open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ভেটুলুকা নৃত্য

**ভেটুলুকা নৃত্য** অসমৰ ডিমৰীয়া অঞ্চলত প্ৰচলিত এক নৃত্য। ভেটুলুকা মূলতঃ গৰখীয়া ল'ৰাৰ আশীৰ্বদীয়া নৃত্য। লোক বিশ্বাস যে ভেটুলুকা নৃত্যত অংশ‌ লোৱা গৰখীয়া ল'ৰাই গৃহস্থক দিয়া আশীৰ্বাদ কেতিয়াও অথলে নাযায়। কাজেই গা‌ঁৱৰ গৰখীয়া সকল একগোট হৈ গৃহস্থৰ ঘৰে ঘৰে এই নৃত্য কৰি আশীৰ্বাদ দি ফুৰে। 
## বিৱৰণ
ভেটুলুকা নৃত্য জন্মাষ্টমীৰ পৰা আৰম্ভ কৰি সামৰণি মাৰে দুৰ্গা পূজাৰ ষষ্ঠীৰ দিনটোত। এই সময়ছোৱাৰ বাদে অন্য সময়ত ভেটুলুকা নৃত্য‌‌ কৰা নহয়। লোক বিশ্বাস অনুসৰি এই নৃত্য নিৰ্দিষ্ট সময়ৰ আগত বা পাছত কৰিলে অমংগল হয় আৰু নৃত্যত ব্যৱহৃত বাঁহী আগেয়ে বজালে গৰুৰ অপায়-অমংগল হয়। এই বাঁহী দুৰ্গা পূজাৰ পাছত বজালে পথাৰৰ শ্ৰীবৃদ্ধি ভালদৰে নহয় বুলি বিশ্বাস আছে। তদুপৰি সেই ভেটুলুকা বা‌ঁহীৰ মাত শুনিলে শস্য অনিষ্টকাৰী কীট-পতংগই আহি পথাৰ চানি ধৰে বুলিও বিশ্বাস কৰা হয়। সেয়ে এই ভেটুলুকা নৃত্য জন্মাষ্টমীৰ পৰা দুৰ্গা পূজাৰ ষষ্ঠীৰ ভিতৰত সামৰণি মাৰে। নৃত্যত ব্যৱহাৰ কৰা আহিলা সমূহৰ ভিতৰত - এটা ভেটুলুকা বাঁহী, এযোৰ তাল, নৃত্যত অংশ গ্ৰহণকাৰীসকলৰ হাতে হাতে একোডাল লাখুটি আৰু তামোলৰ ঢকোৱৰে সজা এটা ঘোঁৰা। ভেটুলুকা বা‌ঁহীটো দলৌ বাঁহৰ পৰা সজা হয়। ইয়াৰ দৈৰ্ঘ্য প্ৰায় আঢ়ৈ ফুটমান হ'ব। এই বাঁহী নৃত্যৰ আৰম্ভণিৰ পৰা সামৰণিলৈকে এটা নিৰ্দিষ্ট সুৰেৰে বজাই থকা হয় আৰু বাঁহীৰ সুৰৰ লগত ৰজিতা খুৱাই এই গীত ফাঁকি গোৱা হয়। 
 অ' বৌ অ' বৌ 
 ধুন্দৰী পাৰি দি খাওঁ
 ডাঙৰ বৌ গাখীৰ খিৰাওঁ
 সৰু বৌ গাখীৰ খাওঁ
 অ' বৌ অ'বৌ
 ধুন্দৰী পাৰি দি খাওঁ।
ঘোঁৰাটো খেৰেৰে তৈয়াৰ কৰা হয় আৰু ওপৰত তামোলৰ ঢকুৱাৰে চোলা পিন্ধোৱা হয়। চূনৰ দাগ দি নাক,মুখ,কাণ আদি অংকন কৰি দিয়ে। নেজডাল মৰাপাটেৰে তৈয়াৰ কৰে আৰু ডিঙিত এটা টিলিঙা আৰিঁ দিয়া হয়। 
ভেটুলুকা নাচিবলৈ যাওঁতে নঙলাৰ মুখত গৈ বা‌ঁহীটো তিনিবাৰ বজাই নাচিবলৈ অহাৰ আগজাননী গৃহস্থক জনায়। তাৰ পাছত তাল অ আৰু বাঁহিৰে ছেৱে ছেৱে এজন এজনকৈ ভেটুলুকা নচা দলটো গৃহস্থৰ চোতালত প্ৰৱেশ কৰে আৰু হাতত লৈ যোৱা লাঠিডালেৰে সৈতে বৃত্তাকাৰে ঘূৰি ঘূৰি নাচিবলৈ আৰম্ভ কৰে। এনেকৈ দুপাক মান নচাৰ পাছত ঘোঁৰা নচোৱা মানুহজনে দুভৰিৰ মাজত ঘোঁৰাটো সুমুৱাই লৈ দৌৰি আহি ব্যাংগাত্মক ভংগিমাৰে চোতালত প্ৰৱেশ কৰি গৃহস্থৰ কাষ চাপে। ঘোঁৰা নচোৱাৰ কোনো বিধি সন্মত নিয়ম নাই যদিও বাঁহীৰ সুৰে সুৰে ঘোঁৰা চেকুৰোৱাৰ দৰে দৌৰি দৌৰি নৃত্য কৰে। নৃত্যৰ ছেও সলনি কৰিবলৈ বাঁহীৰ সুৰেৰে ইংগিত দিয়ে। ‌গৰখীয়া ল'ৰাবোৰে হাতত লাঠি বোৰ নৃত্যৰ তালে তালে কেতিয়াবা বৃত্তাকাৰে আৰু কেতিয়াবা সৰল ৰৈখিকভাৱে সঞ্চালন কৰে। নৃত্যৰ শেষত তাল বজোৱা জনে প্ৰথমতে হৰিধ্বনি দিয়ে আৰু বাকীবোৰেও সমস্বৰে হৰিধ্বনি দি গৃহস্থক আৰ্শীবাদ দিয়ে। এই আশীৰ্বাদৰ পিছতে দলটোক চাউল-পইচা আদিৰ দান-বৰঙণি দি বিদায় জনায়। 
প্ৰকৃততে ভেটুলুকা নৃত্য কৰি‌ গৰখীয়াসকলে দুৰ্গা পূজাৰ আগজাননীও দিয়ে। এই জাননীৰ উদ্দেশ্য হৈছে দুৰ্গা পূজাৰ বলি বাহনৰ লগতে অন্যান্য যাৱতীয় সামগ্ৰী জা-যোগাৰ কৰা। 
## তথ্য সংগ্ৰহ

## লোককৃষ্টিৰ সমীক্ষা, লেখাৰু জিতু কুমাৰ

শ্ৰেণী:নৃত্য
মাইকুচুমফাই

**মাইকুচুমফাই** টাই পৰিয়ালৰ বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলে পালন কৰা এক উৎসৱ। এই উৎসৱ মাঘ বিহুৰ সমসাময়িক আৰু টাই খামটি, টাই আহোম, টাই ফাকিয়াল, টাই টুৰুং, টাই আইতন আৰু টাই খাময়াংসকলে ইয়াক উদযাপন কৰে। *মাইকুচুমফাই * শব্দটোৰ অৰ্থ এনেধৰণৰ: 'মাই' মানে খৰি, 'কু' মানে জাপি থোৱাদম, 'চুম' সংযোগ কৰা আৰু 'ফাই' মানে জুই।অৰ্থাৎ দম কৰি জাপি থোৱা খৰিত অগ্নিসংযোগ কৰা। 

## মাইকুচুমফাই পালন কৰাৰ ৰীতি

অসমৰ অন্যান্য জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলে মাঘৰ দোমাহীত উৰুকাৰ দিনা খৰিৰ মেজি সাজি জুই জ্বলোৱাৰ দৰে ঠাই খামটি, ফাকিয়াল, টুৰুং, আইতন, খাময়াংসকলে মাঘী পূৰ্ণিমাৰ দিনা মেজি সাজি মেজি জ্বলায়।এই উৎসৱলৈ কেইসপ্তাহমান থাকোঁতেই টাই গাঁৱৰ ডেকাসকলে হাবিৰ পৰা খৰি কাটি আনি বৌদ্ধ বিহাৰৰ চৌহদত গোটাই শুকুৱাবলৈ দিয়ে। খৰিবোৰ শুকালে 'মাইকু' (মেজি) ৰ নিৰ্দিষ্ট জোখত কাটি লয়। মেজিটো বুদ্ধ পূৰ্ণিমাৰ আগদিনা সন্ধিয়াৰ আগে আগে সাজি উলিওৱা হয়। মেজিটোৰ দৈঘ্য ৮মিটাৰ। মেজিটোৰ আগ অংশ বা শীৰ্ষ স্থান আৰু তলৰ গুৰি অংশটো কিছু পৰিমাণে সৰু কৰা হয় এটা তাঁতবোৱা মাকোৰ নিচিনা। প্ৰথমে কলপটুৱাৰে এটা মূৰত বেদীৰ দৰে নিৰ্মাণ কৰি লৈ তাৰ মাজে মাজে কাঠ খৰিবোৰ তৰপে তৰপে জাপি দি চাৰি চুকত চাৰিডাল গোটাবাঁহ পুতি তাৰ মাজত কুমলীয়া বাঁহ (দুই মূৰে গাঁঠি থকা) ৰ টুকুৰা ভৰাই দিয়ে। যাতে মেজি জ্বলিলে এইবোৰ 'ঢৌ', 'ঢৌ'কৈ শব্দ কৰি ফুটি যায়। মেজিটোৰ ওপৰৰ অংশত খেৰ দিয়া হয়। মেজিটো হাউলি নপৰিবলৈ দীঘল ৰছী মাটিত পোতা খুটিত বান্ধি দিয়ে। মেজিৰ চাৰিওকাষে ৰং-বিৰঙৰ কাগজ কাটি পুথি দিয়া হয়। মেজিটোত নানাৰঙী, ফুলৰ মালাদি সুন্দৰকৈ সজোৱা হয়। 
ৰাতি হোৱাৰ লগে লগে মাইকুটোৰ কাষত গাঁৱৰ ডেকাসকলে বাদ্য বজাই নৃত্য-গীত কৰে। মাঘৰ পূৰ্ণিমাৰ দিনা পুৱা পৰম্পৰাগত পদ্ধতিৰে মেজি জ্বলাই মেজিঘৰত ডেকাসকলে নানান বস্তু দি বনোৱা খাওয়া কুক (খিচিৰি ভাত) সকলোৱে মিলি জুলি খায় আৰু মাইকুটোৰ ওচৰত সন্ধিয়া ধূপ-ধূনা, মম আদি জ্বলাই। গাঁৱৰ পাঠকে মন্ত্ৰ পাঠ কৰি মেজিটো বৌদ্ধৰ নামত উছৰ্গা কৰি জ্বলাবলৈ লোৱা হয়। ভিক্ষুৱে ৰাইজৰ মঙ্গল কামনা কৰি মঙ্গল সূত্ৰ গায় আৰু সকলোকে শীল বা ব্ৰত দিয়ে। তাৰ পাছত কোনো এজনে মাইকুত ওলোমাই থোৱা এডাল ৰছীত জুইৰ শিখা বান্ধি মেজিৰ ওপৰৰ অংশত অগ্নি সংযোগ কৰে। কিছুমানে মেজিটোত উঠি গৈয়ো মেজিৰ ওপৰ অংশত জুই দিয়া হয়। 

## লোক বিশ্বাস

টাই সকলৰ মাইকুচুমফাই উৎসৱৰ অন্তৰালতো এটি তাৎপৰ্যপূৰ্ণ কাহিনী জড়িত হৈ আছে। ভগৱান বুদ্ধই তেওঁৰ জীৱনৰ শেষ কালছোৱা বৈশালী নগৰৰ চপলা চৈত্যত কটাইছিল। মাঘ মাহৰ পূৰ্ণিমা তিথিত তেওঁ তেওঁৰ শিষ্য আৰু ভক্তবৃন্দৰ আগত ধৰ্ম প্ৰকাশ কৰিছিল। তাৰ তিনিমাহৰ পিছতে তেওঁ মহা পৰি নিৰ্বাণ লাভ কৰে। সেয়ে মাঘৰ এই পূৰ্ণিমা তিথিতে টাই গোষ্ঠীৰ লোকসকলে "মাইকুচুমফাই '' উৎসৱ পালন কৰে।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ উৎসৱসমূহ
শ্ৰেণী:বৌদ্ধ ধৰ্ম
লাখৰ গীত

**লাখৰ গীত** হৈছে নামনি অসমৰ অঞ্চলবিশেষত প্ৰচলিত একপ্ৰকাৰৰ চহা গীত। একপ্ৰকাৰৰ দক্ষিণ কামৰূপ আৰু পূব গোৱালপাৰা জিলাৰ গ্ৰাম্যাঞ্চলত গৰখীয়াসকলক লাখৰ বুলি কয়। লাখৰহঁত সাধাৰণতে দুখীয়া ঘৰৰ। গৰু ৰখাৰ সময়ত তেওঁলোকে নিজৰ দৰিদ্ৰতাৰ কথা পাহৰি মুকলি আকাশৰ তলত ৰং-ধেমালি কৰি গীত গায়, নাচে, বাঁহী-সুতুলি আদি বজাই নানা ধৰণৰ খেল খেলে। 
## ইতিহাস
গৰু ৰখাৰ প্ৰধান আহিলা 'লৰু' অৰ্থাৎ এচাৰি। লাখৰ সকলে গৰু চৰাওঁতে নিজ নিজ লৰু মাটিত পুতি পূজা কৰি মনৰ আনন্দৰে ফৰিং,নিগনি আদি বলি দিছিল। কালক্ৰমত বলি বাহনত চৰাই পোৱালি আদি যোগাৰ কৰি নিৰ্ধাৰিত দিনত পূজা দিবলৈ ধৰিলে। পূজাৰ দিনা যিয়ে যি পাৰে বয়-বস্তু সংগ্ৰহ কৰি আনে। পূজা সমাপনৰ পিছত সকলো মিলি-জুলি ভোজ-ভাত খায়। 
এনেদৰে পিছলৈ ই লাখৰ পূজা ৰূপত প্ৰতিষ্ঠিত হ'ল আৰু পূজাত হাঁহ, কুকুৰা,ছাগলী, পাৰ আদি বলি বাহন হিচাপে আগবঢ়োৱা হ'ল। আনকি কাৰোবাৰ ঘৰৰ গৰু হেৰালেও 'লাখৰ দেও'ক তামোল পাণেৰে মাননি আগবঢ়োৱাৰ ৰীতি প্ৰচলিত আছে। সেইদৰে হেৰুৱা গৰু বিচাৰি পালে পূজা অৰ্পণ কৰে। 
লাখৰ সকল সাধাৰণতে সহজ সৰল নিৰক্ষৰ। গছ-লতিকাৰ তলত নৈ-নিজৰা পাৰত, বিল-জাৰণিৰ কাষৰ ঘাঁহনিত গৰু মেলি মুক্ত মনে ৰং-তামাচা কৰে আৰু স্বভাৱসুলভ চহা কণ্ঠেৰে গীত গায়। 'লাখৰ' গীতবোৰ সৰল আৰু গীতিময় সুৰ-তাল-লয় ইয়াত স্বাভাৱিকতে প্ৰকাশ পায়। দুটামান 'লাখৰ' গীত-
 ‌‌ঔ তলে গিৰ্ গিৰ্ পানী
 সৰগ মাৰে টানি-টানি 
 পুঠি মাছটা অজলা
 পাহাৰখান কা‌ঁজলা
 
ভিন্ গৰু ভিনটা
 আমাৰ গৰু কেইটা, 
 আমাৰ বাটে আমি যাং
 সোণা-ৰূপা পাই যাং
 ‌ তুহাৰ বাতে তুহা যা
 গৰু হাড়া কুৰাই যা।
## তথ্য সংগ্ৰহ

## লোককৃষ্টিৰ সমীক্ষা, লেখাৰু জিতু কুমাৰ
২০০৬ৰ অসম বিধানসভা নিৰ্বাচন

**২০০৬ৰ অসম বিধানসভা নিৰ্বাচন** দ্বাদশ বিধানসভা গঠন কৰাৰ উদ্দেশ্যে অনুষ্ঠিত হৈছিল। এই নিৰ্বাচনত দুটা পৰ্যায়ত ভোটগ্ৰহণ হয়; ৬৫টা বিধানসভা সমষ্টিৰ বাবে ৩ এপ্ৰিলত আৰু ৬১টা বিধানসভা সমষ্টিৰ বাবে ১০ এপ্ৰিলত। ৫৩খন আসনেৰে ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছে সৰ্বাধিক সংখ্যক আসন লাভ কৰে। কিন্তু চৰকাৰ গঠন কৰিবলৈ এই সংখ্যা পৰ্যাপ্ত নোহোৱাত কংগ্ৰেছে তৰুণ গগৈৰ মুখ্যমন্ত্ৰিত্বত বড়োলেণ্ড পিপলছ ফ্ৰন্টৰ সমৰ্থনত চৰকাৰ গঠন কৰে। বিধানসভাত বি.পি.এফ.ৰ ১২জন বিধায়ক আছিল। অৱশ্যে নবগঠিত বি.পি.এফ. দল নিৰ্বাচনৰ সময়লৈকে নিৰ্বাচন আয়োগৰ পঞ্জীভূক্ত নোহোৱাত তেওঁলোকে নিৰ্দলীয় সদস্য ৰূপে নিৰ্বাচনত অৱতীৰ্ণ হৈছিল। ২৪খন আসনেৰে অসম গণ পৰিষদ দ্বিতীয় স্থানত থাকে।
## প্ৰেক্ষাপট
ইতিমধ্যে কংগ্ৰেছ চৰকাৰখনৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিষ্ঠানবিৰোধী ঢৌ দেখা গৈছিল। তৰুণ গগৈৰ নেতৃত্বৰ বিৰুদ্ধে দলৰ ভিতৰতে ভাবুকিৰ সৃষ্টি হয়। কংগ্ৰেছে এইটো নিৰ্বাচনত সৰ্বাধিক আসন পায় যদিও চৰকাৰ গঠন কৰিব পৰাকৈ নিৰংকুশ সংখ্যাগৰিষ্ঠতা পোৱা নাছিল। বিগত বিধানসভা নিৰ্বাচনত কংগ্ৰেছে লাভ কৰা ৩৯.৭৫ শতাংশ ভোটেৰে ৭১খন আসন লাভ কৰাৰ বিপৰীতে এইটো নিৰ্বাচনত লাভ কৰা আসনৰ সংখ্যা আছিল ৫৩খন, ভোটৰ শতাংশ ৩১.০৮। 

২০০৫ চনত হাগ্ৰামা মহিলাৰীৰ নেতৃত্বত বড়োলেণ্ড পিপলছ ফ্ৰন্ট (BPF) নামেৰে আঞ্চলিক দল এটা গঠিত হয়। ২০০৬ চনৰ বিধানসভা নিৰ্বাচনত বিপিএফৰ ১২জন সদস্যই গোসাইগাঁও, কোকৰাঝাৰ পশ্চিম, কোকৰাঝাৰ পূব, চিদলী, বিজনী, তামুলপুৰ, বৰমা, চাপাগুৰি, পানেৰী, কলাইগাঁও, ওদালগুৰি আৰু মাজবাট বিধানসভা সমষ্টিৰ পৰা নিৰ্দলীয় হিচাপে জিকি আহে আৰু এই সকল বিধায়কৰ সমৰ্থনত কংগ্ৰেছে চৰকাৰ গঠন কৰিবলৈ সক্ষম হয়।

২০০৬ৰ নিৰ্বাচনৰ পূৰ্বৰ সময়চোৱাত অসম গণ পৰিষদ দলৰ মাজতো বিস্তৰ উত্থান-পতন দেখা যায়। বৃন্দাবন গোস্বামীয়ে অগপৰ সভাপতিৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰে। অসম গণ পৰিষদৰ প্ৰথম স্থানৰ নেতা তথা দুবাৰৰ মুখ্যমন্ত্ৰী প্ৰফুল্ল কুমাৰ মহন্তক দলৰ পৰা নিলম্বন কৰা হয়। মহন্তই অগপৰ পৰা আঁতৰি গৈ অসম গণ পৰিষদ (প্ৰগতিশীল) নামেৰে নতুন দল এটা গঠন কৰে আৰু বিধানসভাৰ নিৰ্বাচনত ৯৩জন প্ৰাৰ্থী থিয় কৰায়। কিন্তু বৰহমপুৰ সমষ্টিৰ পৰা মহন্ত নিজে জিকি অহাৰ বাদে অগপ প্ৰগতিশীলৰ আন এজনো  সদস্যক তেওঁ জিকাই আনিব নোৱাৰিলে।
## অংশগ্ৰহণকাৰী  ৰাজনৈতিক দল

## বিজয়ী প্ৰাৰ্থীসকল

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ বিধানসভা নিৰ্বাচন
দবুৰ পূজা

**দবুৰ পূজা**ৰ দবুৰ শব্দটোৱে মিচিং সমাজত প্ৰচলিত পূজা বিশেষক বুজায়। দবুৰ শব্দটো কেনেকৈ উৎপত্তি হৈছে এই বিষয়ে বিতং আলোচনা হোৱা নাই। কোনো কোনো লোকৰ মতে মিচিং ভাষাত *দ* মানে খা আৰু *বুৰ* মানে উৰ্বৰ হোৱা অৰ্থাৎ পূজা-পাতলৰ যোগেদি পৃথিবীৰ উৰ্বৰা কৰা কাৰ্যক বুজায়। 

## দবুৰ পূজা  ভাগ
বহুতে ভাবে যে দবুৰ পূজা মাত্ৰ এবিধহে আছে আৰু তাক একে ধৰণে পালন কৰা হয়। প্ৰকৃততে সেই কথা শুদ্ধ নহয়। এই পূজাৰ কেইবাটাও ভাগ আছে। সেইকেইটা হ’ল- বৃৰতৗ-দবুৰ  , আবৃগ দবুৰ আৰু দ:লুং দবুৰ উল্লেখযোগ্য ।

## দবুৰ পূজাৰ  উৎযাপন শৈলী
বৃৰতৗ-দবুৰ  কেৱল ৰক্তপাত দোষৰ নিৰাময়ৰ বাবে অনুষ্ঠিত হয়।এই পূজা ব্যক্তিগত আৰু সামুহিকভাৱেও কৰিব পাৰি। আবৃগ দবুৰ বা মপুন দবুৰ ব্যক্তিগত ভাৱে অনুষ্ঠিত হয়-মহামাৰী আৰু খেতি পথাৰত পোক-পৰুৱা নিবাৰণৰ অৰ্থে। 

সামূহিকভাৱে কৰা দ:লু-দবুৰ পূজাৰ নিৰ্দিষ্ট দিনত ৰাতিপুৱা গাঁৱৰ পুৰুষসকলে  চাং কোবাই *আজৌং*  বিচাৰি প্ৰতিটো পৰিয়ালৰ ওচৰলৈ যায়। প্ৰতিটো পৰিয়ালে পাৰ্যমানে আপং,কুকুৰা,কণী,চাউল,নিমখ,জলকীয়া আদি *আজৌং* হিচাপে দি আগন্তুক বছৰটোত তেওঁলোকৰ কল্যাণৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰে।এইদৰে সংগ্ৰহ কৰা *আজৌং*  বা সামগ্ৰী সমূহ গাঁৱৰ ওচৰতে থকা নদীৰ পাৰত চিকুণাই থোৱা এডোখৰ ঘূৰণীয়া ঠাইলৈ অনা হয়। ৰুকতক(Ruktok)নামৰ এবিধ ঢেঁকীয়া আৰু সুন্দৰকৈ ফলা বাঁহেৰে সাপে কণী ভক্ষণ কৰি কৰা ঘটনাৰ অনুকৰণত দুটা মূৰ্তি নিৰ্মাণ কৰা হয় আৰু উদিত সূৰ্যৰ ফালে মুখ কৰি সেই মূৰ্তিটো বেদীত স্হাপন কৰা হয়। এচাৰি এদালেৰে সৰ্প মূৰ্তি কেইটা স্পৰ্শ কৰি থকা অৱস্থাত গাহৰি আৰু কুকুৰা বলি দি এইদৰে প্ৰাৰ্থনা কৰা হয় – *হে মাতৃ সূৰ্য, পিতৃ চন্দ্ৰ, হে ঈশ্বৰ,আমি  আগবঢ়োৱা   দ্ৰব্যৰে সন্তুষ্ট হ’বা আৰু আমাক সুস্বাস্থ্য আৰু আনন্দ প্ৰদান কৰিবা।*'

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:উৎসৱ
অসমীয়া পাগুৰি

মানুহে ৰ'দ, তাহ-বৰষুণ-ঠাণ্ডাৰ পৰা আত্মৰক্ষা কৰিবলৈ আৰু সৌন্দৰ্য বৰ্ধনৰ বাবে মূৰত পাগুৰি মাৰিছিল আৰু ইয়াৰ সংস্কৃত নাম হ'ল উষ্ণীষ। শীত-বাতাদিৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ যে উষ্ণীষৰ প্ৰয়োজন, তাক সুশ্ৰুত সংহিতাৰ নিদান স্থানৰ চৰ্তু বিংশতি অধ্যায়ত বৰ্ণিত হৈছে। আশ্বালায়ন গৃহ্যসূত্ৰৰ এঠাইত উষ্ণীষ‌ কৃত্বা ৰূপে যিটো বাক্য আছে তাৰ বৃত্তি হ'ল - আহত বাসসা শিৰোভি বেষ্ট্যতৰ্থঃ অৰ্থাৎ কাপোৰেৰে মূৰ বন্ধা। একেখিনি গ্ৰন্থতে ঋত্বিকসকলে ৰঙা ৰঙৰ পাগুৰি মৰাৰ কথা পোৱা যায়। ক্ষৌম পাতৰ কাপোৰেৰে ধনীলোকে পাগুৰি মাৰিছিল। ৰাজবল্লভে উল্লেখ কৰিছে যে লঘু পাগুৰি চুলিৰ হিতকৰ, কান্তিজনক, ৰজোবাট আৰু কফৰ নিবাৰক। অন্যহাতে আটিল আৰু গধুৰ পাগুৰি পিত্তজনক আৰু চক্ষু ৰোগকাৰক। বৰ্তমানে মূৰত পাগুৰি মৰালৈ চাইয়ে মানুহজন পঞ্জাবী নে মাৰাঠী নে হিন্দুস্তানী তাক ধৰিব পাৰি।

কুমাৰ ভাস্কৰ বৰ্মাই কনৌজৰ বৌদ্ধ মহামেলত শিৰোবেষ্টনেৰে যোগ দিয়াটো তাৎপয্যপূৰ্ণ আছিল আৰু পুৰণি ভাস্কৰ্যতো পাগুৰিৰ প্ৰয়োগ চকুত লগা। বৰ অসমৰ বিভিন্ন জনজাতীয় লোকে আজিও ভিন্ন ধৰণে মূৰত পাগুৰি মাৰে। হালুৱৈসকলে ৰ'দ-বতাহৰ প্ৰতিৰোধক হিচাপে দীঘল কাপোৰ এখন আজিও মূৰত মাৰি লয় আৰু গাঁৱৰ ডেকাসকলে মূৰত গামোচা মৰাতো আজিও প্ৰচলিত হৈ আছে। আহোম যুগত পাগুৰি মৰা প্ৰথাৰ ব্যাপকতা অনুমান কৰিব পাৰি। ৰজা, বিষয়া আৰু সম্ভ্ৰান্ত লোকসকলৰ উপৰি সৈনিসকলেও মূৰত কাপোৰ বন্ধটো উল্লেখযোগ্য।

মধ্যযুগত ওজাপালিৰ ওজাই মূৰত পাগ মাৰিছিল আৰু সত্ৰৰ গায়ন-বায়ন আৰু সূত্ৰধাৰৰ পাগ আছিল চকুত লগা। বগা আৰু ৰঙীন উভয়বিধ কাপোৰকে অসমীয়া লোকে পাগুৰিত ব্যৱহাৰ কৰাটো উল্লেখযোগ্য। ড॰ লীলা গগৈয়ে উকাপাগ, কুহুম বুলীয়া পাগ, গুণাকতা পাগ, চিকণ পাগ, ফচৌ, বৰপাগ, মথুৰাপাগৰ উল্লেখ কৰিছে। পুৰণি অসমৰ চিত্ৰকলাত যিবোৰ পাগুৰি দেখা যায় তাৰ সৰহখিনিৰ নাম মোগলাই পাগুৰি। এক কথাত ক'ব পাৰি যে অসমীয়া মানুহে প্ৰাক আহোম যুগৰে পৰা সণ্ঢালনিভাৱে মূৰত বিভিন্ন ধৰণৰ পাগুৰি মাৰি আহিছে আৰু সিবোৰ অসমীয়া জাতিৰ স্বকীয়তা প্ৰদানত সাহায্য দান কৰিছে।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:বস্ত্ৰ
সংস্কৃতি গ্ৰহণ

**সংস্কৃতি গ্ৰহণ** () এক সাংস্কৃতিক প্ৰক্ৰিয়া। যি প্ৰক্ৰিয়াত কোনো এটা জনগোষ্ঠীৰ সাংস্কৃতিক জীৱন আন এটা জনগোষ্ঠীৰ সাংস্কৃতিক বৈশিষ্ট্যৰ প্ৰভাৱৰ ফলত পৰিৱৰ্তিত হয় তাৰ নামেই সংস্কৃতি গ্ৰহণ। এই প্ৰক্ৰিয়াৰ দ্বাৰা এটা জনগোষ্ঠীৰ সাংস্কৃতিক জীৱন আন এটা জনগোষ্ঠীৰ সংস্কৃতিৰ জৰিয়তে সম্পূৰ্ণভাৱে পৰিৱৰ্তিত হয়। ঐতিহাসিক পুনৰ্গঠনৰ দিশত সংস্কৃতি গ্ৰহণ প্ৰক্ৰিয়াই গুৰুত্ব আৰোপ কৰে।

১৯৩৫ চনত সংস্কৃতি গ্ৰহণৰ সূত্ৰ দিয়া হৈছিল এনেদৰে, "বিভিন্ন সংস্কৃতিৰ জনসমষ্টিৰ মাজত নিয়ত আৰু প্ৰত্যক্ষ সান্নিধ্যৰ ফলস্বৰূপে এটাজন সমষ্টি বা গোটেই কেইটা জনসমষ্টিৰ সাংস্কৃতিক প্ৰতিমান পৰিৱৰ্তিত হোৱা প্ৰক্ৰিয়া বিশেষৰ নাম সংস্কৃতি গ্ৰহণ।" পৰৱৰ্তীকালত এই সূত্ৰটো পৰিৱৰ্তিত আৰু পৰিবৰ্ধিত হৈছে। সংস্কৃতি গ্ৰহণ প্ৰক্ৰিয়াত সান্নিধ্যৰ স্থিতিকাল আৰু গভীৰতাই অন্যতম প্ৰয়োজনীয় উপাদান হ'ব নোৱাৰে।

সংস্কৃতি গ্ৰহণ হৈছে প্ৰক্ৰিয়া অৱস্থাত থকা সাংস্কৃতিক সঞ্চাৰণ। সংস্কৃতি গ্ৰহণত ঐতিহাসিক সত্যতা বা ঘটনাৰ আভাস পোৱা যায়। সংস্কৃতি গ্ৰহণ প্ৰক্ৰিয়াত সমসাময়িক যুগৰজন সমষ্টিৰ সান্নিধ্যই প্ৰাধান্য লাভ কৰে। ঐতিহাসিক জনসমষ্টিৰ মাজৰ দূৰ অতীতত সংঘটিত হোৱা সান্নিধ্যৰ বিষয়েও সংস্কৃতি গ্ৰহণ প্ৰক্ৰিয়াৰ জৰিয়তে বিচাৰ কৰিব পাৰি। ইয়াৰ লগত মনস্তাত্ত্বিক দিশ এটাও জড়িত হৈ থাকে।

## উদাহৰণ
* উত্তৰ পূব ভাৰতৰ ক্ষেত্ৰত মিজো, নগা আদি জনজাতীয় লোকৰ পৰম্পৰাগত জীৱনৰ পশ্চিমীয়া সংস্কৃতিৰ প্ৰভাৱত পৰিবৰ্তন ঘটিছে।
* ভাৰতৰ বিভিন্ন অঞ্চলৰ পৰা অসমৰ চাহ বাগিচালৈ অহা বনুৱা লোকসকলৰ সাংস্কৃতিক জীৱন, অসমীয়া সংস্কৃতিৰ প্ৰভাৱত সলনি হৈছে।
* অসমলৈ অহা টাই আহোমসকলৰ জীৱন পদ্ধতি আৰু সাংস্কৃতিক সমলৰাজি অসমৰ হিন্দু সংস্কৃতিৰ জৰিয়তে সম্পূৰ্ণভাৱে পৰিৱৰ্তিত হৈছে।

এইবোৰেই সংস্কৃতি গ্ৰহণ প্ৰক্ৰিয়াৰ উদাহৰণ।

## লগতে চাওক
* সংস্কৃতকৰণ

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:সামাজিক পৰিবৰ্তন
নীৰৱ অৱাম্লজানতা

**নীৰৱ অৱাম্লজানতা** বা **ছাইলেণ্ট হাইপ'ক্সিয়া**  হৈছে এক প্ৰকাৰৰ হাইপোক্সিয়া অৰ্থাৎ শৰীৰত অক্সিজেনৰ পৰিমাণ কমি যোৱা এক অৱস্থা, যাৰ উশাহ চুটি হোৱা অৱস্থাৰ সৈতে কোনো মিল নাই। ইয়াক কৰ'নাভাইৰাছ ৰোগ ২০১৯ৰ এক জটিলতা বুলি জনা যায়। অনুমান কৰা হৈছে যে এছএআৰএছ-চিঅ'ভি-2 বোৰে হাঁওফাঁওৰ বায়ুপথৰ তেজৰ প্ৰবাহৰ উপৰিও হাঁওফাঁওৰ ভিতৰত থকা ৰক্তনলীবোৰৰ তেজৰ প্ৰবাহো প্ৰভাৱিত কৰে, ফলত সঠিক পৰিমাণে বায়ুপ্ৰবাহিত নহয়, কিন্তু উশাহ চুটি হৈ যোৱাকৈ প্ৰভাৱিত নকৰে। হাঁওফাঁওৰ ভিতৰত সৰু সৰু পৰিসৰত তেজ গোট মৰাৰ ফলতো ছাইলেণ্ট হাইপোক্সিয়া হ'ব পাৰে বুলি অনুমান কৰা হয়। দেখা গৈছে যে কোভিড-19 থকা ৰোগীৰ উশাহ-নিশাহৰ হাৰ ক্ৰমান্বয়ে বৃদ্ধি পায়, যাৰ ফলত ছাইলেণ্ট হাইপোক্সিয়া হয়। এইটোও দেখুওৱা হৈছে যে কোভিড-19 ৰোগীসকলে অ-কোভিড-19 ৰোগীৰ তুলনাত ব্যায়ামৰ পিছত কম পৰিমাণৰ উশাহ চুটি অনুভৱ কৰে। অনিয়মিত নিউমোনিয়া আৰু উচ্চতাৰ সৈতে জড়িত অসুস্থতাৰ ফলতো এই অৱস্থা হোৱা বুলি জনা যায়।

## ৰোগনিৰ্ণয়

## পূৰ্বানুমান
ছাইলেণ্ট হাইপোক্সিয়াৰ পূৰ্বানুমান কৰা সাধাৰণতে কঠিন কাম, কিয়নো তেজত অক্সিজেনৰ স্তৰ গম নোপোৱাকৈ ৫০ শতাংশৰ তললৈ হ্ৰাস হ'ব পাৰে।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ৰোগ
কনাই

হেমকোষৰ মতে **কনাই** হৈছে ডিমৰু গুটি, আৰৈ চাউল আৰু দুৰ্বাৰ টোপোলা; তাক তোলনি বিয়াত সন্তান স্বৰূপ ছোৱালীৰ কোলাত দিয়া যায় আৰু শান্তি বিয়াৰ অন্তত দৰা- কন্যা দুয়ো দুইৰ কোলাত দিয়া দি কৰে। '

## বৰ্ণনা
নামনি অসমত কনাইক কোৱা হয়- জননী বা গাজী। কনাই (কা.কানাই)  শব্দটো কৃষ্ণৰ পৰা অহা। জননী শব্দই মাতৃক আৰু গাজীয়ে অংকুৰ বা গজালি অৰ্থ সূচায়। কনাই ছোৱালীৰ কোলাত দুটা  উৎসৱ দিয়া হয়, ক) তোলনি বিয়া আৰু খ) শান্তি বিয়া। দুয়োটা নাৰী উৎসৱত দিয়া হয় - ছোৱালীৰ প্ৰথম কন্যা কাল হোৱাত। হʼলেও তাৰ কিঞ্চিৎ পাৰ্থক্য দেখা যায়। মাক - বাপেকৰ ঘৰত থকা অবিবাহিতা কন্যাৰ পুষ্পোৎসৱেই তোলনি বা নোৱাই -তোলনি বিয়া। আনহাতে বাল্য বিবাহৰ দেউনা পাৰ হৈ মাক- বাপেকৰ ঘৰত থকা ছোৱালীৰ পুষ্পোৎসৱেই হ'ল শান্তি বিয়া। অতীত কালত আগবিয়া হোৱা ছোৱালীজনী যদি নিজৰ মাক- বাপেকৰ ঘৰত থাকোঁতে পুষ্পিতা হয়, তেনেহলে কন্যাঘৰে বাঁহ- বেতৰ জপাৰ ভিতৰত কনাই ভৰাই কেইজনীমান ছোৱালী আৰু তিৰোতাক দৰা ঘৰলৈ পঠিয়াই দি সেই সংবাদটো দিছিল। আনহাতে দৰা ঘৰত পুষ্পিতা হ'লে দৰাঘৰে কনাইৰ যোগেদি কন্যাঘৰলৈ সংবাদ প্ৰেৰণ কৰাটো উল্লেখযোগ্য। জপাৰ ভিতৰত পঠিওৱা বাবে নামনি অসমত ইয়াক জপা থোৱা বোলা হয়।   
সময় পৰিৱৰ্তনৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত বাল্য- বিবাহ নাইকিয়া হ'ল যদিও তোলনি বিয়াৰ জৰিয়তে জপাৰ ভিতৰত কনাই অনা নিয়া পদ্ধতিৰ যতি পৰা নাই। জপা এতিয়া দৰা ঘৰৰ পৰিৱৰ্তে কন্যাৰ মোমায়েক অথবা ওচৰ সম্পৰ্কীয় লোকৰ ঘৰত ৰখা হয়। কইনা ধুওৱাৰ পিছত টকা বা আঙঠি হাতত দি জয়জয়তে মাকে কনাইটো জীয়েকৰ কোঁচত দিয়ে। অনুক্ৰমে আন সম্পৰ্কীয় আইসকলে পা - পইচা দি কইনাৰ কোঁচত কনাই দিয়া নিয়ম। 

নামনি অসমত কনাইত  থাকে - যজ্ঞ ডিমৰু গুটি, ডালিমৰ কলি, আৰৈ চাউল এমুঠি, দূৱৰি বন এমুঠি, ধানৰ শীহ এটা, তামোল- পাণ এযোৰ, বাৰমহীয়া বেঙেনাৰ ফুল, বগা বা ৰঙা ফুলৰ মালা এধাৰ, মুদ্ৰা (এটকা) এটা, আঙুঠি বা খাৰু এপাত আৰু পহু-শিঙৰ ডবুৱা কটাৰী এখন। এই আটাইবোৰ সম্ভাৰ অনাকটা কাপোৰ এখন বন্ধা নিয়ম। 

নামনি উভয়তে কনাই, জননী বা গাজী লৈ ভালেখিনি গীত- মাতৰ সৃষ্টি হৈছে। ces />
## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
বেঙেনাআটী সত্ৰ

**বেঙেনাআটী সত্ৰ** নদীদ্বীপ মাজুলীৰ মধ্য়ভাগত অৱস্থিত এখন ইতিহাসপ্ৰসিদ্ধ সত্ৰ। ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ নিচেই কাষতে অৱস্থিত এই বেঙেনাআটী সত্ৰখনৰ ঐতিহাসিকভাৱে যথেষ্ট গুৰুত্ব আছে। পুৰুষ সংহতিৰ অন্তৰ্গত এই সত্ৰখনি ১৬৫৩ খ্ৰীঃত মুৰাৰীদেৱে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। অসমৰ বিভিন্ন ঠাই যেনে গোলাঘাট, যোৰহাট, শিৱসাগৰ আদি ঠাইত বেঙেনাআটীৰ সত্ৰৰ শিষ্যই ভৰি থকা পৰিলক্ষিত হয়। 

## ইতিহাস
১৫শ-১৬শ শতিকাত নদীদ্বীপ মাজুলীত হাবি-বননিৰ সংখ্য়া ঢেৰ আছিল। সেই সময়ত চলি থকা বৈষ্ণৱ আন্দোলনৰ সমান্তৰালভাৱে মাজুলীতো বৈষ্ণৱ পণ্ডিতসকলে সত্ৰ-নামঘৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰি ধৰ্ম প্ৰচাৰ কৰিছিল। নদীৰ মাজত থকাৰ বাবে মাজুলী আছিল ধৰ্ম-সাহিত্য় চৰ্চাৰ বাবে অতি উপযুক্ত ঠাই। বেঙেনাআটী সত্ৰৰ প্ৰতিষ্ঠাতা মুৰাৰীদেৱ আছিল শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ বৈমাতৃৰ আজুপৰিণাতিৰ এটি পৰিয়ালৰ বংশধৰ। পুৰুষোত্তম ঠাকুৰৰ আজ্ঞাপৰ মধুকল্য় গোত্ৰীয় মুৰাৰীদেৱ বৰবাৰজনীয়া গোটৰ অন্য়তম ধৰ্মাচাৰ্য।  বানপানী আৰু গৰাখহনীয়াৰ বাবে সত্ৰখনি প্ৰতিষ্ঠা কালৰে পৰা কেইবাবাৰো স্থানান্তৰ কৰা হৈছে। বৰ্তমান সত্ৰখনি থকা স্থানো খহনীয়াৰ কবলত পৰি বিপদাপন্ন হৈ আছে।

## সদস্য আৰু সত্ৰাধিকাৰ
বেঙেনাআটী সত্ৰখন এখন গৃহস্থী পৰম্পৰাৰ সত্ৰ। বৰ্তমান প্ৰায় ১১০টা পৰিয়াল আৰু প্ৰায় ৭৫০ জনসংখ্যাৰে এই সত্ৰখন পৰিচালিত হৈ আছে। প্ৰতিষ্ঠাকালৰে পৰা বৰ্তমানলৈকে ১৫জন ব্যক্তিয়ে সত্ৰাধিকাৰৰ ধৰ্মগাদী ৰক্ষা কৰি আহিছে। বৰ্তমান বেঙেনাআটী সত্ৰৰ সত্ৰাধিকাৰ শ্ৰী শ্ৰী ভৱানন্দ দেৱগোস্বামী। এই সত্ৰত বংশানুক্ৰম আৰু জ্যেষ্ঠানুসৰি সত্ৰাধিকাৰৰ পদবী গ্ৰহণ কৰা হয়। বৰ্তমান সমগ্ৰ অসমত বেঙেনাআটী সত্ৰৰ প্ৰায় চাৰি লাখ শিষ্য আছে বুলি জানিব পৰা গৈছে।

## সত্ৰৰ মূল উৎসৱ-পাৰ্বণ
বেঙেনাআটী সত্ৰৰ মূল উৎসৱ-পাৰ্বণসমূহৰ ভিতৰত বাৰ্ষিক সেৱা, তিনিটা বিহু, জন্মাষ্টমী, শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱৰ তিৰোভাৱ তিথি, ৰাস, ফল্গুৎসৱ, নন্দোৎসৱ, ভাদমাহৰ অখণ্ড পালনাম আদি অন্য়তম। বেঙেনাআটী সত্ৰত ফল্গুৎসৱ চাৰিদিনীয়াকৈ আয়োজন কৰা হয়। এই চাৰিদিনক ক্ৰমে অধিবাস বা মেষদাহ, মহাপূজা, বিসৰ্জন আৰু ফুৰণী হিচাপে পালন কৰা হয়। পুৰুষ সংহতিৰ অন্তৰ্গত এই সত্ৰখনিত প্ৰতিষ্ঠাকালৰে পৰা বিগ্ৰহ আৰু শালগ্ৰাম পূজাৰ পৰম্পৰা আছে। এনে বিগ্ৰহসমূহ হল- বৈকুণ্ঠনাথ (পিতলৰ চতুৰ্ভুজ মূৰ্তি-সত্ৰাধিকাৰৰ ব্য়ক্তিগত পূজাৰ বাবে), বাসুদেৱ (শংকৰদেৱৰ কুণ্ডিলৰ পৰা আনি চমৰিয়াত স্থাপিত, পিছত বেঙেনাআটীলৈ স্থানান্তৰ), প্ৰস্তৰৰ চতুৰ্ভুজ গোবিন্দ ( শিলৰ ফাগুৱাৰ বাবে লক্ষ্মীসিংহই দিয়া)। তদুপৰি এই সত্ৰখনিত আন কেইবাভাগো বিগ্ৰহ আছে। সেই বিগ্ৰহৰ পূজাও নিয়মিতভাৱে অনুষ্ঠিত কৰি থকা হয়। মহাপুৰুষ শংকৰদেৱ, শ্ৰী শ্ৰী মাধৱদেৱ বিৰচিত অংকীয়া নাটসমূহৰ উপৰিও এই সত্ৰৰ সত্ৰাধিকাৰ পূৰ্ণানন্দ দেৱৰ ১৩খন নাট, ৰমাকান্ত দেৱৰ ১১খন নাট আৰু লক্ষ্মীকান্ত দেৱৰ ৪খন নাট সত্ৰীয়া উৎসৱ-পাৰ্বণৰ লগত সংগতি ৰাখি প্ৰদৰ্শন কৰা হয়।

## আহোম ৰজাৰ অৱদান
বেঙেনাআটী সত্ৰই আহোম ৰজাৰ পৃষ্ঠপোষকতা লাভ কৰিছিল। তাৰ ফলস্বৰূপে সত্ৰই বহুতো মাটি-বাৰী, সা-সম্পত্তি লাভ কৰিছিল। ৰজাঘৰত এই সত্ৰৰ গুৰুত্ব চাৰিসত্ৰৰ পিছতে নিৰ্ণিত আছিল।  আনহাতে চন্দ্ৰকান্ত সিংহই বেঙেনাআটী সত্ৰৰ ভকত জীয়ৰী এগৰাকীক বিয়া কৰাই সত্ৰখনিৰ অৱস্থা টনকিয়াল কৰে। 

## সত্ৰৰ ঐতিহাসিক সম্পদ
 বেঙেনাআটী সত্ৰৰ ঐতিহাসিক সম্পদসমূহ বৰ্তমান সত্ৰাধিকাৰৰ গৃহৰ কাষতে অস্থায়ীভাৱে সংৰক্ষণ কৰি ৰখা হৈছে। সত্ৰৰ সংৰক্ষিত সম্পদ-সামগ্ৰীসমূহ তলত তথ্য় সাপেক্ষে উল্লেখ কৰা হল-
* 

## তথ্য সংগ্ৰহ
১.সত্ৰীয়া উৎসৱ আৰু ইয়াৰ তাৎপৰ্য বিচাৰ- ড° পীতাম্বৰ দেৱগোস্বামী

২.সত্ৰান্বয়- ৰূপম শইকীয়া

৩.মাজুলীৰ মুখ্য সত্ৰসমূহৰ ইতিবৃত্ত-কেশৱ কাকতি, অনন্ত কলিতা
বদন বৰফুকনৰ গীত

**বদন বৰফুকনৰ গীত** এটা অসমীয়া কাহিনীগীত বা মালিতা। গীতটিৰ কাহিনীটো ঐতিহাসিক। এই গীতটি আহোম ৰাজত্বকালৰ ঘটনাক কেন্দ্ৰ কৰি ৰচনা কৰা। বৰফুকনৰ গীতটি সম্পূৰ্ণৰূপত উদ্ধাৰ কৰা হৈছে।

## সময়
বদন বৰফুকনৰ গীতটো ১৮১৫ চনৰ পৰা ১৮২৪ চনৰ ভিতৰত অসম বুৰঞ্জীত সংঘটিত হোৱা ঘটনাৱলীক লৈ ৰচিত হৈছে। অসম বুৰঞ্জীৰ প্ৰায় দহ বছৰ কালৰ ঘটনা মালিতাটিত সোমাই আছে।

## ৰূপান্তৰ
বদন বৰফুকনৰ গীতৰ ঘটনা একে হ'লেও ইয়াৰ দুটি ৰূপান্তৰ পোৱা গৈছে। ড॰ সূৰ্যকুমাৰ ভূঞাৰ সংগ্ৰহত একো একোটি জোৰণি বাক্যৰ পিছে পিছে আচল কাহিনীটো আগবাঢ়ি গৈছে। অনেক ঠাইত এনে বাক্যৰ নিৰৰ্থক বা মূল বাক্যৰ লগত সংগতি নাই। লীলা গগৈৰ সংগ্ৰহতো একেদৰেই কাহিনী আগবাঢ়িছে, কিন্তু পংক্তিবোৰ একে নহয়।

## প্ৰকাশ
বদন বৰফুকনৰ গীতটি প্ৰথমে বেণুধৰ শৰ্মাই একাদশ বছৰৰ 'বাঁহী'ৰ সপ্তম সংখ্যাত প্ৰকাশ কৰিছিল। তুলসী নাৰায়ণ শৰ্মায়ো চতুৰ্থ বছৰৰ ' চেতনা'ৰ প্ৰথম সংখ্যাত গীতটোৰ কেইছোৱামান প্ৰকাশ কৰে। সূৰ্যকুমাৰ ভূঞাই এই গীতটি লখিমপুৰৰ দুলীয়া গাঁৱৰ ভকতৰাম মিস্ত্ৰীৰ পৰা শুনি ১৯২৪ চনত গ্ৰন্থকাৰে প্ৰকাশ কৰে।

## কাহিনী
বৰফুকনৰ গীতৰ কাহিনীটো বদন বৰফুকন আৰু পূৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোহাঁইৰ সংঘাতৰ কথাৰে আৰম্ভ হৈছে। আহোম ৰজা চন্দ্ৰকান্ত সিংহৰ দিনত গুৱাহাটীৰ শাসনকৰ্তা বদন বৰফুকনে প্ৰজাক নানা অত্যাচাৰ কৰিছিল। সেইকথা জানিব পাৰি পূৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোহাঁইয়ে তেওঁক ধৰি আনিবলৈ পৰ্বতীয়া ফুকনক পঠালে। সেই কথা বদন বৰফুকনৰ জীয়েক আৰু পূৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোহাঁইৰ বোৱাৰীয়েক পিজৌ গাভৰুৰ জৰিয়তে বদন বৰফুকনৰ কাণত পৰিলগৈ। পৰ্বতীয়া ফুকনৰ গুৱাহাটীলৈ অহাৰ আচল উদ্দেশ্য গম পাই তেওঁ ৰাতিয়েই লুইতেদি গোপনে ভটিয়াই গ'ল। বৰফুকন চিধাই গৈ কলিকতাত ব্ৰিটিছ চৰকাৰৰ কাষ চাপিল আৰু চন্দ্ৰকান্ত সিংহৰ হৈ সৈন্য বিচাৰিলে। কিন্তু ইংৰাজে মিত্ৰ অসমৰ বিৰুদ্ধে সৈন্য দিব নোৱাৰে বুলি স্পষ্ট কৰি দিলে। বৰফুকনে তেতিয়া বংগোপসাগৰেৰে গৈ ব্ৰহ্মদেশ পালেগৈ। মানৰজাই তেওঁক সহায় কৰে আৰু সৈন্য দি পঠায়। ফুলপানীছিগাত অসম আৰু মান সৈন্যৰ মাজত যুদ্ধ হ'ল। যুদ্ধত আহোম সৈন্য পৰাজিত হ'ল। মানৰ প্ৰথম আক্ৰমণৰ পাছত ৰাজমাৱে বদন বৰফুকনক ৰূপসিংৰ হতুৱাই দাৰে ঘপিয়াই বধ কৰোৱালে। পুনৰ মান ৰজাই অসম আক্ৰমণ কৰিবলৈ মন সৈন্য পঠায় আৰু সেইবেলি প্ৰায় ছবছৰ মানে অসমত ভোগ কৰিলে। মানক দমন কৰিবলৈ অৱশেষত ইংৰাজৰ আগমন ঘটিল। কলিয়াবৰৰ ওচৰত হোৱা মান আৰু ইংৰাজৰ যুদ্ধত মান সৈন্যৰ পৰাজয় ঘটিল আৰু ইংৰাজে মানক খেদি অসমৰ শাসনভাৰ গ্ৰহণ কৰে। বদন বৰফুকনে আত্মীয় পূৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোহাঁইৰ ওপৰত পোতক তুলিবলৈ মানসেনাক লৈ অসমলৈ অহা আৰু তাৰে পৰিণতিত অসম ইংৰাজৰ হাতলৈ যোৱাৰ সমগ্ৰ কাহিনীটো গীতটোত বৰ্ণিত হৈছে।

## চৰিত্ৰ
গীতটোৰ অধিকাংশ চৰিত্ৰই ঐতিহাসিক। এই চৰিত্ৰবোৰৰ ভিতৰত পুৰুষ চৰিত্ৰ হ'ল - বদন বৰফুকন, পূৰ্ণানন্দ বুঢ়াগোহাঁই, চন্দ্ৰকান্ত সিংহ, পৰ্বতীয়া ফুকন, মানৰজা, ৰূপসিং ইত্যাদি। নাৰী চৰিত্ৰ - ৰাজমাও, পিজৌ গাভৰু, মান ৰজাৰ কুঁৱৰী আদি।

## গুৰুত্ব
বৰফুকনৰ গীতত অসম বুৰঞ্জীৰ আহোমৰ ৰাজত্বকালৰ শেষ কালছোৱাৰ ঘটনাৰ আভাস আছে। সেই সময়ৰ সামাজিক-সাংস্কৃতিক দিশৰ প্ৰতিফলন দেখা পোৱা গৈছে।

## তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ সংগীত
আত্ম দীপো ভৱ

**আত্ম দীপো ভৱ** () হৈছে অসমীয়া সাহিত্যিক, সাংবাদিক, সমালোচক, কবি, গল্পকাৰ হোমেন বৰগোহাঞিৰ এখন প্ৰবন্ধ সংকলন। ইয়াত মুঠ  ২০ টা প্ৰবন্ধ আছে। এইখন এখন অৱশ্য পঠনীয় গ্ৰন্থ। ১৯৯৬ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত গ্ৰন্থখনৰ প্ৰথম সংস্কৰণ প্ৰকাশ হয়। প্ৰকাশনগোষ্ঠী হৈছে ষ্টুডেণ্ট ষ্ট'ৰচ। ইয়াৰ দ্বিতীয় আৰু তৃতীয় সংস্কৰণ প্ৰকাশ পায় ক্ৰমে ১৯৯৮ চনৰ আগষ্টত আৰু ২০০৪ চনৰ অক্টোবৰত। ২০১৬ চনলৈকে গ্ৰন্থখনৰ পাঁচটা সংস্কৰণৰ প্ৰকাশ হয়। গ্ৰন্থখন লেখকে ড° লক্ষ্মী গোস্বামীলৈ আগবঢ়াই লিখিছে।

## বিৱৰণ
কিতাপখনত থকা প্ৰবন্ধসমূহ হৈছে,‘শিষ্টাচাৰ’, ‘আত্মোৎকৰ্ষৰ সাধনা’,'আত্ম দীপো ভব',‘জীৱন জয়গান’, ‘মটৰ-চাইকেল’,‘প্ৰেৰণাৰ উৎস’,'শ্ৰদ্ধা আৰু ভালপোৱা',‘দাম আৰু মূল্য’, ‘দোষ আৰু শাস্তি’, ‘স্বাস্থ্য’, ‘কলেষ্টেৰল',‘মানসিক ব্যায়াম’,'বিজ্ঞানৰ সীমাবদ্ধতা',‘ভূগোলৰ ৰোমাঞ্চ’, ‘বাগ্মিতা’, ‘আলেকজেণ্ডাৰ আৰু ডায়োজিনিছ’, ‘পণ্ডিত বিশ্বনাথ শাস্ত্ৰী আৰু পণ্ডিত ওংকাৰনাথ ঠাকুৰ’,'খনমাত এটা দিন',‘খং নামে চণ্ডাল’ আৰু'লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱাক মই নতুনকৈ আৱিষ্কাৰ কৰিলো'।

## লেখকৰ চমু পৰিচয়

অসমৰ এগৰাকী প্ৰখ্যাত সাহিত্যিক, সাংবাদিক, সমালোচক, কবি আৰু গল্পকাৰ। ১৯৭৮ চনত পিতা-পুত্ৰ গ্ৰন্থখনৰ বাবে অসমীয়া ভাষাত সাহিত্য অকাডেমি বঁটাৰে সন্মানিত হয়। ১৯৩২ চনত হোমেন বৰগোহাঞিৰ অসমৰ লখিমপুৰ জিলাৰ ঢকুৱাখনাত জন্ম হয়।

## তথ্যৰ উৎস

## লগতে চাওক
*প্ৰজ্ঞাৰ সাধনা
*নিসংগতা
*উচ্চাকাংক্ষা
*মোৰ প্ৰিয় মানুহ ছক্ৰেটিছ
*অন্তহীন প্ৰেৰণাৰ উৎস লুই পেষ্টিঅ’ৰ

## বাহ্যিক সংযোগ
আত্ম দীপো ভব – এখন পঠনীয় গ্ৰন্থ

শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
শ্ৰেণী:প্ৰবন্ধ গ্ৰন্থ
শ্ৰেণী:হোমেন বৰগোহাঞিৰ সাহিত্যৰাজি
চিক পুই ৰুই

**চিক পুই ৰুই** ডিমা হাছাও জিলাৰ মাৰ জনগোষ্ঠীয়ে শীতকালত উলহ- মালহেৰে পালন কৰা এক উৎসৱ। চিক পুই ৰুই উছৱৰ প্ৰাক্ মুহূৰ্তত গাঁৱৰ ডেকা- গাভৰুহঁতে লগ লাগি নৃত্য- গীতানুষ্ঠানৰ বাবে এটা নিৰ্দিষ্ট দিন থিক কৰি আটায়ে গৈ জ্যেষ্ঠ আৰু মুৰব্বীজনৰপৰা সন্মতি পোৱাৰ পাছত গীতৰ আখৰা দিব পৰা জাইপু নিৰ্বাচন কৰেগৈ। জাইপুৰ সন্মতি পোৱাৰ পাছত তেওঁৰ তলত দুজন জ্যেষ্ঠ লোকক বাছনি কৰি গাঁৱৰ প্ৰতিজন লোকেই চিক পুই নাচত অংশগ্ৰহণৰ বাবে আমন্ত্ৰণ জনায়। তেওঁলোকক স্থানীয় ভাষাত কোৱা হয় - লৌম লাইচা (জাইচা)। নৃত্যানুষ্ঠানৰ বাবে মুকলি পথাৰ বাছনি কৰি তাৰ মাজভাগত বিশেষভাৱে মঞ্চ সাজি তাত ঘাই গায়কৰ লগত সহযোগী গায়ক আৰু বাদ্যযন্ত্ৰীসকল বহাৰ ব্যৱস্থা কৰে। নাচত ভাগলোৱা ডেকা- গাভৰুহঁতে যাতে নাচত কোনো ধৰণৰ অসুবিধাত নপৰে, তাৰ বাবে গীতাংশৰ ভাৱাৰ্থ আগে ভাগে বুজায় দিয়ে।
‌
বাদ্য-যন্ত্ৰৰ তালে তালে শিল্পীসকলে চিক পুই-লাম নৃত্যানুষ্ঠানৰ শুভাৰম্ভ কৰা দেখা যায়। আৰম্ভণিতে দীঘল মʼহৰ শিঙত সাজু কৰি ৰখা জু বাকি দিয়াটো দস্তুৰ। গীতৰ তালে তালে শুভাৰম্ভ কৰা দোৰটে লাম নামৰ নৃত্যটো শিশুসকলৰদ্বাৰা পৰিৱেশিত হয়। ইয়াৰ পিছত যুৱক- যুৱতীসকলে চিক পুই ৰুই উৎসৱ স্মৰণীয় কৰিবলৈ বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ চালে চকুৰোৱা নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰে। এনে নৃত্য সমূহ যেনেঃ থালৌৰাম লাম, লামট লালুং লাম, কেটেল লাম আদি।
‌
এমাহজুৰি চলা এই উৎসৱৰ দশম দিনত লাম- লাই - টিয়াম আখ্যা দি চিমচাক লাম আৰু পালস্বাপ লাম নাচোন অন্তৰ্ভুক্ত কৰাটো উল্লেখযোগ্য। এই উৎসৱৰ শেষৰ দিন কেইটা বেচ ৰোমাঞ্চকৰ হৈ উঠে। যাৱাল চাক উৎসৱৰ অন্তিম দিনটোৰ নাম। সেইদৰে নৃত্য-গীতত ভাগ ল'বলৈ জাইপুক ঘৰৰ পৰা উছৱথলীলৈ শোভাযাত্ৰা কৰি লৈ আহে। সেই দিনা শেষ ৰাতিলৈ নৃত্য- গীত উদ্যাম গতিত চলে। এই উছৱৰ আটাইবোৰ দিনতে গাঁৱৰ উপৰি ওচৰ চুবুৰীয়া গাঁৱৰ ডেকা গাভৰু আৰু আন লোকেও আহি সহযোগিতা আগবঢ়ায়। নৃত্য গীতৰ অন্তত সকলোৱে মিলি লগ ভাত খায় আৰু অভ্যাগতসকলক জু (লাওপানী)-ৰে আপ্যায়ন কৰে।

## তথ্যউৎস

শ্ৰেণী:অসমৰ উৎসৱসমূহ
প্ৰজ্ঞাৰ সাধনা

**প্ৰজ্ঞাৰ সাধনা**() হৈছে অসমীয়া সাহিত্যিক, সাংবাদিক, সমালোচক, কবি, গল্পকাৰ হোমেন বৰগোহাঞিৰ এখন প্ৰবন্ধ সংকলন। সংকলনখন মুঠ ২৪ টা প্ৰবন্ধ সম্বলিত। ১৯৯৪ চনৰ মে' মাহত ষ্টুডেণ্টচ ষ্ট'ৰচ প্ৰকাশনৰ পৰা পোন প্ৰথমে প্ৰকাশ হোৱা গ্ৰন্থখনৰ মূল্য আছিল ৪০ টকা। লেখক বৰগোহাঞিয়ে গ্ৰন্থখন তেখেতৰ অনুজ-প্ৰতীম বন্ধু দেব বৰা আৰু কৃষ্ণ প্ৰসাদ দত্তৰ কৰকমলত আগবঢ়াইছে।

## বিৱৰণ
কিতাপখনত থকা প্ৰবন্ধসমূহ হৈছে, প্ৰজ্ঞাৰ সাধনা; স্বাস্থ্যৰ সাধনা; খোজ কঢ়াৰ বিষয়ে; প্ৰকৃতিৰ দান; গদ্যৰ বিষয়ে কিছু চিন্তা ভাৱনা; বেঞ্জামিন ফ্ৰেংকলিনৰ জীৱনত গদ্য; অভিধান, ব্যাকৰণ, মনুষ্যত্ব ইত্যাদি; অসমত আধুনিকতাৰ অগ্ৰদূতঃ হেমচন্দ্ৰ বৰুৱা; বাংলাৰ অপভ্ৰংশ হ’বলৈ অসমীয়া ভাষাৰ বেছি দিন নাই; অসমীয়াৰ দৃষ্টিত বাঙালী; মুছলিম মানসিকতা; বাঘ; কবি; নাদৰ ভেকুলী; বুলেট আৰু বেলট; হিংসা; বিপ্লৱ আৰু সন্ত্ৰাসবাদ; মানুহৰ ভৱিষ্যত; আত্মহত্যাৰ পথ; সময়ানুবৰ্তিতা আৰু শিষ্টাচাৰ; অতীত, বৰ্তমান, ভৱিষ্যত; চেঁচামাত এটা দিন; আচলতে কোনে কৈছিল আৰু কি কৈছিল; আৰু জীৱন-মৃত্যু।

## লেখকৰ চমু পৰিচয়

অসমৰ এগৰাকী প্ৰখ্যাত সাহিত্যিক, সাংবাদিক, সমালোচক, কবি আৰু গল্পকাৰ। ১৯৭৮ চনত পিতা-পুত্ৰ গ্ৰন্থখনৰ বাবে অসমীয়া ভাষাত সাহিত্য অকাডেমি বঁটাৰে সন্মানিত হয়। ১৯৩২ চনত হোমেন বৰগোহাঞিৰ অসমৰ লখিমপুৰ জিলাৰ ঢকুৱাখনাত জন্ম হয়।

## তথ্যৰ উৎস

## লগতে চাওক
*আত্ম দীপো ভৱ
*নিসংগতা
*উচ্চাকাংক্ষা
*মোৰ প্ৰিয় মানুহ ছক্ৰেটিছ
*অন্তহীন প্ৰেৰণাৰ উৎস লুই পেষ্টিঅ’ৰ

## বাহ্যিক সংযোগ
জীৱনৰ হাতপুথি 
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
শ্ৰেণী:প্ৰবন্ধ গ্ৰন্থ
শ্ৰেণী:হোমেন বৰগোহাঞিৰ সাহিত্যৰাজি
নিঃসঙ্গতা (গ্ৰন্থ)

**নিঃসঙ্গতা** () হৈছে অসমীয়া সাহিত্যিক, সাংবাদিক, সমালোচক, কবি, গল্পকাৰ হোমেন বৰগোহাঞিৰ এখন উপন্যাস। ২০০০ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত ষ্টুডেণ্টচ ষ্ট'ৰচ প্ৰকাশনৰ পৰা পোন প্ৰথমে প্ৰকাশ হোৱা গ্ৰন্থখনৰ ২০০৮ চনলৈকে পাঁচটা সংস্কৰণ প্ৰকাশ পায়। লেখক বৰগোহাঞিয়ে এই ১২২ পৃষ্ঠাৰ গ্ৰন্থখন জয়ন্তী চুতীয়ালৈ আগবঢ়াইছে।

## কাহিনী
এগৰাকী বড়ো মহিলা, অনুপমা বসুমতাৰীৰ জীৱন গাঁথা বৰ্ণিত নিঃসঙ্গতা কিতাপখনৰ সমগ্ৰ চিত্ৰপট লেখক আৰু অনুপমাৰ মাজতেই অংকিত। অনুপমাৰ কবিতাবোৰত লেখকে এক জীৱন দৰ্শন অনুভৱ কৰি অনুপমাৰ জীৱনক লৈ এখন উপন্যাস লিখাৰ মানসেৰে অনুপমাৰ সৈতে কথা পাতে। এই কথোপকথনতে এখন কিতাপ লিখাৰ আগত লেখকে কৰিবলগীয়া পৰিকল্পনা, সংগ্ৰাম তথা আনৰ জীৱন কাহিনী লিখিবলৈ গৈ লেখকৰ উদ্ভৱ হোৱা বিব্ৰতবোধ, অসুবিধাৰো প্ৰতিফলন ঘটিছে। কিতাপখনত গদ্যৰ মাজে মাজে আছে অনুপমাৰ কবিতাসমূহ, যিসমূহত প্ৰতিফলিত হৈছে কবিৰ জীৱন দৰ্শন। জীৱন নামৰ দৈত্যটোৰ আক্ৰমণৰ পৰা আত্মৰক্ষাৰ কৌশল নিজৰ বুদ্ধিৰেই উলিওৱা অনুপমাৰ ব্যক্তিত্বৰ নিদৰ্শনেই কিতাপখনৰ সাৰ।

## লেখকৰ চমু পৰিচয়

অসমৰ এগৰাকী প্ৰখ্যাত সাহিত্যিক, সাংবাদিক, সমালোচক, কবি আৰু গল্পকাৰ। ১৯৭৮ চনত পিতা-পুত্ৰ গ্ৰন্থখনৰ বাবে অসমীয়া ভাষাত সাহিত্য অকাডেমি বঁটাৰে সন্মানিত হয়। ১৯৩২ চনত হোমেন বৰগোহাঞিৰ অসমৰ লখিমপুৰ জিলাৰ ঢকুৱাখনাত জন্ম হয়।

## তথ্যৰ উৎস

## লগতে চাওক
*আত্ম দীপো ভৱ
*প্ৰজ্ঞাৰ সাধনা
*উচ্চাকাংক্ষা
*মোৰ প্ৰিয় মানুহ ছক্ৰেটিছ
*অন্তহীন প্ৰেৰণাৰ উৎস লুই পেষ্টিঅ’ৰ

## বাহ্যিক সংযোগ
* হোমেন বৰগোহাঞিৰ “নিঃসঙ্গতা”তো সঙ্গ বিচাৰি

শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
শ্ৰেণী:হোমেন বৰগোহাঞিৰ সাহিত্যৰাজি
বাহা পৰৱ

[অসমৰ অন্তৰ্গত থকা চাওঁতালসকলে পালন কৰা অন্যতম প্ৰধান উৎসৱ হ'ল '''বাহা পৰৱ'''। এই উৎসৱ খন ছাওঁতালী দিনপুঞ্জী হিচাপে ফাগুন মাহৰ আৰম্ভণিৰ পঞ্চমী দিনা পোৱাৰ পৰা আৰম্ভ কৰা হয়। কোনো কোনো ঠাইত এই উৎসৱ প্ৰায় এমাহ জুৰি-বহাগ বিহুৰ সময়লৈকে। বাহা পৰৱ উৎসৱ হৈছে বসন্ত উৎসৱ। [বসন্ত কালৰ সময়ত প্ৰকৃতিৰ সমস্ত বৈভৱৰে এই বাহা উৎসৱত অৰ্চনা কৰা হয়। এই উৎসৱ সুদূৰ অতীজৰ কোনো কৃষি উৎসৱৰে পৰৱৰ্তী কালত হোৱা বিকাশ বুলি ঠাৱৰ কৰা থল আছে।
পৰম্পৰাগত ভাৱে মাৰাং বুৰু আৰু জাহেৰ আয়ৌ  (ভগৱান)-ৰ শ্ৰীচৰণত নতুন সালগছৰ ফুলেৰে অৰ্চনা কৰাৰ লগতে মাৰাং বুৰু আৰু জাহেৰ আয়ৌ বিবাহ সম্পন্ন কৰা হয় ।এই বাহা পৰৱ কৰাৰ পিছত ছাওঁতাল সমাজত বিবাহ আৰম্ভ কৰা হয়। অগ্নিপিণ্ডৰূপী মাৰাংবুৰুযে অতীজৰে কোনোবা এদিন চিকাৰজীৱী চাওঁতালসকলৰ আগত অগ্নিপিণ্ডৰূপে দেখা দিছিল আৰু অৰণ্যৰ মাজত এজোপা জৰীগছ সদৃশ বৃহৎ বৃক্ষত আশ্ৰয় লৈছিল। গতিকে মাৰাংবুৰুক শ্ৰদ্ধা জনাই চিকাৰজীৱী চাওঁতালসকলে অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ সামৰি থৈ মাৰাংবুৰুক আৰাধনা কৰি সন্তুষ্ট কৰিছিল। বৰ্তমানেও এই মাৰাংবুৰুকে আজিও প্ৰকৃতিৰ জীৱন্ত প্ৰতীক বৃক্ষ ৰোপণ কৰি, নাইবা একোখন কৃত্ৰিম হাবি নিৰ্মাণ কৰি পূজা কৰা হয়।

মাৰাংবুৰু অৰ্চনাৰ বাবে আয়োজিত বাহা উৎসৱৰ আগদিনা চাওঁতালৰ নাইকে বাবাই (পুৰোহিতে) তেওঁৰ সহযোগী সকলক লৈ নৈৰ ঘাটলৈ চাকৱা (শিঙা) ফাৰ্চা (পৰশুকুঠাৰ) আঃচাৰ (ধনু-কাঁড়) আদি অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ জাতীয় পূজাৰ সামগ্ৰী বোৰ নি ধুই-পখালি আনে। এই নাইকে বাবাৰ সহযোগীসকলক সাসৌৰিয়া বোলে। সেইদিনা গধূলিয়ে নাইকেৰ ঘৰত সকলো চাওঁতাল সমবেত হৈ পিছদিনাৰ বাহা পূজাৰ সময় আৰু অগন্তক বিপদ-আপদ সম্পৰ্কে চাটিয়াৰ পৰা জানি লয় আৰু এই চাটিয়া হ'ল উপাসনাৰ কালত দৈৱ শক্তি অৰ্জন কৰা লোক। ইয়াৰ পিছত পুৰুষ-নাৰী সকলে নৃত্য গীতেৰে বাহা জাগৰণ কৰে। পিছদিনা পুৱাই নাইকে বাবাৰ লগতে আন আন লোকসকলেও গা ধুই নতুন কাপোৰ পিন্ধি গাওঁবুঢ়াৰ ঘৰত উপস্থিত হয় আৰু কৃত্ৰিম ভাৱে পাতিলোৱা অৰণ্যলৈ যায়। তাত কুকুৰা এটা উৎসৰ্গা কৰি তাৰে মাংস ভাতৰ লগত কলপাতত খায় আৰু লগতে পূজালৈ অনা ফুল (টিলাই বাহা) সকলোৰে মাজত বিলাই দিয়ে। এওঁ ফুলক পবিত্ৰ জ্ঞান কৰে আৰু পুৰোহিতৰ পৰা এই ফুল যিসকলে নাপায় তেওঁলোকক দুৰ্ভগীয়া বুলি ধৰা হয়। নাইকে বাবাৰ পৰা পোৱা ফুল নাৰীসকলে খোপাত আৰু পুৰুষসকলে কাপত গুজি লয়। সাজপাৰ পিন্ধা, খোপাত ফুল গোজাৰ পিছত পুৰুষ-নাৰী সকলে মাঝী হাড়মৰ নেতৃত্বত মাঝী হাড়মে লগাই দিয়া নৃত্য-গীত পৰিবেশন কৰে।

এই উৎসৱ চাওঁতালসকলৰ সম্পূৰ্ণ নিজা উৎসৱ। ই বসন্তকালীন ভাৰতত সকলো জনগোষ্ঠীৰ মাজত সৃষ্টি হোৱা নৃত্য-গীত আৰু আনন্দ-উলাহৰ সৰ্বজনীনতাকে প্ৰমাণ কৰে। বসন্তৰ আৰম্ভণিতে চাওঁতাল সকলে পালন কৰা এই উৎসৱৰ জৰিয়তে বসন্তকালীন উৰ্বৰতা কৃষ্টি তথা কৃষি উৎসৱৰে বাস্তৱতা আৰু মহত্ত্ব দাঙি ধৰিছে।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ
মথনী

**মথনী** অসমৰ দৰং জিলাত পালিত হোৱা এক লোক উৎসৱ। জিলাখনৰ অন্তৰ্গত ইতিহাস প্ৰসিদ্ধ দেৱানন্দ-সত্ৰত আহিন আৰু কাতি মাহৰ দোমাহীৰ দিনা অৰ্থাৎ কাতি বিহুৰ দিনা এই মথনী উৎসৱ উৎযাপন কৰা হয়। দৰঙী ৰজাসকলৰ ৰাজত্বকালত পূৰ্বৰেপৰা মথনী উৎসৱ উলহ-মালহেৰে দেৱানন্দ-সত্ৰত পালন কৰি অহা বুলি অনুমান কৰিব পাৰি। 
মহাপুৰুষ শ্ৰীশ্ৰী দামোদৰদেৱৰ নিৰ্দেশনাক্ৰমে দেৱানন্দ-সত্ৰ প্ৰতিষ্ঠিত হৈছিল। এই সত্ৰৰ মনিকূটত শ্ৰীশ্ৰী অনন্ত শয্যাশায়ী বাসুদেৱ - নাৰায়নৰ বিগ্ৰহ প্ৰতিষ্ঠিত। ৰাজন্যমণ্ডলী বিশেষকৈ দৰঙী ৰজাসকলৰ পৃষ্ঠপোষকতাত আৰু সৰ্ব প্ৰকাৰ সহায়- সাহায্যত এই সত্ৰই উন্নতিৰ উচ্চ শিখৰত উপনীত হৈছিল। দেৱানন্দ-সত্ৰৰ সেই অতীত কীৰ্তি আৰু গৌৰৱ অম্লানভ্যৱে ৰক্ষিত হৈ আহিছে, সেই সত্ৰৰ সত্ৰাধিকাৰসকল অসমীয়া কলা- কৃষ্টি প্ৰেমিক। বছৰৰ বিভিন্ন মাহত বিভিন্ন বৈষ্ণৱ উৎসৱ- অনুষ্ঠানসমূহ তেওঁলোকে উদ্যম আৰু পৰম আন্তৰিকতাৰে সৈতে পালন কৰি আহিছে। জন্মাষ্টমী, নন্দোৎসৱ, বোকাভাওনা, পাঁচেতি আদি নানা উৎসৱ এই সত্ৰত পালন কৰা হয়। 
দৰং জিলাত অনুষ্ঠিত বিভিন্ন উৎসৱ- অনুষ্ঠানসমূহৰ ভিতৰত দেৱানন্দ- সত্ৰত উদযাপিত হোৱা সাগৰ মন্থন> মথনী>' মথেনী'- উৎসৱ নি:সন্দেহে অন্যতম। শালিখেতিত খেতিয়কসকল নালাগোতেই তেওঁলোকে উলহ মালহকৈ গোটেই বহাগ মাহটোতেই 'দেউল উৎসৱ' পালন কৰে; আৰু শালিখেটি শেষ কৰি কাতিমহীয়া খেতিত নাকাতোতেই তেওঁলোকে আকৌ আন্তৰিকতাৰেসৈতে 'মথনী- উৎসৱ' পালন কৰে। বৰ্তমানৰ অৰ্থনৈতিক দুৰৱস্থা আৰু খাদ্য অভাৱেও 'মথেনী' বা অন্যান্য উৎসৱ- অনুষ্ঠানৰ প্ৰতি এই অঞ্চলৰ লোকৰ সমাদৰ আৰু আন্তৰিকতা হ্ৰাস কৰিব পৰা নাই। 
কোচ ৰজা বিশ্বসিংহৰ বংশধৰ ৰজাসকলে দৰঙত বিভিন্ন উৎসৱৰ প্ৰচলন কৰিছিল। দ্বিতীয়তে, পুৰ্বৰেপৰা চলি অহা উৎসৱ- অনুষ্ঠান আদি প্ৰতি তেওঁলোকে পৃষ্ঠপোষকতা প্ৰদান কৰিছিল। তাৰ ভিতৰত হৈছে 'দৌলোৎসৱ', 'পাচেতি', 'মথেনী' আদি প্ৰধান। দৰঙত অতি প্ৰাচীন কালৰেপৰা পৰম্পৰাগতভাৱে প্ৰচলিত উৎসৱ- অনুষ্ঠানৰ প্ৰতি দৰঙীৰজাসকল নিশ্চিতভাৱে সহানুভূতিশীল আছিল। 
'মথেনী'- উৎসৱত, দধি মন্থন আৰু দেৱতা- দানৱৰ সাগৰ- মন্থন বিষয়ক মিথ  বা পুৰাণ-কথা গীত-নৃত্য-বাদ্য আৰু অভিনয়ৰ সহায়ত প্ৰদৰ্শন কৰা হয়। দেৱতা- দানৱৰ সাগৰ- মন্থনৰ কাহিনী ভাগ এনে ধৰণৰ: দুৰ্বাসাৰ অভিশাপত স্বৰ্গৰাজ্যৰ পৰা লক্ষ্মী ভ্ৰষ্ট হোৱা হেতু দেৱতাসকল নানা বিপদ-আপদৰ সন্মুখীন হ'বলগীয়া হ'ল। আনহাৰ, অনিদ্ৰতা তেওঁলোকৰ দিন যাবলৈ ধৰিলে। ইফালে অসুৰবোৰৰ হাতত দেৱতাসকল বাৰে বাৰে পৰাজিত হোৱাৰ বাবে ইয়াৰ প্ৰতিকাৰ বিচাৰি দেৱতাসকলে ব্ৰহ্মাৰ ওচৰত শৰণ ললে। ব্ৰহ্মাই প্ৰতিকাৰৰ কোনো উপায় দিব নোৱাৰিলে। ব্ৰহ্মাদি দেৱতাসকলক বিষ্ণুৱে নিৰ্দেশ সাগৰ মন্থন ৰ পৰামৰ্শ দিলে। মন্দৰ পৰ্বত হ'ল মথনী দণ্ড, বাসুকি নাগ হ'ল মথনী দণ্ডৰ ৰছী। বিষ্ণুৱে কুৰ্ম অৱতাৰ গ্ৰহণ কৰি মন্দৰ পৰ্বত বহন কৰিলে। দেৱতাসকলে বাসুকিৰ নেগুৰৰ ফালে আৰু দানৱ সকলে বাসুকিৰ মুখৰ ফালে ধৰি সাগৰ মন্থনত প্ৰবৃত্ত হ'ল। এইদৰে সাগৰ মন্থন কৰোঁতে কৰোঁতে কালকূট-হলাহল বিষ, কামধেনু ,উচ্চৈ:শ্ৰৱা ঘোঁৰা, ঐৰাৱত, পাৰিজাত পুষ্প, কৌস্তভ মণি,অপেস্বৰীসকল, লক্ষ্মীদেৱী আৰু সৰ্বশেষত দুই হাতত অমৃত পূৰ্ণ দুটা ঘটলৈ বৈদ্য ধন্বন্তৰি সাগৰৰ মাজৰপৰা উঠি আহিল। দানৱসকলে ধন্বন্তৰিৰ হাতৰ পৰা অমৃত পূৰ্ণ ঘট দুটা কাঢ়ি নিলে। তেতিয়া 'ভকত ভয়হাৰী' বিষ্ণুৱে মোহিনী নাৰী মূৰ্তি পৰিগ্ৰহ কৰি দানৱসকলক মোহাবিষ্ট কৰি সেই অমৃতৰপৰা সিহঁতক বঞ্চিত কৰি দেৱতাবৃন্দক ভক্ষণ কৰালে। ইয়াৰ পিছত দেৱতা আৰু দানৱৰ ভিতৰত ভীষণ সংগ্ৰাম হ'ল। সেই সংগ্ৰামত দানৱসকলে পৰাজয় বৰণ কৰে। সেই কাহিনীটোকেই 'মথেনী'- উৎসৱত কায়িক অভিনয়ৰ সংযোগৰত প্ৰদৰ্শন কৰা হয়়।

## অসমীয়া লোক-সংস্কিতৰ আভাস,শৰ্মা নবীন ‌চন্দ্ৰ

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ উৎসৱসমূহ
চলুং

**চলুং** বা **চলুং পূজা** () অৰুণাচল প্ৰদেশৰ চিয়াং জিলা আৰু লোহিত জিলাত থকা আদি জনজাতীয় সমাজৰ এক উৎসৱ। চলুং উৎসৱ মূলতঃ কৃষি ভিত্তিক। জুলাই আগষ্ট মাহত সচৰাচৰ এই উৎসৱ আদি সকলে অতি পুৰণি কালৰেপৰা সামাজিক আৰু ধৰ্মীয় ৰীতি নীতি, আচাৰ ব্যৱহাৰেৰে পালন কৰি আহিছে।

## বিৱৰণ
চলুং উৎসৱৰ লগত জড়িত হৈ আছে আদি জনজাতি লোকসকলৰ পৌৰাণিক কাহিনী আৰু জনবিশ্বাস। চলুঙৰ অৰ্থ হ'ল মেথোনৰ জাক বা উৎসৱত ভাগ লোৱা মানুহৰ গোট। পৌৰাণিক আখ্যান মতে লিটুং বাবু আৰু লিমাং নানে নামৰ মহামাৰীয়ে আদি সমাজৰ বহজনৰ সংহাৰ কৰিছিল। ডনীপল নামৰ ভগৱানক তেওঁলোকে মহামাৰীৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈ প্ৰাৰ্থনা জনাইছিল। ডনীপলে তেওঁলোকক চলুং উৎসৱ পাতিবলৈ আদেশ কৰিছিল। তেতিয়াৰ পৰাই আদি সমাজত চলুং উৎসৱ আৰম্ভ হয়।
দুটা ভিন ভিন উপলক্ষে চলুং উৎসৱ পতা হয়। প্ৰথমতে, আগম নামৰ জীৱ জন্তুৰ দেৱতাক পূজা কৰে। এই পূজাত ডেকা ল'ৰাবোৰে নৃত্য কৰে আৰু আপং খায়। দ্বিতীয়তে, ঝুমখেতি কৰাৰ অন্তত; ইয়াক কোৱা হয় চলুং পʼনং। এইটো সম্পূৰ্ণ কৃষি ভিত্তিক। এই উৎসৱটো গাভৰুৰ নৃত্য। এই উৎসৱ বিভিন্ন গাঁৱত বিভিন্ন দিনত উদযাপন কৰা হয়। এই উৎসৱৰ নিৰ্দিষ্ট দিন বাৰ নাই। গাঁওবুঢ়া বা গাঁওসভাৰ মুৰব্বীজনে চলুং উৎসৱৰ নিৰ্দিষ্ট দিন ঠাৱৰ কৰে আৰু সেই অনুসৰি ভিন ভিন গাঁৱত ভিন্ন তাৰিখত এই উৎসৱ পালন কৰা হয়। তাৰিখ নিৰ্দিষ্ট হোৱাৰ পাছতেই আৰ‌ম্ভ হয় চাউলৰ পৰা তৈয়াৰী আপং প্ৰস্তুত কৰাত। সাত দিনীয়াকৈ এই উৎসৱ ধুমধামেৰে পালন কৰা হয় যদিও এই উৎসৱ দহ দিন ধৰি পালন কৰাও দেখা যায়।

চলুং উৎসৱৰ আকৰ্ষণ হ'ল পনুং নৃত্য। প্ৰথম দিনৰ পৰা পনুং নৃত্য পৰিৱেশন কৰা হয়। ১৪-১৮ বছৰীয়া আদি গাভৰুসকলে এই নৃত্যত ভাগ লয়। এওঁলোকক পনুং বোলে।

সামাজিক দৃষ্টিকোণৰ পৰা দেখা যায় যে চলুং উৎসৱ সুখ সমৃদ্ধিৰ উৎসৱ। ঝুমখেতিৰ বাবে মাটি চহায়, বীজ ৰূপণ কৰি আজৰি পৰত সকলো সুখ, কষ্ট পাহৰি আদি জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলে চলুং উৎসৱ পাতে।

আদিসকলৰ সামাজিক, সাংস্কৃতিক, কৃষি আৰু ধৰ্মীয় ৰীতি নীতি, আচাৰ- ব্যৱহাৰ প্ৰতিফলন স্পষ্ট ৰূপত প্ৰকাশ পায়- মেঠোন আৰু গাহৰি বলি দিয়া কাৰ্যৰ যোগেদি। শস্যৰ দেৱী কিনে নানেক চলুং উৎসৱ ধৰ্মীয় পৰম্পৰাৰে পূজা কৰা হয় যদিও অন্যান্য দেৱ-দেৱীলৈকেও পূজা ভাগ আগবঢ়োৱা হয়।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অৰুণাচল প্ৰদেশ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ
অগ্নিগড় (ভাওনা)

**অগ্নিগড়** বা **অগ্নিগেৰা** হৈছে অংকীয়া ভাওনাত ভাৱৰীয়াক প্ৰৱেশ কৰিবলৈ দিয়া বন্তি প্ৰজ্বলিত তোৰণ। সত্যেন্দ্ৰনাথ শৰ্মাৰ মতে "অসমীয়া ভাওনাত কাঠৰ তোৰণাকৃতিৰ ওপৰত ৯টা অথবা ১৮টা প্ৰদীপ জ্বলাই তাৰ তলেদি ভাৱৰীয়াক প্ৰৱেশ কৰিবলৈ দিয়া হয়। ইয়াক অগ্নিগড় বোলা হয়।" ( পৰম্পৰাগত প্ৰাচ্য নাট্যাভিনয়, পৃ.৫৯)
যিকালত বিজুলী বাতি অথবা মেণ্ঠোল লাইটৰ ব্যৱস্থা নাছিল, সেই কালত অংকীয়া ভাওনা অভিনয় কৰাৰ ক্ষেত্ৰত অগ্নিগড়ে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা লৈছিল। ৰামচৰণ ঠাকুৰে 'চিহ্ন যাত্ৰা'ৰ প্ৰসংগত লিখিছে -'কুটিলা জোৰাক তাক কোঙ্গোৰা কৰিল /কানিৰ আৰিয়া লগাই অগ্নিগেৰা দিল। ' ( গুৰুচৰিত, পদ ১৪৯৩) ৰামচৰণ বৰ্ণিত ' অগ্নিগেৰা'ই হ'ল অগ্নিগড়। 
 
## বৰ্ণনা
ইয়াক স্থাপন কৰা হয় - নামঘৰৰ কোঠাত। দুফালে দুটা খুঁটা থকা অলংকৃত তোৰণাকৃতিৰ কাঠেৰে সজা এই অগ্নিগড় কাঠচলাত নটা বা ততোধিক ফুটা থাকে। বাঁহৰ সৰু সৰু খুটিত মৰাপাট,সূতা অথবা কাপোৰ মেৰিয়াই মিঠাতেলত তিয়াই উপৰি উক্ত ফুটাবোৰত সুমুৱাই জ্বলোৱা হয়। অগ্নিগড়ত ৯ অথবা ১২ ডাল শলিতা জ্বলোৱা প্ৰয়োজন, অধিক হ'লে আপত্তি নাই - কিন্তু কম হ'ব নোৱাৰে। ন ডাল, শলিতা নৱধা ভক্তিৰ প্ৰতীক আৰু বাৰডাল শলিতা হ'ল দ্বাদশস্কন্ধ ভাগৱত অথবা দ্বাদশাদিত্যৰ প্ৰতীক। অগ্নিগড়ৰ শলিতাবোৰত অগ্নি জ্বলোৱাৰ লগে লগে আৰম্ভ হয় -'বৰ প্ৰৱেশ'ৰ নাচ আৰু ' নটুৱাৰ গান'।
## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
অসমীয়া প্ৰসাধন সামগ্ৰী

পুৰণি অসমত সুগন্ধি দ্ৰব্য আৰু প্ৰসাধন সামগ্ৰীৰ অভাৱ নাছিল। বাণভট্টৰ হৰ্ষচৰিতে প্ৰমাণ দিয়ে যে অসম দেশ অগৰু, চন্দন,কাঠ,কস্তুৰী মৃগ আৰু গো শীৰ্ষৰ কাৰণে খ্যাত আছিল। কৌটিল্যৰ অৰ্থশাস্ত্ৰৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ড'প্ৰতাপচন্দ্ৰ চৌধুৰীয়ে তেওঁৰ 'দ্য হিষ্ট্ৰি অব চিভিলাইজেশ্বন অব দ্য পিপল অব আচাম গ্ৰন্থত' লিখিছে যে 'অসমৰ ঠাইত বিভিন্ন জোংগ,ডোংগ,প্ৰামেৰু,জাগ,তুজপা আদিকৈ ভিন্ন বিধৰ চন্দন আৰু ভেষজ বৃক্ষ পোৱা গৈছিল।'

কৌটিল্যই অসমত পোৱা অশোক গ্ৰামক,জোংগক,গ্ৰামেৰুক,সুবৰ্ণকুণ্ডক,পূৰ্ণদ্বীপক,পাৰলৌহিত্যক,প্ৰভৃতি বিভিন্ন সুগন্ধি দ্ৰব্যৰ বহল বিৱৰণী দিয়াত কৃপনালি কৰা নাই। কালিকা পুৰাণ(৬৯/৩৭-৫৩,৮৬/৩৯)ত চুৰ্ণীকৃত,ঘৃষ্ট,দাহকৰ্ষিত,সন্মৰ্দজৰখ - প্ৰভৃতি বিভিন্ন ব্যৱহাৰৰ নিৰ্দেশ দিয়াটো গুৰুত্বপূৰ্ণ। উপযুক্ত সুগন্ধি জাত প্ৰসাধনসমূহৰ অসমৰ স্ত্ৰী-পুৰুষ সকলোৱে ব্যৱহাৰ কৰা বুলি সাব্যস্ত কৰিব পাৰি। ড'চৌধুৰীয়ে উল্লেখ কৰিছে যে 'অসমীয়া নাৰীয়ে হাতীদাঁত,ম'হৰ শিং অথবা কাঠ-বাঁহৰ কাকৈৰে কেশ-বিন্যাস কৰি সৌন্দৰ্যবোধৰ পৰিচয় প্ৰোজ্জ্বল কৰিছিল।' মধ্যযুগত চুলি বন্ধাৰ  নিয়মে বিভিন্ন খোপাৰ সৃষ্টি কৰিছিল। যেনে - উধনীয়া, কলডিলীয়া, ঘিলা,চকা,চেলা,তগৰ,তেঁতেলী,থিয়,নেঘেৰী,লিগিৰী খোপা আদি। খোপাত বিভিন্ন ফুল গুজি লোৱাটো অসমীয়া নাৰীৰ সৌন্দৰ্যবোধৰ পৰিচায়ক(টানি উচ্চ কৰি খোপা/মালতী ফুলৰ ভিতৰত দিলা থোপা)। 

ৰত্নপালৰ বৰগাওঁ শাসনত 'অসমীয়া তিৰোতাই অংগ সজ্জাৰ কালত সময়ত আইনাৰ ব্যৱহাৰ কৰিছিল বুলি উল্লেখ আছে।' বনমালবৰ্মাৰ তেজপুৰ শাসনে স্পষ্টকৈ কৈছে যে 'এই ভূখণ্ডৰ তিৰোতাই গোন্ধ তেল চুলিত আৰু সুগন্ধি দ্ৰব্য বুকুত ঘঁহিছিল।' কালিকা পুৰানে উল্লেখ কৰিছে 'পূৰ্বাঞ্চলৰ নাৰীয়ে চকুত অঞ্জন আৰু দাঁত বোলাই বৰতৃপ্তি পাইছিল।' বিহুগীতত জামুৰে বোলোৱা দাঁতৰ উল্লেখ আছে। কপালত সেন্দুৰ অথবা অগৰু চন্দনেৰে পুৰুষ-স্ত্ৰী উভয়ে ফোঁট বা তিলক পৰিধান কৰিছিল(শিৰত সিন্দূৰ আগৰু দিলা ফোট/ৰুক্মিণী ৰঞ্জে তিলক কাপোলক চানি/-ৰুক্মিণী হৰণ নাট) সম্ভ্ৰান্ত বংশৰ তিৰোতাসকলে গাৰ ছাল মিহিকৈ ৰাখিবলৈ এবিধ ঘৰুৱা পমেটম আৰু চুলি বঢ়াবলৈ সুগন্ধি তেল ব্যৱহাৰ কৰিছিল। পকা সুমথিৰাৰ বাকলিৰ ওপৰত হালধীয়া ছাল মিহিকৈ কাটি বগা সৰিয়হৰ ফুল গোটাই পিৰিকা শাকৰ ফুল মিলাই খুন্দি,ৰস উলিয়াই কেঁচা হালধীৰ ৰসো মিলাই মাটিৰ চৰুত গৰুৰ ঘিৰে সৈতে গৰম কৰিব লাগে। মিশ্ৰনখিনি গোট মাৰিলে নমাই থৈ তাত অগৰু চন্দন মিহলালেই অসমীয়া পমেটম হয়। ইয়াক ঘঁহিলে মুখ নাফাটে। মূৰৰ উফি আৰু গাৰ দুৰ্গন্ধ আঁতৰাবলৈকেও অসমীয়া মানুহে থলুৱা গছ-পাত ব্যৱহাৰ কৰি সুফল পাইছিল। হাতে লিখা আয়ুৰ্বেদ নিদান আৰু অন্যান্য পুথিত তাৰ বৰ্ণনা আছে। কেতেকী ফুলৰ ৰেণু গালত ঘঁহা ৰীতি কিছুদিন আগলৈকে চলি আছিল। জেতুকাৰে হাত বোলাই বৰ্হমঠুৰিৰে ওঁঠ ৰঙা কৰি গাভৰু সকল বিহু মাৰিবলৈ যোৱাৰ বৰ্ণনা বিহুগীত সমূহত পাওঁ।

## তথ্য সংগ্ৰহ
খ্যেক ফুৰালুং

**ফুৰালুং** বা **খ্যেক ফুৰালুং** বা **খ্যেক ফ্ৰালুং** (,অৰ্থ:মহান ড্ৰেগনৰ আৰাধনা) হৈছে টাই-আহোম জনগোষ্ঠীৰ পৰম্পৰাগত ফুৰালুং ধৰ্মৰ এক অনুষ্ঠান যত সৃষ্টিকৰ্তা ড্ৰেগন ফুৰালুংৰ আৰাধনা কৰা হয়।সাধাৰণতে মে-দাম-মে-ফিৰ আগদিনা সন্ধ্যা এই অনুষ্ঠান আয়োজন কৰা হয়। এই অনুষ্ঠানত ১০১ গছ চাকি জ্বলাই বন্দনা কৰা হয়। আহোম সৃষ্টিৰ পৌৰাণিক আখ্যান অনুসৰি পৰম ঈশ্বৰ ফা তু চিংৰ নিৰ্দেশত তেওঁৰ পুত্ৰ ড্ৰেগন বা ফুৰালুং বা ঙি ঙাও খামে পৃথিৱীৰ সৃষ্টি কৰিছিল।  প্ৰাণী উৎসৰ্গা নকৰা বাবে কিছু লোকে ইয়াক বুদ্ধ অনুষ্ঠানৰ 
সৈতে তুলনা কৰে যদিও মূল গ্ৰন্থ পেয় কাকাত বুদ্ধৰ কোনো উল্লেখ নথকাৰ আৰু পৃথক সৃষ্টিৰ আখ্যানৰ বাবে বহু ম'-লুঙে ইয়াক ভুল তুলনা বুলি বিবেচনা কৰে।

## নাম
ফুৰালুং শব্দৰ অৰ্থ হৈছে *বিশ্বৰ ঐক্যবদ্ধ শক্তিৰ মহান ড্ৰেগন*। ফুৰা মানে বিশ্বৰ ঐক্যবদ্ধ শক্তি আৰু লুং মানে ড্ৰেগন।

## বিৱৰণ
সৃষ্টিকৰ্তাজনক ব্যক্তিহিন বুলি বিশ্বাস কৰা হয় আৰু তেঁওক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ কোনো পাৰ্থিৱ প্ৰসাদৰ ব্যৱহাৰ কৰা নহয়। বৰঞ্চ পোহৰৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। তেঁওক ঈশ্বৰীয় পোহৰ বুলি বিশ্বাস কৰা হয় সেয়েহে তেঁওক আৰাধনা কৰোতে ১০১ গছ চাকি জ্বলোৱা হয়।

## তথ্য সংগ্ৰহ

## উৎস প্ৰসংগ
#

শ্ৰেণী:টাই আহোম
নাটুৱা

**নাটুৱা** হৈছে অসমত বসবাস কৰা পাতৰ, ভূমিজ, মুণ্ডা, ওৰাং প্ৰভৃতি চাহ জনজাতি লোকৰ মাজত প্ৰচলিত এক নৃত্য। চাহ জনজাতিলোকৰ বিয়াত এই নাচ এক আকৰ্ষণীয় বিষয়। তদুপৰি আন আন সামাজিক উৎসৱতো এই নাচ অনুষ্ঠিত হয়। 

## বিৱৰণ
নাটুৱাজনে ভাওনাত ভাৱৰীয়াই পিন্ধা পোছাক পিন্ধে আৰু মূৰত মুকুট থাকে। ভৰিত 'ঘুংগুৰ' (জুনুকা) পিন্ধা নাটুৱাজন হাতত ঢাল আৰু তৰোৱাল লয় আৰু বাদ্য আৰু গীতৰ ছেৱে ছেৱে এক বিশেষ ভংগীৰ নৃত্য পৰিৱেশন কৰে। এই নৃত্যত বজোৱা বাদ্যবোৰ হ'ল-
#ভেঁড় (এক বিশেষ ধৰণৰ পেঁপাৰ দৰে বাদ্য, দীঘলে আঠ- দহ হাত)
#ঢাক ( এবিধ ডাঙৰ আৰু দীঘল মোৰ)
#চেহনাই (এবিধ পেঁপা; আগ অংশ পিতলেৰে তৈয়াৰী)
#কুৰুধাতু (শিঙাৰ দৰে এবিধ দীঘল বাদ্য) 

সাধাৰণতে বৰযাত্ৰীৰ লগত আগে আগে নাটুৱাই নাচি নাচি গৈ থাকে। নাটুৱা কুৰিজন পৰ্যন্ত থাকিব পাৰে। কইনাঘৰীয়া বা আন লোকে বৰযাত্ৰীক আগছিলে নাটুৱাই নৃত্য পৰিৱেশন কৰি দেখুৱাব লাগে। কইনা ঘৰতো নাটুৱাৰ নাচ অনুষ্ঠিত হয়। এই নাচ বৰ্তমান মধ্যপ্ৰদেশ আৰু বিহাৰৰ কোনো কোনো ঠাইত প্ৰচলিত আছে। সেই ঠাইৰপৰা অসমলৈ প্ৰব্ৰজন কৰা উল্লিখিত জনজাতি লোকৰ মাজত এই নাচ প্ৰচলিত। অতীতত এই জাতিৰ লগত আন এটা জাতিৰ সঘনে যুদ্ধ- বিগ্ৰহ লাগিছিল। এটা জাতিয়ে যুদ্ধলৈ আগবাঢ়ি যাওঁতে নতুবা যুদ্ধজয় কৰি উভতি আহোঁতে যুঁজাৰু দলৰ আগত এনে নাটুৱা দল নিছিল। সেই পৰম্পৰা বৰ্তমান বৰযাত্ৰী আগবাঢ়ি যাওঁতে প্ৰচলিত থকা হৈ ৰʼল। হাতৰ ঢাল আৰু তৰোৱাল জৰিয়তে যুদ্ধ কৰাৰ অংগি- ভংগীয়েই এই নাচৰ বিশেষ মুদ্ৰা

## তথ্য সংগ্ৰহ
আনন্দ আৰু বেদনাৰ সন্ধানত

**আনন্দ আৰু বেদনাৰ সন্ধানত**() হৈছে অসমীয়া সাহিত্যিক, সাংবাদিক, সমালোচক, কবি, গল্পকাৰ হোমেন বৰগোহাঞিৰ এখন প্ৰবন্ধ সংকলন। সংকলনখনত মুঠ ৭ টা প্ৰবন্ধৰ লগত ৫ টা পৰিশিষ্ট শিতান আছে। গ্ৰন্থখনৰ পাতনি লিখিছে চন্দ্ৰপ্ৰসাদ শইকীয়াই।
## বিৱৰণ
কিতাপখনত থকা প্ৰবন্ধসমূহ হৈছে, জৰ্জ লুই বৰ্ঝেছ; এড্‌গাৰ লী মাষ্টাৰছ্; গ্যেটে আৰু চাৰ্লট ফন্‌ ষ্টেইন; গ্যেটেৰ সৰ্বশেষ প্ৰেমৰ কবিতা; হাইন্‌ৰিখ হাইনে;ডাগ্ হেমাৰশ্বল্ড;অৰ্ধ-পশু অৰ্ধ-দেৱতা আৰু পৰিশিষ্টত সংযোগ কৰিছে - 'গ্যেটে(ফাউষ্টৰ পৰা)', 'কেইটামান কবিতা', 'হাইন্‌ৰিখ হাইনে','জৰ্জ লুই বৰ্ঝেছ' আৰু 'এড্‌গাৰ লী মাষ্টাৰছ্'।অৰ্ধ-পশু অৰ্ধ-দেৱতা প্ৰবন্ধটো হৈছে যন্ত্ৰণাৰ অতি বাস্তৱবাদী কবি আৰ্থাৰ ৰিয়াঁবোৰ বিষয়ে। চন্দ্ৰপ্ৰসাদ শইকীয়াই পাতনিতে কিতাপখনত বৰ্ণিত ব্যক্তিকেইজনৰ আলোচনাক লৈ এনেদৰে মন্তব্য দিছে, “ব্যক্তি জীৱনৰ অসম্পূৰ্ণতা, যন্ত্ৰণা, হতাশাই কবি-শিল্পীৰ মহত্তৰ স্বপ্ন আৰু সৃষ্টিৰ মাজেদি শাশ্বত, চিন্ময় ৰূপ লাভ কৰিছে। জীৱনৰ এই দ্বিমুখী ৰূপটোকে লেখকে এই গ্ৰন্থত সন্নিৱিষ্ট ভাবোদ্দীপক প্ৰবন্ধ কেইটাত আঁকিবলৈ প্ৰয়াস কৰিছে।”

## লেখকৰ চমু পৰিচয়

অসমৰ এগৰাকী প্ৰখ্যাত সাহিত্যিক, সাংবাদিক, সমালোচক, কবি আৰু গল্পকাৰ। ১৯৭৮ চনত পিতা-পুত্ৰ গ্ৰন্থখনৰ বাবে অসমীয়া ভাষাত সাহিত্য অকাডেমি বঁটাৰে সন্মানিত হয়। ১৯৩২ চনত হোমেন বৰগোহাঞিৰ অসমৰ লখিমপুৰ জিলাৰ ঢকুৱাখনাত জন্ম হয়।

## তথ্যৰ উৎস

## লগতে চাওক
*আত্ম দীপো ভৱ
*প্ৰজ্ঞাৰ সাধনা
*উচ্চাকাংক্ষা
*মোৰ প্ৰিয় মানুহ ছক্ৰেটিছ
*অন্তহীন প্ৰেৰণাৰ উৎস লুই পেষ্টিঅ’ৰ

## বাহ্যিক সংযোগ
হোমেন বৰগোহাঞিৰ আনন্দ আৰু বেদনাৰ সন্ধানত
শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
শ্ৰেণী:প্ৰবন্ধ গ্ৰন্থ
শ্ৰেণী:হোমেন বৰগোহাঞিৰ সাহিত্যৰাজি
ডিমিটাৰ

**ডিমিটাৰ** () হৈছে প্ৰাচীন গ্ৰীচৰ কৃষিকাৰ্য আৰু শস্য চপোৱা কাৰ্যৰ দেৱী। তেওঁ ফচল আৰু পৃথিৱীৰ উৰ্বৰতাৰ অধিষ্ঠাত্ৰী। তেওঁক *ছিট* অৰ্থাৎ খাদ্য বা ফচলদাত্ৰী আৰু থেচম'ফ'ৰিয়া অৰ্থাৎ দৈৱিক আইনৰ প্ৰদানকাৰী নামেৰে জনা যায়। কেৱল মহিলাসকলে পালন কৰা থেচম'ফ'ৰিয়া নামৰ উৎসৱ ডিমিটাৰৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত।

ডিমিটাৰক সাধাৰণতে শস্য চপোৱা কাৰ্যৰ দেৱী হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হয় যদিও তেওঁ দৈৱিক আইন বা ধৰ্মীয় নীতি-নিয়ম, আৰু জীৱন আৰু মৃত্যুৰ চক্ৰৰ অধিষ্ঠাত্ৰী। সম্ভৱতঃ ১৪০০-১২০০ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব অৰ্থাৎ মিচিনিয়ান কালৰ পৰাই চলি অহা প্ৰাচীন গ্ৰীচৰ এক অন্যতম ধৰ্মীয় পৰম্পৰা *ইলুচিনিয়ান ৰহস্য*ত ডিমিটাৰ আৰু তেওঁৰ জীয়ৰী পাৰ্চিফোনি কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰ। এনাটলিয়াৰ দেৱী চিবিল আৰু ৰোমান দেৱী চিৰিছ ডিমিটাৰৰ সমকক্ষ। 
## বিভিন্ন পন্থাৰ ধৰ্মবিশ্বাস
### কৃষিকাৰ্যৰ দেৱী
এথেন্সৰ ভাষাতত্ত্ববিদ ইছ'ক্ৰেটিচৰ মতে মানৱ সমাজক দিয়া আটাইতকৈ মহৎ উপহাৰ দুটা হৈছে কৃষি (বিশেষকৈ খাদ্যশস্যৰ) আৰু ৰহস্য (ৰহস্যবাদ) যি মানুহৰ মনত ইহলোক আৰু পৰলোক উভয়ৰে বাবেই উচ্চাকাংক্ষাৰ উন্মেষ ঘটায়। এই দুয়োটা উপহাৰেই ডিমিটাৰৰ কিংবদন্তি আৰু ৰহস্য পন্থাত ওতপ্ৰোতভাৱে জড়িত হৈ আছে। জ্যুচ আৰু ডিমিটাৰৰ প্ৰতি প্ৰাৰ্থনাই শস্যসমূহ বৃদ্ধি আৰু সবল হোৱাত সহায় কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। বাৰ্লিৰ মাজে মাজে গজি উঠা উজ্জ্বল ৰঙা পপিফুল ডিমিটাৰৰ চিহ্ন।

তেওঁক খাদ্যশস্যদাত্ৰী *ভূদেৱী অৰ'ৰা* হিচাপেও গণ্য কৰা হয়।
### পাতালপুৰীৰ দেৱী
আৰ্কেডিয়ৰ প্ৰাচীন ধৰ্মৰ মতে ডিমিটাৰক সৰ্পজঁ‌টাধাৰীনী ৰূপত একোটাকৈ কপৌ আৰু ডলফিন ধাৰণ কৰা অৱস্থাত চিত্ৰায়িত কৰা হয়। সম্ভৱতঃ ই জল, আকাশ আৰু পাতাললৈকে বিস্তাৰিত তেওঁৰ শক্তিৰ কথা সূচায়। কোনো কোনো পন্থাত তেওঁক পাতালপুৰীৰপৰা উঅপহাৰ প্ৰেৰণ কৰা দেৱী *এনচিড'ৰা* বুলি আখ্যা দিয়া হয়। এটিকাত ফ্লিয়াচৰ নামেৰে ডিমিটাৰৰ এক মন্দিৰ আছে।

### অশ্বৰূপ
আৰ্কেডিয়াত ডিমিটাৰৰ *ক'লা ডিমিটাৰ* নামেৰে জনা যায়। আখ্যানমতে কনিষ্ঠ ভ্ৰাতৃ প'জাইডনৰ কুদৃষ্টিৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ ডিমিটাৰে এজনী ঘোঁৰাৰ ভেশ লয়। তৎসত্ত্বেও প'জাইডনে নিজেও ঘোঁৰাৰ ৰূপ লৈ ডিমিটাৰক ধৰ্ষণ কৰে। মনৰ দুখত নিজৰ শুদ্ধিকৰণ কৰিবলৈ বুলি তেওঁ ক'লা বস্ত্ৰ পৰিধান কৰি এটা গুহাত সোমায়। এই পন্থাত তেওঁক প্ৰায়ে এক ঘোঁৰাৰ মূৰেৰে সৈতে উপাসনা কৰা হয়।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:গ্ৰীক দেৱতা
গন্ধৰ্ব

**গন্ধৰ্ব** () হৈছে হিন্দুধৰ্ম, বৌদ্ধধৰ্ম আৰু জৈনধৰ্মৰ আখ্যানসমূহত উল্লিখিত এক দৈৱিক জীৱ। গন্ধৰ্ব পুৰুষসকল সংগীতবিদ্যাত পাকৈত। তেওঁলোকৰ নাৰীসকল (অপ্সৰা) নৃত্য পটিয়সী। গন্ধৰ্ব শব্দৰদ্বাৰা ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ নিপুণ শিল্পীসকলকো বুজোৱা হয়। 
## বিভিন্ন ধৰ্মবিশ্বাসত
### হিন্দুধৰ্ম

হিন্দুধৰ্মৰ মতে গন্ধৰ্বসকল হৈছে প্ৰকৃতি দেৱতা বা বনদেৱতা। গন্ধৰ্ব নাৰীসকলক অপ্সৰা বুলি কোৱা হয়। তেওঁলোকৰ কিছুসংখ্যকৰ অৰ্ধাংশ ঘোঁৰা আদি জন্তু বা পক্ষীৰ আকাৰৰ। তেওঁলোক সংগীতবিদ্যাত পাৰ্গত। গন্ধৰ্বসকল সোমৰসৰ ৰখীয়া হোৱাৰ লগতে তেওঁলোকে দেৱতাসকলৰ প্ৰাসাদত সুমধুৰ সংগীত পৰিৱেশন কৰে। তেওঁলোকক প্ৰায়ে দেৱতাসকলৰ ৰাজসভাৰ গায়ক হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হয়। মহাভাৰতত গন্ধৰ্বসকলৰ কথা বিস্তাৰিতভাৱে উল্লেখ কৰা হৈছে আৰু দেৱতা আৰু যক্ষসকলৰ সৈতে যোদ্ধা হিচাপে তেওঁলোকৰ সম্পৰ্কৰ কথা কোৱা হৈছে। গন্ধৰ্বসকলৰ নিবাস বিভিন্ন গন্ধৰ্ব ৰাজ্য বা গন্ধৰ্বলোকজুৰি বিস্তৃত হৈ আছে। চিত্ৰাংগদ, চিত্ৰসেন, দ্ৰুমিলা (কংসৰ জৈৱিক পিতৃ) আৰু চান্দবেগ উল্লেখযোগ্য গন্ধৰ্বসকলৰ অন্যতম।

হিন্দু প্ৰথা অনুসৰি, গন্ধৰ্ব-বিবাহ হৈছে কোনো আনুষ্ঠানিকতা অবিহনে পৰস্পৰৰ সন্মতিত হোৱা বিবাহ।

#### পিতৃ-মাতৃ
প্ৰজাপতি, ব্ৰহ্মা, কাশ্যপ আদি বিভিন্ন দেৱতা আৰু ঋষিক গন্ধৰ্বসকলৰ পিতৃ বুলি কোৱা হয়।

### বৌদ্ধধৰ্ম

বৌদ্ধধৰ্মৰ মতে গন্ধৰ্বসকল হৈছে একপ্ৰকাৰৰ নিম্ন শ্ৰেণীৰ দেৱতা। পূবপ্ৰান্তৰ ৰখীয়া ৰজা ধৃতৰাষ্ট্ৰ হৈছে তেওঁলোকৰ দলপতি। গন্ধৰ্বসকলৰ আকাশত উৰিব পৰাৰ ক্ষমতা আছে আৰু তেওঁলোক দক্ষ সংগীতজ্ঞ। তেওঁলোক গছ-লতা আৰু ফুলৰ সৈতে সম্পৰ্কিত। অকলশৰে ধ্যান কৰি থকা ভিক্ষুসকলক তেওঁলোকে প্ৰায়েই আমনি কৰে। 

### জৈনধৰ্ম
দিগম্বৰ পন্থাৰ জৈনসকলে গন্ধৰ্বসকলৰ বৰণ সোণোৱালী বুলি গণ্য কৰে। ইয়াৰ বিপৰীতে শ্বেতাম্বৰ পন্থাৰ মতে তেওঁলোকৰ দেহৰ বৰণ ক'লা।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ দেৱ দেৱী
অন্তহীন প্ৰেৰণা

**অন্তহীন প্ৰেৰণা**() হৈছে অসমীয়া সাহিত্যিক, সাংবাদিক, সমালোচক, কবি, গল্পকাৰ হোমেন বৰগোহাঞিৰ এখন প্ৰবন্ধ সংকলন। সংকলনখনত মুঠ ১৬ জন ব্যক্তিৰ জীৱনক লৈ ১৬ টা প্ৰবন্ধ আছে। বনলতা প্ৰকাশনে ২০০৬ চনত প্ৰকাশ কৰা এই সংকলনটি লেখক হোমেন বৰগোহাঞিয়ে তেখেতৰ ভগ্নীসম শ্ৰীমতী বিচিত্ৰা দলেলৈ উছৰ্গা কৰিছে।

## বিৱৰণ
কিতাপখনত থকা প্ৰবন্ধসমূহ হৈছে, এৰিষ্টটল চক্ৰেটিছ ওনাচিছ;হো চি মিন;মাও জে দং; মহেন্দ্ৰ মৈহেংদাং ডেকাফুকন; জয়প্ৰকাশ নাৰায়ণ; মাইকেল এঞ্জেলো; টমাছ মান; লিওনাৰ্ডো ডা ভিন্সি; আৰ্নল্ড টয়ন্‌বী; কঠিন প্ৰহৰ; আঁদ্ৰে মাল্‌ৰো; গিবন; হেনৰি ডেভিদ থৰো; বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভা; সত্যনাথ বৰা আৰু অম্বিকাগিৰী ৰায়চৌধুৰী।

## লেখকৰ চমু পৰিচয়

অসমৰ এগৰাকী প্ৰখ্যাত সাহিত্যিক, সাংবাদিক, সমালোচক, কবি আৰু গল্পকাৰ। ১৯৭৮ চনত পিতা-পুত্ৰ গ্ৰন্থখনৰ বাবে অসমীয়া ভাষাত সাহিত্য অকাডেমি বঁটাৰে সন্মানিত হয়। ১৯৩২ চনত হোমেন বৰগোহাঞিৰ অসমৰ লখিমপুৰ জিলাৰ ঢকুৱাখনাত জন্ম হয়।

## তথ্যৰ উৎস

## লগতে চাওক
*আত্ম দীপো ভৱ
*প্ৰজ্ঞাৰ সাধনা
*উচ্চাকাংক্ষা
*মোৰ প্ৰিয় মানুহ ছক্ৰেটিছ
*অন্তহীন প্ৰেৰণাৰ উৎস লুই পেষ্টিঅ’ৰ

শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
শ্ৰেণী:প্ৰবন্ধ গ্ৰন্থ
শ্ৰেণী:হোমেন বৰগোহাঞিৰ সাহিত্যৰাজি
ছংখং পূজা

*'ছংখং পূজা* অসমৰ তিৱা জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলে পালন কৰা কৃষিকাৰ্যৰ লগত জড়িত এক পূজা। ছংখং কাৰ্যই হাবি ভাঙি খেতিকৰা কাৰ্যক সূচায়। পাহাৰ ভৈয়াম উভয়তে বসবাস কৰা পূজাক ছংখং পূজা কৰাতো বাধ্যতামূলক। 

## বিৱৰণ
ছংখং পূজা অনুষ্ঠিত হয় দুটি পৰ্বতত। প্ৰাৰম্ভিক পৰ্ব আৰু এটা মূল পৰ্ব। প্ৰাৰম্ভিক পৰ্বত তিৱা সমাজৰ বিষয়ববীয়াৰ নিৰ্দেশমতে ডেকাচাংৰ বিষয়াই ডেকাসকলৰ সৈতে পূজাৰস্থলী চাফচিকুণ কৰি নিৰ্মাণ কৰে। বিষয়ববীয়াসকলে পূজাৰ বেদী নিৰ্মাণ কৰি ১১০জোপা তৰাগছৰ পাত আৰু ৭ডাল বাঁহৰ লেকেচি পুতি দিয়ে। আৰাধ্য দেৱতা মহাদেৱৰ বেদীৰ ওচৰত মদ,চাউল,ৰূপৰ আঙঠি, কণী আদি ৰখা হয়। আঙঠিৰ ওপৰত থকা কণী ভাঙি খেতি বাতিৰ বাবে মংগল চায় আৰু ভৱিষ্যতবাণী কৰে। কুকুৰা চৰাই বলি দি মঙ্গল ছোৱাৰ নিয়ম। বিষয়ববীয়াই চৰাইৰ মাংস খৰিকাৰে খুঁচি দেৱতাৰ হকে মন্ত্ৰ মাতে। উপস্থিত ৰাইজে এই মাংসৰ সৈতে মদ খায়। 
পূজাৰ প্ৰাৰম্ভিক পৰ্বৰ প্ৰথম সপ্তাহৰ পিছত মূল পূজা অনুষ্ঠিত হয়। সমাজৰ মূল বিষয়ববীয়া আৰু ৰাইজ পূজাস্থলিত উপস্থিত হয়। বেদীত পূজাৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় গাহৰি, চৰাই, লাওপানী, চাউল, তামোল-পাণ আদি উপকৰণসমূহ প্ৰস্তুত কৰা হয়। প্ৰয়োজন অনুসৰি দেৱতালৈ পূজাসামগ্ৰী আগবাঢ়োৱা হয়। সমাজৰ মূলজনে শস্যদেৱতাক মন্ত্ৰেৰে স্তুতি কৰে। পূজাত কুকুৰা চৰাই বলি দিয়া হয়। পূজা চলি থকা সময়তেই ৰাইজে লাওপানী খাই থাকে। পূজা সমাপ্তিৰ পিছত ৰাইজে দুটি ভাগত বিভক্ত হৈ ভোজ-ভাত খায়। ভোজ-ভাতৰ অন্তত ডেকাচাংৰ মুৰব্বীৰ অনুমতি মতে খ্ৰাম, থোৰাং লাংখন আদি নি পূজাস্থলীত বাদ্য বজায়। বাদ্যৰ চেৱে চেৱে মালবাৰী লৈ যুৱকসকলে নৃত্য কৰে। বেদীৰ চাৰিওফালে ঘূৰি ঘূৰি খেতি বাতি কৰা ভংগিমাৰে তিৱা ডেকাসকলে নৃত্য কৰে। এই নৃত্যই কৃষিকাৰ্যৰ আৰম্ভণিৰ শুভসময়ক সূচায়। 
 
## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি