open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
হেনৰিয়েট পেটিট

**হেনৰিয়েট পেটিট** (আনা এনৰিকেটা পেটিট মাৰ্ফানৰ ছদ্মনাম; ৩ মাৰ্চ, ১৮৯৪ - ৯ ডিচেম্বৰ, ১৯৮৩), এগৰাকী চিলিৰ চিত্ৰশিল্পী, গ্ৰুপো মণ্টপাৰ্নাছৰ সদস্য, যাৰ তেওঁ সহ-প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল। 
## জীৱনী
আনা এনৰিকেটা পেটিট মাৰ্ফান ১৮৯৪ চনৰ ৩ মাৰ্চত চেণ্টিয়াগোত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। 

১৯১০ চনৰ আৰম্ভণিতে তেওঁ নিজৰ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰিছিল, যেতিয়া তেওঁ জুয়ান ফ্ৰান্সিস্কো গঞ্জালেজৰ শিষ্য হৈছিল -যাক চাৰিজন "চিলিৰ চিত্ৰকলাৰ মহান মাষ্টৰ"ৰ ভিতৰত এজন বুলি গণ্য কৰা হয়- যাক তেওঁ তেওঁৰ বন্ধু, যিগৰাকীও চিত্ৰশিল্পী মাৰ্টা ভিলানুৱেভাৰ জৰিয়তে লগ পাইছিল। ১৯১৪ চনত পেটিটে স্কুল অৱ ফাইন আৰ্টছত ভৰ্তি হয় আৰু দুবছৰৰ পিছত তেওঁ প্ৰথমখন চিত্ৰ অংকন কৰে।

১৯২০ চনৰ পৰা ১৯২১ চনৰ ভিতৰত তেওঁ পৰিয়ালৰ সৈতে ইউৰোপ ভ্ৰমণ কৰে, সেই সময়ছোৱাত তেওঁ ফ্ৰান্সৰ পেৰিছত ভাস্কৰ্য্য শিল্পী এণ্টোৱান ব'ৰ্ডেলৰ সৈতে ক্লাছ কৰিছিল, যিয়ে তেওঁক লে চিলিয়েন শীৰ্ষক আৱক্ষ মূৰ্তিত চিত্ৰিত কৰিব আৰু যাৰ কৰ্মৰাজি শিল্পীজনৰ সংগ্ৰহালয়ত আছে। 

১৯২৩ চনত চিলিলৈ উভতি আহি পেটিটে মণ্টপাৰ্নাছ গোটত যোগদান কৰে, যিটো প’ষ্ট-ইম্প্ৰেছনিজম আৰু ফ’ভিজমৰ প্ৰভাৱৰ আভাংগাৰ্ড আন্দোলন। এই গোটত জোচে পেৰ'টি আৰু ভাতৃদ্বয় জুলিও আৰু মেনুৱেল অৰ্টিজ ডি জাৰাটে, লগতে লুইছ ভাৰ্গাছ ৰোছাছও আছিল। ১৯২৭ চনত পেটিট আৰু ভাৰ্গাছ ৰোজাৰ বিবাহ হয় আৰু কবি ভিচেণ্টে হুইড'ব্ৰ'ক শ্ৰেষ্ঠ মানুহ হিচাপে লোৱা হয়।

১৯২৬ চনত পেটিটে পেৰিছত বসতি স্থাপন কৰে, য'ত তেওঁ স্কেচ, অংকন আৰু চিত্ৰকলাৰ বিশেষজ্ঞতা অব্যাহত ৰাখে আৰু আন আনসকলৰ লগতে ফৰাচী লে কৰ্বিজিয়েৰ আৰু ফাৰ্নাণ্ড লেগাৰ, স্পেনিছ জুয়ান গ্ৰীছ, জোয়ান মিৰো আৰু পাবলো পিকাচো, ব্ৰিটিছ উইলিয়াম হেটাৰ আৰু আমেৰিকান আলেকজেণ্ডাৰ কেলডাৰৰ সৈতে ভাগ কৰা কলাত্মক পৰিৱেশত যোগদান কৰে। ফ্ৰান্সৰ ৰাজধানীত তেওঁ চিত্ৰকলাৰ বাবে নিজকে উৎসৰ্গা কৰাৰ উপৰিও হেনৰী-ৰুচেল মানসিক চিকিৎসালয়ত কাম কৰিছিল।

দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ বাবে ১৯৪১ চনত পেটিট আৰু ভাৰ্গাছ ৰোছাছে চিলিলৈ উভতি আহে। ফ্ৰান্সৰ পৰা আঁতৰি থকাৰ ফলত হোৱা উভালি পেলোৱাৰ বাবে পেটিটৰ কলাত্মক উৎপাদন বিশেষভাৱে হ্ৰাস পায়। ১৯৬৩ চনত তেওঁৰ শেষ ভ্ৰমণ আছিল গ্যালিক দেশলৈ।

১৯৮৩ চনৰ ৯ ডিচেম্বৰত চেণ্টিয়াগোত পেটিটৰ মৃত্যু হয়।

## তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:চিলিৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:চিত্ৰশিল্পী
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শীলা গৌড়া

**শীলা গৌড়া**  (   ; জন্ম: ১৯৫৭ চনত ভাৰতৰ ভদ্ৰৱতী) বাংগালুৰুত বাস কৰা আৰু কৰ্মৰত এগৰাকী সমসাময়িক শিল্পী। গৌড়াই ভাৰতৰ বেংগালুৰুৰ কেন স্কুল অৱ আৰ্টত চিত্ৰকলাৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে (১৯৭৯) ভাৰতৰ শান্তিনিকেতনৰ বিশ্ব-ভাৰতী বিশ্ববিদ্যালয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিপ্লমা (১৯৮২), আৰু ১৯৮৬ চনত লণ্ডনৰ ৰয়েল কলেজ অৱ আৰ্টৰ পৰা চিত্ৰকলাৰ এম.এ.চিত্ৰশিল্পী হিচাপে প্ৰশিক্ষিত গৌড়াই মানুহৰ চুলি, গৰুৰ গোবৰ, ধূপ আৰু কুমকুমা গুড়ি (এবিধ প্ৰাকৃতিক ৰং সততে উজ্জ্বল ৰঙা ৰঙত উপলব্ধ)ৰ দৰে বৈচিত্ৰ্যপূৰ্ণ সামগ্ৰী ব্যৱহাৰ কৰি ভাস্কৰ্য্য আৰু স্থাপনৰ ক্ষেত্ৰত নিজৰ অনুশীলন সম্প্ৰসাৰণ কৰে। ভাৰতৰ প্ৰান্তীয় লোকসকলৰ দৈনন্দিন শ্ৰম অভিজ্ঞতাৰ পৰা প্ৰায়ে অনুপ্ৰাণিত হৈ ‘প্ৰক্ৰিয়ামুখী’ কামৰ বাবে তেওঁ পৰিচিত।  তেওঁৰ সৃষ্টি অনুষ্ঠানমূলক সম্পৰ্কৰ পৰা অনুপ্ৰেৰিত পোস্ট-মিনিমেলিজমৰ সৈতে জড়িত। প্ৰকৃতিত চিন্তাশীল কিশোৰীসকলক অঙ্কিত কৰি তৈলচিত্ৰৰ প্ৰাৰম্ভিক কৰ্মসমূহত তেওঁৰ শিক্ষক কে. জি. সুব্ৰমনিয়নৰ প্ৰভাৱ পৰিছিল, আৰু পাছলৈ নলিনী মালানিৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈ, এক্সপ্ৰেচনিষ্ট ধাৰালৈ ধাবিত হৈছিল, য'ত মধ্যবিত্ত সমাজৰ বিশৃঙ্খলা আৰু উত্তেজনাসমূহ মৃদু ইন্দ্ৰিয়াসক্ততাৰ জৰিয়তে প্ৰকাশ পাইছিল।তেওঁ ২০১৯ চনৰ মাৰিয়া লাছনিগ বঁটা লাভ কৰে ।

## প্ৰাথমিক জীৱন
দেউতাকৰ কাৰণে তেওঁ গ্ৰাম্য আৰু চহৰ দুয়োখন অঞ্চলতে বাস কৰিছিল। তেওঁৰ দেউতাকে লোকসংগীতৰ নথিভুক্ত কৰিছিল আৰু লোকবস্তু সংগ্ৰহ কৰিছিল। গৌড়াৰ আৰ্ট স্কুলীয়া শিক্ষা আৰম্ভ হৈছিল বাংগালুৰুৰ কেনত, আৰ এম হাদাপাদে প্ৰতিষ্ঠা কৰা এখন সৰু কলেজত। পিছলৈ তেওঁ অধ্যাপক কে জি সুব্ৰমণ্যৰ অধীনত অধ্যয়ন কৰিবলৈ বৰোদালৈ যায়।

## কৰ্ম
ভাৰতৰ পৰিৱৰ্তিত ৰাজনৈতিক পৰিৱেশৰ প্ৰতি সঁহাৰি জনাই গৌড়াই নব্বৈৰ দশকত ইনষ্টলেচন আৰু ভাস্কৰ্য্য শিল্পৰ ক্ষেত্ৰলৈ গতি কৰে। ২০১১ চনত লণ্ডনৰ ইনিভাত তেওঁৰ প্ৰথম একক অনুষ্ঠান আছিল থেৰিন এণ্ড বিছাইডছ। ২০১৪ চনত হুগো বছ বঁটাৰ বাবে চূড়ান্ত প্ৰতিযোগী আছিল। ধূপ আৰু কুমকুমাৰ দৰে সামগ্ৰী ব্যৱহাৰ কৰি তেওঁ ধূপ উদ্যোগৰ শ্ৰম পদ্ধতি আৰু মহিলাৰ প্ৰতি ইয়াৰ ব্যৱহাৰৰ মাজত প্ৰত্যক্ষ সম্পৰ্ক আঁকি এপ'কেলিপ্টিক লেণ্ডস্কেপ সৃষ্টি কৰে। তেওঁৰ ৰচনাসমূহে মহিলাসকলৰ অৱস্থাক চিত্ৰিত কৰিছিল যিটো প্ৰায়ে তেওঁলোকৰ কামৰ বোজা, মানসিক বাধা আৰু যৌন উলংঘাৰ দ্বাৰা সংজ্ঞায়িত হয়।

## তথ্যসূত্ৰ
ল’ৰা ৰ’ডিগ

**ল’ৰা ৰ’ডিগ** (জন্ম নাম, **ল’ৰা ডেল ট্ৰান্সিটো পিজাৰো**; ৭ ছেপ্টেম্বৰ, ১৮৯৬ - ৩০ অক্টোবৰ, ১৯৭২) চিলিৰ এগৰাকী চিত্ৰশিল্পী, ভাস্কৰ্য্যশিল্পী, চিত্ৰকৰ আৰু শিক্ষাবিদ আছিল। তেওঁ চিলিৰ মহিলাসকলৰ মুক্তি সমৰ্থক আন্দোলন (MEMCH)ৰ অন্যতম নেত্ৰী আছিল।

## জীৱনী
১৮৯৬ চনৰ ৭ ছেপ্টেম্বৰত চিলিৰ লছ এণ্ডেছত ট্ৰান্সিটো পিজাৰ’ৰ ঘৰত জন্মগ্ৰহণ কৰা তেখেতৰ পিতৃৰ নাম উল্লেখ কৰা হোৱা নাই বুলি সেই চহৰখনৰ জন্মৰ নাগৰিক পঞ্জীত প্ৰকাশ পাইছে। সময়ৰ লগে লগে তেওঁ জন্মদিনৰ পৰা বিভিন্ন বছৰ বিয়োগ কৰি অৱশেষত ১৯০১ চনৰ ৭ জুনত বসতি স্থাপন কৰে, যিটো বছৰতে তেওঁৰ মাকে ফাৰ্মাচিষ্ট আলেজান্দ্ৰ' ৰ'ডিগক বিয়া কৰাইছিল।

১৭ বছৰ বয়সত তেওঁ চিলি বিশ্ববিদ্যালয়ৰ স্কুল অৱ ফাইন আৰ্টছত ভৰ্তি হয়; পিছলৈ তেওঁ দাবী কৰে যে তেওঁক কূটনীতিবিদ পেড্ৰ' ফেলিপে ইনিগেজে পদোন্নতি দিছিল, যিয়ে তেওঁৰ প্ৰতিভা আৱিষ্কাৰ কৰিছিল। ছাত্ৰী হিচাপে তেওঁ শিক্ষকসকলৰ শৈক্ষিক জাপি দিয়াৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহী মনোভাৱৰ বাবে থিয় দিছিল, যাৰ ভিতৰত আছিল ভাৰ্জিনিঅ’ এৰিয়াছ। তেওঁৰ ওপৰত নিৰ্মাণ কৰা কিছুমান কেৰিকেচাৰৰ বাবে তেওঁক স্কুলৰ পৰা বহিষ্কাৰ কৰা হয়, কিন্তু শিক্ষক ফাৰ্নাণ্ডো আলভাৰেজ ডি ছ'ট'মেয়ৰ ৱাই জাৰাগোজাৰ কৃপাত, যিয়ে তেওঁক পুনৰ প্ৰৱেশৰ অনুৰোধ জনায়, তেওঁক একেখন বিদ্যালয়ৰ এটা অট্টালিকাতে কৰ্মশালাৰ অনুমতি দিয়া হয়।

ৰডিগ চিলিৰ এছ’চিয়েশ্যন অৱ *পেইণ্টাৰছ এণ্ড স্ক্লাপ্টাৰ*ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল, লগতে সামাজিক শিল্পকলাক প্ৰচাৰ কৰা আৰু খিলঞ্জীয়া পূৰ্বপুৰুষৰ বিষয়ে সজাগতা সৃষ্টি কৰা প্ৰথম চিলিৰ শিল্পীসকলৰ ভিতৰত অন্যতম আছিল। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ আছিল এগৰাকী বিশিষ্ট ৰাজনৈতিক কৰ্মী, তেওঁ চিলিৰ কমিউনিষ্ট পাৰ্টিৰ অংশ আৰু এম ই এম চি এইচৰ অন্যতম নেত্ৰী আছিল। ইউৰোপত থকাৰ সময়ছোৱাত তেওঁ *ইণ্টাৰনেচনেল ৰেড এইড*ৰ অংশও আছিল, আৰু চিলিত তেওঁ ১৯৩৮ চনত গৃহযুদ্ধৰ সময়ত স্পেনিছ গণৰাজ্যক সমৰ্থন কৰা "বুদ্ধিজীৱী মিত্ৰতা"ত যোগদান কৰে। ১৯৭২ চনৰ ৩০ অক্টোবৰত চেণ্টিয়াগোত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।

### বঁটা
১৯৪৯ চনত চিলিৰ *কলাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা* লাভ কৰে।

## তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:চিলিৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাস্কৰ্যশিল্পী
শ্ৰেণী:চিত্ৰশিল্পী
শ্ৰেণী:শিক্ষাবিদ
লাইলা হাভিলিঅ’

**লাইলা হাভিলিঅ’** ( ) চিলিৰ চেণ্টিয়াগোৰ এগৰাকী ভাস্কৰ্য শিল্পী। 

তেওঁ কাঠ, শিল, ব্ৰঞ্জ, চিমেণ্ট, চিৰামিক আদিৰ ওপৰত কাম কৰা চিলিৰ এগৰাকী ভাস্কৰ্য্যশিল্পী। ১৯৬০ চনৰ এপ্ৰিল মাহত চিলিৰ ৰেকোলেটাত জন্মগ্ৰহণ কৰা লাইলাই ১০ বছৰ বয়সত বুয়েনছ আয়াৰ্ছ আৰ্জেণ্টিনালৈ গুচি যায়। 
১৯৮০ চনৰ পৰা ১৯৮৩ চনলৈকে তেওঁ ভাস্কৰ্য শিল্পী ইংগেবৰ্গ ৰিংগাৰৰ ওচৰত চিৰামিক শিল্প অধ্যয়ন কৰে। ১৯৯৩ চনত ভাস্কৰ্য্য শিল্পী ভিভিয়ান চেভেৰনৰ অধীনত উচ্চ উষ্ণতাৰ মৃৎশিল্পৰ ভাস্কৰ্য্য শিল্পৰ আনুষ্ঠানিক শিক্ষা অব্যাহত ৰাখিবলৈ ফ্ৰান্সৰ পেৰিছলৈ গুচি যায়। ১৯৯৫ চনত তেওঁ চিলিলৈ উভতি যায় আৰু তাত তেওঁ চিলিৰ পণ্টিফিকেল কেথলিক বিশ্ববিদ্যালয়ত পঢ়ি কাঠ আৰু শিলকে ধৰি অন্যান্য মাধ্যমত কাম কৰা শিকে। একে সময়তে তেওঁ "লা ওব্ৰা" নামৰ প্ৰতিষ্ঠিত ধাতুৰ ভাস্কৰ্য্য ফাউণ্ড্ৰিত এপ্ৰেণ্টিছ হৈছিল। তাতেই তেওঁ লষ্ট-ৱাক্স কাষ্টিং পদ্ধতি শিকি ব্ৰঞ্জ আৰু অন্যান্য ধাতুৰে ভাস্কৰ্য্য নিৰ্মাণ কৰিবলৈ সক্ষম হয়। ২০০১ চনত হাভিলিঅ’ই চিলিৰ গেলেৰিয়া দে আৰ্টে ছান ফ্ৰান্সিস্কোত প্ৰদৰ্শনী প্ৰদৰ্শন কৰে আৰু এইদৰ তেওঁ নিজৰ নাম উজলাইছিল। দুবছৰৰ পাছত ২০০৩ চনত ৱাশ্বিংটন ডি চিৰ আন্তঃআমেৰিকান ডেভেলপমেণ্ট বেংক, (আই ডি বি)য়ে তেওঁলোকৰ শিল্প সংগ্ৰহত চিলিক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিবলৈ হাভিলিঅ’ক নিৰ্বাচিত কৰে। ইফালে শিল্পীজনৰ অন্যান্য ভাস্কৰ্য্যসমূহ ৱাশ্বিংটন ডি চিৰ চিলিৰ দূতাবাসত প্ৰদৰ্শিত হয়। তেতিয়াৰ পৰাই হাভিলিঅ’ই চিলিৰ বাতৰি কাকত, টেলিভিছন আৰু ৰেডিঅ’ত তেওঁৰ কামৰ বিষয়ে সঘনাই প্ৰকাশ পাই আছে।
## তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:চিলিৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাস্কৰ্যশিল্পী
লিমন′ৰিয়া (শ্ৰুতিকথা)

**লিমন′ৰিয়া** (প্ৰাচীন গ্ৰীক: Λιμνώρεια, ইংৰাজী: Limnoreia, Limnoria বা Lymnoria; আক্ষৰিক অৰ্থ: 'লুনীয়া জলাশয়') গ্ৰীক শ্ৰুতিকথা অনুসৰি এগৰাকী সাগৰীয় নেৰেইড৷ তেওঁ সাগৰীয় দেৱতা নেৰিয়াছ আৰু সাগৰীয় দেৱী অ'চেনিড ড'ৰিছৰ নেৰেইডছ নামৰ ৫০ গৰাকী কন্যাৰ ভিতৰত অন্যতম এগৰাকী কন্যা আছিল।
## কিংবদন্তি
লিমন′ৰিয়া গ্ৰীক শ্ৰুতিকথাৰ সাগৰীয় দেৱতা নেৰিয়াছ আৰু সাগৰীয় দেৱী অ'চেনিড ড'ৰিছৰ নেৰেইডছ নামৰ ৫০ গৰাকী কন্যাৰ ভিতৰত অন্যতম এগৰাকী কন্যা আছিল। হোমাৰৰ ইলিয়াডত বৰ্ণনা কৰা অনুসৰি একিলিছে মৃত পেট্ৰ'ক্লাছৰ বাবে কৰা দুখৰ সমভাগি হোৱা মাতৃ থেটিছক সংগ দিবলৈ সাগৰৰ গভীৰতাৰ পৰা ওলাই আহি ট্ৰয়ৰ উপকূলত সমবেত হোৱা ৩৩ গৰাকী নেৰেইডছৰ ভিতৰত লিমন′ৰিয়াও আছিল।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:গ্ৰীক কিংবদন্তি
চামেলী দেৱী জৈন

**চামেলী দেৱী জৈন**  (, ১৯২৮–১৯৮৩) এগৰাকী ভাৰতীয় স্বাধীনতা সংগ্ৰামী, সাংবাদিক, মহিলাৰ অধিকাৰৰ পোষকতা কৰা অসাধাৰন মহিলা। ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনত তেওঁ উল্লেখযোগ্য ভূমিকা পালন কৰিছিল আৰু পিছলৈ ভাৰতৰ অন্যতম অগ্ৰণী মহিলা সাংবাদিক হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল।

## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
উত্তৰ প্ৰদেশৰ আলিগড়ত জন্মগ্ৰহণ কৰা চামেলী দেৱী ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ সংগ্ৰামৰ দ্বাৰা গভীৰভাৱে প্ৰভাৱিত হৈছিল। 

## কৰ্মজীৱন
কম বয়সতে স্বাধীনতা আন্দোলনত যোগদান কৰি ব্ৰিটিছ ঔপনিৱেশিক শাসনৰ বিৰুদ্ধে বিভিন্ন প্ৰতিবাদ আৰু অভিযানত সক্ৰিয়ভাৱে অংশগ্ৰহণ কৰিছিল।

ভাৰতে স্বাধীনতা লাভ কৰাৰ পিছত তেওঁ সাংবাদিকতাৰ প্ৰতি মনোযোগ দিয়ে। ভাৰতৰ অন্যতম আগশাৰীৰ বাতৰি কাকত হিন্দুস্তান টাইমছৰ সাংবাদিক হিচাপে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰিছিল। পিছলৈ তেওঁ মহিলা আলোচনী ফেমিনাৰ সম্পাদক হিচাপে কাম কৰে।

নিৰ্ভীক প্ৰতিবেদন আৰু সামাজিক ন্যায়ৰ প্ৰতি দায়বদ্ধতাৰ বাবে তেওঁ পৰিচিত আছিল। মহিলাৰ অধিকাৰ, দৰিদ্ৰতা, ৰাজনৈতিক দুৰ্নীতিকে ধৰি বহুতো বিষয় সামৰি লৈছিল। তেওঁৰ সাংবাদিকতাৰ সততা, মমতা আৰু সত্যৰ প্ৰতি সমৰ্পিততাই চিহ্নিত কৰিছিল।

সাংবাদিকতা আৰু মহিলা সবলীকৰণৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে তেওঁক পদ্মভূষণ বঁটা প্ৰদান কৰা হয়, ১৯৮২ চনত।

## উত্তৰাধিকাৰ
তেওঁৰ উত্তৰাধিকাৰী অব্যাহত আছে চামেলী দেৱী জৈন বঁটাৰ জৰিয়তে। যি সকল অসাধাৰণ মহিলা সাংবাদিকে নিজৰ কামত সামাজিক চিন্তা, নিষ্ঠা, সাহস, আৰু মমতা প্ৰদৰ্শন কৰে তেওঁলোকক এই বঁটাৰ যৰিয়তে সন্মান জনোৱা হয়। ১৯৮০ চনত দ্য মিডিয়া ফাউণ্ডেচনে স্থাপন কৰা এই বঁটাৰ জৰিয়তে সাংবাদিকতাত বিশেষকৈ গ্ৰাম্য অঞ্চলৰ বা আঞ্চলিক ভাৰতীয় ভাষাত কাম কৰা মহিলাসকলৰ অৱদানক উদযাপন কৰি এই বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।

## তথ্যসূত্ৰ
এলিছ কেণ্ডেলেফ্ট কচমা

**এলিছ কেণ্ডেলেফ্ট কচমা** (; c. 1895 – c. 1965) এগৰাকী ছিৰিয়ান কূটনীতিবিদ আৰু মহিলা অধিকাৰ কৰ্মী আছিল। ১৯৪৭ চনত ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ মহিলাৰ মৰ্যাদা আয়োগৰ প্ৰথম অধিবেশনৰ প্ৰতিনিধি হিচাপে তেওঁ স্বীকৃতি লাভ কৰে। ১৯৪৬ চনত ছিৰিয়াৰ স্বাধীনতাৰ পিছত ৰাষ্ট্ৰসংঘত ছিৰিয়াক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা তেওঁ প্ৰথম আৰব মহিলাও আছিল। ছিৰিয়াত মহিলাৰ ৰাজনৈতিক আৰু শৈক্ষিক অধিকাৰৰ পোষকতাৰ দিশত কৰা তেওঁৰ কামে কিছুমান উল্লেখযোগ্য প্ৰচেষ্টাৰ সূচনা কৰে৷ তাৰে ভিতৰত ডামাস্কাছ ভিত্তিক এখন সাহিত্যিক চেলুন প্ৰতিষ্ঠা কৰা (১৯৪২), আৰব ৱমেনছ নেচনেল লীগ গঠনত সহায় কৰা (১৯৪৫), আৰু ছিৰিয়া চৰকাৰৰ দ্বাৰা নিশ্চয়তা লাভ কৰা আৰব শিক্ষাবিদ হিচাপে আমেৰিকাৰ শিক্ষানুষ্ঠানসমূহ ভ্ৰমণ কৰা (১৯৪৭)।

ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ মহিলাৰ অৱস্থা আয়োগৰ প্ৰতিনিধি হিচাপে নিযুক্তি পোৱাৰ পূৰ্বে কাণ্ডালেফ্ট কছমাই ১৯২০ আৰু ১৯৩০ চনৰ ভিতৰত ইৰাক, লেবানন আৰু ছিৰিয়াৰ বিভিন্ন ছোৱালী বিদ্যালয়ত অধ্যাপনা কৰিছিল। কাণ্ডালেফ্ট কছমাৰ প্ৰথম শিক্ষকৰ পদ আছিল বাগদাদ চেণ্ট্ৰেল কলেজ ফৰ ৱমেনত। তেওঁৰ পৰৱৰ্তী পদ আছিল বেইৰুটৰ মুছলিম গাৰ্লছ কলেজত অধ্যক্ষ হিচাপে। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ ডামাস্কাছৰ টিচাৰ্ছ কলেজত শিক্ষাৰ অধ্যাপিকা আৰু বাগদাদৰ ষ্টেট নৰ্মেল স্কুল, বেইৰুটৰ প্ৰাইভেট নেচনেল স্কুল ফৰ গাৰ্লছ আৰু দামাস্কাছৰ ছেকেণ্ডাৰী স্কুল অৱ আৰ্টছ এণ্ড ক্ৰাফ্টছৰ অধ্যক্ষ হিচাপে কাম কৰিছিল।

১৯২২ চনত আমেৰিকাত থকাৰ সময়তে কেণ্ডেলেফ্ট কছমাই চিকাগোত অনুষ্ঠিত হোৱা আন্তৰ্জাতিক মহিলা কংগ্ৰেছত অংশগ্ৰহণ কৰে আৰু তাত তেওঁ মেণ্ডেট ব্যৱস্থাৰ ৰূপত থকা সাম্ৰাজ্যবাদক নিন্দা কৰে। কংগ্ৰেছৰ অধ্যক্ষৰ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰি কাণ্ডেলেফ্ট কছমাই ১৯৩৮ চনত পেলেষ্টাইনৰ প্ৰতিৰক্ষাৰ বাবে আৰব মহিলা কংগ্ৰেছ প্ৰস্তুত কৰাত সহায় কৰে। ১৯৩৯ চনত কাণ্ডালেফ্ট কছমাই ছিৰিয়াৰ শিক্ষা মন্ত্ৰালয়ত যোগদান কৰে৷ মহিলা সংগঠন গঠন আৰু তদাৰকীৰ কামত তেওঁ জড়িত আছিল। শিক্ষা খণ্ডত প্ৰশিক্ষণ আৰু বিশেষজ্ঞতাৰ বাবে এই মহিলা সংগঠনসমূহৰ ভিতৰত কাণ্ডালেফ্ট কছমাৰ গুৰুত্ব আছিল শিক্ষকসকলক প্ৰশিক্ষণ দিয়া। তদুপৰি কাণ্ডেলেফ্ট কচমাই মহিলাৰ ভোটাধিকাৰৰ বাবে অভিযানত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল।

১৯৪৫ চনত কাণ্ডালেফ্ট কছমা আৰব মহিলা নেচনেল লীগৰ প্ৰথম সভানেত্ৰী আৰু সহ-প্ৰতিষ্ঠাপক হয়। এই সময়ছোৱাত তেওঁ মহিলাৰ ভোটাধিকাৰৰ পোষকতা কৰা আৰু আৰব নেতাসকলৰ পদৰ বাবে নিৰ্বাচিত হোৱাৰ পোষকতা কৰা বুলি উল্লেখ কৰা হয়। ১৯৪৬ চনত তেওঁ পেলেষ্টাইনৰ ওপৰত *এংলো-আমেৰিকান কমিটি অৱ ইনকুৱাৰী*ত জড়িত হয়। দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ পিছত পেলেষ্টাইনৰ আৰ্থ-ৰাজনৈতিক পৰীক্ষা চলোৱাৰ দায়িত্ব দিয়া কেণ্ডেলাফ্ট কছমাক এংলো-আমেৰিকান কমিটীৰ সন্মুখত সাক্ষ্য দিয়া একমাত্ৰ মহিলা বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে।

১৯৪৭ চনৰ আগষ্ট মাহত কেণ্ডেলেফ্ট কছমাই ইলিনয়ৰ কাৰ্বনডেলৰ দক্ষিণ ইলিনয় বিশ্ববিদ্যালয়লৈ গৈ আন এটা ভাষণ দিয়ে। তেওঁ ছিৰিয়াত মহিলাৰ অধিকাৰৰ আজীৱন সমৰ্থক৷ তেওঁৰ ভাষণৰ বিষয়বস্তুত আৰব বিশ্বৰ ৰাজনৈতিক বাস্তৱতা, আৰব স্বাধীনতাই ঠাই পাইছিল৷ 

১৯৬০ চনৰ মাজভাগত লেবাননৰ বেইৰুটত এলিছ কেণ্ডেলেফ্ট কছমাৰ মৃত্যু হয় (সঠিক তাৰিখ অজ্ঞাত), য'ত তেওঁক এতিয়া সমাধিস্থ কৰা হৈছে।  ছিৰিয়াত মহিলাৰ শিক্ষা আৰু ভোটাধিকাৰৰ বাবে আন্দোলনৰ পোষকতা কৰাৰ বাবে কাণ্ডেলেফ্ট কছমা পৰিচিত। 

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:কূটনীতিবিদ
শ্ৰেণী:ছিৰিয়াৰ নাৰী অধিকাৰ কৰ্মী
শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
বনৰসী দাস গুপ্ত

**বনৰসী দাস গুপ্ত** ( ; ৫ নৱেম্বৰ ১৯১৭ – ২৯ আগষ্ট ২০০৭) ভাৰতৰ হাৰিয়ানা ৰাজ্যৰ চতুৰ্থ মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰা ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ।

## জীৱন
গুপ্তৰ জন্ম হৈছিল হাৰিয়ানা ৰাজ্যৰ ভিৱানীত আৰু তেওঁ ৰাজস্থানৰ পিলানীত অধ্যয়ন কৰিছিল।

গুপ্ত এগৰাকী প্ৰখ্যাত স্বাধীনতা সংগ্ৰামী  আছিল আৰু ইংৰাজ শাসনৰ সময়ত তেওঁ বহুবাৰ জেললৈ গৈছিল। তেওঁ পূৰ্বৰ জিন্দ ৰাজ্যত পৰ্জা মণ্ডল প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল আৰু জিন্দ ৰাজ্যত দায়িত্বশীল চৰকাৰ গঠনৰ বাবে আন্দোলন আৰম্ভ কৰিছিল আৰু কেইবাবাৰো কাৰাগাৰত ভৰ্তি হৈছিল। তেওঁ কেইবাখনো পদযাত্ৰা হাতত লৈ ভূ ডান আন্দোলনৰ সময়ত হাজাৰ হাজাৰ বিঘা মাটি সংগ্ৰহ কৰি ভূমিহীন লোকৰ মাজত বিতৰণ কৰিছিল। তেওঁ যৌতুক ব্যৱস্থা, অস্পৃশ্যতা, বাল্যবিবাহ আদি পৰম্পৰাগত সামাজিক নিৰ্যাতনৰ বিৰুদ্ধে যুঁজিছিল। তেওঁ বিধৱা পুনৰ বিবাহৰ অধিকাৰৰ পক্ষত থিয় দি যৌতুক অবিহনে সামূহিক বিবাহৰ পৰম্পৰা আৰম্ভ কৰিছিল।

তেওঁ সৰ্বভাৰতীয় বৈশ ফেডাৰেচন (বৈশ মহা সন্মিলন)ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল; মহাৰাজ অগ্ৰসেন মেডিকেল এডুকেচন এণ্ড চাইন্টিফিক ৰিচাৰ্চ ছ’চাইটি, হাৰিয়ানাৰ প্ৰতিষ্ঠাপক আৰু পৃষ্ঠপোষক, (i) বৈশ ছিনিয়ৰ ছেকেণ্ডাৰী স্কুল আৰু (ii) বৈশ মডেল স্কুল চলোৱা বৈশ মহাবিদ্যালয় ট্ৰাষ্টৰ ট্ৰাষ্টী, হাৰিয়ানাৰ প্ৰতিষ্ঠাপক আৰু ট্ৰাষ্টী আৰু সদস্য প্ৰকৃতি চিকিৎশালায়া, (i) বৈশ পি.জি. বালক মহাবিদ্যালয়, (ii) আদৰ্শ মহিলা মহাবিদ্যালয় (এই প্ৰতিষ্ঠানৰ প্ৰতিষ্ঠাপকও) আৰু (iii) আৰু সৰ্বভাৰতীয় আগৰৱালা সন্মিলনৰ মুখ্য পৃষ্ঠপোষক। ২০ বছৰতকৈও অধিক সময় সৰ্বভাৰতীয় আগৰৱালা সন্মিলনৰ সভাপতি হিচাপে কাম কৰি ব্যৱসায়ী সমাজক একত্ৰিত কৰাৰ বাবে কঠোৰ পৰিশ্ৰম কৰিছিল

তেওঁ তিনিবাৰকৈ হাৰিয়ানা বিধানসভালৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল আৰু এবাৰ ইয়াৰ অধ্যক্ষা হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। কেইবাবছৰ ধৰি মন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল আৰু এবাৰ উপ-মুখ্যমন্ত্ৰী আৰু দুবাৰ হাৰিয়ানাৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। ১৯৭৫ চনৰ পৰা ১৯৭৭ চনলৈকে কংগ্ৰেছৰ সদস্য হিচাপে আৰু ১৯৯০ চনত জনতা দলৰ সদস্য হিচাপে কেইমাহমানৰ বাবে তেওঁৰ কাৰ্যকাল আছিল। ১৯৯৬ চনৰ এপ্ৰিল মাহত তেওঁ ৰাজ্যসভালৈ নিৰ্বাচিত হয়। সংসদৰ সদস্য হিচাপে (ৰাজ্য সভা) কাৰ্যকালত তেওঁক এমপিএলএডি (জনসাধাৰণৰ সুবিধাৰ বাবে সংসদৰ সদস্যৰ জৰিয়তে দিয়া সাহায্য)ৰ সৰ্বোত্তম ব্যৱহাৰৰ বাবে সংসদে প্ৰশংসা কৰিছিল।

## মৃত্যু আৰু উত্তৰাধিকাৰ
২০০৭ চনৰ ২৯ আগষ্টত ৯০ বছৰ বয়সত গুপ্তাৰ দিল্লীৰ এখন চিকিৎসালয়ত মৃত্যু হয় ।

বানাৰ্ছিৰ পুত্ৰ অজয় ​​গুপ্তাই ২০০৭ চনত ঘোষণা কৰিছিল যে তেওঁৰ পিতৃৰ নামত এটা ফাউণ্ডেশ্যন সৃষ্টি কৰা হ’ব । বানাৰ্চী দাস গুপ্ত ফাউণ্ডেচনে গ্ৰাম্য অঞ্চলত কম্পিউটাৰ শিক্ষাৰ উন্নতিৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়ে। অজয়ৰ বিবাহ দৰ্শনা গুপ্তাৰ সৈতে হয়। দৰ্শনা, গণ বিয়াৰ আয়োজন কৰাৰ বাবে পৰিচিত। গণ বিবাহ ফাউণ্ডেচনটো ফৰিদাবাদৰ এটা পঞ্জীয়নভুক্ত বেচৰকাৰী সংস্থা আৰু অজয় তাৰ অধ্যক্ষ​​, আৰু দৰ্শনা সম্পাদিকা  ।

## তথ্যসূত্ৰ
কুট্টিচাথান থেয়্যাম

**কুট্টিচাথান থেয়্যাম** () যাক **সস্তপ্পন থেয়্যাম** বুলিও জনা যায় 
ভাৰতৰ কেৰেলা ৰাজ্যৰ উত্তৰ অংশত কৰা থেয়্যাম। যিহেতু কুট্টিচাথান থেয়্যামৰ দেৱতা কান্নুৰ জিলাৰ পায়নুৰৰ কলাকট্টু ইল্লামৰ পৰা ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালৰ সৈতে জড়িত, এই থেয়্যামক **কলাকট্টু কুট্টিচাথান** বুলিও কোৱা হয়।

## কিংবদন্তি
### শিৱ আৰু পাৰ্বতীৰ পুত্ৰ
যেতিয়া ভগৱান শিৱ আৰু পাৰ্বতীয়ে বল্লুৱন আৰু বল্লুৱতীৰ বেশ ধৰিছিল, তেতিয়া তেওঁলোকৰ কাৰুভাল আৰু কুট্টিচাথান নামৰ দুটা সন্তান জন্ম হৈছিল। ক'লা শৰীৰ আৰু কপালত ফুল আৰু তিনিটা চকুৰে জন্মগ্ৰহণ কৰা কুট্টিচাথানক কালকাট ইলামৰ এজন নিঃসন্তান নামবুদিৰিক দিলে। শিশুটিক স্কুলীয়া শিক্ষাৰ বাবে এজন গুৰুৰ ওচৰলৈ পঠিয়াই দিয়ে। গুৰুৰ আজ্ঞা পালন কৰিবলৈ সাজু নোহোৱা কুট্টিচাথানে ব্ৰাহ্মণ্যীয় ৰীতি-নীতিৰ বিপৰীত পদ্ধতি গ্ৰহণ কৰিবলৈ ধৰিলে। অসাধাৰণ বুদ্ধিমত্তাৰ বাবে গুৰুৱে শিশুটিৰ বহু প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিব নোৱাৰিলে। গুৰুৱে তিৰস্কাৰ কৰি তেওঁৰ আজ্ঞা পালন নকৰা কুট্টিচাথনক প্ৰহাৰ কৰিলে। প্ৰতিশোধ হিচাপে চাথানে গুৰুক হত্যা কৰি সেই ঠাই এৰি গুচি যায়।

এই কথা জানি নামবুথিৰীয়ে পত্নী আথোলামাক ক'লে যে অনাহাৰে থকা শিশুটিক খুৱাব নালাগে। যেতিয়া তেওঁৰ ভোক লাগিছিল আৰু গাখীৰ বিচাৰিছিল, তেতিয়া তাই নাকচ কৰিছিল আৰু খঙত ল'ৰাজনে এটা ম'হ মাৰি তাৰ তেজ খাইছিল। ইয়াৰ মাজতে ক্ষুব্ধ নামবুথিৰীয়ে কুট্টিচাথানক হেক কৰি হত্যা কৰে। কিন্তু তেওঁৰ পুনৰ জন্ম। নামবুথিৰীয়ে বৃহৎ সংখ্যক ব্ৰাহ্মণ আনি কুট্টিচাথানক হত্যা কৰি তেওঁৰ মৃতদেহ ৩৯০ টুকুৰা কৰি ২১টা হোমাকুণ্ডম (এবিধ পবিত্ৰ ভঁৰাল)ত জ্বলাই দিয়ে। সেই ক্লিনছৰ পৰা বহু কুট্টিচাথানৰ জন্ম হৈছিল আৰু তেওঁলোকে নামপুথিৰীৰ ঘৰ আৰু ওচৰৰ ব্ৰাহ্মণ ঘৰবোৰত জুই লগাই দিছিল। অত্যাচাৰিত কুট্টীচাথানক থেয়্যাম বুলি পূজা কৰাৰ সিদ্ধান্ত ল’লে। এইটোৱেই হৈছে কুট্টিচাথান থেয়্যামৰ আঁৰৰ মিথ।

### নম্বুথিৰিৰ পুত্ৰ
আন এটা কাহিনীত কোৱা হৈছে যে কুট্টিচাথান হৈছে নামবুথিৰি আৰু ঘৰ ঝাড়ু দিয়া এগৰাকী পিছপৰা পুলয়া মহিলাৰ সন্তান। লাজৰ ভয়ত গৰ্ভৱতী মহিলাগৰাকীয়ে নিজকে শিলৰ কোঠা এটাত আবদ্ধ কৰি ৰাখিছিল আৰু জন্মৰ পিছত ল'ৰাটোক গোপনে কোঠাটোত ডাঙৰ-দীঘল কৰা হৈছিল। ডাঙৰ হৈ থাকোঁতে ঘৰৰ পৰা চাউল আৰু ধান চুৰি কৰি নিম্নবৰ্ণৰ দুখীয়া মানুহক দিছিল বুলিও কাহিনী আছে।

আন এটা কাহিনীত কোৱা হৈছে যে কুট্টিচাথান হৈছে নামবুথিৰি আৰু এগৰাকী পিছপৰা পানা মহিলাৰ জন্ম হোৱা সন্তান। কেৱল অবৈধ মহিলাৰ পুত্ৰ হিচাপে জন্ম লোৱাৰ বাবেই পুত্ৰই পিতৃৰ আধিপত্যৰ উত্তৰাধিকাৰী হোৱা নাছিল। অৱহেলিত হৈ ডাঙৰ হোৱা শিশুটি অতি দুষ্ট হৈ পৰিল। এবাৰ পানীৰ পিয়াহ লগাত মানুহে পানী নিদিয়াকৈ অপমান কৰিছিল। ক্ৰোধিত কুট্টিচাথানে ম'হ এটাকে বধ কৰি পিয়াহ নিবাৰণৰ বাবে তেজ পান কৰি সেই ঠাই এৰি বাদাকাৰ কুট্টোথ হৈ লোকানৰ্কভু পাইছিল।

## ৰূপ
দীঘল আয়তাকাৰ কঁকাল পিন্ধা কুট্টিচাথান থেয়্যামৰ মূৰৰ পোছাক গালৰ দুয়োফালে দুটা কাঠৰ টুকুৰাৰে গঠিত। থেয়্যাম পৰিবেশকে তেওঁলোকৰ চকু দুটা ধাতুৰ টুপিৰে ঢাকি ৰাখে আৰু ইয়াৰ মাজত এটা সৰু ফুটা থাকে চাবলৈ। এই সাজ-পোছাকত ইহঁতৰ পিঠিত ময়ূৰৰ দৰে এক্সটেনচন এটাও থাকে। সামগ্ৰিকভাৱে ৰং ৰঙা।

## কুট্টিচাথান আৰু বৌদ্ধ ধৰ্মৰ মাজৰ সম্পৰ্ক
চাথান হৈছে বুদ্ধৰ পালি শব্দৰ মালয়ালম অনুবাদ। ‘কুট্টিচাথান’ শব্দটোৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে ‘শিশু চাথান’। বিশ্বাস কৰা হয় যে আদিম বৌদ্ধ মন্দিৰসমূহ দখল কৰা হিন্দুসকলে হয়তো তাত থকা বহুতো বৌদ্ধ ৰীতি-নীতিৰ অন্তৰ্ভুক্তি কৰিছিল।

## তথ্য সংগ্ৰহ

## বাহ্যিক সংযোগ

*

শ্ৰেণী:কিংবদন্তি
শ্ৰেণী:লোককথা
শ্ৰেণী:লোক-সংস্কৃতি
পামোলা

**পামোলা** (পামোলাই, পি-মল-এ, পমোলা, আৰু বিমোলা নামেৰেও জনাজাত) আবেনাকি পৌৰাণিক কাহিনীত উল্লেখ থকা এটা কিংবদন্তি চৰাইৰ আত্মা। এই আত্মাই ঠাণ্ডা বতৰৰ সৃষ্টি কৰে। 

বিশেষকৈ পেনোবস্কট জনজাতীয় লোকসকলৰ মতে, পামোলা মেইনৰ আটাইতকৈ ওখ পৰ্বত কাটাহডিনত বাস কৰিছিল। পামোলাক বজ্ৰপাতৰ দেৱতা আৰু পৰ্বতৰ ৰক্ষক বুলি কোৱা হয়। পেনোবস্কট মানুহে তেওঁক দক্ষিণ আমেৰিকাৰ আটাইতকৈ ওখ জন্তু মুচৰ মূৰ, মানুহৰ শৰীৰ আৰু ঈগলৰ ডেউকা আৰু ভৰি থকা বুলি বৰ্ণনা কৰিছে। পেনোবস্কট জাতিৰ দ্বাৰা পামোলাক ভয় আৰু সন্মান দুয়োটা আছিল আৰু তেওঁৰ উপস্থিতিয়েই আছিল পাহাৰ বগাই যোৱাটো নিষিদ্ধ বুলি গণ্য কৰাৰ অন্যতম মূল কাৰণ। 

তলৰ পৰা অনুপ্ৰৱেশ কৰা মৰ্ত্যৰ মৰণশীলতাক আত্মাই ক্ষোভিত কৰিছিল। ইয়াৰ বাবেই পাহাৰটো তলৰ সকলোৰে বাবে সীমা বন্ধ কৰি দিয়া হৈছিল। ১৮৪৬ চনৰ আগষ্ট মাহত পেন'বস্কট নদী আৰু কাটাহডিনৰ অন্বেষণৰ বিষয়ে হেনৰী ডেভিদ থ’ৰ’ৱে লিখিছে, “পামোলাই সদায় *কেটাডন*ৰ শিখৰলৈ উঠি যোৱাসকলৰ ওপৰত খং কৰে।’’

পামোলাই নিজৰ পৰ্বতত বন্দীক চিৰদিনৰ বাবে ধৰি ৰাখিছিল বুলিও বহুলভাৱে বিশ্বাস কৰা হৈছিল। 

এতিয়া এই নামটো নাইফ এজ ৰিজৰ পূব প্ৰান্তত থকা কাটাহদিনৰ ওপৰত থকা এটা শিখৰ পামোলা শৃংগত সংৰক্ষিত হৈ আছে। অৰ্ডাৰ অৱ দ্য এৰোৰ পামোলা লজ আমেৰিকাৰ বয় স্কাউটৰ এখন অনাৰ কেম্পিং ছ’চাইটি; সমাজৰ কেইবাটাও চিহ্নত সাধাৰণতে পামোলাৰ প্ৰতিচ্ছবি ব্যৱহাৰ কৰা হয়। 

ৰয় ডাডলী, কাটাহদিনৰ আদিম গাইডসকলৰ ভিতৰত সম্ভৱতঃ আটাইতকৈ উল্লেখযোগ্য, পামোলাৰ বিষয়ে কেম্প ফায়াৰ কাহিনীৰ বাবে পৰিচিত আছিল।
## তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:কাল্পনিক চৰিত্ৰ
শ্ৰেণী:উত্তৰ আমেৰিকাৰ লোকবিশ্বাস
আচেনা

**আচেনা** মধ্যযুগৰ তুৰ্কীৰ গকতুৰ্ক সংস্কৃতিত পৌৰাণিক কাহিনীৰ সৈতে জড়িত এগৰাকী মাইকী পহুৰ নাম। গকতুৰ্কসকলৰ পূৰ্বপুৰুষ এগৰাকী মাইকী পহু বুলি দুটা ভিন্ন "পহু কাহিনী"ত উল্লেখ কৰা হৈছে যদিও নাম উল্লেখ কৰা হোৱা নাই। আচেনাৰ কিংবদন্তিটোত যুদ্ধৰ পৰা ৰক্ষা পোৱা এজন সৰু ল’ৰাৰ কথা কোৱা হৈছে; এটা মাইকী পহুই আঘাতপ্ৰাপ্ত শিশুটিক বিচাৰি উলিয়াই সুস্থ কৰি তুলিবলৈ স্তনপান কৰাই দিয়ে। পিছত ল’ৰাটোৰ দ্বাৰা গৰ্ভৱতী হোৱা মাইকী পহুটোৱে পশ্চিম সাগৰ পাৰ হৈ ক’চো পৰ্বতৰ ওচৰৰ এটা গুহা আৰু টোচাৰিয়ানসকলৰ এখন চহৰলৈ গৈ শত্ৰুৰ পৰা পলায়ন কৰে আৰু দহটা অৰ্ধপহু, অৰ্ধমান ল’ৰাৰ জন্ম দিয়ে। ইয়াৰে য়িজি নিছিডু তেওঁলোকৰ নেতা হৈ আছিনা বংশ প্ৰতিষ্ঠা কৰে, যিয়ে গকটুৰ্ক আৰু অন্যান্য তুৰ্কী যাযাবৰী সাম্ৰাজ্যসমূহৰ ওপৰত শাসন কৰিছিল।

কিছুমান সাংস্কৃতিক আখ্যান আৰু পৌৰাণিক বিৱৰণীত আচেনাৰ চৰিত্ৰটোক মাইকী পহুৰ সৈতে প্ৰতীকী সংযোগৰ সৈতে "বজকুৰ্ট" (তুৰ্কী ভাষাত ধূসৰ পহু) নামেৰে চিহ্নিত কৰা হৈছে, যিয়ে বহুমুখী অৰ্থৰ সৈতে এক উল্লেখযোগ্য আৰ্কিটাইপক সামৰি লৈছে।

### আধুনিক যুগ
১৯৩০ চনত তুৰ্কী জনগোষ্ঠীয় জাতীয়তাবাদৰ উত্থানৰ লগে লগে তুৰ্কী পৌৰাণিক কাহিনীৰ বজকুৰ্ট, আচেনা আৰু এৰজেনেকনৰ দৰে ব্যক্তিত্বৰ শ্ৰদ্ধা পুনৰ উত্থান ঘটিছিল। 

তুৰ্কী বায়ুসেনাৰ বয়িং কেচি-১৩৫ ষ্ট্ৰেট’টেংকাৰ টেংকাৰ স্কোয়াড্ৰনক ডাকনাম দিয়া হৈছে *আচেনা*।
## তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:তুৰ্কী কাহিনী
শ্ৰেণী:লোককথা
ইৰচি

তুৰ্কী পৌৰাণিক কাহিনীত **ইৰচি** (তুৰ্কী: İrşi) এক প্ৰকাৰৰ পৌৰাণিক সত্তা বা কিংবদন্তি পৰী সদৃশ জীৱ যিটো আত্মাৰ ৰূপত থাকে, প্ৰায়ে অতিপ্ৰাকৃতিক বা অপ্ৰাকৃতিক বুলি বৰ্ণনা কৰা হয়।

## বৈশিষ্ট্যসমূহ
ইৰচিক সাধাৰণতে মানুহৰ (সুন্দৰ ছোৱালী) চেহেৰা আৰু যাদুকৰী শক্তি থকা বুলি বৰ্ণনা কৰা হয়। যদিও ইহঁতক প্ৰায়ে ডেকা, কেতিয়াবা ডেউকাযুক্ত, ওখ, উজ্জ্বল, ফেৰেস্তা আত্মা হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হয়। ইৰচি এগৰাকী সুন্দৰ, অতিপ্ৰাকৃতিক নাৰী সত্তা। তেওঁক দয়ালু, কোমল অন্তৰৰ আৰু আকৰ্ষণীয় হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হৈছে। যৌৱন আৰু মাৰ্জিত, আৰু নৃত্যৰ কলাত তেওঁ চমৎকাৰ। ইৰচিয়ে মিছা কথা ক’ব নোৱাৰে। 
বিভিন্ন প্ৰাণীক ইৰচি বুলিও বৰ্ণনা কৰা হৈছে। কেতিয়াবা এই পৰীবোৰৰ এটা অংশৰ আকৃতি সলনি হোৱাৰ ফল এইটোৱেই হয়। 

### ইৰচি দুষ্ট আত্মা হিচাপে
লোককথাত তেওঁলোকক বিভিন্ন ধৰণে "প্ৰাকৃতিক" কিন্তু লুকাই থকা প্ৰজাতি হিচাপে, মৃতকৰ আত্মা হিচাপে বা পতিত স্বৰ্গদূত বা দানৱৰ বংশধৰ হিচাপে গণ্য কৰা হয়। বহু কিংবদন্তি অনুসৰি ইৰচিসকলে মানুহক অপহৰণ কৰাৰ প্ৰৱণতা থাকে, হয় কেঁচুৱা অৱস্থাত, হয় তেওঁলোকৰ দেহত ভৰ কৰি বা লম্ভি, নহয় ডেকা-গাভৰু হিচাপে। এইটো কিছু সময়ৰ বাবে বা চিৰদিনৰ বাবে হ’ব পাৰে, আৰু অপহৰণ কৰাজনৰ বাবে কম বেছি পৰিমাণে বিপদজনক হ’ব পাৰে। ৰাতি বা সন্ধিয়াহে দেখা দিয়ে। তুৰ্কী লোককথাত তেওঁলোকৰ চকু অগ্নিময়।

### ইৰচি এক উপকাৰী আত্মা হিচাপে
কিছুমান কাহিনীত ইৰচি হৈছে যাদুকৰী শক্তি থকা পৰী, যিয়ে কাৰোবাৰ গুৰু হিচাপে কাম কৰে। সাধাৰণতে ইৰচিয়ে এজন টিগিন (ৰাজকুমাৰ) বা বেগুম (ৰাজকুমাৰী) আৰু কাহিনীৰ নায়কক ৰক্ষা কৰে আৰু ইৰচিয়ে তেওঁলোকৰ যাদু ব্যৱহাৰ কৰি তেওঁলোকক সহায় কৰে বা অন্যথা সমৰ্থন কৰে।
## তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:কাল্পনিক চৰিত্ৰ
শ্ৰেণী:তুৰ্কী কাহিনী
কনৰুল

তুৰ্কী পৌৰাণিক কাহিনীত **কনৰুল**, বা কংৰুল আৰু কনক্ৰুল হৈছে ফিনিক্সৰ দৰেই চক্ৰীয়ভাৱে পুনৰুত্পাদন বা পুনৰ জন্ম লোৱা এটা দীৰ্ঘজীৱী চৰাই।

## বিৱৰণ
কনৰুলক চৰাইৰ আকৃতিৰ পাখি থকা জীৱ হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হৈছে, যি এটা হাতী কঢ়িয়াই নিব পৰাকৈ বিশাল। কুকুৰৰ মূৰ আৰু সিংহৰ নখ থকা ময়ুৰৰ দৰে কেতিয়াবা অৱশ্যে মানুহৰ মুখৰ সৈতেও দেখা যায়। সাপৰ প্ৰতি ইয়াৰ শত্ৰুতা আছে আৰু ইয়াৰ প্ৰাকৃতিক বাসস্থান প্ৰচুৰ পানী থকা ঠাই। ইয়াৰ পাখিবোৰ তামৰ ৰঙৰ বুলি কোৱা হয় আৰু যদিও প্ৰথমে ইয়াক কুকুৰ-চৰাই বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছিল, পিছলৈ ইয়াক কুকুৰৰ মূৰৰ যিকোনো এটাৰে দেখুওৱা হৈছিল।

### তোঘৰুল
কনৰুলৰ "তোঘৰুল" (তু'ৰুল) নামৰ এটা যমজ সন্তানো আছে। এটা বিৱৰণীত এজন নায়কে কনৰুলৰ সন্তানক খাবলৈ গছৰ ওপৰেৰে বগাই যোৱা এটা সাপক হত্যা কৰি উদ্ধাৰ কৰে। পুৰস্কাৰ হিচাপে কনৰুলে তেওঁক তাইৰ তিনিটা পাখি দিয়ে যিবোৰ নায়কে জ্বলাই তাইক সহায়ৰ বাবে মাতে। পিছলৈ কনৰুলে তেওঁক দূৰৈৰ দেশলৈ লৈ যায়। আন এখন ছবিত কনৰুলে নায়কজনক পাতালৰ পৰা উলিয়াই আনে।

তুৰুল আৰু কনৰুলক অন্তৰংগ যমজ সন্তান হিচাপে বুগডাইক আৰু কুমাইক বা চেমৰুক আৰু কেৰ্কেছ আৰু কেতিয়াবা জুজুলো আৰু অকচকো বুলিও জনা যায়। পৃথিৱীৰ মাজত থিয় হৈ থকা "জীৱনৰ গছজোপা"ত সিহঁতে কুঁৱলী কৰে।

### অন্যান্য পৌৰাণিক চৰাইৰ সৈতে চিনাক্তকৰণ
কনৰুলক প্ৰায়ে গ্ৰীক ফিনিক্স (কিংবদন্তি)ৰ ফিনিক্স বা পাৰ্চী চিমুৰ্গ (তুৰ্কী ভাষাত Semrük)ৰ সৈতে চিনাক্ত কৰা হয়। ভাৰতীয় গৰুড়ৰ লগতো ইয়াৰ বহুতো আকৰ্ষণীয় সাদৃশ্য আছে। 
### জুমৰুদ আংকা
আংকাৰ বানান আংখা বা আংহা আৰু চিমুৰ্গ বুলিও কোৱা হয়, ই এক উপকাৰী, পৌৰাণিক উৰণীয়া জীৱ আৰু মধ্যপ্ৰাচ্যৰ সংস্কৃতিৰ সাধাৰণ ব্যক্তিত্ব। এই চিত্ৰখন বৃহত্তৰ ইৰাণী শিল্প আৰু সাহিত্যৰ সকলো যুগত পোৱা যায় আৰু মধ্যযুগীয় আৰ্মেনিয়া, বাইজেণ্টাইন সাম্ৰাজ্য,[3] আৰু পাৰ্চী সাংস্কৃতিক প্ৰভাৱৰ ক্ষেত্ৰখনৰ ভিতৰত থকা অন্যান্য অঞ্চলসমূহৰ আইকনগ্ৰাফীতো ই স্পষ্ট। পৌৰাণিক চৰাইটোক মধ্য এছিয়াৰ তুৰ্কী জনগোষ্ঠীৰ পৌৰাণিক কাহিনীতো পোৱা যায় আৰু ইয়াক চেমৰুগ, চেমুৰ্গ, চমৰাণ আৰু ছামৰুক বুলি কোৱা হয়। কুৰ্দি ভাষাত চিমুৰ্গক সংক্ষিপ্ত কৰি "সীমিৰ" কৰা হৈছে।

কনৰুলক জুমৰুদ নামেৰেও জনা যায় যাৰ অৰ্থ হৈছে "পান্না।" আজেৰী লোককথাত মালিক মম্মদ নামৰ এজন নায়ক আজাৰবাইজানৰ এজন ধনী ৰজাৰ পুত্ৰ আছিল যিজনৰ এখন বৃহৎ বাগিচা আছিল। বাগিচাখনৰ মাজত এটা যাদুকৰী আপেল গছ আছিল যিয়ে প্ৰতিদিনে আপেল উৎপাদন কৰিছিল। ডিভ নামৰ এজন কুৎসিত দৈত্যই (পাৰ্চী ডিউ ডিভ "দানৱ, দানৱ") প্ৰতি নিশা সকলো আপেল চুৰি কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়। তাৰ পিছত ৰজাই মালিক মম্মদ আৰু তেওঁৰ ডাঙৰ ভাইসকলক দৈত্যটোৰ সৈতে যুঁজিবলৈ পঠিয়াই দিয়ে য'ৰ পৰা মালিক মাম্মদে জুমৰুদৰ কেঁচুৱাবোৰক আজদাহা (পাৰ্চী অজগৰ)ৰ পৰা ৰক্ষা কৰে। মালিক মম্মদৰ ওপৰত সন্তুষ্ট হৈ জুমৰুদে তেওঁক সহায় কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়। যেতিয়া মালিক মম্মদে "ডাৰ্ক ৱৰ্ল্ড"ৰ পৰা "লাইট ৱৰ্ল্ড"লৈ যাব বিচাৰিছিল, তেতিয়া জুমৰুডে তেওঁক "মাংসৰ আধা চল্লিশটা মৃতদেহ আৰু পানীৰে ভৰা চল্লিশটা ৱাইনস্কিন" যোগান ধৰিবলৈ কয়। 
জুমৰুদে বাওঁ ডেউকাত পানী আৰু আনটো ডেউকাত মাংস ৰাখে আৰু মালিক মম্মদে "পোহৰৰ জগত"ত প্ৰৱেশ কৰিবলৈ সক্ষম হয়।

## তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:তুৰ্কী কাহিনী
শ্ৰেণী:কাল্পনিক চৰিত্ৰ
শান্তা দেৱী

**দময়ন্তী**  (; ১৯২৭ – ২০ নৱেম্বৰ ২০১০) এগৰাকী ভাৰতীয় মালয়ালম চলচ্চিত্ৰ আৰু মঞ্চ অভিনেত্ৰী; যি তেওঁৰ মঞ্চনাম কোজিকোদ শান্তা দেৱী নামেৰে অধিক পৰিচিত। প্ৰায় ষাঠি বছৰীয়া কেৰিয়াৰত তেওঁ ১০০০ তকৈ অধিক নাটক আৰু প্ৰায় ৪৮০ খন ছবিত অভিনয় কৰিছিল।
## জীৱনী
১৯২৭ চনত থোট্টাথিল নামৰ তেতিয়াৰ সুপৰিচিত থাৰাৱাডু কোজিকোডত ট্টাথিল কান্নক্কুৰুপ্পু আৰু কাৰ্থিয়ায়ানি আম্মাৰ কন্যা হিচাপে শান্তা দেৱীৰ জন্ম হৈছিল। মাক-দেউতাকৰ ১০টা সন্তানৰ তেওঁ আছিল সপ্তম সন্তান। তেওঁ আৰম্ভণিতে সভা স্কুলত আৰু পিছত B.E.M স্কুলত পঢ়া-শুনা কৰিছিল।

১৯৫৪ চনত বাসু প্ৰদীপ ৰচিত আৰু কুন্দনাৰী অপ্পু নায়াৰ পৰিচালিত নাটক স্মাৰকমৰ জৰিয়তে অভিনেত্ৰী হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰে। ৰামু কৰ্মত পৰিচালিত মিন্নামিনুংগু (১৯৫৭) ছবিৰে তেওঁ চলচ্চিত্ৰ জগতত আত্মপ্ৰকাশ কৰে। মুডুপাদম, কুট্টিক্কুপ্পায়ম, কুঞ্জলিমৰায়ক্কাৰ, ইৰুটিন্টে আথমাভু, স্থলেথে প্ৰধান পয়ান্স আৰু অদ্বৈতমকে ধৰি ৪৮০খনতকৈও অধিক ছবিত অভিনয় কৰিছিল। পৰিচালক ৰঞ্জিতৰ কেৰালা কেফে তেওঁৰ শেষখন ছবি আছিল। তাত তেওঁ চোৱাচিতা কৰিবলৈ কোনো  নথকা এগৰাকী নিঃসংগ আইতাকৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। চিনেমাৰ উপৰিও টেলিভিছনৰ ধাৰাবাহিকতো তেওঁ সক্ৰিয় আছিল। তেওঁৰ আটাইতকৈ স্মৰণীয় চৰিত্ৰসমূহ হৈছে মানচি আৰু মিন্নুকেট্টুৰ।

২০১০ চনৰ ২০ নৱেম্বৰত সন্ধিয়া কোজিকোডৰ এখন ব্যক্তিগত চিকিৎসালয়ত শান্তা দেৱীৰ মৃত্যু হয়।
## তথ্য সংগ্ৰহ

## বাহ্যিক সংযোগ
* 
* Shanthadevi at MSI

 শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মঞ্চ অভিনেত্ৰী
 শ্ৰেণী:মালায়লম চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ সহযোগী অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
অৰুন্ধতী নাগ

**অৰুন্ধতী নাগ**  (; জন্ম:**ৰাও**; ১৯৫৫/১৯৫৬) এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী। ২৫ বছৰতকৈও অধিক সময় ভাৰতৰ বহুভাষিক থিয়েটাৰৰ সৈতে জড়িত হৈ আছে, প্ৰথমে মুম্বাইত, য'ত তেওঁ ইণ্ডিয়ান পিপলছ থিয়েটাৰ এছ'চিয়েচন (আইপিটিএ)ৰ সৈতে জড়িত হৈছিল আৰু গুজৰাটী, মাৰাঠী, আৰু হিন্দী থিয়েটাৰৰ বিভিন্ন প্ৰডাকচন কৰিছিল। পিছলৈ বাংগালুৰুত তেওঁ কানাড়া, তামিল, মালয়ালম আৰু ইংৰাজী ভাষাতো থিয়েটাৰ কৰিছিল ।

কেইবছৰমান তেওঁ কৰ্ণাটকৰ চিন্তামণিতে থাকিল।

কানাড়া অভিনেতা-পৰিচালক শংকৰ নাগৰ (১৯৮০–১৯৯০) সৈতে তেওঁৰ বিবাহৰ পিছত বাংগালুৰুত থিয়েটাৰৰ সৈতে তেওঁৰ সম্পৰ্ক অব্যাহত থাকে, য’ত তেওঁ কানাড়া ভাষাত কেইবাখনো নাটকত অভিনয় কৰে। ইয়াৰ ভিতৰত আছে- গিৰীশ কৰ্নাডৰ “অঞ্জু মল্লিগে’, বিখ্যাত নাটক ৱেইট আনটিল ডাৰ্ক ওপৰত আধাৰিত “২৭ মাৱলী চাৰ্কিল”, , “সন্ধ্যা ছায়া” (জয়ন্ত দলভি), গিৰীশ কৰ্নাডৰ “নাগমণ্ডল”, আৰু বাৰ্টল্ট ব্ৰেখটৰ “মাডাৰ কাৰেজ” (হুলাগুৰু হুলিয়াভাৰ ভূমিকাত)। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ কেইবাখনো কানাড়া চিনেমাত কাম কৰিছিল, যেনে- “এক্সিডেণ্ট” (১৯৮৪), “পৰমেশী প্ৰেমা প্ৰসংগ” (১৯৮৪) আৰু “নোদীস্বামী, নবিৰোডু হীগে” (১৯৮৭)।

নাগে বাংগালুৰুত ৰংগ শংকৰ নামেৰে থিয়েটাৰ স্থান নিৰ্মাণ কৰিছিল। অভিনয় ক্ষেত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে তেওঁ সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা (২০০৮), পদ্মশ্ৰী (২০১০) আৰু শ্ৰেষ্ঠ সহযোগী অভিনেত্ৰীৰ ৫৭তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা (২০১০) লাভ কৰে।

## তথ্য সংগ্ৰহ

## বাহ্যিক সংযোগ

* 
* Arundhati Nag: Life is beautiful – Interview *[[Times of India]]*

শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মঞ্চ অভিনেত্ৰী
 শ্ৰেণী:অভিনয় শিল্পী
চাই নেনেচি

**চাই নেনেচি** পানীত থকা তুৰ্কী আত্মা, যি সাধাৰণতে খালৰ বাবে প্ৰয়োগ কৰা এটা নাম। জলাশয় আৰু হ্ৰদত মানুহক চুহি খোৱাৰ লগতে নিস্তব্ধ পানীৰ ওচৰত থিয় হৈ থকা জীৱ-জন্তুবোৰক হত্যা কৰাৰ কৰ্তৃত্বও তেওঁৰ। 

তেওঁক বেণী বান্ধি থকা বগা নগ্ন মহিলা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে আৰু তেওঁ মানুহক হাৰাশাস্তি কৰা আৰু মদ্যপায়ীৰ বাবে দুৰ্ভাগ্য কঢ়িয়াই অনা বুলি জনা যায়। বেছিভাগ সংস্কৰণতে চাই নেনেচি হৈছে এটা অশান্ত সত্তা, যিটো "অশুদ্ধ শক্তি"ৰ সৈতে জড়িত। তেওঁ সাধাৰণতে ৰাতি পানীৰ পৰা ওলাই আহি গছত উঠি গীত গায় বা পাৰত বহি চুলি ফণীয়ায়। 
 
## আন সংস্কৃতিত
কোমি জনগোষ্ঠীৰ পৌৰাণিক কাহিনীতো একেটা জীৱৰ গুৰুত্ব আছে। কামা নদীত বাস কৰা বুলি ধাৰণা কৰা আত্মাটোৱে প্ৰায়ে পাৰলৈ গৈ চুলি ফণীয়ায়। তেওঁক দেখা প্ৰতিজনেই অতি হয় অতি সোনকালে পানীত ডুব যায় বা আন কাৰণত মৃত্যুবৰণ কৰে। 

স্লাভিক পৌৰাণিক কাহিনীত ইয়াৰ নাম ৰুছালকা। ৰুছালকা হৈছে জলপথত বাস কৰা মাইকী ভূত, জল অপেশ্বৰী, চুকুবাছ বা জলপৰীৰ দৰে দানৱ। যদিও মিথৰ কিছুমান সংস্কৰণত তেওঁলোকৰ চকু দুটা সেউজীয়া জুইৰ দৰে জিলিকি উঠে, আন কিছুমানে অতি শেঁতা আৰু অৰ্ধস্বচ্ছ ছালৰ সৈতে বৰ্ণনা কৰে, আৰু কোনো দৃশ্যমান ছানি নাই। তাইৰ চুলিখিনি কেতিয়াবা সেউজীয়া বা সোণালী ৰঙৰ ৰূপত চিত্ৰিত কৰা হয়, আৰু প্ৰায়ে চিৰদিনৰ বাবে তিতি থাকে। শুকান মাটিত ৰুছালকাই বেছি দিন জীয়াই থাকিব নোৱাৰিলে, কিন্তু তাইৰ কম্বলৰ সহায়ত তাই সদায় নিৰাপদ আছিল, কাৰণ ই তাইক প্ৰয়োজনৰ সময়ত পানীক জাদু কৰাৰ শক্তি দিছিল। কিছুমান কিংবদন্তি অনুসৰি যেতিয়া ৰুছালকাৰ চুলি শুকাই যাব তেতিয়া তাইৰ মৃত্যু হ’ব।
## বাহ্যিক সংযোগ
* Türk Mitoloji Sözlüğü, Pınar Karaca

## তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:তুৰ্কী কাহিনী
শ্ৰেণী:পৌৰাণিক কথা
শ্ৰেণী:মাইকী ভূত
ৰাজেশ্বৰী সচদেৱ

**ৰাজেশ্বৰী সচদেৱ** (; জন্ম: ১৪ এপ্ৰিল ১৯৭৪) শ্যাম বেনেগালৰ ছবি চৰ্দাৰী বেগমত (১৯৯৬) অভিনয় কৰি পৰিচিত এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী, যাৰ বাবে তেওঁ ১৯৯৭ চনত শ্ৰেষ্ঠ সহযোগী অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে।

সচদেৱে ১৯৯৪ চনৰ পৰা ২০০১ চনলৈ অনু কাপুৰৰ সৈতে জি টিভিৰ মিউজিকেল শ্ব’ অন্তাক্ষৰীৰ সহ-আয়োজক আছিল। ২০০৫ চনত তেওঁ স্বামী বৰুণ বদোলাৰ সৈতে ৰিয়েলিটি টিভিৰ নৃত্য প্ৰতিযোগিতামূলক অনুষ্ঠান নাচ ৱালিয়েত অংশগ্ৰহণ কৰে। তেওঁ ক্ৰাইম টিভি ধাৰাবাহিক ৰিহাইতো কাম কৰিছিল, য'ত তেওঁ এগৰাকী সমাজকৰ্মীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল।
## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
ৰাজেশ্বৰীয়ে ১৯৭৪ চনৰ ১৪ এপ্ৰিলত মুম্বাইত এগৰাকী পাঞ্জাবী পিতৃ আৰু এগৰাকী তামিল মাতৃৰ ঘৰত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। 

মুম্বাইৰ গুৰু নানক খালছা কলেজৰ (কিংছ চাৰ্কল) পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ পিছত তেওঁ ভাৰতীয় গণনাট্য় সংঘৰ সৈতে জড়িত হয় আৰু নাট্যাভিনয়ৰে নিজৰ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰে। ২০০৪ চনৰ ২৪ নৱেম্বৰত সচদেৱে বৰুণ বদোলাৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। তেওঁলোকৰ এজন পুত্ৰ সন্তান আছে, যাৰ জন্ম হৈছিল ২০১০ চনৰ ১০ মে'ত। বদোলাৰ জন্ম ঠাই উত্তৰাখণ্ডৰ কোটদ্বাৰৰ ভাভেৰ নামৰ ঠাইত এখন ফাৰ্ম হাউচ আছে।

## তথ্য সংগ্ৰহ

## বাহ্যিক সংযোগ

* 
* 

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মঞ্চ অভিনেত্ৰী
 শ্ৰেণী:তামিল চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:পাঞ্জাবী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:মাৰাঠী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ সহযোগী অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
ললিতা ৰামকৃষ্ণন

**ললিতা ৰামকৃষ্ণন**  ( ; জন্ম ১৯৫৯) ভাৰতত জন্মগ্ৰহণ কৰা আমেৰিকান অণুজীৱবিজ্ঞানী যি গৰাকী যক্ষ্মা ৰোগৰ জীৱবৈজ্ঞানিক প্ৰক্ৰিয়া বুজি উলিয়াবলৈ দিয়া অৱদানৰ বাবে পৰিচিত।  ২০১৯ চনৰ পৰা তেওঁ কেম্ব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয়ত ইমিউন'লজী আৰু সংক্ৰামক ৰোগৰ অধ্যাপিকা হিচাপে কাম কৰে, য'ত তেওঁ ৱেলকাম ট্ৰাষ্টৰ প্ৰধান গৱেষক ফেলো আৰু এগৰাকী  প্ৰশিক্ষিত  চিকিৎসকও। তেওঁৰ গৱেষণা এম আৰ চি লেবৰেটৰী অৱ মলিকুলাৰ বায়’লজী (এম আৰ চি এল এম বি)ত কৰা হয়, য’ত তেওঁ এম আৰ চি এল এম বিত এম্বেডেড চিকিৎসা বিভাগৰ মলিকুলাৰ ইমিউনিটি ইউনিটৰ মুৰব্বী হিচাপে কাম কৰে। ষ্টেনলি ফালক'ৰ সৈতে ষ্টেনফৰ্ডত কাম কৰি তেওঁ মাইকোবেক্টেৰিয়াম মেৰিনাম সংক্ৰমণক যক্ষ্মা ৰোগৰ আৰ্হি হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰাৰ কৌশল প্ৰস্তুত কৰে। তেওঁৰ কাম *বিজ্ঞান*, *প্ৰকৃতি* আৰু *কোষকে* ধৰি কেইবাখনো আলোচনীত প্ৰকাশ পাইছে।  ২০১৮ আৰু ২০১৯ চনত ৰামকৃষ্ণনে *ব্ৰিটিছ মেডিকেল জাৰ্নেল* (BMJ)ত দুখন প্ৰভাৱশালী গৱেষণা পত্ৰ সহ-লেখক হিচাপে লিখিছিল তেওঁৰ বিবাহ মাৰ্ক ট্ৰল নামৰ এজন ভৌত ৰসায়নবিদৰ সৈতে হয়।

## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
১৯৫৯ চনত ৰামকৃষ্ণনে বৰোদা (বৰ্তমান বদোদৰা)ত জন্মগ্ৰহণ কৰে  আৰু তাতেই ডাঙৰ-দীঘল হয়। তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃ দুয়োজনেই বিজ্ঞানী আছিল আৰু ভাতৃ নোবেল বিজয়ী ভেংকি ৰামকৃষ্ণনও বিজ্ঞানী আছিল। ৰামকৃষ্ণনৰ সৰুতে তেওঁৰ মাকৰ তিনিবাৰকৈ মেৰুদণ্ডৰ যক্ষ্মা ৰোগত আক্ৰান্ত হৈছিল।

হাইস্কুলীয়া ছাত্ৰ হিচাপে ৰামকৃষ্ণনে গণিত আৰু পদাৰ্থ বিজ্ঞানত পাৰদৰ্শিতা দেখুৱাইছিল। ৰামকৃষ্ণনে ১৭ বছৰ বয়সৰ পৰাই মেডিকেল স্কুলত পঢ়িবলৈ আৰম্ভ কৰে, যিটো "ভাৰতত এট'পিকেল নহয়, য'ত হাইস্কুলৰ কিছু সময়ৰ পিছতে বিশেষ প্ৰশিক্ষণ আৰম্ভ হয়।" ১৯৮৩ চনত তেওঁ বড়োদা মেডিকেল কলেজৰ পৰা  মেডিচিনত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।

উন্নত ইমিউন’লজীৰ ঐচ্ছিক পাঠ্যক্ৰম গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত ৰামকৃষ্ণনে ইমিউন’লজী অধ্যয়ন কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়। ১৯৯০ চনত টাফ্টছ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ইমিউন'লজীত পি এইচ ডি ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তাৰ পিছত তেওঁ টাফ্টছ-নিউ ইংলেণ্ড মেডিকেল চেণ্টাৰৰ মেডিকেল ৰেচিডেন্সি প্ৰগ্ৰেমৰ প্ৰথম বিদেশী স্নাতক হয়। ছান ফ্ৰান্সিস্কো জেনেৰেল হাস্পতাল (বৰ্তমান জুকাৰবাৰ্গ ছান ফ্ৰান্সিস্কো জেনেৰেল হাস্পতাল আৰু ট্ৰমা চেণ্টাৰ)কে ধৰি কেলিফৰ্ণিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ছান ফ্ৰান্সিস্কো চিকিৎসালয়ত সংক্ৰামক ৰোগত ফেল'শ্বিপ সম্পূৰ্ণ কৰাৰ পিছত, ৰামকৃষ্ণনে ষ্টেনফৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ষ্টেনলি ফালকোৰ লেবত ডক্টৰেট ডিগ্ৰীৰ পিছৰ কাম সম্পূৰ্ণ কৰে, য'ত তেওঁ জেব্ৰাফিছৰ মাইকোবেক্টেৰিয়াম মেৰিনাম সংক্ৰমণক যক্ষ্মা ৰোগৰ আৰ্হি হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰাৰ কৌশল প্ৰস্তুত কৰে।

## তথ্যসূত্ৰ
প্ৰ'ট' (শ্ৰুতিকথা)

**প্ৰ'ট**' (/ˈprəʊtəʊ/; প্ৰাচীন গ্ৰীক: Πρωτὼ, ইংৰাজী: Proto বা Protho; আক্ষৰিক অৰ্থ: 'প্ৰথম′ বা ′গ্ৰাহক') গ্ৰীক শ্ৰুতিকথা অনুসৰি প্ৰথম বা কুমাৰী যাত্ৰাৰ এগৰাকী সাগৰীয় নেৰেইড৷ তেওঁ সাগৰীয় দেৱতা নেৰিয়াছ আৰু সাগৰীয় দেৱী অ'চেনিড ড'ৰিছৰ নেৰেইডছ নামৰ ৫০ গৰাকী কন্যাৰ ভিতৰত অন্যতম এগৰাকী কন্যা আছিল।

## কিংবদন্তি
প্ৰ'ট' গ্ৰীক শ্ৰুতিকথাৰ সাগৰীয় দেৱতা নেৰিয়াছ আৰু সাগৰীয় দেৱী অ'চেনিড ড'ৰিছৰ নেৰেইডছ নামৰ ৫০ গৰাকী কন্যাৰ ভিতৰত অন্যতম এগৰাকী কন্যা আছিল। হোমাৰৰ ইলিয়াডত বৰ্ণনা কৰা অনুসৰি একিলিছে মৃত পেট্ৰ'ক্লাছৰ বাবে কৰা দুখৰ সমভাগি হোৱা মাতৃ থেটিছক সংগ দিবলৈ সাগৰৰ গভীৰতাৰ পৰা ওলাই আহি ট্ৰয়ৰ উপকূলত সমবেত হোৱা ৩৩ গৰাকী নেৰেইডছৰ ভিতৰত প্ৰ'ট'ও আছিল।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:গ্ৰীক কিংবদন্তি
ছুড়েল

**ছুড়েল** তুৰ্কী পৌৰাণিক কাহিনীৰ (বিশেষকৈ তাটাৰ আৰু বাছকিৰ) এটা বন আত্মা। কিংবদন্তি অনুসৰি ছুড়েলে বনাঞ্চলত বাস কৰে। দীঘল আঙুলি, কপালত শিং আৰু নোমাল শৰীৰ। তেওঁ মানুহক জংঘলৰ মাজলৈ প্ৰলোভিত কৰি লৈ যায় আৰু তিল তিলকৈ মাৰিব পাৰে। 

ছুড়েল লোককথাৰ আন অনুৰূপ চৰিত্ৰ যেনে চুভাছৰ *আৰ্চুৰি*, চাইবেৰিয়ান টাটাৰৰ পিটচেন (পিচেন) আৰু উৰাল টাটাৰৰ *ইয়াৰিমটিক*ৰ সৈতে ওতপ্ৰোতভাৱে মিল আছে। 
## বিৱৰণ
তেওঁ বহুতো ভিন্ন ৰূপত নিজক সলনি কৰিব পাৰে। মানুহ হিচাপে তেওঁক জিলিকি থকা চকুৰে কৃষকৰ দৰে দেখা যায়, আৰু জোতাযোৰ পিছফাললৈ পিন্ধি থাকে। ছুড়েলৰ লগত বন্ধুত্ব কৰা ব্যক্তিয়ে যাদুৰ ৰহস্য শিকিব পাৰে। 
কৃষক আৰু ভেড়াৰখীয়াসকলে নিজৰ শস্য আৰু ভেড়াক সুৰক্ষা দিবলৈ লেছিৰ লগত চুক্তিবদ্ধ হৈছিল। ছুড়েল বহুতো কৌশল আছে, য’ত কৃষকক বিপথে পৰিচালিত কৰা, তেওঁলোকক অসুস্থ কৰা বা তেওঁলোকক যাদু -মন্ত্ৰ কৰি হত্যা কৰা আদি অন্তৰ্ভুক্ত। কাঠ কটাৰ কুঠাৰ লুকুৱাই ৰাখে বুলিও জনা যায়। ছুড়েলে হাবিতলীয়া বাটেদি যোৱা লোকৰ পথ অতিক্ৰম কৰিলে ব্যক্তিজনে পথ হেৰুৱাই পেলায়। হাবিৰ বাহিৰলৈ ওলোৱাৰ পথ বিচাৰিবলৈ তেওঁ কাপোৰৰ ভিতৰৰ পৰা বাহিৰলৈ ঘূৰাই ওলোটাকৈ পিন্ধিব লাগে আৰু বিপৰীত ভৰিত জোতা পিন্ধিব লাগে।

## আধুনিক সংস্কৃতিত
তাটাৰ লোককথাৰ পৰা অনুপ্ৰাণিত হৈ গাবদুল্লা টুকাইয়ে ছুড়েল (Şüräle [tt]) কবিতা লিখিছিল।

ফেৰিট ইয়াৰুলিন ছুড়েল[টিটি] (Farit Yarullin Şüräle [tt])ৰ প্ৰথম টাটাৰ বেলে নৃত্য কবিতাটোৰ আধাৰত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। 

১৯৮৭ চনত ছয়ুজমাল্টফিল্মে ছুড়েল [ৰু] নামৰ এনিমেটেড ছবি এখন মুকলি কৰে, য’ত ছুড়েলক কেৱল কল্পনাতহে থকা এজন অন্ধবিশ্বাসী ল’ৰাৰ বিষয়ে কোৱা হয় আৰু কবিতাটোৰ ইংগিত কেৱল প্ৰথম কেডাৰসকলৰ মাজতহে দিয়া হৈছে যিয়ে টুকাইৰ প্ৰতিকৃতি দেখুৱাইছে। 

২০১৪ চনত টাটাৰমাল্টফিল্ম ষ্টুডিঅ'ই টাটাৰ ভাষাৰ এখন এনিমেটেড ছবি Шүрәле মুকলি কৰে য’ত এটা খণ্ড অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে যে কেনেকৈ এজন কাঠ কাটাৰে ছুড়েলক ঠগিছিল। ২০২০ চনত শ্বায়নটিভিয়ে টাটাৰ ভাষাৰ প্লাষ্টিচিন এনিমেটেড ছবি Шүрәле মুকলি কৰে।

## তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:তুৰ্কী কাহিনী
শ্ৰেণী:পৌৰাণিক কথা
পাছিথিয়া

**পাছিথিয়া** (প্ৰাচীন গ্ৰীক: Πασιθέα, ইংৰাজী: Pasithea, Pasithee বা Pasitheia) গ্ৰীক শ্ৰুতিকথা অনুসৰি এগৰাকী অন্যতম সৌন্দৰ্য্য আৰু অনুগ্ৰহৰ দেৱী (গ্ৰেচ) আৰু হিপনোছৰ পত্নী আছিল। ননছৰ মহাকাব্য ডাইঅ’নিচিয়াকাত (খ্ৰীষ্টপূৰ্ব পঞ্চম শতিকা) তেওঁ এফ্ৰোডাইটিৰ তিনি গৰাকী পৰিচাৰিকা গ্ৰেচৰ ভিতৰত অন্যতম অছিল।

## পিতৃ-মাতৃ
হোমাৰৰ ইলিয়াডত পাচিথিয়াৰ নাম উল্লেখ কৰা হৈছে যদিও হিপ্নোছৰ পত্নী হিচাপে হীৰাৰ নামহে উল্লেখ কৰা হৈছে, আৰু তেওঁৰ কোনো স্পষ্ট পিতৃ-মাতৃৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰা হোৱা নাই। খ্ৰীষ্টপূৰ্ব চতুৰ্থ শতিকাৰ গ্ৰীক কবি কুইণ্টাছ স্মিৰ্নেয়াছে তেওঁৰ পোষ্টহোমেৰিকাত হিপ্ন'ছ আৰু হীৰাৰ বিবাহৰ জৰিয়তে তেওঁক সম্পৰ্কিত বুলি উল্লেখ কৰিছে, যাৰ ফলত হীৰা পাছিথিয়াৰ মাতৃ হৈ পৰিছে। ডাইঅ'নিচিয়াকাত তেওঁৰ পিতৃৰ নাম ডাইঅ'নিছাছ আৰু পৃথককৈ তেওঁৰ মাতৃৰ নাম হেৰা বুলি কোৱা হৈছে। সমগ্ৰ মহাকাব্যখনৰ মতে এই বিৰোধী দুজন কেনেকৈ তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃ হ'ল, সেই কথা ননছে বুজাই দিয়া নাই। ননছেৰ গ্ৰন্থত ডাইঅ'নিছছ আৰু ক'ৰ'নিছক 'তিনি গৰাকী গ্ৰেচ'ৰ পিতৃ-মাতৃ বুলি কোৱা হৈছে, য'ত সম্ভৱতঃ পাছিথিয়াকো অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।

## শ্ৰুতিকথা
ইলিয়াডত পাছিথিয়াক কনিষ্ঠা চেৰাইট/গ্ৰেচসকলৰ ভিতৰত অন্যতম বুলি কোৱা হৈছে। হীৰাই ট্ৰ'জান যুদ্ধৰ কাৰ্য্যৰ পৰা জিউছক সাময়িকভাৱে আঁতৰাই পেলোৱাৰ সহায় বিচাৰি টোপনিৰ দেৱতা হিপনছৰ কাষ চাপে। তেওঁৰ সহায়ৰ বিনিময়ত হীৰাই ষ্টাইক্সৰ ওচৰত শপত খায়, পাছিথিয়াক হিপ্নছৰ সৈতে বিবাহৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে৷ হিপ্নছে তেওঁক সদায় ভাল পাইছিল বুলিও কোৱা হৈছে।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:গ্ৰীক কিংবদন্তি
গুলিকান থেয়্যাম

**গুলিকান থেয়্যাম** () ক ভগৱান শিৱ বুলি পূজা কৰা হয়। গুলিকান থেয়্যাম ভাৰতৰ কেৰালা ৰাজ্যৰ জনপ্ৰিয় ধৰ্মীয় লোকনৃত্য কলিয়াট্টমৰ অংশ। তুলুনাডু অঞ্চলত এই দেৱতাক হিন্দু সংস্কৃতিৰ প্ৰভু গুলিগা দৈভা হিচাপে পূজা কৰা হয়। 

গুলিকান কাভুছ নামৰ সৰু সৰু মন্দিৰবোৰত গুলিকানক পূজা কৰা হয়। আটাইতকৈ বিখ্যাত আৰু শক্তিশালীটো কাছাৰগোড জিলাৰ নীলেশ্বৰত আৰু ইয়াক জনপ্ৰিয়ভাৱে বেংকনাকাভু [বীৰানাকাভু] বুলি জনা যায়। নীলেশ্বৰদেৱৰ নাম ভগৱান শিৱৰ পৰা নীলেশ্বৰম বা নীলা দেৱতা ৰূপত লোৱা হৈছে। বেংগনাকাভু নীলেশ্বৰৰ মাজমজিয়াত অৱস্থিত। 

গুলিগা দৈভা বা গুলিকানক এজন গবলিন বুলি বিশ্বাস কৰা হয়, যাৰ কৰ্তব্য হৈছে অনুসূচিত অভিনেতা আৰু জনজাতিসকলক সমস্যাৰ পৰা ৰক্ষা কৰা, মূলতঃ পৰিৱেশ সমস্যাৰ পৰা। বেনকনাকাভুত গুলিগা দেৱতাৰ উপস্থিতিৰ বাবে কাষৰীয়া কোৰোথ নাইৰ থাৰাভাডু, কাঝাকাক্কাৰ, আৰু কোলাকাৰে দুবছৰৰ মূৰে মূৰে এবাৰ বেনাকাভুত থেয়্যাম উৎসৱৰ আয়োজন কৰে। আন মন্দিৰত ইয়াক পালন কৰা হয়। নাদাপুৰমৰ ওচৰৰ কোজিকোডত। পট্টাৰে পৰদেৱতা ক্ষেত্ৰম নামৰ এটা মন্দিৰত বছৰি গুলিকান থেয়্যাম কৰা হয়। 

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ লোকনৃত্য
শ্ৰেণী:নৃত্য
শ্ৰেণী:লোক-সংস্কৃতি
আৰ্চুৰা

**আৰ্চুৰা** তুৰ্কী পৌৰাণিক কাহিনীৰ এটা আকৃতি সলনি কৰিব পৰা বনাঞ্চলৰ আত্মা, যিয়ে বন্যপ্ৰাণী আৰু অৰণ্যক সুৰক্ষা দিয়ে। 
## বিৱৰণ
আৰ্চুৰাই সাধাৰণতে মানুহ হিচাপে দেখা দিয়ে যদিও সময়ত তেওঁ নিজৰ আকাৰ ঘাঁহৰ পাতৰ পৰা অতি ওখ গছলৈ সলনি কৰিবলৈ সক্ষম হয়। তেওঁৰ চুলি আৰু দাড়ি জীৱিত ঘাঁহৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হয়, আৰু কেতিয়াবা ঠেং, খুৰা আৰু শিং আদিৰেও কল্পনা কৰা হয়। ধূসৰৰঙী ভালুকৰ লগত আৰ্চুৰাৰ ঘনিষ্ঠ সম্পৰ্ক আছে। কিংবদন্তি অনুসৰি তেওঁৰ ৰঙা স্কাৰ্ফ আৰু সোঁ ভৰিত বাওঁ জোতা আছিল। তেওঁৰ কোনো ছাঁও নাথাকে। 

আৰ্চুৰাই অৰণ্যত থকা জীৱ-জন্তু আৰু চৰাইবোৰক সুৰক্ষা দিয়ে আৰু কেতিয়া প্ৰব্ৰজন কৰিব লাগে সেই কথাও কয়। তেওঁ বহুতো ভিন্ন ৰূপত আকাৰ আৰু ৰূপ সলনি কৰিব পাৰে। মানুহ হিচাপে তেওঁক জিলিকি থকা চকুৰে কৃষকৰ দৰে দেখা যায়। 

আৰ্চুৰাবোৰ ভয়ংকৰভাৱে অলৌকিক সত্তা: ইহঁতে ভয়ংকৰ চিঞৰ-বাখৰ কৰি থাকে, আৰু বিচৰণকাৰী মানুহৰ চিনাকি মাত অনুকৰণ কৰি তেওঁলোকক নিজৰ গুহালৈ ঘূৰাই আনিব পাৰে, য’ত আৰ্চুৰাসকলে তেওঁলোকক মৰিয়াই মৰিয়াই হত্যা কৰিব; তেওঁলোকে নিজৰ বাসস্থানৰ পৰাও চিন আঁতৰাই পেলায়। 
ইহঁত দুষ্ট নহয়: যদিও ইহঁতে মানুহক বিপথে পৰিচালিত কৰি যুৱতীক অপহৰণ কৰি ভাল পায়, তথাপিও ইহঁতে চৰি থকা গৰু-ম’হবোৰক অৰণ্যত বেছি দূৰলৈ বিচৰণ কৰি হেৰাই যোৱাৰ পৰা ৰক্ষা কৰাটোও জনা যায় কেতিয়াবা এটাতকৈ অধিক আৰ্চুৰাই এখন অৰণ্যত বাস কৰে, আৰু তাৰ পিছত তেওঁলোকে নিজৰ ভূখণ্ডৰ বাবে যুঁজিব, গছ-গছনি ভাঙি জীৱ-জন্তুক ভয় খুৱাব। 

#### চোৰ / চুৰা
চুৰা দুটা বেলেগ বেলেগ। এজনী হৈছে বিচুৰা, ঘৰুৱা আত্মা আৰু এভ ইয়েছিৰ পত্নী।
### বাহ্যিক সংযোগ
* Türk Mitoloji Sözlüğü, Pınar Karaca (Arçurı)
* Türk Mitolojisinde Ruhlar, Sadettin Buluç
* «Арзюри» М. Фёдорова
* Чуаш халык мифлары.

## তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:তুৰ্কী কাহিনী
শ্ৰেণী:পৌৰাণিক কথা
ছালমা কুজবাৰী

**ছালমা কুজবাৰী** () (১ মে’, ১৯২৩ – ১১ আগষ্ট, ২০০৬); ছিৰিয়াৰ এগৰাকী লেখক আৰু অনুবাদক আছিল। মহিলা অধিকাৰ কৰ্মী তথা লেখিকা মে জিয়াদেহ-সম্বন্ধীয় সাহিত্য সমালোচনা আৰু জীৱনীৰ লগতে স্পেইনৰ আন্দালুছিয়া অঞ্চলৰ বিষয়ে লিখা লেখাৰ বাবে তেওঁ পৰিচিত, বিশেষকৈ দ্য টু আইজ অৱ চেভিল নামৰ গ্ৰন্থখনৰ বাবে।

## জীৱন
৯২৩ চনত ডামাস্কাছৰ এটা বিশিষ্ট পৰিয়ালত ছালমা আল-হাফাৰ কুজবাৰীৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ লুটফি আল-হাফাৰে ১৯৩৯ চনত ছিৰিয়াৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী হিচাপে কিছু সময়ৰ বাবে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। তেখেতে তেখেতৰ পেছাদাৰী কাম-কাজত সহায় কৰিছিল আৰু প্ৰথমতে মুছলমান ধৰ্মীয় বিদ্যালয়ত পঢ়াৰ পিছত তেখেতে ব্যক্তিগত ফ্ৰান্সিস্কান বিদ্যালয়ত আৰবী, ইংৰাজী আৰু ফৰাচী ভাষা অধ্যয়ন কৰিছিল, যি সময়ত ছিৰিয়াত ছোৱালীৰ শিক্ষা অস্বাভাৱিক আছিল। ইয়াৰ পিছত তেওঁ বেইৰুটৰ এখন জেচুইট বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সৈতে চিঠিপত্ৰৰ জৰিয়তে ৰাজনীতি বিজ্ঞান অধ্যয়ন কৰে যদিও ডিগ্ৰী সম্পূৰ্ণ কৰা নাছিল।

১৯৪০ চনত কুজবাৰীয়ে ডামাস্কাছৰ আল আহাদ নামৰ আলোচনীখনত তেওঁৰ প্ৰথম গ্ৰন্থ প্ৰকাশ কৰে। ইয়াৰ এদশক পিছত ১৯৫০ চনত তেওঁৰ প্ৰথমখন গ্ৰন্থ আত্মজীৱনীমূলক *হালাৰ ডায়েৰীছ* প্ৰকাশ কৰে। ১৯৫০ আৰু ৬০ৰ দশকত তেওঁ ধাৰাবাহিক চুটিগল্প সংকলনলগতে ১৯৫৮ চনত ছলিটাৰী ৰোজ আৰু ১৯৬৬ চনত য়েষ্টাৰডেজ চেণ্ট নামৰ দুখন ফৰাচী ভাষাৰ কবিতা সংকলন প্ৰস্তুত কৰে।

সাহিত্য জীৱনৰ আৰম্ভণিৰ পৰাই কুজবাৰীৰ লেখাই নাৰীৰ আভ্যন্তৰীণ জীৱনক সম্বোধন কৰিছিল, যিটো সেই সময়ত ছিৰিয়ান সাহিত্যৰ বাবে বিৰল বিষয় আছিল।

তেওঁ বহু বছৰ বিদেশত বাস কৰিছিল, বিশেষকৈ স্পেইনত, য'ত তেওঁ ছিৰিয়াৰ দূতাবাসত কাম কৰিছিল। তাতেই আন্দালুছিয়াৰ স্পেনিছ সোণালী যুগৰ প্ৰতি তেওঁৰ তীব্ৰ আগ্ৰহ জন্মিছিল। এই অভিজ্ঞতাই তেওঁৰ সৰ্বাধিক সমাদৰ লাভ কৰা উপন্যাস *দ্য টু আইজ অৱ চেভিল* (১৯৬৫) আৰু ২০০০ চনত নিৰ্মিত তেওঁৰ স্মৃতিগ্ৰন্থ *স্পেনিছ এণ্ড আন্দালুছিয়ান মেম'ৰিজ উইথ নিজাৰ কাব্বানী এণ্ড হিজ লেটাৰ্ছ*, যিখন কবি নিজাৰ কাবানীৰ সৈতে তেওঁৰ বন্ধুত্বৰ পৰা অনুপ্ৰাণিত হৈছিল। আন্দালুছিয়া সন্দৰ্ভত ছিৰিয়াৰ পণ্ডিতসকলৰ বাবে তেওঁৰ অৱদানক উল্লেখযোগ্য বুলি গণ্য কৰা হয়, আৰু এই বিষয়ৰ ওপৰত কৰা কামৰ বাবে তেওঁক ১৯৬৪ চনত স্পেইন চৰকাৰৰ পৰা পদক আৰু ১৯৮০ চনত পালেৰ্মো বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ভূমধ্যসাগৰীয় সাহিত্য বঁটাৰে সন্মানিত কৰা হয়।

বিশিষ্ট মহিলাসকলৰ জীৱনৰ বিষয়ে অধ্যয়ন আৰু বুৰঞ্জী লিখাৰ উপৰিও কুজবাৰী নিজেই এগৰাকী নাৰীবাদী আৰু নাৰী অধিকাৰ কৰ্মী আছিল। সৰুতে তেওঁ পৰম্পৰাগত ক'লা হিজাব প্ৰত্যাখ্যান কৰিছিল, ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে বগা মূৰত গামোচা পিন্ধিবলৈ পছন্দ কৰিছিল। বিভিন্ন মহিলা সংগঠনৰ সৈতে জড়িত আছিল আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মানৱ অধিকাৰ সন্মিলনত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। এই কাৰ্যকলাপ দাতব্য কামলৈকে বিস্তৃত হৈছিল আৰু কুজবাৰীয়ে ১৯৪৫ চনত শিশুৰ দাতব্য সংস্থা মাবাৰত আল তালিম ৱা আল-মুৱাছাত (মাবাৰা এছ'চিয়েচন ফৰ এডুকেচন এণ্ড কনছ'লেচন)ৰ সহ-প্ৰতিষ্ঠাপক হৈছিল, যিয়ে অনাথ শিশুৰ যত্ন লয়।
## তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ছিৰিয়াৰ নাৰী অধিকাৰ কৰ্মী
ছু ইয়েছি

তুৰ্কী পৌৰাণিক কাহিনীত **ছু ইয়েছি** (আক্ষৰিক অৰ্থত "পানীৰ মাষ্টাৰ") এটা জল আত্মা। তুৰ্কী সংস্কৃতিত ই অপেশ্বৰৰ সৈতে মিল খায়। ই এটা অশৰীৰী, অস্পষ্ট সত্তা, কিন্তু ই ইয়েৰ টানৰীৰ কন্যা পুৰুষৰ লগতে নাৰী জীৱলৈও ৰূপান্তৰিত হ’ব পাৰে। কেতিয়াবা পানীৰ মালিকক বলধৰ ৰূপত চিত্ৰিত কৰা হয়।.
## বৈশিষ্ট্যসমূহ
ছু ইয়েছিৰ খং উঠিলে ই বান্ধ ভাঙি পেলায়, পানীৰে পাৰ বুৰাই পেলায়, আৰু মানুহ আৰু জীৱ-জন্তু ডুবাই পেলায়। ইয়াৰ দ্বাৰা মানুহক তেওঁৰ পানীৰ তলৰ বাসস্থানলৈ টানি লৈ যায় যাতে সিহঁতক তেওঁৰ দাস হিচাপে সেৱা কৰোৱাব পাৰে। তাটাৰ সাধুকথাত ই ছু আনাছি ("পানীৰ মাতৃ")ৰ দৰে একেটা জীৱ। তুৰ্কী কাহিনীত ই পুখুৰী বা নদীত বাস কৰে। কোনো বিশেষ বাসস্থানৰ উল্লেখ নাই, আৰু ‘আধা ডুব যোৱা কাঠৰ কুণ্ডাটোও স্পষ্ট নহয়। ভ্ৰমণ কৰিবলৈ তেওঁ এটা কুণ্ডাত উঠি যায়। 

ছু ইয়েছি কেতিয়াবা বানপানী, ধুমুহা, জাহাজ ধ্বংস আৰু ডুব যোৱাৰ দৰে বিপদজনক পৰিঘটনাৰ সৈতে জড়িত হৈ থাকে। অন্যান্য তুৰ্কী লোক পৰম্পৰাত তেওঁ উপকাৰী বা উপকাৰী হ’ব পাৰে আৰু বৰষুণৰ কাৰণো হ’ব পাৰে।

কিছুমান শক্তিশালী ছু ইয়ে, যেনে ছু দেদেচিয়ে (পুৰুষ সত্তা) বেমাৰৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। তেওঁৰ ফলত হোৱা বুলি কোৱা হোৱা “পানীৰ ৰোগ’’ নামৰ এটা ৰোগ মানুহৰ শৰীৰত পানীৰ দৰে বুদবুদ হিচাপে দেখা দিয়ে। ইয়াৰ পৰা মুক্তি পাবলৈ নদী বা ফোয়াৰাত নিমখ পেলাই দিছিল।

### ছু আনা
ছু আনা ("পানীৰ মাতৃ")ক প্ৰায়ে ছু ইয়েছিৰ নাৰী ৰূপ বুলি উল্লেখ কৰা হয়। পৰী সদৃশ মুখ আৰু হালধীয়া আৰু দীঘল চুলি, সাধাৰণতে ক’লা মাছৰ খোলাৰে আবৃত উলংগ যুৱতী হিচাপে দেখা যায় বুলি কোৱা হয়। 
তেওঁৰ মাছৰ ফান আৰু জুইৰ দৰে জ্বলি থকা চকু দুটা। তেওঁ সাধাৰণতে আধা ডুব যোৱা কুণ্ডা এটাত উঠি নিজৰ নদীৰ কাষেৰে খলপ্ খলপ শব্দৰে যায়। স্থানীয়ভাৱে ডুব যোৱাটো ছু আনাছিৰ কাম বুলি কোৱা হয়। তেওঁ
ছু আতাৰ পত্নী। তেওঁ পানীৰ পাৰ ভাল পায় আৰু পানীৰ পৰা ওলাই আহি ভাল পায়। 
### ছু আতা
ছু আতা ("পানীৰ পিতৃ") হৈছে ছু ইয়েছিৰ পুৰুষ ৰূপ। বেং সদৃশ মুখ, সেউজীয়া দাড়ি, শৰীৰ শেলাই আৰু বোকাৰে আবৃত বুঢ়া মানুহ হিচাপে তেওঁ দেখা দিয়ে। হাতৰ সলনি জালযুক্ত পাখি আছে। সাধাৰণতে তেওঁ নিজৰ নদীৰ কাষেৰে ঘোঁৰাত উঠি যায়। ফলস্বৰূপে তেওঁক চুভাছ লোকসকলে প্ৰায়ে ৱুদাছ (চুভাছ: Вутăш, Vutăş) বুলি অভিহিত কৰে। তেওঁ নদী আৰু হ্ৰদৰ আত্মা। কোনোবা ডুব গ’লে মানুহে প্ৰায়ে কয় "ছু আতাই তাক লৈ গ’ল।" পানী প্ৰদূষিত কৰা লোককো তেওঁ ঘৃণা কৰে বুলি জানিব পৰা গৈছে। তেওঁক কেনেকৈ সন্তুষ্ট কৰিব পাৰি তাৰ পৰামৰ্শ দিয়া হৈছে যে, তেওঁক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ সম্পূৰ্ণ ৰুটি এখন পানীত পেলাই দিব লাগে। লগতে যেতিয়া কইনা এগৰাকীয়ে দূৰলৈ যাবই লাগিব, তেতিয়া ছু আতাৰ লগত চিনাকি কৰাই দিব লাগে। সাধাৰণতে শীতকালত তেওঁ দেখা দিয়ে।

## তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:তুৰ্কী কাহিনী
শ্ৰেণী:পৌৰাণিক কথা
পিটচেন

**পিটচেন** চাইবেৰিয়ান টাটাৰসকলৰ মাজত প্ৰচলিত পৌৰাণিক কাহিনীৰ এটা বনপ্ৰাণী। 

পিটচেনৰ ভূমিকা পৰস্পৰ বিৰোধী। ই ভাগ্য কঢ়িয়াই আনিব পাৰে, কিন্তু বিপদো আনিব পাৰে, মানুহক বন্য জন্তুলৈ সলনি কৰাব পাৰে। 

পিটচেনৰ বাবে আকৃতি সলনি কৰাটো সাধাৰণ কথা: তেওঁক ষ্টাফ আৰু নেপচেক থকা এজন বয়োজ্যেষ্ঠৰ দৰে দেখা যাব পাৰে, কিন্তু বিভিন্ন প্ৰাণীৰ দৰেও দেখা যায়, যেনে বান্দৰৰ দৰে। পিটচেনে পৰিত্যক্ত ঘৰত থাকিবলৈ ভাল পায়। তেওঁ ঘোঁৰাত উঠিও ভাল পায় আৰু কেশৰত আলকাতৰাৰ তেল সানি ভাল পায়।

পিটচেনে ছোৱালীলৈ ৰূপান্তৰিত হ’লে যৌন সম্পৰ্ক স্থাপন কৰিব পাৰে বা মানুহক বিয়া কৰাব পাৰে। এটা কিংবদন্তি অনুসৰি এজন চিকাৰীয়ে এখন অৰণ্যত ধুনীয়া ছোৱালীৰ লগত ভেটাভেটি হৈছিল আৰু তাইক বিয়া কৰাইছিল। অলপ পিছতে তেওঁলোক ধনী হৈ পৰে। এবাৰ সি আগতেই ঘৰলৈ আহি দেখিলে যে এটা টাস্কি দানৱে এটা জেঠী খাই আছে। তেওঁ ভয় খাই কান্দিলে আৰু সেই মুহূৰ্ততে তেওঁৰ পত্নী আৰু তেওঁৰ ধন-সম্পত্তি নোহোৱা হৈ গ’ল।

পিটচেন চুভাছ আৰ্চুৰি আৰু ভলগা-উৰাল টাটাৰ ছুড়েলৰ সমকক্ষ। চাইবেৰিয়ান টাটাৰসকলৰ পৌৰাণিক কাহিনীত ট’বল আৰু অমস্ক টাটাৰসকলৰ চেগ আৰু দুৰ্গন্ধময় ইয়ছ-কেশ্বে আছিল। যাত্ৰীক কঢ়িয়াই লৈ ফুৰে আৰু জোৰকৈ বিয়া কৰাই দিয়ে। ৰাতি য়িছ-কেশ্বেৰ আত্মা কাষলতিত ডেউকা লগাই উৰি যায়।
## তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:তুৰ্কী কাহিনী
শ্ৰেণী:পৌৰাণিক কথা
পাছিথিয়া (শ্ৰুতিকথা)

**পাছিথিয়া** (প্ৰাচীন গ্ৰীক: Πασιθέα বা Πασιθέη; ইংৰাজী: Pasithea; সাম্ভৱ্য অৰ্থ: 'সকলোৰে ওচৰলৈ দৌৰি যোৱাজন' বা 'সকলোৱে শ্ৰদ্ধা কৰা দেৱী') গ্ৰীক শ্ৰুতিকথাত পাৰ্ছিথিয়া বুলিলে তলৰ চৰিত্ৰ কেইটা বুজোৱা হয়:

**পাছিথিয়া**: গ্ৰীক শ্ৰুতিকথাৰ সাগৰীয় দেৱতা নেৰিয়াছ আৰু সাগৰীয় দেৱী অ'চেনিড ড'ৰিছৰ নেৰেইডছ নামৰ ৫০ গৰাকী কন্যাৰ ভিতৰত অন্যতম এগৰাকী কন্যা আছিল।

**[[পাছিথিয়া]]**: গ্ৰীক শ্ৰুতিকথা অনুসৰি এগৰাকী অন্যতম সৌন্দৰ্য্য আৰু অনুগ্ৰহৰ দেৱী (গ্ৰেচ) আৰু হিপনোছৰ পত্নী আছিল। ননছৰ মহাকাব্য ডাইঅ’নিচিয়াকাত (খ্ৰীষ্টপূৰ্ব পঞ্চম শতিকা) তেওঁ এফ্ৰোডাইটিৰ তিনি গৰাকী পৰিচাৰিকা গ্ৰেচৰ ভিতৰত অন্যতম অছিল।

**পাছিথিয়া**: গ্ৰীক শ্ৰুতিকথাৰ এগৰাকী নাইয়াড৷ তেওঁ এথেন্সৰ ৰজা ইৰিথনিয়াছৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হৈছিল৷ তেওঁলোক প্ৰথম পাণ্ডিয়ন আৰু অন্যান্য সন্তান সকলৰ পিতৃ-মাতৃ। সাধাৰণতে তেওঁৰ নাম প্ৰক্সিথিয়া (Praxithea) বুলি কোৱা হয়।

## শ্ৰুতিকথা
ইলিয়াডত পাছিথিয়াক কনিষ্ঠা চেৰাইট/গ্ৰেচসকলৰ ভিতৰত অন্যতম বুলি কোৱা হৈছে। হীৰাই ট্ৰ'জান যুদ্ধৰ কাৰ্য্যৰ পৰা জিউছক সাময়িকভাৱে আঁতৰাই পেলোৱাৰ সহায় বিচাৰি টোপনিৰ দেৱতা হিপনছৰ কাষ চাপে। তেওঁৰ সহায়ৰ বিনিময়ত হীৰাই ষ্টাইক্সৰ ওচৰত শপত খায়, পাছিথিয়াক হিপ্নছৰ সৈতে বিবাহৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে৷ হিপ্নছে তেওঁক সদায় ভাল পাইছিল বুলিও কোৱা হৈছে।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:লোকগাথা
বাড়ীৱালী

**বাড়ীৱালী**  () ঋতুপৰ্ণ ঘোষৰ পৰিচালনাত ২০০০ চনত মুক্তি পোৱা পশ্চিম বংগৰ পৰা নিৰ্মিত এখন বাংলা ছবি। ছবিখনত অভিনয় কৰিছে কিৰন খেৰ, ৰূপা গাংগুলী, আৰু চিৰঞ্জীত চক্ৰৱৰ্তীয়ে।
## কাহিনীৰ সাৰাংশ
ছবিখনৰ কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰ বনলতা (কিৰন খেৰ) বিয়াৰ দুদিন পূৰ্বে হ’বলগীয়া স্বামী সৰ্প দংশনত মৃত্যু হোৱাৰ পিছৰে পৰা অকলশৰীয়া জীৱন কটাবলগীয়া হৈছে। ঘৰত তেওঁৰ সংগী হ’ল তেওঁৰ লিগিৰি মালতী (সুদীপ্তা চক্ৰৱৰ্তী) আৰু প্ৰসন্ন। এই বিশাল হাউলীৰ নিসংগতাৰ লগত তেওঁ অভ্যস্ত হৈ পৰিছে। একেবাৰে প্ৰয়োজনীয় নহ’লে তেওঁ ঘৰৰ পৰা বাহিৰলৈ নাযায়। হঠাৎ এজন চলচ্চিত্ৰ পৰিচালকে (চিৰঞ্জীত চক্ৰৱৰ্তী) ঘৰৰ এটা অংশ ভাড়াত লৈ নিজৰ ছবিৰ শ্বুটিং কৰিব বিচাৰে। বনলতাই প্ৰথমে আপত্তি কৰে যদিও পিছত মান্তি হয়। ছবিখনৰ সুদৰ্শন পৰিচালক দীপাংকৰ, ছবিখনৰ নায়িকা সুদেষ্ণা (ৰূপা গাংগুলী), আৰু বহু অভিনেতা, অভিনেত্ৰী আৰু কলা-কুশলীৰে ঘৰটো ব্যস্ত হৈ পৰিছে। বনলতাই জানিছিল যে দীপাংকৰৰ বিয়া হৈছে, আৰু সুদেষ্ণাৰ সৈতে তেওঁৰ পূৰ্বৰ প্ৰেমৰ সম্পৰ্কৰ কথাও তেওঁৰ অজানা নাছিল। তৎসত্ত্বেও আদবয়সীয়া বনলতা দীপাংকৰৰ প্ৰতি আগ্ৰহী, এনে লাগে যেন তেওঁ এনেকুৱা এজন পুৰুষৰ বাবে অপেক্ষা কৰি আছিল। এই আগ্ৰহৰ সুযোগ লৈ দীপাংকৰে বনলতাক তেওঁৰ ছবিখনত এটা সৰু চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিবলৈ অনুৰোধ জনায়। শ্বুটিৎ শেষ হোৱাৰ পিছত সকলোৱে গুচি গ’ল। বনলতাৰ নিসংগতা আৰু যেন গভীৰ হয়। তেওঁ ইখনৰ পিছত সিখন চিঠি পঠিয়াবলৈ ধৰিলে। কিন্তু দীপাংকৰে বনলতাৰ চিঠিখনৰ কোনো উত্তৰ নিদিয়ে। মুক্তিৰ পাছত ছবিখন চাবলৈ যোৱাৰ আগমুহূৰ্তত তেওঁ গম পায় যে তেওঁ অভিনয় কৰা চৰিত্ৰটো ছবিখনৰ পৰা কৰ্তন কৰা হৈছে। 
## বিতৰ্ক
বঙালী অভিনেত্ৰী ৰীতা কৈৰালে  ২০১৭ চনৰ এটা টিভি শ্ব’ত দাবী কৰিছিল যে, তেওঁক সংবাদ মাধ্যমৰ আগত অৱগত নকৰিবলৈ কোৱা হৈছিল, যে তেওঁ অভিনেত্ৰী কিৰন খেৰৰ কণ্ঠ ডাব কৰিছে। ছবিখনৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটাৰ মনোনয়নত তেওঁৰ অৱদান ঘোষণা কৰা হোৱা নাছিল। 
## তথ্য সংগ্ৰহ

## বাহ্যিক সংযোগ
*
* Critical look at ''Bariwali'' - Sydney Film Festival

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ নাৰী সম্পৰ্কীয় চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:বঙালী চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:২০০০ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ