open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
নীনা দোব্ৰেভ

**নিকোলিনা কামেনোভা দোব্ৰেভা** (বুলগেৰিয়ান: Николина Каменова Добрева; জন্ম ৯ জানুৱাৰী ১৯৮৯), পেছাগতভাৱে **নীনা দোব্ৰেভ** নামে পৰিচিত, এগৰাকী কানাডীয়ান অভিনেত্ৰী। তেওঁ দ্য চিডব্লিউ চেনেলৰ অতিপ্ৰাকৃত ধাৰাবাহিক নাটক *দ্য ভেম্পায়াৰ ডায়েৰীজ* (২০০৯–২০১৫) ত এলেনা গিলবাৰ্ট আৰু কেথেৰিন পিয়াৰ্চ চৰিত্ৰ দুটা অভিনয় কৰাৰ বাবে বিশেষভাৱে পৰিচিত।

চোফিয়াত জন্মগ্ৰহণ কৰা দোব্ৰেভ টৰণ্টোত ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল। তেওঁ চলচ্চিত্ৰত সৰু সৰু চৰিত্ৰত অভিনয় কৰি নিজৰ অভিনয় জীৱন আৰম্ভ কৰে। পাছলৈ তেওঁ নাটকীয় ধাৰাবাহিক *ডিগ্ৰাছি: দ্য নেক্স্ট জেনেৰেশ্বন* (২০০৬–২০০৯)-ত মিয়া জোনছ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰি প্ৰথমবাৰৰ বাবে জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰে। তাৰ পাছত *দ্য ভেম্পায়াৰ ডায়েৰীজ* ধাৰাবাহিকত অভিনয় কৰি তেওঁ ব্যাপক খ্যাতি অৰ্জন কৰে।

তেওঁ অভিনয় কৰা উল্লেখযোগ্য চলচ্চিত্ৰসমূহৰ ভিতৰত আছে— *দ্য পাৰ্কছ অৱ বিং এ ৱালফ্লাৱাৰ* (২০১২), *লেট্‌ছ বি কপ্‌ছ* (২০১৪), *দ্য ফাইনেল গাৰ্লছ* (২০১৫) আৰু *ফ্লেটলাইনাৰ্ছ* (২০১৭)। তেওঁৰ সৰ্বাধিক ব্যৱসায়িক সফলতা লাভ কৰা চলচ্চিত্ৰ হৈছে *XXX: ৰিটাৰ্ন অৱ জেণ্ডাৰ কেজ* (২০১৭)। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ *ডগ ডেজ* (২০১৮), *দেন কেম ইউ* (২০১৮) আৰু *লাভ হাৰ্ড* (২০২১) আদি ৰোমান্টিক কমেডি চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰিছে। ২০১৯ চনত তেওঁ টেলিভিছন ছিটকম *ফেম*ত মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে।

## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
নিকোলিনা কামেনোভা দোব্ৰেভাৰ জন্ম ৯ জানুৱাৰী ১৯৮৯ তাৰিখে বুলগেৰিয়াৰ চোফিয়া চহৰত হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ কামেন দোব্ৰেভ এজন কম্পিউটাৰ বিশেষজ্ঞ আৰু মাতৃ মিখায়েলা দোব্ৰেভা (ৰাদেভা) এগৰাকী শিল্পী। তেওঁৰ এজন ডাঙৰ ভায়েক আছে। তেওঁ দুবছৰীয়া হোৱা সময়ত পৰিয়ালটোৱে কানাডালৈ প্ৰব্ৰজন কৰে আৰু তেওঁ স্কাৰব’ৰো, টৰণ্টোত ডাঙৰ-দীঘল হয়। দহ বছৰ বয়সত তেওঁ মাতৃৰ সৈতে দুবছৰৰ বাবে পুনৰ বুলগেৰিয়ালৈ যায়।

দোব্ৰেভে ভ্ৰাডেনবাৰ্গ জুনিয়ৰ পাব্লিক স্কুল আৰু জে. বি. টাইৰেল ছিনিয়ৰ পাব্লিক স্কুলত পঢ়া-শুনা কৰে। এই সময়ছোৱাত তেওঁ বেলেট আৰু জাজ নৃত্য শিকিছিল আৰু ৰিদমিক জিমনাষ্টিকছত প্ৰতিযোগিতাত অংশ লৈছিল। তেওঁ টৰণ্টোৰ আৰ্মষ্ট্ৰং এক্টিং ষ্টুডিঅ'ত অভিনয়ৰ ক্লাছ লৈছিল। তাৰ পিছত তেওঁ স্কাৰব’ৰোৰ ৱেক্সফৰ্ড কলেজিয়েট স্কুল ফৰ দ্য আৰ্টছৰ কলা পাঠ্যক্ৰমত অধ্যয়ন কৰে আৰু স্নাতক বছৰলৈকে তাতেই পঢ়ে।

দোব্ৰেভে টৰণ্টোৰ ৰায়ৰচন ইউনিভাৰ্ছিটি (বৰ্তমান টৰন্টো মেট্ৰ'পলিটান ইউনিভাৰ্চিটি)ত সমাজবিজ্ঞান বিষয়ত উচ্চ শিক্ষা আৰম্ভ কৰে, যদিও অভিনয় জীৱনৰ পিছত লাগি থকাৰ বাবে তেওঁ ডিগ্ৰী সম্পূৰ্ণ কৰিব নোৱাৰিলে।

## তথ্যসূত্ৰ

## বাহ্যিক সংযোগ

* 

শ্ৰেণী:অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:কানাডাৰ ব্যক্তি
সুশীলা চৈন ত্ৰেহান

**সুশীলা চৈন ত্ৰেহান** (১ জুলাই ১৯২৩ – ২৮ ছেপ্টেম্বৰ ২০১১) এগৰাকী ভাৰতীয় স্বাধীনতা সংগ্ৰামী আৰু মহিলা অধিকাৰ কৰ্মী আছিল। তেওঁ মৃত্যুলৈকে পঞ্জাবৰ মহিলাসকলক শিক্ষা প্ৰদান আৰু মুক্তিৰ দিশত অগ্ৰসৰ কৰাৰ বাবে কাম কৰি গৈছিল।

## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
ত্ৰেহানৰ জন্ম পাঠানকোটত হৈছিল আৰু তেওঁ চাৰি ভাতৃ-ভগ্নীৰ ভিতৰত আটাইতকৈ কনিষ্ঠ আছিল। তেওঁৰ পিতৃ মথুৰাদাস ত্ৰেহান এজন ঠিকাদাৰ আছিল আৰু নিজৰ অঞ্চলত কংগ্ৰেছ পাৰ্টিৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সদস্যসকলৰ ভিতৰত এজন আছিল। তেওঁ আৰ্য সমাজৰো এগৰাকী আগশাৰীৰ সদস্য আছিল। সুশীলা ত্ৰেহান পূৰ্ব পঞ্জাৱ ইষ্ট্ৰী সভাৰ এগৰাকী নেত্ৰী আছিল।

ৰহস্যজনক পৰিস্থিতিত ত্ৰেহানে নিজৰ পিতৃক হেৰুৱাবলগীয়া হয়, যাৰ ফলত পৰিয়ালটোৱে আয় আৰু সম্পত্তিৰ উৎস হেৰুৱায়।

তেওঁ চৈন সিং চৈনৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়, যিজন কিৰ্তি পাৰ্টিৰ এজন প্ৰতিষ্ঠাপক সদস্য আছিল।

## সক্ৰিয় কৰ্মী হিচাপে জীৱন
কৈশোৰ অৱস্থাতেই ত্ৰেহানে আৰ্য সমাজত যোগদান কৰে। এটা সভাত অংশ লওঁতে পুলিচে সভাস্থল ঘেৰাও কৰি অংশগ্ৰহণকাৰীসকলক প্ৰহাৰ কৰিছিল। সেই ঘটনাই ত্ৰেহানক অন্যায়ৰ বিৰুদ্ধে সংগ্ৰাম কৰিবলৈ প্ৰেৰণা যোগায়।

১৯৪১ চনত তেওঁ ৰাজনৈতিক সক্ৰিয় কৰ্মী হিচাপে লাহোৰস্থিত কমিউনিষ্ট পাৰ্টিৰ মুখ্য কাৰ্যালয়লৈ যায়। সেই সময়ত তেওঁ বিবি ৰাঘবীৰ কৌৰৰ সৈতে কাম কৰিছিল, যিগৰাকী পঞ্জাৱ ৰাজ্য বিধানসভাৰ কিৰ্তি-গদৰ পাৰ্টিৰ সদস্য আছিল। এই সময়ছোৱাত ত্ৰেহানে ঘৰ ত্যাগ কৰি শকুন্তলা আজাদৰ সৈতে যোগ দিয়ে আৰু ভাৰতীয় সমাজৰ পুঁজিবাদী ব্যৱস্থাৰ বিৰুদ্ধে স্বাধীনতা সংগ্ৰামীসকলৰ লগত একেলগে কাম কৰে।

পিছলৈ তেওঁ বহু বাধাৰ সন্মুখীন হৈও কিৰ্তি পাৰ্টিত যোগদান কৰে। তেতিয়াৰ ব্ৰিটিছ ৰাজৰ পুলিচৰ অত্যাচাৰ, লাঠিচাৰ্জ আৰু নিৰ্যাতন সহ্য কৰিও তেওঁ নিজৰ দৃঢ়তা প্ৰমাণ কৰে।

## সামাজিক কাম
ত্ৰেহানে পঞ্জাৱৰ দূৰ্গম গাঁওসমূহ ভ্ৰমণ কৰি মহিলাসকলক ৰন্ধন, চিলাই আৰু পৰিচ্ছন্নতাৰ শিক্ষা দিবলৈ উৎসাহিত কৰিছিল। ইয়াৰ মূল উদ্দেশ্য আছিল এনে সময়ত আত্মনিৰ্ভৰশীলতাৰ ভাব গঢ়ি তোলা, যেতিয়া মহিলাসকলে সমাজৰ পৰা প্ৰয়োজনীয় সমৰ্থন লাভ নকৰিছিল।

ভাৰত স্বাধীন হোৱাৰ পিছতো তেওঁ শিশু শিক্ষাৰ প্ৰচাৰ অব্যাহত ৰাখে আৰু তিনি খন ছোৱালীৰ বিদ্যালয় আৰু এখন সহশিক্ষা বিদ্যালয় স্থাপন কৰে।

ত্ৰেহান নিজৰ গাঁও দাদুৱালত পঞ্চায়ত পৰিষদৰ প্ৰথমগৰাকী মহিলা পঞ্চ আছিল। ২০১১ চনত মৃত্যু হোৱালৈকে তেওঁ যৌতুক, ঘৰুৱা হিংসা, জাতিভেদ আৰু আন্তঃজাতি বিবাহ আদিৰ দৰে সামাজিক সমস্যাসমূহৰ বিৰুদ্ধে মূলস্তৰত কাম কৰি গৈছিল।

## ব্যক্তিগত জীৱন
চৈন আৰু ত্ৰেহানে নিজৰ বিশ্বাস আৰু আদৰ্শৰ বাবে এটা স্থানৰ পৰা আন এটা স্থানলৈ লুকাই আৰু পলাই থাকিবলগীয়া হৈছিল। তেওঁলোকে তিনিজন সন্তান হেৰুৱায় আৰু একমাত্ৰ জীৱিত কন্যা সৱিতা আত্মীয়সকলৰ তত্ত্বাৱধানত ডাঙৰ-দীঘল হয়।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰীবাদী
কিবুকা

**কিবুকা**, যাক কিবোকা বুলিও কোৱা হয়, বৰ্তমানৰ উগাণ্ডাত বাস কৰা বাগাণ্ডা জনগোষ্ঠীৰ ধৰ্মৰ বালুবালে বা দেৱতাৰ প্যান্থেয়নৰ সদস্য। তেওঁক যুদ্ধ দেৱতা বুলি ভবা হয়।

## প্ৰতিনিধিত্ব
কিবুকাই যুদ্ধ, ৰোগ, লগতে গণ মৃত্যুৰ দৰে অন্যান্য বিপৰ্যয়জনক পৰিঘটনাৰ সময়ত বাগাণ্ডাৰ ৰজাসকলক পৰামৰ্শ দিয়ে। কিছুমান সূত্ৰৰ মতে, কিবুকাই তেওঁৰ ডাঙৰ ভাতৃ মুকাছাৰ দৰেই আগতে মৰ্ত্যলোক আছিল যদিও ঈশ্বৰত্বলৈ আৰোহণ কৰিছিল।

## পৰিয়াল
কিবুকা হ্ৰদ আৰু সাগৰ, সমৃদ্ধি, উৰ্বৰতা আৰু শস্য চপোৱাৰ দেৱতা মুকাছাৰ কনিষ্ঠ ভাতৃ। তেওঁলোক দুয়োজনেই ৱানেমাৰ পুত্ৰ আৰু ভূমিকম্পৰ মূৰ্তি হিচাপে চিত্ৰিত কৰা মুছিছিৰ নাতি।
## কাহিনী
### কিবুকাৰ মৃত্যু
এটা কাহিনী অনুসৰি কিবুকাক তেওঁৰ পিতৃ ৱানেমাই বুনিয়োৰোৰ মানুহৰ সৈতে যুদ্ধৰ মাজত থকা বাগাণ্ডাৰ ৰজা নাকিবিংগে নামৰ এজন ৰজাক সহায় কৰিবলৈ পঠিয়াইছিল। কিবুকাই তেওঁলোকক পৰাস্ত কৰাৰ পৰিকল্পনা ৰচনা কৰাত সহায় কৰিছিল আৰু তেওঁৰ ভূমিকা আছিল বুনিয়োৰো সৈন্যসকলক ডাৱৰৰ পৰা আঘাত কৰা। বগণ্ডা সেনাৰ বাবে বিজয় আগতীয়া আছিল। এদিন সেনাই বন্দীসকলক তেওঁলোকৰ শিবিৰলৈ আনিলে – যদিও ৱানেমা আৰু কিবুকাই তেওঁলোকক তেনে নকৰিবলৈ সঁকিয়াই দিছিল। এই বন্দীসকলৰ ভিতৰত এগৰাকী আছিল মহিলা, যিয়ে পিছলৈ তেওঁক পলায়ন কৰিবলৈ বাধ্য কৰাইছিল আৰু শিবিৰত দেখা কথাবোৰ বুনিয়োৰো সেনাবাহিনীক জনাইছিল, য’ত আক্ৰমণৰ সময়ত কিবুকাৰ অৱস্থানো আছিল। পিছদিনা বুনিয়োৰো সেনাই বাগাণ্ডা সেনাৰ সৈতে আন এখন যুদ্ধত লিপ্ত হয় আৰু কিবুকাৰ অৱস্থানৰ বিষয়ে জানিও ধনুৰ্বিদসকলৰ এজনে কাঁড় এৰি দিলে যিয়ে কিবুক বুকুত মাৰাত্মকভাৱে আঘাত কৰে।

ইয়াৰ পিছত কি হ’ল তাৰ কেইবাটাও সংস্কৰণ আছে। এটা সংস্কৰণত কিবুকাই নিজকে এমবালে পাহাৰৰ এটা গছত থৈ দিলে, এমপিগি আৰু তাতেই দেৱতা হৈ মৃত্যুবৰণ কৰিলে। আন এটা সংস্কৰণত তেওঁৰ ঢালখন বুনিয়োৰো সেনাই লৈ যায় আৰু শেষত তেওঁলোকে ৰোগৰ মহামাৰীৰ অভিশপ্ত হৈ পৰে। সেয়েহে সেনাই ঢালখন ৰজা নাকিবিংগেক ঘূৰাই দিয়ে আৰু তেওঁ কিবুকাৰ মৃতদেহ আৰু বস্তুবোৰ কবৰ দি তেওঁৰ সন্মানত মন্দিৰ স্থাপন কৰে আৰু তেতিয়াৰ পৰাই তেওঁ যুদ্ধৰ দেৱতা হৈ পৰে। আন এটা সংস্কৰণত কিবুকাৰ মৃতদেহ কেতিয়াও পোৱা নগ'ল।
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:আফ্ৰিকাৰ উপাস্য দেৱতা
এৰুথুকালি

**এৰুথুকালি** (ইংৰাজী: *Erutukali*, কেতিয়াবা **এৰুথু কালি** বুলিও লিখা হয়) হৈছে ভাৰতৰ কেৰেলা ৰাজ্যৰ উত্তৰ মালাবাৰ অঞ্চলত প্ৰচলিত এটা লোকশিল্প। এই লোকনৃত্য আৰু লোকানুষ্ঠানটো মূলতঃ মাভিলাৰ জনগোষ্ঠীৰ দ্বাৰা পালন কৰা হয়।

## পৰিচয়
এৰুথুকালি কেৰেলাৰ উত্তৰ মালাবাৰ অঞ্চলৰ এটা জনপ্ৰিয় লোকশিল্প। এই শিল্পটো বিশেষকৈ কাসাৰগোড আৰু কন্নুৰ জিলাৰ পাহাৰীয়া অঞ্চলত বসবাস কৰা মাভিলান জনগোষ্ঠীৰ মাজত প্ৰচলিত। এই লোকশিল্পটো মালয়ালম থুলাম মাহৰ দশম দিনা গাঁওসমূহত অনুষ্ঠিত কৰা হয়।

এই নৃত্য আৰু অনুষ্ঠানটো ভৱিষ্যতে সকলোৰে কৃষি সমৃদ্ধিৰ বাবে কৰা এক প্ৰাৰ্থনামূলক লোকানুষ্ঠান হিচাপে পালন কৰা হয়।

## শব্দমূল
‘এৰুথু’ শব্দৰ অৰ্থ হৈছে ডাঙৰ বলদ। ‘কালি’ শব্দৰ অৰ্থ খেল বা নৃত্য। এৰুথুকালিৰ মুখ্য চৰিত্ৰটো হৈছে **এদুপুকালা** (নকল বলদ)। এই বলদটো বাঁহ, খেৰ, কাপোৰ আৰু কাঠৰ মূৰৰ সহায়ত তৈয়াৰ কৰা হয়।

## কাহিনী
মাভিলাৰ জনগোষ্ঠীৰ পূৰ্বপুৰুষসকলে জন্মি সকলৰ অধীনত পাহাৰত বন পৰিষ্কাৰ কৰি কৰা ধান খেতি (পোনাম)ত কাম কৰি থাকোতে দুজন লোকক সুব্ৰহ্মণ্যলৈ বলদ কিনিবলৈ পঠোৱা হৈছিল। পথত ক্লান্ত হৈ দুয়ো বিশ্ৰাম লওতে শুই পৰে। সাৰ পোৱা পাছত দেখে যে বলদ দুটা নোহোৱা হৈছে। বহু বিচাৰ কৰিও বলদ পোৱা নগ’ল। তেতিয়া তেওঁলোকে প্ৰতিজ্ঞা কৰে যে প্ৰতি বছৰে এৰুথুকালি পালন কৰিব। পাছত বলদ উভতাই পোৱা গ’ল আৰু সেই প্ৰতিজ্ঞা অনুসৰি এই লোকশিল্প আৰম্ভ হয়।

## পৰিবেশন
এৰুথু সাজ পিন্ধাৰ আগতে শিল্পীজনে পুৰ্বপুৰুষসকলক নতুন ধানৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা পোহা আৰু ফুলা চাউলৰ লগতে ফল-মূল আগবঢ়াই প্ৰাৰ্থনা কৰে।

বাঁহ, খেৰ, কাপোৰ আৰু কাঠেৰে তৈয়াৰ কৰা ডাঙৰ বলদটো কঢ়িয়াই মাভিলাৰ লোকসকলে ঘৰেঘৰে গৈ ছন্দময়ভাৱে নাচে।

এই অনুষ্ঠানত চেণ্ডা আৰু চেম্পিলা আদিৰ দৰে পৰম্পৰাগত বাদ্যযন্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। বাদ্যযন্ত্ৰৰ তালত গান আৰু নৃত্য কৰা হয়। গানসমূহত কৃষিৰ আৰম্ভণি সম্পৰ্কীয় কাহিনী থাকে। থুলাম মাহৰ দশম দিনা আৰম্ভ হোৱা এই লোকশিল্প তৃতীয় দিনা বাঘে বলদ ধৰাৰ অভিনয়ৰ সৈতে সমাপ্ত হয়।

কৃষিকাৰ্যৰ সৈতে জড়িত সকলো ঘৰত বলদটো লৈ যোৱা হয়। গৃহস্থসকলে শিল্পীসকলক উপহাৰো দিয়ে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোক-সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:লোক-নৃত্য
শ্ৰেণী:কেৰালা
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ লোকনৃত্য
কালুম্বা

**কালুম্বা**, যাক চেণ্ড’ৱে ম্ৱলাবা বুলিও কোৱা হয়, কংগো গণতান্ত্ৰিক প্ৰজাতন্ত্ৰৰ লুবা জনগোষ্ঠীয়ে পূজা কৰা সৰ্বোচ্চ দেৱতা।

## কিংবদন্তি
লুবা ধৰ্মৰ সৃষ্টিৰ কাহিনী অনুসৰি কালুম্বাই পৃথিৱীখন ভ্ৰমণ কৰিবলৈ প্ৰথম পুৰুষ, কিনবাকা-বাকা আৰু কিনবুম্বা-বুম্বা নামৰ মহিলাক সৃষ্টি কৰিছিল। তেওঁলোকে কালুম্বাক জনাইছিল যে পৃথিৱীখন আন্ধাৰ আৰু কেৱল চন্দ্ৰৰ অস্তিত্ব আছে। গতিকে, কালুম্বাই তেওঁলোকক পোহৰ দিবলৈ সূৰ্যৰ সৃষ্টি কৰিছিল। সেইদিনাৰপৰা প্ৰথম পুৰুষ-মহিলা কালালা কাবৱা নামৰ কুকুৰ এটা, চৰাই, জুই সৃষ্টি কৰা শিল, লোহা, জীৱ-জন্তু, উদ্ভিদ আৰু মানুহৰ বাবে বংশবৃদ্ধিৰ শক্তি লৈ উভতি আহি মনুষ্য জাতিৰ পিতৃ-মাতৃ হৈ পৰে।

আন এটা কাহিনীমতে, যেতিয়া কালুম্বাই মানুহে ইজনে সিজনৰ লগত যুঁজিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল, তেতিয়া তেওঁলোকক সৰগৰপৰা বহিষ্কাৰ কৰিছিল আৰু মানুহে পৃথিৱীত বাস কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। তেওঁলোকে পৃথিৱীত দুখ-কষ্ট ভোগ কৰি স্বৰ্গলৈ ঘূৰি আহিব বিচাৰিছিল, সেয়েহে তেওঁলোকে আকাশলৈ যাব পৰাকৈ এটা স্তম্ভ নিৰ্মাণ কৰিছিল। কেইবাজনো লোকে উভতি আহিবলৈ সক্ষম হৈছিল আৰু বাদ্যযন্ত্ৰ বজাই পৃথিৱীত থকা বাকীসকলক তেওঁলোকৰ সফলতাৰ বিষয়ে অৱগত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। শব্দটোৰ পৰা কালুম্বাই কি হৈছিল বুজি পালে আৰু সেয়ে তেওঁ স্তম্ভটো ধ্বংস কৰি পেলালে।

মৃত্যুৰ উৎপত্তিৰ কাহিনীত কালুম্বাই পৃথিৱীলৈ যোৱা পথবোৰ পহৰা দিবলৈ কুকুৰ আৰু ছাগলী ৰাখি মৃত্যুৰ ব্যক্তিত্বক মানুহৰ সম্মুখীন হোৱাটো বন্ধ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। প্ৰহৰীসকলে কেৱল জীৱিত ব্যক্তিত্বক পাৰ হ’বলৈ দিয়াৰ কথা আছিল যাতে মানুহে চিৰদিন জীয়াই থাকিব পাৰে, কিন্তু দুয়োজনেই বিফল হ’ল। কুকুৰটোৱে প্ৰথম দৰ্শনত শুই থকাত মৃত্যুক সোমাই গ’ল, আনহাতে পাছদিনা দায়িত্বত থকা ছাগলীটোৱে তাৰ পৰিৱৰ্তে জীৱনক ৰখাই দিলে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:আফ্ৰিকাৰ উপাস্য দেৱতা
হট ফুট পাউদাৰ

**হট ফুট পাউদাৰ** আফ্ৰিকান আমেৰিকান হুডু জাতিৰ লোকসকলে যাদুৰে অবাঞ্চিত মানুহক খেদি পঠিয়াবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা দেখা যায়।

## বিৱৰণ
ইয়াত বনৌষধি আৰু খনিজ পদাৰ্থৰ মিশ্ৰণ, প্ৰায় সদায় জলকীয়াৰ গুড়ি, নিমখ, মছলা, আৰু জালুকৰ গুড়ি অন্তৰ্ভুক্ত। আন উপাদান যেনে ভেকুলীৰ বাহ, চালফাৰ, শ্মশান বা কবৰস্থানৰ মলি কেতিয়াবা যোগ কৰা হয়। ইয়াৰ উপৰিও ই গুফাৰ ডাষ্ট(ধুলি)ৰ  কিছুমান ওপৰাওপৰিকৈ ব্যৱহাৰ কৰা দেখুৱায়, যিয়ে অস্থিৰতাৰ সৃষ্টি কৰে আৰু মানুহক আঁতৰি যাবলৈ বাধ্য কৰি পেলায় বুলি জনা যায়।

## উৎপত্তি
আফ্ৰিকান-আমেৰিকান সম্প্ৰদায়ৰ ওপৰত গৱেষণা কৰা কিছুমান পণ্ডিতৰ মতে হট ফুট পাউদাৰ হয়তো পৰম্পৰাগত প্ৰথা নহয় বৰঞ্চ পৰম্পৰাগত "ৱাকিন ফুট"ৰ বাণিজ্যিক সংস্কৰণো হ'ব পাৰে। *ৱাকিন ফুট* হৈছে পৰম্পৰাগত আফ্ৰিকান-আমেৰিকান হুডুত তৈয়াৰী পাউদাৰ, যাতে মানুহক বিভ্ৰান্ত কৰে, যাৰ ফলত তেওঁলোকে বিভ্ৰান্তিকৰ অৱস্থাত যেনিতেনি ঘুচি যাব পাৰে।
পশ্চিম আফ্ৰিকাৰ ফুট ট্ৰেক মেজিকৰ পৰা এই প্ৰথা প্ৰভাৱিত হৈছিল, য’ত পশ্চিম আফ্ৰিকাৰ মানুহে এজন ব্যক্তিৰ ভৰিৰ খোজ এই উপাদানৰ সৈতে সংযুক্ত হৈ ব্যক্তিৰ গতিবিধি নিয়ন্ত্ৰণ কৰে। আটলাণ্টিক অতিক্ৰম কৰা দাস ব্যৱসায়ৰ সময়ত ইয়াক আমেৰিকালৈ অনা হৈছিল।

## আমেৰিকান হুডু
আমেৰিকাৰ কৃষ্ণাংগ লোকসকলে উত্তৰ আমেৰিকাৰ বনৌষধি, শিপা আৰু প্ৰাণীৰ অংশৰ দৰে আমেৰিকান সামগ্ৰী ব্যৱহাৰ কৰি এজন ব্যক্তিৰ ভৰিৰ খোজৰ সৈতে মিলাই গুড়ি তৈয়াৰ কৰি জোতা বা ভৰিৰ খোজত (ভৰিৰ ছাপ) ছটিয়াই "ব্যক্তিজনক হুডু" কৰা এই প্ৰথা আফ্ৰিকান-আমেৰিকান হৈ পৰে।" হেৰী এম হায়াটে হট ফুট পাউদাৰৰ বাবে কেইবাটাও মিশ্ৰণ আৰু স্পেল সংগ্ৰহ কৰিছিল। 
তেওঁ সংগ্ৰহ কৰা হট ফুট নিয়োগ কৰাৰ কিছুমান পদ্ধতি হ’ল- ভুক্তভোগীৰ জোতা বা কাপোৰত সামান্য পৰিমাণ নিঃসৰণ কৰা, ভুক্তভোগীৰ ভৰিৰ খোজৰ সৈতে মিহলি কৰা, বা ভুক্তভোগীৰ নাম থকা কাগজ এখনত হট ফুট পাউদাৰ মিলাই বটলত ভৰাই নদীত পেলোৱা।

শ্ৰেণী:যাদুবিদ্যা
ওবাম্বো

**ওবাম্বো**, ওবাম্বু বা ওবাম্বাও, মধ্য আফ্ৰিকাৰ জনগোষ্ঠীৰ অন্তৰ্গত এক অতি-প্ৰাকৃতিক সত্ত্বা। ইয়াক বেয়া বুলি চিত্ৰিত কৰা হৈছে, বেয়া কাম কৰাৰ ক্ষমতা আছে আৰু ইচ্ছা কৰিলে ভাল কাম কৰাৰো ক্ষমতা আছে, ইয়াৰ অধিকাৰী হোৱাৰ আৰু ৰোগ সৃষ্টি কৰাৰ ক্ষমতা আছে, বা তেওঁলোকৰ বাবে ঘৰ নিৰ্মাণ কৰাটো বিচৰাৰ ক্ষমতা আছে। আফ্ৰিকান কিছুমান জনগোষ্ঠীত এজন ওবাম্বুক চয়তান বা শুদ্ধকৈ সমাধিস্থ নোহোৱা কোনোবা এজনৰ আত্মা বুলি কোৱা হয়।

## দখল/অসুস্থতা
কমি জনগোষ্ঠীয়ে বিশ্বাস কৰিছিল যে যেতিয়া কোনোবাই গুৰুতৰভাৱে অসুস্থ হয়, তেতিয়া এজন ওবাম্বো সম্ভাৱ্য দোষী হয়, যিটো চিকিৎসক বা "অগৌংগা" দ্বাৰা নিৰ্ণয় কৰিব পাৰি।  পৰিয়াল, বন্ধু-বান্ধৱী আৰু ওচৰ-চুবুৰীয়াই ভূত-প্ৰেতে ধৰা ব্যক্তিজনক ঘেৰি ধৰি যিমান পাৰে সিমান কোলাহল নকৰালৈকে ওবাম্বু মানুহৰ অন্ত্ৰত বাস কৰিব। মানুহে একেলগে গান গাব, নাচিব, চিঞৰিব, বস্তুবোৰত বাজনা কৰিব। ওবাম্বুক খেদি পঠিয়াবলৈ যি হুলস্থুল কৰিব পাৰে তাকেই কৰে।

এম’পংগৱে জনগোষ্ঠীয়ে বিশ্বাস কৰিছিল যে এজন ব্যক্তিয়ে জন্মতে ওবাম্বু নামেৰে জনাজাত আত্মাটোৰ সৈতে জন্ম ল'ব পাৰে আৰু জন্মতে উন্মাদ হ'ব পাৰে। ওবাম্বুত বিশ্বাস কৰা বেছিভাগ জনগোষ্ঠীৰ এটা সাধাৰণ বিশ্বাস যে এজন ওবাম্বুৱে কাৰোবাক দখলৰ জৰিয়তে উন্মাদ কৰি তুলিব পাৰে।

## বিভিন্ন বিশ্বাস
ওবাম্বুৰ "চয়তান" বা শক্তিশালী আত্মাৰ সংস্কৰণৰ বাবে কোনো মূৰ্তি বা বিশেষ প্ৰতীক নাই।

আন এটা সংস্কৰণ হ’ল যে ওবাম্ব’ই জোপোহাত বাস কৰে আৰু কিছুমান ক্ষেত্ৰত ইয়াক সঠিকভাৱে পুতি থোৱা হোৱা নাছিল, কিন্তু শেষত ই বিচৰণ কৰি ভাগৰি পৰে আৰু ঘনিষ্ঠ আত্মীয়ৰ ওচৰত দেখা দিয়ে, তেওঁলোকে নিজৰ ওচৰত তেওঁলোকৰ বাবে ঘৰ সাজিবলৈ অনুৰোধ কৰে। সেই নিশা গাঁৱৰ মহিলাসকলে নাচি-গান কৰিবলৈ গোট খায় আৰু পিছদিনা মানুহে মৃতকৰ সমাধিস্থললৈ গৈ তেওঁলোকৰ বাবে মূৰ্তি সাজি দিয়ে। তাৰ পিছত ওবাম্বৌৱে যোৱা মানুহজনৰ ঘৰৰ ওচৰতে সৰু জুপুৰি এটা সাজি দিয়ে; তাৰ পিছত মৃতকক তেওঁৰ কবৰলৈ লৈ যোৱা মৃতদেহটো জুপুৰিটোৰ ভিতৰত ৰাখক, লগতে কবৰৰ পৰা ওলোৱা কিছু ধূলিও ৰাখক। তাৰ পিছত দুৱাৰৰ ওপৰত বগা কাপোৰ এখন মেৰিয়াই লোৱা হয়।

কিছুমান জনগোষ্ঠীত ওবাম্বৌক নাৰী আত্মাৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ কৰা হয়।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:আফ্ৰিকা
শ্ৰেণী:লোকবিশ্বাস
কোলাট্টম

**কোলাট্টম** ()  হৈছে প্ৰধানকৈ তামিলনাডু আৰু কেৰালাত প্ৰচলিত এক প্ৰাচীন লোকনৃত্য। সাধাৰণতে মহিলাসকলে প্ৰতিখন হাতত এটাকৈ দুটা সৰু কাঠৰ লাঠি ব্যৱহাৰ কৰি সম্পন্ন কৰে। সাধাৰণতে নৃত্যশিল্পীসকলে বৃত্তৰ দৰে থিয় হৈ লোকগীত গোৱাৰ সময়ত লাঠিবোৰ ইটোৱে সিটোৰ ওপৰত ক্ৰিছক্ৰছ কৰি এটা নিৰ্দিষ্ট ছন্দ সৃষ্টি কৰে। সাধাৰণতে হিন্দু দেৱ-দেৱীৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত এই নৃত্য শস্য চপোৱাৰ বতৰ আৰু গাঁৱৰ উৎসৱত নৃত্য কৰা হয়।

## অভ্যাস
কোলাটম দক্ষিণ ভাৰতৰ এক প্ৰাচীন লোকনৃত্য, সাধাৰণতে সকলো বয়সৰ মহিলাই পৰিবেশন কৰে। ই গোটত পৰিবেশন কৰা সম্প্ৰদায় বা গোটৰ নৃত্য। "কোলাট্টম" নামটো তামিল শব্দ 'কোল' অৰ্থাৎ "লাঠি" আৰু 'আট্টম' অৰ্থাৎ "নৃত্য"ৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে।
নৃত্যশিল্পীসকলে দুটা লেকৰযুক্ত চুটি লাঠি ব্যৱহাৰ কৰে, সাধাৰণতে কাঠৰ আৰু প্ৰায় ১.৫ ফুট (০.৪৬ মিটাৰ) দীঘল, প্ৰতিখন হাতত এটাকৈ।
নৃত্যশিল্পীসকলে সাধাৰণতে বৃত্তৰ দৰে থিয় হৈ বিভিন্ন লোকগীত গোৱাৰ সময়ত লাঠিবোৰ ইটোৱে সিটোৰ ওপৰত ক্ৰিছক্ৰছ কৰি এটা নিৰ্দিষ্ট ছন্দ সৃষ্টি কৰে।নৃত্যশিল্পীসকলে নিজৰ হাতত ধৰা লাঠিবোৰক কোবাই বা আন নৃত্যশিল্পীয়ে ধৰা লাঠিডালৰ সৈতে যোৰ কৰি শব্দ উলিয়াব পাৰে।নৃত্যশিল্পীসকলে একাধিক বৃত্ত গঠন কৰিব পাৰে, নৃত্যশিল্পীসকলে যোৰ সলনি কৰি কাষৰীয়া বৃত্তৰ সদস্যসকলৰ সৈতে যোগ দি ছন্দ সৃষ্টি কৰে।

## প্ৰচলন
এই নৃত্য সাধাৰণতে হিন্দু দেৱতা বা দেৱীৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত কৰা হয়। এই নৃত্য শস্য চপোৱাৰ বতৰত আৰু তামিল পঞ্জিকাৰ কাৰ্তিগাই মাহত পোন্ধৰ দিনলৈকে কৰা হয়। এই নৃত্য প্ৰায়ে গাঁৱৰ উৎসৱ আৰু মেলাৰ অংশ।

এই নৃত্য প্ৰধানকৈ দক্ষিণ ভাৰতত বিশেষকৈ তামিলনাডু আৰু কেৰালাত আৰু তামিল জনসংখ্যাৰ বৃহৎ অঞ্চল যেনে শ্ৰীলংকা আৰু মালয়েছিয়াত পৰিবেশন কৰা হয়।  এই নৃত্য সাধাৰণতে মহিলাসকলে ধৰ্মীয় অনুষ্ঠান, অনুষ্ঠান আৰু পংগলৰ দৰে উৎসৱৰ সময়ত পৰিবেশন কৰে। যদিও এই নৃত্যৰ বাবে কৌশল আৰু জটিল গতিবিধিৰ কৌশল আৰু দক্ষতাৰ প্ৰয়োজন হয়, তথাপিও ইয়াক অপেশাদাৰী নৃত্যশিল্পীসকলেও পৰিৱেশন কৰে।

## তাৰতম্য
ইয়াৰ বিভিন্ন ৰূপ আছে যেনে পিন্নাল কোলাট্টম (কোলাট্টমৰ এটা জটিল ৰূপ) আৰু চক্কে কোলাট্টম। পিন্নাল কোলাট্টমত লাঠিৰ পৰিৱৰ্তে ৰছী ব্যৱহাৰ কৰে। কুম্মিয়ত্তম কোলাট্টমৰ সৈতে মিল থকা লোকনৃত্য, পাৰ্থক্য মাথোঁ এইটোৱেই যে কুম্মিয়ত্তমত লাঠিৰ পৰিৱৰ্তে হাতেৰে শব্দ উৎপন্ন কৰা হয়।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:লোকনৃত্য
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ লোকনৃত্য
শ্ৰেণী:তামিলনাডু
শ্ৰেণী:কেৰালা
কাই চিলাম্বত্তম

**কাই চিলাম্বত্তম** () হৈছে প্ৰধানকৈ তামিলনাডুত পৰিবেশিত এক প্ৰাচীন লোকনৃত্য। সাধাৰণতে মহিলাসকলে হাতত ছিলাম্বু (এবিধ ভৰিৰ গোৰোহা) লৈ ইয়াক সম্পন্ন কৰে। নৃত্যশিল্পীসকলে সাধাৰণতে নিৰ্দিষ্ট ছন্দ সৃষ্টি কৰিবলৈ ভৰিৰ গোৰোহা ব্যৱহাৰ কৰে। এই নৃত্য সাধাৰণতে হিন্দু দেৱ বা দেৱীক উৎসৰ্গিত কৰা উৎসৱ আৰু গাঁৱৰ উদযাপনৰ সময়ত পৰিবেশন কৰা হয়।

## কৌশল
মহিলা নৃত্যশিল্পীসকলে নৃত্য কৰাৰ সময়ত ছন্দময় শব্দ কৰিবলৈ গোৰোহা পিন্ধে আৰু হাতত ছিলাম্বু ধৰি ৰাখে। ধাতুৰ ছিলাম্বুটোক হাতেৰে জোকাৰি জোকাৰি ছন্দময়ৰ সমন্বয়ত বিভিন্ন শব্দ উৎপন্ন কৰা হয়। এই নৃত্যৰ লগত কোনো নিৰ্দিষ্ট সংখ্যক লোক জড়িত নহয় আৰু সাধাৰণতে দুজনৰ পৰা আঠজন নৃত্যশিল্পীৰ যোৰত পৰিবেশন কৰা হয়।

এই নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ শাৰীৰিক শক্তি থকা সকলো বয়সৰ লোকে পৰিবেশন কৰে। জ্যেষ্ঠ শিল্পীসকলে প্ৰায়ে কনিষ্ঠ শিল্পীসকলক পৰম্পৰাৰ প্ৰকাৰ হিচাপে শিকায় দিয়ে। এই নৃত্যৰ লগত পাম্বাই নামৰ পৰম্পৰাগত তামিল বাদ্যযন্ত্ৰৰ সংগীত পৰিবেশন কৰা হয়। বাদ্যযন্ত্ৰৰ সৈতে জড়িত এই শিল্পকলাক পাম্বাই চিলাম্বত্তম বুলিও কোৱা হয়। পুৰুষ নৃত্যশিল্পীসকলেও উৎসৱৰ সময়ত এই নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰে।

## সাজ-পোছাক আৰু আনুষংগিক সামগ্ৰী

এই শিল্পৰ বাবে কোনো নিৰ্ধাৰিত সাজ-পোছাক নাই। এই নৃত্যত ব্যৱহৃত মূল আনুষংগিক বস্তু হৈছে চিলাম্বু। ভৰিত পিন্ধা বাবে চিলাম্বুক সাধাৰণতে *কাল ছিলাম্বু* (গোৰোহাৰ) বুলি কোৱা হয়। 
ই সাধাৰণতে আঙঠিৰ দৰে আকৃতিৰ ফুটা নলীকা আকৃতিৰ ধাতুৰ গঠন। ছিলাম্বু হাতত ধৰি ৰখাৰ বাবে আৰু বিশেষকৈ চিলাম্বটমৰ যুদ্ধ কলাৰ পৰা পৃথক কৰিবলৈ এই নৃত্যক কাই চিলাম্বত্তম বুলি কোৱা হয়।

ছিলাম্বু ৰূপ, বা তামৰ দৰে ধাতুৰে গঠিত। ইয়াৰ ভিতৰত ধাতুৰ গুটি বা পেলেট থাকে, যিবোৰ জোকাৰিলে  শব্দ কৰে।সংগম যুগৰ পৰাই আদিম তামিল সাহিত্যত ইয়াৰ উল্লেখ পোৱা যায়। ইয়াৰ নামেৰে নামাকৰণ কৰা সংগম সাহিত্য গ্ৰন্থ চিলাপ্পাটিকাৰৰ আধাৰ। নৃত্যশিল্পীসকলে গোৰোহা বা গোৰোহাৰ ঘণ্টা পিন্ধে, যিয়ে চিলাম্বুৰ লগতে শব্দও উৎপন্ন কৰে।

## অনুষ্ঠান
এই নৃত্য বেছিভাগেই মন্দিৰত দেৱতাসকলক পূজা বা সন্মান জনোৱাৰ পদ্ধতি হিচাপে কৰা হয়। আম্মান উৎসৱ বা নৱৰাত্ৰি উৎসৱৰ সময়ত মন্দিৰত বিশেষকৈ দুৰ্গা বা কালিৰ দৰে দেৱীৰ প্ৰশংসাৰ বাবে ইয়াক পালন কৰা হয়। উৎসৱ আৰু গাঁৱৰ উৎসৱ উদযাপনৰ সময়তো ইয়াক পৰিবেশন কৰা হয়। উদাহৰণস্বৰূপে, শুভ দিনত আৰু থাইপুছম উদযাপনৰ অংশ হিচাপে কাবাড়ীৰ সৈতে ইয়াক পালন কৰা হয়। বিশেষ অনুষ্ঠান যেনে বিবাহ আৰু কাণ বিন্ধাৰ অনুষ্ঠানতো ইয়াক পৰিবেশন কৰা হয়। সাংস্কৃতিক কাৰ্য্যকলাপৰ অংশ হিচাপে মঞ্চতো ইয়াক পৰিবেশন কৰা হয়।

## অভ্যাসৰ ক্ষেত্ৰসমূহ
কাই চিলাম্বত্তম হৈছে প্ৰধানকৈ তামিলনাডুত প্ৰচলিত এক প্ৰাচীন লোকনৃত্য। ইয়াৰ প্ৰধানকৈ উত্তৰ দিশৰ ধৰ্মপুৰী, কাঞ্চীপুৰম, ৰানিপেট, তিৰুৱন্নমলাই, আৰু ভেল্লোৰ জিলাত আৰু আন কিছুমান জিলা যেনে থাঞ্জাৱুৰ, আৰু নগাপট্টিনাম আদিতো ইয়াৰ প্ৰচলিত হয়।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:লোকনৃত্য
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ লোকনৃত্য
শ্ৰেণী:তামিলনাডু
তোৰণম

**তোৰণম** (তামিল: தோரணம்) হৈছে তামিলনাডুত ব্যৱহৃত একপ্ৰকাৰৰ ঝুলন্ত সজ্জা। এই সজ্জাসমূহৰ মূল শিপা তামিল সংস্কৃতিৰ সৈতে গভীৰভাৱে সম্পৰ্কিত। এই সজ্জাৰ ইতিহাস সঙ্গম যুগলৈকে বিস্তৃত। 

প্ৰাচীন কালত ছপা নিমন্ত্ৰণ পত্ৰ নাছিল; সেয়ে তোৰণম ব্যৱহাৰ কৰি কোনো স্থানত আনন্দোৎসৱ নে শোকানুষ্ঠান হৈছে সেয়া জনসাধাৰণক সংকেত দিয়া হৈছিল। তোৰণম সাধাৰণতে কেঁচা নাৰিকল গছৰ পাতৰপৰা তৈয়াৰ কৰা হয় আৰু ই দুটা পৃথকপ্ৰকাৰৰ হয়। 

তোৰণমৰ উল্লেখ অষ্টম শতিকাৰ ভক্তি কবি আন্দালৰ ৰচিত নাচিয়াৰ তিৰুমোজি নামৰ স্তোত্ৰসংগ্ৰহত পোৱা যায়, যি *[[Divya Prabandha|দিব্য প্ৰবন্ধম]]*ৰ অংশ। এই কবিতাটো তামিল ভাষাৰ সাহিত্যত অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ। 

வாரணம் ஆயிரம் சூழ வலம் செய்து
நாரண நம்பி நடக்கின்றான் என்றெதிர்
பூரண பொற்குடம் வைத்துப் புறமெங்கும்
தோரணம் நாட்டக் கனாக்கண்டேன் தோழீ நான்

**অৰ্থ :** 
*হে সখী! মই এটা সপোন দেখিলোঁ। নগৰখন ফুলৰ মালা আৰু সোণালী কলহেৰে সজোৱা আছিল। হাজাৰ সজ্জিত হাতীৰ মাজত আমাৰ কন্ননে মোৰফালে আগবাঢ়ি আহিছিল (মোক বিবাহ কৰিবলৈ)। *

এই কবিতাত আন্দালে শ্ৰীকৃষ্ণক নিজৰ সপোনৰ বৰ্ণনা দিয়ে।

## প্ৰকাৰ

* **মঙ্গল তোৰণম** – এইবোৰ শুভ উপলক্ষ্য, উৎসৱকালত, ঘৰ আৰু মন্দিৰত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। এই তোৰণমসমূহ চৰাইৰ আকৃতিৰ নক্সাৰে সজোৱা হয় আৰু সাধাৰণতে চাৰিটা বা পাঁচটা ওপৰফালে মুখ কৰা নক্সা থাকে। 

* **অমঙ্গল তোৰণম** – এইবোৰ শোকানুষ্ঠান বা মৃত্যুসংক্ৰান্ত স্থানত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ইয়াত সাধাৰণতে তলফালে মুখ কৰা তিনিটা চৰাইৰ নক্সা থাকে। 

আন একপ্ৰকাৰৰ তোৰণম হৈছে *মাৱিলৈ তোৰণম*, যি আম গছৰ পাতৰে তৈয়াৰ কৰা হয় আৰু শুভ অনুষ্ঠানৰ সময়ত মন্দিৰ বা ঘৰৰ মূল দুৱাৰত বাঁধি দিয়া হয়। আমপাতক ভাল প্ৰাকৃতিক জীবাণুনাশক বুলি গণ্য কৰা হয়, যি বায়ু বিশুদ্ধ কৰাত সহায় কৰে, বিশেষকৈ উৎসৱ বা সমাৱেশৰ সময়ত।

**ভেপ্পিলৈ তোৰণম** নিমপাতৰপৰা তৈয়াৰ কৰা হয়। ‘ভেপ্পম’ (নিম) আৰু ‘ইলাই’ (পাত) শব্দ মিলি ‘ভেপ্পিলৈ’ শব্দ গঠন কৰিছে। নিমক বসন্ত, অজ্ঞাত জ্বৰ আদিৰ দৰে বহু ৰোগৰ বিৰুদ্ধে কাৰ্যকৰী এক উৎকৃষ্ট জীবাণুনাশক বুলি ধৰা হয়, বিশেষকৈ গ্ৰীষ্মকালত। তামিলনাডুত আম্মান উৎসৱসমূহ সাধাৰণতে গ্ৰীষ্মকালত অনুষ্ঠিত হয় আৰু এই সময়ত মন্দিৰ, ঘৰ আৰু পথত ব্যাপকভাৱে নিমপাত ওলমাই ৰখা হয়।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:তামিল সংস্কৃতি
মুকাছা

ৰুনিয়াকিতাৰা/ৰুতাৰা ভাষাত মুগাছা নামেৰে পৰিচিত **মুকাছা** বাগাণ্ডা জনগোষ্ঠীৰ পৰম্পৰাগত ধৰ্মত দেৱতাৰ প্যান্থেয়ন বা বালুবালেৰ সদস্য আৰু তেওঁক সমৃদ্ধি, শস্য, উৰ্বৰতা আৰু স্বাস্থ্যৰ দেৱতা বুলি গণ্য কৰা হয়। কেইবাটাও বিৱৰণীত তেওঁক ভৱিষ্যদ্বাণী আৰু আকাশবাণীৰ সৈতেও জড়িত কৰা হৈছে। মুকাছা প্ৰথমে এজন নায়ক আছিল যিয়ে দেৱতা হ’বলৈ চেষ্টা কৰিছিল। তেওঁ বালুবালেৰ অন্যতম উচ্চ পদবীৰ দেৱতা, আৰু কিছুমান উৎসত, ইয়াৰ প্ৰধান হিচাপে জনা যায়।

ভিক্টোৰিয়া হ্ৰদৰ অভিভাৱক হিচাপেও মুকাছাক স্বীকৃতি দিয়া হৈছে। তেওঁৰ প্ৰাথমিক মন্দিৰটো বুবেম্বে দ্বীপত অৱস্থিত আৰু আজিও আছে।

## প্ৰতিনিধিত্ব
মুকাছাক এজন উপকাৰী দেৱতা বা লুবালে হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হৈছে। তেওঁ হ্ৰদত বাস কৰাৰ কথা। এপ'ল' কাগৱাই (১৯৩৪) বাগাণ্ডা জনগোষ্ঠীৰ বিষয়ে কৰা বিৱৰণী অনুসৰি মুকাছা অন্যতম গুৰুত্বপূৰ্ণ দেৱতা আৰু ইয়াক বহুলভাৱে পূজা কৰা হয়।

## পৰিয়াল
মুকাছা ৱানেমা দেৱতাৰ পুত্ৰ আৰু ভূমিকম্পৰ দেৱতা মুছিছিৰ নাতি। তেওঁৰ এজন ভাতৃ যুদ্ধৰ দেৱতা কিবুকা আছে। তেওঁৰ তিনিগৰাকী পত্নী আছিল: নালৱাংগা, যাৰ পৰা তেওঁৰ দুটা সন্তান (লৱাংগা আৰু মুছ’জি); নাজেম্বা, যাৰ লগত দুটা সন্তান (বুগুংগু আৰু কিচিটুকা); আৰু নাকুৱে তেওঁৰ তিনিটা সন্তান (কৌমপুলি, নাইৰুমা, আৰু নানজিৰি)ক জন্ম দিছিল। তেওঁৰ পত্নী আৰু সন্তানসকলো বালুবালেৰ অংশ।

## কাহিনী
### ঈশ্বৰত্বলৈ আৰোহণ
মুকাছা ল’ৰা হৈ থাকোঁতে হঠাতে অদৃশ্য হৈ গ’ল। মানুহে যেতিয়া তেওঁক বিচাৰিছিল, অৱশেষত তেওঁলোকে মুকাছাক তেওঁৰ ঘৰৰ পৰা বহু দূৰৈৰ এটা দ্বীপৰ গছৰ তলত বহি থকা দেখিছিল। এই অদ্ভুত পৰিঘটনাৰ বাবে মানুহে মুকাছাক অতিমানৱ বুলি গণ্য কৰিছিল আৰু তেওঁৰ সন্মানত তেওঁক এটা ঘৰ সাজি দিছিল। মুকাছাই তাত কিছুদিন থাকি স্বাস্থ্য আৰু সমৃদ্ধিৰ সম্পৰ্কীয় বিষয়ত মানুহক সহায় কৰিছিল।  কোৱা হয় যে মুকাছাই কেৱল জীৱ-জন্তুৰ হৃদযন্ত্ৰ, যকৃত আৰু তেজহে খাইছিল। এটা সূত্ৰৰ মতে, অৱশেষত মৰ্ত্যলোক মুকাছাৰ মৃত্যু হয় আৰু তেওঁ দেৱতাত পৰিণত হয়। আন এটা সূত্ৰই অৱশ্যে কয় যে মুকাছা কেৱল পৃথিৱীৰ পৰা নোহোৱা হৈ গ'ল।
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:আফ্ৰিকাৰ উপাস্য দেৱতা
ৱয়েংগি

**ৱয়েংগি** নাইজেৰিয়াৰ ইজো জনগোষ্ঠীৰ সৃষ্টিকৰ্তা দেৱী৷ কিছুমান বিশেষ চিত্ৰত তেওঁক ভাগ্যৰ দেৱী বুলিও জনা যায়।

## প্ৰতিনিধিত্ব
ইজো লোকবিশ্বাস অনুসৰি ৱয়েংগি আকাশৰ পৰা পৃথিৱীলৈ নামি আহিছিল, বজ্ৰপাত আৰু বিজুলীৰ পোহৰে তেওঁৰ আগমনৰ আগজাননী দিছিল।  ৱয়েংগীয়ে পৃথিৱীত উদ্ভিদ আৰু প্ৰাণী সৃষ্টি কৰা নাছিল কাৰণ তেওঁৰ আবিৰ্ভাৱৰ আগতেই উদ্ভিদ আৰু প্ৰাণীৰ অস্তিত্ব আছিল, অৱশ্যে মানুহ সৃষ্টিৰ দায়িত্ব তেওঁৰ। অগব'ইনবাৰ লোকবিশ্বাসত ৱয়েংগীয়ে নিজৰ সৃষ্টি প্ৰক্ৰিয়া শেষ কৰাৰ পিছত স্বৰ্গলৈ উভতি যাব ওলাইছিল যেতিয়া অগব'ইনবাই তাইক পাইছিল।

## কিংবদন্তি
### জীৱনৰ সৃষ্টি
ৱয়েংগীয়ে পৃথিৱীত আবিৰ্ভাৱ কৰাৰ আগতে কেইবাটাও বস্তুৰ উন্মেষ ঘটিছিল: এটা ইৰোকো গছ, এখন ডাঙৰ টেবুল, এখন চকী আৰু এটা সৃষ্টিৰ শিল। তাৰ পিছত, চকীখনত বহি সৃষ্টি শিলত ভৰি থৈ তাৰ পৰাই পৃথিৱীৰ মাটিৰ পৰা মানুহ সৃষ্টি কৰিবলৈ ধৰিলে। মূলতঃ এই মানুহবোৰ লিংগ নোহোৱাকৈয়ে সৃষ্টি কৰা হৈছিল। ৱয়েংগিয়ে তাই সৃষ্টি কৰা প্ৰথম মানুহবোৰক বাছি ল’বলৈ দিলে যে তেওঁলোকে পুৰুষ হ’ব নে মহিলা হ’ব। এই মানুহবোৰক পৃথিৱীত কেনেধৰণৰ জীৱন যাপন কৰিব বিচাৰে সেইটো নিৰ্ণয় কৰাৰ লগতে মৃত্যুৰ ধৰণটোও নিৰ্ণয় কৰিবলৈ কোৱা হৈছিল। মিথটোৰ কিছুমান ব্যাখ্যাত মানুহে লোৱা প্ৰতিটো সিদ্ধান্তই তেওঁলোকক বেলেগ নদীৰ মুখ আৰু বাস কৰিবলৈ নতুন স্থানলৈ লৈ যাব।

### অগবয়নবাৰ মিথত ভূমিকা
অগব’ইনবাৰ মিথত অগব’ইনবা নামৰ এগৰাকী মহিলাৰ কাহিনী কোৱা হৈছিল, যিয়ে নিজৰ উপহাৰক যাদুকৰী শক্তিৰ পৰা সন্তান জন্ম দিয়ালৈ সলনি কৰিব বিচাৰিছিল, ৱয়েংগীয়ে এগৰাকী ক্ৰোধিত দেৱীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। অগব’ইনবাৰ ইচ্ছা পূৰণ কৰিব পৰাকৈ ৱয়েংগীক লগ কৰিবলৈ যাত্ৰা কৰা অগব’ইনবাই তেওঁৰ অনুৰোধ ৱয়েংগীয়ে চমুকৈ নাকচ কৰিছিল। কিন্তু অগব’ইনবাই অটল হৈ ৱয়েংগিক এক যাদুকৰী যুদ্ধৰ বাবে প্ৰত্যাহ্বান জনায়। ৱয়েংগীয়ে অগব’ইনবাৰ সাহসত ক্ষুব্ধ হৈ পৰিল আৰু তাৰ পৰিৱৰ্তে তাইৰ ক্ষমতা কাঢ়ি লৈ গ’ল। ৱয়েংগীৰ ক্ৰোধৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ অগব’ইনবা এগৰাকী গৰ্ভৱতী মহিলাৰ চকুলৈ পলায়ন কৰে, য’ত তেওঁ এতিয়ালৈকে আছে বুলি কোৱা হয়।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:আফ্ৰিকাৰ উপাস্য দেৱতা
গৰুড়ী গোম্বে

**গৰুড়ী গোম্বে** হৈছে ভাৰতৰ কৰ্ণাটক ৰাজ্যত প্ৰচলিত এক লোকনৃত্য। নৃত্যশিল্পীসকলে বাঁহৰ লাঠিৰে নিৰ্মিত বৃহৎ পুতলা চিত্ৰিত সাজ-পোছাক পৰিধান কৰে। গৰুডি-গোম্বে শব্দৰ অৰ্থ স্থানীয় ভাষা কানাড়াত যাদুকৰী পুতলা। মহীশূৰ দশহৰা উদ্‌যাপনৰ সময়ত প্ৰধান উৎসৱৰ সময়ত আৰু শোভাযাত্ৰাত এই নৃত্য পৰিৱেশন কৰা হয়। কৰ্ণাটকৰ উপকূলীয় জিলাসমূহত এই নৃত্যক তত্তিৰায় নামেৰেও জনা যায়। তত্তিৰায় শব্দৰ অৰ্থ হ'ল বাঁহৰ লাঠিৰে নিৰ্মিত পুতলা কঢ়িয়াই নিয়া ব্যক্তি।

## কিংবদন্তি
এটা কিংবদন্তি অনুসৰি হিন্দু মহাকাব্য মহাভাৰতৰ সময়তো এই নৃত্য পৰিৱেশন কৰা হৈছিল। হিন্দু দেৱতা কৃষ্ণৰ পত্নী সত্যভামাই যেতিয়া তেওঁৰ ওপৰত খং কৰিছিল, তেতিয়া তেওঁ গৰুড়ী গোম্বে পুতলা পিন্ধি তেওঁৰ পত্নীৰ খং শান্ত কৰিছিল।

## পুতলাৰ নিৰ্মাণ
পুতলাটোৰ মুখখন কাঠৰ টোপোলাৰে তৈয়াৰ কৰা হয় আৰু তাৰ ওপৰত পেপিয়াৰ-মেচ লগোৱা হয়। উপযুক্ত স্কেচ আৰু ৰং ব্যৱহাৰ কৰি পুতলাৰ মুখখন সৃষ্টি কৰা হয়। প্ৰতিটো মুখমণ্ডল কাঠৰ ফ্ৰেমেৰে সহায় কৰা হৈছে। পুতলাবোৰৰ উচ্চতা ১০ৰপৰা ১২ ফুট পৰ্যন্ত হ'ব পাৰে আৰু ফ্ৰেমটোকে ধৰি মুঠ ওজন ৪০ কিলোগ্ৰাম পৰ্যন্ত হ'ব পাৰে। এই বৃহৎ গঠনটো কান্ধত লৈ এজন ব্যক্তিয়ে তলৰপৰা ফ্ৰেমত প্ৰৱেশ কৰি নৃত্য পৰিৱেশন কৰে পৰিৱেশকক ফ্ৰেমৰ এটা ফুটাৰে বাহিৰৰ জগতখন চাবলৈ দিয়া হয়। 

## নৃত্য
পুতলাবোৰৰ গধুৰ ওজনৰ বাবে বেছিভাগ অভিনেতা পুৰুষ।  নৃত্য প্ৰদৰ্শন আঠ ঘণ্টালৈকে চলিব পাৰে, এইদৰে পৰিবেশকসকলে পাল পাতি গধুৰ পুতলাবোৰ কঢ়িয়াই লৈ ফুৰে।  যদিও এই অভিনয়ৰ আঁৰৰ মূল ধাৰণাটো হ'ল এটা হাস্যকৰ পৰিৱেশ সৃষ্টি কৰা, তথাপিও ইয়াক দুষ্ট আত্মাক দূৰ কৰিবলৈ মাধ্যম হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:লোকনৃত্য
শ্ৰেণী:কৰ্ণাটক
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ লোকনৃত্য
এঞ্জামে

**এঞ্জামে** হৈছে একুৱেটোৰিয়েল গুৱেনা, গেবন আৰু কেমেৰুণৰ ফাং জনগোষ্ঠীৰ পৌৰাণিক কাহিনীত উল্লেখ কৰা সৰ্বোচ্চ সৃষ্টিকৰ্তা দেৱতা। এই নামটো দেৱতাৰ ত্ৰিমূৰ্তিক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়, য'ত এঞ্জামে, মেবেৰে আৰু এংক্ৱা অন্তৰ্ভুক্ত আছিল আৰু এই ত্ৰিত্বৰ অন্যতম সদস্য এঞ্জামেকো উল্লেখ কৰা হৈছে।

## প্ৰতিনিধিত্ব
দেৱতাৰ ত্ৰিত্ব হিচাপে এঞ্জামেই বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড আৰু ইয়াৰ সকলো বস্তু সৃষ্টিৰ দায়িত্ব লয়। তিনিজন দেৱতাৰ ভিতৰত অন্যতম হিচাপে এঞ্জামে সৰগীয় পদাৰ্থ পৰিচালনা কৰে, মেবেৰে আৰু এংক্ৱাই সৃষ্টিৰ নাৰী আৰু পুৰুষৰ দিশৰ দায়িত্ব লয়, য'ত নেতৃত্ব (মেবেৰে) আৰু সৌন্দৰ্য্য (এংকুৱা) আদি কিছুমান বৈশিষ্ট্য অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়।

## কিংবদন্তি
### আদিম মানুহৰ সৃষ্টি
ত্ৰিত্বৰ সদস্য এঞ্জামে বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড সৃষ্টি কৰাৰ পিছত মেবেৰে আৰু এংক্ৱাই এঞ্জামেক পৰামৰ্শ দিলে যে তেওঁলোকে নতুনকৈ সৃষ্টি হোৱা পৃথিৱীৰ বাবে এজন নেতা বাছি লওক। প্ৰথমতে পৃথিৱীক নেতৃত্ব দিবলৈ তিনিটা প্ৰাণী বাছি লোৱা হৈছিল: হাতী, নাহৰফুটুকী আৰু বান্দৰ। কিন্তু এঞ্জামে এই কথাত একমত নহ’ল আৰু সেয়েহে তিনিজন দেৱতাই প্ৰথম মানুহ *ফাম* সৃষ্টি কৰিলে। প্ৰথমে ফাম আছিল মেবেৰে সৃষ্টি কৰা এটা জেঠী, যিয়ে আঠ দিনৰ পিছত, পৃথিৱীৰ আদিম মানুহলৈ ৰূপান্তৰিত হয়। তিনিওজন দেৱতাৰ পৰাই তেওঁক সামৰ্থ্য প্ৰদান কৰা হৈছিল আৰু তেওঁক পৃথিৱীত শাসন কৰিবলৈ কোৱা হৈছিল। তাৰ পিছত তিনিওজন দেৱতা স্বৰ্গলৈ উভতি আহিল।

দুৰ্ভাগ্যজনকভাৱে এটা নিৰ্দিষ্ট সময় পাৰ হোৱাৰ পিছত আৱিষ্কাৰ হ’ল যে ফাম এজন নিষ্ঠুৰ নেতা, যিয়ে পৃথিৱীৰ জীৱ-জন্তুবোৰক অত্যাচাৰ কৰিছিল। ফামেও এঞ্জামেক পিঠি দিয়াৰ সিদ্ধান্ত লয়, যিয়ে অৱশেষত যি কৰ্ম সেই ফল বিচাৰি পালে। ইয়াৰ প্ৰতিক্ৰিয়া স্বৰূপে এঞ্জামেই অমৰত্ব লাভ কৰা ফামৰ বাহিৰে পৃথিৱীৰ সকলো ধ্বংস কৰি পেলালে। তাৰ পিছত ফামক আৰু কেতিয়াও দেখা পোৱা নগ’ল যদিও তেওঁ এতিয়াও জীয়াই আছিল। পিছলৈ তেওঁ আন মানুহক চিকাৰ কৰা এজন কু-অভিপ্ৰায়ী পৌৰাণিক ব্যক্তিত্বত পৰিণত হয়।

তাৰ পিছত এঞ্জামে, মেবেৰে আৰু এংক্ৱাই পৃথিৱীখন পুনৰ সৃষ্টি কৰি *চেকুমে* নামৰ এজন নতুন মানুহ গঢ়ি তুলিলে। ফামৰ দৰে নহয়, চেকুমে অমৰ নাছিল। তেওঁৰ পত্নী মবংগৱেক গছৰ পৰা সৃষ্টি কৰাৰ পিছত তেওঁ ফাং জনগোষ্ঠীৰ পূৰ্বপুৰুষ হৈছিল।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:আফ্ৰিকাৰ উপাস্য দেৱতা
মেবেগে

**মেবেগে** (Nzeme আৰু Mbere বুলিও কোৱা হয়) মধ্য আফ্ৰিকান গণৰাজ্যৰ ফাং জনগোষ্ঠীৰ বিশ্বাসত প্ৰচলিত সৰ্বোচ্চ ঈশ্বৰ।

## ব্ৰহ্মাণ্ডবিজ্ঞান
### প্ৰথম মৌখিক পৰম্পৰা
এনজেমে (বা Mebege) বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ সকলো বস্তুৱেই সৃষ্টি কৰা বুলি বিশ্বাস কৰা হয় আৰু পৃথিৱী আৰু প্ৰথম পূৰ্বপুৰুষ জাম্বেত জীৱন সঞ্চাৰ কৰে। ইয়াৰ উপৰিও কোৱা হয় যে, এঞ্জেমে তিনিটা আত্মাৰ সৃষ্টি কৰিছিল: শক্তিৰ সৈতে এঞ্জেমে; নেতৃত্বৰ সৈতে এম্বেৰে, আৰু সৌন্দৰ্য্যৰ সৈতে আংকুৱা।

### দ্বিতীয় মৌখিক পৰম্পৰা
আন এক মৌখিক পৰম্পৰা অনুসৰি মেবেগে হৈছে সৃষ্টিকৰ্তা ঈশ্বৰ। তেওঁ প্ৰথমে বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডত অকলশৰীয়া আছিল, বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ আদিম পানীৰ ওপৰত তেওঁৰ একমাত্ৰ লগৰীয়া হিচাপে ডিবোবিয়া নামৰ এটা মকৰা ওলমি আছিল। মেবেগে ডিবোবিয়াৰ পৰামৰ্শমতে পৃথিৱীখন সৃষ্টি কৰিছিল। তেওঁ সোঁ কাষলতিৰ তলৰ নোমৰ কেইবাটাডালো নোম, মগজুৰ এটা অংশ আৰু মসৃণ শিল এটা লগ কৰি এটা কণীলৈ পৰিণত কৰিলে। তাৰ পিছত ডিবোবিয়াই কণীটো সাগৰত ডুবাই দিলে। কিছু সময়ৰ পাছত মেবেগে কণীৰ ওপৰত বীৰ্য ভৰাই দিলে;
ই ফাটি গ'ল আৰু তিনিজন দেৱতা ওলাই আহিল আৰু প্ৰথম সন্তান *জামে য়ে মেবেগে* প্যান্থেয়নৰ নেতা হৈ পৰিল।

জামে য়ে মেবেগে পুৰুষ শক্তি আৰু সূৰ্যৰ সৈতে জড়িত আছিল। দ্বিতীয় সন্তান আৰু তেওঁৰ ভগ্নী নিয়িংৱান মেবেগে উৰ্বৰতা, নাৰী শক্তি আৰু চন্দ্ৰৰ সৈতে জড়িত আছিল। সৰু আৰু তেওঁৰ ভাতৃ এন্লোনা মেবেগে দুষ্টতাৰ সৈতে জড়িত আছিল। এমেবেগে জামেক পৃথিৱী কেনেকৈ সৃষ্টি কৰিব লাগে তাৰ নিৰ্দেশনা দিছিল আৰু এবাৰ তেওঁ সফল হোৱাৰ পিছত মেবেগে আৰু ডিবোবিয়াই জামেক পৃথিৱীৰ দায়িত্বত এৰি থৈ গৈছিল, আনহাতে দুয়োজনে আকাশলৈ উঠি গৈছিল।
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:আফ্ৰিকাৰ উপাস্য দেৱতা
ছিলাম্বু

**ছিলাম্বু** (তামিল: சிலம்பு; মালয়ালম: ചിലമ്പ്}, অথবা **গাগ্গৰা** (তুলু: ಗಗ್ಗರ), হৈছে ভাৰতীয় উপমহাদেশত বিভিন্ন প্ৰসঙ্গত ব্যৱহৃত একপ্ৰকাৰৰ পায়েল।

## ব্যুৎপত্তি
জেয়াৰাজৰ মতে, ‘ছিলাম্বু’ শব্দটো ‘ছিলাম্বাল’ ক্ৰিয়াৰপৰা আহিছে, যাৰ অৰ্থ হৈছে ‘শব্দ সৃষ্টি কৰা’।

## বৰ্ণনা
ছিলাম্বু হৈছে ভিতৰত সৰু গুটি ভৰা খোলা পায়েল, যি পিন্ধোতা বা নৃত্যৰ সময়ত শব্দ উৎপন্ন কৰে। ইয়াক গোৰোহাত বা গোৰালিত পিন্ধা যায়। গোৰালিত পিন্ধা হ’লে তামিল ভাষাত ইয়াক *কালছিলাম্বু* বুলি কোৱা হয়।

কিছুমানপ্ৰকাৰৰ ছিলাম্বু তামাৰে নিৰ্মিত আৰু শব্দ উৎপন্ন কৰিবলৈ লোহাৰ গুটি ব্যৱহাৰ কৰা হয়। আন কিছুমান প্ৰকাৰ ৰূপাৰপৰা তৈয়াৰ কৰা হয়।

## গুৰুত্ব

### নৃত্যত
দৰবাৰী নাচত নৃত্যশিল্পীসকলে ছিলাম্বু পিন্ধিছিল। কেণ্ডিয়ান নৃত্যশিল্পীসকলেও কেতিয়াবা ছিলাম্বু পিন্ধে।

### শিল্প আৰু সাহিত্যত
শিৱৰ নৃত্য ৰূপ নটৰাজত কেতিয়াবা তেওঁৰ গোৰোহাত ছিলাম্বু দেখা যায়।

মহাকাব্য *চিলপ্পতিকাৰম* কন্নাগিৰ এটা ছিলাম্বু বিক্ৰী কৰাৰ প্ৰচেষ্টাক কেন্দ্ৰ কৰি গঢ় লৈ উঠিছে, আৰু এই গ্ৰন্থখনৰ নামো পায়েলটোৰ নামৰপৰা আহিছে।

### ধৰ্ম আৰু আচাৰ-অনুষ্ঠানত
পংগল উৎসৱৰ সময়ত কেতিয়াবা গাইৰ গোৰালিত ছিলাম্বু পিন্ধোৱা হয়। তামিলনাডুত কাই ছিলাম্বু আট্টম নামৰ এক পৰম্পৰাগত নৃত্য আম্মন উৎসৱৰ সময়ত মন্দিৰত প্ৰদৰ্শন কৰা হয়, য’ত নৃত্যশিল্পীসকলে হাতত বা পিন্ধি ছিলাম্বু ব্যৱহাৰ কৰে আৰু জোকাৰি শব্দ সৃষ্টি কৰে।

দক্ষিণ ভাৰতৰ আন কিছুমান আচাৰমূলক নৃত্যতো ছিলাম্বু ব্যৱহাৰ কৰা হয়, যেনে মালাবাৰ অঞ্চলৰ থ্যিয়ম আৰু তুলুনাডু অঞ্চলৰ বুটা কলা।

## টোকা

## উৎস
* 
* 

শ্ৰেণী:তামিল সংস্কৃতি
অৰঞ্জনা চাৰাডু

**অৰঞ্জনা চাৰাডু** বা **অৰৈঞাণ কায়িৰু** (মালয়ালম: അരഞ്ഞാണ ചരട്; তামিল: அரைஞாண் கயிறு; তেলুগু: మొలతాడు) হৈছে দক্ষিণ ভাৰতত প্ৰচলিত এক পৰম্পৰাগত প্ৰথা। এই প্ৰথা বিশেষকৈ হিন্দু আৰু মুছলমান সম্প্ৰদায়ৰ মাজত দেখা যায়। ইয়াত কঁকালৰ চাৰিওফালে এডাল পৱিত্ৰ সূতা বান্ধি লোৱা হয়, যাক দুষ্ট শক্তিৰপৰা সুৰক্ষাৰ প্ৰতীক বুলি ধৰা হয়। এই প্ৰথা প্ৰজন্মৰপৰা প্ৰজন্মলৈ চলি আহিছে আৰু মানুহৰ সাংস্কৃতিক তথা ধাৰ্মিক বিশ্বাসৰ সৈতে গভীৰভাৱে জড়িত।

## পটভূমি
অৰঞ্জনা চাৰাডু, যাক অৰৈঞাণ কায়িৰু বা অৰাণা কায়িৰু বুলিও কোৱা হয়, হৈছে এক কঁকালত বন্ধা সূতা, যাৰ দক্ষিণ ভাৰতত গুৰুত্বপূৰ্ণ ধৰ্মীয় আৰু সাংস্কৃতিক তাৎপৰ্য আছে। পৰম্পৰাগতভাৱে এই সূত্ৰটো যৌনাংগৰ ওপৰৰ অংশত কঁকালৰ চাৰিওফালে বান্ধি ৰখা হয়। সাধাৰণতে ই কপাহ বা ৰেচমেৰে নিৰ্মিত আৰু ৰঙা বা ক’লা ৰঙৰ হয়। 

বিশ্বাস কৰা হয় যে এই সূতাৰ মাজত আধ্যাত্মিক শক্তি থাকে, যিয়ে দুষ্ট শক্তি আৰু কুদৃষ্টিৰপৰা সুৰক্ষা দিয়ে। ক’লা সূতাক দুষ্ট প্ৰভাৱৰ বিৰুদ্ধে সুৰক্ষামূলক বুলি ধৰা হয়, আনহাতে ৰঙা সূত্ৰ শত্ৰুৰ প্ৰভাৱৰপৰা ৰক্ষা কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। কিছুমান লোকে ইয়াৰ সৈতে তাবিজো পিন্ধে, যাক মালয়ালমত “এলাস” আৰু তামিলত “থায়ট্টু” বোলা হয়। 

হিন্দু পৌৰাণিক কাহিনী অনুসৰি, কঁকালত সূতা পিন্ধিলে নগ্নতাৰ কুফল নষ্ট হয় বুলি ধাৰণা কৰা হয়। জন্মৰপৰা মৃত্যুলৈ মানুহে নগ্ন হৈ নাথাকিব লাগে বুলি এক বিশ্বাস আছে, আৰু এই সূতা পিন্ধাটোৱে সেই বিধান পূৰণ কৰে বুলি মানা হয়। এই বিশ্বাসে শালীনতা, পৱিত্ৰতা আৰু আধ্যাত্মিক সমন্বয় বজাই ৰখাত সহায় কৰে বুলি ধৰা হয়।

এই প্ৰথা ভাৰতীয় তন্ত্ৰ পৰম্পৰাৰ সৈতেও সম্পৰ্কিত, বিশেষকৈ “নাভি চক্ৰ” আৰু “মূলাধাৰ চক্ৰ”ৰ ধাৰণাৰ সৈতে। মূলাধাৰ চক্ৰ যৌনাংগৰ সৈতে জড়িত বুলি ধৰা হয়, আৰু কঁকালত ৰূপ বা সোণৰ শৃঙ্খল পিন্ধিলে এই শক্তি সংৰক্ষণ হয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। 

ধাৰ্মিক বিশ্বাসৰ উপৰি, এই সূতা পিন্ধাৰ সৈতে কিছুমান স্বাস্থ্য-সম্পৰ্কীয় ধাৰণাও জড়িত। প্ৰাচীন কালত বৈজ্ঞানিক ব্যাখ্যা সীমিত হোৱাৰ বাবে মানুহে এনে পৰম্পৰাগত প্ৰথাক স্বাস্থ্য ৰক্ষাৰ উপায় হিচাপে গ্ৰহণ কৰিছিল। বিশ্বাস কৰা হয় যে এই সূতাই যৌনাংগৰ সঠিক বৃদ্ধি, হাৰ্নিয়া ৰোধ, হাঁড় মজপুত কৰা, পাচন শক্তি উন্নত কৰা আৰু উৰ্বৰতা বৃদ্ধিত সহায় কৰে।

## অৰ্থ
অৰঞ্জনা চাৰাডু পিন্ধাৰ পৰম্পৰা দক্ষিণ ভাৰতীয় সংস্কৃতিত গভীৰভাৱে প্ৰোথিত আৰু ই বিশ্বাস, সুৰক্ষা আৰু সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যৰ সৈতে সংযোগৰ প্ৰতীক। যদিও এই প্ৰথা মূলতঃ হিন্দু আৰু মুছলমান সমাজৰ মাজত প্ৰচলিত, তথাপি বিভিন্ন পটভূমিৰ লোকে এই পৰম্পৰা গ্ৰহণ কৰিছে। 

এই কঁকালৰ সূতা দক্ষিণ ভাৰতৰ বিভিন্ন অঞ্চলত বিভিন্ন নামেৰে জনাজাত। তামিলনাডুত ইয়াক “অৰৈঞাণ কায়িৰু” বা “অৰাণা কায়িৰু” বোলা হয়। সূতাডাল কপাহ, ৰেচম বা মূল্যৱান ধাতু, যেনে ৰূপ বা সোণেৰেও নিৰ্মাণ কৰা হয়, যিয়ে ইয়াৰ ধৰ্মীয় আৰু সাংস্কৃতিক গুৰুত্ব অধিক বৃদ্ধি কৰে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:কেৰালা
শ্ৰেণী:তামিলনাডু
শ্ৰেণী:তামিল সংস্কৃতি
চৈতি ঘোঁৰা

**চৈতি ঘোঁৰা** () নৃত্য ভাৰতৰ ওড়িশাৰ অন্যতম জনপ্ৰিয় লোকনৃত্য। এই নৃত্য কেওট (কৈৱত্ত)ৰ দৰে আদিবাসী মাছমৰীয়া জনগোষ্ঠীয়ে কৰে।  চৈতিয়ে হিন্দু পঞ্জিকা বৰ্ষত চৈত্ৰ মাহক মাৰ্চৰ পৰা এপ্ৰিললৈ আৰু বৈশাখৰ পূৰ্ণিমা, এপ্ৰিলৰ পৰা মে’লৈ প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। 

## ইতিহাস
মহাকাব্যিক কিংবদন্তি ৰামায়ণৰ এটা কাহিনীত কোৱা হৈছে যে যেতিয়া প্ৰভু ৰামে আদিবাসী কেওট মাছমৰীয়াৰ সহায়ত সৰযু নদী পাৰ হৈছিল আৰু তেতিয়া প্ৰভু ৰামে মাছমৰীয়াসকলক বিনিময়ত এটা ঘোঁৰা উপহাৰ দিছিল।

এই লোকনৃত্য বাছেলী দেৱীৰ পূজাৰ লগত জড়িত। পঞ্চদশ শতিকাত ওড়িয়া কবি অচ্যুতানন্দ দাসে তেওঁৰ কৈবৰ্ত গীতা নামৰ গ্ৰন্থখনত এই পূজাৰ সবিশেষ বৰ্ণনা কৰিছে। বাছেলী পূজা নামেৰেও পৰিচিত এই দেৱীক হিন্দু ধৰ্মৰ শাক্ত পৰম্পৰাৰ মাছমৰীয়া সমাজে পূজা কৰে। দাসে তেওঁৰ গ্ৰন্থত উল্লেখ কৰিছে যে এই পূজা দশম শতিকাৰ পৰা আৰম্ভ হৈছিল।

ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰাম আন্দোলনতো এই নৃত্যই কিছু ভূমিকা পালন কৰিছিল। পণ্ডিতসকলে কয় যে স্বাধীনতা সংগ্ৰামীসকলে এই উপলক্ষে মাছমৰীয়া সমাজখনক একত্ৰিত কৰি ব্ৰিটিছৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰিছিল। কিছুমান বিৱৰণীত কোৱা হৈছে যে কুজাংগা অঞ্চলৰ মাছমৰীয়া সম্প্ৰদায়ে ব্ৰিটিছ প্ৰশাসনৰ পৰা স্বাধীনতা লাভৰ বাবে এই নৃত্য ব্যৱহাৰ কৰিছিল।

বৰ্তমান সময়ত এই লোকনৃত্য কেৱল মাছমৰীয়া সমাজত সীমাবদ্ধ নহয়; আন বহুতো সম্প্ৰদায়েও ইয়াত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছে।

২০২০ চনত ওড়িশাৰ চৌদ্বাৰ চহৰৰ পৰা অহা উৎসৱ চৰণ দাসক চৈতী ঘোৰাঁ নৃত্য শিল্পকলাক জীয়াই ৰখাৰ ক্ষেত্ৰত ছটা দশকজুৰি কৰা প্ৰচেষ্টাৰ বাবে পদ্মশ্ৰী বঁটাৰে সন্মানিত কৰা হয়। তেওঁৰ প্ৰচেষ্টাৰ ফলত এই লোকশিল্পৰ পুনৰুজ্জীৱন ঘটিছে, নতুন গৱেষণাৰ প্ৰতি আগ্ৰহ বৃদ্ধি পাইছে আৰু বিভিন্ন সামাজিক বিষয়ৰ প্ৰতি সজাগতা বৃদ্ধিৰ মাধ্যম হিচাপে ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে।

## কাৰ্য্যক্ষমতা
এই লোক উৎসৱ চৈত্ৰা (চ'ত)পূৰ্ণিমাৰ পৰা বৈশাখা (বহাগ) পূৰ্ণিমালৈকে এমাহ ধৰি চলি থাকে। চৈত্ৰা পূৰ্ণিমাৰ দিনাৰ পৰা মাছমৰীয়াসকলে বাঁহৰ ওপৰত চাকিৰ পেষ্ট, ভেৰমিলিয়ন, ঘিউৰ লেম্প ৰাখি তাৰ পিছত বাৰটা টুকুৰাত ভাগ কৰি ভুৱা ঘোঁৰাৰ ফ্ৰেম গঠন কৰে। ভুৱা ঘোঁৰাৰ ফ্ৰেমটো ৰঙা মাটিৰে ৰং কৰা হয় আৰু ফ্ৰেমত কাঠৰ ঘোঁৰাৰ মূৰ এটা লগোৱা হয়, লগতে জবা ফুলৰ মালাও লগোৱা হয়।

ফ্ৰেমটোক আঠ দিন পূজা কৰা হয়, আৰু তাৰ পিছত ঘোঁৰাৰ নৃত্যৰ বাবে উলিয়াই দিয়া হয়। নৃত্যশিল্পীসকলে মাহুৰী আৰু ঢোল (ঢোল) আদি বাদ্যযন্ত্ৰৰ তালত নৃত্য কৰে। মাত্ৰ দুজন নৃত্যশিল্পী: এজন পুৰুষ (ৰৌতা বুলি কোৱা হয়) আৰু আনজন পুৰুষ মহিলাৰ সাজ-পোছাক পিন্ধা (ৰৌতনি বুলি কোৱা হয়)। লোকগীতৰ সুৰত নৃত্য কৰে। উৎসৱ শেষ হ'লে কাঠৰ ঘোঁৰাৰ মূৰটো ফ্ৰেমৰ পৰা আঁতৰাই স্থানীয় মন্দিৰত ৰখা হয় যাতে পিছৰ বছৰত পুনৰ উলিয়াই নিয়া হয়।

এই উৎসৱত চাৰিওফালৰ সকলো গাঁৱৰ পৰা বৃহৎ সংখ্যক লোকে আকৰ্ষণ কৰে।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:লোকনৃত্য
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ লোকনৃত্য
শ্ৰেণী:ওড়িশা
জয়ৰণ বায়ৰামোভা

**জয়ৰণ বায়ৰামোভা** (মাৰ্চ ১৮৯৬ – ১৯৮৭) আছিল এগৰাকী আজাৰবাইজানী মহিলা অধিকাৰ কৰ্মী আৰু কমিউনিষ্ট ৰাজনীতিবিদ। তেওঁ নিজৰ দেশৰ প্ৰথম সংগঠিত মহিলা আন্দোলনৰ অন্যতম অগ্ৰদূত আছিল আৰু আজাৰবাইজানী মহিলা আন্দোলনৰ প্ৰথম সংগঠন আলি বায়ৰামোভ ক্লাবৰ প্ৰতিষ্ঠাতা আছিল।

## জীৱনী

### প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
জয়ৰণ বায়ৰামোভাৰ জন্ম হৈছিল মাৰ্চ ১৮৯৬ চনত, কুবা জিলাৰ জাৰকাভা গাঁৱত, এটা দুখীয়া পৰিয়ালত। ১৫ বছৰ বয়সত তেওঁ বাকুৰ তৃতীয় ৰাছিয়ান-টাটাৰ বিদ্যালয়ত অধ্যয়ন আৰম্ভ কৰে। ১৯১৮ চনত তেওঁ “ছেইণ্ট নীনা” ছোৱালী জিমনেছিয়ামত ভৰ্তি হৈছিল, কিন্তু বিপ্লৱীসকলৰ সৈতে সম্পৰ্ক থকাৰ বাবে বিদ্যালয়ৰ অধ্যক্ষই তেওঁক বহিষ্কাৰ কৰে।

বিপ্লৱী আলি বায়ৰামোভ আছিল জয়ৰণৰ ভগ্নী মাসমাৰ স্বামী। তেওঁ জয়ৰণৰ পৰিয়ালৰ সৈতে একেখন ঘৰতে বাস কৰিছিল আৰু জয়ৰণ বায়ৰামোভাৰ বিপ্লৱী কাৰ্যকলাপত জড়িত হোৱাৰ মূল প্ৰেৰণা আছিল। ১৯১৬ চনত মাসমাৰ মৃত্যু হোৱাৰ পিছত পৰিয়ালৰ সম্মতিত জয়ৰণে আলি বায়ৰামোভক বিয়া কৰায়। তেওঁলোকৰ ঘৰ বাকুত বিপ্লৱীসকলৰ সমাৱেশস্থল আছিল। জয়ৰণ বায়ৰামোভা অক্টোবৰ ১৯১৯ চনত বলশেভিক পাৰ্টিত যোগদান কৰে।

### প্ৰথম মহিলা সংগঠন
১৯২০ চনত বায়ৰামোভাই নিজৰ দুটা কোঠাৰ ফ্লেটত এখন মহিলা ক্লাব স্থাপন কৰে আৰু তাৰ প্ৰথম পৰিচালিকা হয়। এই ক্লাবত শিক্ষামূলক পাঠ্যক্ৰম, চিলাই প্ৰশিক্ষণ আৰু “সুনবুল” নামৰ শিশু উদ্যান আছিল। ই পূৰ্বাঞ্চলৰ প্ৰথম মহিলা ক্লাব আছিল। পিছলৈ চৰকাৰী কৰ্তৃপক্ষই এই ক্লাবটোৰ নাম আলি বায়ৰামোভ ক্লাব ৰাখে। এই ক্লাবটো আজাৰবাইজানত মহিলাসকলৰ বাবে এটা সাংস্কৃতিক আৰু ৰাজনৈতিক কেন্দ্ৰ আছিল।

জয়ৰণ বায়ৰামোভাই ১৯২১, ১৯৫৭, ১৯৬৭ আৰু ১৯৭২ চনত অনুষ্ঠিত আজাৰবাইজানী মহিলাসকলৰ কংগ্ৰেছসমূহত অংশগ্ৰহণ কৰে। তদুপৰি, ১৯২২ চনত বাকুত অনুষ্ঠিত ট্ৰান্সককেছিয়াৰ কৰ্মৰত মহিলাসকলৰ প্ৰথম কংগ্ৰেছতো তেওঁ অংশ লয়।

### গ্ৰেপ্তাৰ আৰু পৰৱৰ্তী জীৱন
১৯২০ চনত আলি বায়ৰামোভক গুলীয়াই হত্যা কৰাৰ পাছত জয়ৰণ বায়ৰামোভাই অৰুচ বায়ৰামোভক বিয়া কৰায়। ১৯৩৫ চনত অৰুচ বায়ৰামোভক বিপ্লৱ-বিৰোধী প্ৰচাৰৰ অভিযোগত এনকেভিডিয়ে গ্ৰেপ্তাৰ কৰে আৰু ৩১ জুলাই ১৯৩৭ চনত গুলীয়াই হত্যা কৰে। ইয়াৰ পিছত ৮ ছেপ্টেম্বৰ ১৯৩৭ চনত “জনগণৰ শত্ৰু”ৰ পত্নী হিচাপে জয়ৰণ বায়ৰামোভাক ৮ বছৰৰ কাৰাদণ্ড দি কাজাখস্তানৰ আকমোলা শিবিৰলৈ প্ৰেৰণ কৰা হয়। ১৪ ডিচেম্বৰ ১৯৫৫ চনত আজাৰবাইজান প্ৰজাতন্ত্ৰৰ সৰ্বোচ্চ ন্যায়ালয়ৰ ৰায় অনুসাৰে তেওঁ নিৰ্দোষ প্ৰমাণিত হয়।

মাৰ্চ ১৯৬০ চনত জয়ৰণ বায়ৰামোভাই আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মহিলা দিৱস উপলক্ষ্যে মস্কোলৈ যায়। তাত তেওঁক লেনিন আদেশ প্ৰদান কৰা হয়। ১৯৬৭ চনত তেওঁ দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে লেনিন আদেশ লাভ কৰে আৰু ১৯৬৮ চনত ছোভিয়েট সশস্ত্ৰ বাহিনীৰ ৫০ বছৰ পূৰ্তি উপলক্ষ্যে জুবিলি পদক লাভ কৰে।

১৯ মে’ ১৯৭৬ চনত তেওঁৰ বিপ্লৱী কাৰ্যকলাপ আৰু সমাজসেৱাৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে আৰু ৮০ বছৰ পূৰ্তি উপলক্ষ্যে তেওঁক অক্টোবৰ বিপ্লৱ আদেশ প্ৰদান কৰা হয়।

## তথ্যসূত্ৰ

## সাহিত্য
* 
* 

শ্ৰেণী:মহিলা ৰাজনীতিবিদ
শ্ৰেণী:নাৰীবাদী
মৱাৰি

**মৱাৰি** হৈছে শোনা আৰু ভেণ্ডা জনগোষ্ঠীৰ আফ্ৰিকাৰ পৰম্পৰাগত ধৰ্ম অনুসাৰে সৰ্বোচ্চ স্ৰষ্টা দেৱতা। বিশ্বাস কৰা হয় যে মৱাৰিয়ে সকলো বস্তু আৰু সকলো জীৱনৰ সৃষ্টি কৰিছে আৰু সকলো তেওঁৰ ভিতৰতেই অৱস্থিত। এই দেৱতাৰ অনুসাৰীসকলৰ অধিকাংশেই মোজাম্বিক, দক্ষিণ আফ্ৰিকা আৰু জিম্বাবুৱেত বাস কৰে। মৱাৰি (মৱালি) এজন সৰ্বশক্তিমান সত্তা, যিয়ে আত্মাসমূহৰ ওপৰত শাসন কৰে আৰু এই ধৰ্মৰ সৰ্বোচ্চ ঈশ্বৰ।

এই একেই দেৱতাক উত্তৰ আৰু দক্ষিণ ন্ডেবেলে জনগোষ্ঠীৰ পৰম্পৰাগত ধৰ্মত **ইংখোচি** বুলিও কোৱা হয়। মৱাৰিৰ পূজা–আৰাধনা প্ৰাচীন ৰজা *মোনোমোটাপা*ৰ যুগৰ পৰাই চলি আহিছে, যি মুটাপা ৰাজ্যৰ শাসক আছিল আৰু জাম্বেজি নদীৰ কাষত এই ৰাজ্য অৱস্থিত আছিল।

## শব্দমূল
শোনা ভাষাত “*মৱাৰি*” শব্দৰ অৰ্থ হৈছে সৃষ্টিৰ আঁৰত থকা শক্তি। এই শব্দটো ধৰ্মীয় পৰিপ্ৰেক্ষিতত “ঈশ্বৰ” অৰ্থত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। খ্ৰীষ্টান মিছনেৰীসকলে বাইবেল শোনা ভাষালৈ অনুবাদ কৰাৰ সময়ত “God” শব্দৰ ঠাইত “মৱাৰি” শব্দ ব্যৱহাৰ কৰাৰ ফলতেই এই শব্দটো অধিক বিস্তৃতভাৱে প্ৰচলিত হয়।

## ইতিহাস
মৱাৰিৰ প্ৰথম আনুষ্ঠানিক স্বীকৃতি জিম্বাবুৱে ৰাজ্যত পোৱা যায়, যাৰ অন্যতম বিখ্যাত শাসক আছিল মুটাপা ৰাজ্যৰ মোনোমোটাপা। বিশ্বাস কৰা হয় যে এই নতুন বিশ্বাস ব্যৱস্থাটো গ্ৰেট জিম্বাবুৱেত শোনা ধৰ্মৰ অংশ হিচাপে সংযোজিত হৈছিল। জিম্বাবুৱেৰ মাতোপো পাহাৰত অৱস্থিত মাতঞ্জেনি তীৰ্থস্থানত আত্মা-মাধ্যমৰ জৰিয়তে মৱাৰিক প্ৰায়ে আহ্বান কৰা হৈছিল।

১৮৯০ চনত খ্ৰীষ্টান মিছনেৰীসকলে বাইবেল শোনা ভাষালৈ অনুবাদ আৰম্ভ কৰে। তেওঁলোকে বাইবেলৰ ঈশ্বৰক “মৱাৰি” বুলি অনুবাদ কৰিছিল। ড’ৰা ৰুডো ম্বুৱায়েসাংগোৱে ইয়াক শোনা ধৰ্মৰ ওপৰত এক ধৰ্মীয় দখল বুলি উল্লেখ কৰিছে।

## বৈশিষ্ট্য
মৱাৰিক দয়ালু আৰু প্ৰেমময় ঈশ্বৰ হিচাপে দেখা যায়। তেওঁ কেৱল সৃষ্টিৰ ঈশ্বৰ নহয়, ভূমিৰ উৰ্বৰত্ব আৰু বৰষুণৰ আশীৰ্বাদৰো ঈশ্বৰ। ভ্ৰমণৰ ভাগ্যৰ পৰা আৰম্ভ কৰি সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক ঘটনালৈকে সকলো ক্ষেত্ৰত মৱাৰিৰ প্ৰভাৱ আছে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। যদিও শোনা আৰু ন্ডেবেলে জনগোষ্ঠীয়ে মৱাৰিক পোনপটীয়াকৈ প্ৰাৰ্থনা কৰে, তথাপি আত্মা-মাধ্যমৰ ব্যৱহাৰো বহুলভাৱে প্ৰচলিত।

যদিও মিছনেৰীসকলৰ বাইবেল অনুবাদত মৱাৰিক পুৰুষ ৰূপত দেখুওৱা হৈছিল, শোনা জনগোষ্ঠীয়ে মৱাৰিক লিংগহীন সত্তা হিচাপেই বুজে।

## মৱাৰি সম্পৰ্কীয় মৌখিক পৰম্পৰা
শোনা জনগোষ্ঠীৰ বিশ্বাস অনুসাৰে, আত্মা-মাধ্যমৰ নিয়ম অনুসৰণ নকৰাকৈ কোনো ব্যক্তিৰ মৱাৰিক পোনপটীয়াকৈ আহ্বান কৰাৰ অধিকাৰ নাছিল। উত্তৰ জিম্বাবুৱেত মৱাৰিৰ সৈতে আত্মাসমূহৰ জৰিয়তে যোগাযোগ কৰা হৈছিল, আন অঞ্চলত তেওঁ মানুহৰ সৈতে ওৰাকলৰ জৰিয়তে কথা পাতিছিল।

এই নিয়ম উলংঘন কৰিলে কুষ্ঠ ৰোগ হ’ব পাৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হৈছিল, কিয়নো মৱাৰিক অজানা, অবৰ্ণনীয় আৰু পবিত্ৰ সত্তা বুলি গণ্য কৰা হৈছিল।

## টোকা

## উৎস

শ্ৰেণী:আফ্ৰিকাৰ উপাস্য দেৱতা
ইম্ৰা

**ইম্ৰা** বা **ইম্ৰো** আছিল ইছলাম গ্ৰহণ কৰাৰ আগতে নুৰিস্তানিসকলৰ সৰ্বপ্ৰধান স্ৰষ্টা দেৱতা। ইম্ৰাক পৃথিৱীৰ স্ৰষ্টা বুলি বিশ্বাস কৰা হৈছিল। বিশ্বাস অনুসাৰে, নিজৰ নিশ্বাসৰ জৰিয়তে তেওঁ প্যান্থিয়নৰ আন তিনিজন মুখ্য দেৱতা — মোন, গিশ আৰু বাগিষ্ট — সৃষ্টি কৰিছিল।

## শব্দমূল
এই দেৱতাৰ নামটো ইণ্ডো-ইৰাণীয় যম দেৱতাৰ নামৰ পৰা উদ্ভূত বুলি গণ্য কৰা হয়। কামকাটা-ভাৰী ভাষাত ব্যৱহৃত *ইম্ৰো* বা *যুম* নামটো সংস্কৃত *যম-ৰাজ* (“যমৰাজ”) শব্দৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা বুলি ধৰা হয়, যি মধ্য ইণ্ডো-আৰ্য ৰূপ **Yam(a)rāy(a)*ৰ জৰিয়তে আহিছে। ইয়াত উত্তৰ-পশ্চিমীয়া ধ্বনি পৰিৱৰ্তন অনুসাৰে *j* ধ্বনি *y*ত পৰিণত হৈছে।

এই নামটো বাঙ্গানি ভাষাৰ *জিম ৰাজা* (“মৃতকৰ দেৱতা”) উপাধিৰ সৈতে সমগোত্ৰীয় (cognate) বুলি ধৰা হয়। ইম্ৰাক প্ৰাসুন ভাষাৰ পৰা আহৰণ কৰা *মাৰা* (“হত্যাকাৰী”, “মৃত্যু”) নামেও জনা যায়।

কামকাটা-ভাৰী *ইম্ৰো* শব্দৰ সমগোত্ৰীয় ৰূপসমূহ কাষৰীয়া ভাষাসমূহতো পোৱা যায়— ৱাইগালি *যামৰাই*, কালাশ (উৰ্ত্সুন) *ইম্ব্ৰো*, আস্কুন ভাষা *ইম্ৰা* আৰু প্ৰাসুন ভাষা *যুম্ৰা* — এই সকলো নামেই “স্ৰষ্টা দেৱতা”ক বুজায়।

## ধৰ্মীয় ভূমিকা
এই দেৱতাই পাতাল লোকত অৱস্থিত নৰকৰ দুৱাৰৰ ৰক্ষক হিচাপেও কাম কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়, যিয়ে মৃত আত্মাসকলক জীৱিত জগতলৈ উভতি আহিবলৈ বাধা দিয়ে। এই ধাৰণাটো পাতালৰ ৰজা হিচাপে যমৰ ভূমিকাৰ সৈতে মিল খায়।

## জনপ্ৰিয় সংস্কৃতি
জন আপডাইকৰ ১৯৬৫ চনৰ চুটিগল্প “God Speaks” (*Museums and Women* সংকলনত অন্তৰ্ভুক্ত)ত গিশ ইম্ৰা হৈছে এটা চৰিত্ৰৰ নাম। তেওঁ হৈছে নুৰিস্তান নামৰ এখন মধ্য এছীয় ৰাজ্যৰ হত্যা কৰা নেতা এজনৰ পুত্ৰ।

## তথ্যসূত্ৰ


শ্ৰেণী:এছিয়াৰ সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:দেৱ-দেৱী
শাঙ্গো উৎসৱ

**শাঙ্গো উৎসৱ** হৈছে য়োৰুবা জনগোষ্ঠীৰ মাজত বছৰি উদ্‌যাপন কৰা এটা ধৰ্মীয়-সাংস্কৃতিক উৎসৱ। এই উৎসৱ শাঙ্গোৰ সন্মানত পালন কৰা হয়, যি আছিল বজ্ৰ আৰু অগ্নিৰ দেৱতা তথা অয়ো সাম্ৰাজ্যৰ তৃতীয় ৰজা। তেওঁ নিজৰ জ্যেষ্ঠ ভাতৃ আজাকাৰ পাছত সিংহাসনত আৰোহণ কৰিছিল। ২০১৩ চনত অয়ো ৰাজ্য চৰকাৰৰদ্বাৰা এই উৎসৱৰ নাম **বিশ্ব শাঙ্গো উৎসৱ** (World Sango Festival) হিচাপে পৰিৱৰ্তন কৰা হয়। সাধাৰণতে আগষ্ট মাহত অয়ো আলাফিনৰ ৰাজপ্ৰাসাদত এই উৎসৱ অনুষ্ঠিত হয় আৰু বিশ্বৰ চল্লিশখনৰো অধিক দেশত ইয়াৰ উদ্‌যাপন কৰা হয়।

## ইতিহাস
শাঙ্গো উৎসৱৰ ইতিহাস প্ৰায় ১,০০০ বছৰৰো অধিক পুৰণি বুলি ধৰা হয়। শাঙ্গো আছিল এজন জনপ্ৰিয় য়োৰুবা *ওৰিশা* যাক অয়ো জনগোষ্ঠীৰ প্ৰতিষ্ঠাপক পিতৃ হিচাপে গণ্য কৰা হয়।

শাঙ্গো এজন শক্তিশালী শাসক আৰু যাদুকৰ আছিল। তেওঁৰ জ্যেষ্ঠ ভাতৃ আজাকাক দুৰ্বল শাসক বুলি ধৰা হোৱাৰ পাছত শাঙ্গো অয়ো সাম্ৰাজ্যৰ ৰজা হয়। আজাকা জনবিশ্বাস অনুসৰি, শাঙ্গোৰ শাসনকালত অয়ো সাম্ৰাজ্যত সমৃদ্ধি বৃদ্ধি পাইছিল। বিভিন্ন পৌৰাণিক কাহিনীত শাঙ্গোৰ মৃত্যুক তেওঁৰ ৰাজপ্ৰাসাদত বজ্ৰপাতৰ ফলত হোৱা ধ্বংসৰ সৈতে সম্পৰ্কিত কৰা হয়।

শাঙ্গোৱে কেৱল সাত বছৰ অয়োৰ ৰজা হিচাপে শাসন কৰিছিল যদিও তেওঁক অয়োৰ ইতিহাসৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ ৰজা হিচাপে গণ্য কৰা হয়।

২০২১ চনৰ উৎসৱৰ সময়ত ৰাণীসকলে (আয়াবা) দাবী কৰে যে তেওঁলোকে য়েমোজা আৰু শাঙ্গোৰ পুৰোহিতৰ সৈতে পৰামৰ্শ কৰি বৰষুণ ৰোধ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। উৎসৱৰ আৰম্ভণি সাধাৰণতে *ইৱুৰে আগবা* অৰ্থাৎ বয়োজ্যেষ্ঠসকলৰ প্ৰাৰ্থনাৰে কৰা হয়।

## গুৰুত্ব
বিশ্ব শাঙ্গো উৎসৱ আগষ্ট মাহত প্ৰায় এহাজাৰ দিন ধৰি অনুষ্ঠিত হয় আৰু ইয়াত বিশ্বজুৰি ২০,০০০ৰো অধিক দৰ্শকৰ সমাগম হয়। ইয়াত ব্ৰাজিল, কিউবা, ট্ৰিনিদাদ আৰু টোবাগো আৰু কেৰিবিয়ান অঞ্চলৰ লোকো অংশগ্ৰহণ কৰে।

এই উৎসৱ ইউনেস্কোৰদ্বাৰা স্বীকৃত আৰু য়োৰুবা প্ৰবাসীসকলক নিজ ভূমিলৈ উভতি আহিবলৈ উৎসাহিত কৰাৰ লগতে য়োৰুবা ইতিহাসৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ নায়ক শাঙ্গোৰ স্মৰণৰ উদ্দেশ্যে আয়োজন কৰা হয়।

### শাঙ্গো উৎসৱৰ উদ্‌যাপন পদ্ধতি
শাঙ্গো উৎসৱ সাধাৰণতে ১০ দিন ধৰি উদ্‌যাপন কৰা হয়। উৎসৱৰ সময়ত ভক্ত আৰু পৰ্যটকসকলে ৰঙীন পোছাক পিন্ধি আনন্দত অংশগ্ৰহণ কৰে। সাধাৰণতে বগা অথবা ৰঙা কাপোৰ পিন্ধা দেখা যায়। উৎসৱৰ মুখ্য কাৰ্যসূচীৰ ভিতৰত আছে—আয়ো খেল প্ৰতিযোগিতা, ওগুন আজোবো দিৱস, ওয়া দিৱস, আজে ওলোজা দিৱস, য়েমোজা দিৱস, এছিন এলেজো দিৱস আৰু শাঙ্গো অয়ো দিৱস।

## অধিক পঢ়ক
* 
* 
* 

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:আগষ্ট
শ্ৰেণী:লোক-সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:উৎসৱ
মুকুৰু

**মুকুৰু** হৈছে নামিবিয়াৰ হিম্বা আৰু হেৰেৰো জনগোষ্ঠীৰ সৰ্বোচ্চ স্ৰষ্টা (ঈশ্বৰ)।

## চিত্ৰণ
হিম্বা আৰু হেৰেৰো জনগোষ্ঠীয়ে **মুকুৰু** নামৰ এজন দেৱতাক পূজা কৰে। মুকুৰুক বিশ্বৰ স্ৰষ্টা আৰু সৰ্বোচ্চ শাসক হিচাপে বিশ্বাস কৰা হয়। শব্দটোৰ বান্টু ভাষাগত মূল অৰ্থ মহানতা আৰু শক্তিৰ প্ৰকাশ কৰে।

হিম্বা আৰু হেৰেৰো লোকসকলৰ মৃত পূৰ্বপুৰুষসকল মুকুৰুৰ অধীনস্থ বুলি বিশ্বাস কৰা হয় আৰু তেওঁলোক জীৱিত আৰু দেৱতাৰ মাজত মধ্যস্থতাকাৰী হিচাপে কাম কৰে। যদিও পূৰ্বপুৰুষসকলে আশীৰ্বাদ বা অভিশাপ দিব পাৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়, মুকুৰুয়ে কেৱল আশীৰ্বাদহে দিয়ে বুলি ধাৰণা কৰা হয়।

## হিম্বা বিশ্বাস
হিম্বা জনগোষ্ঠীয়ে মৃত পূৰ্বপুৰুষসকলৰ (ওভাকুৰু) উপাসনা কৰে, যিসকল মুকুৰুৰ অধীনত থাকে আৰু জীৱিত হিম্বা লোক আৰু মুকুৰুৰ মাজত মধ্যস্থতাকাৰী হিচাপে কাম কৰে।

হিম্বা লোকসকলে পশুবলি প্ৰথা পালন নকৰে; অতীতত মানৱবলিৰ প্ৰথা আছিল নে নাছিল সেই বিষয়ে নিশ্চিত তথ্য পোৱা নাযায়। হিম্বা লোকসকলে **[[omiti|ওমিটি]]** নামৰ এক জাদুকৰী ব্যৱস্থাৰ বিষয়ে জানে, যি পৰম্পৰাগত আফ্ৰিকান ধৰ্মত ডাইনীবিদ্যাৰ সৈতে তুলনীয়।

হিম্বা লোকসকলে ওমিটি ব্যৱহাৰ কৰা যাদুকৰক ভয় কৰে আৰু কিছুমানে বিশ্বাস কৰে যে প্ৰায় প্ৰতিটো মৃত্যু ওমিটিৰ প্ৰভাৱৰ ফল। ওমিটিয়ে কোনো ব্যক্তিৰ ওপৰত দুষ্ট শক্তিৰ আক্ৰমণক সূচায়। মুকুৰুৰ সৈতে ঘনিষ্ঠ সম্পৰ্ক থকা এজন হিম্বা চিকিৎসকে এই শক্তিসমূহ চিনাক্ত কৰিব পাৰে আৰু বিশেষ উপায়েৰে ভুক্তভোগীক সুৰক্ষা দিব পাৰে, কিন্তু তেওঁ নিজে এই শক্তি ব্যৱহাৰ নকৰে। তেওঁ প্ৰভাৱিত ব্যক্তিসকলক ওমিটিৰ উৎস বিচাৰি উলিয়াবলৈ সহায় কৰে।

যাদুকৰৰ বিপৰীতে, এজন চিকিৎসকৰ কাম হৈছে কেৱল সহায় কৰা, চিকিৎসা কৰা আৰু মুকুৰুৰ সহায়ত দুৰ্ভাগ্যৰ কাৰণসমূহ চিনাক্ত কৰা।

হেৰেৰো জনগোষ্ঠীয়েও পূৰ্বে মুকুৰুক স্ৰষ্টা হিচাপে স্বীকৃতি দিছিল, যদিও পিছলৈ তেওঁলোকৰ অধিকাংশে হেৰেৰো জনগোষ্ঠীৰ ওপৰত জাৰ্মান গণহত্যাৰ পাছত লুথাৰান খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:আফ্ৰিকাৰ উপাস্য দেৱতা
ভোগী

**ভোগী** (কন্নড়: ಭೋಗಿ, তেলুগু: భోగి, তামিল: போகி) হৈছে চাৰিদিনীয়া মকৰ সংক্ৰান্তি উৎসৱৰ প্ৰথম দিন। এই দিনটো হিন্দু সৌৰ পঞ্জিকা অনুসৰি আঘোণ মাহৰ শেষ দিনত পৰে, যি গ্ৰেগৰিয়ান কেলেণ্ডাৰ অনুসাৰে সাধাৰণতে ১৩ জানুৱাৰীত হয়। ভোগী মকৰ সংক্ৰান্তিৰ আগদিনা উদ্‌যাপন কৰা হয় আৰু ই মূলতঃ অন্ধ্ৰ প্ৰদেশ, তেলেংগানা, কৰ্ণাটক, তামিলনাডু আৰু মহাৰাষ্ট্ৰত ব্যাপকভাৱে পালন কৰা হয়।

ভোগী দিনা মানুহে পুৰণি আৰু ব্যৱহাৰ অনুপযোগী বস্তু ত্যাগ কৰি নতুন পৰিৱৰ্তন আৰু ৰূপান্তৰৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়ে। পুৱাৰ ভাগত লোকসকলে কাঠ, কঠিন জ্বালানি আৰু ব্যৱহাৰ অযোগ্য কাঠৰ আচ-বাব জ্বলাই অগ্নিকুণ্ড প্ৰজ্বালন কৰে। ইয়াৰ জৰিয়তে পুৰণি বছৰটোৰ হিচাপ সমাপ্তি আৰু পৰৱৰ্তী দিনা আৰম্ভ হ’বলগীয়া নতুন শস্য বৰ্ষৰ সূচনা সূচিত কৰা হয়। পংগল উৎসৱৰ সময়ত বৰষুণৰ আশীৰ্বাদ লাভৰ বাবে ইন্দ্ৰ দেৱতাৰ পূজা কৰা হয়।

## কাপে কট্টু
**কাপে কট্টু** হৈছে কংগু নাডু অঞ্চলত পালন কৰা এক পৰম্পৰাগত আচাৰ। এই আচাৰত নিম (*Azadirachta indica*), আৱৰাম (*Senna auriculata*) আৰু পুল্লাপ্পু (*Aerva lanata*) গছৰ পাতা ঘৰৰ চাল আৰু বেৰত বান্ধি থোৱা হয়। তামিল ভাষাৰ "কাপ্পু" শব্দৰ অৰ্থ হৈছে "সুৰক্ষা" বা "ৰক্ষা কৰা।" 

কাপে কট্টুৰ মূল উদ্দেশ্য হৈছে অশুভ শক্তি আৰু দুষ্ট আত্মাক দূৰ কৰি পৰিয়ালৰ সুৰক্ষা আৰু মঙ্গল নিশ্চিত কৰা। 

মহাৰাষ্ট্ৰত এই দিনা লোকসকলে বাজ্ৰাৰ ৰুটি তিল ছটিয়াই খায় আৰু পালং শাক, গাজৰ, মটৰ, সেউজীয়া চানা, পাপড়ি আদিৰে প্ৰস্তুত কৰা শাক-তৰকাৰী ব্যৱহাৰ কৰে। 

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ
শ্ৰেণী:তামিল সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:কৰ্ণাটকৰ সংস্কৃতি
হালখাতা

**হালখাতা** হৈছে বঙালী ব্যৱসায়ী, দোকানদাৰ আৰু ব্যৱসায়ীকসকলে পইলা বৈশাখ, অৰ্থাৎ প্ৰথম ব'হাগত উদ্‌যাপন কৰা এক পৰম্পৰাগত উৎসৱ। এই দিনা নতুন হিচাপ বহী আৰম্ভ কৰা হয়। 

## ইতিহাস
মুঘল সম্ৰাট আকবৰে ১৫৮৪ চনত পুৰণি সৌৰ বঙালী পঞ্জিকাৰ আধাৰত এটা নতুন কেলেণ্ডাৰ প্ৰচলন কৰে, যাতে কৰ আদায় সহজ হয়। মুঘল শাসনকালত "হালখাতা মহুৰত" ব্যৱহাৰ কৰি কৰ সংগ্ৰহ কৰা হৈছিল আৰু এই পৰম্পৰাৰপৰাই হালখাতা উৎসৱৰ উৎপত্তি হৈছে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।

হালখাতা হৈছে প্ৰায় ৪৩০ বছৰৰো অধিক পুৰণি এক বঙালী পৰম্পৰা। "হাল" শব্দৰ অৰ্থ হ’ল নবীকৰণ বা আপডেট কৰা আৰু "খাতা" মানে হৈছে হিচাপৰ বহী।

## উদ্‌যাপন
বঙালী নতুন বছৰৰ প্ৰথম দিনা ব্যৱসায়ীসকলে পুৰণি হিচাপৰ বহী বন্ধ কৰি নতুন বছৰৰ বাবে এখন নতুন বহী আৰম্ভ কৰে।

গ্ৰাহকসকলক পুৰণি হিচাপ নিষ্পত্তি কৰি নতুনকৈ আৰম্ভ কৰিবলৈ আমন্ত্ৰণ জনোৱা হয়।

এই দিনা মুছলমান ব্যৱসায়ীসকলে নতুন খাতাত 'বিছমিল্লাহ' বা 'ইলাহী ভৰসা' লিখি নতুনকৈ ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰে আৰু ইয়াক *হালখাতা দাৱাত*ৰ জৰিয়তে উদ্‌যাপন কৰে।

হিন্দু ব্যৱসায়ী আৰু দোকানদাৰসকলে বিশেষ পূজাৰ আয়োজন কৰে।

গ্ৰাহকৰ সৈতে সম্পৰ্ক উন্নত কৰাৰ উদ্দেশ্যে ব্যৱসায়ীসকলে মিঠাই, জলপান বা উপহাৰ প্ৰদান কৰে।

এই উৎসৱ বাংলাদেশ আৰু ভাৰতৰ পশ্চিমবঙ্গ, বৰাক উপত্যকা (অসম) আৰু ত্ৰিপুৰাত উদ্‌যাপন কৰা হয়। বিশ্বাস কৰা হয় যে হালখাতাই ব্যৱসায়ত সৌভাগ্য আৰু সমৃদ্ধি কঢ়িয়াই আনে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:বঙালী সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:উৎসৱ
শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:পশ্চিম বংগৰ সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:ত্ৰিপুৰী সংস্কৃতি