিনিদাদ আৰু ট’বাগোত লিংগ ভূমিকা মূলতঃ পিতৃতন্ত্ৰ আৰু ঔপনিৱেশিকতাবাদৰ উত্তৰাধিকাৰৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত। বেপ্টিষ্টে দৃঢ়তাৰে কয় যে জাতি আৰু ঔপনিৱেশিকতাৰ ঐতিহাসিক দৃষ্টিভংগীয়ে ট্ৰিনিদাদৰ সংস্কৃতিক এনেদৰে প্ৰভাৱিত কৰে যে পশ্চিমীয়া নাৰীবাদী অধ্যয়নৰ পৰা প্ৰায়ে বাদ দিয়া হয়। "কেৰিবিয়ান লিংগ তত্ত্বই ঔপনিৱেশিকতাবাদ আৰু সাম্ৰাজ্যবাদৰ বাৰ্নাকলৰ সৈতে যুঁজ দিয়াৰ সময়তে পিতৃতন্ত্ৰৰ সীমাবদ্ধতাৰ সৈতে যুঁজিবলগীয়া হয়।" ট্ৰিনিদাদ আৰু ট'বাগোত লিংগ প্ৰদৰ্শনে তিনিটা সুকীয়া স্থান দখল কৰে: শাৰীৰিক, সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক। বেপ্টিষ্টে যুক্তি আগবঢ়ায় যে ভৌতিক, ৰাজহুৱা স্থানসমূহে এটা "উত্তৰ-ঔপনিৱেশিক আৱশ্যকীয়তাবাদী কোলাজ"ক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে য'ত পুৰুষ আৰু মহিলাৰ অতি প্ৰয়োজনীয়তাবাদী দৃষ্টিভংগী অনুসৰি লিংগ ভূমিকাসমূহৰ সামাজিকৰণৰ দ্বাৰা পৰিৱেশনসমূহক লিংগভিত্তিক কৰা হয়। বহুতো ৰাজহুৱা স্থানত আফ্ৰিকান চিত্ৰকল্প প্ৰদৰ্শন কৰা হয়, যিবোৰ মূলতঃ নাইজেৰিয়া আৰু ঘানাৰ৷ কাৰণ এই জাতিসমূহ এতিয়াও ট্ৰিনিদাদ আৰু ট’বাগোৰ ঘনিষ্ঠ ৰাজনৈতিক মিত্ৰ আৰু সাংস্কৃতিক প্ৰজ্বালক। মহিলাৰ বিৰুদ্ধে অপৰাধৰ হাৰ বৃদ্ধিৰ সৈতে যুঁজি থকা দেশখনৰ সন্মুখত এই সামাজিক স্থানসমূহে এক নিগৰ্মনৰ সৃষ্টি কৰে৷

প্ৰাথমিকৰ পৰা তৃতীয় পৰ্যায়লৈকে,গড় হিচাপত স্কুলীয়া শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত ট্ৰিনিদাদ আৰু ট’বাগোৰ ল’ৰাতকৈ ছোৱালীয়ে উন্নততৰ প্ৰদৰ্শন কৰে বা তেওঁলোকৰ নামভৰ্তিৰ সংখ্যা বেছি। এই ধৰণটো যোৱা দুটামান দশক ধৰি পৰ্যবেক্ষণ কৰা হৈছে।

প্ৰাথমিক শিক্ষা: প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত ছোৱালীৰ বিদ্যালয় ত্যাগ কৰাৰ হাৰ আৰু পুনৰাবৃত্তিৰ হাৰ কম দেখা যায়৷ তেওঁলোকে এছইএ পৰীক্ষাত ল'ৰাতকৈ বেছি নম্বৰ পায়।২০১৫ চনত দ্বিতীয় প্ৰৱেশ মূল্যায়ন (SEA) পৰীক্ষা আৰু CAPEত শীৰ্ষ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ প্ৰায় দুই তৃতীয়াংশ ছোৱালী আছিল।

মাধ্যমিক শিক্ষা: মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ গঠন স্তৰিত প্ৰতিপত্তিৰ ব্যৱস্থাৰ ওপৰত ভিত্তিত গঢ় লৈ উঠা সত্ত্বেও বিদ্যালয়ৰ ভিতৰত আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় পৰীক্ষাত ছোৱালীতকৈ ল’ৰাই ধাৰাবাহিকভাৱে উন্নততৰ প্ৰদৰ্শন  কৰে। বিশেষকৈ ছোৱালীয়ে পৰীক্ষা দিয়াৰ সম্ভাৱনা বেছি আৰু সমগ্ৰ কেৰিবিয়ানত ছোৱালীয়ে ইংৰাজী, ইতিহাস আৰু সমাজ অধ্যয়নত উচ্চ ফলাফল লাভ কৰে।

তৃতীয় পৰ্যায়ৰ শিক্ষা: তৃতীয় পৰ্যায়ৰ শিক্ষানুষ্ঠানত মহিলাৰ নামভৰ্তিৰ হাৰ অধিক৷ ২০০৯/২০১০ চনত ইউনিভাৰ্চিটি অৱ দ্য ৱেষ্ট ইণ্ডিজ, ছেইণ্ট অগাস্টিন কেম্পাছত নামভৰ্তি কৰা মুঠ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ প্ৰায় ৬৫ শতাংশই মহিলা আছিল।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:দেশভেদে নাৰী
ৰাধা আৰু ৰুক্মিণী

**ৰাধা আৰু ৰুক্মিণী**() আহোম ৰাজত্বকালত হোৱা মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহৰ দুই মহিলা ৰণুৱা৷ এওঁলোক দুয়ো মৰাণ সেনাপতিৰ পত্নী আছিল৷এই দুই নাৰীক লৈ ৰজনীকান্ত বৰদলৈয়ে “অসম হিতৈষী’’ নামৰ কাকতত “ৰাধা-ৰুক্মিণীৰ ৰণ’’ নামৰ এখন উপন্যাস ৰচনা কৰিছিল৷ আন এখন অসমীয়া উপন্যাস দণ্ডিনাথ কলিতাৰ “গণবিপ্লৱ’’তো ৰাধা আৰু ৰুক্মিণীৰ ৰণকুশলতাৰ কথা বৰ্ণনা কৰা হৈছে৷

মোৱামৰীয়া বিদ্ৰোহত ৰাধা-ৰুক্মিণীৰ লগতে আন কেইবাগৰাকী মহিলাৰ অংশগ্ৰহণে দেশৰ প্ৰথম নাৰীবাহিনীৰ ৰূপ লৈছিল৷ ইতিহাসত বহুল উল্লেখ নথকা এইসকল ৰমণীৰ সাহস আৰু ৰণকৌশলে প্ৰতাপী আহোম ৰজাৰ বিপক্ষে যুঁজ দিয়াত মোৱামৰীয়া বাহিনী সফল হৈছিল৷ ৰাধা আৰু ৰুক্মিণীৰ দৃঢ় মনোবলে মোৱামৰীয়া সৈন্যবাহিনীক আগবাঢ়ি যাবলৈ প্ৰেৰণা দিছিল৷ 

মোৱামৰীয়া প্ৰধান সেনাপতি মোহনমালাৰ তলতীয়া সেনাপতি আছিল ৰাঘৱ মৰাণ আৰু নাহৰ খোৰা৷ এই নাহৰ খোৰাৰে (পদ্মনাথ গোহাঞিবৰুৱাৰ ’অসম বুৰঞ্জীম’তে “ৰাঘৱ মৰাণ’’ৰ পত্নী আছিল ৰাধা-ৰুক্মিণী) দুই পত্নী ভাতুকী আৰু ভাবুলী৷ যুঁজৰ সময়ত এই দুই পত্নী সৈন্যসকলৰ সৈতে ৰণ কৰিছিল৷ তেওঁলোকৰ পূৰ্বৰ নাম গুচাই ৰাধা আৰু ৰুক্মিণী ৰখা হৈছিল৷ সৈন্যবাহিনীৰ মাজত সোমাই তেওঁলোকে এনে তীব্ৰৰূপত ৰণ কৰিছিল যে, প্ৰতিপক্ষই ক’বলৈ বাধ্য হৈছিল যে, ৰাধা-ৰুক্মিণীয়ে বন্দুকৰ গুলী আঁচল পাতি ধৰিব পাৰে, কোনো অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰই তেওঁলোকক আঘাত কৰিব নোৱাৰে৷ ৰাধা আৰু ৰুকুণী বা ৰুক্মিণী বৰ চতুৰা নাৰী আছিল৷ তেওঁলোকে সৈন্যৰ সকলো ৰণকৌশল আয়ত্ব কৰি যুঁজত পুৰুষৰ সমানে সমানে অংশ লৈ ৰণ জয় কৰিছিল৷ আহোম সেনাৰ মাজত প্ৰচাৰ হৈছিল যে, ৰাধা আৰু ৰুক্মিণীয়ে সাক্ষাৎ ৰণচণ্ডীৰ ৰূপ লৈ এফালৰ পৰা সকলোকে নিধন কৰি গৈছে৷ অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰই আঘাত নকৰা দুই নাৰীৰ বিষয়ে অন্ধবিশ্বাস বিয়পি পৰাত সৈন্যসকল পিছ হুঁহুকি যাবলৈ ধৰিলে৷ যুঁজত জয়লাভ কৰাৰ পিছত নাহৰ খোৰাৰ পুত্ৰ ৰমাকান্ত ৰজা হোৱাত ৰাঘৱ মৰাণ বৰবৰুৱা হৈ বহিল৷ ৰমাকান্তই মৰাণ সম্প্ৰদায়ৰে বিভিন্ন জনক বিভিন্ন বিষয়বাব দি নগৰত ৰাঘৱ বৰবৰুৱাক থৈ ৰমাকান্ত পাত্ৰ-মন্ত্ৰীসহিতে খুটিয়াপোতালৈ গ’ল৷ ৰুক্মিণী ৰাঘৱৰ সৈতে ৰংনাথত(ৰংপুৰ) থাকিল আৰু ৰাধা গ’ল গৌৰিসাগৰলৈ৷ ৰমাকান্তই আন বৈষ্ণৱ সত্ৰবোৰত নিৰ্যাতন কৰিবলৈ ধৰিলে৷ অতিষ্ঠ হৈ আহোম ডা-ডাঙৰীয়াসকলে আলচ কৰি ৰাঘৱ মৰাণে বলপূৰ্বক পত্নী কৰি ৰখা কুঁৱৰী কুৰঙ্গনয়নীৰ সৈতে গোপনে ষড়যন্ত্ৰ কৰিলে৷ তাৰ ফলস্বৰূপে ৰাঘৱ মৰাণক বধ কৰিবলৈ সক্ষম হ’ল আৰু তাৰ পিছত হৰ-গৌৰী দ’লত থকা ৰাধাক বেৰি ধৰি হানি-খুচি বধ কৰা হ’ল৷ ইয়াৰ পিছত ৰাুক্মিণীকো আন আন মৰাণ বিষয়াসকলৰ লগত বেৰি ধৰি বধ কৰা হ’ল৷
## তথ সূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ নাৰী
শ্ৰেণী:আহোম ৰাজ্য
চম্পাৱতী (সাধু)

**চম্পাৱতী** অসমীয়া সমাজত প্ৰচলিত এক সাধুকথা। ৰসৰাজ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই সংকলিত কৰা লোকসাধুৰ সংকলন বুঢ়ী আইৰ সাধুত এই সাধুটো সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছে। এই সাধুটোত চম্পাৱতী নামৰ এগৰাকী ছোৱালীৰ বিবাহ এটা অজগৰৰ সৈতে সম্পন্ন হয়। পিছত চম্পাৱতীয়ে অজগৰৰ মাতৃৰ প্ৰৰোচনাত অজগৰৰ মোটটো জুইত পুৰি প্ৰকৃত ৰূপত গিৰিয়েকক লাভ কৰে।

## কাহিনীৰ সাৰাংশ
চহকী লোক এজনৰ জীয়ৰী চম্পাৱতী। চহকী লোকজনৰ লাগী আৰু এলাগী দুগৰাকী পত্নী আছিল। দুয়োগৰাকীৰে একোজনীকৈ জীয়ৰি আছিল। এলাগী তিৰোতাগৰাকীৰ জীয়েক আছিল চম্পাৱতী। চম্পাৱতী আৰু তাইৰ মাকক দেউতাক আৰু মাহীমাকে অৱহেলা আৰু লঘু-লাঞ্ছনা কৰিছিল। এদিন বাপেকে চম্পাৱতীক পকা ধান ৰখিবলৈ হুকুম দিয়াত ধান ৰখিবলৈ গৈ টঙিৰ ওপৰত উঠি বটা চৰাই খেদিবলৈ গীত জুৰোঁতে কোনোবাই হাবিৰ মাজৰ পৰা চম্পাৱতীক বিয়া কৰাই ঘৰলৈ নিব বুলি প্ৰত্যুত্তৰ দিলে। পিছদিনাও এই ঘটনাৰ পুনৰাবৃত্তি ঘটাত চম্পাৱতীৰ দেউতাকে গাঁ‌ৱৰ মানুহ লৈ হাবিলৈ গ'ল আৰু যি চম্পাৱতীক প্ৰত্যুত্তৰ দিছে তেওঁ‌ দেখা দিলে নিজৰ জীক তেওঁ‌লৈ বিয়া দিব বুলি কথা দিলে। তেতিয়া হাবিৰ পৰা এডাল অজগৰ ওলাই আহিল। মাকৰ অনিচ্ছা সত্ত্বেও দেউতাকৰ প্ৰতিজ্ঞা অনুসৰি চম্পাৱতীক ৰীতি-নীতিৰে অজগৰৰ সৈতে বিয়া দিয়া হ'ল। দৰা-কইনাক একেলগে থাকিবলৈ দিয়াৰ পিছদিনা দেখা গ'ল যে অজগৰ নাই আৰু চম্পাৱতীৰ দেহত সোণৰ অলঙ্কাৰেৰে উপচি আছে। এই দেখি লাগী পত্নীৰ ঈৰ্ষা উপজিল। তেওঁ‌ নিজৰ জীয়েককো হাবিৰ পৰা অজগৰ এটা ধৰাই আনি ধন-সোণৰ আশাত চম্পাৱতীৰ দৰে বিয়া দিলে। কিন্তু এই অজগৰে ন-কইনাক উদৰস্থ কৰিলে। 

জীয়েকৰ মৃত্যুত শোকত ম্ৰিয়মাণ হোৱা লাগী পত্নী আৰু দেউতাকে এদিন এলাগী আৰু চম্পাৱতীক কাটিবলৈ যাওঁ‌তে চম্পাৱতীৰ অজগৰৰৰূপী গিৰিয়েক আহি দুয়োকে গিলি থয়। ইয়াৰ পিছত মাক-জীয়েক দুয়োকে অৰণ্যৰ মাজৰ পকী ঘৰ এটালৈ লৈ যায়। মাকৰ মৃত্যুৰ পিছত অজগৰৰ ৰাক্ষসী মাতৃয়ে মগনীয়াৰ ভেশেৰে আহি চম্পাৱতীক গিৰিয়েকৰ আচল দেৱৰূপ উন্মোচন কৰিবলৈ মন্ত্ৰণা দিয়ে। সেইমতে কাম কৰাৰ পিছত চম্পাৱতীৰ সৈতে গিৰিয়েকৰ বিচ্ছেদ হয়। শেষত ছবছৰৰ পিছত দুয়োৰে পুনৰ্মিলন ঘটে। অজগৰৰ ৰাক্ষসী মাতৃয়ে চম্পাৱতীক হত্যা কৰিবলৈ প্ৰচেষ্টা চলাওঁ‌তে অজগৰৰূপী দেৱতাই তেওঁ‌ক বধ কৰে আৰু ইয়াৰ পিছত দুয়ো সুখেৰে বসবাস কৰিবলৈ লয়।

## আন লোককথাৰে সাদৃশ্য
পৃথিৱীৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত প্ৰচলিত সাধুকথাৰ সৈতে চম্পাৱতীৰ কাহিনীৰ সাদৃশ্য দেখা যায়। অৰুণাচল প্ৰদেশৰ আপাতানি লোকসকলৰ মাজত প্ৰচলিত এক অনুৰূপ সাধুকথাতো এক সৰ্পৰ সৈতে এজনী ছোৱালীৰ বিয়া হয় আৰু সাপৰ মোট পুৰি তাই মানৱ ৰূপত গিৰিয়েকক লাভ কৰে। তাইৰ ভনীয়েকে ঈৰ্ষান্বিত হৈ আন এটা সাপৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয় যদিও সৰ্প দংশনত তাইৰ মৃত্যু ঘটে।

## চলচ্চিত্ৰ ৰূপ
২০১৬ চনত মুক্তিলাভ কৰা ভাস্কৰ হাজৰিকা পৰিচালিত অসমীয়া ভাষাৰ হ'ৰৰ ফেণ্টাছী চলচ্চিত্ৰ কথানদীত চম্পাৱতীৰ সাধুৰ একাংশ সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছিল। ছবিখনত *তেজীমলা*, *ঔ-কুঁ‌ৱৰী* আৰু *তাৱৈৰ সাধু*কো সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছিল।

## আৰু চাওক
*সৰ্প ৰাজকুমাৰ (পঞ্জাবী সাধুকথা)
*সৰ্প ৰাজকুমাৰ (হাংগেৰিয়ান লোককথা)
*সৰ্প ৰাজকুমাৰৰ টোপনি যোৱা মূৰ

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:লোককথা
শ্ৰেণী:লোকসাহিত্য
শ্ৰেণী:সাধু
শ্ৰেণী:সাধুকথা
শ্ৰেণী:বুঢ়ী আইৰ সাধু
লিংগুয়া ফ্ৰাংকা নোভা

**লিংগুয়া ফ্ৰাংকা নোভা**, মূলতঃ পেনচিলভেনিয়াৰ শ্বিপেন্সবাৰ্গ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ চি জৰ্জ ব'ৰীয়ে নিৰ্মাণ কৰা আৰু ইয়াৰ বহু ব্যৱহাৰকাৰীয়ে বিকশিত কৰা এটা সহায়ক ভাষা। ইয়াৰ শব্দভাণ্ডাৰ ফৰাচী, ইটালীয়, পৰ্তুগীজ, স্পেনিছ, আৰু কাটালান আদি ৰোমান ভাষাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি তৈয়াৰ কৰা হৈছে। 

## তথ্য সংগ্ৰহ

## বহিঃসংযোগ

* অফিচিয়েল ৱেবছাইট

শ্ৰেণী:ভাষা
চিলনীৰ জীয়েকৰ সাধু

**চিলনীৰ জীয়েকৰ সাধু** অসমীয়া সমাজত প্ৰচলিত এক সাধুকথা। এই সাধুটো ৰসৰাজ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই সংকলিত কৰা অসমীয়া লোককথাৰ সংকলন বুঢ়ী আইৰ সাধুত সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছে। এই সাধুটোত প্ৰকৃত মাতৃয়ে গিৰিয়েকৰ ভয়ত ছোৱালী হোৱাৰ বাবেই পৰিত্যাগ কৰা কন্যা সন্তানক তুলি-তালি ডাঙৰ-দীঘল কৰা এজনী ছোৱালীৰ কাহিনী কোৱা হৈছে।

## কাহিনীৰ সাৰাংশ
এজন কুমাৰৰ ল'ৰা সন্তান নাছিল। কুমাৰণী পুনৰ সন্তান-সম্ভৱা হোৱাত তেওঁ‌ ভাবুকি দিলে যে এইবাৰো কন্যা সন্তান হ'লে তেওঁ‌ কুমাৰণীক নগাক বেচি দিব। সেইবাৰো কন্যা সন্তানেই ওপজাত ভয়তে কুমাৰণীয়ে কন্যাটিক চৰু এটাত ভৰাই নৈত উটুৱাই দিলে। এটা ধোবাই চৰুটো পাই ঢাকোন দাঙি চাওঁ‌তেই চিলনী এজনীয়ে সন্তানটি থাপ মাৰি নিজৰ বাহলৈ লৈ গ'ল। মৰম ওপজি চিলনীয়ে বাহতেই ছোৱালীজনী ডাঙৰ-দীঘল কৰিলে। যৌৱন প্ৰাপ্তিৰ পিছত এবাৰ সদাগৰ এজনৰ সৈতে দেখাদেখি হোৱাত চিলনীয়ে তেওঁ‌ৰ সৈতে তোলনীয়া জীয়েকক বিয়া দিলে। সদাগৰৰ আগৰেপৰা সাতগৰাকী পত্নী আছিল। ৰূপৱতী চিলনীৰ জীয়েকক দেখি ঈৰ্ষান্বিত হৈ সাতগৰাকী সতিনীয়ে তেওঁ‌ক বিভিন্ন প্ৰকাৰে লঘু-লাঞ্ছনা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলে। ঘৰুৱা কাম-কাজত অপঁ‌ইতা হোৱাৰ বাবে সতিনীয়েকহঁ‌তে শলঠেকত পেলাবলৈ চেষ্টা কৰিলেও প্ৰতিবাৰেই বিপদৰ সময়ত চিলনীক জীয়েকে মাতে আৰু চিলনী আহি দিহা-বুদ্ধি দি জীয়েকক উদ্ধাৰ কৰে। এবাৰ সতিনীহঁ‌তে বুদ্ধি কৰি চিলনীজনী মাৰি পুতি থ'লে। তেনেতে এবাৰ সদাগৰ বণিজলৈ যোৱাত চিলনীৰ জীয়েকক সতিনীয়েকহঁ‌তে মুদৈ এজনক বেচিলে। মুদৈয়ে তেওঁ‌ক নি শুকান মাছ ৰখাৰ কামত লগালে। চিলনীৰ জীয়েকে মাছ ৰখি থাকোঁতে নিজৰ জীৱনৰ দুখ-দুৰ্দশাৰ কথাৰে গীত জুৰি থাকে। এনেতে এদিন সদাগৰে বণিজৰ পৰা আহি থাকোঁতে চিলনীৰ জীয়েকক দেখা পাই গোটেই ঘটনাটো গম পালে আৰু তেওঁ‌ক পেৰা এটাৰ ভিতৰত লুকুৱাই ঘৰলৈ লৈ আহিল। ঘৰলৈ আহি নিজৰ ঘৈণীকেইগৰাকীক চিলনীৰ জীয়েকৰ কথা সুধোঁতে তেওঁ‌লোকে মাকৰ ঘৰলৈ যোৱা বুলি আসৈ মাতিলে। সদাগৰে তেতিয়া জেং-জাবৰেৰে পূৰ্ণ গাঁ‌ত এটাৰ ওপৰত এৱাঁসূতা বান্ধি তাৰ ওপৰেৰে পাৰ হৈ নিজৰ সততাৰ প্ৰমাণ দিবলৈ ক'লে। তেনেকৈ ছজনী ঘৈণী গাঁতত পৰি মৰিল। সপ্তম ঘৈণীজনীয়ে চিলনীৰ জীয়েকক মুদৈক বেচাৰ কথা একো নাজানিছিল। সেয়ে তেওঁ‌ বাচিল। ইয়াৰ পিছত দুয়ো ঘৈণীক লৈ সদাগৰে সুখে-সন্তোষে খাই-বৈ থাকিল।

## সামাজিক ব্যৱস্থাৰ চিত্ৰণ
চিলনীৰ জীয়েকৰ সাধুত মধ্যযুগীয় অসমীয়া সমাজত নাৰীৰ স্থান আৰু ভূমিকা চিত্ৰিত হৈছে। সদাগৰ সম্পদশালী আৰু প্ৰতিপত্তিশালী হোৱাৰ বাবে তেওঁ‌ৰ সাতগৰাকী পত্নী হোৱাতো সেইসময়ৰ সাধাৰণ কথা আছিল। বহুবিবাহৰ প্ৰথাই সতিনীসকলৰ মাজত বিদ্বেষৰ ভাব আনি দিছিল আৰু সেয়ে যিগৰাকী পত্নী গিৰিহঁ‌তৰ আদৰৰ তেওঁ‌ক গিৰিহঁ‌তৰ অনুপস্থিতিত ছল-বল-কৌশলেৰে নানাধৰণৰ অপকাৰ কৰা হৈছিল। চিলনীৰ জীয়েক সদাগৰৰ আদৰৰ হোৱাৰ বাবে সতিনীয়েকহঁ‌তে তেওঁ‌ক সদাগৰৰ অনুপস্থিতিত প্ৰসাধন সামগ্ৰীৰ বিনিময়ত এজন ডোমক বেচিছিল। সেই সময়ত বিবাহ আদি সংক্ৰান্তত নাৰীগৰাকীৰ মতামত লোৱাৰ নিয়ম নাছিল। সেয়েহে আৰ্থিকভাৱে সচ্ছল হোৱাৰ বাবে সাতগৰাকী পত্নীৰ স্বামী সদাগৰলৈ তোলনীয়া জীয়েকক চিলনীয়ে বিয়া দিছিল।

## দৃশ্য-শ্ৰাৱ্য অভিযোজন
চিলনীৰ জীয়েকৰ সাধুৰ আধাৰত ২০০৪ চনত গৌতম বৰুৱাৰ পৰিচালনাত একেই নামৰ এখন ভিচিডি নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। ইয়াত বৰষাৰাণী বিষয়া, ভগৱৎ প্ৰীতম, আশা বৰদলৈ আদি শিল্পীয়ে অভিনয় কৰিছিল।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:লোককথা
অনুৰূপা দেৱী

**অনুৰূপা দেৱী** (; ৯ ছেপ্তেম্বৰ ১৮৮২-১৯ এপ্ৰিল ১৮৫৮) এগৰাকী বিশিষ্ট সাহিত্যিক তথা সমাজকৰ্মী আছিল। দেৱী বঙালী সাহিত্যৰ প্ৰাৰম্ভিক পৰ্যায়ৰ মহিলা লেখকসকলৰ অন্যতম, যি গৰাকী ব্যক্তিয়ে যথেষ্ট প্ৰাধান্য আৰু জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিছিল।

## ব্যক্তিগত জীৱন
১৮৮২ চনৰ ৯ ছেপ্টেম্বৰত কলকাতাৰ শ্যামবজাৰৰ মোমায়েকৰ ঘৰত অনুৰূপা দেবীৰ জন্ম হৈছিল। তেতিয়াৰ উপ-দণ্ডাধীশ তথা সাহিত্যিক মুকুন্দ মুখোপাধ্যায় তেওঁৰ দেউতাক আছিল। মাক আছিল ধোৰাসুন্দৰী দেবী। সমাজ সংস্কাৰক ভূদেৱ মুখোপাধ্যায় আছিল তেওঁৰ পিতৃপক্ষীয় ককাদেউতাক। মাতৃপক্ষীয় ককাদেউতাক নগেন্দ্ৰনাথ বন্দোপাধ্যায় আছিল বিখ্যাত বংগীয় নাট্যশালাৰ অন্যতম প্ৰতিষ্ঠাপক-সদস্য। ইন্দিৰা দেৱী ছদ্মনামত লেখামেলা কৰা তেওঁৰ জ্যেষ্ঠা ভগ্নী সুৰুপা দেৱীও (১৮৭৯-১৯২২) সেই সময়ৰ এগৰাকী বিখ্যাত ঔপন্যাসিক আছিল।

দহ বছৰ বয়সত তেওঁ হুগলীৰ চিনসুৰাৰ শিখৰনাথ বন্দোপাধ্যায়ৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। বিহাৰৰ মুজফ্ফৰপুৰত তেওঁলোকে জীৱনৰ এক দীঘলীয়া সময় অতিবাহিত কৰিছিল। 

## শিক্ষা
শৈশৱৰ গুৰুতৰ শাৰীৰিক অসুস্থতাৰ বাবে অনুৰূপা দেবীয়ে অলপ পলমকৈ পঢ়াশুনা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। বিছনাত পৰি থকা অৱস্থাত জ্যেষ্ঠ ভগ্নী সুৰুপা দেৱীয়ে আজৰি সময় অতিবাহিত কৰিবলৈ কাশীদাসী মহাভাৰত আৰু কৃতিবাসী ৰামায়ণ পাঠ কৰিছিল। ঘৰখনৰ নিয়ম অনুসৰি আজৰি সময়ত ককাদেউতাকৰ কাষত বহি প্ৰতিদিনে মহাভাৰত আৰু ৰামায়ণৰ এটা অধ্যায় শুনিব লাগিছিল। ফলস্বৰূপে অনুৰূপা দেবীয়ে মহাকাব্য দুখন সহজে আয়ত্ত কৰি লয়। এই প্ৰসংগত তেওঁ কৈছিল, “যদিও সেই সময়ত মই নিৰক্ষৰ আছিলো, কিন্তু মোক অশিক্ষিত বুলি ক'ব নোৱাৰি। কিয়নো মই ৰামায়ণ-মহাভাৰতৰ বেছিভাগ কাহিনী মুখস্থ হৈ গৈছিল। সেই সময়ত মই ৭ বছৰীয়া আছিলো।”

তেওঁৰ বায়েকহঁতে ককাকৰ পৰা সংস্কৃত কাব্য পঢ়ি কবিতা লিখাৰ অভ্যাস কৰিছিল। এনেদৰে ককাক ভূদেৱ মুখোপাধ্যায় আৰু পিতৃ মুকুন্দ মুখোপাধ্যায়ৰ পৃষ্ঠপোষকতাত শৈশৱতে তেৱোঁ শিক্ষিত হৈ উঠে। সৰুৰে পৰাই তেওঁৰ শিক্ষাগ্ৰহণৰ প্ৰতি বিশেষ আকৰ্ষণ আছিল। বঙালীৰ উপৰি সংস্কৃত আৰু হিন্দী ভাষাতো যথেষ্ট ব্যুৎপত্তি অৰ্জন কৰিছিল। তেওঁ বিভিন্ন পশ্চিমীয়া পণ্ডিতৰ বহু কিতাপ পঢ়িছিল আৰু তেনেকৈয়ে পশ্চিমীয়া বিজ্ঞান আৰু দৰ্শনৰ সৈতে পৰিচিত হৈছিল।

## সাহিত্যকৰ্ম
ঊনবিংশ শতিকাৰ মাজভাগলৈকে বেছিভাগ ভাৰতীয় মহিলা শিক্ষাৰ পৰা বঞ্চিত আছিল আৰু তেওঁলোকক কেৱল ঘৰুৱা কামৰ মাজত আবদ্ধ কৰি ৰখা হৈছিল। তেওঁলোকে শিক্ষিত হোৱা বা শিক্ষাৰ প্ৰাথমিক স্তৰ অতিক্ৰম কৰাটো সামাজিক ‘অপৰাধ’ হিচাপে বিবেচনা কৰা হৈছিল। তেওঁলোকৰ সম-অধিকাৰ একেবাৰেই নাছিল। গুৰুতৰ লিংগ বৈষম্যৰ প্ৰেক্ষাপটত দেৱীয়ে শিকলি চিঙি নিজকে সেই সময়ৰ এগৰাকী বিশিষ্ট বঙালী ঔপন্যাসিক, লেখক আৰু কবি হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰে।

শৈশৱত এবাৰ বায়েক সুৰুপা দেৱীয়ে ৰঙীন কাগজত কবিতাৰে চিঠি পঠিয়াইছিল। সেই চিঠি পঢ়ি অনুৰূপা দেৱী বিভ্ৰান্ত হৈ পৰে, কেনেকৈ উত্তৰ দিব লাগে। ককাকৰ পৰামৰ্শ বিচৰাত ভূদেৱ বাবুৱে তেওঁকো উত্তৰটো কবিতাৰ ৰূপতে দিবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰে। তেতিয়া তেওঁ এনেকৈ উত্তৰ দিয়ে:

## উল্লেখযোগ্য কৰ্মৰাজি

## তথ্যউৎস

শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী
শ্ৰেণী:বঙালী ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মহিলা কবি
ঔ-কুঁৱৰী

**ঔ-কুঁৱৰী** অসমীয়া সমাজত প্ৰচলিত এক সাধুকথা। এই সাধুটো সাহিত্যৰথী লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই সংগ্ৰহ কৰি বুঢ়ী আইৰ সাধু নামৰ অসমীয়া লোককথাৰ সংকলনত সন্নিৱিষ্ট কৰে। সাধুটোৰ নায়িকা ঔ-টেঙাৰ ভিতৰত সোমাই থকা এক ৰজাৰ কুঁ‌ৱৰী। এজন ৰজাৰ কোঁ‌ৱৰে ঘটনাক্ৰমে নদীত গা ধুই থাকোঁ‌তে ঔ-কুঁ‌ৱৰীৰ দৰ্শন লাভ কৰে আৰু কুঁ‌ৱৰীৰ ৰূপত মোহ গৈ ঔ-টেঙাটোকে বিয়া পাতে। এগৰাকী মগনীয়া বুঢ়ীৰ মন্ত্ৰণা অনুযায়ী কোঁ‌ৱৰে ঔ-টেঙাৰ ভিতৰৰ পৰা কুঁ‌ৱৰীক মানৱী ৰূপত লাভ কৰে।

## সাৰাংশ
এজন ৰজাৰ দুই গৰ্ভৱতী ৰাণীৰ সৰুগৰাকীয়ে সন্তানৰ পৰিৱৰ্তে এটা ঔ-টেঙা প্ৰসৱ কৰিলে। ঔ-টেঙাটো চুৱাপাতনিত পেলাই দিলেও ই বাগৰি আহি পুনৰ ৰাণীৰ কাষ পায়হি। এদিন দুপৰীয়া মানুহ-দুনুহ নোহোৱাৰ সময়ত ঔ-টেঙাটো নদীৰ পাৰত ৰৈ আছিল। এজন ৰজাৰ কোঁ‌ৱৰেও সেই ঘাটৰে আওহতীয়া ঠাইত বৰশী বাই আছিল। ঔ-টেঙাটোৰ পৰা দীপলিপ কুঁ‌ৱৰী এজনী ওলাই নদীত গা ধুলে আৰু ঔ-টেঙাত সোমাই পুনৰ উলটি গ'ল। কোঁ‌ৱৰে এই দৃশ্য দেখা পাই ঔ-কুঁ‌ৱৰীৰ ৰূপত মোহ গ'ল আৰু ঘূৰি আহি তেওঁ‌ক বিয়া কৰোৱাৰ জেদ ধৰি ৰোহঘৰত সোমাল। এৰাব নোৱাৰি ঔ-টেঙাৰ লগতে তেওঁ‌ৰ বিয়া পাতি দিয়া হ'ল। বিয়াৰ পিছত একেটা শোৱনি কোঠাতে থাকিলেও কুঁ‌ৱৰীৰ সৈতে কোঁ‌ৱৰৰ সাক্ষাৎ হোৱা নাছিল। কোঁ‌ৱৰে আধা খাই ঢাকি ৰখা ভাত কুঁ‌ৱৰীয়ে ৰাতি ঔ-টেঙাৰ পৰা ওলাই আহি খায় আৰু কোঁ‌ৱৰে ভূ নোপোৱাকৈ পুনৰ সোমাই থাকে। 

এদিন মগনীয়া বুঢ়ী এগৰাকী আহি মন মাৰি থকা কোঁ‌ৱৰক কুঁ‌ৱৰীৰ কথা সুধিলে। তেতিয়া কোঁ‌ৱৰে ৰাতি ঢাকি থোৱা ভাত নোহোৱা হোৱাৰ কথা কওঁ‌তে বুঢ়ীয়ে ক'লে যে ৰাতি কুঁ‌ৱৰী ঔ-টেঙাৰ পৰা বাহিৰলৈ ওলাই আহে। সেই সময়তেই ঔ-টেঙাৰ খোলাটো তুঁ‌হজুইত পুৰি পেলালে কোঁ‌ৱৰে কুঁ‌ৱৰীক মানৱী ৰূপত লাভ কৰিব। কথামতেই কোঁ‌ৱৰে ৰাতি কুঁ‌ৱৰী ঔ-টেঙাৰ পৰা বাহিৰ ওলাই আহোঁ‌তেই ঔ-টেঙাৰ খোলাটো তুঁ‌হজুইত পুৰি পেলালে। মূৰ্ছিত হৈ পৰা কুঁ‌ৱৰীক মগনীয়া বুঢ়ীৰ দিহামতে দৈ-গাখীৰ আৰু আঠিয়া কল ফেনেকি ভৰণ দিয়াত কুঁ‌ৱৰী উঠি বহিল। ইয়াৰ পিছতেই পুনৰ কোঁ‌ৱৰ আৰু কুঁ‌ৱৰীৰ বিবাহ সম্পন্ন হ'ল।
## চলচ্চিত্ৰ অভিযোজন
২০১৬ চনত মুক্তিলাভ কৰা ভাস্কৰ হাজৰিকা পৰিচালিত অসমীয়া ভাষাৰ হ'ৰৰ ফেণ্টাছী চলচ্চিত্ৰ কথানদীত ঔ-কুঁ‌ৱৰীৰ সাধুৰ একাংশ সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছিল। ছবিখনত *তেজীমলা*, *চম্পাৱতী* আৰু *তাৱৈৰ সাধু*কো সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছিল। অৱশ্যে চলচ্চিত্ৰখনত কোঁ‌ৱৰে ঔ-কুঁ‌ৱৰীক বিয়া কৰোৱাৰ কাহিনী নাছিল। ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে সদাগৰ দেৱীনাথে (আদিল হুছেইন) ঔ-টেঙাৰ পৰা ঔ-কুঁ‌ৱৰীক মানৱী ৰূপলৈ অনাৰ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰে। 

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:লোককথা
শ্ৰেণী:সাধুকথাৰ চৰিত্ৰ
শ্ৰেণী:লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাৰ সাহিত্যকৰ্ম
শ্ৰেণী:সাধুকথা
শ্ৰেণী:সাধু
শ্ৰেণী:বুঢ়ী আইৰ সাধু
পেৰুৰ নাৰী

thumb|চিণ্ডী আৰ্লেট কনট্ৰেৰাছ বাউটিষ্টা, অধিবক্তা আৰু মহিলা অধিকাৰৰ সমৰ্থক
**পেৰুৰ নাৰী**সকলে () সংখ্যা আৰু আইনী অধিকাৰ দুয়োটা দিশতে সংখ্যালঘুক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। যদিও ঐতিহাসিকভাৱে তেওঁলোক পুৰুষৰ সমকক্ষ, স্পেনিছ বিজয়ৰ পিছত বৰ্তমানৰ পেৰু দেশৰ সংস্কৃতি ক্ৰমান্বয়ে পিতৃতান্ত্ৰিক হৈ পৰে। পিতৃতান্ত্ৰিক সংস্কৃতি এতিয়াও লক্ষণীয়। মহিলাসকলে পুৰুষতকৈ কম দৰমহা পায়, কৰ্মসংস্থাপন আৰু ৰাজনৈতিক সুযোগ কমকৈ আহৰণ কৰে, আৰু কেতিয়াবা কোনো প্ৰতিক্ৰিয়া নোহোৱাকৈ তেওঁলোকৰ ওপৰত নিৰ্যাতন চলোৱা হয়। গৰ্ভনিৰোধক ঔষধৰ উপলব্ধতা চাহিদাৰ বাবে যথেষ্ট নহয় আৰু এক তৃতীয়াংশতকৈ অধিক গৰ্ভাৱস্থা অনাকাংক্ষিতভাৱে গৰ্ভপাতৰ বলি হয়। মাতৃৰ মৃত্যুৰ হাৰো দক্ষিণ আমেৰিকাত সৰ্বাধিক।

পেৰু চৰকাৰে মাতৃৰ মৃত্যুৰ হাৰ, মহিলাৰ ৰাজনৈতিক প্ৰতিনিধিত্বৰ অভাৱগ্ৰস্ততাৰ লগতে মহিলাৰ ওপৰত হোৱা হিংসাৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিবলৈ প্ৰচেষ্টা আৰম্ভ কৰিছে। অৱশ্যে এই প্ৰচেষ্টাই এতিয়াও ফল দিব পৰা নাই।

## জনগাঁথনি
পেৰুত মহিলাসকল সামান্য সংখ্যালঘু। ২০১০ চনত তেওঁলোকে জনসংখ্যাৰ ৪৯.৯ শতাংশক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল। জন্মতে মহিলাৰ জীৱন-প্ৰত্যাশা ৭৪ বছৰ, যিটো পুৰুষতকৈ পাঁচ বছৰ বেছি।

শেহতীয়া অনুমান অনুসৰি পেৰুৰ জনসংখ্যা আমেৰিকান ৪৫%, মেষ্টিজো (মিশ্ৰিত আমেৰিকান আৰু বগা) ৩৭%, বগা ১৫%, ক'লা, জাপানী, চীনা আৰু অন্যান্য ৩%। ১০ জনৰ ভিতৰত ৮ জনতকৈ অধিক লোক কেথলিক। 

পেৰুৰ জনসংখ্যা জাতিগতভাৱে বৈচিত্ৰময়। অৱশ্যে জাতিগত ৰেখা অনুসৰি বৈষম্য সাধাৰণ, বিশেষকৈ আমেৰিকান আৰু কৃষ্ণাংগসকলৰ বিৰুদ্ধে। লিংগই প্ৰায়ে জাতিগত উৎপত্তিৰ সৈতে ক্ৰিয়া কৰে; ইয়াৰ অৰ্থ হ'ব পাৰে যে "এগৰাকী খিলঞ্জীয়া মহিলাই কেৱল কেতিয়াও দাসী হিচাপে কাম কৰিব পাৰে"।

## শিক্ষা
পেৰুত মহিলাৰ সাক্ষৰতা পুৰুষৰ সাক্ষৰতাতকৈ কম। ২০১৬ চনৰ অনুমান অনুসৰি মাত্ৰ ৯৪.৩% মহিলা (১৫ আৰু তাতকৈ অধিক) সাক্ষৰ, আনহাতে পুৰুষৰ ৯৭.২%।

পেৰুৰ খিলঞ্জীয়া মহিলাসকলে পুৰুষতকৈ কম ভ্ৰমণ কৰে। সেইবাবেই তেওঁলোকে পেৰুৰ জাতীয় স্পেনিছ ভাষাত কম সাৱলীল হোৱাৰ প্ৰৱণতা থাকে। ইয়াৰ ফলত অসুবিধাৰ সৃষ্টি হ'ব পাৰে যেতিয়া তেওঁলোকে বাহিৰৰ মানুহৰ সৈতে কথা পাতিব লাগিব, যিসকলে প্ৰায়ে থলুৱা ভাষাটো নাজানে।যদিও মহিলাৰ নিৰক্ষৰতাৰ হাৰ পুৰুষতকৈ বেছি, ক্ৰমাৎ বৃদ্ধি পোৱা সংখ্যক মহিলাই উচ্চ শিক্ষা লাভ কৰিছে।

## মাতৃ আৰু প্ৰজনন স্বাস্থ্য
দৰিদ্ৰতাত জীৱন কটোৱা মহিলাসকলে স্বাস্থ্য কেন্দ্ৰত সন্তান জন্ম দিয়াৰ সম্ভাৱনা কম, তেওঁলোকক
স্বাস্থ্যসেৱা কৰ্মীয়ে সহায় কৰে।দক্ষিণ আমেৰিকাৰ ভিতৰতে পেৰুত মাতৃৰ মৃত্যুৰ হাৰ সৰ্বাধিক, চৰকাৰে প্ৰতি এক লাখ জীৱিত জন্মৰ বিপৰীতে ১৮৫ জনৰ মৃত্যু লক্ষ্য কৰিছে আৰু ৰাষ্ট্ৰসংঘই এই সংখ্যা প্ৰতি এক লাখ জীৱিত জন্মৰ ভিতৰত ২৪০ বুলি অনুমান কৰিছে। সেই উচ্চ পৰিসংখ্যাৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিবলৈ চৰকাৰে ২০০৮ চনত এক কৌশলগত পৰিকল্পনা প্ৰকাশ কৰে যাতে প্ৰতি এক লাখ জীৱিত জন্মৰ বিপৰীতে মুঠ ১২০ গৰাকী মাতৃৰ মৃত্যু হয়।

## তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:নাৰী
শ্ৰেণী:দেশ অনুসৰি নাৰী
তাৰা আলি বেইগ

**তাৰা আলি বেইগ**  (; ৮ আগষ্ট ১৯১৬ – ১৯৮৯) এগৰাকী সমাজ সংস্কাৰক, লেখক আৰু জেনেভাৰ আন্তৰ্জাতিক শিশু কল্যাণ সংঘৰ প্ৰথম এছীয় মহিলা অধ্যক্ষ আছিল।

## ব্যক্তিগত জীৱন
১৯১৬ চনৰ ৮ আগষ্টত মুচৌৰীত তাৰা আলি বেইগৰ জন্ম হয়। তেওঁ ছুইজাৰলেণ্ড, দাৰ্জিলিং আৰু ঢাকাত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ কূটনীতিবিদ মিৰ্জা ৰছিদ আলি বেইগৰ সৈতে বিয়াপাশত আবদ্ধ হৈছিল। তেওঁ বিখ্যাত শিল্পী অঞ্জলি ইলা মেননৰ পেহীয়েক। 
## সামাজিক জীৱন
১৯৩৭ চনত মহিলাসকলৰ সামাজিক আৰু অৰ্থনৈতিক অক্ষমতা পৰীক্ষা কৰা এটা গোটৰ আহ্বায়ক হিচাপে তেওঁক প্ৰথম পৰিকল্পনা সমিতিত নিযুক্তি দিয়া হয়। স্বাধীনতাৰ পিছত কম সময়ৰ ভিতৰত তেওঁৰ স্বামী মিৰ্জা ৰচিদ আলি বেইগক বিদেশত নিযুক্তি দিয়া হয়। বিদেশত থকা সময়চোৱাত তেওঁ ইণ্ডোনেছিয়াত মহিলা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ক্লাব আৰু পিছলৈ ইৰাণতো একেধৰণৰ ক্লাব প্ৰতিষ্ঠা কৰে। যেতিয়া তেওঁৰ স্বামী দিল্লীত প্ৰট’কলৰ মুৰব্বী হৈছিল, তেতিয়া তেওঁ ইণ্ডিয়ান কাউন্সিল ফৰ চাইল্ড ৱেলফেয়াৰ গঠন কৰে আৰু পিছলৈ তেওঁ এই সংগঠনটোৰ অধ্যক্ষ হয়। তেওঁ ইন্দিৰা গান্ধীক ৰাষ্ট্ৰপতি ভৱনত আয়োজিত চৰকাৰী ভোজৰ অনুষ্ঠানৰ মনোৰঞ্জনৰ শৈলী ভাৰতীয়কৰণতো সহায় কৰিছিল। ১৯৭৭ চনত জেনেভাত অৱস্থিত আন্তৰ্জাতিক শিশু কল্যাণ সংঘৰ (International Union for Child Welfare ) অধ্যক্ষ নিৰ্বাচিত হয়। এই পদত অধিষ্ঠিত হোৱা তেৱেঁ প্ৰথম এছিয়ান আৰু প্ৰথম মহিলা। তিব্বেতান হোমছ ফাউণ্ডেশ্যনৰ সদস্য আৰু ১৯৬৭ চনৰ পৰা ১৯৮৯ চনলৈ ২২ বছৰ ভাৰতীয় এছ অ’এছ শিশু গাঁৱৰ অধ্যক্ষ আছিল।

১৯৬৮ চনত অষ্ট্ৰিয়াৰ এছ অ’এছ কিণ্ডাৰডৰ্ফ ইণ্টাৰনেশ্যনেলৰ উপাধ্যক্ষ পদত অধিষ্ঠিত হয়। ১৯৭৫ চনৰ পৰা তেওঁ ৰাষ্ট্ৰীয় শিশু ব’ৰ্ডৰ সদস্য ৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে। তেওঁ ভাৰতৰ পঞ্চবাৰ্ষিকী পৰিকল্পনাৰ অন্তৰ্গত শিশু কল্যাণ নীতিৰ ৰূপৰেখা প্ৰস্তুত কৰা এগৰাকী অন্যতম স্থপতি আছিল। আকাশবাণীত তেওঁৰ বাৰ্তালাপ  আৰু দূৰদৰ্শনত তেওঁ প্ৰস্তুত কৰা ঐতিহাসিক আৰু সাংস্কৃতিক কাৰ্যসূচীবোৰে অতিশয় জনপ্ৰিয়তা পাইছিল।

১৯৬৫ চনত তেহৰাণ স্কুল অফ ছ’চিয়েল ৱৰ্কে তেওঁ সন্মানীয় ডিগ্ৰী প্ৰদান কৰে। ১৯৮৪ চনত আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় শিশু কল্যাণ সংঘৰ পৰা সোণৰ পদক আৰু বিশেষ বঁটা, একে বছৰতে শিশু কল্যাণৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা; আৰু ১৯৮৮ চনত কানাডাৰ আলবাৰ্টা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা আইনৰ সন্মানীয় ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
## ৰচনাৰাজি
তাৰা আলি বেইগে বহু কেইখন গ্ৰন্থও প্ৰণয়ন কৰিছে। ইয়াৰ ভিতৰত নাৰীবাদী আৰু শিশু বিষয়ক ৰচনাও আছে। তেওঁৰ কিছুমান উল্লেখযোগ্য গ্ৰন্থ হ’ল- অটোবায়োগ্ৰাফিকেল পোৰ্ট্ৰেইট অফ এন এৰা; দ্য বায়োগ্ৰাফী সৰোজিনী নাইডু; দ্য মুন ইন ৰাহু: এন একাউণ্ট অফ দ্য ভোৱাল সন্নাসী কেচ; ৱুমেন অফ ইণ্ডিয়া আৰু ইণ্ডিয়াজ্ ৱুমেন পাৱাৰ। লগতে আছে শিশু গ্ৰন্থ- ইন্দ্ৰানী; দ্য এনছাণ্টেড জাংগ’ল আৰু দ্য ফৰবিদেন ছি। 

## তথ্যউৎস

শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:নাৰীবাদী লেখক
চম্পাৱতী

**চম্পাৱতী** () অসমীয়া সমাজ জীৱনৰ এটি চিনাকি নাম৷ সাধুকথা, নাটক, কবিতা, মালিতা, কথাছবি সকলোতে চম্পাৱতী নামৰ এক চৰিত্ৰই স্থান লাভ কৰি আহিছে৷ চম্পাৱতী লোককথাৰ নায়িকা৷ চম্পাৱতীৰ প্ৰকৃত অৱস্থিতি কোনেও নাজানে৷ অসমীয়া লোককথাৰ নাৰী “চম্পাৱতী’’ক পোনতে লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাই সংগ্ৰহ কৰি ছপাৰূপত প্ৰকাশ কৰে৷ অসমীয়া লোককথাত চম্পাৱতী এক সাউদৰ জীয়েক৷ সাউদৰ দুজনী পত্নী আছিল৷ দুয়োৰে দুজনী ছোৱালী আছিল৷ সাউদৰ লাগী ঘৈণীয়েকৰ কুমন্ত্ৰণাত চম্পাৱতী আৰু মাকক ঘৰৰ বাজ কৰি বাৰীচুকতে এটা ঘৰ সাজি থাকিবলৈ দিছিল৷ মাহীমাকৰ অত্যাচাৰত চম্পাৱতী আৰু মাকে বৰ কষ্টেৰে জীৱন যাপন কৰিছিল৷ মাক-জীয়েক দুয়ো আছিল সৎ প্ৰকৃতিৰ৷ 

এবাৰ পিতৃ সাউদে চম্পাৱতীক পথাৰত ধান ৰখিবলৈ পঠিয়ালে৷ বতা চৰায়ে পকা ধান খাই অনিষ্ট কৰিছিল৷ চম্পাৱতী পথাৰলৈ গ’ল আৰু বতা চৰাইবোৰ খেদিবলৈ কাকূতি কৰি গাবলৈ ধৰিলে;

হুৰ হুৰ বতা চৰাই, মোৰে ধান  নাখাবি, তোক দিম গোটেকৰাই৷

তাইৰ গীত শুনি ধাননিৰ মাজৰ পৰা কোনো মধুৰ কণ্ঠই উত্তৰ দিলে,

ধানো খাম চাউলো খাম চম্পাৱতীক বিয়া কৰাই ঘৰলৈ যাম৷

## আৰু চাওক
*চম্পাৱতী (সাধু)
*সৰ্প ৰাজকুমাৰ (পঞ্জাবী সাধুকথা)
*সৰ্প ৰাজকুমাৰ (হাংগেৰিয়ান লোককথা)
*সৰ্প ৰাজকুমাৰৰ টোপনি যোৱা মূৰ

## তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:নাৰী
শ্ৰেণী:নাৰীবাদ
শ্ৰেণী:নাৰীবাদী
শ্ৰেণী:লোককথা
শ্ৰেণী:লোকগাথা
শ্ৰেণী:বুঢ়ী আইৰ সাধু
লোকস্মৃতি

**লোকস্মৃতি** ()ক *লোককথা* বা *জনবিশ্বাস* বুলিও কোৱা হয়। লোককথাৰ দ্বাৰা প্ৰজন্মৰ পৰা প্ৰজন্মলৈ মৌখিকভাৱে বিয়পি পৰা অতীতৰ পৰিঘটনাক বুজোৱা হয়। স্মৃতিবোৰে বৰ্ণনা কৰা পৰিঘটনাবোৰ হয়তো শ শ, হাজাৰ হাজাৰ বা আনকি লাখ লাখ বছৰৰ আগৰ আৰু প্ৰায়ে ইয়াৰ স্থানীয় তাৎপৰ্য থাকে। লোকস্মৃতিয়ে স্থানীয় পৰিৱেশৰ ভৌতিক বৈশিষ্ট্যৰ ব্যাখ্যা দিব পাৰে, সাংস্কৃতিক পৰম্পৰাৰ কাৰণ জনাব পাৰে বা স্থানীয় স্থানৰ নামৰ ব্যুৎপত্তি ক'ব পাৰে।

## কথিত লোকস্মৃতি

### ঘটনা
১) ১৬০৬ চনত অষ্ট্ৰেলিয়াৰ উপকূল দেখা প্ৰথম ইউৰোপীয় উইলেম জান্সজুনে কেপ ইয়ৰ্কত অৱতৰণ কৰে।

২) ১৭০০ চনৰ কেস্কেডিয়া ভূমিকম্পৰ বিষয়ে আমেৰিকাৰ থলুৱা আৰু প্ৰথম জাতিৰ গোটত পোৱা জনবিশ্বাস।

৩) টেল ডেন ষ্টেলে (প্ৰায় ৮৭০-৭৫০ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব)ত "ডেভিদৰ ঘৰ" বুলি অনুবাদ কৰা এটা শিলালিপি আছে, যিটোৱে কিছুমানে ৰজা ডেভিদ (প্ৰায় ১০১০-৯৭০ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব)ক বুজায় বুলি বিশ্বাস কৰে। 

৪) ফিনলেণ্ডৰ ৰাষ্ট্ৰীয় মহাকাব্য কালেভালাত জুইৰ উৎপত্তি, সম্ভৱতঃ ৪,০০০ – ৭,৬০০ বছৰ আগতে ইষ্ট’নিয়াত গহ্বৰৰ ফলত হোৱা উল্কাপিণ্ডৰ প্ৰভাৱৰ পৰাই উদ্ভৱ হৈছে।

৫) বিভিন্ন মহানপ্লাৱৰ জনবিশ্বাস, সম্ভৱতঃ ক'লা সাগৰৰ অৱবাহিকাৰ বানপানীৰ প্ৰতিফলন (প্ৰায় ৫৬০০ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব)

৬) মাউণ্ট মাজামাৰ বিস্ফোৰণ সম্পৰ্কীয় ক্লামাথ ভাৰতীয় জনবিশ্বাস (প্ৰায় ৫৭০০ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব)

### প্ৰজাতি
১) গ্ৰেট ব্ৰিটেইনত পহু আৰু বিভাৰৰ অতীতৰ কম্পাঙ্ক আৰু বিস্তাৰৰ পুনৰ্গঠনৰ বাবে ঠাইৰ নাম ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে, য’ত এনে প্ৰজাতি এতিয়া নাই। 

২) ভালেসংখ্যক থলুৱা আমেৰিকাৰ জনগোষ্ঠীৰ জনশ্ৰুতি কিছুমানে উলি মেমথৰ ইংগিত দিয়ে বুলি ব্যাখ্যা কৰিছে। এটা উদাহৰণ উত্তৰ ব্ৰিটিছ কলম্বিয়াৰ কাস্কা জনগোষ্ঠীৰ। ১৯১৭ চনত এজন নৃতাত্ত্বিকে তেওঁলোকৰ পৰম্পৰা লিপিবদ্ধ কৰিছিল এইদৰে: “বহুদিনৰ আগতে দেশখনত এটা অতি বৃহৎ ধৰণৰ প্ৰাণী ঘূৰি ফুৰিছিল। বগা মানুহৰ হাতীৰ ছবিৰ লগত ইয়াৰ কিছু মিল আছিল। ইয়াৰ আকাৰ বিশাল, গঠন হাতীৰ দৰে, দঁতীয়া আৰু লোমশ আছিল। এই জীৱ-জন্তুবোৰ ইমান বেছি দিনৰ পুৰণি নহয়। সাধাৰণতে ইহঁতক এককভাৱে দেখা গৈছিল বুলি কোৱা হয়। কিন্তু এতিয়া কেইবাটাও প্ৰজন্মৰ পৰা ইহঁতক দেখা হোৱা নাই। ভাৰতীয়সকলে মাজে মাজে ইহঁতৰ হাড়ৰ দেখা পায়। কথকজনে কৈছিল যে তেওঁ আৰু আন কিছুমান কেইবছৰমান আগতে, Shoulder-bladeত উঠি আহিছিল...যিখন আছিল টেবলৰ সমান বহল (প্ৰায় তিনি ফুট)।” অৱশ্যে বৰ্ণিত এই কাহিনীটোত থক প্ৰাণীটো চিকাৰী আৰু মাংসভোজী আছিল, যাৰ পৰা অনুমান কৰিব পাৰি যে প্ৰব’চাইডিয়ানৰ স্মৃতিশক্তি ভালুক আৰু চেবাৰটুথৰ দৰে অন্যান্য মেগাফ’নাৰ স্মৃতিৰ সৈতে একাকাৰ হৈ পৰিছিল।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোককথা
পি. সুশীলা

**পুলাপাকা সুশীলা** (; জন্ম: ১৩ নৱেম্বৰ ১৯৩৫) এগৰাকী ভাৰতীয় নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী; যাৰ জনপ্ৰিয় নাম পি. সুশীলা। বিভিন্ন ভাৰতীয় ভাষাত অভিলেখ সংখ্যক গীত পৰিবেশন কৰাৰ বাবে তেওঁক গিনিজ বুক অৱ ৱৰ্ল্ড ৰেকৰ্ডছৰ লগতে এছিয়া বুক অৱ ৰেকৰ্ডছৰ পৰাও স্বীকৃতি দিয়া হৈছে। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ মহিলা নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীৰ পাঁচটা ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা আৰু বহুতো ৰাজ্যিক বঁটা লাভ কৰিছে। সুশীলাক দক্ষিণ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰত নাৰীবাদক পৰিভাষিত[4] কৰা কণ্ঠশিল্পী হিচাপে বহুলভাৱে প্ৰশংসা কৰা হয়। দক্ষিণ ভাৰতীয় ভাষাত বিশিষ্ট মধুৰ কণ্ঠেৰে পৰিবেশিত ৪০,০০০ৰো অধিক চলচ্চিত্ৰীয় গীতৰ বাবে  তেওঁ বাবে সুপৰিচিত।

তামিল ছবি *উয়াৰন্ধা মণিধন*ৰ *পাল পোলাভে* শীৰ্ষক গীতটোত ১৯৬৯ চনত তেওঁ প্ৰথমবাৰৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ মহিলা নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীৰ ১৬তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে। এই বঁটা লাভ কৰা তেওঁ দেশৰ প্ৰথমগৰাকী মহিলা কণ্ঠশিল্পী। তেওঁক এনে এগৰাকী সমৃদ্ধ কণ্ঠশিল্পী হিচাপেও গণ্য কৰা হয়, যাৰ শব্দৰ উচ্চাৰণ তেওঁ গোৱা যিকোনো ভাষাতে অতি স্পষ্ট আৰু নিখুঁত। ছয় দশকৰো অধিক সময়ৰ কৰ্মজীৱনত তেলেগু, তামিল, কানাড়া, মালয়ালম, হিন্দী, বাংলা, উড়িয়া, সংস্কৃত, তুলু আৰু বদাগাকে ধৰি বিভিন্ন ভাৰতীয় ভাষাত প্ৰায় ৭১,৮৩৫টা গীত বাণীবদ্ধ কৰিছে। তেওঁ সিংহলী ছবিৰ বাবেও গীত গাইছে। সুশীলাৰ মাতৃভাষা তেলেগু যদিও সাৱলীলভাৱে তামিল ক’ব পাৰে; লগতে অলপ হিন্দী, মালয়ালম আৰু কানাড়া ভাষাও ক’ব পাৰে।
## ব্যক্তিগত জীৱন
অন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ বিজিয়ানগৰম আগশাৰীৰ অধিবক্তা পুলাপাকা মুকুন্দ ৰাওৰ কন্যা আছিল সুশীলা। ডাঃ মোহন ৰাওৰ সৈতে তেওঁৰ বিবাহ হৈছিল; ১৯৯০ চনত স্বামীৰ মৃত্যু হৈছিল। তেওঁলোকৰ জয়কৃষ্ণ নামৰ এজন পুত্ৰ আছে। পিছলৈ বোৱাৰী হোৱা তেওঁৰ ভতিজী সন্ধ্যা জয়কৃষ্ণৰ *ইৰুভাৰ*ত এ আৰ ৰহমানৰ সৈতে অভিষেক হৈছিল। আৰু তেওঁৰ দুগৰাকী নাতিনীয়েক আছে। তাৰ ভিতৰত এগৰাকী হৈছে শুবাশ্ৰী আৰু তেওঁ সংগীত পৰিচালক থামান এছৰ মুখ্য গীটাৰবাদক।

## বঁটা আৰু সন্মান
#### অসামৰিক আৰু ৰাজ্যিক সন্মান
১৯৯১: কলাইমামনি (তামিলনাডু চৰকাৰ)
২০০৪: ৰঘূপতি ভেংকয়া বঁটা (অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ চৰকাৰ)
২০০৪: গানা সৰস্বতী (কৰ্ণাটক চৰকাৰ)
২০০৮: পদ্মভূষণ
২০১৯: জে জয়ললিতা বিশেষ কলাইমণি বঁটা (তামিলনাডু চৰকাৰ)

#### ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা
তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ মহিলা নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীৰ মুঠ পাঁচটা বঁটা লাভ কৰিছে।  
১৯৬৯: *উয়াৰান্ধা মণিথান* (তামিল)
১৯৭১: *সৱালে সমলি* (তামিল)
১৯৭৮: *সিৰি সিৰি মুব্বা* (তেলেগু)
১৯৮২: *মেঘসন্দেশম* (তেলেগু)
১৯৮৩: *এম.এল.এ. এডু কোন্দালু* (তেলেগু)

## তথ্যউৎস

## বাহ্যিক সংযোগ
* আধিকাৰিক ৱেবচাইট
* 

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:তেলুগু চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:কানাড়া চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:তামিল চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ মহিলা নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী