open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
আকবৰ

**আবুল-ফাহ জালাল-উদ-দিন মুহাম্মদ আকবৰ** (ইংৰাজী: Abu'l-Fath Jalal-ud-din Muhammad Akbar) (১৫ অক্টোবৰ ১৫৪২ – ২৭ অক্টোবৰ ১৬০৫), হৈছে মোগল সাম্ৰাজ্যৰ তৃতীয়জন সম্ৰাট। তেঁওক “মহামতি আকবৰ” আৰু “আকবৰ প্ৰথম” নামেৰেও জনা যায়। তেঁও তেঁওৰ পিতৃ হুমায়ুনৰ পিছত ১৫৫৬ খ্ৰীষ্টাব্দৰ পৰা ১৬০৫ খ্ৰীষ্টাব্দলৈ মোগল সাম্ৰাজ্যৰ শাসনকৰ্তা আছিল। ভাৰত উপ-মহাদেশত তেঁওৰ সাম্ৰাজ্য বিস্তাৰ আৰু ৰাজ্য দখল কাৰ্যত বৈৰাম খান নামৰ এজন সভাসদে বিশেষ সহায় কৰিছিল।

সম্ৰাট আকবৰ আছিল মোগল সাম্ৰাজ্যৰ প্ৰতিষ্ঠাপক জাহৰুদ্দিন মহম্মদ বাবৰৰ নাতি আৰু নাছিৰুদ্দিন হুমায়ুন আৰু হামিদা বানুৰ পুত্ৰ। আকবক ককাকৰ ফালৰ পৰা বাবৰৰ বংশ টাইমুৰ বংশৰ সৈতে আৰু মাতৃৰ ফালৰ পৰা মংগোলীয় নেতা ছেংগিছ খানৰ সৈতে সম্পৰ্কীত আছিল। তেঁওৰ পিতৃৰ মৃত্যুৰ পিছত মাত্ৰ ওঠৰ বছৰ বয়সতে তেঁও ৰাজপাটত আৰোহন কৰিছিল। মোগল সম্ৰাটসকলৰ ভিতৰত আকবৰ একমাত্ৰ সম্ৰাট যিয়ে হিন্দু আৰু মুছলমান উভয় শ্ৰেণীৰ পৰা সমান মৰম আৰু সন্মান লাভ কৰিছিল। হিন্দু-মুছলমান সম্প্ৰদায়ৰ মাজৰ দূৰত্ব হ্ৰাস কৰিবলৈ তেওঁ দীন-ই-ইলাহি নামৰ এটা ধৰ্ম প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। তেওঁৰ দৰবাৰ সকলো সময়তে সকলোৰে বাবে মুকলি আছিল। তেওঁৰ দৰবাৰত মুছলমান মুখীয়ালতকৈ হিন্দু মুখীয়াল বেছি আছিল। আকবৰে কেৱল হিন্দুসকলৰ ওপৰত জাপি দিয়া জিজিয়া কৰ বিলুপ্ত কৰাই নহয়, এনে অন্য বহু কাম কৰিছিল, যাৰ বাবে হিন্দু আৰু মুছলমান উভয়েই তেওঁৰ প্ৰশংসক হৈ পৰিছিল। তেওঁৰ ৰাজত্বকালত তেওঁ শক্তিশালী পাষ্টুন বংশধৰ শ্বেৰ শ্বাহ ছুৰীৰ আক্ৰমণ সম্পূৰ্ণৰূপে বন্ধ কৰি দিয়ে আৰু লগতে পানীপথৰ দ্বিতীয় যুদ্ধত নতুনকৈ ঘোষণা কৰা হিন্দু ৰজা হেমুক পৰাস্ত কৰে। দুটা দশকৰ ভিতৰত তেঁও উত্তৰ আৰু মধ্য ভাৰতৰ প্ৰায় সকলো অঞ্চলকে এক শাসনৰ আওতালৈ আনিবলৈ সক্ষম হয়। প্ৰায় সমগ্ৰ ভাৰত উপমহাদেশৰ ওপৰত তেওঁৰ প্ৰভাৱ আছিল আৰু সম্ৰাট হিচাপে অঞ্চলটোৰ এক বৃহৎ অংশ শাসন কৰিছিল। সম্ৰাট হিচাপে আকবৰে শক্তিশালী আৰু অসংখ্য হিন্দু ৰাজপুত ৰজাৰ সৈতে কূটনৈতিক সম্পৰ্ক গঢ়ি তুলিছিল আৰু সেই ৰাজ্যসমূহৰ পৰা বিবাহো কৰিছিল।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:মোগল সাম্ৰাজ্য
শিক্ষক

thumb|ছিয়েৰা লিয়নৰ পেণ্ডেম্বুৰ এখন মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ শ্ৰেণীকোঠাত এজন শিক্ষক
**শিক্ষক** (), যাক স্কুলৰ শিক্ষক বা আনুষ্ঠানিকভাৱে শিক্ষাবিদ বুলিও কোৱা হয়, তেওঁ এনেকুৱা ব্যক্তি যিয়ে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক পাঠদানৰ অভ্যাসৰ জৰিয়তে জ্ঞান, দক্ষতা বা গুণ আহৰণ কৰাত সহায় কৰে। 

অনানুষ্ঠানিকভাৱে শিক্ষকৰ ভূমিকা যিকোনো ব্যক্তিয়ে ল'ব পাৰে (যেনে সহকৰ্মীক কোনো নিৰ্দিষ্ট কাম কেনেকৈ কৰিব লাগে দেখুৱাওঁতে)। কিছুমান দেশত স্কুলীয়া বয়সৰ যুৱক-যুৱতীসকলক স্কুল বা কলেজৰ দৰে আনুষ্ঠানিক পৰিৱেশত নহয়, অনানুষ্ঠানিক পৰিৱেশত, যেনে পৰিয়ালৰ ভিতৰত (হোমস্কুলিং) কৰা হ’ব পাৰে। আন কিছুমান বৃত্তিত যথেষ্ট পৰিমাণৰ শিক্ষকতা জড়িত হ’ব পাৰে (যেনে যুৱ কৰ্মী, পাষ্টৰ)। 

বেছিভাগ দেশতে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ আনুষ্ঠানিক পাঠদান সাধাৰণতে দৰমহা পোৱা পেছাদাৰী শিক্ষকে কৰে। এই লেখাটোত সেইসকলৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হৈছে যিসকলক আনুষ্ঠানিক শিক্ষাৰ প্ৰেক্ষাপটত, যেনে বিদ্যালয় বা প্ৰাৰম্ভিক আনুষ্ঠানিক শিক্ষা বা প্ৰশিক্ষণৰ অন্য স্থানত আনক শিকোৱাৰ বাবে নিজৰ মূল ভূমিকা হিচাপে নিয়োজিত কৰা হৈছে।

## কৰ্তব্য আৰু কাৰ্য্য
সংস্কৃতিৰ মাজত এজন শিক্ষকৰ ভূমিকা বেলেগ বেলেগ হ’ব পাৰে। 

শিক্ষকসকলে সাক্ষৰতা আৰু সংখ্যা, কাৰুকাৰ্য্য বা বৃত্তিমূলক প্ৰশিক্ষণ, কলা, ধৰ্ম, নাগৰিকত্ব, সম্প্ৰদায়ৰ ভূমিকা, বা জীৱন দক্ষতাৰ নিৰ্দেশনা দিব পাৰে। 

আনুষ্ঠানিক পাঠদানৰ কামসমূহৰ ভিতৰত আছে চুক্তিবদ্ধ পাঠ্যক্ৰম অনুসৰি পাঠ প্ৰস্তুত কৰা, পাঠ দিয়া, আৰু ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ অগ্ৰগতিৰ মূল্যায়ন কৰা। 

এজন শিক্ষকৰ পেছাদাৰী কৰ্তব্য আনুষ্ঠানিক পাঠদানৰ বাহিৰলৈও বিস্তৃত হ’ব পাৰে। শ্ৰেণীকোঠাৰ বাহিৰত শিক্ষকসকলে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ সৈতে ক্ষেত্ৰ ভ্ৰমণত যাব পাৰে, অধ্যয়ন হলসমূহৰ তদাৰক কৰিব পাৰে, বিদ্যালয়ৰ অনুষ্ঠানসমূহৰ আয়োজনত সহায় কৰিব পাৰে, আৰু পাঠ্যক্ৰমৰ বাহিৰৰ কাম-কাজৰ বাবে তত্ত্বাৱধায়ক হিচাপে কাম কৰিব পাৰে। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক ক্ষতিৰ পৰা ৰক্ষা কৰাৰ আইনী কৰ্তব্যও তেওঁলোকৰ আছে, যেনে গুণ্ডাগিৰি, যৌন নিৰ্যাতন, বৰ্ণবাদ বা নিৰ্যাতনৰ ফলত হ'ব পৰা ক্ষতি। কিছুমান শিক্ষা ব্যৱস্থাত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ অনুশাসনৰ বাবে শিক্ষক দায়বদ্ধ হ’ব পাৰে। 
## তথ্য সংগ্ৰহ
উজান বজাৰ

**উজান বজাৰ** () কামৰূপ জিলাৰ অন্তৰ্গত গুৱাহাটীৰ এখনি ব্যস্ত ঠাই। ই ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ কাষতে অৱস্থিত। গুৱাহাটীৰ লতাশিল খেলপথাৰৰ ঠাইতে পূৰ্বতে এটা ডাঙৰ পুখুৰী আছিল আৰু তাৰ তিনিফালে তিনিখন বজাৰ বহিছিল। তাৰে এখন বজাৰৰ নাম আছিল উজান বজাৰ। অসমত আহোম শাসনকালত পাণবজাৰত “বৰফুকনৰ টোল’’ আছিল আৰু আহোম আৰু হিন্দু বিষয়াসকল ইয়াৰ ওচৰে-পাঁজৰে টকৌবাৰী, এতিয়াৰ উজান বজাৰ, ভৰলুমুখ আদিত বহিছিল।
## নামৰ উৎপত্তি
উজান বজাৰ নামৰ উৎপত্তি সম্বন্ধে কেইবাটাও মতবাদ পোৱা যায়। এক মতবাদমতে উজনিৰ লোক সৰহকৈ আছিল বাবে নাম উজান বজাৰ হ’ল। আন এক মতবাদমতে, লতাশিল পুখুৰীৰ পাৰৰ চ’ক বজাৰখন উজনিৰ ঘাটলৈ নিয়া বাবে উজান বজাৰ নাম হ’ল। কোনো কোনোৰ মতে, বজাৰ বহা ঠাইখনৰ দাঁতিত থকা নাওজানত মাছৰ উজান উঠিছিল বাবে এই ঠাই খণ্ডৰ নাম উজান বজাৰ হ’ল, আন কিছুমানৰ মতে নাওজান নামৰ পৰা উজান বজাৰ নাম সৃষ্টি হয়।
## মঠ-মন্দিৰ

মধ্যযুগৰ পিছৰ ভাগতেই এই স্থানৰ দেৱোত্তৰ ভূমিত স্থাপন কৰা হৈছিল ছত্ৰাকাৰ দেৱালয়। এই মন্দিৰ প্ৰাঙ্গনত শিৱ, বিষ্ণু আৰু মঙ্গলচণ্ডীৰ মন্দিৰ তিনিটা আছে। আহোম ৰজা কমলেশ্বৰ সিংহৰ দিনত (১৭৯৫-১৮১০) সজোৱা এই মন্দিৰ শাক্ত ধৰ্মী লোকসকলৰ এখন প্ৰধান পীঠস্থান। মধ্যযুগৰ প্ৰথম ভাগৰ কিছুমান শৈল ভাস্কৰ্য্য এই পীঠস্থানত পোৱা যায়। মধ্য যুগৰ কিছুমান ভাস্কৰ্য্য মন্দিৰৰ দেৱালৰ বাহিৰ ফালে লগোৱা আছে। মন্দিৰত শিলত খোদিত কৰা সুন্দৰ মূৰ্ত্তি বিষ্ণু আছে। মন্দিৰসমূহ বৰ্তমানে নতুনকৈ সজোৱা হৈছে।

বিংশ শতিকাৰ দ্বিতীয় দশকলৈ এই উজান বজাৰ এলেকাতে চৰকাৰী পৃষ্ঠপোষকতাত *গণিকালয়* এখন আছিল। এই গণিকালয়খনৰ কথা নলিনীবালা দেৱীৰ *এৰি অহা দিনবোৰ*ত বৰ্ণিত আছে। 
 গুৱাহাটীৰ এই প্ৰথমখন গণিকালয় আছিল বহুদিন পৰিয়ালৰ পৰা আঁতৰত থকা জাহাজৰ খালাচীসকলৰ বাবে। পিছত, ৰাইজৰ অনুৰোধত তেতিয়াৰ গুৱাহাটী মিউনিচিপালৰ চেয়াৰমেন মাণিকচন্দ্ৰ বৰুৱাই পুলিচ ৰিজাৰ্ভ আৰু লাখটকীয়া ৰে’ললাইনৰ ফালে তুলি নিছিল। স্বাধীনতা-উত্তৰ যুগত মহিলা সমাজৰ দাবীমতে গুৱাহাটীত চৰকাৰী গণিকালয়ৰ স্বীকৃতি নিষিদ্ধ কৰা হয়।

## তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ প্ৰশাসনিক অঞ্চল
অনুৰাধা (১৯৬০ চলচ্চিত্ৰ)

**অনুৰাধা** (; ) হৃষিকেশ মুখাৰ্জীয়ে প্ৰযোজনা আৰু পৰিচালনা কৰা ১৯৬০ চনৰ এখন হিন্দী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ। ছবিখনত অসিত সেন আৰু মুক্ৰীৰ সৈতে মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে বলৰাজ সাহনী আৰু লীলা নাইডুৱে। এই ছবিখন মিছ ইণ্ডিয়া নাইডুৰ প্ৰথম ছবি হিচাপে বিখ্যাত।

ছবিখনৰ সংগীতৰ ৰচনা কৰিছিল পণ্ডিত ৰবি শংকৰে। এয়া আছিল হিন্দী চলচ্চিত্ৰত তেওঁৰ অন্যতম বিৰল উপস্থিতি। শচীন ভৌমিকৰ এটা চুটিগল্পৰ আধাৰত ছবিখনৰ কাহিনী ৰচনা কৰা হৈছিল, যিটো চুটিগল্প প্ৰথম বঙালী মাহেকীয়া আলোচনী *দেশ*ত প্ৰথম প্ৰকাশিত হৈছিল। ভৌমিকে তেওঁৰ আত্মজীৱনীত উল্লেখ কৰিছে যে ১৮৫৭ চনৰ গুস্তাভ ফ্ল’বাৰ্টৰ উপন্যাস মেডাম ব’ভাৰীৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈ তেওঁ এই গল্পটো সৃষ্টি কৰিছিল।

অনুৰাধাই শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে আৰু ১৯৬১ চনত বাৰ্লিন আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত গোল্ডেন বিয়াৰৰ বাবে মনোনীত হয়।

## কাহিনীৰ সাৰাংশ
এগৰাকী বিখ্যাত ৰেডিঅ' গায়িকা, নৃত্যশিল্পী আৰু এজন ধনী মানুহৰ কন্যা অনুৰাধা ৰায়ে  এজন আদৰ্শবাদী চিকিৎসক ডাঃ নিৰ্মল চৌধুৰীৰ প্ৰেমত পৰে। দেউতাকৰ ইচ্ছাৰ বিৰুদ্ধে তাই নিৰ্মলৰ সৈতে বিয়াত বহিবলৈ সিদ্ধান্ত লয়। চিকিৎসাৰ অভাৱত মাকৰ মৃত্যু হোৱা নিৰ্মলে দূৰণিৰ নন্দগাঁও নামৰ এখন গাঁৱত দুখীয়াৰ সেৱা কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়। তেওঁ অনুৰাধাক এক কষ্টকৰ জীৱন আঁকোৱালী নলৈ দেউতাকৰ কথামতে চলিবলৈ উপদেশ দিয়ে। দেউতাকে তাইক লণ্ডনফেৰৎ  দীপকৰ সৈতে বিয়া দিয়াৰ পৰিকল্পনা কৰিছিল।

বিয়া আৰু এটি কন্যা সন্তান জন্মৰ পিছত ঘৰ, পৰিয়ালৰ সকলো কামবন কৰি আজৰি নোপোৱা অনুৰাধাই গানৰ চৰ্চা কৰাটো এৰি দিয়ে। অথচ গান তাইৰ বাবে এসময়ত প্ৰাণ আছিল। এদিন অনুৰাধাৰ দেউতাক জীয়েকৰ ঘৰলৈ গৈ সিহঁতৰ দৈন্যদশা দেখি চহৰলৈ অহাৰ প্ৰস্তাৱ দিয়ে যদিও নিৰ্মলে সেই প্ৰস্তাৱ নাকচ কৰে আৰু কয় যে সময় আহিলে তেওঁ নিশ্চয় উভতি যাবগৈ।

এদিন দীপক আৰু তেওঁৰ প্ৰেমিকা এক দুৰ্ঘটনাত পতিত হৈ চিকিৎসাৰ বাবে নিৰ্মলৰ ওচৰলৈ আহিবলগীয়া হয়। দীপকে নিৰ্মলক এৰি হ’লেও চহৰলৈ গৈ অনুৰাধাৰ গানৰ সাধনা অব্যাহত ৰাখিবলৈ কয়। নিৰ্মলেও চহৰলৈ ঘৈণীয়েকৰ ইচ্ছাক স্বীকাৰ কৰে। কিন্তু অৱশেষত অনুৰাধাই গিৰিয়েকক এৰি চহৰলৈ গ'লনে?

## অভিনয়শিল্পী

* বলৰাজ সাহনী (ডাঃ নিৰ্মল চৌধুৰী)
* লীলা নাইডু (অনুৰাধা ৰায়)
* ৰাণু
* অভি ভট্টাচাৰ্য (দীপক)
* নাজিৰ হুছেইন
* ডেভিদ আব্ৰাহাম
* হৰি শিৱদাসানী (ব্ৰিজেশ্বৰ প্ৰসাদ ৰায়)
*অসিত সেন (জমিদাৰ)
*মুক্ৰি (আত্মাৰাম)

## গীত
ছবিখনৰ সংগীত পৰিচালক আছিল প্ৰখ্যাত চেতাৰবাদক ৰবি শংকৰ আৰু গীতিকাৰ আছিল শৈলেন্দ্ৰ; যাক এক বিৰল সংযোগ বুলি গণ্য কৰা হয়।

## বঁটা
;ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা
* ১৯৬০- ৮ম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা: সৰ্বভাৰতীয় পৰ্যায়ত শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰপতিৰ স্বৰ্ণপদক
## তথ্যউৎস

## বাহ্যিক সংযোগ
* 

শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
আন্দোলন আলোচনী আৰু ব্যক্তি

**আন্দোলন আলোচনী আৰু ব্যক্তি** এখন অসমীয়া গ্ৰন্থ। এই গ্ৰন্থখনৰ লেখক উপেন্দ্ৰ বৰকটকী আৰু প্ৰকাশক অসম প্ৰকাশন পৰিষদ। গ্ৰন্থখন প্ৰথম প্ৰকাশ পাইছিল ডিচেম্বৰ ২০০৮ ত। গ্ৰন্থখন ‘ক’, ‘খ’, ‘গ’ নামেৰে তিনিটা অংশত বিভক্ত। ‘ক’ অংশত গ্ৰন্থকাৰে অসমীয়া সাহিত্যত ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলন, অসম আন্দোলন আৰু ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনৰ কেইগৰাকীমান বীৰাংগনা আদি বিষয়ক ৫টা প্ৰবন্ধ সন্নিৱিষ্ট কৰিছে। ‘খ’ অংশত অসমীয়া সাহিত্য আৰু জাতীয় জীৱনলৈ ঊষা, বিজুলী, বাঁহী, চেতনা, আৱাহন, অসম সাহিত্য সভা পত্ৰিকা আদিৰ অৱদান সম্পৰ্কীয় ৬টা প্ৰবন্ধ সন্নিৱিষ্ট কৰিছে। ‘গ’ অংশত মাণিক চন্দ্ৰ বৰুৱা, বিৰিঞ্চি কুমাৰ বৰুৱাকে ধৰি কেইবাগৰাকীয়ো ব্যক্তিয়ে অসমীয়া ভাষা-সাহিত্য-সংস্কৃতিলৈ আগবঢ়োৱা অৱদান সম্পৰ্কীয় ৪টা প্ৰবন্ধ সন্নিৱিষ্ট কৰিছে।

### প্ৰবন্ধসমূহ
**‘ক’ অংশ**
# *অসমীয়া সাহিত্যত স্বাধীনতা আন্দোলনৰ প্ৰতিফলন*
# *অসমীয়া সাহিত্যত অসম আন্দোলনৰ প্ৰভাৱ*
# *লভিতা আৰু ডাৱৰ আৰু নাইত দ্বিতীয় মহাসমৰ আৰু স্বাধীনতা আন্দোলনৰ প্ৰতিফলন*
# *ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনত নগাঁৱৰ অৱদান*
# *স্বাধীনতা আন্দোলনৰ কেইগৰাকীমান বীৰাংগনা* 
**‘খ’ অংশ**
# *পদ্মনাথ গোহাঞি বৰুৱাৰ ঊষা আৰু বিজুলীৰ অৱদান*
# *বেজবৰুৱাৰ বাঁহী আৰু বাঁহীৰ পাতত বেজবৰুৱা*
# অম্বিকাগিৰীৰ চেতনা: অসমীয়া জাতীয়তাৰ নৱদূত
# *অসমৰ জাতীয় জীৱনলৈ আৱাহনৰ অৱদান*
# *অসমীয়া সাহিত্যত অসম সাহিত্য সভা পত্ৰিকাৰ স্থান*
# *চাহ জনগোষ্ঠীৰ উত্তৰণত অসম সাহিত্য সভাৰ ভূমিকা*

**‘গ’ অংশ**
# *অসমৰ জাতীয় জীৱনলৈ মাণিক চন্দ্ৰ বৰুৱাৰ অৱদান*
# *অসম সাহিত্য সভাৰ তিনিগৰাকী প্ৰধান সম্পাদকৰ কীৰ্তি আৰু কৃতিত্ব*
# *অসমীয়া ভাষা-সাহিত্য-সংস্কৃতিলৈ বিৰিঞ্চি কুমাৰ বৰুৱাৰ অৱদান*
# *ব্যক্তি আৰু সমাজৰ মনোমোহা চিত্ৰৰ আত্মজীৱনী--বিদ্যুতচ্চলং জীৱনমঃ*

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
দ্য বুল অব ফালাৰিছ

**দ্য ব্ৰেজেন বুল**, **চিচিলিয়ান বুল** বা **ফালাৰিছৰ বুল** হৈছে প্ৰাচীন গ্ৰীচত প্ৰচলিত নিৰ্মম নিৰ্যাতন আৰু মৃত্যুদণ্ডৰ বাবে ব্যৱহৃত ম'হৰ আকৃতিৰ একপ্ৰকাৰৰ যন্ত্ৰ॥ ডিঅ'ড'ৰাছ চিকুলাছৰ মতে, বিব্লিঅ'থেকা হিষ্ট'ৰিকাৱত কাহিনীটোৰ পুনৰ্কথনৰ দৰে এথেন্সৰ পেৰিলাছে ইয়াক অপৰাধীক মৃত্যুদণ্ড দিয়াৰ নতুন উপায় হিচাপে উদ্ভাৱন কৰি চিচিলিৰ আক্ৰাগাছৰ অত্যাচাৰী ফালাৰিছক প্ৰস্তাৱ দিছিল। যন্ত্ৰটোৰ ভিতৰ অংশ ফোঁপোলা আৰু সম্পূৰ্ণৰূপে ব্ৰঞ্জেৰে তৈয়াৰী আৰু এফালে প্ৰৱেশদ্বাৰ থকা বুলি কোৱা হৈছিল। কিংবদন্তি অনুসৰি ব্ৰঞ্জৰে তৈয়াৰী ম'হটো প্ৰকৃত ম’হৰ আকৃতি আৰু আকাৰৰ সৈতে একেই আছিল আৰু ইয়াত এটা শব্দ যন্ত্ৰ সংযোগ কৰা হৈছিল যি ভিতৰৰ শাস্তিপ্ৰাপ্ত লোকজনৰ চিৎকাৰক ম’হৰ মাতলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিছিল। দণ্ড প্ৰাপকসকলক যন্ত্ৰটোৰ ভিতৰত আবদ্ধ কৰি তাৰ তলত জুই জ্বলোৱা হৈছিল, ভিতৰত থকা ব্যক্তিজনক পোৰালৈকে যন্ত্ৰটো গৰম কৰা হৈছিল। ইয়াৰ পিছত এশ বছৰ বয়সলৈকে জীয়াই থকা পিণ্ডাৰে এই নিৰ্যাতনৰ বাদ্যযন্ত্ৰটোক অত্যাচাৰী ফালাৰিছৰ নামৰ সৈতে স্পষ্টভাৱে জড়িত কৰি দ্য বুল অব ফালাৰিছ বুলি ঘোষণা কৰিছিল।
## তথ্যসূত্ৰ
;Notes

;গ্ৰন্থ

*
*

শ্ৰেণী:প্ৰাচীন গ্ৰীচ
শ্ৰেণী:শাস্তিমুলক  ব্যবস্থা
সাহিত্য আলোচনা

**সাহিত্য আলোচনা** এখন অসমীয়া গ্ৰন্থ। গ্ৰন্থখনৰ লেখক ত্ৰৈলোক্য নাথ গোস্বামী সাহিত্যৰ লগত জড়িত বিভিন্ন বিভিন্ন বিষয় সম্পৰ্কে আলোচনা কৰিছে। ৰস,  অলংকাৰ, দৰ্শন, ট্ৰেজেডী, অস্তিত্ববাদ ইত্যাদি সম্পৰ্কে গ্ৰন্থখনত ৬টা অধ্যায়ত আলোচনা কৰিছে। গ্ৰন্থখনৰ প্ৰকাশক বাণী প্ৰকাশ,পাণবজাৰ,গুৱাহাটী। গ্ৰন্থখন প্ৰথম সংস্কৰণ প্ৰকাশ পাইছিল ১৯৬১ চনত। বৰ্তমানলৈকে গ্ৰন্থখনৰ ১০টা সংস্কৰণ প্ৰকাশ পাইছে।

## গ্ৰন্থকাৰৰ পৰিচয়

শ্ৰীত্ৰৈলোক্য নাথ গোস্বামীৰ জন্ম হৈছিল ১৯০৬ চনত নলবাৰী জিলাৰ অন্তৰ্গত নলবাৰী সত্ৰত। তেখেতৰ পিতাকৰ নাম আছিল যামিনীকান্ত গোস্বামী আৰু মাতৃৰ নাম আছিল অমৃতপ্ৰিয়া দেৱী। তেখেতে নলবাৰী গৰ্ডন হাইস্কুলৰ পৰা ১৯২৬ চনত মেট্ৰিক পাছ কৰে। ১৯৩২ চনত তেখেতে কটন কলেজৰ পৰা ইংৰাজী সাহিত্য বিষয়ত এম.এ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তেখেতৰ কৰ্মজীৱন আৰম্ভ হয় কলিকতাৰ অক্সফোৰ্ড ইউনিভাৰ্ছিটি প্ৰেছ নামৰ প্ৰকাশন প্ৰতিষ্ঠানটোত। পৰৱৰ্তী সময়ত বিভিন্ন শিক্ষানুষ্ঠানত শিক্ষকতা কৰাৰ পিছত কেইমাহমানৰ কাৰণে কটন কলেজৰ ইংৰাজী বিভাগত সহকাৰী অধ্যাপক হিচাপে নিযুক্ত হয়। তদুপৰি তেখেতে ছিলেটৰ মুৰাৰীচাঁদ কলেজত প্ৰায় তিনিবছৰ কাল সহকাৰী অধ্যাপক হিচাপে কৰ্মৰত হৈ আছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত ১৯৪৫ চনত নলবাৰী কলেজৰ প্ৰতিষ্ঠাপক অধ্যক্ষ হিচাপে যোগ দিয়ে আৰু ১৯৬৮ চনত চাকৰিৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে। আধুনিক গল্প সাহিত্য, *নন্দনতত্ত্ব: প্ৰাচ্য আৰু পাশ্চাত্য*, *সাহিত্যকলা আৰু তাৰ বিচাৰ*, *চিন্তা তৰংগ* আদি তেখেতৰ উল্লেখযোগ্য সাহিত্যকৰ্ম। তেখেত ১৯৬০ আৰু ১৯৬১ চনৰ অসম সাহিত্য সভাৰ পলাশবাৰী আৰু গোৱালপাৰা অধিৱেশনৰ সভাপতি আছিল। 

## গ্ৰন্থখনৰ অন্তৰ্ভাগ
* **প্ৰথম অধ্যায়**
এই অধ্যায়ত সাহিত্য, সাহিত্য আৰু সমাজ, শব্দশক্তি সম্পৰ্কে আলোচনা কৰিছে। 
* **দ্বিতীয় অধ্যায়**
এই অধ্যায়ত সংস্কৃত অলংকাৰ শাস্ত্ৰৰ বিভিন্ন মতবাদ আৰু কাব্যৰ আত্মা সম্পৰ্কে আলোচনা কৰিছে। 
* **তৃতীয় অধ্যায়**
এই অধ্যায়ত গদ্য আৰু পদ্য, জীৱনৰ ওপৰত কবিতাৰ প্ৰভাৱ, কলা,কবিতা আৰু ধৰ্ম সম্পৰ্কে আলোচনা কৰিছে। 
*** চতুৰ্থ অধ্যায়**
এই অধ্যায়ত নাটক, নাট্যৰস, ট্ৰেজেডী,আধুনিক পাশ্চাত্য নাট্য সাহিত্য, এবছাৰ্ড নাটক আৰু অস্তিত্ববাদ সম্পৰ্কে আলোচনা কৰিছে। 
* **পঞ্চম অধ্যায়**
এই অধ্যায়ত উপন্যাস আৰু চুটিগল্প সম্পৰ্কে আলোচনা কৰিছে। 
* **ষষ্ঠ অধ্যায়**
এই অধ্যায়ত সমালোচনা, প্ৰাচীন আৰু আধুনিক সাহিত্য, আধুনিক সাহিত্যৰ দৃষ্টিভংগী আদি বিষয় সম্পৰ্কে আলোচনা কৰিছে। 

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
সাগৰ সংগমে

**সাগৰ সংগমে** () ১৯৫৯ চনত মুক্তি পোৱা আৰু দেৱকী বসু পৰিচালিত এখন বঙালী চলচ্চিত্ৰ। ছবিখনে ১৯৫৯ চনত সৰ্বভাৰতীয় পৰ্যায়ত শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবি, শ্ৰেষ্ঠ শিশুশিল্পী আৰু শ্ৰেষ্ঠ বঙালী ভাষাৰ ছবি শিতানত তিনিটা ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়। ৯ম বাৰ্লিন চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱতো ছবিখন প্ৰদৰ্শিত হৈছিল।

## কাহিনীৰ সাৰাংশ
দাক্ষায়নী ব্ৰাহ্মণ জমিদাৰ ঈশ্বৰ দুৰ্গেশ্চন্দ্ৰ মুখোপাধ্যায়ৰ বিধবা পত্নী। গংগা সাগৰত তীৰ্থ কৰাৰ উদ্দেশ্যে তেওঁ কলকাতালৈ আহে আৰু নাৱেৰে গংগা সাগৰ দ্বীপলৈ যাত্ৰাৰম্ভ কৰে। নাৱখন যাত্ৰীৰে ঠাহখোৱা আৰু পৰিবেশো তেনেই অস্বাস্থ্যকৰ। একেখন নাৱেৰেই গংগা সাগৰলৈ মাকৰ সৈতে যাত্ৰা কৰিছিল বাতাসী নামৰ এজনী সৰু ছোৱালীয়ে। বাতাসীৰ আচাৰ-আচৰণত দাক্ষায়নী তীক্ত-বিৰক্ত হৈ উঠে। বাতাসীক দেখিলেই বুজিব পাৰি তাই এখন পিছপৰা সমাজৰ পৰা আহিছে।

গৈ থাকোঁতে সামুদ্ৰিক ধমুহাত নাৱখন বিধ্বস্ত হৈ পৰে। দাক্ষায়নীয়ে নিজৰ জীৱনকো তুচ্ছ কৰি, সকলো খং-ক্ষোভ পাহৰি সোঁতত উটি যোৱা বাতাসীক উদ্ধাৰ কৰে। তাইক সাগৰ দ্বীপৰ শিবিৰৰ হাস্পাতালত ভৰ্তি কৰোঁৱা হয়। ইতিমধ্যে দুৰ্ঘটনাত তাইৰ মাকৰ মৃত্যু হৈছিল। ইফালে দাক্ষায়নীয়ে আধাৰুৱা তীৰ্থযাত্ৰা সম্পূৰ্ণ কৰিবলৈ নাও এখন ভাৰা কৰে। এনেতে শিবিৰৰ ডাক্তৰে তেতিয়াও জ্ঞান ঘূৰি নহা বাতাসীৰ সম্পূৰ্ণ নাম-ঠিকনা লিখি দিবলৈ দাক্ষায়নীলৈ প্ৰপত্ৰ এখন আগবঢ়াই দিয়ে। প্ৰপত্ৰখন লৈ তেওঁ বাতাসীৰ মাক আৰু দেউতাকৰ নামৰ ঠাইত লিখে ক্ৰমে ‘শ্ৰীমতী দাক্ষায়নী দেৱী’ আৰু  ‘ঈশ্বৰ দুৰ্গেশচন্দ্ৰ মুখোপধ্যায়’।
## অভিনয়শিল্পী

*ভাৰতী দেৱী
*মঞ্জু অধিকাৰী
*জহৰ ৰায়
*নিতিশ মুখোপধ্যায়
*শৈলেন গংগোপধ্যায়
*তুলসী লাহিৰী
*মনোৰমা দেৱী
*নিভাৰাণী দেৱী
*মাষ্টাৰ বিভু
*অমৰ পাল
*মহম্মদ ইজৰায়েল

## বঁটা
;১৯৫৯- ৬ষ্ঠ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা
*শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰপতিৰ স্বৰ্ণপদক
*শ্ৰেষ্ঠ বঙালী ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰপতিৰ ৰৌপ্যপদক
*শ্ৰেষ্ঠ শিশুশিল্পীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা- মঞ্জু অধিকাৰী
;১৯৫৯- বাৰ্লিন আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ
*শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ গোল্ডেন বিয়েৰৰ বাবে মনোনীত

## তথ্যউৎস

## বাহ্যিক সংযোগ
*

শ্ৰেণী:১৯৫৯ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:বঙালী চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ বঙালী পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
ভগিনী নিবেদিতা (চলচ্চিত্ৰ)

**ভগিনী নিবেদিতা** () ১৯৬২চনত মুক্তি পোৱা এখন জীৱনীমূলক বঙালী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ।  স্বামী বিবেকানন্দৰ আয়াৰলেণ্ডদেশীয় শিষ্যা মাৰ্গাৰেটৰ জীৱন আৰু কৰ্মাৱলীৰ আধাৰত ছবিখনৰ কাহিনী ৰচনা কৰা হৈছে। বিবেকানন্দৰ ওচৰত দীক্ষাগ্ৰহণ কৰাৰ পাছত তেওঁক ভগিনী নিবেদিতা নামেৰে নামকৰণ কৰা হৈছিল। ছবিখনৰ পৰিচালনা বিজয় বসু। নামভূমিকাত অভিনয় কৰিছিল অৰুন্ধতী দেৱীয়ে। ছবিখনে শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ নৱম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে।  
## কাহিনীৰ সাৰাংশ
এজন আইৰিছ পাদুৰীৰ ঘৰত জন্মগ্ৰহণ কৰা মাৰ্গেৰেটে লণ্ডনত এজন মহান ভাৰতীয় সন্ন্যাসী স্বামী বিবেকানন্দক লগ পায় আৰু তেওঁৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হয়। কেই বছৰমান পাছত মাৰ্গাৰেটে বিবেকানন্দৰ শিষ্যত্ব গ্ৰহণ কৰিবলৈ ভাৰতলৈ আহে। বিবেকানন্দই তেওঁক ব্ৰহ্মচৰ্যৰ দিক্ষা প্ৰদান কৰে আৰু নিবেদিতা নামৰে নামকৰণ কৰে। ইয়াৰ পিছতে নিবেদিতাই বিভিন্ন সামাজিক হেঙাৰ নেওচি মানৱ কল্যাণত ব্ৰতী হয়। আনকি গুৰুৰ মৃত্যুৰ পাছতো আমৃত্যু তেওঁ কল্যাণকামী কৰ্মৰাজিত ব্ৰতী হৈ থাকিল। 
## অভিনয়শিল্পী

* অৰুন্ধতী দেৱী  (ভগিনী নিবেদিতা)
*অসিত বৰণ
*অজিত বন্দোপধ্যায়
*শোভা সেন
*দিলীপ ৰয়
*মুমতাজ আহমেদ খান (মিঃ উইলছল)
*সনন্দ বেনাৰ্জী
*হাৰাধন বেনাৰ্জী
*দ্বিজু ভাৱাল
*প্ৰেমাংশু বসু
*অমৰেশ দাস

## বঁটা
*১৯৬১- ৯ম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা: শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰপতিৰ স্বৰ্ণপদক।
## বাহ্যিক সংযোগ
* 

শ্ৰেণী:১৯৬২ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:বঙালী চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
আধুনিক অসমীয়া সাহিত্যৰ আভা

**আধুনিক অসমীয়া সাহিত্যৰ আভা ** এখন অসমীয়া গ্ৰন্থ। গ্ৰন্থখনৰ লেখক ড০ বসন্ত কুমাৰ শৰ্মা।
## গ্ৰন্থৰ পৰিচয়
আধুনিক অসমীয়া সাহিত্যৰ আভা গ্ৰন্থখন এখন অসমীয়া গ্ৰন্থ। গ্ৰন্থখনৰ লেখক বজালী মহাবিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ অৱসৰপ্ৰাপ্ত মুৰব্বী অধ্যাপক ড০ বসন্ত কুমাৰ শৰ্মা।গ্ৰন্থখন প্ৰথম প্ৰকাশ পায় ১০ জুলাই ২০২২ত। *আধুনিক অসমীয়া সাহিত্যৰ উন্মেষ*, *অসমীয়া চুটিগল্পৰ উত্তৰণ*, *অসমীয়া ব্যংগ সাহিত্য*, *গীতি-কবিতা*, *অসমীয়া নাটক*, *উপন্যাস* আদি বিষয়কলৈ লেখকে বিভিন্ন সময়ত লিখা ১১ টা প্ৰবন্ধ গ্ৰন্থখনত সন্নিৱিষ্ট কৰিছে। । গ্ৰন্থখনৰ পৃষ্ঠাৰ সংখ্যা ৮৭।
## প্ৰবন্ধসমূহ
* পাশ্চাত্য সাহিত্য আৰু শিক্ষাৰ প্ৰভাৱত আধুনিক অসমীয়া সাহিত্যৰ উন্মেষ
* অসমীয়া চুটিগল্পৰ সূচনা–উত্তৰণৰ ৰূপৰেখা
* অসমীয়া ব্যংগ সাহিত্যত অনবদ্য সংযোজন বাহিৰে ৰং চং ভিতৰে কোৱা ভাতুৰী
* ভানুমতী উপন্যাসৰ ভানুমতীৰ আহ্লাদিত ৰূপত আলোকপাত
* যুদ্ধক্ষেত্ৰত আহোম ৰমণীত জাতীয়তাবাদ
* অপূৰ্ণ উপন্যাসৰ পূৰ্ণিমাঃ চমু অৱলোকন
* জমিদাৰ নগেন্দ্ৰ নাৰায়ণ চৌধুৰীঃ জীৱন আৰু কৃতি
* শোণিত কুঁৱৰীৰ নাৰী চৰিত্ৰৰ সংগতি-বিসংগতিৰ আলোকৰেখা
* কাৰেঙৰ লিগিৰীৰ শেৱালিৰ আলেখ-লেখ বিচাৰ
* ৰূপালীম নাটকৰ সংলাপঃ নিৰ্মোহ আলোচনা
* পাৰ্বতী প্ৰসাদ বৰুৱাৰ গীতি-কবিতাঃ চমু অৱলোকন

## গ্ৰন্থকাৰৰ পৰিচয়
**ড০ বসন্ত কুমাৰ শৰ্মা** বজালী মহাবিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগৰ অৱসৰপ্ৰাপ্ত মুৰব্বী অধ্যাপক। তেখেতে নিৰৱিচ্ছিন্নভাৱে অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ চৰ্চা কৰি আছে। 
গ্ৰন্থখনৰ শেষ পৃষ্ঠাত সংযোগ কৰা  **অসমীয়া সাহিত্য বেদীলৈ পুথি অৰ্ঘ্য **শীৰ্ষক অংশটোত অসমীয়া সাহিত্যলৈ তেখেতৰ অৱদান সম্পৰ্কে উল্লেখ কৰা হৈছে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
এৰিট্ৰিয়া

ইৰিত্ৰিয়া , আনুষ্ঠানিকভাৱে ইৰিত্ৰিয়া ৰাজ্য, পূব আফ্ৰিকাৰ হৰ্ণ অৱ আফ্ৰিকা অঞ্চলৰ এখন দেশ, ইয়াৰ ৰাজধানী আৰু আটাইতকৈ ডাঙৰ চহৰ আছমাৰা। ইয়াৰ দক্ষিণে ইথিওপিয়া, পশ্চিমে চুডান আৰু দক্ষিণ-পূবে জিবুতি। ইৰিত্ৰিয়াৰ উত্তৰ-পূব আৰু পূব অংশত লোহিত সাগৰৰ কাষে কাষে বিস্তৃত উপকূল আছে। দেশখনৰ মুঠ আয়তন প্ৰায় ১১৭,৬০০ কিলোমিটাৰ বৰ্গফুট (৪৫,৪০৬ বৰ্গমাইল), আৰু ইয়াত ডাহলাক দ্বীপপুঞ্জ আৰু কেইবাটাও হানিছ দ্বীপপুঞ্জ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।

## নাম
ইৰিত্ৰিয়া নামটো লোহিত সাগৰৰ প্ৰাচীন গ্ৰীক নামৰ পৰাই উদ্ভৱ হৈছে। ১৮৯০ চনত ইটালীৰ ইৰিত্ৰিয়া (কলনিয়া ইৰিত্ৰিয়া) গঠন হোৱাৰ লগে লগে ইয়াক প্ৰথম আনুষ্ঠানিকভাৱে গ্ৰহণ কৰা হয়। পৰৱৰ্তী ব্ৰিটিছ আৰু ইথিওপিয়াৰ দখলৰ সময়ছোৱাত এই নামটো টিকি থাকিল আৰু ১৯৯৩ চনৰ স্বাধীনতা গণভোট আৰু ১৯৯৭ চনৰ সংবিধানে ইয়াক পুনৰ দৃঢ় কৰি তুলিলে।
দাদা ঠাকুৰ

**দাদা ঠাকুৰ** () ১৯৬২ চনৰ এখন জীৱনীভিত্তিক বঙালী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ। পৰিচালক সুধীৰ মুখাৰ্জী। এই ছবিখন জনপ্ৰিয়ভাবে *দাদা ঠাকুৰ* নামেৰে জনাজাত প্ৰকাশক, সম্পাদক আৰু ব্যংগ লেখক শৰৎ চন্দ্ৰ পণ্ডিতৰ জীৱনৰ আধাৰত নিৰ্মাণ কৰা হৈছে। পণ্ডিতৰ জীৱিত অৱস্থাতে ছবিখন নিৰ্মিত হৈছিল আৰু মুক্তি পাইছিল। নাম ভূমিকাত অভিনয় কৰে ছবি বিশ্বাসে। ছবিখনে শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ১০ম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰিছিল।
## কাহিনীৰ সাৰাংশ
বাস্তৱ জীৱনৰ দাদা ঠাকুৰ নামেৰে প্ৰখ্যাত শৰৎ চন্দ্ৰ পণ্ডিতৰ জীৱনৰ ওপৰত নিবিড়ভাৱে আধাৰিত এই ছবিখন তেওঁৰ জীৱনকালতে নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। দাদা ঠাকুৰে হাতেৰে চলোৱা ছপাযন্ত্ৰৰ জৰিয়তে নিজৰ কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে। পত্নী আছিল তেওঁৰ সহায়ক। পিছত তেওঁৰ লগত যোগ দিয়ে আত্মগোপনকাৰী স্বাধীনতা সংগ্ৰামী নলিনী কান্ত সৰকাৰে। দাদা ঠাকুৰে *জংগীপুৰ সংবাদ* নামেৰে কাকত এখন উলিয়াইছিল। সামাজিক অন্যায়ৰ বিৰুদ্ধে প্ৰচাৰ চলাই তেওঁ শাসকগোষ্ঠীৰ ৰোষত পৰে। স্থানীয় জমিদাৰৰ বংশধৰ দৰ্পনাৰায়ণৰ অবাঞ্চিত কামনাৰ বহ্নিৰ পৰা তেওঁ লতা নামৰ ছোৱালী এজনীক ৰক্ষা কৰে। লতাই স্বাধীনতা সংগ্ৰামত যোগদান কৰে। পিছলৈ দৰ্পনাৰায়ণৰো সংশোধন হয় আৰু দাদা ঠাকুৰৰ প্ৰবল অনুগামী হৈ ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ সংগ্ৰামত অংশ লয়।দাদা ঠাকুৰে এজন সাধাৰণ মানুহ, এজন ক্ষুদ্ৰ দোকানীক জংগীপুৰৰ পৌৰ আয়ুক্ত হিচাপে নিৰ্বাচিত হোৱাত সহায় কৰে।

পিছত দাদা ঠাকুৰে *জংগীপুৰ সংবাদ* বন্ধ কৰিবলগীয়া হয় যদিও অতি সোনকালে আন এখন আলোচনী *বিদুষক* আৰম্ভ কৰে। কলকাতাৰ ৰাজপথত আলোচনীখন বিক্ৰি কৰি থাকোঁতে ব্ৰিটিছ আৰক্ষীয়ে তেওঁক অভিযুক্ত কৰে। অৱশ্যে তেওঁক উদ্ধাৰ কৰে তেতিয়াৰ কলকাতাৰ মেয়ৰ সুভাষ চন্দ্ৰ বসুৱে।

বৃটিছে দৰ্পনাৰায়ণক হত্যা কৰে, যি মৰ্মান্তিক ঘটনাৰ সাক্ষী আছিল দাদা ঠাকুৰ আৰু ইয়াৰ লগেলগে ছবিখনৰ সামৰণি পৰে। দৰ্পনাৰায়ণৰ মৃত্যুত প্ৰথমবাৰৰ বাবে দাদা ঠাকুৰে চকুলো টোকে। যন্ত্ৰনাকাতৰ দাদা ঠাকুৰে প্ৰাৰ্থনা কৰে যাতে বংগভূমিত আৰু অধিক এনে নিষ্ঠাবান যুৱ সংগ্ৰামীৰ জন্ম হয়, যাৰ প্ৰচেষ্টাত চূড়ান্ত বিজয় সাধন হ’ব।
## অভিনয়শিল্পী
 
*ছবি বিশ্বাস (দাদা ঠাকুৰ)
*বিশ্বজিৎ চেটাৰ্জী (দৰ্পনাৰায়ণ)
*ছায়া দেৱী (দাদা ঠাকুৰৰ পত্নী)
*তৰুণ কুমাৰ চেতাৰ্জী (নলিনী কান্ত সৰকাৰ)
*সুলতা চৌধুৰী (লতা)
*ভানু বন্দোপাধ্যায় 

## সঁহাৰি
মুক্তিৰ পিচত ছবিখনে ব্যৱসায়িক আৰু সমালোচনাত্মক দুয়োটা দিশতে সফলতা লাভ কৰিছিল। দাদা ঠাকুৰৰ চৰিত্ৰত ছবি বিশ্বাসৰ অভিনয় প্ৰশংসিত হৈছিল।  কোৱা হয় যে শৰৎ পণ্ডিতে নিজেই বিশ্বাসৰ অভিনয়ক ভূয়সী প্ৰশংসা কৰিছিল। ছবিখন মুক্তিৰ আগেআগে এক পথ দুৰ্ঘটনাত ছবি বিশ্বাসৰ মৃত্যু হয় আৰু নিঃসন্দেহে এই বিষয়টোৱে ছবিখনৰ ব্যৱসায়িক সফলতাত প্ৰভাৱ পেলায়। দশম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাত অধিক জনাজাত সত্যজিৎ ৰায়ৰ *অভিয়ান* আৰু গুৰু দত্ত প্ৰযোজিত * [[চাহিব বিবি ঔৰ গুলাম]]*ক চেৰাই শীৰ্ষ পুৰস্কাৰ লাভ কৰে।
দাদা ঠাকুৰ ছবিখনক ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ সংগ্ৰহালয়ত সংৰক্ষিত আৰু ডিজিটাইজ কৰা হৈছে।
## বঁটা
* ১৯৬২- ১০ম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা: শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ স্বৰ্ণপদক
*বেংগল ফিল্ম জাৰ্ণেলিষ্টছ্ এছোচিয়েন বঁটা
**শ্ৰেষ্ঠ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ
**সত্যেন চেতাৰ্জীলৈ শ্ৰেষ্ঠ শব্দগ্ৰহণকাৰীৰ বঁটা

## তথ্যউৎস

## বাহ্যিক সংযোগ
* 

শ্ৰেণী:১৯৬২ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:বঙালী চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
জৈন সাহিত্য

**জৈন সাহিত্য** ( সংস্কৃত : जैन साहित्य) বুলিলে জৈন ধৰ্মৰ সাহিত্যক বুজোৱা হয়। ই এক বিশাল আৰু প্ৰাচীন সাহিত্য পৰম্পৰা, যিটো প্ৰথম অৱস্থাত মৌখিকভাৱে প্ৰচাৰিত হৈছিল। অৰ্ধমাগধী প্ৰাকৃত (মধ্য-ইণ্ডো আৰ্য) ভাষাত লিখা কেননিক জৈন আগমত বৰ্তমানৰ আটাইতকৈ পুৰণি সামগ্ৰী সন্নিবিষ্ট কৰা হৈছে। এই নীতিগত গ্ৰন্থসমূহৰ ওপৰত পৰৱৰ্তী জৈন সন্ন্যাসীসকলে বিভিন্ন ধৰণৰ টীকা লিখিছিল। পিছৰ গ্ৰন্থসমূহ ধ্ৰুপদী সংস্কৃত আৰু মহাৰাষ্ট্ৰী প্ৰাকৃতৰ দৰে আন ভাষাতো ৰচনা কৰা হৈছিল।

জৈন সাহিত্য মূলতঃ দিগম্বৰ আৰু শ্বেতাম্বৰ ধৰ্ম-নীতি-নিয়মৰ মাজত বিভক্ত। কোনবোৰ গ্ৰন্থক কৰ্তৃত্বশীল বুলি গণ্য কৰা উচিত সেই সম্পৰ্কে জৈন ধৰ্মৰ এই দুটা প্ৰধান সম্প্ৰদায়ৰ মাজত সদায় একমত নহয়।

অধিক শেহতীয়া জৈন সাহিত্য আন ভাষাতো লিখা হৈছে, যেনে, মাৰাঠী, তামিল, ৰাজস্থানী, ঢূণ্ঢাড়ী, মাৰোৱাৰী, হিন্দী, গুজৰাটী, কন্নড়, মালয়ালম আৰু শেহতীয়াকৈ ইংৰাজীত ।
## তথ্য সংগ্ৰহ
এলবাৰ্ট এক্কা

লেন্স নায়ক **এলবাৰ্ট এক্কা**, পি.ভি.চি (; ২৭ ডিচেম্বৰ ১৯৪২ – ৩ ডিচেম্বৰ ১৯৭১) ভাৰতীয় সেনাৰ এজন সৈনিক আছিল। ১৯৭১ চনৰ ভাৰত-পাকিস্তান যুদ্ধৰ সময়ত গংগাসাগৰৰ যুদ্ধত তেওঁ নিহত হৈছিল। শত্ৰুৰ সমুখত প্ৰদৰ্শন কৰা বীৰত্বৰ বাবে তেওঁক মৰণোত্তৰভাৱে ভাৰতৰ সৰ্বোচ্চ সামৰিক সন্মান পৰম বীৰ চক্ৰ প্ৰদান কৰা হয়।

## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৪২ চনৰ ২৭ ডিচেম্বৰত ঝাৰখণ্ডৰ গুমলাৰ জাৰি গাঁৱৰ এটি আদিবাসী পৰিয়ালত এলবাৰ্ট এক্কাৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ জুলিয়াছ এক্কা আৰু মাতৃ মৰিয়ম এক্কা। আদিবাসীসকলৰ মাজত চিকাৰ কৰাটো এক সাধাৰণ খেল আছিল, আৰু এক্কা শৈশৱৰ পৰাই এই বিষয়ত আগ্ৰহী আছিল। জংঘলত চিকাৰ কৰাৰ অভিজ্ঞতাৰে, তেওঁ মাটিত কৰা চলাচলৰ কুশল ব্যৱহাৰৰ দ্বাৰা এজন ভাল সৈনিক হ’বলৈ সক্ষম হৈছিল। ডাঙৰ হোৱাৰ লগে লগে এক্কাই সেনাবাহিনীত কাম কৰিবলৈ আগ্ৰহ প্ৰকাশ কৰে  আৰু ১৯৬২ চনৰ ২৭ ডিচেম্বৰত বিহাৰ ৰেজিমেণ্টত নামভৰ্তি কৰে।

## সামৰিক জীৱন
১৯৬৮ চনৰ জানুৱাৰী মাহত *ব্ৰিগেড অৱ দ্য গাৰ্ডছ*ৰ চতুৰ্দশ বেটেলিয়ন স্থাপন হোৱাৰ পিছত,এক্কাক সেই গোটলৈ স্থানান্তৰ কৰা হয়। উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলত থাকোঁতে তেওঁক বিদ্ৰোহ-বিৰোধী অভিযানত অংশ লোৱা দেখা গৈছিল। ১৯৭১ চনৰ ভাৰত-পাকিস্তান যুদ্ধৰ প্ৰস্তুতিৰ সময়ত, এক্কাক লেন্স নায়কলৈ পদোন্নতি দিয়া হৈছিল।

## গংগাসাগৰ যুদ্ধ
যুদ্ধ আৰম্ভ হোৱাৰ লগে লগে, আইভি কৰ্পৰ সৈতে চৈধ্য জন গাৰ্ড সংলগ্ন কৰা হৈছিল। ব্ৰাহ্মনবাড়িয়া জিলাৰ দক্ষিণ আখাউৰাৰপৰা ৬ কিলোমিটাৰ (৩.৭ মাইল) দূৰত্বত অৱস্থিত গংগাসাগৰ দখল কৰাটো আইভি কৰ্পৰ অগ্ৰগতিৰ বাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ আছিল, আৰু ইয়াৰ বাবে চৈধ্য জন গাৰ্ডক দায়িত্ব দিয়া হৈছিল। অভিযান আৰম্ভ হোৱাৰ লগে লগে, আখাউৰা ৰেল ষ্টেচনৰ পৰা প্ৰায় ৪ কিলোমিটাৰ (২.৫ মাইল) দূৰত্বত গংগাসাগৰৰ দক্ষিণে থাকি দলটোৱে ইয়াৰ প্ৰতিৰক্ষা গঠন কৰে। ৰেল ষ্টেচনৰ চাৰিওফালে থকা উচ্চ ভূমিক মুখ্য প্ৰতিৰক্ষা বেষ্টনী ৰূপে লৈ তেওঁলোকে আক্ৰমণৰ পৰিকল্পনা কৰিছিল। লগত আছিল এণ্টি টেংক আৰু এণ্টি পাৰ্চনেল মাইনসমূহ। এটা টহলৰ সময়ত, পাকিস্তানী সৈন্যসকলক ৰেলপথত চলাচল কৰা দেখা গৈছিল। সোনকালেই বেটেলিয়নৰ দুটা কোম্পানীয়ে ট্ৰেকৰ কাষত শত্ৰুৰ স্থানত আক্ৰমণ কৰিছিল।

## স্বীকৃতি
লেন্স-নায়ক এলবাৰ্ট এক্কাক মৰণোত্তৰভাৱে ভাৰতৰ সৰ্বোচ্চ যুদ্ধসম্পৰ্কীয় বীৰত্ব বঁটা পৰম বীৰ চক্ৰ প্ৰদান কৰা হয়। ২০০০ চনত, ৫০ তম গণৰাজ্য দিৱস উপলক্ষে, ভাৰত চৰকাৰে তেওঁৰ স্মৃতিত এটা ডাক টিকট জাৰী কৰে। যিহেতু তেওঁ ঝাৰখণ্ডৰ বাসিন্দা আছিল, ৰাঁচীৰ ফিৰায়ালাল দোকানৰ সন্মুখৰ মুখ্য চাৰিআলিটোৰ নাম এলবাৰ্ট এক্কা চক নামেৰে নামাংকিত কৰি তেওঁৰ প্ৰতি সন্মান প্ৰদৰ্শন কৰা হৈছিল, এই স্থানত তেওঁৰ এটি প্ৰতিমূৰ্তিও স্থাপন কৰা হৈছে। এলবাৰ্ট এক্কা (জাৰী) খণ্ড নামেৰে তেওঁৰ নামত গুমলাত এটা খণ্ড (উপ-জিলা) সৃষ্টি কৰা হৈছে। ১৯৭১ চনৰ ভাৰত-পাক যুদ্ধৰ সময়ত আগৰতলাক পাকিস্তানৰ পৰা বচাবলৈ লোৱা পদক্ষেপৰ বাবে তেওঁৰ নামেৰে  ত্ৰিপুৰাত এখন ইক’ পাৰ্ক— ‘এলবাৰ্ট এক্কা পাৰ্ক’ আছে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:পৰম বীৰ চক্ৰ প্ৰাপক
ৰাম ৰাঘোবা ৰাণে

মেজৰ **ৰাম ৰাঘোবা ৰাণে**, পি.ভি.চি (; ২৬ জুন ১৯১৮ – ১১ জুলাই ১৯৯৪)  ভাৰতীয় সেনাৰ এজন বিষয়া আছিল। তেওঁ কৰম সিঙৰ সৈতে জীৱিত অৱস্থাত পৰম বীৰ চক্ৰ সন্মান লাভ কৰা প্ৰথম ব্যক্তি আছিল।

## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
ৰাম ৰাঘৱ ৰাণেই ১৯১৮ চনৰ ২৬ জুনত এটা দৰিদ্ৰ পুৰোহিত পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁলোকৰ পৰিয়াল কৰ্ণাটকৰ চেণ্ডিয়া গাঁৱৰ এটা কোংকনী ভাষী মাৰাঠী পৰিয়াল আছিল। ৰাণেৰ প্ৰাথমিক শিক্ষা পিতৃৰ সঘনাই বদলিকৰণ হোৱাৰ বাবে বিশৃংখল হৈ পৰিছিল। ১৯৩০ চনত তেওঁ ব্ৰিটিছ শাসনৰ পৰা ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ বাবে চলোৱা অসহযোগ আন্দোলনৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হয়। আন্দোলনৰ সৈতে তেওঁৰ জড়িত হোৱাই তেওঁৰ পিতৃক আতংকিত কৰি তুলিছিল আৰু তেখেতে পৰিয়ালটোক চেণ্ডিয়াত থকা পূৰ্বপুৰুষৰ গাঁওখনলৈ ঘূৰাই লৈ গৈছিল।
## উত্তৰসূৰী
২০০৬ চনৰ ৭ নৱেম্বৰত কৰ্ণাটকৰ ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ বিচ্চত আই.এন.এছ চাপাল ৱাৰশ্বিপ মিউজিয়ামৰ কাষতেই ৰানেৰ স্মৃতিত এটা প্ৰতিমূৰ্তি উন্মোচন কৰা হৈছিল। ইয়াক উদ্বোধন কৰিছিল ক্ষুদ্ৰ উদ্যোগৰ প্ৰাক্তন মন্ত্ৰী শিবানন্দ নাইক আৰু সভাপতিত্ব কৰিছিল তেতিয়াৰ ফ্লেগ অফিচাৰ কমাণ্ডাৰ-ইন-চিফ, ৱেষ্টাৰ্ণ কমাণ্ড, ভাইচ এডমিৰেল সংগ্ৰাম সিং বাইচে।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:পৰম বীৰ চক্ৰ প্ৰাপক
নিকা সংহতি

নিকা সংহতিত নাম আৰু ভকতৰ ওপৰত গুৰুত্ব দি আচাৰ-ক্ৰিয়া কঠোৰভাৱে পালন কৰা হয়। 'নিকা' শব্দৰ অৰ্থ নিৰ্মল, পৰিষ্কাৰ, পৱিত্ৰ। পৱিত্ৰ আৰু নৈষ্ঠিকভাৱে নাম আৰু ভকতক আশ্ৰয় কৰি ব্ৰহ্মতত্ত্বৰ কাষ চপা নিকা সংহতিৰ ঘাই লক্ষ্য। এই সংহতিৰ প্ৰধান বিচাৰ হ'ল বাহ্যাভ্যন্তৰ শুচিত অধিক গুৰুত্ব দিয়া। অৰ্থাৎ দৈহিক আৰু মানসিক শুদ্ধতাত কঠোৰ নীতি পালন কৰা হয়। যেনে, খোৱা-বোৱা কাৰ্য, স্পৰ্শাস্পৰ্শ আদিত বিশেষ গুৰুত্ব দিয়া হয়। এই বিচাৰত আত্ম-শুদ্ধিৰ ভাৱ জড়িত হৈ থাকে। মাধৱদেৱৰ আজ্ঞা অনুসৰি ধৰ্ম প্ৰচাৰত ব্ৰতী হোৱা বদুলা পদ্ম আতা আৰু মথুৰা দাস বুঢ়া আতা এই সংহতিৰ প্ৰৱৰ্তক।

## তথ্য সংগ্ৰহ
পুৰুষ সংহতি

ব্ৰহ্মৰ প্ৰভুত শক্তি স্বীকাৰ কৰা এটি সম্প্ৰদায় হ'ল পুৰুষ সংহতি। ব্ৰহ্মৰ আন এক নাম পুৰুষ। তেনে নামৰ পৰাই পুৰুষ সংহতি নামকৰণ হ'ব পাৰে। এই সংহতিত ব্ৰহ্মৰ প্ৰাধান্যৰ লগত নামৰ প্ৰতিও বিশেষ আস্থা থাকে। শংকৰদেৱৰ নাতি পুৰুষোত্তম ঠাকুৰৰ পৰা এই সংহতিৰ নামকৰণ হোৱা বুলিও সেই সম্প্ৰদায়ৰ বৈষ্ণৱসকলৰ মাজত বিশেষ প্ৰচাৰ আছে।

## তথ্য সংগ্ৰহ
পিৰু সিং

কোম্পানী হাবিলদাৰ মেজৰ **পিৰু সিং শ্বেখাৱত** () পি.ভি.চি (২০ মে ১৯১৮ – ১৮ জুলাই ১৯৪৮) এজন ভাৰতীয় সেনাৰ অ-কমিছনড বিষয়া আছিল, যাক ভাৰতৰ সৰ্বোচ্চ সামৰিক বঁটা পৰম বীৰ চক্ৰ প্ৰদান কৰা হৈছিল। 

সিঙে ১৯৩৬ চনৰ ২০ মে তাৰিখে ব্ৰিটিছ ভাৰতীয় সেনাত যোগদান কৰে, আৰু প্ৰথমে পঞ্জাৱ ৰেজিমেণ্টত নিযুক্ত হয়। ১৯৪০ চনৰ পৰা ১৯৪৫ চনৰ ভিতৰত তেওঁ ব্ৰিটিছ কমনৱেলথ বাহিনীৰ অংশ হিচাপে জাপানত নিয়োজিত হোৱাৰ আগতে উত্তৰ-পশ্চিম সীমান্তত আৰু প্ৰশিক্ষক হিচাপে সেৱা আগবঢ়াইছিল। স্বাধীনতাৰ পিছত, তেওঁ ১৯৪৭ চনৰ ভাৰত-পাকিস্তান যুদ্ধত অংশগ্ৰহণ কৰে, ভাৰতীয় সেনাৰ ষষ্ঠ ৰাজপুতানা ৰাইফলছৰ সৈতে সেৱা আগবঢ়ায়। 

যুদ্ধৰ সময়ত, সিং জম্মু আৰু কাশ্মীৰৰ তিথৱালত এটা পাকিস্তানী পোষ্ট দখল কৰিবলৈ নিযুক্ত কৰা এটা কোম্পানীৰ অংশ আছিল। সিঙে সফলতাৰে পাকিস্তানী পোষ্ট দখল কৰে। কিন্তু, সেই সময়লৈকে গোটেই কোম্পানীটোয় প্ৰায়সংখ্যক সৈনিক মৃত নতুবা আঘাতপ্ৰাপ্ত হৈ পৰিছিল। 

## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
পিৰু সিঙৰ জন্ম হৈছিল ১৯১৮ চনৰ ২০ মে তাৰিখে, ৰাজপুতানা (অধুনা ৰাজস্থান)ৰ ৰামপুৰা বেৰী গাঁৱত। তেওঁ লাল সিঙৰ পুত্ৰ আছিল। তেওঁৰ পৰিয়ালত সাতটা সন্তান আছিল- তিনিজন ভাই আৰু চাৰিগৰাকী ভগ্নী, সিঙ কনিষ্ঠ পুত্ৰ আছিল। এজন সৰু লৰা হিচাপে, সিঙে সদায় স্কুলক ঘৃণা কৰিছিল, কিয়নো তেওঁ সীমিত পৰিৱেশৰ সৈতে মোকাবিলা কৰিবলৈ অক্ষম আছিল। এদিন তেওঁৰ এজন সহপাঠীৰ সৈতে কাজিয়া কৰাৰ বাবে শ্ৰেণী-শিক্ষকে গালি দিয়াৰ পিছত সিঙে পলাই গৈছিল, আৰু কেতিয়াও বিদ্যালয়লৈ ঘূৰি যোৱা নাছিল। তাৰ পিছত, সিঙে তেওঁৰ মাক-দেউতাকক তেওঁলোকৰ খেতিপথাৰত সহায় কৰা অব্যাহত ৰাখিছিল। 

যদিও সিঙে শৈশৱৰ পৰাই সেনাবাহিনীত যোগদান কৰিব বিচাৰিছিল, তেওঁক দুবাৰ প্ৰত্যাখ্যান কৰা হৈছিল। কিয়নো সেনা বাহিনীত যোগদান কৰিবলৈ তেওঁ অতি সৰু আছিল। অৱশেষত ১৮ বছৰ বয়সত তেওঁ সেনাবাহিনীত যোগদান কৰে।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:পৰম বীৰ চক্ৰ প্ৰাপক
সঞ্জয় কুমাৰ

চুবেদাৰ মেজৰ **সঞ্জয় কুমাৰ** পবীচ (; জন্ম ৩ মাৰ্চ ১৯৭৬) ভাৰতীয় সেনাবাহিনীৰ এজন কনিষ্ঠ কমিচনেড অফিচাৰ, আৰু ভাৰতৰ সৰ্বোচ্চ সামৰিক বঁটা পৰম বীৰ চক্ৰ লাভ কৰা ব্যক্তি।

## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
সঞ্জয় কুমাৰে হিমাচল প্ৰদেশৰ বিলাসপুৰ জিলাৰ কলোল বল্কিন গাঁৱত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। সেনাবাহিনীত যোগদান কৰাৰ আগতে তেওঁ নতুন দিল্লীত টেক্সি চালক হিচাপে কাম কৰিছিল। চতুৰ্থ প্ৰচেষ্টাৰ পিছত সেনাবাহিনীত যোগদানৰ বাবে নিৰ্বাচিত হোৱাৰ পূৰ্বে তেওঁ তিনিবাৰকৈ বিফল হৈছিল। 

## সামৰিক কেৰিয়াৰ
১৯৯৯ চনৰ ৪ জুলাইত জম্মু আৰু কাশ্মীৰ ৰাইফলছৰ ১৩ নং বেটেলিয়নৰ সদস্য হিচাপে তেওঁ কাৰ্গিল যুদ্ধৰ সময়ত এৰিয়া ফ্লেট টপ দখল কৰাৰ দায়িত্ব দিয়া এটা দলৰ আগশাৰীৰ স্কাউট আছিল। এই অঞ্চল পাকিস্তানী সৈন্যৰ দখলত আছিল। ক্লিফটোৰ দূৰত্ব অনুমান কৰি প্ৰায় ১৫০ মিটাৰ দূৰৈৰ শত্ৰুৰ বাংকাৰৰ পৰা মেচিনগানৰ গুলীৰে দলটোক পৰাস্ত কৰা হয়। 

কুমাৰে সমস্যাৰ গভীৰতা আৰু এৰিয়া ফ্লেট টপ দখল কৰাত এই বাংকাৰে কি ক্ষতিকাৰক প্ৰভাৱ পেলাব সেই কথা উপলব্ধি কৰি অকলেই লেজৰ ওপৰেৰে, এটা ফ্লেংকৰ কাষেৰে খোজ কাঢ়ি গৈ শত্ৰুৰ বাংকাৰৰ ফালে আক্ৰমণ কৰে। নিমিষতে তেওঁৰ বুকু আৰু আগবাহুত দুটা গুলীয়ে আঘাত কৰাৰ ফলত প্ৰচুৰ ৰক্তক্ষয় হয়। 

গুলীৰ আঘাতৰ পৰা তেজ ওলাই আহিলেও তেওঁ বাংকাৰৰ ফালে আগুৱাই চাৰ্জ অব্যাহত ৰাখিলে। এই আক্ৰমণ-প্ৰত্যাক্ৰমণত তেওঁ তিনিজন শত্ৰুৰ সৈনিকক হত্যা কৰিছিল। তাৰ পিছত তেওঁ শত্ৰুৰ মেচিনগান এটা তুলি লৈ শত্ৰুৰ দ্বিতীয় বাংকাৰৰ ফালে আগবাঢ়ে। এই আক্ৰমণত আচৰিত হৈ শত্ৰু সৈন্যসকলে নিজৰ পষ্টৰ পৰা পলায়ন কৰাৰ সময়ত তেওঁৰ হাতত নিহত হয়। তেওঁৰ কাৰ্য্যৰ পৰা অনুপ্ৰাণিত হৈ বাকী প্লাটুনে চাৰ্জ আৰম্ভ কৰে আৰু আক্ৰমণ কৰি এৰিয়া ফ্লেট টপ দখল কৰিবলৈ সক্ষম হয়। 

২০২২ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত তেওঁ চুবেদাৰ মেজৰ পদবী লাভ কৰে আৰু পুনেৰ ওচৰৰ খাডাকৱাছলাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতিৰক্ষা একাডেমীত নিযুক্তি লাভ কৰে।

## বঁ‌টা আৰু সামৰিক সজ্জা
তেওঁৰ কেৰিয়াৰৰ সময়ছোৱাত অপাৰেচন বিজয়ত তেওঁৰ ভূমিকাৰ বাবে তেওঁ পৰম বীৰ চক্ৰ (স্বাধীনতা দিৱস ১৯৯৯) বঁটা লাভ কৰে। 

## পৰম বীৰ চক্ৰ
ভাৰতীয় সেনাৰ অফিচিয়েল ৱেবছাইটত পৰম বীৰ চক্ৰৰ উদ্ধৃতিত এইদৰে লিখা আছে:

## জনপ্ৰিয় সংস্কৃতিত
একেটা সংঘাতৰ অংশস্বৰূপ আন আন সৈনিকৰ সৈতে কুমাৰৰ বিৰত্বৰ কাহিনী এল.অ’.চি কাৰ্গিল ছবিখনত চিত্ৰিত কৰা হৈছিল, য’ত তেওঁৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল বলীউডৰ বিখ্যাত অভিনেতা সুনীল শ্বেট্টীয়ে
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:পৰম বীৰ চক্ৰ প্ৰাপক
সাহিত্য দেশী আৰু বিদেশী

**সাহিত্য দেশী আৰু বিদেশী **এখন অসমীয়া গ্ৰন্থ৷ গ্ৰন্থখনৰ লেখক ড° প্ৰহ্লাদ কুমাৰ বৰুৱা ৷ গ্ৰন্থখন প্ৰথম সংস্কৰণ প্ৰকাশ পাইছিল ২১ ডিচেম্বৰ ১৯৮৮ চনত৷ দ্বিতীয় সংস্কৰণ প্ৰকাশ পায় ২৮ ফেব্ৰুৱাৰী ১৯৯৬ চনত আৰু তৃতীয় তথা বনলতা সংস্কৰণ প্ৰকাশ পাইছিল ২০০১ চনত৷ গ্ৰন্থখনত অসমীয়া সাহিত্য আৰু ভাৰতীয় সাহিত্যৰ লগতে পাশ্চাত্যৰ কিছু কিছু নিৰ্বাচিত সাহিত্যকৰ্মৰ বিষয়ে আলোচনা আগবঢ়াইছে৷ গ্ৰন্থখনৰ শিৰোনাম সম্পৰ্কত প্ৰথম সংস্কৰণৰ পাতনিত গ্ৰন্থকাৰে এনেদৰে উল্লেখ কৰিছে----
*“পুথিখনৰ নামটোৱে হয়তো পাঠকৰ মনত খোকোজা লগাব পাৰে যে,সাহিত্যৰনো আক’ দেশী-বিদেশী থাকেনে? আচলতে সাহিত্য যিহেতু কলা; গতিকে ভূগোলৰ সীমাৰে বন্ধা তাৰ কোনো নিৰ্দ্দিষ্ট দেশ নাই৷ চকুৰ পানীৰ যিদৰে দেশভেদে কোনো পৃথকতা নাই; সাহিত্যৰো সেইদৰে দেশ বিদেশ বুলি পৃথক পৰিচয় নাই৷ ভাষাটো মাথোন পৃথক৷ পাৰ্থক্য সিমানেই৷ অৱশ্যে সামান্য পাৰ্থক্য নোহোৱাও নহয়৷ ভৌগোলিক অৱস্থিতি, ৰাজনৈতিক, সামাজিক, অৰ্থনৈতিক আৰু সাংস্কৃতিক, ভিন্নতা অনুসৰি দেশভেদে সাহিত্যৰ গুণধৰ্ম অৱশ্যে পৃথক হয়৷ আমাৰ পাঠক সমাজক তুলনামূলক সোৱাদ এটা দিয়াৰ দায়িত্ব এটা পালন কৰাৰ কথা ভাবিছিলোঁ৷ বহু ভাষাৰ বহু কিতাপ বাছি লৈছিলোঁ৷ কিন্তু প্ৰকাশকে গম পাই পাণ্ডুলিপিটো খৰখেদাকৈ বিচাৰিলে৷ গতিকে এইবাৰলৈ বহু কিতাপ এৰিলোঁ৷ পিছৰ সংস্কৰণত যোগ দিয়াৰ আশা পুহি থলো৷”*

## প্ৰবন্ধসমূহ
সাহিত্য দেশী আৰু বিদেশী গ্ৰন্থখনত মুঠ ১১ টা প্ৰবন্ধ সন্নিৱিষ্ট হৈছে।
#  সাগৰ দেখিছা: এটি মূল্যায়ন
#  পিতাপুত্ৰ: এটি সমীক্ষা
# পাণিপথ: এটি অধ্যয়ন
# ৰবীন্দ্ৰনাথৰ ৰাজা: এটি বিশ্লেষণ
# মালয়ালম উপন্যাস চেম্মীন: এটি আস্বাদন
# জয়শংকৰ প্ৰসাদৰ চন্দ্ৰগুপ্ত: এটি দৃষ্টিপাত
# চফ’ক্লিছৰ ইডিপাচ ৰেক্স: এটি বিশ্লেষণাত্মক অধ্যয়ন
# চেমুৱেল বেকেটৰ ওৱেটিং ফৰ গডো: এটি পৰিচয়
# হেনৰিক ইবচেনৰ গোষ্টছ: এটি সাধাৰণ আলোচনা
# হেনৰিক ইবচেনৰ এনিমি অৱ দি পিপুল: এটি পৰ্যালোচনা
# মাটিৰ মানুহ: এখন মনোজ্ঞ পাৰিবাৰিক উপন্যাস

## গ্ৰন্থকাৰৰ পৰিচয়

সাহিত্য সমালোচক, গল্পকাৰ, প্ৰবন্ধকাৰ,সম্পাদক,অধ্যাপক ড॰ প্ৰহ্লাদ কুমাৰ বৰুৱাৰ জন্ম হৈছিল ১৯৪৪ চনৰ ২৮ ফেব্ৰুৱাৰীত জিলাৰ নিতাইপুখুৰী মৌজাৰ দেওডুবী গাঁৱত। তেখেতৰ পিতৃৰ নাম বুদকান্ত বৰুৱা আৰু মাতৃৰ নাম পেচন্দা বৰুৱা। ৮৬ নং দেওডুবী প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা প্ৰাথমিক শিক্ষা সাং  কৰি বৰুৱাই ১৯৬২ চনত নিতাইপুখুৰী হাইস্কুলৰ পৰা হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। ১৯৬৮ চনত শিৱসাগৰ কলেজৰ পৰা অসমীয়া বিভাগত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে আৰু ১৯৭১ চনত তেখেতে ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগত স্নাতকোত্তৰ শ্ৰেণীত নামভৰ্তি কৰে।  তেখেতে ড০মহেন্দ্ৰ বৰাৰ তত্ত্বাৱধানত পিএইচ.ডি ডিগ্ৰী লাভ কৰে। পৰৱৰ্তী সময়ত তেখেতে ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগত অধ্যাপক হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰে। *অসমীয়া চুটিগল্পৰ অধ্যয়ন*, *সাহিত্য দেশী আৰু বিদেশী*, *জ্যোতি-মনীষা*,*সাহিত্য চিন্তা*, *জীৱন কলা*, *আৱাহন যুগৰ অসমীয়া সাহিত্য* আদি তেখেতৰ উল্লেখযোগ্য সাহিত্যকৃতি। ২০১১ চনৰ ২৪ আগষ্টত তেখেতৰ পৰলোকপ্ৰাপ্তি ঘটে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
অসমৰ লোক-সংস্কৃতি (গ্ৰন্থ)

**অসমৰ লোক-সংস্কৃতি** গ্ৰন্থখনৰ লিখক বিৰিঞ্চি কুমাৰ বৰুৱা৷ গ্ৰন্থখনত অসমীয়া লোক-সংস্কৃতিৰ স্বৰূপ, অসমৰ ভৌগোলিক পৰিৱেশ, লোক-সাহিত্য, লোক-বিশ্বাসত সাপ, মাছ, কুুকুৰা চৰাই, তামোল-পাণ, নগ্নতা, অশ্লীলতা, আৰু শাও-শপনি, নামঘৰ নিৰ্মাণৰ নীতি-নিয়ম, সাজ-পাৰ, খোৱা-বোৱা, বেজ-বেজালি, উৎসৱ-অনুষ্ঠান, ধৰ্মীয় পৰম্পৰা, বাদ্য-যন্ত্ৰ, লোক-শিল্প আদি বিষয়বস্তুবোৰৰ সন্দৰ্ভত আলোচনা কৰা হৈছে৷ এই গ্ৰন্থখনৰ একে বিষয়বস্তুকে কেন্দ্ৰ কৰি ইংৰাজী ভাষাত Popular culture of Assam শীৰ্ষক এখন গ্ৰন্থ প্ৰস্তুত কৰা হৈছে৷ গ্ৰন্থখনৰ প্ৰথম প্ৰকাশ হৈছে ১৯৬১ চনৰ মাৰ্চ মাহত৷

## লেখক পৰিচয়
**বিৰিঞ্চি কুমাৰ বৰুৱা** (; ১০ নৱেম্বৰ, ১৯০৮ – ৩০ মাৰ্চ, ১৯৬৪), অসমৰ এজন শিক্ষাবিদ, লেখক, ইতিহাসবিদ, ভাষাবিদ আৰু লোক-সংস্কৃতিৰ গৱেষক। অসমৰ লোক-সংস্কৃতিৰ অমূল্য সম্পদসমূহ উদ্ধাৰৰ কাৰণে তেওঁ গোটেই জীৱন অহোপুৰুষাৰ্থ  কৰিছিল। বিৰিঞ্চি কুমাৰ বৰুৱাই গুৱাহাটী জালুকবাৰীৰ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ চৌপাশতে জীৱনৰ অধিক সময় পাৰ কৰিছিল। সেয়ে পিছলৈ তেওঁৰ নামেৰে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ত 'বিৰিঞ্চি কুমাৰ বৰুৱা প্ৰেক্ষাগৃহ'ৰ নিৰ্মাণ কৰা হয়। তেওঁ "Indian Film Censor Board"-ৰ সদস্য আছিল। ইয়াৰ লগতে তেওঁ "Indian Language Commission"-ৰো প্ৰতিষ্ঠাপক সদস্য আছিল। তেওঁ সামাজিক-সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠান "Assam Academy for Cultural Relations"-ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল,যাৰ মূল উদ্দেশ্য আছিল উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ বিভিন্ন ভাষা, জাতিৰ মাজত সমন্বয় প্ৰতিষ্ঠা কৰা।

‘আৱাহন’, জয়ন্তী, সুৰভি, সাহিত্য সভা পত্ৰিকা, Journal of the Assam Research Society আদি আলোচনী আৰু গৱেষণামূলক পত্ৰিকাত প্ৰৱন্ধ-পাতি লিখাৰ উপৰিও বিৰিঞ্চি কুমাৰ বৰুৱা ৰামধেনু আৰু দৈনিক নতুন অসমীয়াৰ প্ৰতিষ্ঠাপক  সম্পাদক আছিল। তেওঁ ‘অকণ’ আৰু ‘সুৰভি’ নামৰ দুখন শিশু আলোচনীৰ সম্পাদক আছিল। কামৰূপ অনুসন্ধান সমিতিৰ মুখপত্ৰখনো তেওঁ কিছু বছৰ সম্পাদনা কৰিছিল।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
ৰুক্মিণী হৰণ কাব্য

**ৰুক্মিণী হৰণ কাব্য**খন ভাগৱত আৰু হৰিবংশৰ পৰা কাহিনী সংগ্ৰহ কৰি ৰচনা কৰা হৈছিল। প্ৰেম আৰু মিলন, বিবাদেই হৈছে এই **কাব্য**খনৰ মূল সমল। 

কুণ্ডিলৰ ৰজা ভীষ্মকৰ কন্যা ৰুক্মিণী ক কৃষ্ণৰ হাতত সমৰ্পণ কৰাৰ ইচ্ছা কৰিছিল। কিন্তু, জ্যেষ্ঠ ভাতৃ ৰুক্মবীৰে কৃষ্ণৰ পৰিৱৰ্তে ছেদীৰাজ শিশুপাললৈ ৰুক্মীণীক বিয়া দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰে। ইফালে ৰুক্মীণীয়ে কৃষ্ণতেই মন প্ৰাণ সঁপি দিয়ে। ভাতৃ ৰুক্মবীৰক প্ৰকাশ্যে বিৰোধ কৰিব নোৱাৰি ৰুক্মীণীয়ে বেদনিধি বিপ্ৰৰ জৰিয়তে কৃষ্ণলৈ বাৰ্তা পঠায় যে তেওঁক যিকোনো উপায়ে পলুৱায় নিব লাগে আৰু সেইয়া কিদৰে সম্ভৱ হ’ব তাৰ দিহা পৰামৰ্শও তেওঁ চিঠিত উল্লেখ কৰি দিয়ে। এই সমস্ত ঘটনাৱলীকে ৰুক্মীণী হৰণ নাটত ফুটাই তোলা হৈছে। 
## তথ্য সংগ্ৰহ
মনোজ কুমাৰ পাণ্ডে

কেপ্তেইন **মনোজ কুমাৰ পাণ্ডে**, পিভিচি (; ২৫ জুন ১৯৭৫ – ৩ জুলাই ১৯৯৯) ভাৰতীয় সেনাৰ এজন বিষয়া আছিল। ১৯৯৯ চনত কাৰ্গিল যুদ্ধৰ সময়ত তেওঁৰ সাহস আৰু নেতৃত্বৰ বাবে তেওঁক মৰণোত্তৰভাৱে ভাৰতৰ সৰ্বোচ্চ সামৰিক সন্মান পৰম বীৰ চক্ৰৰে সন্মানিত কৰা হৈছিল। তেওঁ ১১ গোৰ্খা ৰাইফলছৰ (১/১১ জি আৰ) প্ৰথম বেটেলিয়নৰ বিষয়া আছিল। তেওঁ কাৰ্গিলৰ গাঁও গৰকন আৰিয়ান উপত্যকাৰ খালুবৰ পাহাৰৰ বাংকাৰ পাহাৰ প্ৰান্তত হোৱা যুদ্ধত জাতিটোৰ বাবে নিজৰ প্ৰাণ আহুতি দিয়ে।

## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৭৫ চনৰ ২৫ জুনত উত্তৰ প্ৰদেশৰ সীতাপুৰ জিলাৰ ৰুধা গাঁৱত পাণ্ডেৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃ আছিল যথাক্ৰমে লক্ষ্ণৌত বাস কৰা ক্ষুদ্ৰ ব্যৱসায়ী গোপী চান্দ পাণ্ডে আৰু মোহিনী। তেওঁ আছিল ঘৰৰ জ্যেষ্ঠ সন্তান। তেওঁ লক্ষ্ণৌৰ উত্তৰ প্ৰদেশ সৈনিক বিদ্যালয় আৰু ৰাণী লক্ষ্মী বাই সোঁৱৰণী জ্যেষ্ঠ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। বিশেষকৈ বক্সিং আৰু শৰীৰ-চৰ্চাৰ লগতে ক্ৰীড়াৰ প্ৰতি তেওঁৰ তীব্ৰ আগ্ৰহ আছিল। ১৯৯০ চনত তেওঁক উত্তৰ প্ৰদেশ সঞ্চালকালয়ৰ কনিষ্ঠ বিভাগৰ এনচিচিৰ শ্ৰেষ্ঠ কেডেট হিচাপে নিৰ্বাচিত কৰা হয়।

নিৰ্বাচিত হোৱাৰ পূৰ্বে চাৰ্ভিচেছ চিলেকছন ব’ৰ্ডৰ (এছ এছ বি) সাক্ষাৎকাৰত সাক্ষাৎ গ্ৰহণকাৰীজনে তেওঁক সুধিছিল, "আপুনি কিয় সেনাবাহিনীত যোগদান কৰিব বিচাৰে?" লগে লগে তেওঁ উত্তৰ দিলে, "মই পৰম বীৰ চক্ৰ জয় কৰিব বিচাৰোঁ‌।" কাৰ্গিল যুদ্ধৰ সময়ত দেখুওৱা বীৰত্বৰ বাবে অধিনায়ক মনোজ কুমাৰ পাণ্ডেই মৰণোত্তৰভাৱে দেশৰ সৰ্বোচ্চ বীৰত্বৰ সন্মান লাভ কৰিছিল।

## সামৰিক কেৰিয়াৰ
তেওঁ নেচনেল ডিফেন্স একাডেমীৰ পৰা ৯০ নং পাঠ্যক্ৰমত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তেওঁ মাইক স্কোৱাড্ৰনৰ (মুস্তাংগ) অন্তৰ্গত আছিল। পাণ্ডেক ১৯৯৭ চনৰ ৭ জুনত ১ম বেটেলিয়ন, ১১ গোৰ্খা ৰাইফলছত লেফটেনেণ্ট হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হয়।

### কাৰ্গিল যুদ্ধ
মে' মাহৰ আৰম্ভণিতে কাৰ্গিল খণ্ডত অনুপ্ৰৱেশৰ বাতৰি পোৱা গৈছিল। ১/১১ গোৰ্খা ৰাইফলছ বেটেলিয়নে চিয়াচেন হিমবাহত ডেৰ বছৰৰ কাৰ্যকাল সমাপ্ত কৰি পুনেৰ স্থানলৈ যোৱাৰ পথত আগবাঢ়িছিল। এই বেটেলিয়নটোক কাৰ্গিলৰ বটালিক ছেক্টৰলৈ যাবলৈ কোৱা হয়। এই খণ্ডত অন্তৰ্ভুক্ত হোৱা প্ৰথম ইউনিটসমূহৰ ভিতৰত ই আছিল অন্যতম। কৰ্ণেল ললিত ৰায়ৰ অধীনত থকা এই ইউনিটটোক জুবাৰ, কুকাৰথাম আৰু খালুবাৰ অঞ্চলৰ দায়িত্ব দিয়া হৈছিল আৰু তেওঁলোকৰ বেটেলিয়নৰ মুখ্য কাৰ্যালয় য়েলডৰত আছিল।

বেটেলিয়নৰ অংশ হিচাপে পাণ্ডেই সাহসেৰে ধাৰাবাহিক আক্ৰমণত জড়িত হৈ পৰিছিল। তেওঁ জুবাৰ টপ দখল কৰাৰ বাবেও সক্ৰিয় ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছিল। মনোজ পাণ্ডেই শত্ৰুক পৰাস্ত কৰি দ্ৰাছ উপত্যকা সুৰক্ষিত কৰি নিজৰ প্ৰাণ আহুতি দিয়ে।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:পৰম বীৰ চক্ৰ প্ৰাপক
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
যোগেন্দ্ৰ সিং যাদৱ

চুবেদাৰ মেজৰ আৰু কেপ্টেইন **যোগেন্দ্ৰ সিং যাদৱ**  পি.ভি.চি ()  ভাৰতীয় সেনাৰ এগৰাকী অৱসৰী মান্যতাপ্ৰাপ্ত বিষয়া, যাক কাৰ্গিল যুদ্ধৰ সময়ত প্ৰদৰ্শন কৰা সাহস আৰু কৰ্তব্যবোধৰ বাবে সৰ্বোচ্চ ভাৰতীয় সামৰিক সন্মান পৰম বীৰ চক্ৰ প্ৰদান কৰা হৈছিল। পৰম বীৰ চক্ৰ সন্মান লাভ কৰা তেৱেঁই আটাইতকৈ কম বয়সীয়া সামৰিক বিষয়া, যি ঊনৈশ বছৰ বয়সতে এই সন্মান লাভ কৰিছিল।

## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৮০ চনৰ ১০ মে তাৰিখে, উত্তৰ প্ৰদেশৰ বুলন্দচহৰ জিলাৰ ঔৰঙ্গাবাদ আহিৰৰ এটা যাদৱ পৰিয়ালত চুবেদাৰ মেজৰ যোগেন্দ্ৰ সিং যাদৱৰ জন্ম  হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ কৰণ সিং যাদৱে কুমাওঁ ৰেজিমেণ্টত সেৱা আগবঢ়াইছিল আৰু ১৯৬৫ তথা ১৯৭১ চনৰ ইণ্ডো-পাকিস্তান যুদ্ধত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। যাদৱে ১৬ বছৰ আৰু পাঁচ মাহ বয়সতে ভাৰতীয় সেনাত যোগদান কৰিছিল।

## কৰ্মজীৱন
### কাৰ্গিল যুদ্ধ

১৯৯৯ চনৰ ৪ জুলাই তাৰিখে পুৱাৰ ভাগত ঘাটক ফৰ্চৰ এটি কমাণ্ডো প্লেটুনক টাইগাৰ হিলত তিনিটা কৌশলগত ভাৱে স্থাপন কৰা বাংকাৰ দখল কৰাৰ দায়িত্ব দিয়া হৈছিল। যাদৱ ১৮ জন গ্ৰেনেডিয়াৰেৰে গঠিত এই দলটোৰ এজন আছিল। বাংকাৰবোৰ বৰফেৰে আবৃত এটা ১০০০ ফুট ওখ উলম্ব শিলৰ শীৰ্ষত আছিল। যাদৱে স্বেচ্ছাই এই আক্ৰমণৰ নেতৃত্ব লয় আৰু বগাই গৈ আক্ৰমণৰ সুবিধা হোৱাকৈ শিলৰ মুখত ৰছী স্থাপন কৰে। আধা ৰাস্তা উঠি যাওঁতেই শত্ৰুৱে মেচিন গান আৰু ৰকেট লাঞ্চাৰেৰে আক্ৰমণ কৰে আৰু ই অন্য দুজন জোৱানৰ সৈতে প্লেটুন কমাণ্ডাৰৰ প্ৰাণ লয়। এই আক্ৰমণত যাদৱৰ কঁকাল আৰু বাহুত কেইবাটাও গুলী লাগে, কিন্তু তথাপি তেওঁ পিছ হুহকি নাহি ৬০ ফুট উচ্চতা আৰোহণ কৰে। গুৰুত্বপূৰ্ণ ভাৱে আহত হোৱা সত্ত্বেও তেওঁ প্ৰথম বাংকাৰটোৰ ফালে আগুৱাই গৈ গ্ৰেনেড দলিয়াই ৪ জন শত্ৰুৰ প্ৰাণ লয়। ফলত শত্ৰু শিৱিৰৰ গুলীচালনা বন্ধ হয় আৰু ভাৰতীয় সৈন্যসকল আগবাঢ়ি যাবলৈ সফল হয়। পৰৱৰ্তী সময়ত ভাৰতীয় সৈন্যৰ এই দলটোৱে টাইগাৰ হিল দখল কৰে। ১২ টা গুলীৰে ধৰাশায়ী হৈও যাদৱে এই আক্ৰমণত মুখ্য ভূমিকা লৈছিল। 

এই বীৰত্বৰ প্ৰতি সন্মান প্ৰদৰ্শন কৰি মৰণোত্তৰ ভাৱে যাদৱলৈ পৰম বীৰ চক্ৰ আগবঢ়োৱা হয় যদিও পিছত গম পোৱা গল যে তেওঁ এখন চিকিৎসালয়ত চিকিৎসাধীন হৈ আছে আৰু তেওঁৰ সৈতে একে নামৰ আন এজনহে এই যুদ্ধত পতিত হৈছে।

### পিছৰ জীৱন
২০২১ চনৰ স্বাধীনতা দিৱসত ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে যাদৱক কেপ্টেইনৰ সন্মানীয় পদবী প্ৰদান কৰে আৰু সামৰিক সচিব আৰু গ্ৰেনেডিয়াৰ কৰ্ণেল লেফটেনেণ্ট জেনেৰেল ৰাজীৱ চিৰোহীয়ে ৰেংক বেজ পিন্ধায়। এই পদবীতে থাকি ২০২১ চনৰ ৩১ ডিচেম্বৰত তেওঁ সেনাৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।

## চলচ্চিত্ৰ আৰু গণমাধ্যমত যাদৱ

২০০৪ চনত, টাইগাৰ হিলৰ যুদ্ধৰ ওপৰত আধাৰিত হিন্দী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ ‘লক্ষ্য’ আছিল যাদৱৰ প্লেটুনৰ বীৰত্বপূৰ্ণ কাৰ্যসমূহৰ চিনেমেটিক ভিউ। ইয়াত জনপ্ৰিয় বলিউডী অভিনেতা  হৃত্বিক ৰৌচনে যুদ্ধৰ নায়ক কৰণ শ্বেৰগিলৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। ই টাইগাৰ হিলত কৌশলগতভাৱে স্থাপন কৰা বাংকাৰবোৰ দখল কৰিবলৈ তেওঁলোকৰ কষ্টকৰ যাত্ৰাৰ বিতং বিৱৰণ প্ৰদান কৰে।

একেটা ৰেজিমেণ্টে ট’ল’লিঙত কৰা ঘাটক আক্ৰমণক হিন্দী চলচ্চিত্ৰ ‘এল অ চি কাৰ্গিল’ত অন্যতম বিশিষ্ট যুদ্ধ দৃশ্য হিচাপে অভিযোজন কৰা হৈছে। ইয়াত অভিনেতা মনোজ বাজপেয়ীয়ে যাদৱৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে।

## অন্যান্য সন্মান
তেওঁ ২০২০ চনত বিশেষ নিমন্ত্ৰণ গ্ৰহণ কৰি, সহকৰ্মী পৰম বীৰ চক্ৰ প্ৰাপক চুবেদাৰ সঞ্জয় কুমাৰৰ সৈতে অমিতাভ বচ্চন পৰিচালিত ‘কৌন বনেগা কৰৌড়পতি’ অনুষ্ঠানটোত যোগদান কৰে আৰু এই অনুষ্ঠানত  লাভ কৰা সমূহ ধনৰাশি (২.৫ নিযুত) সেনা কল্যাণ পুঁজিলৈ দান কৰে। ২০১৫ চনত, দেশৰ প্ৰতি আগবঢ়োৱা তেওঁৰ সেৱাৰ বাবে উত্তৰ প্ৰদেশ চৰকাৰে তেওঁক ৰাজ্যৰ সৰ্বোচ্চ বঁটা **য়শ ভাৰতী** প্ৰদান কৰে।.

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:পৰম বীৰ চক্ৰ প্ৰাপক
অপাৰেচন ৰাজীৱ

**অপাৰেচন ৰাজীৱ** () ভাৰতীয় সেনাৰ অভিযানৰ কোডনেম আছিল, যাৰ উদ্দেশ্য আছিল ১৯৮৭ চনৰ জুন মাহত চিয়াচেন হিমবাহৰ প্ৰকৃত গ্ৰাউণ্ড পজিচন লাইন (এ.জি.পি.এল)ৰ সৈতে হিমবাহটোৰ এটা উচ্চ বিন্দু দখল কৰা। এই অভিযানৰ আগতে, অঞ্চলটো পাকিস্তানী বাহিনীৰ নিয়ন্ত্ৰণত আছিল, যিয়ে শীৰ্ষত এটা পোষ্ট স্থাপন কৰিছিল। ইয়াক কায়েদ পোষ্ট; পাকিস্তানৰ প্ৰতিষ্ঠাপক পিতৃ মহম্মদ আলী জিন্নাৰ নামেৰে নামাকৰণ কৰা হৈছিল। ভাৰতৰ দ্বাৰা শৃংগটো সফলতাৰে দখল কৰাৰ পিছত, ইয়াৰ নাম নায়েব চুবেদাৰ (পিছলৈ সন্মানীয় অধিনায়ক) বানা সিঙৰ নামেৰে বানা টপ (যাক বানা পোষ্ট বুলিও কোৱা হয়) বুলি নামাকৰণ হয়, উল্লেখ্য যে তেখেতে এই অভিযানটোৰ নেতৃত্ব দিছিল। ১৯৮৭ চনত অপাৰেচন ৰাজীৱৰ পৰা ভাৰতে এই শৃংগটো নিজৰ দখলত ৰাখিছে। ই কৌশলগত বিলাফণ্ড লা পৰ্বত পাছৰ ঠিক দক্ষিণে অৱস্থিত। অধিক উচ্চতাত পোষ্ট স্থাপনৰ সমান্তৰালকৈ ভাৰতে এই খণ্ডত কম উচ্চতাত (অমৰ আৰু সোণম) ঢালতো পোষ্ট স্থাপন কৰিছে।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সেনাৰ অভিযান
শ্ৰেণী:ভাৰত-পাকিস্তান সীমা বিবাদ
শ্ৰেণী:সামৰিক অভিযান
নিৰ্মল জিৎ সিং শেখোঁ

ফ্লাইং অফিচাৰ **নিৰ্মল জিৎ সিং শেখোঁ** পি.ভি.চি () (১৭ জুলাই ১৯৪৩ – ১৪ ডিচেম্বৰ ১৯৭১) ভাৰতীয় বায়ু সেনাৰ এজন বিষয়া আছিল। ১৯৭১ চনৰ ভাৰত-পাকিস্তান যুদ্ধৰ সময়ত পাকিস্তানৰ বায়ু সেনাই কৰা বিমান আক্ৰমণৰ বিৰুদ্ধে শ্ৰীনগৰ বিমান ঘাটি ৰক্ষা কৰোঁতে তেওঁ শ্বহীদ হৈছিল। ১৯৭২ চনত তেওঁক মৰণোত্তৰভাৱে ভাৰতৰ সৰ্বোচ্চ সামৰিক সন্মান পৰম বীৰ চক্ৰ প্ৰদান কৰা হয়। 

তেখেতেই ভাৰতীয় বায়ুসেনাৰ একমাত্ৰ সদস্য যিয়ে পৰম বীৰ চক্ৰৰে সন্মানিত হৈছে।

## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৪৩ চনৰ ১৭ জুলাইত ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ পঞ্জাৱ প্ৰদেশৰ, লুধিয়ানাৰ, ইছেৱাল গাঁৱৰ শিখ জাট পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল নিৰ্মল জিৎ সিং শেখোঁ। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম তাৰলোক সিং শেখোঁ আৰু মাতৃৰ নাম হৰবন্স কৌৰ। ১৯৬৭ চনৰ ৪ জুনত তেওঁ ভাৰতীয় বায়ুসেনাত পাইলট অফিচাৰ হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰে। 
thumb|নিৰ্মল জিৎ সিং শেখোঁ আৰু তেওঁৰ বিমানৰ প্ৰতিমূৰ্তি

## পৰম বীৰ চক্ৰ বঁটা
১৯৭১ চনৰ ভাৰত-পাকিস্তানী বিমান আক্ৰমণ যুদ্ধৰ সময়ত তেওঁ ভাৰতীয় বায়ুসেনা ৰ ১৮ নং স্কোয়াড্ৰন আই এ এফ, "The Flying Bullets" ৰ সৈতে সেৱা আগবঢ়াইছিল, শ্ৰীনগৰত ভিত্তি কৰি Folland Gnat যুদ্ধ বিমান উৰুৱাইছিল। ১৯৭১ চনৰ ১৪ ডিচেম্বৰত শ্ৰীনগৰ বিমানবন্দৰত পাকিস্তানৰ পেছাৱৰ বিমানবন্দৰ পৰা ২৬ স্কোয়াড্ৰনৰ ছখন পাকিস্তান বায়ুসেনাৰ এফ-৮৬ চাব্ৰে জেট বিমানে আক্ৰমণ কৰে। ফ্লাইং অফিচাৰ শেখোঁ সেই সময়ত তৎপৰতা কৰ্তব্যত আছিল। আক্ৰমণৰ প্ৰাদুৰ্ভাৱৰ পৰাই তেওঁ আৰু তেওঁৰ সহযোগীসকলে সাহস আৰু দৃঢ়তাৰে অনুপ্ৰৱেশকাৰী পাকিস্তানী বিমানৰ একেৰাহে ঢৌৰ সৈতে যুঁজিছিল, আৰু গ্নাট বিমানৰ উচ্চ খ্যাতি বজাই ৰাখিছিল। কিন্তু লগে লগে শত্ৰুপক্ষ পাকিস্তানী বিমান সেনাৰ প্ৰায় ছখনকৈ বিমান ওপৰলৈ উঠি আহিল আৰু তেওঁলোকে বিমানক্ষেত্ৰত বোমা বিস্ফোৰণ আৰু ষ্ট্ৰেফিং কৰিবলৈ ধৰিলে। আক্ৰমণৰ সময়ত বিমানলৈ উৰা মাৰিবলৈ চেষ্টা কৰাতো নশ্বৰ বিপদ স্বত্বেও ফ্লাইং অফিচাৰ শেখোঁএ উৰা মাৰিলে আৰু লগে লগে শত্ৰুপক্ষই চাব্ৰে এযোৰক নিয়োজিত কৰিছিল। তাৰ পিছত হোৱা যুঁজত, তেওঁ এখন বিমানত আঘাত নিশ্চিত কৰিছিল আৰু আনএখন ক্ষতিগ্ৰস্ত কৰিছিল। এই সময়লৈকে আন ছেব্ৰে বিমানবোৰে তেওঁলোকৰ কঠিন সংগীসকলৰ সহায় কৰিবলৈ আগবাঢ়ী আহিল আৰু ফ্লাইং অফিচাৰ শেখোঁৰ গ্নাটৰ বিপৰীতে চাৰিখন পাকিস্তানী বিমান সেনাৰ চাব্ৰে। অকলে যদিও, ফ্লাইং অফিচাৰ শেখোঁই শত্ৰুৰ বিৰুদ্ধে অসমান যুদ্ধত লিপ্ত হয়। তাৰ পিছত হোৱা যুঁজখনত, তেওঁৰ বিমানখন এখন পাকিস্তানী সেনাৰ চাব্ৰেৰ গুলীচালনাৰ দ্বাৰা গুলীবৰ্ষণ কৰা হৈছিল আৰু তাতে তেওঁ নিহত হৈছিল। 

সৰ্বোচ্চ বীৰত্ব, উৰণ দক্ষতা আৰু নিৰ্দিষ্ট মৃত্যুৰ সন্মুখীন হৈ উৰণ বিষয়া নিৰ্মল জিৎ সিং শেখোঁই প্ৰদৰ্শন কৰা কৰ্তব্যৰ আহ্বানৰ দৃঢ়তাৰ বাবে তেওঁ ভাৰতৰ যুদ্ধকালীন সৰ্বোচ্চ বীৰত্বৰ পদক পৰম বীৰ চক্ৰ লাভ কৰে।
[thumb|250x250px|শেখোঁৰ প্ৰতিমূৰ্তি, ৰাষ্ট্ৰীয় যুদ্ধ স্মৃতিসৌধ, [নতুন দিল্লী]]

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:পৰম বীৰ চক্ৰ প্ৰাপক
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
ৰামাস্বামী পৰমেশ্বৰন

মেজৰ **ৰামাস্বামী পৰমেশ্বৰন** (), পিভিচি (১৩ ছেপ্টেম্বৰ ১৯৪৬, মুম্বাই – ২৫ নৱেম্বৰ ১৯৮৭, শ্ৰীলংকা) ভাৰতীয় সেনাবাহিনীৰ এগৰাকী বিষয়া আছিল। তেওঁ ব্যতিক্ৰমী সাহস, নেতৃত্ব প্ৰদৰ্শন কৰিছিল আৰু শ্ৰীলংকাত হোৱা অপাৰেচন পৱনৰ সময়ত কৰা পৰম ত্যাগৰ বাবে তেওঁক মৰণোত্তৰভাৱে ভাৰতৰ সৰ্বোচ্চ সামৰিক সজ্জা পৰম বীৰ চক্ৰেৰে সন্মানিত কৰা হৈছিল। সতীৰ্থসকলৰ মাজত তেওঁ "পেৰী চাহাব" নামেৰে পৰিচিত আছিল।

## প্ৰাথমিক জীৱন আৰু শিক্ষা

১৯৪৬ চনৰ ১৩ ছেপ্টেম্বৰত মহাৰাষ্ট্ৰৰ মুম্বাইত শ্ৰী কে এছ ৰামাস্বামীৰ ঔৰষত আৰু শ্ৰীমতী জানকীৰ গৰ্ভত মেজৰ পৰমেশ্বৰনে জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। মুম্বাইৰ এখন হাইস্কুলত প্ৰাথমিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি ১৯৬৩ চনত স্কুলীয়া শিক্ষা সমাপ্ত কৰে। ১৯৬৮ চনত SIES কলেজৰ পৰা বিজ্ঞান শাখাত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।
## সামৰিক পদক্ষেপ
## পৰম বীৰ চক্ৰৰ উদ্ধৃতি
## আইপিকেএফ স্মৃতিসৌধৰ ত্ৰুটি
## উত্তৰাধিকাৰ
মেজৰ **ৰামাস্বামী পৰমেশ্বৰন**ৰ স্মৃতিত আৰু ভাৰতীয় সামৰিক বাহিনীলৈ তেওঁৰ ব্যতিক্ৰমী অৱদানৰ প্ৰতি সন্মান জনাই চেন্নাইৰ এটা গৃহ নিৰ্মাণ প্ৰকল্পক তেওঁৰ সন্মানত "পৰমেশ্বৰ পুৰম" নামেৰে নামকৰণ কৰা হয়।
## তথ্য সংগ্ৰহ

## বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:পৰম বীৰ চক্ৰ প্ৰাপক
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
কাৰাগাৰৰ চিঠি আৰু পোন্ধৰ আগষ্ট

**কাৰাগাৰৰ চিঠি আৰু পোন্ধৰ আগষ্ট** গ্ৰন্থখনৰ লেখক মৌলানা তৈয়বউল্লা৷ গ্ৰন্থখনত লেখকে ১৯৪১ চনৰ যুদ্ধ-বিৰোধী সত্যাগ্ৰহত বৰভেটা জেলৰপৰা নিজৰ সন্তানলৈ লিখা ৫০ খন চিঠিৰ একত্ৰ সংকলন কৰা হৈছে৷ গ্ৰন্থখনত সন্নিৱিষ্ট চিঠিখিনি লেখকে ১৯৪২ চনৰপৰা ১৯৪৫ চনৰ ভিতৰত লিখা যদিও গ্ৰন্থৰূপত চিঠিখিনি প্ৰকাশ হয় ১৯৬২ চনত৷ গ্ৰন্থখনৰ নাম পূৰ্বতে ‘কাৰাগাৰৰ চিঠি আৰু ১৫ আগষ্ট’ হিচাপে ৰখা হৈছিল আৰু জেলৰপৰা আহি পৰৱৰ্তী সময়ত লিখা পাঁচখন চিঠিও এইখন গ্ৰন্থত সন্নিৱিষ্ট হৈছে৷ 

## বিষয়বস্তু
কাৰাগাৰৰ চিঠিত সন্নিৱিষ্ট চিঠিখিনি তৈয়বউল্লাৰ আত্মজীৱনীমূলক লেখাৰে সমৃদ্ধ৷ নিজৰ জন্মৰপৰা আৰম্ভ কৰি শৈশৱ, কৈশোৰ, যৌৱনৰ প্ৰতিটো সময়ৰে গুৰুত্বপূৰ্ণ কথা-বাৰ্তা, স্মৰণীয় মুহূৰ্তবোৰ, নিজৰ সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক উত্তৰণৰ প্ৰসংগবোৰ চিঠিৰ মাজেৰে লিখিছে৷ ‘কাৰাগাৰৰ চিঠি’ত বৃটিছ শাসনাধীন ভাৰতবৰ্ষ আৰু স্বাধীনতা আন্দোলনৰ সমকালীন সময়ছোৱাত ভাৰতবৰ্ষৰ ৰাজনৈতিক, সামাজিক, ধৰ্মীয় দিশৰ উত্থান-পতন সন্দৰ্ভত বিষয়ৰ বিৱৰণ আৰু বিশ্লেষণ আছে৷ ‘কাৰাগাৰৰ চিঠি’ গ্ৰন্থৰ চিঠিবোৰত লেখকে জন্মহোৱা অঞ্চলটোৰ কথা, শিক্ষাগ্ৰহণ কৰা শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠানবোৰৰ কথা, জীৱনৰ লক্ষ্য, ১৯২১ চনৰপৰা গান্ধীৰ নেতৃত্বত আৰম্ভ হোৱা স্বাধীনতা আন্দোলনত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ প্ৰসংগ, ৰাজনীতিত অংশগ্ৰহণ কৰি পৰৱৰ্তী সময়ত অসম কংগ্ৰেছৰ সভাপতি হোৱাৰ অন্তৰালৰ কথা, মহাত্মা গান্ধীৰ সৈতে একেলগে আন্দোলনত অংশ লোৱা, সত্যাগ্ৰহ কৰোঁতে কাৰাবৰণ কৰা, প্ৰেছিডেন্সী কলেজত পঢ়িবলৈ যোৱা, জাতীয় কাৰণত আইন-আদালতত অংশ লোৱা, কংগ্ৰেছ দলৰ জন্ম আৰু বিকাশ, জেলত থাকোতে দৈনন্দিন ঘটি থকা কাৰ্যাৱলী, জেলত লাভ কৰা শাস্তি আৰু হাস্যকৰ অভিজ্ঞতা, বঙ্গ বিচ্চেদ, মহাত্মা গান্ধী অসমলৈ অহা, সেই সময়ৰ ৰেল যাতায়াতৰ অৱস্থা, অসমত কানি বৰবিহৰ প্ৰচলন, মহাত্মা গান্ধীৰ সত্যাগ্ৰহ, দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ৰ সমকালীন অসমৰ ৰাজনৈতিক ক্ষেত্ৰখনৰ কথা, ভাৰতবৰ্ষত খাদী উদ্যোগৰ বিস্তাৰ, গ্ৰাম্য অৰ্থনীতিৰ বিকাশ, জাতীয় শিল্পৰ উন্নতি-অৱনতি আদি বিষয় সম্পৰ্কে উল্লেখ আছে৷ ভাৰতীয় ৰাজনীতিত মুছলমান ধৰ্মৰ ভূমিকা, মুছলীম লীগৰ গুৰুত্ব, খাদী উদ্যোগৰ প্ৰসাৰ-প্ৰচাৰ সন্দৰ্ভতো আলোচনা কৰা হৈছে৷ প্ৰাক্‌-স্বাধীনতাৰ আগৰ সময়ছোৱাৰ আৰু স্বাধীনতা লাভৰ প্ৰক্ৰিয়াটোত ভাৰতবৰ্ষ আৰু অসমৰ জনগণৰ ভূমিকা আৰু কাৰ্যাৱলী সম্পৰ্কে ‘কাৰাগাৰৰ চিঠি’ বিশদ বিৱৰণ পোৱা যায়৷ দেশে স্বাধীনতা লাভ কৰাত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছ দলৰ ভূমিকা, লণ্ডনৰ  দ্বিতীয় ভাৰতীয় ৰাউণ্ড টেবল কনফাৰেন্স (১৯৩১)ত মহাত্মা গান্ধীৰ ভূমিকা, সুভাষ চন্দ্ৰ বসু আৰু ত্ৰিপুৰা কংগ্ৰেছৰ ভূমিকা, জৱাহৰলাল নেহৰুৰ অসম আগমণ, কুশল কোঁৱৰৰ ফাঁচী সন্দৰ্ভতো ‘কাৰাগাৰৰ চিঠি’ত ব্যাখ্যামূলক সমালোচনা আগবঢ়োৱা হৈছে৷
	
## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
হোশিয়াৰ সিং দাহিয়া

কৰ্ণেল **হোশিয়াৰ সিং দাহিয়া** (), পিভিচি (৫ মে' ১৯৩০-৬ ডিচেম্বৰ ১৯৯৮) ভাৰতীয় সেনাৰ এজন বিষয়া আছিল। ১৯৭১ চনৰ ভাৰত-পাকিস্তানৰ যুদ্ধৰ সময়ত দেখুওৱা বীৰত্বৰ বাবে তেখেতে ভাৰতৰ সৰ্বোচ্চ সামৰিক সন্মান পৰম বীৰ চক্ৰ লাভ কৰিছিল।
## প্ৰাথমিক জীৱন
ৰোহতকৰ এখন জাট কলেজত অধ্যয়ন কৰাৰ পাছত হোশিয়াৰ সিঙে সেনাবাহিনীত যোগদান কৰে। ১৯৬৩ চনৰ ৩০ জুনত ভাৰতীয় সেনাবাহিনীৰ গ্ৰেনেডিয়াৰ্ছ ৰেজিমেণ্টত কমিচন লাভ কৰে।১৯৬৫ চনৰ ৩০ জুনত তেখেতে লেফটেনেন্ট পদলৈ পদোন্নতি লাভ কৰে।
## সামৰিক জীৱন
তেওঁৰ প্ৰথম কৰ্মস্থল আছিল উত্তৰ-পূব সীমান্ত অঞ্চলত। ১৯৬৫ চনৰ ভাৰত-পাকিস্তান যুদ্ধত তেওঁ ৰাজস্থান অঞ্চলত অংশ লৈছিল। ১৯৬৯ চনৰ ৩০ জুনত তেওঁ অধিনায়ক পদত পদোন্নতি লাভ কৰে।
### ১৯৭১ চনৰ ভাৰত-পাকিস্তান যুদ্ধ
## পৰম বীৰ চক্ৰৰ উদ্ধৃতি
## পৰৱৰ্তী কৰ্মজীৱন
## জনপ্ৰিয় সংস্কৃতিত
## লগতে চাওক
* বসন্তৰৰ যুদ্ধ
## তথ্য সংগ্ৰহ

## বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:পৰম বীৰ চক্ৰ প্ৰাপক
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
বৈশম্পায়ন

**বৈশম্পায়ন** হৈছে কৃষ্ণ দ্বৈপায়ন বেদব্যাস বা ব্যাসদেৱৰ শিষ্য। ব্যাসদেৱৰ পাঁচ শিষ্যৰ ভিতৰত বৈশম্পায়ন আছিল অন্যতম। বৈশম্পায়নে ভাৰতাক্ষ্য নামে মহাভাৰতৰ প্ৰথম স্তৰৰ মূল জয়াক্ষ্য কাব্যখন অৰ্জুনৰ পৰিনাতি ৰজা জন্মেজয় পৰীক্ষিতৰ সৰ্পযজ্ঞত আবৃত্তি কৰি শুনায়।

## তথ্যসূত্ৰ