open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
পাগলবাবা আশ্ৰম, বৃন্দাবন

**পাগলবাবা আশ্ৰম, বৃন্দাবন** (বা **শ্ৰী পাগল বাবা মন্দিৰ**) হ’ল উত্তৰ প্ৰদেশৰ বৃন্দাবনৰ মথুৰা–বৃন্দাবন পথৰ লিলাধাম অংশত অৱস্থিত এটা প্ৰসিদ্ধ হিন্দু আশ্ৰম বা মন্দিৰ। এই স্থানটো ভক্তসকলৰ মাজত *পাগলবাবা মন্দিৰ* নামেৰে জনাজাত। ই গীতা মন্দিৰ আৰু গ্লাছ টেম্পলৰ কাষত অৱস্থিত।

## ইতিহাস

পাগলবাবা আশ্ৰমখন পাগলবাবা নামেৰে পৰিচিত লীলানন্দ ঠাকুৰে নিৰ্মাণ কৰিছিল। 
লীলানন্দ ঠাকুৰ ভক্তি, হৰি নাম সংকীৰ্তন আৰু ধৰ্মীয় আধ্যাত্মিকতাৰ বাবে বিখ্যাত এজন সাধু আছিল। বৃন্দাবনত থকা মন্দিৰটোৰ মূল গঠন প্ৰায় ১৯৬০–১৯৭০ দশকত আৰম্ভ হৈছিল আৰু তাৰ পাছত বিভিন্ন স্তৰত বিস্তৃত কৰা হৈছে।

## স্থাপত্য আৰু বৈশিষ্ট্য

আশ্ৰমখনৰ পৰিসৰৰ ভিতৰত এক বিশাল শ্বেত মাৰ্বলৰ বহু-তলীয়া গঠন আছে। বিভিন্ন তথ্য মতে, মন্দিৰটোৰ উচ্চতা প্ৰায় ৯ তলা (আন কিছুমান উৎস অনুসৰি ৮ তলা) হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হৈছে। 
প্ৰতিটো তলাত ভক্তি বৰ্ণনা কৰা বিভিন্ন দেৱতা আৰু ধৰ্মীয় দৃশ্যৰ মূৰ্তি থাকে। মন্দিৰৰ ভিতৰত কৰুণা, ভক্তি আৰু শান্তিৰ অনুভৱ সৃষ্টিৰ বাবে হৰি নাম সংকীৰ্তন/ভজন–কীৰ্তন চলি থাকে। নিম্ন তলাত ৰাধা–কৃষ্ণ আৰু অন্যান্য মূৰ্তি আছে, আৰু আন তলাসমূহতো বিভিন্ন দেৱ-দেৱীৰ প্ৰতিমা দেখিবলৈ পোৱা যায়।

## ভক্তি অনুষ্ঠান আৰু পৰ্যটন
পাগলবাবা আশ্ৰমখন বছৰৰ বহু সময় ভক্ত আৰু পৰ্যটকৰ আকৰ্ষণৰ কেন্দ্ৰ। ভক্তসকলে মন্দিৰত ভজন, আৰতি আৰু নাম সংকীৰ্তনত অংশ লয়। প্ৰধান উৎসৱৰ সময়ত (যেনে জন্মাষ্টমী আদি) ইয়াৰ পৰিৱেশ অধিক উৎসাহী আৰু ভক্তিময় হয়।

## সময় আৰু প্ৰৱেশ
মন্দিৰটো সাধাৰণতে পুৱা পৰা সন্ধিয়া পৰ্যন্ত দৰ্শনৰ বাবে খোলা থাকে। বহু উৎসত মন্দিৰৰ ৰীতি অনুসৰি পুৱা ৫:০০ বজাৰপৰা ১১:৩০ বজালৈ আৰু দুপৰ ৩:০০ বজাৰপৰা ৰাতি ৮:৩০–৯:০০ বজালৈ দৰ্শন উপলব্ধ থাকে।

## আৰু চাওক
*শ্ৰীমদ্ লীলানন্দ ঠাকুৰ আশ্ৰম (সাপটগ্ৰাম)
*লীলানন্দ ঠাকুৰ

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ মঠ-মন্দিৰ
নৈতিক গঠনবাদ

**নৈতিক গঠনবাদ** বা নীতিগত গঠনবাদ হৈছে মেটা-নীতি (
নৈতিক প্ৰকৃতিবাদ

**নৈতিক প্ৰকৃতিবাদ** (যাক প্ৰকৃতিবাদী জ্ঞানবাদী সংজ্ঞাবাদ বুলিও কোৱা হয়) হৈছে নৈতিক ধৰ্ম আৰু তথ্যসমূহ প্ৰাকৃতিক ধৰ্মলৈ হ্ৰাসযোগ্য আৰু অভিজ্ঞতাভিত্তিক বা বৈজ্ঞানিক উপায়েৰে অধ্যয়ন কৰিব পৰা বুলি কোৱা মেটা-নৈতিক দৃষ্টিভংগী।
ইয়াত দৃঢ়তাৰে কোৱা হৈছে যে নৈতিক মূল্যবোধসমূহ প্ৰাকৃতিক জগতৰ বস্তুনিষ্ঠ বৈশিষ্ট্য আৰু ইয়াক যুক্তি, পৰ্যবেক্ষণ বা প্ৰাকৃতিক বিজ্ঞানৰ জৰিয়তে বুজিব পাৰি। নৈতিক প্ৰকৃতিবিদসকলে যুক্তি আগবঢ়ায় যে "দয়া কৰা ভাল" বা "চুৰি কৰাটো ভুল" আদি নৈতিক বক্তব্যসমূহ তথ্যভিত্তিক আৰু পৃথিৱীৰ বিষয়ে আন বক্তব্যৰ দৰেই পৰীক্ষা কৰিব পাৰি। এই স্থিতি নৈতিক অপ্ৰাকৃতিকতাবাদৰ বিপৰীতে থিয় দিছে, যিয়ে নৈতিক ধৰ্মক প্ৰাকৃতিক গুণলৈ হ্ৰাস কৰিব নোৱাৰা বুলি কয় আৰু নৈতিক বিৰোধী বাস্তৱবাদৰ বিপৰীতে থিয় দিছে, যিয়ে বস্তুনিষ্ঠ নৈতিক সত্যৰ অস্তিত্বক অস্বীকাৰ কৰে। নৈতিক প্ৰকৃতিবাদক উপযোগীতাবাদ, গুণ নৈতিকতা, বিৱৰ্তনশীল নৈতিকতাকে ধৰি বিভিন্ন দাৰ্শনিক পৰম্পৰাই সমৰ্থন কৰিছে যদিও সমালোচকসকলেও প্ৰত্যাহ্বান জনাইছে, বিশেষকৈ জি.ই. মূৰৰ "অপেন কোৱেশ্বন আৰ্গুমেণ্ট" যিয়ে নৈতিক ধৰ্মসমূহক প্ৰাকৃতিকভাৱে সম্পূৰ্ণৰূপে ব্যাখ্যা কৰিব পৰা যায় নেকি বুলি প্ৰশ্ন কৰে।
## বিহংগম দৃষ্টি
নৈতিক প্ৰকৃতিবাদৰ যিবোৰ সংস্কৰণে আটাইতকৈ স্থায়ী দাৰ্শনিক আগ্ৰহ লাভ কৰিছে, উদাহৰণস্বৰূপে কৰ্নেল ৰিয়েলিজম, সেইবোৰ "বস্তুবোৰ যিদৰে থাকে সদায় সেইদৰেই হ'ব লাগে" বুলি কোৱা স্থিতিৰ পৰা পৃথক, যিটো কমসংখ্যক নৈতিক প্ৰকৃতিবিদেহে গ্ৰহণ কৰে। নৈতিক প্ৰকৃতিবাদে অৱশ্যে তথ্য-মূল্যৰ পাৰ্থক্যক নাকচ কৰে: ইয়াৰ পৰা অনুমান কৰিব পাৰি যে প্ৰাকৃতিক জগতখনৰ অনুসন্ধানে আমাৰ নৈতিক জ্ঞান বৃদ্ধি কৰিব পাৰে ঠিক সেইদৰেই আমাৰ বৈজ্ঞানিক জ্ঞানো বৃদ্ধি কৰিব পাৰে। সঁচাকৈয়ে নৈতিক প্ৰকৃতিবাদৰ সমৰ্থকসকলে যুক্তি দিছে যে মানৱতাই নৈতিকতা বিজ্ঞানত বিনিয়োগ কৰাৰ প্ৰয়োজন, যিটো বহল আৰু শিথিলভাৱে সংজ্ঞায়িত ক্ষেত্ৰ যিয়ে নৈতিক আচৰণৰ শ্ৰেণীবিভাজন আৰু বৰ্ণনাৰ বাবে জীৱবিজ্ঞান, প্ৰাইমেট'লজী, নৃতত্ত্ব, মনোবিজ্ঞান, স্নায়ুবিজ্ঞান আৰু অন্যান্য ক্ষেত্ৰৰ প্ৰমাণ ব্যৱহাৰ কৰে।

নৈতিক প্ৰকৃতিবাদে নৈতিক গুণ, যেনে ‘সততা’ক অনৈতিক গুণলৈ যিকোনো হ্ৰাসক সামৰি লয়; এনে হ্ৰাসৰ বহুতো ভিন্ন উদাহৰণ আছে, আৰু সেয়েহে বহুতো ভিন্ন ধৰণৰ নৈতিক প্ৰকৃতিবাদ আছে। উদাহৰণস্বৰূপে, হেডনিজম হৈছে এই মতামত যে ভালপোৱা শেষত কেৱল আনন্দ।
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:দৰ্শন
অনৈতিকতা

**অনৈতিকতা** (অনৈতিকতাবাদ বুলিও কোৱা হয়) হৈছে নৈতিকতাৰ প্ৰতি উদাসীনতা, অৱজ্ঞা বা অক্ষমতাৰ অনুপস্থিতি। কিছুমানে ইয়াক কেৱল নৈতিক বা অনৈতিক নহয় বুলি কয়। অনৈতিক শব্দটোক অনৈতিকতাৰ সৈতে মিহলি কৰিব পাৰি, যিয়ে এজন ব্যক্তি বা গোটে তেওঁলোকে ভুল বুলি জনা বা বিশ্বাস কৰা কাম এটা কৰা বা ভবাক বুজায়।

মানুহ আৰু অন্যান্য প্ৰাণীৰ নৈতিকতা আৰু অনৈতিকতা বিজ্ঞানী আৰু দাৰ্শনিকসকলৰ মাজত বিতৰ্কৰ বিষয়। মানুহৰ সামৰ্থ্যক অনৈতিক বুলি ভাবিব পাৰি কাৰণ ইয়াক গঠনমূলক বা ধ্বংসাত্মক উদ্দেশ্যত অৰ্থাৎ ভাল বা বেয়া কামত ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি।

নৈতিক প্ৰকৃতিবাদ, নৈতিক গঠনবাদ, নৈতিক আপেক্ষিকতাবাদ আৰু নৈতিক কাল্পনিকতাবাদক অনৈতিকতাৰ মূল দিশসমূহৰ সৈতে মিল থকা নিৰ্মাণ হিচাপে উল্লেখ কৰি অনৈতিকতা নৈতিকতাৰ আন এটা ৰূপ বা ইয়াৰ ওচৰৰ ধাৰণা বুলি দাবী কৰা এটা স্থিতি আছে।

## নিৰ্জীৱ বস্তু
কোনোবাই যিকোনো সত্ত্বাক বুদ্ধিমান অনৈতিক বুলি বিবেচনা কৰিব পাৰে। উদাহৰণস্বৰূপে, শিল এটা ভাল বা বেয়া কামত (যুক্তিবাদী এজেণ্টে) ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে, কিন্তু শিলটো নিজেই ভাল বা বেয়াও নহয়। অন্তৰ্নিহিত দৰ্শনত বস্তুগত জগতখন সহজাতভাৱে দুষ্ট বুলি প্ৰাচীন ৰহস্যবাদী ধাৰণাটোৱে নৈতিকতাক অস্তিত্বৰ ওপৰত নিজেই প্ৰয়োগ কৰিছিল আৰু আৰম্ভণিৰ খ্ৰীষ্টান ধৰ্মত ড’চেটিজমৰ ৰূপত ই এক চিন্তাৰ বিষয় আছিল, কাৰণ ই সৃষ্টি ভাল বুলি ধাৰণাটোৰ বিৰোধিতা কৰিছিল, যিটো দ্য বুক অৱ জেনেছিছত উল্লেখ কৰা হৈছে।

## আইনী সত্ত্বা
নিগমসমূহক কিছুমানে অনৈতিক সত্ত্বা বুলি ভাবে। ইয়াৰ দ্বাৰা এই সংস্থাসমূহৰ কাৰ্যবাহী আৰু পৰিচালকসকলৰ "নৈতিক অজ্ঞানতা" বুজোৱা হ'ব পাৰে, বিশেষকৈ যেতিয়া নিগমসমূহক নৈতিক এজেণ্টৰ লগতে এক প্ৰকাৰৰ আইনী ব্যক্তি হিচাপেও গণ্য কৰিব পাৰি।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:দৰ্শন
লীলানন্দ ঠাকুৰ

**লীলানন্দ ঠাকুৰ** (*পাগল বাবা* নামেৰে অধিক পৰিচিত) আছিল বিংশ শতিকাৰ এজন হিন্দু আধ্যাত্মিক সাধক আৰু সমাজসংস্কাৰক। তেওঁ অবিৰত **হৰি নাম সংকীৰ্তন**ৰ মাধ্যমেৰে ধৰ্মীয় ভক্তিৰ লগতে শিক্ষা, স্বাস্থ্যসেৱা আৰু সমাজসেৱাক একেলগে আগবঢ়োৱাৰ বাবে পৰিচিত আছিল। তেওঁ অসম আৰু উত্তৰ ভাৰতত কেইবাটাও আশ্ৰম প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল, যাৰ ভিতৰত সাপটগ্ৰামৰ শ্ৰীমদ্ লীলানন্দ ঠাকুৰ আশ্ৰম *(পাগলবাবা আশ্ৰম)* আৰু বৃন্দাবনৰ পাগলবাবা আশ্ৰম বিশেষভাৱে উল্লেখযোগ্য।

## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
লীলানন্দ ঠাকুৰৰ জন্ম তদানীন্তন বংগ প্ৰদেশৰ টাঙ্গাইলত (বৰ্তমান বাংলাদেশত) এটা শিক্ষিত ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম কালিচৰণ চক্ৰৱৰ্তী আৰু মাতৃৰ নাম অন্নপূৰ্ণা দেৱী। শৈশৱ কালৰ পৰাই তেওঁ ধৰ্মীয় আৰু আধ্যাত্মিক পৰিৱেশত ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল। বিবাহৰ কম সময়ৰ ভিতৰতে তেওঁৰ পত্নী সুদেৱীৰ অকাল মৃত্যুৱে তেওঁৰ জীৱনত গভীৰ প্ৰভাৱ পেলায়। এই ঘটনাৰ পাছত তেওঁ সংসাৰ ত্যাগ কৰি আধ্যাত্মিক অনুসন্ধানত লিপ্ত হয় আৰু হিমালয় অঞ্চলত কঠোৰ তপস্যা কৰে।

## ‘পাগল বাবা’ নামকৰণ
হৰি নাম সংকীৰ্তনত সম্পূৰ্ণৰূপে নিমগ্ন হৈ পৰাৰ বাবে আৰু পাৰ্থিৱ সামাজিক নিয়মৰ প্ৰতি উদাসীন আচৰণৰ বাবে ভক্তসকলৰ মাজত তেওঁ ‘পাগল বাবা’ নামেৰে পৰিচিত হয়। অৱশ্যে তেওঁৰ এই তথাকথিত ‘পাগলামি’ আছিল গভীৰ ভক্তি আৰু আধ্যাত্মিক আনন্দৰ প্ৰকাশ বুলি অনুগামীসকলে বিশ্বাস কৰে।

## আশ্ৰম প্ৰতিষ্ঠা
### অসম
১৯৪৬ চনত লীলানন্দ ঠাকুৰে অসমৰ ধুবুৰী জিলাৰ সাপটগ্ৰাম চহৰৰ পাৰ্শ্বৱৰ্তী শান্তিপুৰ গাঁৱত এক বৃহৎ আশ্ৰম প্ৰতিষ্ঠা কৰে, যাক শ্ৰীমদ্ লীলানন্দ ঠাকুৰ আশ্ৰম বা পাগলবাবা আশ্ৰম বুলি কোৱা যায়। এশ বিঘাতকৈও অধিক ভূমিত বিস্তৃত এই আশ্ৰমত ২৪ ঘণ্টাই অবিৰতভাৱে **হৰি নাম সংকীৰ্তন** চলি আহিছে। এই আশ্ৰম পিছলৈ গৈ অঞ্চলটোৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ধৰ্মীয় আৰু সামাজিক কেন্দ্ৰত পৰিণত হয়।

### বৃন্দাবন
লীলানন্দ ঠাকুৰে উত্তৰ প্ৰদেশৰ বৃন্দাবনত মথুৰা পথৰ কাষত আন এটা প্ৰসিদ্ধ আশ্ৰম আৰু মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰে, যাক পাগলবাবা আশ্ৰম বুলি কোৱা হয়। এই আশ্ৰমটো প্ৰায় ১৯৭৭ চনৰ আশে-পাশে সম্পূৰ্ণ হয় আৰু বৃন্দাবনৰ ভক্ত সমাজৰ মাজত ই এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ধৰ্মীয় স্থান হিচাপে পৰিগণিত হয়।

## দৰ্শন আৰু সমাজসেৱা
লীলানন্দ ঠাকুৰৰ দৰ্শনৰ কেন্দ্ৰবিন্দু আছিল **জনসেৱা (Jana Seva) আৰু ভগৱান সেৱা**। তেওঁ কেৱল উপদেশ দিয়াত সীমাবদ্ধ নথাকি কাৰ্যক্ষেত্ৰত ধৰ্ম পালন কৰাত বিশ্বাস কৰিছিল। শিক্ষা বিস্তাৰ, সংস্কৃতি সংৰক্ষণ, নাৰী অধিকাৰ আৰু স্বাস্থ্যসেৱা উন্নয়নৰ বাবে তেওঁ বিভিন্ন উদ্যোগ গ্ৰহণ কৰে। আধ্যাত্মিক শান্তিৰ লগতে চিকিৎসা সেৱা প্ৰদান কৰাৰ উদ্দেশ্যে তেওঁ চিকিৎসালয় প্ৰতিষ্ঠাৰ পৰিকল্পনাও কৰিছিল।

## মহাসমাধি
১৯৮০ চনৰ জুলাই মাহত লীলানন্দ ঠাকুৰে মহাসমাধি লাভ কৰে। তেওঁৰ মৃত্যুৰ পাছতো তেওঁৰ শিষ্য আৰু অনুগামীসকলৰ দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠিত আশ্ৰমসমূহত তেওঁৰ আদৰ্শ আৰু কাৰ্যধাৰা অব্যাহত আছে।

## উত্তৰাধিকাৰ
বৰ্তমানেও সাপটগ্ৰাম আশ্ৰমত ৰথ যাত্ৰাৰ দৰে উৎসৱসমূহ নিয়মিতভাৱে উদ্‌যাপন কৰা হয় আৰু বৃন্দাবনৰ আশ্ৰমটো ভক্তসকলৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ তীৰ্থস্থান হিচাপে বিবেচিত। লীলানন্দ ঠাকুৰৰ জীৱন আৰু কৰ্ম অসম তথা ভাৰতীয় ভক্তি আন্দোলনৰ ইতিহাসত এক বিশেষ স্থান দখল কৰি আছে।

## আৰু চাওক
*শ্ৰীমদ্ লীলানন্দ ঠাকুৰ আশ্ৰম, (সাপটগ্ৰাম)
*পাগলবাবা আশ্ৰম, বৃন্দাবন

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:হিন্দু ধৰ্মগুৰু
শ্ৰেণী:সাপটগ্ৰাম
শ্বাশ্বতবাদ

**শ্বাশ্বতবাদ** (পালি), শাশ্বত-দৃষ্টি (সংস্কৃত)ও, সাধাৰণতে "অনন্ততাবাদ" অনুবাদ, বুদ্ধই নিকায়ত (আৰু আগম) প্ৰত্যাখ্যান কৰা এক প্ৰকাৰৰ চিন্তাধাৰা। ইয়াৰ এটা উদাহৰণ হ’ল ব্যক্তিজনৰ অপৰিৱৰ্তিত আত্মা আছে বুলি বিশ্বাস কৰা। এই ধৰণৰ মতামত বুদ্ধৰ সময়ত বিভিন্ন দল-সংগঠনে পালন কৰিছিল।

বুদ্ধই এইটো আৰু উচ্ছেদবাদ (বিনাশবাদ)ৰ বিপৰীত ধাৰণাটোক যুক্তিসংগত আৰু জ্ঞানতাত্ত্বিক দুয়োটা ভিত্তিতে নাকচ কৰিছিল।
তেওঁ এই চৰম সীমাৰ মাজত এটা মধ্যপথৰ প্ৰস্তাৱ দিছিল, অন্তৰ্নিহিততাবাদৰ ওপৰত নহয় কাৰণগততাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি।

চিৰন্তনবাদত এই বিশ্বাস অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল যে, বস্তুৰ বিলুপ্তিৰ অৰ্থ হ'ল ইয়াৰ বিলম্ব আৰু বস্তুৰ উৎপাদনৰ অৰ্থ হ'ল ইয়াৰ প্ৰকাশ — ইয়াৰ দ্বাৰা বুদ্ধৰ মধ্যপথৰ নীতি উলংঘা কৰা হয়।
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:দৰ্শন
সপ্তৰ্ষি

**সপ্তৰ্ষিসকল** প্ৰাচীন ভাৰতৰ সাতগৰাকী দ্ৰষ্টা, যিসকলক বেদ আৰু অন্যান্য হিন্দু সাহিত্য যেনে স্কন্দ পুৰাণত সশ্ৰদ্ধাৰে উল্লেখ কৰা হৈছে। বৈদিক সংহিতাত এই ঋষিসকলক কেতিয়াও নামেৰে গণনা কৰা হোৱা নাই, যদিও পিছৰ বৈদিক গ্ৰন্থ যেনে ব্ৰাহ্মণ আৰু উপনিষদসমূহে কৰে, গতিকে এই নক্ষত্ৰমণ্ডল সহজে চিনাক্ত কৰিব পৰা যায়।
## হিন্দু পৱিত্ৰ গ্ৰন্থ
"সপ্তৰ্ষি" ধাৰণাটোৰ এটা প্ৰাৰম্ভিক আৰ্হি ঋগ্বেদ সংহিতাৰ ছয়টা "পৰিয়াল পুথি"ৰ সৈতে জড়িত ছটা পৰিয়ালৰ পৰা উদ্ভৱ হ’ব পাৰে (মণ্ডল ২–৭ আৰোহী ক্ৰমত: গ্ৰিৎসমদ, বিশ্বামিত্ৰ, বামদেৱ, অত্ৰি, ভৰদ্বাজ, বশিষ্ঠ)। "পৰিয়াল পুথি" নহ'লেও মণ্ডল ৮ খন বেছিভাগেই কন্ৱৰ বাবে বুলি কোৱা হয়, যাক ৭ম আদিম সপ্তৰ্ষি বুলি ক'ব পাৰি।

সাতজন ঋষিৰ প্ৰাচীন আনুষ্ঠানিক তালিকা জৈমিনিয় ব্ৰাহ্মণ ২.২১৮–২২১ত দিছে: অগস্ত্য, অত্ৰি, ভৰদ্বাজ, গৌতম, জমদগ্নি, বশিষ্ঠ, আৰু বিশ্বামিত্ৰ আৰু তাৰ পিছত বৃহদাৰণ্যক উপনিষদ ২.২.৬ত অলপ বেলেগ তালিকাৰে: অত্ৰি, ভৰদ্বাজ, গৌতম, জামাদগ্নি, কাশ্যপ, বশিষ্ঠ, আৰু বিশ্বমিত্ৰ। পৰৱৰ্তী গোপথ ব্ৰাহ্মণ ১.২.৮ত বশিষ্ঠ, বিশ্বামিত্ৰ, জমদগ্নি, গৌতম, ভৰদ্বাজ, গুংগু, অগস্ত্য আৰু কাশ্যপ আছে।

উত্তৰ-বৈদিক গ্ৰন্থত বিভিন্ন তালিকা দেখা যায়; এই ঋষি সকলৰ কিছুমানক ব্ৰহ্মৰ মানসপুত্ৰ (সংস্কৃত: मनस पुत्र) হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হৈছিল, যিটো পৰম সত্ত্বাৰ সৃষ্টিকৰ্তাৰ প্ৰতিনিধি হিচাপে গণ্য কৰা হৈছিল। আন আন প্ৰতিনিধিত্ব হ’ল ধ্বংসকাৰক হিচাপে মহেশ্বৰ বা শিৱ আৰু পালক হিচাপে বিষ্ণু। যিহেতু এই সাতজন ঋষিও ব্ৰাহ্মণৰ গোত্ৰৰ পূৰ্বপুৰুষ বুলি গণ্য কৰা প্ৰাথমিক আঠজন ঋষিৰ ভিতৰত আছিল, সেয়েহে এই ঋষিৰ জন্ম পৌৰাণিক ৰূপত পৰিণত হৈছিল।

কিম্বদন্তি অনুসৰি পৰৱৰ্তী মন্বন্তৰত সাতজন ঋষি হ’ব দীপ্তিমত, গালৱ, পৰশুৰাম, কৃপ, দ্ৰৌনি বা অশ্বত্থাম, ব্যাস, আৰু ঋষ্যশৃংগ।
## নাম
মন্বন্তৰ (মনুৰ কাল) হৈছে এটা কল্প (ব্ৰহ্মৰ দিন)ৰ ভিতৰত থকা সময়ৰ একক। এটা কল্পত চৈধ্যটা মন্বন্তৰ থাকে, প্ৰত্যেককে সন্ধ্যা (সংযোগী সময়)ৰে পৃথক কৰা হয়। প্ৰতিটো মন্বন্তৰত বেলেগ বেলেগ মনুয়ে শাসন কৰে, বৰ্তমানৰ সপ্তমটো বৈৱস্বত মনুৰ দ্বাৰা শাসিত। প্ৰতিটো মন্ৱন্তৰত ঋষি আৰু তেওঁলোকৰ পুত্ৰসকলৰ নতুনকৈ জন্ম হয়।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ঋষি
শ্ৰেণী:হিন্দু ধৰ্ম
চাক্ষুষ মনু

**চাক্ষুষ মনু** (সংস্কৃত:चाक्षुषमनु) হিন্দু পৌৰাণিক কাহিনীৰ ষষ্ঠ মন্বন্তৰৰ (মন্ৱন্তৰ মানে মনুৰ যুগ) প্ৰথম পুৰুষ, ষষ্ঠ মনু।

## সাহিত্য
মাৰ্কণ্ডেয় পুৰাণত অনমিত্ৰ ঋষিৰ পুত্ৰ আনন্দক চাক্ষুষ মনুৰ পূৰ্বৰ অৱতাৰ বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে। সৰুতে তেওঁক মেকুৰী এটাই এজন ৰাজকুমাৰৰ দোলনাত কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিছিল, যাৰ পিতৃ আছিল ৰজা বিক্ৰান্ত। ৰজাৰ অজ্ঞাতে তেওঁ নিজৰ পুত্ৰ হিচাপে ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল। শিশুটিৰ উপনয়ন অনুষ্ঠানৰ সময়ত যেতিয়া ৰজাই আনন্দক মাকক প্ৰণাম কৰিবলৈ ক’লে, তেতিয়া শিশুটিয়ে নিজৰ প্ৰকৃত পৰিচয় ঘোষণা কৰিলে, অৰণ্যত তপস্যা কৰিবলৈ ওলাই গ’ল। ব্ৰহ্মাই আনন্দৰ আগত উপস্থিত হৈ পৰৱৰ্তী জন্মত চাক্ষুষ মনু হিচাপে পুনৰ জন্ম ল'বলৈ আশীৰ্বাদ দিয়ে।  

কিছুমান গ্ৰন্থত চাক্ষুষৰ প্ৰকৃত নাম অজিতা বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে। বিষ্ণু পুৰাণত উল্লেখ আছে যে চাক্ষুষ মনুৱে প্ৰজাপতি বৈৰাজৰ কন্যা নদৱলাক বিয়া কৰাইছিল আৰু তেওঁৰ পৰা দহজন পুত্ৰ জন্ম হৈছিল: কুৰু, পুৰু, শতদ্যুম্ন, তপস্বী, সত্যবান, শুচি, অগ্নিষ্ঠোম, অতিৰাত্ৰ, সুদ্যুম্ন আৰু অভিমন্যু।
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:হিন্দু ধৰ্ম
মিজানুৰ ৰহমান কাজী

**মিজানুৰ ৰহমান কাজী** () এগৰাকী চিকিৎসক আৰু ৰাজনীতিবিদ। তেওঁ মেঘালয় বিধানসভাৰ ৰাজাবালা সমষ্টিৰ বৰ্তমানৰ বিধায়ক। কাজী ইণ্ডিয়ান এছ’চিয়েশ্যন অৱ ক্লিনিকেল মেডিচিনৰ ফেলো আৰু খ্ৰীষ্টান মেডিকেল কলেজ ভেলোৰৰপৰা ডায়েবেটিছ মেনেজমেণ্টৰ দূৰত্ব ফেল’শ্বিপ (ডিএফআইডি) লাভ কৰা।

## প্ৰাথমিক জীৱন আৰু শিক্ষা

মেঘালয়ৰ পশ্চিম গাৰো পাহাৰ জিলাত অৱস্থিত ৰজাবালাত কাজীয়ে এটা মুছলমান পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁৰ পিতৃ *আব্দুল জলিল কাজী* যি লেফটেনেণ্ট পি এ চাংমাৰ ঘনিষ্ঠ সহযোগী আছিল। তেওঁৰ পত্নী *ছাবিনা কাজী*য়ে এ এম ইউৰপৰা এম বি এ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছে আৰু এগৰাকী ব্যৱসায়ী। কাজিৰ এজন পুত্ৰ *সোহেইল কাজী* আৰু এগৰাকী কন্যা *মাইৰিন কাজী* আছে। কাজী পোষ্টে ২০০৫ চনত ডা° ভীমৰাও আম্বেদকাৰ বিশ্ববিদ্যালয় আগ্ৰাৰ অধীনস্থ সৰোজিনী নাইডু চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰপৰা চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ ডক্টৰেট (এম ডি) ডিগ্ৰী লাভ কৰি ব্যক্তিগত চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ প্ৰেকটিচনাৰ হয়। মেঘালয়ৰ সমভূমি আৰু ধুবুৰী আৰু নতুন দিল্লীত তেওঁৰ মাটি আছে। 

## ৰাজনৈতিক কেৰিয়াৰ
২০২৩ চনৰ মেঘালয় বিধানসভাৰ নিৰ্বাচনত অল ইণ্ডিয়া তৃণমূল কংগ্ৰেছৰ টিকটত প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰা ড° কাজীয়ে এন পি পিৰ চাৰিবাৰৰ বিধায়ক আব্দুছ ছালেহক ১০ ভোটত পৰাস্ত কৰি সফলতাৰে নিৰ্বাচিত হয়।

## তথ্যসূত্ৰসমূহ

শ্ৰেণী:মেঘালয়ৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ৰাজনীতিবিদ
কৰ্কোটক

**কাৰ্কোটক** হিন্দু ধৰ্মত প্ৰচলিত নাগ ৰজা। কাশ্যপ আৰু কদ্ৰুৰ অন্যতম সন্তান কাৰ্কোটকক নিষাধ ৰাজ্যৰ ওচৰৰ এখন অৰণ্যত বাস কৰা বুলি গণ্য কৰা হয়। হিন্দু পৌৰাণিক কাহিনী অনুসৰি তেওঁ ৰজা নলক মেৰিয়াই ধৰে আৰু তেওঁক কুৎসিত আৰু কুৎসিত আকৃতিলৈ ৰূপান্তৰিত কৰে। 

## কিম্বদন্তি
কাৰ্কোটকে এসময়ত নাৰদ ঋষিক আকস্মিক খেলত প্ৰতাৰণা কৰিছিল। ক্ষুব্ধ হৈ নাৰদে তেওঁক অভিশাপ দিলে যে ৰজা নলৰ দ্বাৰা তেওঁক ৰক্ষা নকৰালৈকে তেওঁ অৰণ্যত স্থবিৰ হৈ থাকিব। মহাভাৰতত উল্লেখ আছে যে, যেতিয়া কৰ্কোটকে বাস কৰা অৰণ্যত জুই লাগিছিল, স্থবিৰ কাৰ্কোটকে ৰজা নলক তেওঁক উদ্ধাৰ কৰিবলৈ মাতিছিল। নিজকে বুঢ়া আঙুলিৰ সমান আকাৰলৈ হ্ৰাস কৰি তেওঁ নলক তেওঁক বচাবলৈ আহ্বান জনালে আৰু ৰজাই তৎক্ষণাত সাপটোক নিৰাপদ ঠাইলৈ লৈ গ’ল। এইদৰে তেওঁ নাৰদৰ অভিশাপৰ পৰা মুক্ত হ’ল। কাৰ্কোটকই ৰজাক দহ খোজ আগুৱাই যাবলৈ ক’লে আৰু তেনে কৰাৰ পিছত তেওঁক মেৰিয়াই ধৰিলে, যাৰ ফলত তেওঁ কুৎসিত হৈ পৰিল। সাপে ক’লে যে তেওঁ ৰজাক কুৎসিত কলিক আৱৰি ধৰিছে বুলিয়েই ৰজাক চেপি ধৰিছে, আৰু তাৰ বাবে নলে কষ্ট ভোগ কৰিবলগীয়া হ’ব লাগে। তেওঁ নলক আশ্বাস দিলে যে তেওঁৰ শৰীৰত বিষটো যিমানেই থাকিব সিমানেই তেওঁ কোনো বিপদৰ সম্মুখীন নহ’ব আৰু যুদ্ধত অপৰাজিত হ’ব। তাৰ পিছত তেওঁ নলক অযোধ্যাৰ ৰজা ঋতুপৰ্ণৰ ওচৰলৈ গৈ *বহুক* ওৰফে তেওঁৰ বাবে ৰথী হিচাপে কাম কৰিবলৈ কয়। তেওঁ ৰজাক ক’লে যে ঋতুপৰ্ণক অশ্বহৃদয় মন্ত্ৰ শিকাব, আৰু বিনিময়ত তেওঁ অক্ষহৃদয় মন্ত্ৰ শিকিব, তাৰ পিছত তেওঁ নিজৰ পৰিয়ালৰ সৈতে পুনৰ মিলিত হ’ব। তেওঁ নলক দুখণ বস্ত্ৰও আগবঢ়াইছিল, যিবোৰ তেওঁ পিন্ধি নিজৰ আদি ৰূপ ঘূৰাই পাব পাৰিছিল। বিশ্বাস কৰা হয় যে কাৰ্কোটকত বাস কৰিলে অসুৰ কলিৰ পৰা ৰক্ষা পোৱা যায়। 

হিন্দু উৎসত তেওঁক আঠ নাগ ৰজাৰ ভিতৰত গণ্য কৰা হয়।
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:কাল্পনিক চৰিত্ৰ
শ্ৰেণী:হিন্দু কিংবদন্তি
ঋতুপৰ্ণ

**ঋতুপৰ্ণ** (সংস্কৃত: ऋतुपर्ण) হিন্দু সাহিত্যত অযোধ্যাৰ এজন ৰজা। সূৰ্যবংশৰ অন্তৰ্গত তেওঁক মহাভাৰতত নল আৰু দময়ন্তীৰ কিংবদন্তিত দেখা যায়। তেওঁ নলক বহুক নামেৰে গোহালি আৰু পাকঘৰত নিয়োগ কৰে।

## কিম্বদন্তি
সৰ্প-ৰজা কৰ্কোটকে নলক বহুক নামেৰে ৰজাৰ প্ৰাথমিক ৰথী হিচাপে নিয়োজিত অযোধ্যাৰ ৰজা ঋতুপৰ্ণৰ দৰবাৰলৈ যাবলৈ পৰামৰ্শ দিছিল। নলৰ পত্নী দময়ন্তীয়ে অনুমান কৰিছিল যে তেওঁৰ স্বামী এতিয়া অযোধ্যাৰ দৰবাৰত বাস কৰে।
তেওঁ সুদেৱ নামৰ এজন ব্ৰাহ্মণক ঋতুপৰ্ণৰ ওচৰলৈ নিজৰ দূত হিচাপে পঠিয়াইছিল, তাৰ পিছৰ সূৰ্য উদয় হোৱাৰ পিছত হ’বলগীয়া দ্বিতীয় স্বয়ম্বৰলৈ নিমন্ত্ৰণ জনাইছিল। ঋতুপৰ্ণই নলক ৰথী হিচাপে লৈ লগে লগে বিদৰ্ভ ৰাজ্যৰ দিশে ঘোঁৰাত উঠিল। যাত্ৰাৰ এটা নিৰ্দিষ্ট সময়ত যেতিয়া তেওঁৰ বস্ত্ৰখন মাটিত পৰিল, তেতিয়া তেওঁ নলক ৰৈ থাকিবলৈ অনুৰোধ কৰিলে যাতে তেওঁ সেই পোছাকটো উদ্ধাৰ কৰিব পাৰে; কিন্তু আচৰিত কথা যে নলই সেই মুহূৰ্তৰ ভিতৰতে তেওঁৰ পোছাক সৰি পৰা ঠাইৰ পৰা এক যোজন দূৰত্ব অতিক্ৰম কৰিছিল। হাবিত এজোপা গছ পৰ্যবেক্ষণ কৰি ঋতুপৰ্ণই তাৰ ওপৰত থকা পাত আৰু ফলৰ সংখ্যাৰ নিৰ্দিষ্ট হিচাপ দিবলৈ সক্ষম হ’ল।
জুৱাৰ কৌশল আয়ত্তৰ প্ৰস্তাৱেৰে নলক অক্ষহৃদয় মন্ত্ৰ শিকোৱাৰ বিনিময়ত তেওঁ অশ্বহৃদয় মন্ত্ৰ শিকিছিল, যিয়ে তেওঁক ঘোঁৰাচালনাৰ ওপৰত কৌশল আয়ত্তৰ কৰিছিল। তেওঁলোকে বিদৰ্ভ পোৱাৰ পিছত ধাৰাবাহিক পৰীক্ষাৰ অন্তত তেওঁ উপলব্ধি কৰিলে যে দ্বিতীয় স্বয়ংম্বৰটো নলৰ সৈতে মিলন ঘটাবলৈ দময়ন্তীৰ পৰিকল্পনা আছিল। কোনো ক্ষোভ নকৰাকৈ ঋতুপৰ্ণই দম্পতীহালৰ পুনৰ মিলনত আনন্দিত হৈছিল আৰু নিজৰ ৰাজ্যলৈ উভতি আহিছিল।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:মহাভাৰতৰ চৰিত্ৰ
জ্বৰাসুৰ

**জ্বৰা** বা **জ্বৰাসুৰ** হিন্দু লোক-পৰম্পৰাত জ্বৰৰ অধিপতি। তেওঁ বসন্ত-দেৱী শীতলাৰ দাস আৰু কেতিয়াবা পৰিচাৰক।

## হিন্দু ধৰ্ম
যেতিয়া শিৱক দক্ষৰ যজ্ঞলৈ নিমন্ত্ৰণ কৰা নহ’ল, তেতিয়া তেওঁৰ পত্নী সতী দুখত ম্ৰিয়মাণ হৈ পৰিল। পত্নীৰ মনোবেদনা নিৰীক্ষণ কৰি শিৱৰ তৃতীয় চকুটোৱে পানীৰ টোপাল এটা উলিয়াই দিলে আৰু তাৰ পৰা এটা ভয়ংকৰ জীৱ ওলাই আহিল, শিখাৰ দৰে জিলিকি উঠিল। জীৱটো বামন, ভেদকাৰী চকু, সেউজীয়া গোঁফ পিন্ধা, মূৰ আৰু শৰীৰৰ নোম থিয় হৈ থকা, ঈগল আৰু ফেঁচাৰ আকৃতিৰ মিশ্ৰণ, জেট-ব্লেক ৰঙৰ আৰু তেজৰ ৰঙৰ কাপোৰ পিন্ধা। তেওঁ জীৱটোৰ নাম জ্বৰা ৰাখিলে আৰু সেই জীৱটোৱে সকলো দেৱৰ শৰীৰত জ্বৰ লগাবলৈ আগবাঢ়িল।  

হয়গ্ৰীৱ ৰূপত থকাৰ সময়ত এবাৰ বিষ্ণুও জ্বৰাসুৰৰ জ্বৰত আক্ৰান্ত হৈছিল। তাৰ পিছত তেওঁ নিজৰ সুদৰ্শন চক্ৰ ব্যৱহাৰ কৰি তিনিটা টুকুৰা কৰি জ্বৰ-দানৱটোক বধ কৰিছিল। কিন্তু পিছলৈ ব্ৰহ্মাই জ্বৰাসুৰক পুনৰুজ্জীৱিত কৰি তিনিওটা অংশ একেলগ কৰে।
কিন্তু, সেই সময়লৈকে প্ৰতিটো অংশৰে এটাকৈ তিনিটা মূৰ আৰু এটা ভৰি গজি উঠিছিল। এইদৰে জ্বৰাসুৰক তিনিখন মুখ, তিনি ভৰি আৰু একেলগে সকলো দিশলৈ গতি কৰাৰ উল্লেখযোগ্য ক্ষমতা থকা বুলি চিত্ৰিত কৰা হৈছে। পিছলৈ তেওঁক বসন্ত দেৱী শীতলাৰ দাস হিচাপে নিৰ্বাচিত কৰা হয়।

## পূজা
বঙালী সংস্কৃতিত শীতলা-জ্বৰাসুৰ পূজা বহুলভাৱে জনপ্ৰিয়। প্ৰসংগক্ৰমে বাংলা, উড়িয়া আৰু হিন্দী ভাষাত জ্বৰক জ্বৰা বুলি কোৱা হয়। আৰু অসুৰ মানে অসুৰ। জ্বৰাসুৰ নামটো এই দুটা শব্দৰ সংমিশ্ৰণ - জ্বৰা (অৰ্থ জ্বৰ) আৰু অসুৰ (অৰ্থ অসুৰ) - জ্বৰাসুৰ। এইদৰে জ্বৰাসুৰ মানে জ্বৰৰ অসুৰ। জ্বৰাসুৰে ডেকা লিগিৰাৰ বেশত থাকে। শীতলা, জ্বৰাসুৰক সমগ্ৰ উত্তৰ ভাৰতৰ গাঁৱৰ মানুহে বহুলভাৱে পূজা কৰে, বসন্ত আৰু জ্বৰৰ ৰোগৰ সুৰক্ষাকাৰী হিচাপে।

## বৌদ্ধ ধৰ্ম
বৌদ্ধ পৰম্পৰাত জ্বৰাসুৰক কেতিয়াবা বৌদ্ধ ৰোগৰ দেৱী পৰ্ণশৱৰীৰ পত্নী হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হয়। কিছুমান প্ৰতিমূৰ্তিত এই দেৱতাসকলক বৌদ্ধ দেৱী আৰু ৰোগ ধ্বংসকাৰী বজ্ৰযোগিনীৰ ক্ৰোধৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ উৰি যোৱা বুলি দেখুওৱা হৈছে।[4]
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসুৰ
শ্ৰেণী:লোকবিশ্বাস
শ্ৰেণী:লোককথাৰ জীৱ
মালিকাপুৰাথম্মা

**মালিকাপুৰাথম্মা** সবৰীমালা আয়্যাপ্পান মন্দিৰৰ এটা সৰু মন্দিৰত সন্নিৱিষ্ট হিন্দু দেৱী। সবৰীমালা মন্দিৰ কমপ্লেক্সৰ ভিতৰত অৱস্থিত মালিকাপুৰাথম্মা মন্দিৰটো মূল মন্দিৰ পৰিদৰ্শন কৰাৰ পিছত দৰ্শন কৰা হয়।

## কিংবদন্তি
মহিষী

হিন্দু পৌৰাণিক কাহিনীত **মহিষী** এগৰাকী শক্তিশালী অসুৰ, যাৰ আখ্যান ভগৱান আয়াপ্পানৰ উৎপত্তি আৰু সবৰীমালা মন্দিৰৰ পৰম্পৰাৰ কেন্দ্ৰীয় বিষয়। তেওঁ মহিষাসুৰৰ ভগ্নী আছিল।

## পৌৰাণিক কাহিনী আৰু উৎপত্তি
শ্ৰী ভূতনাথোপাখ্যানম মতে , মহিষী দত্তাত্ৰেয় ঋষিৰ পত্নী লীলাৰ পুনৰ্জন্ম। ঐশ্বৰিক বিবাদ আৰু পৰৱৰ্তী অভিশাপৰ পিছত লীলাৰ পুনৰ জন্ম হ’ল এগৰাকী মাইকী ম’হ হিচাপে। দুৰ্গা দেৱীয়ে বধ কৰা ভাতৃ মহিষাসুৰৰ প্ৰতিশোধ ল'বলৈ চেষ্টা কৰি মহিষীয়ে ব্ৰহ্মাক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ কঠোৰ তপস্যা কৰে।

ব্ৰহ্মাৰ পৰা তাই এটা নিৰ্দিষ্ট বৰ লাভ কৰিলে যে তাইক কেৱল ভগৱান শিৱ আৰু ভগৱান বিষ্ণুৰ মিলনৰ পৰা জন্ম হোৱা শিশুৱেহে বধ কৰিব পাৰিব। এনে জন্ম জৈৱিকভাৱে অসম্ভৱ বুলি বিশ্বাস কৰি তাই ত্ৰাস আৰু সংহাৰৰ ৰাজত্ব আৰম্ভ কৰিলে, স্বৰ্গক জয় কৰি ইন্দ্ৰক সিংহাসনৰ পৰা বহিষ্কাৰ কৰিলে।

মহিষীৰ অজেয়তাক প্ৰতিহত কৰিবলৈ দেৱতাসকলে সমাধান বিচাৰিলে। সমুদ্ৰ মন্থন অনুসৰণ কৰি, বিষ্ণুৰ নাৰী অৱতাৰ মোহিনীৰ সৌন্দৰ্যত শিৱ মোহিত হৈছিল। তেওঁলোকৰ মিলনৰ ফলত দুজন পুৰুষ দেৱতাৰ পৰা জন্ম হোৱা ঐশ্বৰিক সন্তান আয়াপ্পান (মণিকান্দন বা ধৰ্ম সস্থ বুলিও জনা যায়)ৰ জন্ম হয়, যাৰ ফলত মহিষীৰ বৰৰ কাৰিকৰী প্ৰয়োজনীয়তা পূৰণ হয়।

যেতিয়া মহিষীয়ে আৰু এবাৰ স্বৰ্গত ধুমুহাৰ সৃষ্টি কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলে, তেতিয়াৰ এজন যুৱ ৰাজকুমাৰ আয়্যাপ্পানে আকাশী ৰাজ্যলৈ আৰোহণ কৰিলে। তেওঁ দানৱগৰাকীক তীব্ৰ যুদ্ধত লিপ্ত কৰিলে, শেষত তাইৰ শিঙত ধৰি পৃথিৱীলৈ দলিয়াই দিলে। সবৰীমালাৰ সমীপৰ আজুথায়াৰ নদীৰ পাৰত অৱতৰণ কৰে, য’ত অয়্যাপ্পানে মৃত্যুৰ সময়ত তাইৰ শৰীৰত এক ঐশ্বৰিক নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰে।

শেষ উশাহ লোৱাৰ লগে লগে অভিশাপটো আঁতৰি গ’ল আৰু লীলাক নিজৰ আসুৰিক ৰূপৰ পৰা মুকলি কৰি দিয়া হ’ল।
কিম্বদন্তি অনুসৰি তাই আয়াপ্পানক বিয়া কৰাবলৈ অনুৰোধ কৰিছিল; কিন্তু তেওঁ চিৰন্তন কুমাৰ হোৱাৰ বাবে তেওঁ অস্বীকাৰ কৰিলে।
বৰঞ্চ তেওঁ তাইক নিজৰ মন্দিৰত পূজাস্থলী প্ৰদান কৰে, য’ত তাইক মালিকপুৰথাম্মা হিচাপে পূজা কৰা হয়।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসুৰ
মুৰাসুৰ

**মুৰাসুৰ** হিন্দু শাস্ত্ৰত উল্লেখ কৰা অতি শক্তিশালী অসুৰ (দানৱ), যিয়ে নৰকাসুৰৰ সৈন্যবাহিনীত সেনাপতি হিচাপে কাম কৰে। প্ৰাগজ্যোতিষৰ দুষ্ট দানৱ ৰজা নৰকাসুৰ আৰু শ্ৰীকৃষ্ণৰ সৈতে যুদ্ধৰ সময়ত মুৰাৰ মৃত্যু হয়

## জীৱনী
মুৰৰ জন্ম কাশ্যপ ঋষি আৰু তেওঁৰ পত্নী দনুৰ ঘৰত হয়। ডেকা অৱস্থাত মুৰ এবাৰ দেৱতাৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধত মৃত্যু হোৱা অসুৰ আৰু দানৱৰ মৃতদেহৰ দমৰ সম্মুখীন হয়। যি যুদ্ধত ইমানবোৰ অসুৰ নিহত হৈছিল, তাৰ পিছৰ পৰিস্থিতিৰ দৃশ্যই তেওঁক স্তম্ভিত কৰি তোলে আৰু তেওঁ শোকে আৱৰি ধৰে। তেৱোঁ এদিন যুদ্ধত মৃত্যুবৰণ কৰিব বুলিও ভয় কৰে। গতিকে তেওঁ বহু বছৰ ধৰি তপস্যা কৰি ভগৱান ব্ৰহ্মাৰ বৰলাভ কৰে যি তেওঁৰ প্ৰাক্তন পিতৃ-মাতৃও। অৱশেষত ব্ৰহ্মা তেওঁৰ সন্মুখত উপস্থিত হৈ তেওঁক বৰদান আগবঢ়ায়। মুৰই যুদ্ধত আনকি অমৰ দেৱতাৰ বিৰুদ্ধেও অজেয় হোৱাৰ বৰ বিচাৰে। বিশেষ শক্তি লাভ কৰাৰ পিছত তেওঁ যক্ষ আৰু গন্ধৰ্বক যুদ্ধত পৰাস্ত কৰে।
তাৰ পিছত তেওঁ দেৱতাক প্ৰত্যাহ্বান জনায়, কিন্তু কোনেও তেওঁক বাধা দিবলৈ সাহস নকৰে। গতিকে তেওঁ অমৰাৱতীলৈ যায় য'ত ইন্দ্ৰই আকাশ শাসন কৰে আৰু ইন্দ্ৰৰ ৰাজ্য জোৰকৈ দখল কৰে। মুৰই ইন্দ্ৰৰ বজ্ৰ আৰু ঐৰাৱতকো দখল কৰে। সকলো দেৱে আতংকিত হৈ আকাশৰ পৰা নিৰ্বাসিত হয়। বহু বছৰ ধৰি মুৰাসুৰ সৰগৰ ৰজা হিচাপে বিনা প্ৰতিদ্বন্দ্বিতাৰে শাসন কৰে আৰু তেওঁৰ শাসনত সকলো অসুৰ আৰু দানৱ সমৃদ্ধিশালী হয়।

ইমান সফলতা লাভ কৰাৰ পিছত তেওঁ নিজৰ বৰৰ শক্তিৰ বাবে অত্যন্ত অহংকাৰী হৈ পৰে। ক্ষমতাত উন্মাদ হৈ তেওঁ ভগৱান বিষ্ণুক প্ৰত্যাহ্বান জনাবলৈ বৈকুণ্ঠলৈ যায়।  কিন্তু তাত উপস্থিত হোৱাৰ লগে লগে তেওঁ গম পায় যে শ্ৰী কৃষ্ণ বিষ্ণুৰ অৱতাৰ হিচাপে জন্ম লৈছিল আৰু আন এজন শক্তিশালী দানৱ ৰজা নৰকাসুৰে শাসন কৰা প্ৰাগজ্যোতিষ ৰাজ্যত আক্ৰমণ কৰিবলৈ ওলাইছে।

মুৰই পৃথিৱীলৈ গৈ নৰকাসুৰৰ সেনাপতি হৈ নিজৰ ৰাজ্য ৰক্ষা কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়। নৰকাসুৰে পৃথিৱীৰ পৰা ১৬ হাজাৰ মহিলাক অপহৰণ কৰি বন্দী কৰি ৰখা বুলি কোৱা হয়। কিন্তু শ্ৰীকৃষ্ণ আৰু সত্যভামাই নৰকৰ কুকৰ্মৰ কথা শুনি যুদ্ধত তেওঁক পৰাস্ত কৰি ১৬,০০০ বন্দী ৰাজকুমাৰীক মুক্ত কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়। শ্ৰীকৃষ্ণয়ো মুৰাসুৰৰ সান্নিধ্য আৰু তেওঁৰ বিশেষ শক্তিৰ বিষয়ে অৱগত। গতিকে তেওঁ সত্যভামা (ভূদেৱীৰ অৱতাৰ)ক লগত লৈ মুৰা আৰু নৰকাসুৰৰ সংযুক্ত শক্তিক পৰাস্ত কৰে। নৰকাসুৰ আৰু মুৰা দুয়োজনেই যুদ্ধত কৃষ্ণৰ দ্বাৰা নিহত হয়। এই কৃতিত্বৰ বাবে শ্ৰী কৃষ্ণই ‘মুৰাৰী’ (মুৰাৰ শত্ৰু) উপনাম লাভ কৰে। এই দিনটো অশুভৰ ওপৰত ভালৰ বিজয়ৰ প্ৰতীক আৰু হিন্দুসকলে প্ৰতি বছৰে দীপাৱলীৰ প্ৰথম দিনা নৰক চতুৰ্দশী হিচাপে পালন কৰে।

## হিন্দু শাস্ত্ৰ
হিন্দু মহাকাব্য মহাভাৰত, ভাগৱত পুৰাণ আৰু বামন পুৰাণত মুৰাৰ কাহিনীৰ উল্লেখ পোৱা যায়।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসুৰ
বি এল সন্তোষ

**বম্মাৰাবেট্টো লক্ষ্মীজনাৰ্দন সন্তোষ** হৈছে কৰ্ণাটকৰ এগৰাকী ৰাজনীতিবিদ যিয়ে ২০১৯ চনৰ ১৫ জুলাইৰ পৰা ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ বৰ্তমানৰ সাধাৰণ সম্পাদক(সংগঠন)  হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আহিছে।

তেওঁ ২০০৬–২০১৪ চনলৈকে ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ কৰ্ণাটকৰ ৰাজ্যিক সাধাৰণ সম্পাদক(সংগঠন) হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল, । পিছলৈ ২০১৪ চনত তেওঁ দলটোৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সাধাৰণ সম্পাদক(সংগঠন) হয়। তেওঁ পুৰ্বতে ৰাষ্ট্ৰীয় স্বয়ংসেৱক সংঘ ৰ অভিযান্ত্ৰিক স্নাতক আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় স্বয়ংসেৱক সংঘৰ প্ৰচাৰক সন্তোষক বিজেপিৰ সাংগঠনিক গাঁথনি, কেডাৰ বিকাশ, আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত নিৰ্বাচন ব্যৱস্থাপনাক প্ৰভাৱিত কৰা অন্যতম মূল কৌশলবিদ হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
শ্ৰেণী:কৰ্ণাটকৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
দিগ্বিজয় সিং

**দিগ্বিজয় সিং** ( ইংৰাজী : Digvijay Singh ; জন্ম: ২৮ ফেব্ৰুৱাৰী ১৯৪৭) এগৰাকী ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ আৰু ২০১৪ চনৰ পৰা ৰাজ্যসভাৰ সংসদৰ সদস্য ।  ইয়াৰ পূৰ্বে তেওঁ ১৯৯৩ চনৰ পৰা ১৯৯৮ চনলৈকে আৰু ১৯৯৮ চনৰ পৰা ২০০৩ চনলৈকে দুটা কাৰ্যকালত মধ্যপ্ৰদেশৰ ১৪ আৰু ১৫ নং মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল ভূপাল লোকসভাৰ আসনৰ বাবে প্ৰজ্ঞা সিং ঠাকুৰৰ হাতত পৰাস্ত হয়।

ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছে ২০২৫ চনৰ ২ ফেব্ৰুৱাৰীত ভাৰতীয় নিৰ্বাচন আয়োগে মুক্ত আৰু নিকা নিৰ্বাচন অনুষ্ঠিত কৰাৰ ওপৰত নজৰ ৰাখিবলৈ গঠন কৰা এম্পাৱাৰ্ড একচন গ্ৰুপ অৱ লিডাৰ্ছ এণ্ড এক্সপাৰ্টছ (ইএগল)ৰ সদস্য হিচাপে নিযুক্তি লাভ কৰে।

১৯৪৭ চনৰ ২৮ ফেব্ৰুৱাৰীত ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ ৰাজকীয় ৰাজ্য হোলকাৰৰ ইন্দোৰত দিগ্বিজয় সিঙৰ জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল  ৷ তেওঁৰ পিতৃ বলভদ্ৰ সিং বৰ্তমান মধ্যপ্ৰদেশৰ গুনা জিলা নামেৰে জনাজাত ৰাঘোগড়ৰ ( গোৱালিয়ৰ ৰাজ্যৰ অধীনস্থ) ৰজা আৰু ১৯৫১ চনৰ নিৰ্বাচনৰ পিছত ৰাঘোগড় বিধান সভা সমষ্টিৰ নিৰ্দলীয় প্ৰাৰ্থী হিচাপে বিধানসভাৰ সদস্য (বিধায়ক) আছিল।  ইন্দোৰৰ দ্য ডেলি কলেজ আৰু ইন্দোৰৰ শ্ৰী গোবিন্দৰাম ছেক্সৰিয়া ইনষ্টিটিউট অৱ টেকন'লজি এণ্ড চাইন্স (SGSITS) ইন্দোৰত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি মেকানিকেল ইঞ্জিনিয়াৰিঙত বি.ই. লাভ কৰিছিল।

## তথ্যসূত্ৰ


শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
সত্য দেও সিং

**সত্য দেও সিং** (২৭ ফেব্ৰুৱাৰী ১৯৪৫ – ১৭ ডিচেম্বৰ ২০২০)  এজন ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ। তেওঁ ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টীক প্ৰতিনিধিত্ব কৰি বিভিন্ন দায়িত্বত আছিল।

## ব্যক্তিগত জীৱন
সিংহ সৰোজ ৰাণীৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়, যাৰ সৈতে তেওঁৰ দুজন পুত্ৰ আৰু তিনিগৰাকী কন্যা সন্তান আছে। কনিষ্ঠ পুত্ৰ বৈভৱ সিং ভাৰতীয় জনতা যুৱ মৰ্চাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সাধাৰণ সম্পাদক। 

## ৰাজনৈতিক জীৱন
জনসংঘৰ পৰাই সত্য দেও সিঙে ৰাজনৈতিক জীৱনৰ আৰম্ভণি কৰিছিল। ১৯৭৭ চনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হয়।জনসংঘই ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিলৈ ৰূপান্তৰিত হোৱাৰ লগে লগে ১৯৮০ চনত ভাৰতীয় জনতা যুৱ মৰ্চাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সভাপতি হয়।১৯৯১ আৰু ১৯৯৬ চনত পুনৰ লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হয়।

## মৃত্যু
সত্য দেও সিঙৰ ক'ভিড-১৯ মহামাৰীৰ সময়ত হৃদৰোগত আক্ৰান্ত হৈ মৃত্যু হয়। 

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
গ্লেটি

**গ্লেটি** বৰ্তমানৰ বেনিনত থকা ডাহোমি ৰাজ্যৰ ফন জনগোষ্ঠীৰ মাজত প্ৰচলিত এগৰাকী চন্দ্ৰদেৱী।

ডাহোমে পৌৰাণিক কাহিনীত তেওঁ সকলো তৰাৰ মাতৃ। চন্দ্ৰৰ স্বামীৰ শৰীৰৰ ছাঁই তাইৰ মুখখন পাৰ হৈ যোৱাৰ ফলত সূৰ্যগ্ৰহণ হয়।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:দেৱ-দেৱী
আলা

**আলা** (বিভিন্ন ইগ্বো উপভাষাত অনি, আনা, আলে আৰু আলি বুলিও জনা যায়) পৃথিৱীৰ নাৰী দেৱতা(আলুছি) অডিনানী ভাষাত নৈতিকতা, উৰ্বৰতা আৰু সৃষ্টিশীলতা। ওডিনানীত আলাই পাতালৰ ওপৰত শাসন কৰে আৰু মৃত পূৰ্বপুৰুষসকলক নিজৰ গৰ্ভত ধৰি ৰাখে। তেওঁৰ নামৰ আক্ষৰিক অৰ্থত ইগ্বো ভাষাত "পৃথিৱী" বুলি অনুবাদ কৰা হয়, যিয়ে পৃথিৱীৰ ওপৰত তেওঁৰ ক্ষমতা আৰু মাটি হিচাপে তেওঁৰ মৰ্যাদাক বুজায়। আলাক ইগবো প্যান্থেয়নৰ সৰ্বোচ্চ আলুছি বুলি গণ্য কৰা হয়। আলাৰ স্বামী এলে, এলে যুঁজে আৰু হত্যা কৰে।

নৈতিকতাৰ দেৱী হিচাপে আলা মানুহৰ কাৰ্যৰ বিচাৰৰ লগত জড়িত আৰু ইগ্বো আইন আৰু ওমেনালা নামেৰে জনাজাত ৰীতি-নীতিৰ দায়িত্বত থাকে। ইগ্বো সম্প্ৰদায়ৰ মাজত আলাৰ মানদণ্ডৰ বিৰুদ্ধে হোৱা নিষেধাজ্ঞা আৰু অপৰাধক nsọ Ala বোলা হয়। সকলো মাটিক পবিত্ৰ ভূমি বুলি গণ্য কৰা হয় কাৰণ ই নিজেই আলা। মানুহৰ উৰ্বৰতাৰে আলাক ভূমিৰ উৎপাদনশীলতাৰ বাবে কৃতিত্ব দিয়া হয়। পৃথিৱীত আলাৰ দূত আৰু জীৱন্ত এজেণ্ট হৈছে পাইথন (ইগ্বো: écé), যিটো বহু ইগ্বো সম্প্ৰদায়ত বিশেষভাৱে শ্ৰদ্ধা কৰা হয়। শিল্পত আলাক প্ৰায়ে সিংহাসনত বহি থকা ৰাজকীয় মূৰ্তি হিচাপে প্ৰতিনিধিত্ব কৰা হয়, তেওঁৰ পৰিয়ালে আগুৰি থাকে। পূৰ্বতে এনে আকৃতিয়ে দেৱতাক উৎসৰ্গিত আৰু ম্বাৰী নামেৰে জনাজাত বিশেষ উৎসৱমুখৰ মন্দিৰত জীৱন্ত আকাৰৰ বোকা ভাস্কৰ্য্যৰ ৰূপ লৈছিল।

## ক্ষমতা
কোৱা হয় যে যদি কোনো ব্যক্তিয়ে কোনো সম্প্ৰদায়ত সমাজবিৰোধী দল গঠন কৰে, তেন্তে তেওঁলোকেও আলাক অপবিত্ৰ বা অপমান কৰিছে, যেনেকৈ তেওঁৰ পৃথিৱীত ঘৃণনীয় কাম (যাক ajo njo বা Aru Ala, বা Alu Ani কোৱা হয়) সংঘটিত হৈছিল, তেনে কৰাৰ দৰে হয়। ইগ্বো সমাজৰ বহু দিশ আৰু সাধাৰণতে মহিলা আৰু শিশুৰ অভিভাৱকত্বৰ বাবেও আলা দায়বদ্ধ। প্ৰায়ে কোলাত সৰু শিশু এটা লৈ চিত্ৰিত কৰা হয় আৰু তেওঁৰ প্ৰতীক হৈছে অৰ্ধচন্দ্ৰ। তেওঁৰ পবিত্ৰ গৰ্ভত মৃতকৰ আত্মা বাস কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। সকলোৱে আলা, পৃথিৱীত বাস কৰাৰ দৰে সমাজৰ সকলোৱে আলাক সন্মান কৰিব লাগিব। কেতিয়াবা বিশ্বাস কৰা হৈছিল যে আলাই মানুহক মাটিৰ তলত গিলি পেলাব পাৰে।

নাইজেৰিয়াৰ ইগ্বোসকলে এতিয়াও আলাক পূজা কৰে আৰু বছৰি য়াম উৎসৱৰ সময়ত শ্ৰদ্ধাঞ্জলি জনায়।
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:দেৱ-দেৱী
এম্বোকোমু

বৰ্তমানৰ কংগো গণতান্ত্ৰিক গণৰাজ্যৰ এনগোম্বে জনগোষ্ঠীৰ পৰম্পৰাগত বিশ্বাস অনুসৰি **এম্বোকোমু** (উচ্চাৰণ:ম্বোকোমু) আছিল পৃথিৱীৰ প্ৰথম মহিলা। প্ৰথম খেতিয়ক আছিল তেওঁ। তেওঁ সকলো মানুহৰ পূৰ্বপুৰুষ।

## কিম্বদন্তি
এম্বোকোমু হৈছে এনগোম্বেৰ পূৰ্বপুৰুষ দেৱী। এইসকল বান্টু জনগোষ্ঠী যিসকলে বেছিভাগেই কংগো গণতান্ত্ৰিক গণৰাজ্যৰ উত্তৰ-পশ্চিম অংশত কংগো নদীৰ কাষত বাস কৰে।

এম্বোকোমু আছিল সৃষ্টিকৰ্তা দেৱতা আকংগোৰ কন্যা। আকংগো হৈছে পৰম সত্তা, সকলো আত্মাৰ ওপৰত আৰু সকলো মানুহৰ ওপৰত, কিন্তু মানুহৰ দৰে বৈশিষ্ট্যৰ সৈতে। তেওঁৰ পূৰ্বপুৰুষৰ সৈতে বিশেষ সম্পৰ্ক আছে, শক্তিশালী আত্মা যিয়ে পৃথিৱীত নিজৰ বংশধৰসকলৰ প্ৰতি চিন্তিত হৈয়েই আছে। তেওঁ পৃথিৱীৰ বাসিন্দাসকলৰ ওপৰত বিচলিত হৈ পৰিছিল আৰু নিস্তব্ধ জীৱনৰ আশাত স্বৰ্গলৈ অৱসৰ লৈছিল। সেই সময়ত মানুহে কেৱল আকংগোৰ সৈতে স্বৰ্গত বাস কৰিছিল, য'ত তেওঁলোক সুখী আছিল, কিন্তু এম্বোকোমুৱে সকলোৰে লগত সমস্যাৰ সৃষ্টি কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। আকংগোৱে এম্বোকোমু আৰু তেওঁৰ পুত্ৰ আৰু কন্যাক মিঠাআলু, কুঁহিয়াৰ আৰু মাকৈৰ খাদ্যৰ সৈতে এটা টোপোলাত মাটিলৈ নমাই দিলে।

এম্বোকোমু আৰু তেওঁৰ সন্তানসকল পৃথিৱীৰ প্ৰথম মানৱ বাসিন্দা আছিল। তেওঁ আৰু তেওঁৰ সন্তানসকলে এখন বাৰী ৰোপণ কৰিছিল। এম্বোকোমু আছিল প্ৰথম বাগিছাৰ মালিক। তেওঁ আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালৰ মৃত্যুৰ পিছত বাৰীখন চোৱাচিতা কৰিবলৈ কোনোবা এজনক পাব থাকিব লাগিব, সেয়ে তেওঁ পুত্ৰক ভনীয়েকৰ লগত প্ৰেম কৰিবলৈ ক’লে। তেওঁ আপত্তি কৰিছিল যদিও মাকে জোৰ দিছিল। অতি সোনকালেই কন্যাগৰাকী গৰ্ভৱতী হয়। এদিন ছোৱালীজনী হাবিলৈ গৈছিল, য’ত তাই এটা লোমশ অথচ বন্ধুত্বপূৰ্ণ সত্ত্বা পাইছিল। তাই তাৰ শৰীৰটো নোম আঁতৰাই পৰিষ্কাৰ কৰাৰ পিছত তেওঁক মানুহ যেন লাগিছিল, কিন্তু আচলতে তেওঁ আছিল এজন যাদুকৰ।
লোমশ জীৱটোৰ নাম আছিল এবেংগা, যাৰ অৰ্থ হৈছে "উদ্বোধক"। এবেংগাই মহিলাগৰাকীৰ ওপৰত মন্ত্ৰ মাতিলে, সেয়েহে তেওঁৰ প্ৰথম সন্তানে ডাইনী জন্মৰ সময়ত পৃথিৱীলৈ আনিছিল। এবেংগাৰ ডাইনীয়ে পৃথিৱীলৈ অসৎ কঢ়িয়াই আনিলে, আৰু অসৎ আৰু ডাইনী সদায় থাকিল। আন সন্তানৰ জন্ম হৈছিল আৰু এইদৰেই পৃথিৱীখন জনবসতিপূৰ্ণ হৈছিল।

এম্বোকোমুৰ কাহিনীটো আফ্ৰিকাৰ কেইবাটাও জনজাতিৰ বাবে সাধাৰণ। কিছুমানে কয় যে তেওঁ সেউজীয়া বস্তু অপছন্দ কৰিছিল, আৰু সকলো খৰাঙৰ কাৰণ।  কিছুমানে কয় যে তেওঁ সময়ক লেহেমীয়া কৰিব পাৰিছিল যাতে চেকেণ্ডবোৰ দিন হৈ পৰে আৰু দিনবোৰ বছৰ হৈ পৰে। শুক্ৰৰ ওপৰত থকা ৪৬০ কিলোমিটাৰ (২৯০ মাইল) ব্যাসৰ শুক্ৰৰ ওপৰত থকা এটা পৰ্বত এম্বোকোমুৰ নামেৰে নামকৰণ কৰা হৈছে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:দেৱ-দেৱী
আকংগো

আফ্ৰিকান পৌৰাণিক কাহিনীত **আকংগো** এজন সৃষ্টিকৰ্তা ঈশ্বৰ। কংগোৰ এনগোম্বে জনসাধাৰণে তেওঁক পূজা কৰে।

খ্ৰীষ্টান বিশ্বাস আৰু অখ্ৰীষ্টান ধৰ্মই ব্যাখ্যা কৰে যে আকংগো "মন(:en:Mana)ৰ দৰে ব্যক্তিহীন নহয়: প্ৰকৃততে জনসাধাৰণে পিছৰজন আৰু আকংগোৰ মাজত স্পষ্ট পাৰ্থক্য ৰাখে...আনফালে তেওঁ সাৰ্বজনীনভাৱে উপকাৰী নহয়"।

কিংবদন্তি অনুসৰি আকংগোৱে প্ৰথমে মানুহৰ লগত বাস কৰিছিল, কিন্তু তেওঁলোকে অহৰহ যুঁজি থকাৰ বাবে গুচি গৈছিল।

তেওঁৰ ছোৱালী এম্বোকোমুৱে স্বৰ্গত অশান্তিৰ সৃষ্টি কৰিছিল গতিকে তেওঁ তাইৰ দুটা সন্তানৰ সৈতে তাইক টোপোলাত পৃথিৱীলৈ নমাই দিলে। তাই সকলো মানুহৰ পূৰ্বপুৰুষ আছিল।
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:দেৱ-দেৱী
ব্ৰহ্মবধ

**ব্ৰহ্মবধ**  বা **ব্ৰহ্মহত্যা** (সংস্কৃত: ब्रह्महत्या), ব্ৰাহ্মণহত্য (সংস্কৃত:ब्राह्मणहत्या) বুলিও অনুবাদ কৰা হৈছে "ব্ৰাহ্মণক হত্যা কৰা" সংস্কৃত শব্দ। ইংৰাজীত ইয়াক ব্ৰাহ্মণহত্যা বুলি অনুবাদ কৰা হৈছে। মনুস্মৃতিয়ে ব্ৰাহ্মণৰ হত্যাক পাপৰ ভিতৰত সৰ্বোচ্চ, আৰু মহাপাতকৰ ভিতৰত সৰ্বোচ্চ (মৰ্ত্যৰ পাপ) বুলি গণ্য কৰে। 

পুৰাণৰ দৰে হিন্দু গ্ৰন্থতো ব্ৰহ্মহত্যাক জঘন্য নাৰী হিচাপে মূৰ্ত ৰূপ দিয়া হৈছে। ৰঙা চুলি আৰু নীলা চোলা পিন্ধা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে, ব্ৰাহ্মণৰ হত্যাকাৰীক খেদি খেদি উন্মত্তভাবে হাঁহি থকা বুলি কোৱা হৈছে। 

## সাহিত্য
ৰামায়ণত ইন্দ্ৰ আৰু বৃত্ৰাসুৰৰ সংঘাতৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছে। ইন্দ্ৰই বৃত্ৰক বধ কৰাৰ পিছত ব্ৰহ্মহত্যৰ পাপ ভোগ কৰে আৰু লগে লগে পক্ষাঘাতগ্ৰস্ত হৈ অচেতন হৈ পৰে। দেৱতাসকলে অশ্বমেধ যজ্ঞৰ দ্বাৰা ইন্দ্ৰৰ পাপৰ শুদ্ধিৰ ব্যৱস্থা কৰে। একেখন মহাকাব্যতে ৰাৱণ বধৰ বাবে ৰামৰ ব্ৰহ্মহত্যৰ পাপৰ ক্ষমাদানৰ বাবে সীতাই বালিৰে শিৱৰ পূজাৰ বাবে লিংগ সৃষ্টি কৰে, যিটো ৰামেশ্বৰম মন্দিৰত স্থাপন কৰা হৈছিল।

মৎস্য পুৰাণত শিৱৰ ভিক্ষাৰী ৰূপৰ কিংবদন্তি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। ব্ৰহ্মৰ এটা মূৰ কাটি শিৱই ব্ৰহ্মহত্যৰ পাপ ভোগ কৰে, দেৱতাৰ মূৰৰ খুলি হাতৰ তলুৱাত লয়। এই পাপৰ প্ৰায়শ্চিত্তৰ বাবে দেৱতাই ভিক্ষাৰীৰ বেশ ধৰি কাশী পোৱালৈকে দেশ-দেশান্তৰে ঘূৰি ফুৰিছিল, য'ত তেওঁ মুক্তি লাভ কৰিছিল।

কিছুমান গ্ৰন্থত কোৱা হৈছে যে হিন্দুসকলৰ তীৰ্থস্থানৰ জলভাগত গা ধুলে ব্ৰহ্মহত্যৰ পাপৰ পৰা শুদ্ধ হয়।
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:হিন্দু ধৰ্ম
আয়াও

**আয়াও** ছান্টেৰিয়া প্যান্থেয়নৰ এটা ওৰিছা। তেওঁ বায়ুৰ ওৰিছা, আৰু অৰণ্য আৰু টৰ্নেডোৰ পাক দুয়োটাতে বাস কৰা বুলি ধৰা হয়। তেওঁ ওছানইনৰ সৈতে ঘনিষ্ঠভাৱে কাম কৰে আৰু এগৰাকী হিংস্ৰ যোদ্ধা।  আয়াওৰ সঁজুলিৰ ভিতৰত এটা সাপ, এটা কুইল আৰু নটা শিলৰ সৈতে এখন ক্ৰছব' আছে। সাধাৰণতে তেওঁক ভনীয়েক অয়াৰ কাষত ৰখা হয়। তেওঁৰ ৰং বাদামী আৰু সেউজীয়া। আয়াওৰ পন্থ বিভিন্ন অনুগামীৰ মাজত হেৰাই যোৱা বুলি ভবা হৈছিল; কিন্তু ক্ৰমাৎ বৃদ্ধি পোৱা সংখ্যক অলোৰিচাই তেওঁক ধৰি ৰাখিছে।

## পৰম্পৰা
তেওঁৰ আচাৰ-অনুষ্ঠানত প্ৰায়ে পাখি, লাউ আৰু মেচেট ব্যৱহাৰ কৰা হয়, যিয়ে তেওঁৰ দ্ৰুত আৰু সুৰক্ষামূলক স্বভাৱৰ প্ৰতীক। পৱিত্ৰ বাগিচা বা চেইবা গছৰ ওচৰত অনুষ্ঠিত হোৱা অনুষ্ঠানৰ সময়ত ভক্তসকলে সতেজ বনৌষধি, ধোঁৱা দিয়া মাছ আৰু বগা মদৰ প্ৰসাদৰ জৰিয়তে আয়াওক সন্মান জনায়। ড্ৰামৰ শব্দ আৰু তেওঁৰ বাবে উৎসৰ্গিত গীতে তেওঁৰ শক্তিক ৰূপান্তৰত সহায় কৰিবলৈ আৰু নেতিবাচকতাক দূৰ কৰিবলৈ আহ্বান জনায়। অয়াৰ দৰে আন ওৰিছাৰ সৈতেও তেওঁক পূজা কৰা হয়, পূজা বিধি-পৰম্পৰাত প্ৰায়ে বিশৃংখলতা আৰু সুৰক্ষাৰ মাজৰ ভাৰসাম্যতা ৰাখিবলৈ গুৰুত্ব দিয়া হয়।
## তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:দেৱ-দেৱী
বামদেৱ

**বামদেৱ** (সংস্কৃত: वामदेव) হিন্দু সাহিত্যৰ এজন ঋষি। তেওঁক ঋগবেদৰ ৪ নং মণ্ডলৰ ৰচক হিচাপে কৃতিত্ব দিয়া হয়। উপনিষদতো বিশেষভাৱে বৃহদাৰণ্যক আৰু ঐতৰেয়ত তেওঁৰ উল্লেখ বিশিষ্টভাৱে পোৱা যায়। তেওঁক গৌতম নামৰ এজন ঋষিৰ পুত্ৰ আৰু নোধছৰ ভাতৃ বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে, যি ঋগবেদত গীতৰ সৈতেও জড়িত। প্ৰাচ্যবিদ পৰগীতেৰৰ মতে বামদেৱ বৃহদুক্তৰ পিতৃ, আৰু তেওঁ অংগিৰা ঋষিৰ বংশৰ অন্তৰ্গত।

## ব্যুৎপত্তিবিজ্ঞান
বামদেৱ সম্ভৱতঃ বহুব্ৰীহি সমাস (সংস্কৃত যৌগ) যাৰ অৰ্থ "যাৰ ঈশ্বৰ সুন্দৰ।"

## হিন্দু ধৰ্ম
মহাভাৰতত শাল নামৰ সৌৰবংশৰ এজন ৰজাই চিকাৰৰ সময়ত বামদেৱৰ আশ্ৰমলৈ গৈ ঋষিৰ পৰা তেওঁৰ বাম্য নামৰ জাকৰ অন্তৰ্গত ঘোঁৰা কেইটামান বিচাৰে, যিবোৰক দ্ৰুত বুলি খ্যাত।  বামদেৱে হৰিণ ধৰাৰ উদ্দেশ্যে ৰজাক বাম্যবোৰ ধাৰলৈ দিবলৈ সন্মত হয়, এই চৰ্তত যে ৰজাৰ চিকাৰৰ লগে লগে বাম্যবোৰ তেওঁক ঘূৰাই দিব লাগে। শালই চিকাৰৰ পিছত নিজৰ কথা ভংগ কৰে, ঘোঁৰাবোৰক ব্ৰাহ্মণৰ অধিকাৰৰ বাবে অযোগ্য বুলি বিবেচনা কৰি, নিজৰ ৰাজপ্ৰসাদৰ ভিতৰতে ৰাখি থ’লে। এমাহৰ পিছত বামদেৱে নিজৰ শিষ্যক ৰজাক বাম্য ঘূৰাই দিবলৈ ক’বলৈ পঠিয়াই দিয়ে, কিন্তু ৰজাই নাকচ কৰে। ক্ষুব্ধ হৈ ঋষিয়ে ব্যক্তিগতভাৱে ৰজাৰ দৰবাৰলৈ গৈ তেওঁলোকৰ উভতি অহাৰ দাবী কৰে। আকৌ এবাৰ নাকচ কৰিলে ঋষিয়ে ৰজাক সঁকিয়াই দিয়ে যে নিজ নিজ শ্ৰেণীৰ মাজত সংঘাতৰ সৃষ্টি নকৰিব। ৰজাই বামদেৱক বাম্যৰ মালিক হোৱাৰ অযোগ্য বুলি কৈ তাৰ পৰিৱৰ্তে ঋষি ম’হ, গাধ আৰু অন্যান্য ঘোঁৰা আগবঢ়ায়।
ক্ৰোধিত বামদেৱে ৰজাক ৰাক্ষসৰ দ্বাৰা বধ কৰিবলৈ অভিশাপ দিয়ে আৰু শালক হত্যা কৰা হয়। তেওঁৰ ভাতৃ **দল**য়ো সিংহাসনত আৰোহণ কৰাৰ লগে লগে ঘোঁৰাবোৰ এৰি দিবলৈ অস্বীকাৰ কৰে আৰু বিষাক্ত কাঁড়েৰে বামদেৱক হত্যা কৰাৰ ষড়যন্ত্ৰ কৰে। বামদেৱে এই আঁচনি বিফল কৰে। নতুন ৰজাই অনুতাপ কৰাত বামদেৱে তেওঁক কয় যে তেওঁৰ ৰাণীক শৰেৰে স্পৰ্শ কৰি ব্ৰাহ্মণক হত্যা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰাৰ পাপৰ পৰা তেওঁ মুক্ত হ’ব পাৰে। ৰাণীয়ে ঋষিৰ প্ৰশংসা কৰে আৰু তাৰ পিছত ব্ৰাহ্মণক ভালদৰে সেৱা কৰাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে। সন্তুষ্ট হৈ বামদেৱে তাইক বৰদান আগবঢ়ায়, আৰু তাই স্বামীক ক্ষমা কৰি মংগল কামনা কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰে। বৰদান দিয়াত দলই ঘোঁৰাবোৰ ঋষিৰ ওচৰলৈ ঘূৰাই দিয়ে।

একেখন মহাকাব্যতে তেওঁ ৰজা বসুমনাক ধাৰ্মিকতাৰ গুৰুত্বৰ বিষয়ে পৰামৰ্শ আগবঢ়াইছে।

গণেশ পুৰাণত বামদেৱে এজন গন্ধৰ্বক গালি পাৰিছে, যিজনে ভুলবশতঃ তেওঁক ভৰিৰে গচকি নিগনি হ’বলগীয়া হৈছিল।
গন্ধৰ্বে যেতিয়া দয়া বিচাৰিছিল, তেতিয়া ঋষিয়ে লগতে কৈছিল যে নিগনি হিচাপে তেওঁ গণেশৰ বাহনৰ সন্মানীয় ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিব।

## বৌদ্ধ ধৰ্ম
প্ৰাচীন বৌদ্ধ গ্ৰন্থসমূহৰ একাধিক স্থানত, যেনে মহাবগ্গ (I.245) অংশত বুদ্ধই প্ৰাচীন বৈদিক ঋষি "আট্থাকো, বামাকো, বামদেৱো, ভেছামিত্তো, যমত্তগ্গী, অংগিৰাসো, ভৰদ্বাজো, বাচেথ্থো, কাছাপো, আৰু ভগু"ৰ তালিকা প্ৰস্তুত কৰিছে। তেওঁ বেদ আৰু প্ৰাচীন দৰ্শকসকলৰ কৰ্তৃত্বক ধাৰাবাহিকভাৱে প্ৰত্যাখ্যান কৰি অন্ধ পুৰুষৰ বংশৰ সৈতে তুলনা কৰে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ঋষি
ওছানইন

**ওছানইন** (ইয়োৰুবা ভাষাত: Ọ̀sanyìn, লেটিন আমেৰিকাত Osaín/Ossain/Ossaím, ফনত Ague (বয়স)) হৈছে পাত, বনৌষধি আৰু পদাৰ্থৰ জ্ঞান থকা সৰ্বজ্ঞানী ওৰিছা। তেওঁ যাদুক নিৰাময় আৰু প্ৰদৰ্শন আৰু প্ৰযুক্তিগত সঁজুলি সৃষ্টিৰ বাবেও পৰিচিত আৰু জনপ্ৰিয়ভাৱে তেওঁক বনৌষধি বিশেষজ্ঞ, যাদুকৰ আৰু প্ৰযুক্তিবিদ হিচাপে গণ্য কৰা হয়। তেওঁ অনিছেগুনৰ সৃষ্টিকৰ্তা।
ওছানইন এজন শক্তিশালী যাদুকৰ আৰু প্ৰকৃতিৰ বন্য আৰু অলংকৃত অঞ্চলত পোৱা সকলো মন্ত্ৰ আৰু শিল্পৰ নিপুণ হিচাপে পৰিচিত। আমেৰিকাত তেওঁক চেণ্ট জোচেফৰ সৈতে সাদৃশ্যভূক্ত কৰা হৈছে। ওছানইনক পাত আৰু বনৌষধিৰ বৈশিষ্ট্যসমূহক সামৰি লোৱা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে, যিয়ে নিৰাময়, অভিশাপ, যাদু, জ্ঞান আৰু পাত আৰু বনৌষধিৰ ভিতৰত পোৱা আন বহুতো বৈশিষ্ট্যক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:দেৱ-দেৱী
মামলাম্বো

**মামলাম্বো** দক্ষিণ আফ্ৰিকা আৰু জুলু পৌৰাণিক কাহিনীত "নদীৰ দেৱী" এক দেৱী, যাক এটা বৃহৎ সাপৰ দৰে জীৱ হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

১৯৯৭ চনত দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ বাতৰি কাকতসমূহে (জোহান্সবাৰ্গৰ দ্য ষ্টাৰ আৰু কেপ টাউনৰ কেপ আৰ্গাছকে ধৰি) দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ মাউণ্ট আইলিফৰ ওচৰৰ ম্জিণ্টলাভা নদীত এটা "দৈত্যকায় সৰীসৃপ" দানৱ দেখাৰ বাতৰি প্ৰকাশ কৰিছিল। অঞ্চলটোৰ গাঁৱৰ ৰাইজে দাবী কৰিছিল যে এই জীৱটোৰ দৈৰ্ঘ্য প্ৰায় ২০ মিটাৰ (৬৫.৬২ ফুট), ঘোঁৰাৰ মূৰ, মাছৰ তলৰ অংশ, ভৰি চুটি আৰু সাপৰ ডিঙি আৰু ৰাতি সেউজীয়া পোহৰেৰে জিলিকি উঠে। ১৯৯৭ চনৰ জানুৱাৰীৰ পৰা এপ্ৰিলৰ মাজৰ সময়ছোৱাত মামলাম্বোৰ বাবে ৯ জন লোকৰ মৃত্যু হোৱা বুলি ধৰা হৈছিল। আৰক্ষীৰ মতে, কিছুদিন পানীত থকাৰ বাবে মূৰ আৰু ডিঙিৰ কোমল অংশ কেঁকোৰায়ে খাই পেলাইছিল; আনহাতে স্থানীয় গাঁৱৰ মানুহে দাবী কৰিছিল যে এই বিকৃতিৰ কাৰণ হৈছে মামলাম্বোৰ মুখ আৰু মগজু খোৱাৰ অভ্যাস।
এই কাৰণে মামলাম্বোক প্ৰায়ে "মগজু শোষক" বুলি কোৱা হয়। ফেলিচিটি উডে দ্য এক্সট্ৰাঅৰ্ডিনেৰী খোটছ' (২০০৭)ত আঙুলিয়াই দিয়াৰ দৰে "মামলাম্বোৰ ৰূপ পশ্চিমীয়া সমৃদ্ধিৰ ধনৰ দৰে ৰূপৰ সৈতে জড়িত হোৱাৰ প্ৰৱণতা আছে, গতিকে কথাটো এনে হ’ব পাৰে যে তেওঁক প্ৰায়ে পশ্চিমীয়া জলপৰী হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হয়।" পৰম্পৰাগত, সাম্প্ৰদায়িক জীৱনশৈলীৰ সৈতে বিচ্ছিন্নতাৰ অনুভূতি, সামাজিক ব্যৱস্থাৰ বৈষম্য আৰু ভাৰসাম্যহীনতা, আৰু পশ্চিমীয়া বস্তুবাদৰ প্ৰলোভনৰ পৰাই তেওঁৰ জন্ম হৈছে আংশিকভাৱে। মামি ৱাটাৰ দৰেই তেৱোঁ এগৰাকী বিপজ্জনক, আবেদনময়ী ব্যক্তিত্ব, ধন-সম্পত্তি আৰু ক্ষমতা আগবঢ়াই ভয়ংকৰ ধ্বংস কঢ়িয়াই আনিবলৈ সক্ষম।
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:দেৱ-দেৱী
জুলু পৌৰাণিক কাহিনী

জুলু পৰম্পৰাগত ধৰ্ম দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ জুলু জনগোষ্ঠীৰ বিশ্বাস আৰু আধ্যাত্মিক আচাৰ-ব্যৱহাৰেৰে গঠিত। ইয়াত সাধাৰণতে প্ৰাণী বা সাধাৰণ শ্ৰেণীৰ প্ৰাকৃতিক পৰিঘটনাৰ সৈতে জড়িত অসংখ্য দেৱতা থাকে। উংকুলংকুলুক পৰম সৃষ্টিকৰ্তা বুলি জনা যায়।
## বিশ্বাস
### সৃষ্টিকৰ্তা আৰু পূৰ্বপুৰুষ
আন বাণ্টু ধৰ্মৰ দৰেই জুলু পৰম্পৰাগত ধৰ্মৰ অনুগামীসকলেও পূৰ্বপুৰুষ আৰু ঈশ্বৰক সন্মান কৰাত বিশ্বাস কৰে। এই বিশ্বাসসমূহ প্ৰজন্মৰ পিছত প্ৰজন্ম ধৰি কাহিনীৰ জৰিয়তে মৌখিকভাৱে প্ৰচাৰিত হৈ থাকে। এই কাহিনীবোৰৰ বিৱৰণ বেলেগ বেলেগ হ'ব পাৰে যদিও সাধাৰণতে ইয়াৰ বিষয়বস্তু একে, যেনে মানৱ জগত আৰু আত্মা জগতখন আন্তঃসংযোগী, এই ক্ষেত্ৰসমূহৰ সেতুবন্ধন কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা ভৱিষ্যদ্বাণীৰ পদ্ধতিৰ সৈতে। বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ সৰ্বোচ্চ দেৱতা আৰু সৃষ্টিকৰ্তা সৃষ্টিকৰ্তাৰ ভূমিকা আৰু সম্পৰ্ক প্ৰায়ে সলনি হয়।

উমখুলৌমখুলু ("শ্ৰেষ্ঠজন") পৃথিৱীলৈ অহাৰ আগতে উহলাংগাত, নলৰ বিশাল জলাশয়ত সৃষ্টি হৈছিল। ব্যক্তিসকলে নিজৰ নৈতিকতা বা আচৰণৰ নৈতিকতা তেওঁৰ বিচাৰ বা “চূড়ান্ত বাস্তৱতাৰ আশংকা”ৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি লয়। উংকুলুংকুলুক কেতিয়াবা আকাশ দেৱতা উমভেলিনকাংগি (অৰ্থাৎ "যিজন আৰম্ভণিতে আছিল")ৰ সৈতে মিহলি কৰা হয়, যিজন বজ্ৰপাত, ভূমিকম্পৰ দেৱতা যাৰ আনটো নাম উনছণ্ডো আৰু ই উংকুলুংকুলু, পিতৃ আৰু মাতৃ নোমখুবুলৱানেৰ পুত্ৰ।

নোমখুবুলৱানে শব্দৰ অৰ্থ হ’ল যিজনে কোনো ধৰণৰ প্ৰাণীলৈ আকৃতি সলনি কৰে। পৰম সত্ত্বা উমখুলুৱোমখুলুৰ আন এটা নাম হ’ল উসোমাণ্ডলা, সৰ্ব অস্তিত্বৰ চূড়ান্ত উৎস। ইউৰোপীয় বসতিপ্ৰধান লোকসকলে জুলুলেণ্ডৰ লোকসকলক বাইবেলৰ ঈশ্বৰৰ ওপৰত তেওঁলোকৰ বিশ্বাসৰ বিষয়ে বুজাবলৈ চেষ্টা কৰিবলৈ উংকুলকুলু শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰিছিল।

ইৰভিন হেক্সহামৰ মতে (১৯৮১) "ইউৰোপীয়সকলৰ আগমনৰ আগতে জুলু ধৰ্মত কোনো স্বৰ্গীয় দেৱতা বা আকাশ দেৱতাক বিশ্বাস কৰাৰ কোনো প্ৰমাণ পোৱা নাই"। কিন্তু আন আন পণ্ডিত যেনে আইলিন জেনচেন ক্ৰিগে, আইজাক শ্বেপেৰা, এক্সেল-ইভাৰ বাৰ্গলুণ্ড (১৯৭৬), হামণ্ড-টুক, জন ম্বিটি আদিয়ে হেক্সহামৰ বিশ্লেষণৰ সৈতে একমত নহয়। তেওঁলোকে যুক্তি আগবঢ়ায় যে, পৰম্পৰাগত জুলু বিশ্বাস ব্যৱস্থাত "স্বৰ্গৰ প্ৰভু" বা জুলু আকাশ দেৱতা সদায় আছিল, যিজন দেৱতাক- তেওঁলোকে যুক্তি আগবঢ়ায় যে, তেওঁ "আৰ্কিটাইপাল পূৰ্বপুৰুষ আৰু সৃষ্টিকৰ্তা, উংকুলুংকুলু"তকৈও ডাঙৰ।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:দেৱ-দেৱী
শ্ৰেণী:পৌৰাণিক কথা
উংকুলংকুলু

**উংকুলংকুলু**, প্ৰায়ে উংকুলুংকুলু বা উমখুলু ওমখুলু হিচাপে কোৱা কৰা হয়, জুলু, নেবেলে আৰু স্বাতি জনগোষ্ঠীৰ ভাষাত এটা পৌৰাণিক পূৰ্বপুৰুষ, পৌৰাণিক পূৰ্বসূৰী গোট, বা সৰ্বোচ্চ সৃষ্টিকৰ্তা। মূলতঃ এজন "প্ৰথম পূৰ্বপুৰুষ" ব্যক্তিত্ব, উংকুলুংকুলু খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ প্ৰসাৰৰ লগে লগে সৃষ্টিকৰ্তা-দেৱতাৰ মূৰ্তিলৈ ৰূপান্তৰিত হয়।
## খ্ৰীষ্টানৰ পূৰ্বৰ ভূমিকা
উংকুলংকুলু আছিল এটা সাধাৰণ শব্দ যিয়ে "পুৰণিতকৈ পুৰণি" বা পূৰ্বপুৰুষক বুজায়। এই পৰিস্থিতিত এই উংকুলুংকুলু (বহুবচন ৰূপ) পুৰুষ বা মহিলা হ'ব পাৰে,  আৰু বেছিভাগ জনগোষ্ঠী আৰু পৰিয়ালৰ এটা আছিল, তেওঁলোকক অতি সন্মানেৰে গণ্য কৰিছিল। উংকুলুংকুলুৰ একক, প্ৰাচীন ব্যক্তিত্ব হিচাপেও বহল ভূমিকাত অস্তিত্ব আছিল; এই ব্যক্তিত্ব পুৰুষ হোৱাৰ বাবে তেওঁ মানৱতাৰ পূৰ্বপুৰুষ হিচাপে বহল ভূমিকা পালন কৰিছিল, কিন্তু তেওঁক বিশেষ গুৰুত্ব দিয়া হোৱা নাছিল। পণ্ডিত আনা মাৰিয়া মণ্টেইৰো-ফেৰেইৰাই দৃঢ়তাৰে কয় যে, জুলু জনগোষ্ঠীৰ মাজত খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম বিয়পি পৰাৰ আগতে উংকুলংকুলু খ্ৰীষ্টান ঈশ্বৰৰ দৰে পৰম সত্তা নাছিল।
## খ্ৰীষ্টানৰ পিছৰ ভূমিকা
১৮০০ চনৰ মাজভাগত খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ প্ৰসাৰৰ লগে লগে বিভিন্ন জুলু জনসংখ্যাই উংকুলুংকুলুক বেলেগ ধৰণেৰে উল্লেখ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। উংকুলুংকুলুৰ এই নতুন ৰূপটো আছিল পূৰ্বপুৰুষৰ আৰ্কিটাইপতকৈ সৃষ্টিকৰ্তা দেৱতা। এই ৰূপটো খ্ৰীষ্টান ঈশ্বৰৰ সৈতে ওতঃপ্ৰোতভাৱে মিল আছে আৰু ইয়াক একে প্ৰসংগতেই উল্লেখ কৰা হৈছে। এম আৰ মাছুবেলেলে যুক্তি আগবঢ়ায় যে ১৮৩০ চনত আমেৰিকান আৰু ইউৰোপীয় মিছনেৰীসকলে প্ৰথমে খ্ৰীষ্টান ঈশ্বৰৰ বাবে "উংকুলংকুলু" ব্যৱহাৰ কৰাটো নাকচ কৰিছিল কাৰণ ইয়াৰ পূৰ্বপুৰুষ পূজাৰ সৈতে জড়িত আছিল, কিন্তু শেষত বহুতো ইউৰোপীয় মিছনেৰীয়ে জুলু জনসাধাৰণৰ মাজত সু-সমাচাৰ প্ৰচাৰ কৰিবলৈ এই নামটো ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। একেধৰণৰ সংস্কৃতিত ইয়াৰ ব্যৱহাৰ কৰা আন নামসমূহ হ'ল uMdali (অৰ্থাৎ "সৃষ্টিকৰ্তা") আৰু uMvelinkandi (অৰ্থাৎ "সকলোৰে আগত"; isiXhosa ভাষাত Umvelinqangi ৰ সৈতে সাদৃশ্যপূৰ্ণ)। 

তেওঁ এতিয়াও প্ৰায়ে প্ৰথম মানুহক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল যদিও তেওঁ মানৱতা আৰু সকলো সৃষ্টিৰ সৃষ্টিকৰ্তা/উৎপত্তিকাৰীকো প্ৰতিনিধিত্ব কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। উংকুলংকুলুৰ এই সংস্কৰণটো নল(ঘাঁহ)ৰ পৰা উৎপত্তি হৈছিল; তাৰ পিছত তেওঁ একেবোৰ নলৰ পৰা মানুহ আৰু পশুধন সৃষ্টি কৰিছিল আৰু তাৰ পিছত বাকী সকলোবোৰ কোনো মূল উৎসৰ পৰাই সৃষ্টি কৰিছিল। তেওঁ সকলো সৃষ্টি কৰাৰ পিছত উংকুলুংকুলুৱে নিজৰ সৃষ্টিবোৰ পাহৰি সেইবোৰ পৰিত্যাগ কৰা বুলি কোৱা হয় আৰু এই সৃষ্টিৰ বিন্দুৰ বাহিৰত তেওঁৰ কোনো মিথ নাই। ইতিহাসবিদ উইলিয়াম এইচ ৱৰ্গাৰে যুক্তি আগবঢ়ায় যে ঊনবিংশ শতিকাৰ খিলঞ্জীয়া আফ্ৰিকানসকলে এই সৃষ্টিৰ মিথ আৰু উংকুলুংকুলুৰ সৈতে জড়িত অন্যান্যক আক্ষৰিক নহয়, ৰূপক বুলি বিশ্বাস কৰিছিল, যিটো ইউৰোপীয় মিছনেৰীসকলৰ সৈতে বাইবেলৰ সৈতে ইয়াৰ সাদৃশ্য আৰু ইয়াৰ "আক্ষৰিক" সত্যৰ বিষয়ে কৰা বিতৰ্কৰ জৰিয়তে প্ৰমাণিত হৈছে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:দেৱ-দেৱী
আটেটে

অৰোমো পৌৰাণিক কাহিনী আৰু ধৰ্মত **আটেটে** কাফা (ইথিওপিয়া)ত পূজা কৰা এগৰাকী উৰ্বৰতাৰ দেৱী।  

সম্ভৱতঃ ই মহিলাসকলে বিভিন্ন পৱিত্ৰ উদ্ভিদ সংগ্ৰহ কৰি নদীত পেলাই দিয়া প্ৰাচীন প্ৰজনন অনুষ্ঠানৰ বিষয়।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:দেৱ-দেৱী
পৱন আগৰৱালা

**পৱন আগৰৱালা** অসমৰ গুৱাহাটীত অৱস্থিত তথ্য প্ৰযুক্তি আৰু খুচুৰা বিশিষ্ট প্ৰতিষ্ঠান ডাটামেচনৰ প্ৰতিষ্ঠাপক, পৰিচালন সঞ্চালক, মুখ্য কাৰ্যবাহী বিষয়া।

## শিক্ষা
শিক্ষাগত ভাৱে পৱন আগৰৱালা গৌহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা গণিত বিভাগৰ স্নাতকোত্তৰ আৰু প্ৰায়োগিক কম্পিউটাৰৰ স্নাতকোত্তৰ(এম চি এ)।
## পেছাদাৰী পটভূমি
### ডাটামেচনৰ প্ৰতিষ্ঠাপক
পৱন আগৰৱালাই ১৯৮৮ চনত (কিছুমান সূত্ৰই ১৯৮৭ চনৰ উল্লেখ) কোম্পানীটো কম্পিউটাৰ প্ৰশিক্ষণ প্ৰতিষ্ঠান হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল, যিটো তাৰ পিছৰ পৰা উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ অন্যতম বৃহৎ আই টি খুচুৰা আৰু বিতৰণ নেটৱৰ্কলৈ পৰিণত হৈছে।

### ব্যৱসায়িক বৃদ্ধি
আগৰৱালাৰ নেতৃত্বত ডাটামেচনে ১০ লাখতকৈ অধিক ক্লায়েণ্টক সেৱা আগবঢ়াবলৈ বৃদ্ধি পাইছে, ৩০০ৰো অধিক ব্যক্তিক নিয়োজিত কৰিছে, আৰু বাৰ্ষিক ৰাজহ ₹২৫০–৩০০ কোটিতকৈ অধিক হোৱাৰ ৰিপৰ্ট দিছে।

### উদ্যোগৰ নেতৃত্ব

তেওঁ আই টি বিষয়ৰ এজন সন্মানীয় ব্যক্তি, তেওঁ বিশ্বব্যাপী মঞ্চ আৰু খুচুৰা ক্ষেত্ৰৰ কনক্লেভত অংশগ্ৰহণ কৰে।
শ্ৰেণী:অসম
শ্ৰেণী:ব্যৱসায়ী
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
ছিলঠীয়া জাতীয়তাবাদ

**ছিলেটী জাতীয়তাবাদ** বা **ছিলঠীয়া জাতীয়তাবাদ** হৈছে এক সাংস্কৃতিক আৰু সামাজিক আন্দোলন, যিয়ে ছিলেটৰ ভাষা, ইতিহাস আৰু সংস্কৃতিৰ  আধাৰিত এক অনন্য ছিলেটী পৰিচয়ৰ দাবী কৰে। তেওঁলোকে দাবী কৰে যে ছিলেটী বা ছিলঠীয়া ভাষা বাংলাৰ উপভাষা নহয়, ই এটা সুকীয়া ভাষা।

## ছিলেটী জাতীয়তাবাদৰ প্ৰভাৱ
ছিলেটী জাতীয়তাবাদৰ বাবে যুক্তৰাজ্যৰ কিছুমান বিদ্যালয়ত ছিলেটী ভাষাৰ পাঠদান কৰা হয়। ইয়াৰ উপৰিও এই আন্দোলনে ছিলেটী নাগৰী লিপি সংৰক্ষিত কৰি ৰখাত গুৰুত্ব দিছে। 

বাংলাদেশত ছিলেটী ভাষা প্ৰধানকৈ ছিলেট বিভাগ আৰু ইয়াৰ আশে-পাশে থকা জিলাসমূহত কোৱা হয়।  ভাৰতৰ অসম, ত্ৰিপুৰা, মেঘালয় আৰু মণিপুৰত ছিলেটী ভাষী লোকে বাস কৰে।

## আৰু চাওক
* বৰাক উপত্যকা
* ছিলঠীয়া ভাষা
* ছিলঠীয়া নাগৰী
* বিশ্ব চিলেট সন্মিলন

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:বাংলাদেশ
শ্ৰেণী:ছিলেটী
আবুক

দক্ষিণ চুডানৰ ডিংকা জনগোষ্ঠী আৰু দক্ষিণ চুডান আৰু ইথিওপিয়াৰ নুয়েৰসকলৰ মিথত **আবুক** প্ৰথম মহিলা, যিসকলে তেওঁক বুক বা আকল বুলি কয়। ডিংকাৰ একমাত্ৰ সুপৰিচিত নাৰী দেৱতা। নাৰীৰ লগতে বাগিচাৰ পৃষ্ঠপোষক দেৱীও। তেওঁৰ প্ৰতীক হ’ল এটা সৰু সাপ, চন্দ্ৰ আৰু ভেড়া। বৰষুণ আৰু উৰ্বৰতা (ডেংকা) দেৱতাৰ মাতৃ। জন্মৰ পৰা বিবাহ আৰু সন্তান জন্মলৈকে কাহিনীটো হ'ল:

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:দেৱ-দেৱী
ডেংকা

**ডেং**, যাক **ডেংকা** বুলিও কোৱা হয়, চুডান আৰু দক্ষিণ চুডানৰ ডিংকা জনগোষ্ঠীৰ বাবে ডিংকা পৌৰাণিক কাহিনীত আকাশ, বৰষুণ আৰু উৰ্বৰতাৰ দেৱতা। তেওঁ আবুক দেৱীৰ পুত্ৰ। আবুকক প্ৰথমগৰাকী মহিলা হিচাপে গণ্য কৰা হয় যিয়ে মাটিত সাৰ প্ৰয়োগ কৰি জনসাধাৰণৰ বাবে পুষ্টিৰ যোগান ধৰে। ডিংকা পৌৰাণিক কাহিনীত তেওঁৰ ভূমিকা উল্লেখযোগ্য।

নুয়েৰসকলৰ মাজত ডেঙক "এজন বিদেশী দেৱতা" আৰু "ৰোগ কঢ়িয়াই অনা" বুলি গণ্য কৰা হয়। তেওঁৰ কন্যা চন্দ্ৰদেৱী। ডিংকা ধৰ্মত তেওঁ বিজুলী, বৰষুণ আৰু বজ্ৰপাত অনা ধুমুহা আৰু উৰ্বৰতাৰ দেৱতা। *থুঅংজাং ভাষা*ত ডেং শব্দৰ অৰ্থ "বৰষুণ"। 

তেওঁৰ অনুগামীসকলৰ ভিতৰত ডেঙক মানুহ আৰু পৰম সত্তাৰ মাজৰ মধ্যস্থতাকাৰী হিচাপে গণ্য কৰা হয়। আত্মা আৰু আধুনিক জগতখনক পৃথক কৰিব নোৱাৰি, কিয়নো ইহঁত ডেঙৰ সৈতে জড়িত। পৰম দেৱতা নিয়ালিকৰ সৈতে ওতঃপ্ৰোতভাৱে জড়িত তেওঁক দেৱতাৰ পুত্ৰ আৰু কেতিয়াবা আবুক দেৱীৰ পুত্ৰ হিচাপে গণ্য কৰা হৈছিল। ডিংকা দেশৰ কিছুমান অঞ্চলত ডেং আৰু নিয়ালিকক "এক আৰু একে বুলি গণ্য কৰা হয়"। 

“তেওঁ আছিল এজন গুৰুত্বপূৰ্ণ আকাশ দেৱতা, কিছুমান বংশৰ বাবে ডিংকা জনগোষ্ঠীৰ পূৰ্বপুৰুষ আৰু সৃষ্টিকৰ্তা দেৱতা আছিল আৰু তেওঁ আকাশৰ পৰা পৰা সাৰুৱা পানীত নিজকে প্ৰকাশ কৰিছিল।’’
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:দেৱ-দেৱী
জে পি নাড্ডা

জগত প্ৰকাশ নাড্ডা ( জে পি নাড্ডা) হৈছে ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টি এগৰাকী ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ আৰু অধিবক্তা। নাড্ডাই ভাৰত চৰকাৰৰ বহুকেইটা গুৰুত্তপূৰ্ণ বিভাগৰ মন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছে। ২০২০ চনৰ পৰা ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ ১১ সংখ্যক ৰাষ্ট্ৰীয় সভাপতি আৰু ২০২৪ চনৰ পৰা গুজৰাটক প্ৰতিনিধিত্ব কৰি ৰাজ্যসভাৰ সদস্য হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আছে ।তেওঁক নৰেন্দ্ৰ মোডীৰ ঘনিষ্ঠ বুলি জনা যায় ৷    ২০২০ চনলৈকে তেওঁ বিজেপিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় কাৰ্যকৰী সভাপতি আছিল ।  

ইয়াৰ পূৰ্বে ২০০৭ চনৰ পৰা ২০১২ চনলৈ আৰু ১৯৯৩ চনৰ পৰা ২০০৩ চনলৈ হিমাচল প্ৰদেশৰ বিলাসপুৰৰ পৰা বিধায়ক আৰু ২০০৭ চনৰ পৰা ২০১২ চনলৈ বন, পৰিৱেশ, বিজ্ঞান, আৰু প্ৰযুক্তি বিভাগৰ মন্ত্ৰী আৰু ১৯৯৮ চনৰ পৰা ২০০৩ চনলৈ হিমাচল প্ৰদেশ চৰকাৰত স্বাস্থ্য আৰু পৰিয়াল কল্যাণ আৰু সংসদীয় পৰিক্ৰমা মন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। 
## শিক্ষা
নাড্ডাই পাটনাৰ ছেইণ্ট জেভিয়াৰ স্কুলত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। তাৰ পিছত তেওঁ বি.এ. ডিগ্ৰী লাভ কৰি পাটনা মহাবিদ্যালয়ত এল.এল.বি. শিমলাৰ হিমাচল প্ৰদেশ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ আইন অনুষদৰ পৰা। সৰুতে তেওঁ দিল্লীত অনুষ্ঠিত অল ইণ্ডিয়া জুনিয়ৰ ছুইমিং চেম্পিয়নশ্বিপত বিহাৰক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল।
## ব্যক্তিগত জীৱন
১৯৯১ চনৰ ১১ ডিচেম্বৰত নড্ডাই মল্লিকা নাড্ডা (জন্মসূত্ৰে বেনাৰ্জী)ৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। তেওঁৰ শাহুৱেক জয়শ্ৰী বেনাৰ্জী ১৯৯৯ চনত লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল।  

## ৰাজনৈতিক জীৱন
১৯৯৩ চনত বিলাসপুৰৰ পৰা নিৰ্বাচনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে হিমাচল প্ৰদেশ বিধানসভালৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল নড্ডা। ১৯৯৮ চনত তেওঁ পুনৰ নিৰ্বাচিত হয়।

প্ৰথম কাৰ্যকালত তেওঁ ১৯৯৪ চনৰ পৰা ১৯৯৮ চনলৈ হিমাচল প্ৰদেশ বিধানসভাত নিজৰ দলীয় গোটৰ নেতা হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।প্ৰথম ধুমল মন্ত্ৰালয়ত স্বাস্থ্য আৰু পৰিয়াল কল্যাণ আৰু সংসদীয় পৰিক্ৰমা মন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। ২০০৩ চনৰ হিমাচল প্ৰদেশ বিধানসভাৰ নিৰ্বাচনত নাড্ডাই আসন হেৰুৱাইছিল। 

## তথ্যসূত্ৰ

## বাহ্যিক সংযোগ
*

শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
ধাতা

হিন্দু ধৰ্মত **ধাতা** (সংস্কৃত: ধাতা) বা **ধত্ৰ** আদিত্যৰ ভিতৰত অন্যতম সৌৰ দেৱতাৰ নাম। তেওঁ স্বাস্থ্য আৰু যাদুৰ দেৱতাও। তন্ত্ৰ অংকন আৰু বৈদিক গীত গাই তেওঁক তন্ত্ৰত আমন্ত্ৰণ কৰা হয়।  প্ৰায়ে অশ্বমেধ যজ্ঞৰ দৰে প্ৰধান যজ্ঞৰ সময়ত আমন্ত্ৰণ কৰা হয়।

হিন্দু মহাকাব্য - মহাভাৰত আৰু ৰামায়ণ দুয়োখন মহাকাব্যতে ধাতাক আদিত্য হিচাপে প্ৰমাণিত হৈছে। মহাভাৰত মহাকাব্যত তেওঁ খাণ্ডৱ বন দাহত অৰ্জুন আৰু কৃষ্ণৰ সৈতে যুঁজিছিল বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। ভাগৱত পুৰাণতো ধাতাক অদিতি আৰু কাশ্যপৰ সপ্তম পুত্ৰ বুলি উল্লেখ আছে। এই গ্ৰন্থত তেওঁৰ চাৰিগৰাকী পত্নী আছে — কুহু, সিনীবালী, ৰাকা আৰু অনুমতি — যিয়ে তেওঁৰ পুত্ৰ — ক্ৰমে সয়ম, দৰ্শ, প্ৰতাৰ আৰু পূৰ্ণামাসক জন্ম দিয়ে। অগ্নি পুৰাণত তেওঁক হালধীয়া ৰং আৰু কৰ্কট ৰাশিৰ সৈতে জড়িত কৰা হৈছে।
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:দেৱ-দেৱী