open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
দেউদা নৃত্য

**দেউডা নৃত্য** বা **দেউডা খেল** নেপালৰ খাছ সম্প্ৰদায়ৰপৰা অহা আৰু নেপালৰ সুদূৰপশ্চিম আৰু কৰ্ণালী প্ৰদেশৰ লগতে ভাৰতৰ উত্তৰাখণ্ড ৰাজ্যৰ কুমাউন সংমণ্ডলত পৰিৱেশন কৰা গীত আৰু নৃত্যৰ এটা নেপালী ধাৰা। ইয়াত ইজনে সিজনৰ হাতত ধৰি বৃত্তাকাৰে দেউডা গীত গাই নৃত্য পৰিৱেশন কৰা হয়। ইয়াক কৰ্ণালী প্ৰদেশৰ সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যৰ অংশ হিচাপে গণ্য কৰা হয়। 

দৈলেখ, কলিকোট, জুমলা, আছাম, বজাং, দোটি, দাদেলধুৰা, বৈতাদী, বাজুৰা আৰু দাৰ্চুলা আদি ঠাইত দেউডা গীত অতি জনপ্ৰিয়। 
ইয়াক পুৰুষ আৰু মহিলাৰ উভয়ৰদ্বাৰা পৰিৱেশন কৰা হয়। *গৌৰা পৰ্ব* আদি অনুষ্ঠানত ভোজ আৰু উৎসৱৰ সময়ত ইয়াক পৰিৱেশন কৰা হয়।
## ব্যুৎপত্তি আৰু ইতিহাস
দেউডা শব্দৰ অৰ্থ ১.৫ ৷

নৃত্যক এনেদৰে কোৱা হয় কাৰণ পৰিবেশনৰ সময়ত ভৰি দুখন হেলনীয়া আচাৰত লৰচৰ কৰা হয়। নৃত্যৰ সময়ত গোৱা গীতটোক চৰাইৰ নামেৰে ন্যাউলি বুলিও কোৱা হয়। জাজাৰকোট জিলাত এই নৃত্য *ধাচা* নামেৰে জনাজাত

জুমলা জিলাৰ সিঞ্জা উপত্যকাৰ ঐতিহাসিক খাছা ৰাজ্যত এই নৃত্যৰ উৎপত্তি হোৱা বুলি কোৱা হয়। তাৰ পিছত উপত্যকাৰ কাষৰীয়া অঞ্চলবোৰত এই নৃত্য বিয়পি পৰিল।
## পৰিৱেশন
পুৰুষ-মহিলাসকলে প্ৰত্যেকেই একোটা গোট গঠন কৰি বৃত্তৰ দৰে নাচি থকাৰ সময়ত হাতত হাত ধৰি থাকে। গানটোত কোনো বাদ্যযন্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰা নহয়। দেউডা পৰিৱেশন কৰাৰ সময়ত গোৱা গীতসমূহ সুদূৰ পশ্চিম আৰু মধ্য পশ্চিম অঞ্চলৰ আশে-পাশে প্ৰচলিত *খাছ* ভাষাৰ। গীতৰ কথাত পুৰুষ আৰু মহিলা উভয়গোটে বিপৰীত পক্ষক উপস্থাপন কৰা প্ৰশ্ন আৰু উত্তৰ পৰ্যায়ক্ৰমে থাকে। দেউডাৰ একাধিক উপধাৰা আছে যেনে থাদি ভাখা, ৰাটেৰী, হুদকেউলি আৰু ধমাৰী আদি।
### ঠাডি ভাকা
ঠাডি ভাকাৰ গীতটো দীঘলীয়া সুৰেৰে গোৱা হয়। যিহেতু ইয়াক পাহাৰ বা পথাৰলৈ পশু চৰাবলৈ যাওঁতে গোৱা হয়, গতিকে ইয়াক *গোথাল গীত* বুলিও কোৱা হয়। এই গীত গায়কে নিস্তব্ধ আৰু নিৰ্জন ঠাইত গায়। থাদি ভাখাৰ দুল্লুৰ থাদি ভাকা অতি জনপ্ৰিয়। ই একক সংগীত। নিজৰ অনুভৱ প্ৰকাশ কৰিবলৈ হাবি-জংঘলৈ গৈ গান গোৱাটো নেপালৰ দুৰ্গম আৰু মধ্য পশ্চিম অঞ্চলৰ এক প্ৰধান সংস্কৃতি হৈ আহিছে। দীঘলীয়া কণ্ঠৰে গোৱা বাবে ঠাডি নাম দিয়া এই ভাকাক দেউডাৰ ধাৰা বুলি গণ্য কৰা হয়। সমাজৰ সন্মুখত গান গোৱাটো লজ্জাজনক বুলি গণ্য কৰা এই গীতটোত কোনো বাদ্যযন্ত্ৰ বজোৱা নহয়। আধুনিক যুগত শিল্পীসকল অৱশ্যে থাদি ভাকা গাই বাঁহী আৰু হাৰমনিয়াম বজোৱা দেখা যায়।

### হুড্ক্যৌলি
হুড্ক্যৌলি বা হুডকে নৃত্য হুডকাৰ ছন্দত গোৱা হয়। ইয়াত পুৰণি যুদ্ধ কাহিনীও সন্নিবিষ্ট কৰা হৈছে। দলীয়ভাবে গোৱা হয়। ইয়াত গায়কসকল ২টা গোটত বিভক্ত হয়। এটা গোট হ’ল নৃত্যশিল্পী, যাৰ নাম হডকে। আনটো গোট হ’ল বাদক আৰু গায়ক, যাক ৰাগিলা বা স্বৱেৰ বুলি কোৱা হয়। বিশেষকৈ বৈতডী আৰু দাৰ্চুলা জিলাত বিবাহ অনুষ্ঠানৰ সময়ত গোৱা হয়। ভাৰতৰ উত্তৰাখণ্ডতো ইয়াক পোৱা যায়। বৈতডী দাৰ্চুলাতকৈ আছামত ইয়াৰ ব্যৱহাৰ বেছি হোৱা দেখা যায়।

### গীত
দেউডা নৃত্যৰ গীত লোককবিতাৰ ৰূপত পোৱা যায়। আখৰৰ গঠনৰ ক্ষেত্ৰত ই একেৰাহে ১৪টা বৰ্ণৰে গঠিত। দেউডাৰ সময়ত গোৱা গীতবোৰ বিভিন্ন ধৰণৰ হ’ব পাৰে, যেনে ৰাজনৈতিক, সামাজিক, ঘৰুৱা, ৰোমাণ্টিক ইত্যাদি। গীতৰ কথাবোৰ গীতিময় আৰু ছন্দময় প্ৰকৃতিৰ। কিছুমান গীতৰ কথাত ঐতিহাসিক উপাদান যেনে অতীতৰ নেপালী জনসাধাৰণৰ শৌৰ্যৰ বৰ্ণনাও থাকিব পাৰে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:নেপালৰ সংস্কৃতি
মাঝী জাতি

**মাঝী জাতি** (; বানানভেদে *মাঝি* বুলিও লিখা হয়), বা **মাঝী জনগোষ্ঠী** হʼল নেপালৰ অভ্যন্তৰীণ তেৰাই অঞ্চলৰ এটা খিলঞ্জীয়া জনগোষ্ঠী। তেওঁলোকে মূলতঃ নদী আৰু জান-জুৰিৰ পাৰত বাস কৰে। মাছ ধৰা, নাও চলোৱা, জলকীয়া তৈয়াৰ কৰা আৰু খেতি-বাতি কৰা আদিয়েই তেওঁলোকৰ জীৱিকা নিৰ্বাহৰ মূল উপায়। তেওঁলোকে মাঝী ভাষা কয়। মাঝী জনগোষ্ঠীৰ ভূ-খণ্ডৰ ভিতৰত সপ্তকোশী নদীৰ উপনৈৰ কাষৰ পাহাৰীয়া আৰু অভ্যন্তৰীণ তেৰাই অঞ্চল যেনে সুনকোশী, তামাকোশী, দুধকোশী, অৰুণ, বৰুণ, লিখু, আৰু তামুৰ আদি অন্তৰ্ভুক্ত। তেওঁলোকৰ নিজা সুকীয়া ভাষা, ধৰ্ম, সংস্কৃতি, আচাৰ-অনুষ্ঠান, ৰীতি-নীতি আৰু জীৱন-ধাৰণৰ পদ্ধতি আছে। মাঝিসকল অতি প্ৰান্তীয় গোষ্ঠীৰ অন্তৰ্গত।

## উৎপত্তিমূল
নেপালী ভাষাত মাঝী শব্দৰ অৰ্থ হʼল মাছমৰীয়া। বৰ্তমানৰ মাঝীসকলে তেওঁলোকৰ জনগোষ্ঠীৰ উৎপত্তিৰ বিষয়ে একাধিক কাহিনী আৰু বিশ্বাসৰ বৰ্ণনা কৰে। সিন্ধুলী আৰু ৰামেচাপ জিলাৰ বহু বয়সস্থ মাঝীলোকৰ মতে মাঝিসকল *[[ৰামায়ণ]]*ৰ দৰে হিন্দু মহাকাব্যৰ সৈতে জড়িত লোকসকলৰ বংশধৰ।

## সংস্কৃতি
মাঝী জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলে নেপালৰ নদীৰ কাষত বাস কৰে। 
তেওঁলোকৰ পূৰ্বপুৰুষৰ বৃত্তি আছিল নাও চলোৱা আৰু মাছ ধৰা। তেওঁলোকৰ সুকীয়া লোককথা, গীত, নৃত্যই প্ৰায়ে নদীৰ সৌন্দৰ্য্য আৰু শক্তিক উদ্‌যাপন কৰে। "দোহি" নামেৰে পৰিচিত এই সম্প্ৰদায়টোৰ পৰম্পৰাগত কাঠৰ নাওবোৰ তেওঁলোকৰ জীৱন-শৈলীৰ প্ৰতীক হৈ পৰিছে। প্ৰজন্মৰ পাছত প্ৰজন্ম ধৰি মাঝি সম্প্ৰদায়ে পৰিবহণ আৰু বাণিজ্যৰ সুবিধা প্ৰদান, নেপালৰ নদীৰ সিপাৰে মানুহ, সামগ্ৰী, পশুধনক ফেৰীৰে কঢ়িয়াই নিয়াৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰি আহিছে। বোটে বা মাঝী লোকসকলে নেপালৰ বিভিন্ন ঠাইত বাস কৰিলেও, তেওঁলোকৰ ৰীতি-নীতি আৰু বৃত্তিত সাদৃশ্য আছে। নদীৰ পাৰত বসবাস কৰা, মাছ ধৰা, নাও চলোৱা, সোণৰ সন্ধান, কৃষি আৰু পশুপালন এই জনগোষ্ঠীৰ প্ৰধান বৃত্তি। জন্ম, মৃত্যু, বিবাহ, ভোজ আৰু উৎসৱৰ পৰম্পৰা আন জাতিৰপৰা পৃথক।

## ভাষা
মাঝী জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলে মাঝী ভাষা (মাঝি কুৰো বা মাঝী ভাছা বুলিও জনা যায়) কয়, যিটো মধ্য আৰু পূব নেপালত কোৱা হয়। ২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি, মাঝী ভাষাক মাতৃভাষা বুলি গণ্য কৰা মুঠ ২৪ হাজাৰ লোক আছিল। মাঝী ভাষাৰ কিছুমান আঞ্চলিক উপভাষাও আছে। প্ৰতিখন জিলা আৰু গাঁৱত ইয়াৰ কিছু পাৰ্থক্য দেখা যায়।

## ধৰ্ম
মাঝী জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলে নিজকে প্ৰকৃতি পূজাৰী বুলি গণ্য কৰে। যদিও মাঝীসকলে ধৰ্মীয় অনুষ্ঠান সম্পন্ন কৰাৰ সময়ত ব্ৰাহ্মণ পুৰোহিতক নিয়োগ নকৰে, তথাপি কিন্তু তেওঁলোকে নিজকে হিন্দু বুলি দাবী কৰে। তেওঁলোকে বৈশাখ পূৰ্ণিমা, সংসাৰী পূজা, আইতাবাৰে, শ্ৰাৱণ সংক্ৰান্তি, দঁশেই, তিহাৰ, গোধকো ধুপ, মাঘে সংক্ৰান্তি আৰু চৈতে দসেই আদিৰ দৰে সকলো উৎসৱ পালন কৰে। ইয়াৰ উপৰি তেওঁলোকে দেৱতাক বলি (পঞ্চবলি) আগবঢ়ায় আৰু বাৰডেন আৰু ভূমি পূজা (ভূমি-পূজা), ঝাকানী পূজাও পাতে।

## বিবাহ
মাঝী জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলে প্ৰেম বিবাহ আৰু আনুষ্ঠানিক বিবাহৰ দৰে বিভিন্ন ধৰণৰ বিবাহ ব্যৱস্থা অনুসৰণ কৰে।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:নেপালৰ জনগোষ্ঠী
ন্বাৰন

**ন্বাৰন  ** (কেতিয়াবা নুৱাৰন বা নামকৰণ) নেপালত উদযাপিত শিশুৰ নামকৰণ অনুষ্ঠান। 

হিন্দু পৰম্পৰাত ল'ৰা-ছোৱালী উভয়ৰে জন্মৰ ১১ তাৰিখে ন্বাৰন পালন কৰা হয়। এই অনুষ্ঠানটো শিশুটিক তেওঁলোকৰ চন্দ্ৰ ৰাশিফলৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি জন্মৰ নাম দিবলৈ কৰা হয়, যিটো সাধাৰণতে তেওঁলোকক জনা নাম নহয়। সাধাৰণতে ঘৰতে এই অনুষ্ঠানটো কৰিবলৈ এজন পুৰোহিতক আমন্ত্ৰণ জনোৱা হয়, যিয়ে তেওঁলোকৰ জন্মৰ বিৱৰণৰপৰা শিশুটিৰ চন্দ্ৰ ৰাশিফল ​​লাভ কৰে, কিয়নো মাতৃগৰাকী  কেঁচুৱাটোৰ সৈতে ঘৰতে সুস্থ হৈ থাকে। যেতিয়ালৈকে মাতৃ আৰু সন্তান "শুদ্ধ" নহয় (ধৰ্মীয় অৰ্থত, অতীতৰ জীৱন আদিৰ পৰা) তেতিয়ালৈকে তেওঁলোকে কোনো মন্দিৰলৈ যাব নালাগে।

যদি কিবা কাৰণত এই অনুষ্ঠান সম্পন্ন কৰিব নোৱাৰি তেন্তে জন্মৰ ২১ বা ৪১ তাৰিখতো ন্বাৰন কৰিব পাৰি। কিছুমান মানুহে ১১ তাৰিখে নৱৰাণ অনুষ্ঠানো কৰে।

পূজাৰ আগত পূজাৰ সামগ্ৰী ধুই চাফা কৰি পূজাৰ স্থানত ৰাখিব লাগে। আপুনি নিমন্ত্ৰণ কৰিব বিচৰা লোকৰ সংখ্যাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি পূজাৰ স্থান বাছি ল’ব পাৰে। পূজা বা পশ্চিম মুখ কৰি পূজা কৰিব লাগে। পৰিষ্কাৰ, ধোৱা কাপোৰ, যেনে চাদৰেৰে ঢাকি থোৱা কাৰ্পেটযুক্ত ঠাই ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি; যদিহে হাভান (হোমা) অনুষ্ঠান সম্পন্ন কৰা নহয়, তেনে ক্ষেত্ৰত অগ্নিনিৰ্বাপক মজিয়া পছন্দ কৰা হয়। 

অনুষ্ঠানৰ পিছত সূৰ্যাস্তৰ পিছত বা পাছদিনা ঠাইখিনি চাফা কৰিব পাৰি। ফল-মূল প্ৰসাদ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি। আনহাতে পূজাৰ ফুল আৰু সূতাপাত গছৰ কাষৰ পিছফালৰ চোতালত সিঁচৰতি কৰি ৰাখিব লাগে। কলশ (কলহ), নাৰিকল, পূজাৰ কাপোৰ (কাপোৰ), মুদ্ৰা, চাউল পৃথকে পৃথকে বান্ধি লৈ, বাকী সকলো শস্য একেলগে মিহলাই ল’ব লাগে। এইবোৰ ১১ দিনৰ ভিতৰত মন্দিৰলৈ ঘূৰাই দিব লাগে। সঠিকভাৱে পেক কৰি; কিন্তু ব্যৱহৃত ফল-মূল, ফুল, সুমথিৰাৰ পাত মন্দিৰৰ ভিতৰত থব নালাগে। 
নেপালী হিন্দু সংস্কৃতিত নৱাৰান অনুষ্ঠানৰ অপৰিসীম তাৎপৰ্য আছে, কিয়নো ই শিশুৰ জীৱনৰ প্ৰথমটো ডাঙৰ অনুষ্ঠান। এই অনুষ্ঠানৰ সময়ত দিয়া নামটো কেৱল লেবেল নহয় বৰঞ্চ শিশুৰ ভাগ্য, স্বাস্থ্য, সুখৰ ওপৰত প্ৰভাৱ পেলোৱা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। শিশুৰ জন্ম সময়, তাৰিখ আৰু গ্ৰহৰ অৱস্থানৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি বৈদিক জ্যোতিষৰ ভিত্তিত এই নামটো বাছি লোৱা হৈছে। নামটোৰ প্ৰথম আখৰটো শিশুৰ ৰাশি (ৰাশি)ৰ দ্বাৰা নিৰ্ধাৰণ কৰা হয়, যাৰ ফলত শিশুটিৰ জ্যোতিষৰ তালিকাৰ লগত নামটো মিল থকাটো নিশ্চিত হয় আৰু তেওঁলোকৰ জীৱনলৈ ধনাত্মক শক্তি আনে।

এই অনুষ্ঠানত কেঁচুৱাটোক আধ্যাত্মিক জগতৰ লগত চিনাকি কৰাই দিয়াৰ লগতে দেৱতা আৰু পূৰ্বপুৰুষৰ পৰা আশীৰ্বাদ বিচৰাৰ ব্যৱস্থাও কৰা হয়। বিশ্বাস কৰা হয় যে ন্বাৰনৰ সময়ত দিয়া নামটোৱে শিশুটিক নেতিবাচক প্ৰভাৱৰ পৰা ৰক্ষা কৰি এক সমৃদ্ধিশালী আৰু পূৰ্ণতাপূৰ্ণ জীৱনৰ দিশত পথ প্ৰদৰ্শন কৰিব। ইয়াৰ উপৰিও এই অনুষ্ঠানে পৰিয়ালৰ বন্ধন শক্তিশালী কৰে, কিয়নো আত্মীয় আৰু বন্ধু-বান্ধৱীয়ে একত্ৰিত হৈ কেঁচুৱাটোৰ আগমনৰ উদযাপন কৰে আৰু আশীৰ্বাদ আগবঢ়ায়।

 

## তথ্যৰ উৎস

## বাহ্যিক সংযোগ
* https://culturalatlas.sbs.com.au/nepalese-culture/nepalese-culture-naming
* https://www.ajakorashifal.com/the-complete-process-of-nwaran-naming-ceremony/
* https://www.nepalinames.com/

শ্ৰেণী:নেপালৰ সংস্কৃতি
মাৰে গান

**মাৰে গান** বা **মাৰে গীত** বা **মাৰেগোৱা ওজাপালি**  ভাৰতৰ অসমৰ পাতি ৰাভা সম্প্ৰদায়ৰ এক পৰম্পৰাগত আচাৰ-অনুষ্ঠান-গায়ন পৰিৱেশন। ই সৰ্প দেৱী মনসা (বিষহৰী বা মাৰে দেৱী বুলিও জনাজাত)ৰ পূজাৰ সৈতে জড়িত, আৰু ই সম্প্ৰদায়টোৰ যাদুকৰী-ধৰ্মীয় আৰু সাংস্কৃতিক জীৱনৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশ হিচাপে উপস্থাপন কৰে।

## ব্যুৎপত্তি
মাৰে শব্দৰ উৎপত্তি হৈছে সৰ্প দেৱী মনসাৰ স্থানীয় নাম মাৰে দেৱীৰ পৰা, আনহাতে গান মানে "গীত"। এইদৰে মাৰে-গানৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে "মাৰে (মানসা)ৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত গীত"।

## ভৌগোলিক বিতৰণ
মাৰে-গান প্ৰধানকৈ নামনি অসমৰ গোৱালপাৰা, কামৰূপ, আৰু দৰং জিলাত বসবাস কৰা পাতিৰাভা সম্প্ৰদায়ৰ লোকে পালন কৰে। ঘৰুৱা অনুষ্ঠান আৰু মাৰে পূজা বা মাৰোই পূজা নামেৰে জনাজাত সামূহিক উৎসৱৰ সময়তে ইয়াক পৰিৱেশন কৰা হয়।

## আচাৰ-ব্যৱহাৰৰ প্ৰসংগ
মাৰে-গান পৰিৱেশন সৰ্প দেৱীৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত উৰ্বৰতা আৰু সুৰক্ষাৰ অনুষ্ঠান মাৰে পূজাৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংগ। ৰোগ, শস্যৰ উৎপাদনহীনতা, দুৰ্ভাগ্যৰ বিৰুদ্ধে ঐশ্বৰিক আশীৰ্বাদ আহৰণৰ বাবে এই অনুষ্ঠান অনুষ্ঠিত হয়।  
এই অনুষ্ঠানৰ সময়ত মাজু নামেৰে এটা মাটিৰ প্ৰতীকী গঠন কৰি দেৱীৰ প্ৰতিনিধি হিচাপে পূজা কৰা হয়।

## পৰিৱেশন আৰু সংগীত
মাৰে-গান এজন মূল গায়ক (ওজা)ৰ নেতৃত্বত আৰু সহায়ক দলৰ সহায়ত আখ্যানমূলক গায়কীৰ ৰূপত পৰিৱেশন কৰা হয়। গীতবোৰত পৌৰাণিক পৰিঘটনা, দেৱীৰ উৎপত্তি, আৰু সমাজৰ লগত প্ৰাসংগিক নৈতিক বা সামাজিক পাঠৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছে। ঢোল, খোল, তাল, বাঁহৰ টকা আদি বাদ্যযন্ত্ৰই অনুষ্ঠানৰ লগত সংগতি ৰাখিছে। সাধাৰণতে অসমীয়াৰ লগত মিহলি হৈ থকা ৰাভা উপভাষাত এই অঞ্চলৰ সাংস্কৃতিক মিশ্ৰণৰ প্ৰতিফলন ঘটে।

## সাংস্কৃতিক তাৎপৰ্য্য
মাৰে গান পৰম্পৰাই কেৱল পূজাৰ মাধ্যম হিচাপে কাম কৰাই নহয়, পাতিৰাভা জনগোষ্ঠীৰ মৌখিক পৰম্পৰা, লোককথা, তথা পৰিচয়ো সংৰক্ষণ কৰে। ই সম্প্ৰদায়ৰ বান্ধোন শক্তিশালী কৰে আৰু সংগীত আৰু পৰিৱেশনৰ জৰিয়তে থলুৱা জ্ঞানৰ সঞ্চাৰণ কৰে।

## সংৰক্ষণৰ প্ৰচেষ্টা
মাৰে-গানক সংগীত নাটক অকাডেমীয়ে ভাৰতৰ অস্পষ্ট সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ৰূপ হিচাপে স্বীকৃতি দিছে। ইয়াৰ নথিপত্ৰ আৰু সংৰক্ষণৰ বাবে প্ৰচেষ্টা আৰম্ভ কৰা হৈছে ব্লুপ্ৰিণ্ট ফৰ প্ৰিজাৰ্ভেচন অৱ মাৰে-গান (২০২৪)ৰ দৰে প্ৰকল্পই এইসমূহৰ সংৰক্ষণৰ বাবে কাম কৰি আছে।

## লগতে চাওক
* ওজাপালি
* দেওধনী নৃত্য
* ৰাভা জনগোষ্ঠী
* মনসা

## তথ্যসূত্ৰ

## বাহ্যিক সংযোগ
* Blueprint for Preservation of Māre-Gān (India ICH, 2024)
* Worship of Goddess Manasa – Mare Puja Among the Rabhas of Assam
* Praagya Dhara – Collection of Māre-geet
* Wisdomlib: Puppetry in Assam (mentioning Māre-gan)

শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
আখড়াই গান

**আখড়াই গীত**' হৈছে ১৮ শতিকাৰ শেষৰফালে আৰু ১৯ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে ভাৰতৰ পশ্চিমবংগ ৰাজ্যত প্ৰচলিত এক বিশেষ শৈলীৰ জনপ্ৰিয় গীত। কুলুই চন্দ্ৰ সেন আৰু ৰামনিধি গুপ্তাই এই নতুন গীতৰ শৈলীৰ পথ-প্ৰদৰ্শক। এই শৈলীৰ পৃষ্ঠপোষক আছিল ৰজা নৱকৃষ্ণ।

১৮ শতিকাত বিশেষভাৱে জীপাল হৈ পৰা বাংলা সংগীতৰ অন্যতম ধাৰা আছিল আখৰাই সংগীত। সেনা ৰজাৰ ৰাজত্বকালত নৃত্য গীতৰ সংগীতেৰে জনপ্ৰিয় হোৱা শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ এটা শাখা ‘আখড়াই’ নামেৰে জনাজাত হ’ল বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। আন এটা মতামত অনুসৰি ‘গীতগোবিন্দ’ত উল্লেখ কৰা ‘প্ৰভান্ধম’ শৈলী ‘নটগীতি’ৰপৰাই আখড়াই সংগীতলৈ বিকশিত হৈছিল। আবুল ফজলৰ ‘আইন-ই-আকবাৰী’ৰপৰাও গায়ক, সংগীতজ্ঞ আৰু নৃত্যশিল্পীৰ সামূহিক সম্প্ৰদায়টোক ‘আখাৰা’ বুলি কোৱা হৈছিল। তেওঁলোকে শাস্ত্ৰীয় ছন্দৰে প্ৰেমৰ গীত পৰিৱেশন কৰিছিল। এই আখড়াই সংগীতে অৱশেষত প্ৰকৃতিৰ কবিসকলৰ জীৱিকা উপাৰ্জনৰ উপায় হিচাপে ‘কবীৰ ৱালি’ বা ‘কবিগান’ৰ জন্ম দিছিল। 

কবি ঈশ্বৰ চন্দ্ৰ গুপ্তাই তেওঁৰ ১২৬০ চনৰ বাংলা আলোচনীৰ শাওন-ভাদ সংখ্যাত লিখিছে যে প্ৰায় ডেৰশ বছৰ আগতে শান্তিপুৰৰ সম্ভ্ৰান্ত সন্তানসকলে আখড়াই গীতৰ সৃষ্টি কৰিছিল। অৰ্থাৎ আখৰাই তিনিশ বছৰতকৈও অধিক পুৰণি সংগীতৰ ধাৰা। অষ্টাদশ শতিকাত আখড়াই গীতৰ দুটা শাখা আছিল - এটা খেউৰ, আৰু আনটো প্ৰভাতী। খেউৰ বৰ অশ্লীল আছিল, প্ৰভাতীৰ কথাও শুনিবলৈ ভাল লগা নাছিল। বিশ্বাস কৰা হয় যে গৌৰৱঙাৰ আৱিৰ্ভাৱৰ পিছত শান্তিপুৰ-কৃষ্ণনগৰ অঞ্চলত বসতি স্থাপন কৰাৰ পাছত আখড়াই গীত পৰিশোধন কৰি অষ্টম শতিকাত কলকাতাত প্ৰৱেশ কৰিছিল। কলকাতাত প্ৰৱেশ কৰাৰ পাছত আখড়াই গীতবোৰ যথেষ্ট মান্য কৰি তোলা হৈছিল আৰু তাত ভৱনীৰ ওপৰত এটা নতুন শিতান সংযোজন কৰা হৈছিল। আখড়াই গীতৰ প্ৰতিযোগিতা আছিল যদিও কবিৰ দলৰ দৰে কোনো উত্তৰ নাছিল। আখড়াইৰপৰা আন একপ্ৰকাৰৰ গীতৰ ধাৰা, যাক হাফ-আখড়াই বোলা হয়, তাৰ উন্মেষ ঘটিল।

আখড়াই গীতত থলুৱা বাদ্যযন্ত্ৰ যেনে ঢোল, কাঞ্চি বজাইছিল। চুনচুৰা অঞ্চলত ঢোল আৰু কাঞ্চিৰপৰা আৰম্ভ কৰি পাত্ৰ আৰু কলহলৈকে মুঠ বাইছটাপ্ৰকাৰৰ বাদ্যযন্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। সেইবাবেই তাত থকা গোটটোৰ নাম ‘বৈশেৰা’ ৰখা হৈছিল। 

ৰামনিধি গুপ্তা (নিধুবাবু) আৰু তেওঁৰ আত্মীয় কুলুই চন্দ্ৰ সেনে আখড়াই গীতৰ সংশোধন কৰে। পিছত চাপৰপৰা উভতি অহাৰ পাছত নিধুবাবুৱে কলকাতাত ভদ্ৰ আখড়াই গীত শিকোৱাৰ বাবে আখৰাই শিক্ষা কেন্দ্ৰও খুলিলে। তদুপৰি কলকাতাৰ কিছু অপেছাদাৰে আৰু কেইবাটাও আখড়াই শিক্ষা কেন্দ্ৰ খুলিলে। নিধুবাবুৰ প্ৰভাৱত এই গীতবোৰত টাপ্পাৰ গায়ন শৈলী আৰু তনপুৰা, ভায়লিন, সীতাৰ, বীণা, বাঁহী, জলতৰংগ, ঢোল আদি বাদ্যযন্ত্ৰৰ সংমিশ্ৰণ, বিভিন্ন ৰাগ (ৰগিনী) বা অৰ্কেষ্ট্ৰাত বজোৱা বাদ্যযন্ত্ৰৰ সংমিশ্ৰণ ঘটিছিল। এইদৰে আখৰাই গীতক উচ্চমানৰ বৈঠাগী গীতলৈ ৰূপান্তৰিত কৰা হ’ল। আখড়াই গীতৰ শ্ৰেষ্ঠ শিল্পী ৰামনিধি গুপ্তা বা নিধুবাবু। 

আখড়াইৰ ভৱানী শিতানত পাৰ্বতীৰ লগত জড়িত গীত গোৱা হৈছিল, খেদে সংসাৰিক প্ৰেমৰ গান গোৱা হৈছিল মিলনৰ তীব্ৰ আকাংক্ষাক লৈ আৰু প্ৰভাতিত ৰাতিৰ ক্লান্তিৰ বেদনাক লৈ গীত গোৱা হৈছিল। প্ৰতিটো শিতানত আছিল মহাৰা, বিড়াল আৰু অন্তৰা। গীতবোৰ মূলতঃ পয়াৰ ত্ৰিপদীত ৰচনা কৰা হৈছিল। ১৯ শতিকাৰ মাজভাগলৈকে আখড়াই গীত যথেষ্ট জনপ্ৰিয় আছিল। তাৰ পিছত আন গীতৰ সোঁতত হেৰাই গ’ল।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:বঙালী লোকসংগীত
চিংকী (নেপালী ব্যঞ্জন)

**চিংকী () ** হৈছে এবিধ নেপালী ব্যঞ্জন। কিন্বন প্ৰক্ৰিয়াৰে তৈয়াৰ কৰা গুন্দ্ৰুকৰ দৰেই। কিন্তু গুন্দ্ৰুক শাক-পাচলিৰপৰা প্ৰস্তুত কৰা হয় কিন্তু চিংকি মূলা আলুৰপৰা প্ৰস্তুত কৰা হয়। 

এই প্ৰজন্ম পুৰণি থলুৱা খাদ্য বনাবলৈ পূৰঠ মূলাৰ টুকুৰাবোৰ বাঁহ আৰু খেৰেৰে আবৃত গাঁত এটাত হেঁচা মাৰি থৈ দিয়া হয়। তাৰ পিছত গছ-গছনি, শিল, কাঠ আৰু শেষত বোকাৰ আৱৰণেৰে বাকচত ভৰাই থোৱা হয়। বেক্টেৰিয়াৰদ্বাৰা নিৰাময় হোৱাৰ এমাহৰ পিছত তাৰপৰা পোৱা সংৰক্ষিত শাক-পাচলি ৰ'দত শুকুৱাই কেইবছৰমান বা তাতকৈ অধিক সময়ৰ বাবে সংৰক্ষণ কৰা হয়।

## প্ৰক্ৰিয়াকৰণ আৰু প্ৰস্তুতি
চিংকী তৈয়াৰ কৰা প্ৰথম প্ৰক্ৰিয়া আৰম্ভ হয় মূলা কেইদিনমান মৰহি যাবলৈ দি। তাৰ পিছত পাতৰ ওপৰ অংশ কাটি মূলা আলুবোৰ মিহিকৈ কাটি লোৱা হয়। যদি প্ৰক্ৰিয়াকৰণ কৰিবলগীয়া মূলাৰ পৰিমাণ বেছি হয়, তেন্তে সাধাৰণতে হাতেৰে কাটি পেলোৱাৰ পৰিৱৰ্তে ভাঙিবলৈ থ্ৰেছিং ব্যৱহাৰ কৰা হয়। যদি চিংকি কিম্বন কৰাৰ পাছত আচাৰ কৰিব লাগে তেন্তে মূলাখিনি মিহিকৈ কাটি লোৱাৰ পৰিৱৰ্তে পোনে পোনে গাঁতত কাটি লোৱা হয়। ইফালে ২ৰপৰা ৩ ফুট (০.৬ৰপৰা ০.৯ মিটাৰ) দ' গাঁত খান্দি লোৱা হয় আৰু সংৰক্ষণৰ সময় আৰম্ভ হোৱাৰ ঠিক আগতেই তলত সৰু জুই জ্বলাই গৰম কৰা হয়। 

গাঁতটো যথেষ্ট গৰম হ’লেই জুই নিৰ্বাপিত কৰা হয় আৰু তলত বাঁহ আৰু খেৰ ৰখা হয়। মূলাবোৰ ওপৰত ৰখা হয়। তাৰ পিছত অধিক গছ-গছনি, তক্তা, শিল, মাটিৰে তললৈ হেঁচা মাৰি ধৰি বায়ু সোমাব নোৱাৰাকৈ বন্ধ কৰা হয়। লেক্টিক এচিডৰ শৃংখলাৰদ্বাৰা সঠিকভাৱে কিম্বন হ’বলৈ বিশৰপৰা ত্ৰিছ দিন লাগে। তাৰ পিছত খোৱাৰ আগতে চিংকী ৰ’দত শুকুৱাই লোৱা হয়।

## সেৱন
চিংকী খোৱাৰ কৰা এটা সাধাৰণ পদ্ধতি হ'ল প্ৰথমে কিম্বন কৰা মূলাখিনি পানীত প্ৰায় ১০ মিনিট তিয়াই বনোৱা এটা সাধাৰণ জোল কৰা হয়। আনহাতে পিঁয়াজ, বিলাহী আৰু মৰিচাৰ দৰে কটা শাক-পাচলিবোৰ চালনীৰে চেকি লোৱা মূলাৰ টুকুৰাৰ সৈতে তেলত ভাজি লোৱা হয়, মাত্ৰ অলপ নিমখ আৰু হালধি গুড়িৰ সৈতে।  বগা চাউলৰ লগত খোৱা এই চূপখিনি পানী দি আৰু ১০ মিনিট শাক-পাচলি ৰান্ধি সকলো উপাদান সম্পূৰ্ণ কোমল হোৱালৈকে তৈয়াৰ কৰা হয়। 

চিংকী আচাৰ হিচাপেও খোৱা হয়। আচাৰ প্ৰস্তুত কৰিবলৈ চিংকি শুকুৱাই লোৱা নহয়। ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে ইয়াক পোনপটীয়াকৈ মচলাৰ সৈতে মিহলাই বটলত ভৰোৱা হয়। 

## উপকাৰিতা
চিংকীক হজমৰ বাবে ভাল বুলি গণ্য কৰা হয় আৰু ই ডায়েৰিয়া আৰু পেটৰ বিষ নিৰাময় কৰাত সহায় কৰে। 

## তথ্যৰ উৎস

শ্ৰেণী:নেপালৰ খাদ্য
গুগল লেন্স

**গুগল লেন্স** () হৈছে গুগল কোম্পানীৰদ্বাৰা বিকশিত এক চিত্ৰ চিনাক্তকৰণ সঁজুলি বা ভিজুৱেল চাৰ্চ সঁজুলি। যিয়ে ব্যৱহাৰকাৰীৰ ফোনৰ কেমেৰা ব্যৱহাৰ কৰি কোনো বস্তু, ফুল, ফল, জন্তু, লিখনি, স্থান বা অন্য কোনো সামগ্ৰী চিনাক্তকৰণ কৰি সেই সম্পৰ্কীয় তথ্যৰ যোগান ধৰে।

## ইতিহাস আৰু বিকাশ
গুগল লেন্স প্ৰথমবাৰৰ বাবে গুগল আই/ও (Google I/O) ২০১৭ অনুষ্ঠানত গুগলৰ চিফ এক্সিকিউটিভ অৱিচাৰ ছুন্দৰ পিচাইৰদ্বাৰা ঘোষণা কৰা হৈছিল। আৰম্ভণিতে এই সুবিধা কেৱল গুগল পিক্সেল শ্ৰেণীৰ ফোনৰ বাবে উপলব্ধ আছিল, কিন্তু পাছত ২০১৮ চনৰপৰা সকলো এণ্ড্ৰইড আৰু iOS ব্যৱহাৰকাৰীৰ বাবে উন্মুক্ত কৰা হয়। 
গুগল লেন্স প্ৰথমতে গুগল সহায়ক (Google Assistant) আৰু গুগল ফটোছ (Google Photos)ৰ অংশ হিচাপে প্ৰৱেশ কৰিছিল। তাৰপাছত, গুগল ক্ৰ'মব্ৰাউজাৰতো “Search with Google Lens” ৰূপে সংহিত কৰা হয়।

## কাৰ্যপদ্ধতি
গুগল লেন্সে দীপ লাৰ্নিং (Deep Learning), নিউৰেল নেটৱৰ্ক (Neural Network), আৰু মেশিন ভিছন (Machine Vision) প্ৰযুক্তি ব্যৱহাৰ কৰি চিত্ৰ বিশ্লেষণ কৰে। কেমেৰাৰ জৰিয়তে কোনো বস্তু বা লিখনি ধৰা পৰাৰ লগে লগে সেইটো চিনি, বিৱৰণ, বা সম্পৰ্কিত ফলাফল দেখুৱায়। 
প্ৰযুক্তিটোৱে তলত দিয়া ধৰণে কাম কৰে —
# চিত্ৰৰ মুখ্য অংশ চিনাক্ত কৰে।
# গুগলৰ ডেটাবেচৰ সৈতে মিলাই বস্তুটো চিনে।
# তদনুৰূপ তথ্য, লিংক বা অনুবাদ প্ৰদৰ্শন কৰে।

## মুখ্য বৈশিষ্ট্য
**বস্তু চিনাক্তকৰণ**: ফুল, গছ, জন্তু, গাড়ী, যন্ত্ৰ, খোৱা-খাদ্য, ইত্যাদি চিনাক্ত কৰি নাম আৰু তথ্য প্ৰদৰ্শন কৰে।
**লিখনি চিনাক্তকৰণ (OCR)**: কাগজ বা ফলকত থকা লিখা কপি, অনুবাদ, বা সংৰক্ষণ কৰিবলৈ ব্যৱহৃত হয়।
**স্থান চিনাক্তকৰণ**: কোনো স্থান, দেৱালয়, প্ৰতিমূৰ্তি, বা লেণ্ডমাৰ্ক চিনাক্ত কৰি মানচিত্ৰৰ তথ্য দেখুৱায়।
**অনুবাদ**: ফটোত থকা লিখা তৎক্ষণাৎ অন্য ভাষালৈ অনুবাদ কৰা যায়।
**বাণিজ্যত সহায়**: কোনো সামগ্ৰী চিনাক্ত কৰি অনলাইন দোকানৰ লিংক প্ৰদৰ্শন কৰে।
**গাণিতিক সমস্যা সমাধান**: শিক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত গাণিতিক বা বৈজ্ঞানিক সমস্যা চিনাক্ত কৰি ব্যাখ্যা প্ৰদৰ্শন কৰে। 

### ব্যৱহাৰ ক্ষেত্ৰ
# **শিক্ষা**: গাণিতিক সূত্ৰ, ইতিহাস, বিজ্ঞান ইত্যাদি চিনাক্ত কৰি বিৱৰণ দিয়ে।
# **ভ্ৰমণ**: কোনো স্থান বা সঁজুলি চিনাক্ত কৰি পৰ্যটন তথ্য প্ৰদৰ্শন কৰে।
# **কৰ্মক্ষেত্ৰ**: লিখা স্কেন কৰি ডিজিটেল ৰূপত সংৰক্ষণ।
# **কৃষি আৰু প্ৰকৃতি**: গছ,ফুল,শাক-পাচলি আদিৰ ৰোগ চিনাক্তকৰণ লগতে প্ৰতিৰোধৰ বিষয়ে তথ্য লাভ কৰে।
# **স্বাস্থ্য**: জন্তু বা খাদ্য চিনাক্ত কৰি পুষ্টি তথ্য প্ৰদৰ্শন।

## প্ৰভাৱ আৰু প্ৰয়োগ
গুগল লেন্সে কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তা প্ৰযুক্তিৰ দৈনন্দিন ব্যৱহাৰ সহজ কৰি তুলিছে। এই প্ৰযুক্তিৰ ফলত দৃষ্টিনিৰ্ভৰ অনুসন্ধান (Visual Search)ৰ নতুন যুগ আৰম্ভ হৈছে। শিক্ষাৰপৰা বাণিজ্যলৈকে সকলো ক্ষেত্ৰতে ইয়াৰ প্ৰয়োগ বৃদ্ধি পাইছে। 

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:গুগল
সেকুৱা

**সেকুৱা  ** হৈছে নেপালীৰ পৰম্পৰাগত খাদ্য য’ত মাংসখিনি মচলাৰ মিশ্ৰণত মেৰিনেট কৰি তাৰ পিছত মুকলি শিখা বা কয়লাৰ জুইৰ শিখাৰ ওপৰত সেকি ধোঁৱাময়, চহকী সোৱাদ দিয়া হয় মাংসখিনি। এই খাদ্য নেপালী খাদ্যৰ এক অপৰিহাৰ্য অংশ আৰু সাধাৰণতে ছাগলী, কুকুৰা, ম'হ বা ভেড়া পোৱালিৰ মাংস সেকা হয় যদিও ইয়াৰ ভিন্নতাত গাহৰিৰ মাংস বা অন্যান্য মাংসও থাকিব পাৰে। প্ৰথমে মাংসখিনি মচলা,পিহি লোৱা আদা-হালধি,দৈ, নেমুৰ ৰস, সৰিয়হৰ তেল, নিমখৰ মিশ্ৰণত মেৰিনেট কৰা হয়। তাৰ পিছত ইয়াক চেপেটা কৰি মুকলি শিখা বা কয়লাৰ ওপৰত গ্ৰীল কৰা হয়, যাৰ ফলত মাংসক এক অনন্য ধোঁৱাময় সোৱাদ আৰু কোমলতা দিয়া হয়।

সমগ্ৰ নেপালত বিশেষকৈ কাঠমাণ্ডু, ধৰণ, তাৰাহৰা আদি চহৰত সেকুৱা বহুলভাৱে জনপ্ৰিয় আৰু পূব নেপালৰ কোশী ৰাজ্যৰ সুনছাৰী জিলাত ইয়াক বিশেষ খাদ্য হিচাপে গণ্য কৰা হয়। এই অঞ্চলত এই ব্যঞ্জনবিধ প্ৰায়ে উৎসৱ উদ্‌যাপন, বা সামাজিক সমাৱেশৰ সময়ত পৰিৱেশন কৰা হয়। এই অঞ্চলসমূহত সেকুৱা হৈছে চিউৰা (পিহি লোৱা চাউল), আচাৰ (মচলা আচাৰ), আৰু কটা পিঁয়াজ, বিলাহী, তিয়ঁহৰ চালাডৰ সৈতে খোৱা এক সাধাৰণ খাদ্য। ইয়াক সাধাৰণতে মদ্যপান, বিশেষকৈ ৰাক্সি বা মদৰ সৈতেও পৰিৱেশন কৰা হয়। 

যদিও ইয়াক সাধাৰণতে ভোকনিবাৰক বা মূল খাদ্য হিচাপে পৰিৱেশন কৰা হয়। তথাপি ইয়াক জলপান হিচাপেও খোৱা হয়। সেকুৱাৰ জনপ্ৰিয়তাৰ বাবে সমগ্ৰ নেপালৰ বিভিন্ন স্থানীয় খাদ্যৰ দোকান, পথৰ কাষৰ দোকান, ৰেষ্টুৰেণ্ট আদিত ইয়াক অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে আৰু ই নেপালী খাদ্যৰ এক চিনাকি ব্যঞ্জনত প্ৰতিনিধিত্বত পৰিণত হৈছে। 

ব্যৱহৃত মাংসৰ প্ৰকাৰ, মেৰিনেটিং প্ৰক্ৰিয়া আৰু পৰিৱেশনৰ আকাৰৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি সেকুৱাৰ কেলৰিৰ পৰিমাণ বেলেগ বেলেগ হয়। কিন্তু সাধাৰণ ১০০ গ্ৰামৰ পৰিৱেশনত প্ৰায় ২০০–২৫০ কেলৰি থাকে, যাৰ বাবে এয়া এটা সুস্বাদু অথচ মধ্যমীয়া কেলৰিযুক্ত খাদ্য। ইয়াৰ চহকী সোৱাদ থকাৰ পিছতো সেকুৱা প্ৰস্তুত কৰাটো প্ৰাকৃতিক উপাদানৰ সহজ অথচ ফলপ্ৰসূ ব্যৱহাৰৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি কৰা হয়। যিয়ে পৰম্পৰাগত নেপালী ৰন্ধনৰ সাৰমৰ্ম প্ৰদৰ্শন কৰে। 

## তথ্যৰ উৎস

## বাহ্যিক সংযোগ
*Sekuwa recipe
*Sekuwa in Kathmandu
*Sekuwa Restaurants in Kathmandu 

শ্ৰেণী:নেপালৰ খাদ্য
ৰামচৰণ ভৰালী

**ৰামচৰণ ভৰালী** () অসমৰ এগৰাকী লোকশিল্পী। নলবাৰী জিলাত জন্মগ্ৰহণ কৰা ভৰালী লোককলাৰ বিশিষ্ট উপাদান নাগাৰা নামৰ সৈতে ওতপ্ৰোতভাবে জড়িত আছিল। “নাগাৰা নামৰ পাঠক” আৰু “নাগাৰা নামৰ সূৰ্য” বুলি পৰিচিত ভৰালীয়ে নাগাৰা নামৰ প্ৰচাৰ আৰু প্ৰসাৰৰ হকে সুদীৰ্ঘকাল এই কলাৰ সৈতে জড়িত থাকি ইয়াৰ ওপৰত কেইবাখনো পুথিও ৰচনা কৰিছিল। তেওঁৰ আজীৱন শিল্প-সাধনাৰ বাবে অসম চৰকাৰৰ শিল্পী পেন্সন পোৱাৰ উপৰি বিভিন্ন বঁটা আৰু সন্মান লাভ কৰিছিল। 
## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৪৫ চনৰ ১৮ জানুৱাৰীত নলবাৰী জিলাৰ কুমাৰীকাটা অঞ্চলৰ দেহাৰ কালাকুচি গাঁৱত জন্ম গ্ৰহণ ৰামচৰণ ভৰালীৰ জন্ম হয়। পিতৃৰ নাম ললিত চন্দ্ৰ ভৰালী আৰু মাতৃৰ নাম লক্ষ্মী ভৰালী। ৩২৯ নং দেহৰ কালাকুছি প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত শিক্ষা আৰম্ভ কৰি নলবাৰীৰ জাগাৰা হাইস্কুলত দশম শ্ৰেণীলৈকে অধ্যয়ন কৰে।

## কৰ্মজীৱন
১৯৬৪ চনত নাগাৰা নাম দলত যোগদান কৰাৰ আগতে তেওঁ প্ৰায় ১১ বছৰ কাল নলবাৰীৰ “প্ৰগতি যাত্ৰা সংঘ’’ৰ যাত্ৰা দলৰ সৈতে সংযুক্ত আছিল। আৰ্থিক দৈন্যতাৰ বাবে পঢ়া আধাতে সামৰিবলগীয়া হোৱা ভৰালীয়ে পিছলৈ যাত্ৰা পাৰ্টিত অভিনয়ৰ যোগেদি জীৱিকা আৰ্জন কৰিছিল। সম্ভৱ ১৯৬৪ চনৰ পৰাহে তেওঁ নাগাৰা নামৰ সৈতে জড়িত হৈ পৰে। এই কলা প্ৰচাৰ আৰু প্ৰসাৰকে জীৱনৰ ব্ৰত কৰি লয় আৰু তেওঁৰ অৱদানৰ প্ৰতি সন্মান জনাই ৰাইজে তেওঁক “নাগাৰা নামৰ পাঠক” আৰু “নাগাৰা নামৰ সূৰ্য” উপাধি প্ৰদান কৰে। তেওঁ নাগাৰা নামৰ প্ৰায় ৮৫ খন অডিঅ’ কেচেট, ৩০খন ভিডিঅ’ চিডি আৰু ছয়খন গ্ৰন্থ অসমীয়া সংস্কৃতিলৈ আগবঢ়াই যায়। তেওঁ অসমৰ বিভিন্ন ঠাইৰ উপৰি অৰুণাচল প্ৰদেশ আৰু দিল্লীতো নাগাৰা নাম প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। ভৰালী পৰিৱেশিত “ভোকৰা পাঠাৰ বিয়া’’, “নাগেশ্বৰৰ বিয়া’’, “পদ্মাৰ জন্ম’’, “সুনতি ৰেখা’’ আদি অতি জনপ্ৰিয় নাম।

## মৃত্যু
২০২৫ চনৰ ৭ নৱেম্বৰ বৃহস্পতিবাৰে মাজনিশা ১২.২০ নলবাৰীৰ নিজা বাসভৱনত শিল্পীগৰাকীৰ মৃত্যু হয়।

## বঁটা-সন্মান
ৰামচৰণ ভৰালীয়ে চৰকাৰী আৰু বেচৰকাৰীভাবে বিভিন্ন বঁটা-সন্মান লাভ কৰিছিল।
* ১৯৯৪ চনত অসম চৰকাৰৰ এককালীন অৰ্থসাহায্য।
* ১৯৯৮ চনত অসম চৰকাৰৰ “শিল্পী পেন্সন’’
* ২০০২ চনত অসম নাট্য সন্মিলনৰ “নাগাৰা নাম সূৰ্য’’
* ২০০৮ চনত পূৰ্বাঞ্চলীয় লোক পৰিষদৰ “নিবাৰণ বৰা বঁটা’’
* ২০০৮ চনত অসম সাংস্কৃতিক মহাসভাৰ “জীৱনজোৰা সংস্কৃতি সাধনা বঁটা’’
* ২০১০ চনত ভাৰতীয় দলিত সাহিত্য অকাডেমীৰ “ড° আম্বেদকাৰ কলাশ্ৰী বঁটা’’
* ২০১২ চনত National Folklore Sapport Centerৰ পৰা “টাটা ফেল’শ্বিপ’’
* ২০১৫ চনত “এনাজৰী বঁটা’’
* ২০১৭ চনত “মোহন ভাইৰা বঁটা’’
* ২০২২ চনত “নাম শিৰোমণি বঁটা’’
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোকশিল্পী
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
গণতন্ত্ৰ দিৱস (নেপাল)

**নেপালৰ গণতন্ত্ৰ দিৱস ()** নেপালত গণৰাজ্য দিৱস জাতীয় বন্ধৰ দিন। নেপালত ২০০৮ চনৰ ২৮ মে’ত নেপালৰ সংবিধান সভাৰ প্ৰথমখন বৈঠক অনুষ্ঠিত হোৱা তাৰিখটো স্মৰণ কৰা হয়, য’ত শ্বাহ ৰজাসকলৰ ২৪০বছৰীয়া শাসনৰ অন্ত পৰে আৰু নেপালক গণৰাজ্য ঘোষণা কৰা হয়। গণৰাজ্যখন প্ৰতিষ্ঠাৰ ফলত প্ৰায় এটা দশক ধৰি চলি থকা গৃহ-যুদ্ধৰ অন্ত পৰিল। নেপালী পঞ্জিকা অনুসৰি প্ৰতি বছৰে ১৫ তাৰিখে গণৰাজ্য দিৱস পালন কৰা হয়। উদ্‌যাপনৰ ভিতৰত কাঠমাণ্ডুত সামৰিক পেৰেড আৰু দেশৰ বিভিন্ন চৰকাৰী সংস্থাই আয়োজন কৰা কেইবাটাও অন্যান্য কাৰ্যসূচী গ্ৰহণ কৰা হয়। ২০০৮ চনৰ ২৮ মে’ত (Jestha 15, 2065 BS) সংবিধান সভাৰ প্ৰথমখন বৈঠকত ২৪০বছৰীয়া ৰাজতন্ত্ৰ বিলুপ্ত কৰি নেপালক ফেডাৰেল গণতান্ত্ৰিক গণৰাজ্য হিচাপে ঘোষণা কৰা হয়। তেতিয়াৰপৰাই এই ঐতিহাসিক পৰিৱৰ্তনৰ স্মৃতিত প্ৰতি বছৰে দেশত গণৰাজ্য দিৱস পালন কৰা হয়।

## গণৰাজ্য দিৱসৰ ইতিহাস

১৭৬৮ চনত আধুনিক নেপালৰ বিকাশ ঘটিছিল। প্ৰধানমন্ত্ৰী আৰু অন্যান্য চৰকাৰী পদ বংশগত কৰি তোলা হৈছিল আৰু ৰজাৰ হাতত কোনো প্ৰকৃত ক্ষমতা দিয়া হোৱা নাছিল। ৰাণা শাসনৰ প্ৰতি অসন্তুষ্টিৰ ফলত ১৯৫১ চনত বিপ্লৱৰ সৃষ্টি হয়। যাৰ ফলত ৰাণা স্বৈৰতন্ত্ৰৰ অন্ত পৰে। ৰাণা শাসনৰ অন্ত পৰাৰ পাছত দেশখন সাংবিধানিক ৰাজতন্ত্ৰ আহিল যদিও ১৯৬০ চনত ৰজা মহেন্দ্ৰই সংবিধান স্থগিত ৰাখি পঞ্চায়ত শাসনৰ অধীনত নিৰপেক্ষ ক্ষমতা দখল কৰে। ১৯৯০ চনত পঞ্চায়ত ব্যৱস্থা বিলুপ্ত কৰা গণ আন্দোলনৰ পিছত সাংবিধানিক ৰাজতন্ত্ৰ পুনৰ প্ৰতিষ্ঠা হয় আৰু ৰজা বীৰেন্দ্ৰই কেইবাটাও গণতান্ত্ৰিক সংস্কাৰ সাধন কৰে। 

১৯৯১ চনত ৩২ বছৰৰ ভিতৰত প্ৰথমবাৰৰ বাবে নিৰ্বাচিত চৰকাৰ গঠন হয়। কিন্তু নতুন চৰকাৰৰ নীতিৰ ফলত অৰ্থনৈতিক সংকটৰ সৃষ্টি হয়। নব্বৈৰ দশকৰ আৰম্ভণিতে আৰম্ভ হোৱা মাওবাদী বিপ্লৱ অৱশেষত পূৰ্ণাংগ গৃহ-যুদ্ধলৈ পৰিণত হয়। ২০০৬ চনৰ লোকতন্ত্ৰ আন্দোলনে সাতদলীয় মিত্ৰজোঁটৰ ফলত গৃহ-যুদ্ধৰ অন্ত পেলাই মাওবাদীসকলক মূলসুঁতিৰ ৰাজনীতিলৈ আনিছিল। ২০০৮ চনত সংবিধানে বিধানসভাৰ নিৰ্বাচন অনুষ্ঠিত কৰি ৰাজতন্ত্ৰৰ অন্ত পেলাই ফেডাৰেল ডেম’ক্ৰেটিক ৰিপাব্লিক অৱ নেপালক সংসদীয় গণৰাজ্য হিচাপে ঘোষণা কৰে। 

## উদ্‌যাপন
ৰাষ্ট্ৰীয় ৰাজধানী কাঠমাণ্ডুৰ সামৰিক মঞ্চ টুণ্ডিখেলত প্ৰধান গণৰাজ্য দিৱস উদ্‌যাপন কৰা হয়। বৈচিত্ৰ্য আৰু চহকী সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যৰ ক্ষেত্ৰত দেশৰ ঐক্যক সন্মান জনাই টুণ্ডিখেলত আনুষ্ঠানিক পেৰেড অনুষ্ঠিত কৰা হয়। 

এই দিনটোৰ স্মৃতিত নেপালত চৰকাৰে চৰকাৰী বন্ধ ঘোষণা কৰিছিল। যদিও ২০১৯ চনত ৰাজহুৱা বন্ধৰ দিন বাতিল কৰা হৈছিল, তথাপি কৰ্মক্ষেত্ৰত বিভিন্ন অনুষ্ঠানৰ আয়োজন কৰি এই দিৱস পালন কৰা হয়। 
২০২৫ চনতো নেপালৰ ১৮সংখ্যক গণৰাজ্য দিৱসত চৰকাৰ, নাগৰিক সমাজ আৰু জনসাধাৰণৰদ্বাৰা বিভিন্ন অনুষ্ঠানৰ আয়োজন কৰি সমগ্ৰ হিমালয় জাতিৰ উদ্‌যাপন কৰা হয়। প্ৰধানমন্ত্ৰী কে পি শৰ্মা অলিৰ সভাপতিত্বত গণৰাজ্য দিৱসৰ মূল উদ্‌যাপন সমিতিৰ উদ্যোগত সেনা মণ্ডিত টুণ্ডিখেলত অনুষ্ঠিত এক বিশেষ কাৰ্যসূচীত সভাপতি ৰামচন্দ্ৰ পৌডেলে অনুষ্ঠানত অংশগ্ৰহণ কৰে।

## তথ্যৰ উৎস

শ্ৰেণী:নেপালৰ উৎসৱ
শ্ৰেণী:নেপাল
শ্ৰেণী:গণৰাজ্য
বালিছ মিষ্টি

**বালিছ মিষ্টি** বা **মিঠাই** (বঙালী: বালিশ মিষ্টি) বাংলাদেশৰ নেত্ৰকোণা জিলাৰ এবিধ প্ৰসিদ্ধ মিঠাই। বঙালী ভাষাত গাৰুক বালিছ কয়; মিঠাইবিধৰ আকাৰ এটা গাৰুৰ দৰে। ইয়াৰ ওপৰত ক্ষীৰৰ প্ৰলেপ এটা থাকে বাবে দেখাত গাৰুৰ আৱৰণীৰ দৰে লাগে। মিঠাইবিধ *গয়ানাথেৰ বালিছ* নামেৰেও পৰিচিত। ২০২৫ চনত বাংলাদেশৰ শিল্প মন্ত্ৰ্যালয়ৰপৰা নেত্ৰকোণাৰ ঐতিহ্যবাহী বালিছ মিষ্টিয়ে ভৌগোলিক নিৰ্দেশক (GI) স্বীকৃতি লাভ কৰে।

## ইতিহাস
বালিছ মিষ্টিৰ জনক গয়ানাথ ঘোষাল। হিন্দুসকলৰ ভিতৰত ঘোষসকল মিঠাই তৈয়াৰ কৰাত প্ৰখ্যাত। নেত্ৰকোণা নগৰৰ বাৰহাট্টা ৰোডৰ ‘গয়ানাথ মিষ্টান্ন ভাণ্ডাৰ’ৰ স্বত্বাধিকাৰী গয়ানাথ ঘোষ এশ বছৰৰো অধিক কাল আগত বালিছ মিষ্টি উদ্ভাৱন কৰে। গয়ানাথৰ সপোন আছিল নতুন কিবা মিঠাই উদ্ভাৱন কৰা। এদিন তেওঁ এটা বিশাল আকৃতিৰ মিঠাই তৈয়াৰ কৰি ক্ৰেতাসকলক খাবলৈ দিয়ে আৰু ক্ৰেতাসকলে ইয়াৰ ভুৰি-ভুৰি প্ৰশংসা কৰে। ইয়াৰ আকাৰ কোলাত লোৱা গাৰুটোৰ দৰে। সেয়েহে ক্ৰেতাসকলৰ পৰামৰ্শমতে ইয়াৰ নাম ‘বালিছ’ ৰাখে। স্বাদে-গোন্ধে অতুলনীয় হোৱাত কিছুদিনৰ ভিতৰতে এই মিঠাইবিধৰ নাম সৰ্বত্ৰে বিয়পি পৰে। ইয়াৰ উদ্ভাৱক হিচাপে গয়ানাথেও ব্যপক পৰিচিত লাভ কৰে। সেয়েহে পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁৰ নামো মিঠাইবিধৰ সৈতে জড়িত হৈ পৰে। সেই সময়ত একমাত্ৰ তেওঁৰ দোকানতে এইবিধ মিঠাই বিক্ৰী হৈছিল। কিন্তু বৰ্তমান সেই দোকানৰ বাদেও অন্য দোকানতো বিক্ৰী হয় এই মিঠাইবিধ। নেত্ৰকোনাৰ বিখ্যাত এই মিঠাই বৰ্তমান ঢাকাৰ নিকটৱৰ্তী নীলা মাৰ্কেটতো পোৱা যায়।

## উপকৰণ
বালিছ গাখীৰ-চানা, চেনি আৰু ময়দাৰে তৈয়াৰ কৰা হয়। প্ৰথমে চানাৰ সৈতে সামান্য ময়দা মিহলাই মণ্ড তৈয়াৰ কৰা হয়। এই মণ্ডৰপৰাই বিভিন্ন আকাৰৰ বালিছ তৈয়াৰ কৰা হয়। তাৰ পিছত ভাজি লৈ চেনিৰ গৰম ৰসত দুবাই ৰখা হয়। ঠাণ্ডা হোৱাৰ পিছতো বহু সময় চেনিৰ ৰসত দুবাই ৰখা হয়। বিক্ৰী কৰাৰ পূৰ্বে বালিছৰ ওপৰত ক্ষীৰ বা গাখীৰৰ মলাইৰ প্ৰলেপ দিয়া হয়। ইয়াৰ বাদেও বালিছ তৈয়াৰ কৰা প্ৰক্ৰিয়াৰ কিছু গোপনীয়তা আছে, যিটো ব্যৱসায়ৰ স্বাৰ্থত কাৰিকৰসকলে প্ৰকাশ কৰিব নিবিচাৰে। 

## বৰ্তমান অৱস্থা
১৯৪৭ চনৰ দেশ বিভাজনৰ পিছত ঘোষ পৰিয়ালৰ বহুকেইজন ভাৰতলৈ গুছি আহে। গয়ানাথ ঘোষ অহা নাছিল। এই মিঠাইৰ ৰহস্য তেওঁ কাকোৱে শিকোৱা নাছিল। ১৯৬৯ চনত গয়ানাথ ঘোষ ভাৰতলৈ গুছি আহে। তেতিয়া তেওঁ ব্যৱসায় প্ৰতিষ্ঠানটো কুমুদচন্দ্ৰ নাগক বিক্ৰী কৰি দিয়ে। তাৰ ছয় বছৰ পাছত নাগে বালিছ মিষ্টি তৈয়াৰ কৰা প্ৰধান কাৰিকৰ নিখিল মোদকক বিক্ৰী কৰে। নিখিলৰ মৃত্যুৰ পাছত ব্যাৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠানটো পৰিচালনা কৰি তেওঁৰ তিনি সন্তান বাবুল, দিলীপ আৰু খোকন মোদকে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:মিঠাই
শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ ৰন্ধনশৈলী
আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চিকিৎসা পদাৰ্থবিদ্যা দিৱস

**আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চিকিৎসা পদাৰ্থবিজ্ঞান দিৱস (IDMP)** প্ৰতিবছৰে **৭ নৱেম্বৰত** পালন কৰা হয়। এই দিৱসৰ উদ্দেশ্য চিকিৎসা পদাৰ্থবিদসকলৰ ভূমিকা আৰু স্বাস্থ্য সেৱাত পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ গুৰুত্বক লৈ সচেতনতা বৃদ্ধি কৰা। এই দিনটো হৈছে **[[Marie Curie|মেৰী স্ক্লোড'স্কা-কিউৰিৰ]]** (১৮৬৭—১৯৩৪) জন্মদিন — ৰেডিঅ’এক্টিভিটিত তেওঁ কৰা অগ্ৰগামী গৱেষণাই আধুনিক চিকিৎসা পদাৰ্থবিদ্যাৰ আধাৰ স্থাপন কৰিছিল।

## ইতিহাস
আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চিকিৎসা পদাৰ্থবিজ্ঞান দিৱসৰ ধাৰণা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চিকিৎসা পদাৰ্থবিজ্ঞান সংগঠন (IOMP) এ ২০১৩ চনত আগবঢ়াইছিল। প্ৰথম বাৰ এই দিনটো পালন কৰা হৈছিল ৭ নৱেম্বৰ ২০১৩ ত — IOMP ৰ ৪৬তম বাৰ্ষিকীৰ অংশ হিচাপে আৰু চিকিৎসা পদাৰ্থবিজ্ঞানৰ ক্ষেত্ৰখনত মেৰী কিউৰিয়ে কৰা অৱদানক স্মৰণ কৰিবলৈ।  
এই দিৱসৰ মূল লক্ষ্য চিকিৎসা পদাৰ্থবিদসকলৰ পেচা আৰু সমাজৰ স্বাস্থ্য ব্যৱস্থাত তেওঁলোকৰ অৱদানক জনসাধাৰণৰ মাজত প্ৰচাৰ কৰা।

## লক্ষ্যসমূহ
IDMP ৰ প্ৰধান লক্ষ্যসমূহ:
* আধুনিক স্বাস্থ্য সেৱাত চিকিৎসা পদাৰ্থবিদসকলৰ ভূমিকা বুজা।  
* বিকিৰণ সুৰক্ষা আৰু গুণমান নিয়ন্ত্ৰণৰ বিষয়ে জনসাধাৰণক সচেতন কৰা।
* যুৱ বিজ্ঞানীসকলক চিকিৎসা পদাৰ্থবিজ্ঞান ক্ষেত্ৰলৈ উৎসাহিত কৰা।
* আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সহযোগিতা আৰু গৱেষণা উন্নীত কৰা।  

## পালন পদ্ধতি
প্ৰতিবছৰে IOMP এটা **বিশ্বব্যাপী বিষয় (theme)** ঘোষণা কৰে আৰু চিকিৎসা পদাৰ্থবিদসকলে সেই বিষয় অনুসৰি কাৰ্যসূচী আয়োজন কৰে:
* শিক্ষা সংশ্লিষ্ট আলোচনা চক্ৰ, কৰ্মশালা , ৱেবিনাৰ
* শিক্ষার্থী আৰু জনসাধাৰণৰ বাবে সচেতনতামূলক কাৰ্যসূচী  
* প্ৰদৰ্শনী, বক্তৃতা, কুইজ , খোলা চিকিৎসালয় দিন
* মিডিয়া আৰু সামাজিক মাধ্যমত প্ৰচাৰ  

আমেৰিকান চিকিৎসা পদাৰ্থবিজ্ঞান সংঘ (AAPM), ইউৰোপীয় চিকিৎসা পদাৰ্থবিজ্ঞান ফেডাৰেচন (EFOMP), এছিয়া–ওচেনিয়া ফেডাৰেচন (AFOMP) আদি সংগঠনেও এই দিনটোত বিভিন্ন কাৰ্যসূচী পালন কৰে।

## বাৰ্ষিক বিষয়সমূহ
প্ৰতিবছৰে IDMP ত চিকিৎসা পদাৰ্থবিদ্যাৰ প্ৰগতিৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি বিশেষ বিষয় ঘোষণা কৰা হয়:

## গুৰুত্ব
চিকিৎসা পদাৰ্থবিদসকল আধুনিক চিকিৎসা বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিত বিকিৰণৰ সুৰক্ষিত প্ৰয়োগত অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰে। তেওঁলোকৰ কামৰ ক্ষেত্ৰসমূহত অন্তৰ্ভুক্ত:
* বিকিৰণ চিকিৎসাত সঠিক মাত্ৰা প্ৰদান।
* ৰেডিঅ’লজী আৰু নিউক্লিয়াৰ মেডিছিনত গুণমান আৰু সুৰক্ষা নিশ্চিত কৰা।
* নতুন ইমেজিং আৰু চিকিৎসা প্ৰযুক্তি উন্নয়ন।  
* গৱেষণা, শিক্ষা আৰু গুণমান নিয়ন্ত্ৰণ ব্যৱস্থাক সহায় কৰা।  

IDMP দিৱস চিকিৎসা পদাৰ্থবিদসকলৰ অৱদান স্বীকাৰ কৰে আৰু স্বাস্থ্য প্ৰযুক্তি আৰু ৰোগী সুৰক্ষাত তেওঁলোকৰ ভূমিকা প্ৰধান কৰে।

## এইও চাওক
* চিকিৎসা পদাৰ্থবিজ্ঞান
* আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চিকিৎসা পদাৰ্থবিজ্ঞান সংগঠন
* মেৰী কিউৰি
* বিশ্ব ৰেডিঅগ্ৰাফি দিৱস

## তথ্যসূত্র


## বাহ্যিক সংযোগ
* অনুষ্ঠানিক IOMP IDMP ৱেবছাইট
দনুৱাৰ জাতি

**দনুৱাৰ জাতি** () বা **দনুৱাৰ জনগোষ্ঠী** হʼল নেপালৰ অভ্যন্তৰীণ তেৰাই অঞ্চলৰ এটা খিলঞ্জীয়া জনগোষ্ঠী। তেওঁলোকে দনুৱাৰ ভাষাত কথা পাতে। মধ্য আৰু পূব নেপালৰ সমগ্ৰ পাহাৰ আৰু তেৰাই অঞ্চলত দনুৱাৰসকলক দেখা যায় যদিও তেওঁলোকে মূলতঃ সিন্ধুলী আৰু উদয়পুৰ জিলাত বাস কৰে। তেৰাইৰ থাৰুসকলৰ লগত তেওঁলোকৰ শাৰীৰিক আৰু সাংস্কৃতিক সাদৃশ্য দেখা যায়। তেওঁলোকৰ বিভিন্ন উপ-গোষ্ঠী আছে, যাৰ ভিতৰত ৰাজহন, কাছাড়ে, ৰায়-দনুৱাৰ আৰু থাৰু দনুৱাৰ আদি উল্লেখযোগ্য।

## ব্যুৎপত্তি
দনুৱাৰ শব্দটো ‘দুনা’ শব্দৰপৰা উদ্ভৱ হোৱা বুলি ভবা হয়। ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে পাতৰ কাঁহী আৰু ইয়াত খাদ্য গ্ৰহণ কৰা লোকসকলক পাছলৈ দনুৱাৰ বুলি কোৱা হৈছিল। আন এক তত্ত্বৰ মতে ই সংস্কৃত শব্দ 'দ্ৰোণিবাৰ'ৰপৰা উদ্ভৱ হৈছে। ই দুটা পাহাৰৰ কোলাত অৱস্থিত দুখন নদীৰ সংগমস্থলীৰ মাজৰ সমতল ভূমিক বুজায়।

## ভাষা
দনুৱাৰ জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলে বোটে-দৰাই আৰু থাৰু ভাষাৰ নিকট সম্বন্ধীয় দনুৱাৰ ভাষাত (দনৱাৰী বুলিও জনা যায়) কথা পাতে। ২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি দনুৱাৰ ভাষাক নিজৰ মাতৃভাষা বুলি গণ্য কৰা মুঠ ৪৬ হাজাৰ লোক আছিল।

## ধৰ্ম
দনুৱাৰ জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলে নিজকে প্ৰকৃতি পূজাৰী বুলি গণ্য কৰে। অৱশ্যে বহুতে হিন্দু ধৰ্ম অনুসৰণ কৰে আৰু কিছুমানে আনকি ব্ৰাহ্মণৰ দৰে ‘লগুণো’ (পৱিত্ৰ সূতা) পিন্ধে।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:নেপালৰ জনগোষ্ঠী
ধীৰা চলিহা হাজৰিকা

**ধীৰা চলিহা হাজৰিকা** (; ) অসমৰ প্ৰথমগৰাকী মহিলা পাইলট। তেওঁ ১৯৬১ চনৰ এপ্ৰিল মাহত ২১ বছৰ বয়সত নিজৰ বিমান উৰণৰ অনুমতি (Pilot Licence) লাভ কৰিছিল। তেতিয়াৰেপৰা তেওঁ অসমৰ বিমান ইতিহাসত এগৰাকী প্ৰেৰণাদায়ক মহিলা ৰূপে পৰিচিত হৈ আছে। 

## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
ধীৰা চলিহাই ১৯৪০ চনৰ ৭ জানুৱাৰীত অসমৰ যোৰহাট জিলাত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। 
শৈশৱকালৰপৰাই তেওঁ বিমানৰ প্ৰতি গভীৰ আগ্ৰহী আছিল। দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত আকাশমাৰ্গত উৰা যুদ্ধবিমানবোৰ তেওঁ আনকি গছত উঠি চাবলৈ গৈছিল। 
তেওঁৰ পিতাক কমলেশ্বৰ চলিহাই তেওঁক উৎসাহিত কৰিছিল, "যি কাম পুৰুষে কৰিব পাৰে, তেনে কাম মহিলায়ো কৰিব পাৰে" বুলি কোৱা তেওঁৰ বাক্যই বৰ্তমানো প্ৰেৰণা যোগায়।

## উৰণ প্ৰশিক্ষণ
১৯৫৯ চনত অসম ফ্লাইং ক্লাবে (বৰঝাৰ, গুৱাহাটী) পাইলট প্ৰশিক্ষণৰ বাবে ঘোষিত বৃত্তিৰ বাবে আবেদন কৰে। 
তেওঁ সপ্তাহত দুবাৰকৈ প্ৰশিক্ষণ লৈছিল – ‘Tiger Moth’ আৰু ‘Pushpak’ নামৰ বিমানত উৰণৰ কৌশল শিকিছিল। 

১৯৬১ চনৰ এপ্ৰিল মাহত ২১ বছৰ বয়সত তেওঁ নিজৰ পাইলট লাইচেন্স লাভ কৰে, যাৰ ফলত তেওঁ অসমৰ প্ৰথম মহিলা পাইলট হিচাপে স্বীকৃতি লাভ কৰে। 
তেওঁৰ প্ৰথমটো অকলশৰীয়া উৰণৰ অভিজ্ঞতা বৰঝাৰ (গুৱাহাটী)ৰপৰা তেজপুৰলৈ আছিল।

## জীৱন আৰু কৰ্মজীৱন
পাইলট লাইচেন্স লাভ কৰাৰ পাছত তেওঁ বাণিজ্যিক পাইলট হিচাপে লাইচেন্স লাভ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল, কিন্তু কমল হাজৰিকাৰ সৈতে বিবাহৰ পিছত তেওঁ লণ্ডনলৈ স্থানান্তৰিত হয়। 
সেই সময়তো তেওঁ উৰণৰ প্ৰতি নিজৰ আগ্ৰহ ৰাখিছিল। 

২০১৭ চনত তেওঁ **প্ৰাগ প্ৰেৰণা বঁটা** লাভ কৰিছিল, অসমৰ বিমান ইতিহাসত ধ্বজাবাহী মহিলা হিচাপে এই সন্মান তেওঁৰ বাবে বিশেষ অৰ্থপূৰ্ণ।

৮৫ বছৰ বয়সত, ২০২৫ চনত, তেওঁ পুনৰবাৰ এখন ‘Tiger Moth’ বিমানৰ উৰণ অভিজ্ঞতা লাভ কৰে। ইংলেণ্ডৰ বাৰ্কছায়াৰ আৰু থেমচ নদীৰ ওপৰেৰে উৰা এই উৰণত তেওঁ অসমীয়াৰ ঐতিহ্যবাহী মূগাৰ মেখেলা-চাদৰ পৰিধান কৰিছিল।

## ঐতিহ্য আৰু প্ৰভাৱ
ধীৰা চলিহা হাজৰিকা অসমৰ মহিলাসকলৰ বাবে এক প্ৰেৰণাৰ প্ৰতীক হিচাপে বিবেচনা কৰা হয়। 
তেওঁৰ জীৱনৰ কাহিনী বিভিন্ন মাধ্যম আৰু শিক্ষা অনুষ্ঠানত উল্লেখ কৰা হৈছে যিয়ে যুৱ প্ৰজন্মক নিজৰ সপোন অনুসৰণ কৰিবলৈ অনুপ্ৰাণিত কৰে। 

## তথ্যসূত্ৰ

## বাহ্যিক সংযোগ
* ধীৰা চলিহা – অসমৰ প্ৰথমগৰাকী মহিলা পাইলট (East India Story)
* IndiaTimes-ৰ খবৰ
* The Logical Indian-ৰ প্ৰকাশ

শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় পাইলট
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
ক্বাঁটি

**ক্বাঁটি ** ( নেপালৰ নেপালীৰ নেৱাৰ ভাষাত ক্কাঁ মানে 'গৰম' আৰু টি মানে 'চুৰুহা') হৈছে নপ্ৰকাৰৰ অংকুৰিত মাহৰ মিশ্ৰিত চুৰুহা। নেপালৰ চন্দ্ৰ কেলেণ্ডাৰত দশম মাহ গুণলাৰ পূৰ্ণিমা দিন গুণলা পুঁহি উৎসৱত খোৱা পৰম্পৰাগত খোৱা নেৱাৰ সম্প্ৰদায়ৰ খাদ্য। নেপালৰ মিথিলা অঞ্চলত ইয়াক গেদাগুডি আৰু মৈথিলী ভাষাতো গেদাগুডি বুলিও জনা যায় আৰু বহুলভাৱে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। 

৯বিধ মাহ মিশ্ৰণ কৰি চাৰিদিন তিয়াই থৈ গজালি ওলোৱাৰ পাছতহে ৰন্ধা এনে ব্যঞ্জন স্বাস্থ্যৰ বাবে উপকাৰী।   টুছা উমৰি হৈছে নেপালীৰ পৰম্পৰাগত বিশেষ খাদ্য (ঝোল)। উমৰি পূৰ্ণিমাৰদিনা নটা ভিন্নপ্ৰকাৰৰ বীনৰ অংকুৰক ক্কাঁটি হিচাপে খোৱা হয়। ক্কাঁটিয়ে শক্তি আৰু ৰুচি দুয়োটাৰে সংমিশ্ৰণ ঘটায়। ধৰ্মীয় বিশ্বাস অনুসৰি প্ৰতিখন শ্ৰৱণ শুক্ল পূৰ্ণিমাৰ নিশা কোৱাটি বা ক্কাঁটি খোৱাৰ প্ৰথা আছে, যাক জনৈ পূৰ্ণিমা বুলিও কোৱা হয়। জনৈ পূৰ্ণিমা বা ঋষিৰ উৎসৱ সমগ্ৰ দেশৰ হিন্দুসকলে পালন কৰে। ঋষিৰ স্মৃতিত ভক্তসকলে জলাশয় আৰু নদী পৰিদৰ্শন কৰি বোকা, গৰুৰ গোবৰ, কুশ ঘাঁহ, ছাইত গা ধুই বিশেষ মন্ত্ৰৰে ৰছী বান্ধি ৰাক্ষবন্ধন পালন কৰে। বিশ্বাস কৰা হয় যেসেইদিনা বান্ধি থোৱা ৰছীডাল যদি তিহাৰত গৰুৰ ঠেঙত বান্ধি দিয়া হয়, তেন্তে মৃত্যুৰ পাছত বৈতৰাণী পাৰ হ’ব। জনৈ পূৰ্ণিমা উপলক্ষ্য্যে পাটনৰ কুম্ভেশ্বৰ, ৰসুৱাৰ গোসাঁইকুণ্ডা, নুৱাকোটৰ দেৱীঘাট, ম্যাগদীৰ নগীবড়ীকে ধৰি দেশৰ বিভিন্ন মন্দিৰত মেলা অনুষ্ঠিত হয়। হিন্দু বিশ্বাসত ব্ৰাহ্মণে ৰাতিপুৱা জপ কৰা মন্ত্ৰৰে সূতা বান্ধি লয় আৰু ভনীয়েকে ভাতৃৰ হাতত বান্ধি দিয়ে আৰু সন্ধিয়া নপ্ৰকাৰৰ বাদামৰ মিশ্ৰণ ক্কাঁটি খায়। বিশেষকৈ নেৱাৰ সমাজে কোৱাটি বা ক্বাঁটি প্ৰতি আকৰ্ষিত। যিহেতু নেপাল এখন কৃষিপ্ৰধান দেশ। সেয়েহে বাৰিষা কালত কুৱাটি বা ক্কাঁটি খোৱা হয় যাতে ভাগৰুৱা শৰীৰক খেতিৰপৰা শক্তি প্ৰদান কৰা হয় আৰু ঠাণ্ডাৰপৰা হাত সাৰিব পাৰি। কোৱাটি খাই উৎসৱ পালন কৰাৰ উপৰি যিহেতু সুৰক্ষা বন্ধনও এই দিনটোত পৰে। সেয়েহে ভগ্নীসকলে ভাতৃৰ হাতত ৰাখী বান্ধি আনন্দৰে উদ্‌যাপন কৰে। 

বীনবোৰ অংকুৰিত নোহোৱালৈকে তিনি-চাৰিদিন পানীত তিয়াই ৰখা হয়। বিভিন্ন মছলা দি সিজাই ডাঠ চুৰুহা তৈয়াৰ কৰা হয়। আজৱাইনৰ গুটি তেলত গৰম কৰি তাত বিশেষ জুতি হিচাপে যোগ কৰা হয়। 

## চিত্ৰসমূহ


চিত্ৰ:Ingredient_of_Kwati.jpg|alt=Ingredients of Kwati| ক্বাঁটিৰ উপাদান
চিত্ৰ:Mixed_bean_kwati.jpg|alt=Nine types of beans and legumes used in kwati| ক্বাঁটিত ব্যৱহৃত ৯ ধৰণৰ মাহ তথা দাইল
চিত্ৰ:Kwati_01.jpg|alt=Kwati sprouts| অঙ্কুৰিত বীজ
চিত্ৰ:Buba_kwati.jpg|alt=Kwati soup| ৰন্ধাৰ পিছত ক্বাঁটি


## তথ্যৰ উৎস

## বাহ্যিক সংযোগ
*https://www.wvi.org/more-than-a-meal/recipe-book/kwati-soup

শ্ৰেণী:নেপালৰ খাদ্য
গাত হালধি সনা

**গাত হালধি সনা** বঙালী সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকলৰ নানা পৰম্পৰাগত উৎসৱৰ ভিতৰত অন্যতম।এই উৎসৱটো মূলতঃ বিয়া সম্পৰ্কীয় এক অনুষ্ঠান, যত দৰা-কইনা উভয়পক্ষই পালন কৰে। *গাত হালধি সনা* উৎসৱৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ উপাদান হ’ল কেঁচা হালধি। সাধাৰণতে বিয়াৰ আগদিনা এই পৰ্বটি অনুষ্ঠিত হয়, য’ত দৰা-কইনা উভয়ক হালধি সানি সৌন্দৰ্য্য আৰু মংগলৰ কামনা কৰা হয়। বঙালী সংস্কৃতিত হালধি হৈছে বিশুদ্ধতাৰ প্ৰতীক, যিয়ে শৰীৰ আৰু মনক শুদ্ধ কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। অনুষ্ঠানৰ দিন ঘৰখন ফুল, মালা আৰু ৰঙীন কাপোৰেৰে সজাই তোলা হয়। আত্মীয়-স্বজন আৰু বন্ধু-বান্ধৱীয়ে আনন্দ স্ফূৰ্তি কৰে। সংগীতৰ স্পন্দনত সকলোৱে দৰা-কইনা ওপৰত হালধি সানি দিয়ে। তাৰ পিছত মিঠাই খুৱাই দুয়োকো আশীৰ্বাদ দিয়া হয়। বিভিন্ন ঠাইত এই অনুষ্ঠানটি দিনজোৰা নাচ-গান আৰু নানা ধৰণৰ খাদ্যৰে উদ্‌যাপন কৰা হয়। এই অনুষ্ঠানত দৰা আৰু কইনা উভয়পক্ষলৈ বিভিন্ন উপহাৰ প্ৰেৰণ কৰে।

এই অনুষ্ঠানত দৰা-কইনাৰ শৰীৰ শুভ আৰু নিৰ্মল কৰি তুলিবলৈ হালধি ব্যৱহাৰ কৰা হয়। হালধিক পবিত্ৰতাৰ প্ৰতীক হিচাপে বিশ্বাস কৰা হয়। বিপদ, কুচক্ষু, দোষ আদিৰ পৰা মুক্তি পোৱাৰ এক আচাৰ হিচাপে মনা হয়।

এই অনুষ্ঠানত সাধাৰণতে যিপক্ষই অনুষ্ঠানটো আয়োজন কৰে সেইপক্ষৰ লোকহে উপস্থিত থাকে। অৱস্থে আনপক্ষৰ দুই-এজন অতিথি হিচাপে উপহাৰ সামগ্ৰী লৈ উক্ত অনুষ্ঠানত যোগ দিয়ে। এই অনুষ্ঠানত দৰা বা কইনাক এটা পাটিৰ ওপৰত বহুৱাই সৰু-ডাঙৰ সকলোৱে গাত হালধি সানি দিয়ে।  
বৰ্তমান গাত হালধি সনা অনুষ্ঠানৰ পৰম্পৰাত আধুনিকতাৰ স্পৰ্শ পৰা দেখা যায়। এই সমূহৰ ভিতৰত এক ৰঙৰ সাজ-পোছাক, ফুলৰ সজ্জা আৰু ফটো চেচন ইত্যাদি অন্যতম। 
গাত হালধি সনা অনুষ্ঠানত সাধাৰণতে ব্যৱহাৰ কৰা উপকৰনসমূহ হল :

* ডলা
* কুলা
* হালধি বটা
* পাটি
* বেতৰ মাছডলা
* মাছডলা
* ঢাকন
* চন্দন
* দোলা বা পালকি
* শোহাগপুৰি
* চন্দন তেল
* সোন্দা
* জেতুকা
* আসন

## চিত্ৰ বীথিকা

চিত্ৰ:Gaye_Holud_Bangladesh.jpg|গাত হালধি সনা এগৰাকী কইনা
চিত্ৰ:Fish Holud.jpg|দৰাপক্ষই কইনাৰ গাত হালধি সনা অনুষ্ঠানলৈ অনা মাছ। 
চিত্ৰ:A prparation for Gaye holud.JPG|গাত হালধি সনা অনুষ্ঠানৰ বাবে হালধি বটা। 
চিত্ৰ:Wedding Photography of Bangladesh.jpg|কইনাৰ সখীসকলে গাত হালধি সনা অনুষ্ঠানত নৃত্য পৰিৱেশন কৰা দৃশ্য


## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:বিবাহ
লাঠি খেল

**লাঠি খেল** হৈছে বঙালীৰ পৰম্পৰাগত মাৰ্চিয়েল আৰ্টচ্, ই বাংলাদেশত প্ৰচলিত একপ্ৰকাৰৰ লাঠি যুঁজ। এজন অনুশীলনকাৰীক লাঠিয়াল বুলি জনা যায়। লাঠি খেলাৰ উৎপত্তি ভাৰত উপমহাদেশৰ বংগ অঞ্চলৰপৰা হৈছিল। 
## ব্যুৎপত্তিবিজ্ঞান
বাংলা ভাষাৰ লাঠি শব্দটোৰ অৰ্থ অসমীয়াতো লাঠি বা টাঙোন বা টোকোন, আনহাতে খেলাৰ অৰ্থ খেল বা ক্ৰীড়া। গতিকে লাঠি খেলৰ অনুবাদ হ’ব লাঠিৰে খেলা খেল, লাঠি খেল।।
## বাদ্যযন্ত্ৰ
সাধাৰণতে বাঁহৰ গুৰি অংশৰে লাঠী তৈয়াৰ কৰা হয় আৰু কেতিয়াবা ঘন ঘনকৈ লোহাৰ আঙঠিৰে বান্ধি লোৱা হয়। সাধাৰণ লাঠিৰ জোখ ৬ৰ পৰা ৮ ফুট (২ৰ পৰা ২.৪ মিটাৰ)। কিছুমান, যাক টাঙোন বুলি কোৱা হয়, চুটি আৰু লাঠি বা নিৰ্দেশক মাৰিৰ দৰে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি। আগতে লাঠিক ঢালৰ সৈতে যোৰ কৰিব পৰা গৈছিল, যিটো এতিয়াও ন’ৰি মাৰি (মক ষ্টিক-ফাইট) প্ৰদৰ্শনত দেখা যায়।
## ইতিহাস
ধনী কৃষক আৰু অন্যান্য বিশিষ্ট লোকসকলে নিজৰ নিৰাপত্তাৰ বাবে আৰু নিজৰ ক্ষমতাৰ প্ৰতীক হিচাপে দৰ্মহাভোগী লাঠিয়ালক নিযুক্ত কৰি লৈছিল। মাটি আৰু অন্যান্য সম্পত্তি ৰক্ষা বা লোৱাৰ উপায় হিচাপে এইসকলক দ্বৈত কামত ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। দক্ষিণ এছিয়াৰ কিছুমান ভাষাৰ এটা প্ৰবাদ হ'ল "যিজনে লাঠি ব্যৱহাৰ কৰে তেওঁ ম’হ ৰাখে"। জমিদাৰ (সামন্ত) সকলে গাঁৱৰ মানুহৰ পৰা বলপূৰ্বক কৰ সংগ্ৰহ কৰিবলৈ লাঠিয়ালৰ দল পঠিয়াইছিল। লাঠি প্ৰশিক্ষণ এটা সময়ত ব্ৰতচাৰী শিক্ষা ব্যৱস্থাত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল।

যদিও ভাৰত আৰু বাংলাদেশী গাঁৱত লাঠীৰ বহুল প্ৰচলন আছে, তথাপি নগৰায়নৰ ফলত যোৱা দশকবোৰত গ্ৰাম্য যুদ্ধ কলা হিচাপে ইয়াৰ অৱনতি ঘটিছে। ১৯৮৯ চনলৈকে বাংলাদেশৰ কুষ্টিয়াত বাৰ্ষিক দেশজোৰা লাঠি খেলা অধিৱেশন অনুষ্ঠিত হৈছিল, য’ত দেশৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ দলে অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। অনুশীলনকাৰী আৰু দৰ্শকৰ সংখ্যা হ্ৰাস পোৱাৰ বাবে এতিয়া তিনি বছৰৰ মূৰে মূৰে এবাৰ এই অধিৱেশন অনুষ্ঠিত কৰা হয়। আনকি এসময়ত লাঠী খেলৰ উৎপত্তি হোৱা জিলাসমূহতো এতিয়া মাত্ৰ কেইখনমানহে খেল বাকী আছে। আজিকালি লাঠি খেল উৎসৱ আৰু বিয়াৰ সময়ত সাধাৰণতে দেখা যায়। পশ্চিম বংগত কিছুমান পূজাৰ অনুষ্ঠানৰ বাবে লাঠি খেল অনুষ্ঠিত হয়, উত্তৰ বংগত ঈদৰ সময়ত চামদী নামৰ একেধৰণৰ খেল খেলা হয়।

## অনুশীলনী
লাঠিয়াল গোষ্ঠীয়ে *বাওই ঝক* (গোট যুঁজ), *ন’ৰী বাৰী* (লাঠিৰে মক ফাইট), *ফালা খেলা* আৰু *দাও খেলা* (চোকা অস্ত্ৰৰে মক ফাইট), আৰু *চুৰি নৃত্য সংগীত*ত শ শ লোকৰ উপস্থিতিত পৰিৱেশন কৰিছিল। এই গোটবোৰে হয়তো দাও খেলা (মাচেটে যুঁজ) আৰু ফাৰা খেলা (তৰোৱাল যুঁজ) কলা শিকিব পাৰে, যি দুয়োটা আজি মক-ফাইটৰ ৰূপত সংৰক্ষিত হৈ আছে। সাধাৰণতে খেলবোৰ এজন এজনকৈ খেলা হয়, কিন্তু এই শিল্পত মক-গ্ৰুপ ফাইট বা বাওই ঝাক অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়। লাঠি ভাষাত শক্তিৰ কেন্দ্ৰস্থল হৃদযন্ত্ৰৰ চক্ৰ আৰু অনুশীলনকাৰীসকলে অধিক উলম্ব অৱস্থাত যুঁজ দিয়ে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:খেল
চাঁদ ৰাত

**চাঁদ ৰাত** (অসমীয়া অৰ্থ: জোনাক নিশা) হৈছে দক্ষিণ এছিয়াৰ এটা সাংস্কৃতিক উৎসৱ, যি ঈদুল ফিতৰৰ পূৰ্বৰ নিশা পালন কৰা হয়। এই দিনটো ইছলামিক চান্দ্ৰ মাহ শাওৱালৰ আৰম্ভণিৰ নিশা বুলি জনা যায়। চাঁদ ৰাতত পৱিত্ৰ ৰমজান মাহৰ অন্তত সকলোৱে পৰিয়াল আৰু বন্ধুসকলৰ লগত আকাশৰ তলত নতুন জোনাক দেখিবলৈ একত্ৰিত হয়, যাৰদ্বাৰা ঈদ আহি পোৱাৰ ঘোষণা হয়। চাঁদ অৰ্থাৎ জোনাক দেখাৰ পিছতহে এজনে আনজনক *[[ঈদ মোবাৰক]]* বুলি শুভেচ্ছা জনায়। মহিলাসকলে জেতুকা হাতত লগায় আৰু মানুহে ঈদৰ বাবে মিঠাই আৰু মিঠা জাতীয় খাদ্য প্ৰস্তুত কৰে, লগতে বজাৰ কৰে। চহৰৰ বাট-পথ আৰু বজাৰ উৎসৱমুখৰ ৰূপ লয়, আৰু সাজসজ্জিত মল আৰু বজাৰবোৰ নিশালৈকে খোলা থাকে। চাঁদ ৰাত দক্ষিণ এছিয়াৰ মুছলমান আৰু কিছুমান অমুছলমানৰদ্বাৰাও উৎসৱমুখৰভাৱে পালন কৰা হয়। সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক গুৰুত্বৰ ফালৰপৰা, ই খ্ৰীষ্টমাছৰ পূৰ্বৰ নিশাৰ দৰে অতুলনীয়।

## উৎপত্তি

“চাঁদ ৰাত” শব্দদ্বয় হিন্দুস্তানীৰ *চাঁদ ৰাত*ৰপৰা আহিছে (, ), যাৰ আক্ষৰিক অৰ্থ “জোনাকৰ ৰাতি”। এই দুই শব্দৰ মূল সংস্কৃত শব্দ *চন্দ্ৰ* (চাঁদ) আৰু *ৰাত্ৰি* (ৰাত)।

## পটভূমি
*চাঁদ ৰাত* ঈদুল ফিতৰৰ পূৰ্বৰ নিশা পালিত হয়, যিটো হয় শাওৱাল মাহৰ প্ৰথম দিনৰ আগৰ নিশা। ইয়াৰ উৎপত্তি দক্ষিণ এছিয়াত হৈছে। ইছলামিক চান্দ্ৰ মাহৰ দৈৰ্ঘ্য জোনাক দেখাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে, সেয়ে ৰমজান ২৯ বা ৩০ দিনীয়া হ’ব পাৰে। শাওৱাল মাহৰ জোনাক দেখাৰ নিশাই চাঁদ ৰাত। ঈদুল ফিতৰৰ দিনটো জোনাক দেখা ওপৰত নিৰ্ভৰশীল হোৱাৰ বাবে, এই নিশা সাধাৰণতে ঈদুল আজহাৰ পূৰ্বৰ নিশাতকৈ অধিক উৎসৱমুখৰ হয়।

## উৎসৱ আৰু খাদ্য
জোনাক দেখা পোৱাৰ লগে লগে মছজিদত ঘোষণা কৰা হয়, লগতে টেলিভিছন আৰু ৰেডিঅ’ত জাননী প্ৰচাৰিত হয়। তাৰ পাছত উৎসৱ আৰম্ভ হয় আৰু পুৱাৰ ফজৰ নামাজ পৰ্যন্ত চলি থাকে। মানুহে পৰিয়ালসহ বজাৰ, শ্বপিং মল, আৰু দোকানলৈ যায়। লোকসকলে চালোৱাৰ কামিজ, চুড়ি, গহনা, বেগ, চেন্দেল-জোতা ইত্যাদি কিনে। কিশোৰ-কিশোৰী আৰু শিশুবোৰৰ বাবে উপহাৰ আৰু খেলনাসমূহ আনে। চুলি কটা দোকান আৰু বিউটি পাৰ্লাৰবোৰো বহুত ব্যস্ত থাকে। ঘৰত মহিলাসকলে জেতুকা লগায় আৰু খাদ্য প্ৰস্তুত কৰে। বজাৰ, চৰকাৰী কাৰ্যালয়, বেংক, মছজিদ আদি বিভিন্ন সামগ্ৰীৰে সজাই তোলা হয়। চাঁদ ৰাতে পৰিয়াল আৰু বন্ধুসকলৰ সৈতে মিলনৰ এটা বিশেষ সুযোগ প্ৰদান কৰে। 

## তথ্যসূত্ৰ

## বাহ্যিক সংযোগ
*অষ্ট্ৰেলিয়াৰ চাঁদ ৰাতৰ ৱেবছাইট

শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ উৎসৱ
দ্য ল'নেলিনেছ অৱ ছোনিয়া এণ্ড ছানী

** দ্য ল'নেলিনেছ অৱ ছোনিয়া এণ্ড ছানী () ** হৈছে ২০২৫ চনত প্ৰকাশ পোৱা কিৰণ দেশাইৰ এখন উপন্যাস। ইয়াৰ কাহিনীভাগ মূলতঃ ১৯৯৬ চনৰপৰা ২০০২ চনৰ ভিতৰত। উপন্যাসখনত আমেৰিকাত বাস কৰা ভাৰতীয় প্ৰবাসী দুয়োজনেই ছোনিয়া আৰু ছানিৰ কাহিনী কোৱা হৈছে। ভাৰতত ৰেলত আকস্মিকভাৱে লগ হয়। এই মুখা-মুখিয়ে যুৱ চৰিত্ৰ দুটাৰ মাজত প্ৰেমৰ সম্পৰ্ক গঢ়ি তোলে। 

২০২৫ চনৰ বুকাৰ বঁটাৰ বাবে এই উপন্যাসখন চৰ্টলিষ্ট কৰা হৈছিল। বিচাৰকসকলে উপন্যাসখনক প্ৰজন্ম আৰু দেশসমূহক সামৰি লোৱা প্ৰেম আৰু পৰিয়ালৰ মহাকাব্য বুলি অভিহিত কৰে আৰু দেশাইৰ আটাইতকৈ "অভিলাষী আৰু সফল" ৰচনা বুলি অভিহিত কৰে।

## বৰ্ণনা

উপন্যাসখনৰ কাহিনী অনুযায়ী শেহতীয়াকৈ ভাৰম’ণ্টৰ কলেজৰপৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰা এগৰাকী উচ্চাকাংক্ষী ঔপন্যাসিকা হৈছে ছোনিয়াই। বহুত বয়সিয়াল আৰু নিপুণ শিল্পী প্ৰেমিকৰ ওচৰত থাকিবলৈ তাই নিউয়ৰ্ক চহৰলৈ গুচি যায়। অতি সোনকালেই সম্পৰ্কৰ অৱনতি ঘটে, আৰু ছোনিয়াই তেওঁক এৰি ভাৰতত থকা পৰিয়াললৈ উভতি যায়। নিউয়ৰ্ক চহৰৰ এছ’চিয়েটেড প্ৰেছৰ কঁপি এডিটৰ হিচাপে কাম কৰা এগৰাকী যুৱ সাংবাদিক ছানীৰ এগৰাকী আমেৰিকান প্ৰেমিকা আছে। অহংকাৰী মাতৃৰপৰা হাত সাৰিবলৈ তেওঁ আমেৰিকালৈ গুচি যায়। কেইবছৰমান আগতে ককা-আইতাই অবিবাহিত বুলি ধৰি লৈ বিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰাৰপৰাই দুয়োজনে চিনাকি হৈ আহিছে। 

ভাৰতত নিশাৰ ট্ৰেইনত লগ হৈ ৃদুয়োজন যুৱ ভ্ৰমণকাৰীয়ে এক উদীয়মান সম্পৰ্ক গঢ়ি তোলে আৰু অতি সোনকালেই তেওঁলোকৰ মাজত প্ৰেমৰ সম্পৰ্ক গড়ি উঠে। 

## উপন্যাসখনৰ সন্দৰ্ভত লাভ কৰা মতামত

"পাব্লিচাৰ্ছ উইকলিয়ে " উপন্যাসখনক আধুনিক, বিশ্বায়িত জগতখনৰ বাবে ৰোমিঅ’ আৰু জুলিয়েট বুলি অভিহিত কৰিছে। পাব্লিচাৰ্ছ উইকলিয়ে এইটোও কয় যে উপন্যাসখন আখ্যানগতভাৱে বিস্তৃত, কেৱল ৰোমাঞ্চ বা পাৰিবাৰিক কাহিনী নহয়, আন বহুতো আকৰ্ষণীয় বিষয়-বস্তুৰ সন্ধান কৰা হৈছে। "কিৰ্কাছ ৰিভিউজে" কয় যে উপন্যাসখনৰ চমু দৃশ্যবোৰ ছোনিয়া আৰু ছানী বা তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ সদস্যসকলক লৈ ৰচনাখনৰ কেন্দ্ৰীয় বিষয়-বস্তুৰ সৈতে সুন্দৰভাৱে মিলি গৈছে।  **নিউয়ৰ্ক টাইমছ**ৰ বাবে লিখি আলেকজেণ্ড্ৰা জেকবছে কয় যে উপন্যাসখন “চোকাতা আৰু ঠাণ্ডা অৱস্থাত থকা উৎপাদনশীলতাৰ” সময়ছোৱাত এক নিখুঁত, সম্যক কাম।  জেকবছে এইটোও কয় যে দেশাইৰ সৰু সৰু চৰিত্ৰৰ প্ৰতি সৰ্বাংগীণ মনোযোগে উপন্যাসৰ সমৃদ্ধি বৃদ্ধি কৰে। "দ্য গাৰ্ডিয়ান"ৰ বাবে লিখি এলেক্স ক্লাৰ্কে কৈছিল যে উপন্যাসখনে দ্ৰুতগতিত পৰিৱৰ্তিত আধুনিক ভাৰতৰ পটভূমিত ইয়াৰ চৰিত্ৰসমূহৰ জটিল, প্ৰায়ে বিৰোধী অভ্যন্তৰীণ উচ্চাকাংক্ষা আৰু সংঘাতক নিখুঁতভাৱে চিত্ৰিত কৰিছে।

## তথ্যৰ উৎস
শ্ৰেণী:গ্ৰন্থ
শ্ৰেণী:উপন্যাস
ওলাদেৱী

**ওলাদেৱী** বা **ওলাইচণ্ডী** হৈছে কলেৰাৰ দেৱী, যাক বাংলা অঞ্চলৰ (বৰ্তমানৰ বাংলাদেশ আৰু পশ্চিমবংগ) লগতে মাৰৱাৰ, ৰাজস্থানৰ লোকসকলে পূজা কৰে। দেৱীগৰাকীক **ওলাইচণ্ডী**, **ওলাবিবি** আৰু **বিবিমা** নামেও জনা যায়। তেওঁ বিশেষকৈ বঙালী হিন্দুসকলৰদ্বাৰা পূজিত। 

ৰাজস্থানত তেওঁক আই শীতলাৰ ৰূপতো পূজা কৰা হয়, যিয়ে কলেৰা, জণ্ডিছ, ডায়েৰীয়া আৰু আন পেটৰ ৰোগৰপৰা ভক্তসকলক ৰক্ষা কৰে। তেওঁক “অৰি মাতাঃ” বুলিও কোৱা হয়। মাৰোৱাৰী পৰম্পৰাত তেওঁৰ স্থায়ী ৰূপ নাই, কিন্তু সাধাৰণতে তেওঁক শীতলাৰ দৰে প্ৰতিমূৰ্তিত দৰ্শোৱা হয়। 

ওলাদেৱী বাংলাৰ লোকধাৰাৰ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশ, যাক বিভিন্ন ধৰ্ম আৰু সংস্কৃতিৰ মানুহে সন্মান কৰে।

## দেৱী
জনবিশ্বাস অনুসৰি, ওলাদেৱী ময়াসুৰৰ পত্নী, যি অসুৰ, দানৱ আৰু দৈত্যসকলৰ ৰজা আৰু স্থপতি হিচাপে পৰিচিত। ভক্তসকলে তেওঁক কলেৰাৰপৰা ৰক্ষা দানকাৰী দেৱী হিচাপে মানে। বাংলা ভাষাত কলেৰাক “ওলা-ওঠা” বা “ওলা-উঠা” বুলি কোৱা হয়, যাৰ অৰ্থ “ওলা” মানে তললৈ নামি যোৱা আৰু “উঠা” মানে ওপৰলৈ ওলোৱা, অৰ্থাৎ কলেৰাৰ পাতল পায়খানা আৰু বমিৰ লক্ষণ।

হিন্দুসকলৰ মতে, ওলাদেৱী পাৰ্বতীৰ ৰূপ, যাক গভীৰ হালধীয়া বৰণৰ এগৰাকী মহিলা হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হয়, যি নীলা শাৰী আৰু গহনাৰে শোভিত। তেওঁক বিস্তৃত হাতৰ সৈতে কোলাত শিশুসহ বহি থকা অৱস্থাত দৰ্শোৱা হয়। বাঙালী হিন্দুধৰ্মত তেওঁক “ওলাবিবি” বা “বিবিমা” বুলি কোৱা হয়। “ওলাবিবি গাণ” (*ওলাবিবিৰ গীত*)ত এগৰাকী কুমাৰী ৰাজকন্যাৰ অলৌকিকভাৱে অদৃশ্য হৈ ঈশ্বৰী ৰূপে পুনৰ প্ৰকাশ, আৰু ৰোগী ৰাজপুত্ৰসকলক আৰোগ্য দান কৰাৰ কাহিনী আছে। তেওঁৰ মূৰত টুপি আৰু গামোচা থাকে, ভৰিত জোতা, কেতিয়াবা মোজা। হাতত যাদুকৰী দণ্ড থাকে যাৰদ্বাৰা ভক্তসকলৰ ৰোগ দূৰ হয়।

## সামাজিক প্ৰভাৱ
ওলাদেৱী বাংলা লোক সংস্কৃতিত এগৰাকী গুৰুত্বপূৰ্ণ দেৱী, যাক বহু গৱেষকে আদি শক্তিৰ সৈতে কৃষ্ণৰ সংমিশ্ৰিত ৰূপ বুলি বৰ্ণনা কৰিছে। ওলাদেৱীৰ পূজা ১৯শ শতিকাত কলেৰাৰ মহামাৰী চলি থকা সময়তে ভাৰতীয় উপমহাদেশত উদ্ভৱ হৈছিল বুলি বিশ্বাস। তেওঁৰ পূজা ধৰ্মীয় আৰু জাতিগত সীমা অতিক্ৰম কৰি সমাজৰ সকলো স্তৰত বিস্তৃত আছিল। কিন্তু চিকিৎসা আৰু পৰিচ্ছন্নতাৰ উন্নতিৰ লগে লগে কলেৰা ৰোগ প্ৰায় নিঃশেষ হোৱাৰ ফলত আধুনিক যুগত তেওঁৰ পূজাৰ গুৰুত্ব কমি গৈছে।

## আৰু চাওক
* চণ্ডী

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:বাংলাদেশ
শ্ৰেণী:বঙালী সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
মচৌৰা

**মচৌৰা** হৈছে কিম্বন কৰি সূৰ্যৰ তাপত শুকুৱাই তৈয়াৰ কৰা খাদ্যবস্তু, যি কলা দালিৰ লগত বিভিন্নধৰণৰ সেউজীয়া শাক-পাচলি মিহলাই তৈয়াৰ কৰা হয়। এই খাদ্যৰ উৎপত্তি হৈছে নেপালত আৰু বিভিন্ন দেশত থকা নেপালী সমাজে ইয়াক প্ৰস্তুত কৰে। ইয়াৰ প্ৰস্তুতিত সাধাৰণতে পিঙালু (এক প্ৰকাৰৰ কচু), তৰুল (এক প্ৰকাৰৰ আৰু) আৰু কৰ্কল (এক প্ৰকাৰৰ কচু) পাত আদি সেউজীয়া শাক-পাচলি ব্যৱহাৰ কৰা হয়। 

প্ৰাচীন সময়ত বছৰত সকলো ঋতুত, বিশেষকৈ শীত কালত, সতেজ সেউজীয়া শাক-পাচলি পোৱা কঠিন হৈছিল; সেই সময়ত সতেজ সেউজীয়া শাক-পাচলিৰ অভাৱৰ সময়ত বিকল্প পুষ্টিকৰ খাদ্য হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল মচৌৰা। ইয়াক তেলত ভাজি আন সেউজীয়া শাক-পাচলিৰ লগত মিহলাই ৰন্ধা হয়।

## ব্যুৎপত্তি আৰু ইতিহাস
ঠিক লিখিত কোনো প্ৰমাণ নাই যদিও স্থানীয় লোকসকলে ‘‘মচৌৰা’’ শব্দটো ‘‘মাচ’’ (মাহ দালি (একপ্ৰকাৰৰ কলা দালি)) শব্দৰপৰা আহিছে বুলি বিশ্বাস কৰে। ‘‘মাচ’’ দালি হ'ল মচৌৰা বনাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা প্ৰধান উপাদান। 

মচৌৰা প্ৰথমে কোনে বা কেতিয়া আবিষ্কাৰ কৰিছিল সেইটো নিশ্চিত কৰা হোৱা নাই, কিন্তু এইটো সম্ভৱতঃ নেপালৰ এটা পৰম্পৰাগত সংৰক্ষিত খাদ্যবস্তু।

## চিত্ৰ গেলাৰী

File:Stir-frying masauras.jpg|তেলত ভাজি থকা মচৌৰা 
File:Unprepared masauras.jpg|শুকান মচৌৰা
File:Aalu Masaura.jpg|আলুৰ লগত মচৌৰাৰ জোল
File:Masyaura.png|মচৌৰাৰ চানা


## এইটোও চাওক
* গুন্দ্ৰুক
* চিঙ্কি

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ৰন্ধনপ্ৰণালী
শ্ৰেণী:খাদ্য