open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ডফলা

ভাৰতৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলত বিভিন্ন জাতি-জনজাতিৰ লোকে একেলগে বসবাস কৰা পৰিলক্ষিত হয়।তাৰ ভিতৰত অৰুণাচল প্ৰদেশত বসবাস কৰা নিচি বা ডফলাসকল অন্যতম । আগতে ভৈয়ামৰ লোকসকলে তেওঁলোকক ডফলা বুলিছিল যদিও বৰ্তমান তেওঁলোকে নিচি বুলিহে নিজৰ পৰিচয় দিয়ে। তেওঁলোকে বসবাস কৰা ঠাইসমূহ নদী আৰু পাহাৰেৰে ভৰা । তেওঁলোকৰ স্বকীয়  সমাজ-সংস্কৃতি আছে। নিচিসকলে বসবাস কৰা ঠাইসমূহৰ জলবায়ু সুন্দৰ। শীতকালত বৰফ আৰু  বসন্ত কালত হিমালয়ৰ বতৰে ইয়াক এখন মনোমোহা স্বৰ্গ যেন কৰি তোলে। ঝুম খেতিৰে ভৰা সৰু ডাঙৰ টিলাবোৰ।  এই পাহাৰবোৰত নানান ধৰণৰ মূল্যবান গছ, বেত, বাঁহ প্ৰচুৰ পৰিমাণে আছে। তদুপৰি বনৰীয়া জন্তু আৰু নানা ধৰণৰ চিন-অচিনা চৰাইৰে ভৰা। 

## পৌৰাণিক উৎপত্তি
নিচিসকলৰ জন্মকাহিনী সম্পৰ্কে এটা নিৰ্দিষ্ট মত প্ৰদান কৰা টান। কিন্তু আবোটানি নামক এটা পাহাৰী জাতিৰপৰা জন্ম বুলি তেওঁলোকে কয়। তেওঁলোক ‘নিচাংচ' অৰ্থাৎ মানুহ নামেৰে জনাজাত। তেওলোক চিৰিং বা সোৱণশিৰি নৈখন পাৰ হৈ কামলাং, পেলীন, পেনীন নৈৰ পাৰে পাৰে থকা পাহাৰবোৰত বাস কৰিবলৈ লয়। বৰ্তমান অসমৰো দুই-এঠাইত তেওঁলোকে বসবাস কৰা পৰিলক্ষিত হয়। 

## সাজ-পাৰ, অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ
আন জনজাতীয় তিৰোতাৰ দৰে নিচি তিৰোতাসকলো ঘৰুৱা কাম-কাজত পাকৈত। তেওঁলোকে পিন্ধা কাপোৰ-কানিবোৰ তিৰোতাসকলে ঘৰতে তৈয়াৰ কৰি লয়। তেওঁলোকে কপাহ, বয়- পদু নামে এবিধ ঊল, খৈলাৰ নিচিনা আঁহ আদিৰ সূতাৰে বিভিন্ন ধৰণৰ পোছাক তৈয়াৰ কৰে । পিন্ধা কাপোৰবোৰত ক'লা আৰু ৰঙা সূতাৰে আঁক-বাঁক কৰা। কান্ধলৈকে থকা কাপোৰখন বাঁহৰ পিন বা লোহাৰ পিনেৰে বান্ধি থয়। 

ডিঙিত বগা, ৰঙা, নীলা, সেউজীয়া, ধোঁৱা বৰণীয়াসকলো ৰঙৰ মণি পিন্ধে। তদুপৰি পিতলৰ এবিধ চেইন, গাহৰি বা হৰিণৰ হাড়, এডাল দীঘল লোহাৰ পিন (পাইপ চাফা কৰা), কঁকালত বাঁহৰ আঙঠি (তমা নামে এবিধ আঁহেৰে বোৱা), ডাঙৰ দা, ছুৰী আৰু এইবোৰ থবৰ বাবে বান্দৰৰ ছালৰ সৰঞ্জাম। আটাইতকৈ ধুনীয়া বস্তুটো হৈছে নানা বৰণীয়া ৰং দি বনোৱা বেতৰ তৈয়াৰী টুপীটো। ‘জচপাচ’ নামে এবিধ বিন ফিতা মাইকীসকলে কঁকালত বান্ধে। এটা দীঘল স্কাৰ্টৰ নিচিনা পোছাক পিন্ধে আৰু তাত সেউজীয়া পাৰি থাকে আৰু মাজে মাজে আঁক থাকে। ৰঙা বান্দৰৰ ছালেৰে তৈয়াৰী চিকাৰীৰ মোনা লয় আৰু মেথোন, গৰু আৰু পহুৰ ছালেৰেও মোনা তৈয়াৰ কৰে। মেথোনৰ দাঁতেৰে সজোৱা ‘চুখ’ নামে এবিধ মোনা আছে। পোছাকত নানান ধৰণৰ ৰং কৰাত নিচিসকল অতি পাৰ্গত।   

## মৃতকৰ সৎকাৰ
নিচিসকলৰ মাজত মৃত্যু সম্পৰ্কীয় কিছুমান লোকাচাৰ আৰু লোকবিশ্বাস প্ৰচলিত হৈ আছে। তেওঁলোকে মানুহ মৰিলে এড়ি বা পাটিৰ কাপোৰেৰে শটো মেৰিয়ায়। মাটিৰ ঘট, মদ, কনৰীয়া গছৰ পাত এইবিলাক মূৰৰ ওচৰত বান্ধে। এজন পুৰোহিতে মন্ত্ৰ গায় যাতে মৃতকৰ আত্মা 'নেলী নিকো' অৰ্থাৎ সিপুৰীলৈ যায়গৈ। এটা গাঁত খান্দে – তাতে পাটি পাৰি শটো ৰাখে। তাৰ পাছত কাঠ দিয়ে আৰু ওপৰত মাটি দি পুতি পেলায়।  য'ত পোতা হয় সেই ঠাইতে বাঁহ বা কাঠেৰে এখন চাং সাজি গছৰ পাত বা বাকলি, জন্তুৰ শিং আৰু ডিঙিত বন্ধা ৰচীবোৰ ওলোমাই থয়।  মৃত্যুৰ পাছত অৰুম্ অৰ্থাৎ আত্মা, যাতে দুনাই ঘৰলৈ নাহে সেইবাবে মেঙ্গা এবাদো উৎসৱ পাতে। আত্মাটো যাতে ভূত হৈ ঘৰত বিঘিনি নঘটায় সেইবাবে ৰাতিপুৱাই মানুহ গোট খাই, যুদ্ধৰ সৰঞ্জাম লৈ ঘৰৰ চুকে-কোণে যাঠী আৰু কাঁড় মাৰি চিঞৰ-বাখৰ কৰি পাছফালৰ দুৱাৰেদি খেদাবলৈ লয়। ঘৰৰ ওপৰৰ চালখনলৈও কাঁড় আৰু যাঠী মাৰে। মেঙ্গা এবাদো উৎসৱ এয়াই। পখিলাবোৰ নিচিসকলৰ মতে মানুহৰ আত্মা। নিচিসকলৰ ইলো উৎসৱ দুভাগে বিভক্ত। এভাগত দেৱতা ওয়োৰ বিভিন্ন নাম লৈ গীত গায় বাকী ভাগ খেতি বা চিকাৰ কৰাৰ পাছত হয়। 

## তথ্য সূত্ৰ
১/ অসমৰ জনজাতি-সম্পাদক প্ৰমোদচন্দ্ৰ ভট্টাচাৰ্য (প্ৰথম সংস্কৰণ-১৯৬২)নিচি জনগোষ্ঠী
সত্ৰীয়া ওজাপালি

**সত্ৰীয়া ওজাপালি** বুলি ক'লে আমি সত্ৰসমূহত প্ৰচলিত ওজাপালিকে বুজো, এই ওজাপালিৰ উৎস ব্যাহ বা ব্যাস ওজাপালি | ব্যাস ওজাপালি ৰ যি সত্ৰীয়া সংস্কৰণ সেইয়াই হৈছে সত্ৰীয়া ওজাপালি ,নৱবৈষ্ণৱ ধৰ্ম প্ৰচাৰৰ ক্ষেত্ৰত শংকৰদেৱে এই ওজাপালিৰ সহায় লৈছিল ,চৰিত পুথি সমূহত এই সন্দৰ্ভত উল্লেখ আছে | 

ব্যাসদেৱৰ বিষয়বস্তু বা কাহিনী লৈ সত্ৰৰ ওজাপালিয়ে  নৃত্যাভিনয় কৰে ,প্ৰাচীন ব্যাস ওজাপালি ৰ লগত প্ৰায়ে সকলো ক্ষেত্ৰতে ইয়াৰ মিল আছে ,সেইবাবে কোৱা হয় যে সত্ৰীয়া ওজাপালিৰ জন্ম প্ৰাচীন ওজাপালিতে হয় |

সত্ৰত প্ৰচলিত এই ওজাপালি সমূহ কিছুমান স্বকীয় বৈশিষ্ট্য ৰে পৰম্পৰাগত ভাৱে প্ৰচলিত, শংকৰী আৰু দামোদৰী উভয় সত্ৰতে সাংগীতিক ক্ষেত্ৰত পাৰ্থক্য দেখা যায় , উদাহৰণস্বৰূপে  শংকৰী সত্ৰত  বিশেষকৈ মাজুলী ৰ কমলাবাৰী সত্ৰৰ ওজাপালি সমূহৰ সাংগীতিক শৈলীৰ স্তৰ (ক) আলাপ (খ) শ্লোক (গ)গীত (ঘ) দিহা( ঙ)থিয়পাতন( চ) ৰাগমালিতা( ছ) চৰণ  (জ)বাদ্যখিয়ালী( ঝ) ধুৰা( ঞ) বানা ( ট) উপদেশ |  

বৰপেটা সত্ৰৰ ওজাপালি ক্ষেত্ৰত সাংগীতিক শৈলী ক (ক) ৰাগ প্ৰকাশন (খ)নান্দীশ্লোক আবৃত্তি( গ) বৰগীত (ঘ) পালা প্ৰদৰ্শন আৰু (ঙ) সামৰণি ,এই কেইটা স্তৰতহে ভাগ কৰা হয় | 

কমলাবাৰী আদি  সত্ৰৰ ওজাপালি ৰাগদিয়া বা আলাপৰ জৰিয়তে সংগীতৰ সূচনা কৰা হয় , শ্লোকৰ ক্ষেত্ৰত ওজাই সংস্কৃত শ্লোক আবৃত্তি কৰে , গীতৰ ক্ষেত্ৰত ওজাই হস্তসহ বন্ধা ৰাগত বৰগীত লগাই আৰু পালি সকলে খুটিতাল বজায় জুৰাফাকি আবৃত্তি কৰে ,গীতৰ শেষত ওজা আৰু পালি উভয়ে  দিহা গায় ,থিয় পাতন স্তৰত ৰামায়ণ ,মহাভাৰত  বা ভাগৱতৰ পৰা 'একোপাল ' অৰ্থাৎ কেইটিমান পদ গায় |

বৰপেটা সত্ৰৰ সাংগীতিক বৈশিষ্ট্য বুলি ক'লে প্ৰথমে ৰাগ প্ৰকাশন ৰ কথা ক'ব পাৰি ৰাগ প্ৰকাশনত স্বৰ সাধনা বা সুৰ সাধনা বা আলাপৰ সমগোত্ৰীয় ওজাই ৰাগ উপস্থাপন কৰে আৰু পালি য়ে ৰাগটো দোহাৰে,এই স্তৰ টিক পাতনি গীত বোলা হয় | 

আন এটা উল্লেখযোগ্য বৈশিষ্ট্য হ'ল বৰপেটা সত্ৰৰওজাপালিয়ে কেদাৰ ,কোমোদ ,সুহাই ,সিন্ধুৰা আদি ৰাগত গীত পদ গায় ,এইবিধ ওজাপালিৰ ওজা আৰু পালি সকলে গীতপদৰ ভাব অনুসৰি নৃত্য ভংগী প্ৰদৰ্শন কৰে |

           প্ৰসংগ পুথি :" ভাৰতৰ উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ   পৰিৱেশ্য কলা "

       ড° নবীন চন্দ্ৰ শৰ্মা
জলছবি

**জলছবি** () অসমীয়া সাহিত্য জগতৰ এগৰাকী সাহিত্যিক অনুৰাধা শৰ্মা পূজাৰীৰ দ্বাৰা ৰচিত এখন উপন্যাস। ২০১৪ চনত প্ৰকাশ হোৱা এই উপন্যাসখন মূলতঃ এগৰাকী *এলঝাইমাৰ* ৰোগী আৰু তেওঁক কেন্দ্ৰ কৰি সৃষ্টি হোৱা ঘটনা-পৰিঘটনাৰ ঔপন্যাসিক বিৱৰণ।
## উপন্যাসখনৰ চৰিত্ৰ
*সুৱৰ্ণজ্যোতি:* উপন্যাসৰ কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰ এগৰাকী নাৰী সুৱৰ্ণজ্যোতিৰ জীৱন কাহিনীৰ আধাৰত নিৰ্মাণ হৈছে জলছবি। ৰক্ষণশীল ব্ৰাহ্মণ সমাজৰ নিয়ম অনুসৰি পঢ়া-শুনাত যথেষ্ট ৰাপ থকা পাছতো পুষ্পিতা হোৱাৰ আগতেই বাগানৰ মেনেজাৰ “ৰমেশ” ৰ সৈতে বিয়াত বহিছিল “সুৱৰ্ণজ্যোতি”। দুয়ো পতি-পত্নীৰ মাজত এক যথেষ্ট বুজা-বুজিৰ পৰিবেশৰ ছবি দেখা পোৱা যায় য’ত ৰমেশে নিজ পত্নীক সকলো প্ৰকাৰে শিক্ষিত তথা জ্ঞানী কৰিবলৈ কিতাপ পঢ়িবলৈ উদগনি দিছিল। 

প্ৰত্যেক পৰিয়ালত সুখ-দুখ থাকে। দুখৰ মুখামুখি নহ’লে মানুহে সুখক পাব নোৱাৰে। ঠিক তেনেদৰেই  সুৱৰ্ণজ্যোতি জীৱনৰ দুখ যন্ত্ৰণাবোৰে পাঠকক মুহি ৰাখিছে। স্বামী ৰমেশ ৰ এক দুৰ্ঘটনাৰ পিছত সুৱৰ্ণজ্যোতিয়ে নিজৰ ফুলকুমলীয়া সন্তানক বুকুৰ গাখীৰৰ পৰা আঁতৰাই আইতাকৰ ওচৰত থৈ যোৱা ঘটনাই পাঠকক দুখ দিয়ে। সেইগৰাকী ধৈৰ্যশীল পত্নীয়ে যেতিয়া স্বামীক সম্পূৰ্ণ সুস্থ ৰূপত ঘূৰাই আনিবলৈ প্ৰতিজ্ঞাবদ্ধ হৈ পৰে তেতিয়া সেই পত্নীক কোনোৱে ৰখাব পৰা নাই, আৰু বংগোপ সাগৰেদি সুৱৰ্ণজ্যোতিয়ে স্বামীক লৈ অকলেই যাত্ৰা কৰিছে যি সেই সময়ৰ ৰক্ষণশীল সমাজৰ বাবে এক অতি স্পৰ্শকাতৰ কথা। এই সময়খিনিত সন্মুখীন হোৱা বিভিন্ন পৰিবেশ পৰিস্থিতিৰ কথা অৱগত কৰা একমাত্ৰ ডায়েৰী খনেই আছিল সুৱৰ্ণজ্যোতিৰ একমাত্ৰ সংগী। 

এনেদৰেই অযুত জীৱনৰ যুদ্ধৰ অন্তত যেতিয়া সেইগৰাকী নাৰীয়ে নিজৰ লগত তথা নিজ বাৰ্ধক্যৰ লগতো যুদ্ধ কৰিবলগীয়া হৈছে তেতিয়া সেই যুদ্ধ হৈ পৰিছে অতি কষ্টদায়ক। মৃত্যুক কেতিয়াও আশা নকৰা পাছতো বৃদ্ধগৰাকী লাহে লাহে হৈ পৰিছে এগৰাকী মনোৰোগী। অতীতত হৈ যোৱা বহুতো মনোকষ্ট আৰু বিশ্বাসঘাতকতাৰ ফলত সূৱৰ্ণজ্যেতি লাহে লাহে শাৰীৰিক আৰু মানসিক ৰোগী হৈ পৰে আৰু অবশেষত তেওঁ মৃত্যুৰ ওচৰত হাৰ মানে। 

*মানি:* মানি সূৱৰ্ণজ্যোতিৰ জী, উপন্যাসৰ আন এক চৰিত্ৰ। জীৱনৰ প্ৰক্ৰিয়াৰ অন্য এক স্তৰ বাৰ্ধক্যত ব্যক্তিয়ে সদায় মৰম,স্নেহ বিচাৰে তথা বৃদ্ধ লোকসকলক প্ৰয়োজন হয় মৰমৰ হাতৰ। তেওঁলোকক পৰিয়ালৰ বোজা বুলি যাতে ভাবি নলৈ সদায় যে আন্তৰিকতা যাছিব লাগে, তাৰে এক উদাহৰণ হিচাবে মানি চৰিত্ৰটোক চিহ্নিত কৰিব পাৰো। লগতে মানিৰ স্বামী ৰিদিপেও শাহুৱেকৰ শুশ্ৰূষা কৰিবলৈ যত্নপৰ হৈছে, বৃদ্ধা শাহুৱেকৰ অস্বাভাৱিক কাৰ্যত চিন্তিত হৈছে। মানিয়ে মাক সূৱৰ্ণজ্যোতিৰ মানসিক অৱস্থা দেখি নিজৰ সাধ্যানুসাৰে মাকৰ কষ্ট লাঘৱ কৰিবলৈ যত্ন কৰিছে,মাকৰ অতীতৰ জীৱনৰ কথা খুচৰি বিচাৰিছে, অথচ মাকৰ কষ্ট দেখি মনে নিবিচৰা সত্ত্বেও মাকৰ মৃত্যুক কামনা কৰিছে। মাকে ভয় কৰি থকা এই মৃত্যুতেই যেন মাকে শান্তি পাব মানিৰ ভাৱ হৈছে। শেষত মাকৰ মৃত্যুত তাই মৌন হৈ পৰিছে, আৰু একান্তই অকলশৰে মাকৰ স্মৃতি সোৱৰিছে।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমীয়া উপন্যাস
শ্ৰেণী:অনুৰাধা শৰ্মা পূজাৰীৰ উপন্যাস
নামতি দ'ল

শিৱসাগৰৰ পৰা ৮ মাইল দক্ষিণে নামতি। এই নামতিতে দুটা দ'ল আছে। এই দ'ল দুটাকে মানুহে নামতি দ'ল বুলি কয়। স্বৰ্গদেউ গৌৰীনাথ সিংহৰ দিনত নামতিয়াল ভাগৱতীক খাৰঘৰীয়া ফুকন পদৰ পৰা আনি বৰবৰুৱা পাতে আৰু ৰজাই নিজৰ বায়েক বৰ আইদেউক বৰবৰুৱালৈ বিয়া দিয়ে। এইজনা বৰবৰুৱাই ১৭৭৫ চনত নামতিত দ'ল বন্ধায়। ঘাই দ'লটোৰ মেৰে ৫৮ হাত আৰু ওখকৈ ৩১ হাত। ডাঙৰ দ'লটো শিৱ দ'ল আৰু সৰু দ'লটো বিষ্ণু দ'ল। 

## তথ্য সংগ্ৰহ
সাতসৰী (অলংকাৰ)

**সাতসৰী** বা সাতলৰী বা সাতমেৰীয়া হাৰ এবিধ নাৰীসকলে ডিঙিত পিন্ধা অলংকাৰ। সৰহখিনি অসমীয়া অলংকাৰ আহোম শাসন কালতে গঢ় লৈ উঠে৷৷ আগৰ দিনত ভাৰতৰ আন ঠাইৰ দৰে কাঁচ বা পিতলৰ অলংকাৰ পিন্ধা নহৈছিলেই৷ দৈনন্দিন ব্যৱহাৰত মধ্যবিত্ত অসমীয়া নাৰীয়ে বগা বা ৰঙা পোৱালমণিৰে গঁথা বেনা, ডুগডুগী, চিতিপতি, গলপতা আদি নানাপ্ৰকাৰৰ অলংকাৰ পিন্ধিছিল৷ তাৰ ভিতৰত সাতসৰী অন্যতম৷  প্ৰাচীন কালত অসমত ইয়াৰ প্ৰচলন অধিক আছিল। শঙ্কৰদেৱ বিৰচিত কীৰ্তন ঘোষাৰ “ধ্যান বৰ্ণন’’ অধ্যায়ৰ শ্ৰীকৃষ্ণৰ শাৰীৰিক বৰ্ণনাত শ্ৰীকৃষ্ণৰ ডিঙিত সাতসৰী নামৰ কণ্ঠহাৰ থকাৰ কথা উল্লেখ আছে৷  ইয়ালৈ চাই এইটো ক’ব পাৰি যে, এসময়ত সাতসৰী পুৰুষৰো অলংকাৰ আছিল৷ আনহাতে, মাধবদেৱ বিৰচিত “চোৰধৰা’’ নাটত যশোদাই গোৱালীসকলে কানাইক চোৰ বোলা অপবাদৰ পৰা মুক্তি দিবলৈ গৈ কৃষ্ণক  “গলাৰ সাতসৰী’’ বোলালৈ চাই এই অলংকাৰবিধ নাৰীসকলৰ বৰ হেঁপাহৰ আৰু ই অসমীয়া সমাজত কেইবাশতিকা আগৰে পৰা প্ৰচলিত আছিল বুলি অনুমান কৰা হয়। অতি প্ৰাচীন কালত ৰাজ-নৰ্তকী, দেৱদাসী আৰু ওজাপলিসমূহত নানা অলংকাৰ পিন্ধাৰ প্ৰমাণ আমাৰ পুৰণি শাস্ত্ৰসমূহত আছে যদিও এইবোৰে কেৱল অসমীয়া ঐতিহ্য বহন কৰিছিল বুলি ক’ব নোৱাৰি৷ অসমীয়া ঐতিহ্যবহনকাৰী পৰিধেয় অলংকাৰ আহোমৰ শাসন কালত ক্ৰমান্বয়ে অসমত  সৃষ্টি হ’বলৈ ধৰে। তেনেকৈয়ে ডুগডুগী, গলপতা, চন্দ্ৰহাৰ আদিৰ লগতে আভিজাত্যৰ প্ৰতীকস্বৰূপ সাতসৰী নামৰ কণ্ঠালংকাৰবিধৰ সৃষ্টি হয়৷ সাতসৰীত অন্য অসমীয়া অলংকাৰৰ দৰে বগা বা ৰঙা পোৱালমণি ব্যৱহাৰ কৰাৰ পৰিৱৰ্তে কেৱল সোণেৰে বা পিছলৈ আন ধাতু যেনে ৰূপ বা তামৰ ওপৰত সোণ গলাই বা সোণপানী চৰাই গঢ়া হৈছিল৷

## সাতসৰীৰ ধাতু
আদিতে সাতসৰী সোণেৰে তৈয়াৰ কৰা হৈছিল৷ অৱশ্যে পিছলৈ সোণৰ মূল্য বাঢ়িবলৈ ধৰাত, সৰ্বসাধাৰণ লোকেও ব্যৱহাৰ কৰিব পৰাকৈ ইয়াক ৰূপ আৰু তামৰ বা এই দুবিধ ধাতুৰ ওপৰত ওপৰত সোণ গলাই বা সোণপানী চৰাই প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল।

## সাতসৰীৰ বিৱৰণ
সোণ বা আন ধাতু আৰু সোণ চৰোৱা সাতসৰী প্ৰকৃততে সাতডাল হাৰৰ সমষ্টি। হাৰ মানে কণ্ঠালংকাৰ। হাৰৰ গাঁঠনি শিকলিৰ দৰে। সাতসৰীৰ হাৰ গোটাকৈ তৈয়াৰ কৰা হয়৷  এপতীয়া বা কেইবাপতীয়া শিকলিৰ দৰে গাঁঠনি দি হাৰ প্ৰস্তুত কৰা হয়। সাতডাল হাৰেৰে তৈয়াৰ কৰা সাতসৰীক পশ্চিমৰ ফালে ’সাতলসৰী’ও বোলে। সাতসৰীৰ হাৰৰ সংখ্যা অনুসৰি বেলেগ বেলেগ নাম আছে। সেইবোৰ হ’ল, এলৰি, দোলৰী, তিনলৰী, চাৰিলৰী, পাঁচলৰী, ছলৰী আৰু সাতলৰী।আহোম ৰজা আৰু ৰাণী উভয়ে ৰাজকীয় অলঙ্কাৰ হিচাপে পাঁচসৰী, সাতসৰী, নৱসৰী পিন্ধিছিল৷ প্ৰত্যেক লহৰৰ মাজে মাজে ডিঙিৰ পৰা লটকন দিয়া হৈছিল৷ 

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ অলংকাৰ
ব্যাস ওজাপালি

**ব্যাস ওজাপালি** হৈছে ওজাপালিৰ এটা ভাগ। ব্যাস গোৱা ওজাপালিয়ে বৈষ্ণৱ ধৰ্মক পোষকতা কৰে,যাৰ বাবে এই ওজাপালিক বৈষ্ণৱ ওজাপালি বুলিও কোৱা হয়। ব্যাস ওজাপালিয়ে মহাভাৰত,ৰামায়ণ আৰু পুৰাণৰ আখ্যানৰ পদবোৰক পৰিবেশন কৰে। এইবিধ ওজাপালিয়ে বিষ্ণু পূজা, বাসুদেৱ পূজা, ৰাইজৰ সভা, আদিৰ গীত পদ গায় আৰু নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰে। ব্যাস ওজাপালিয়ে ওজাই জামা আৰু চাপকন চোলা পৰিধান কৰে,মূৰত নাও আৰু টিঙৰ দৰে পাগুৰী ব্যৱহাৰ কৰে আৰু দুয়ো ভৰিৰ পতাত নেপূৰ পৰিধান কৰে। পালিসকলে দুয়ো হাতে বাতিৰ নিচিনা তাল বজায়। মন্দিৰ, সত্ৰ আদিৰ সৈতেও এইবিধ ওজাপালি জড়িত। 

               ব্যাস ওজাপালি সংগীতৰ ক্ষেত্ৰত এটা উল্লেখযোগ্য স্তৰ হৈছে বিষ্ণু পদ। এই স্তৰটো নৃত্য প্ৰধান। এই স্তৰত গোৱা গীত পদৰ নাম হৈছে 'বিষ্ণু-পদ' আৰু বিষ্ণু-পদ গোৱাৰ প্ৰসংগত প্ৰয়োগ কৰা ৰাগ ৰূপৰ নাম 'বিষ্ণু-ৰাগ'। 'ৰাগ' পদটোকেই অঞ্চল ভেদে 'ঢেক' বুলিও কোৱা হয়। 'বিষ্ণু-পদ'ৰ সামৰণিত ব্যাস ওজাপালি পৰম্পৰামতে জয়দেৱৰ 'গীত-গোৱিন্দ' কাব্যত সন্নিবিষ্ট দশাৱতাৰৰ গীতটো গাব লাগে। কিন্তু আজিকালি ব্যাসওজাই জয়দেৱৰ দশাৱতাৰৰ ঠাইত শংকৰদেৱৰ 'কীৰ্তন-ঘোষা'-ত দশাৱতাৰৰ বৰ্ণনা বিশিষ্ট গীত-পদটিহে ৰাগ-তালৰ সংযোগত পৰিৱেশন কৰে। 

                বিষ্ণু-পদৰ পৰৱৰ্তী স্তৰটো হৈছে সংগীতালাপ। এই স্তৰটো 'চাবৰবানা', 'গানকাৰ ৰাগ' আদি নামেৰেও জনাজাত। চাবৰবানা শাস্ত্ৰীয় নাম হৈছে' মালৱ'। অন্য ৰাগৰ তুলনাত এই ৰাগত ব্যৱহাৰ হোৱা তাল-চাব সম্পূৰ্ণ বেলেগ হোৱাৰ বাবে সম্ভৱত ইয়াক চাবৰবানা বুলি কোৱা হয়। আনহাতে 'গানকা'অৰ্থ হৈছে আদৰ্শ। ওজাপালি সংগীতত স্থান পোৱা ৰাগত ব্যৱহৃত স্বৰ মাত্ৰাৰ আৰোহণ ক্ৰমৰ এই স্তৰত উপস্থাপন কৰা হয় বাবে এই ৰাগক 'গানকাৰ' ৰাগ বুলি কোৱা হয়। সংগীতৰ শ্ৰেষ্ঠাংশৰ আৰম্ভণি সূচিত হয় গানকা ৰাগেৰে। সেইকাৰণে এই ৰাগক 'গোৰবানা' অৰ্থাৎ প্ৰথম ৰাগ আখ্যা দিয়া হৈছে। 

প্ৰসংগ পুথি :  "ভাৰতৰ উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ পৰিৱেশ্য কলা"

               ড° নবীন চন্দ্ৰ শৰ্মা
বাপ্পী লাহিড়ী

**আলোকেশ লাহিড়ী** () (জন্ম ২৭ নৱেম্বৰ ১৯৫২ - ১৬ ফেব্ৰুৱাৰী ২০২২) এজন ভাৰতীয় গায়ক, সুৰকাৰ, ৰাজনীতিবিদ আৰু ৰেকৰ্ড প্ৰযোজক আছিল।  তেওঁ **বাপ্পী লাহিড়ী** নামেৰে জনাজাত। তেওঁ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰত সমন্বিত ডিস্কো সংগীতক জনপ্ৰিয় কৰি তুলিছিল আৰু নিজৰ কিছুসংখ্যক সৃষ্টিত কণ্ঠদান কৰিছিল। তেওঁ বাংলা ভাষাত অমৰসঙ্গী, আশা ও ভালোবাসা, আমাৰ তুমি, অমৰ প্ৰেম, মন্দিৰা, বদনাম, ৰক্তেলেখা, প্ৰিয়া আদিৰ দৰে বক্স অফিচত সফলতা পোৱা চলচ্চিত্ৰৰ সংগীত নিৰ্মাণ কৰিছিল। ১৯৮০ আৰু ১৯৯০ ৰ দশকত তেওঁ *ৱাৰদাত*, *ডিস্কো ডান্সাৰ*, *নমক হালাল*, *শৰাবী*, *নয়া কদম*, *মাষ্টাৰজী*, *বেৱাফাই*, *মকছদ*, *ছুৰাগ*, *ইনচাফ ম্যে কৰুঙ্গা*, *ডান্স ডান্স*, *কমাণ্ডো*, *চাহেব*, *গেং লীডাৰ*, *ছাইলাব*ৰ দৰে চলচ্চিত্ৰৰ চাউণ্ডট্ৰেকৰ বাবে জনপ্ৰিয় আছিল। লাহিড়ীয়ে ২০১৪ চনত বিজেপিত যোগদান কৰে। তেওঁক ২০১৪ চনৰ ভাৰতীয় সাধাৰণ নিৰ্বাচনৰ বাবে পশ্চিম বংগৰ শ্ৰীৰামপুৰ লোকসভা সমষ্টিৰ পৰা বিজেপিপ্ৰাৰ্থী হিচাপে ঘোষণা কৰা হৈছিল। এই নিৰ্বাচনত তেওঁ‌ পৰাজিত হয়। ২০২২ চনৰ ১৬ ফেব্ৰুৱাৰীত ৬৯ বছৰ বয়সত তেওঁৰ দেহাৱসান ঘটে।
## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
আলোকেশ অপৰেশ লাহিৰীৰ জন্ম হৈছিল কলিকতাৰ এটা বঙালী ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত।তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃ অপৰেশ লাহিৰী আৰু বনসুৰি লাহিৰী দুয়োজনেই আছিল বাংলা গায়ক আৰু শাস্ত্ৰীয় সংগীত আৰু শ্যামা সংগীতৰ  সংগীতজ্ঞ , যি পূব বংগ (বৰ্তমান বাংলাদেশ)ৰ চিৰাজগঞ্জৰ লাহিৰী মোহন পৰিয়ালৰ অন্তৰ্গত। তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃ, দুয়োজনেই গায়ক আছিল যিয়ে অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ'ৰ বাবে অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰি থকাৰ সময়ত লগ পাইছিল।আলোকেশ আছিল তেওঁলোকৰ একমাত্ৰ সন্তান। তেওঁৰ আত্মীয়ৰ ভিতৰত আছে গায়ক কিশোৰ কুমাৰ, তেওঁৰ মোমায়েক।

বাপ্পীয়ে ৩ বছৰ বয়সতে তবলা বজাবলৈ আৰম্ভ কৰে।প্ৰথম অৱস্থাত তেওঁক পিতৃ-মাতৃয়ে প্ৰশিক্ষণ দিয়ে।  বাপ্পীয়ে শিশু অৱস্থাত তবলা বজাই প্ৰতিভা প্ৰদৰ্শন কৰিছিল আৰু লতা মংগেশকাৰৰ পৰামৰ্শ মতে সমতা প্ৰসাদৰ ওচৰত শিক্ষা লৈছিল।

শৈশৱৰ পৰাই তেওঁ আমেৰিকান সংগীতজ্ঞ এলভিছ প্ৰেছলীক মূৰ্তি হিচাপে গঢ়ি তুলিছিল আৰু তেওঁৰ পৰা একাধিক সোণৰ শিকলি আৰু সোণৰ গহনা পিন্ধিবলৈ অনুপ্ৰাণিত হৈছিল। তেওঁ সফল হ'লে নিজৰ স্বাক্ষৰযুক্ত ৰূপ সৃষ্টি কৰাৰ কথা ভাবিছিল, আৰু পিছলৈ সফল হোৱাৰ লগে লগে তেওঁ প্ৰেছলীৰ ৰূপটোৰ পৰা অনুপ্ৰাণিত হৈ নিজৰ স্বাক্ষৰযুক্ত "সোণালী গহনা" সৃষ্টি কৰিছিল। তেওঁ সোণক তেওঁৰ বাবে "ভাগ্যৱান" বুলি গণ্য কৰে।
## মৃত্যু
বাপ্পী লাহিড়ী অব্ষ্ট্ৰাক্টিভ স্লিপ এপনিয়াত আক্ৰান্ত হৈ ২০২২ চনৰ ১৫ ফেব্ৰুৱাৰীত ৬৯ বছৰ বয়সত মৃত্যুমুখত পৰে ।
প্ৰধানমন্ত্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদী, কেবিনেট মন্ত্ৰী স্মৃতি ইৰাণী, পশ্চিমবংগৰ মুখ্যমন্ত্ৰী মমতা বেনাৰ্জী কে ধৰি ৰাজনীতিবিদসকলে লাহিড়ীৰ মৃত্যুত শোক প্ৰকাশ কৰে। অক্ষয় কুমাৰ, অজয় দেৱগন, চিৰঞ্জীৱী , কে.এছ.চিত্ৰা , শ্ৰেয়া ঘোষাল, বিশাল দাদলানী, হিমেশ ৰেশমীয়া আদিয়েও শোক প্ৰকাশ কৰে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী
ফুখাও চাম ৱা মটক

**ফুখাও চাম ৱা মটক** ড° কৰবী বৰুৱা গগৈয়ে ৰচনা কৰা এখন গৱেষণামূলক গ্ৰন্থ। টাই ভাষাৰ শব্দৰে গ্ৰন্থখনৰ নামকৰণ কৰা হৈছে আৰু ইয়াৰ অৰ্থ হ'ল ফুখাও অথবা মটক। গ্ৰন্থখনত মটক জনগোষ্ঠীৰ বিভিন্ন দিশ সামৰি ১৮টা প্ৰবন্ধ সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছে (দ্বিতীয় সংস্কৰণত আৰু ২টা প্ৰবন্ধ সংযোগ কৰা হয়)। 

## লেখকৰ পৰিচয়
ড°কৰবী বৰুৱা গগৈৰ জন্ম হয় ১৯৭৮ চনত, ডিব্ৰুগড়ৰ বামুণীয়া হিলৈধাৰী গাঁৱত। পিতৃ গোবিন চন্দ্ৰ বৰুৱা আৰু মাতৃ কশমা বৰুৱা। দিগন্ত কুমাৰ গগৈৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হোৱা ড° কৰবী বৰুৱা গগৈয়ে ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ২০০৪ চনত এম. ফিল. আৰু ২০১৫ চনত পি. এইচ. ডি. ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তেখেত বৰ্তমান তিনিচুকীয়া ৱিমেনচ কলেজত সহকাৰী অধ্যাপক পদত কৰ্মৰত। 

## গ্ৰন্থৰ পৰিচয়
২০১৪ চনৰ জুলাই মাহত প্ৰথম প্ৰকাশ হোৱা গ্ৰন্থখনৰ প্ৰথম প্ৰবন্ধটোত মটক জনগোষ্ঠীৰ পৰিচয় আৰু জনগোষ্ঠীটোৰ ইতিহাস সম্পৰ্কে দিয়া হৈছে। দ্বিতীয় প্ৰবন্ধত অসমলৈ মটকসকলৰ প্ৰব্ৰজনৰ বিষয়ে লিখিছে। মটকসকল বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ লোক যদিও তেওঁলোকৰ মাজত বহুতো অবৈষ্ণৱ পৰম্পৰা আছে। এইবিলাকৰ বিষয়ে তৃতীয় প্ৰবন্ধটোত আছে। চতুৰ্থ প্ৰবন্ধত মটকসকলৰ মাজত প্ৰচলিত ধৰ্মৰ পৰম্পৰা আৰু মায়ামৰা ধৰ্মৰ পৰম্পৰাৰ সংমিশ্ৰিত ধৰ্ম সম্পৰ্কে লিখা হৈছে। ইয়াৰ পিছৰ প্ৰবন্ধটোত আছে টাই ভাষাৰ পুথিবিলাকত দিয়া মটকসকলৰ পৰিচয়। মটক জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলে পালন কৰি অহা পৰম্পৰাগত সামাজিক পদ্ধতি, পৰিয়াল, বংশ, খেল, ধৰ্ম,সংস্কৃতি, শিক্ষা, জীৱিকা আদি তথা সমাজ জীৱনৰ বিষয়ে আলোচনা আগবঢ়োৱা হৈছে ইয়াৰ পিছৰ প্ৰবন্ধত। পিছৰ প্ৰবন্ধত মটকসকলৰ পৰম্পৰাগত খাদ্যাভাস,সাজ-পোছাক আৰু অলংকাৰৰ বিষয়ে আছে। মটকসকলৰ পৰম্পৰাগত বিবাহ পদ্ধতি আৰু জন্ম আৰু মৃত্যু সম্পৰ্কীয় সংস্কাৰ বিষয়ে পৰৱৰ্তী প্ৰবন্ধ দুটাত বহলাই আলোচনা কৰা হৈছে। মটক জনগোষ্ঠীৰ লোক উৎসৱ : এটি অধ্যয়ন প্ৰবন্ধটোত লোক-উৎসৱৰ এখন তালিকা প্ৰস্তুত কৰি এইবোৰৰ সম্যক আলোচনা যুগুত কৰা হৈছে। মটকসকলৰ পৰম্পৰাগত গছতলৰ বিহু বিষয়টো সম্পৰ্কত একাদশ প্ৰবন্ধটো যুগুত কৰা হৈছে। পৰৱৰ্তী প্ৰবন্ধটোএই জনগোষ্ঠীৰ গ্ৰাম্য সমাজ জীৱনত থকা শিক্ষাৰ প্ৰাসংগিকতা সম্পৰ্কত এক চিন্তামূলক প্ৰবন্ধ। মটকসকলৰ লখিমী সবাহ আৰু তেওঁলোকৰ মাজত প্ৰচলিত লোকগীত, কথিত ভাষাৰ বিষয়ে পিছৰ প্ৰবন্ধকেইটাত সন্নিৱিষ্ট আছে। মটক মহিলাসকলৰ তিনিটা প্ৰবন্ধই গ্ৰন্থখনত ঠাই পাইছে। মহিলাসকলৰ মাজত প্ৰচলিত উৎসৱ-অনুষ্ঠান, সামাজিক-সাংস্কৃতিক জীৱনত মহিলাৰ ভূমিকা, মটক সমাজত নাৰী এনে বিষয়ৰ ভিত্তিত ৰচিত। টাই মংগোলীয় জনগোষ্ঠীৰ সৈতে মটকসকলৰ সমন্ধ নিৰ্ণয় কৰা হৈছে পৰৱৰ্তী প্ৰবন্ধটোত। একেবাৰে শেষৰ প্ৰবন্ধটো এই লোকসকলৰ মাজত প্ৰচলিত লোকাচাৰ আৰু সামাজিক বিশ্বাসৰ আধাৰত যুগুত। গ্ৰন্থখনৰ শেষৰ অংশত ডিব্ৰুগড়, তিনিচুকীয়া আৰু শিৱসাগৰ জিলাত থকা মটক লোকৰ গাঁৱৰ এখন তালিকা প্ৰস্তুত কৰা হৈছে।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
আমৰ সৈতে আঠাজাতীয় চাউল

**আমৰ সৈতে আঠাজাতীয় চাউল** () হৈছে দক্ষিণ-পূব এছিয়া আৰু দক্ষিণ এছিয়াৰ এবিধ পৰম্পৰাগত মিঠা খাদ্য। এই মিঠা খাদ্যবিধ বৰা চাউল, আম আৰু নাৰিকলৰ গাখীৰেৰে ৰন্ধা হয়। ইয়াক চামুচ বা হাতেৰে খোৱা হয়।
## ৰন্ধন প্ৰণালী
সাধাৰণতে এই মিঠা ব্যঞ্জন বিধ বৰা চাউলৰ (আঠা থকা চাউল) লগত তাল গুটিৰ চেনি বা গুড়, নাৰিকলৰ গাখীৰ আৰু নাৰিকলৰ সৰু টোকোৰাৰে মিহলাই কল পাতত বান্ধি ভাপত দিয়া হয় নাইবা ইয়াক এটা বাঁহৰ চুঙাত ভৰাই কাঠ বা কয়লাৰ জুইত সেকি চুঙাত দিয়া চাউলৰ দৰে ৰন্ধা হয়।
পাছত বাঁহৰ চুঙাটো কাটি তাৰপৰা ভাত উলিওৱা হয়।ইয়াৰ প্ৰধান উপাদান সমূহ হৈছে বৰা বা আঠা থকা চাউল, নাৰিকলৰ গাখীৰ, নিমখ, তাল গুটি বা খেজুৰৰ চেনি আৰু আম। এই মিঠা ভাত বনাবলৈ প্ৰথমে চাউলখিনি পানীত তিয়াই থোৱা হয়, তাৰপাছত ভাপত দি নাইবা কুকাৰত ৰান্ধি ল'ব লাগে। একেলগে আনফালে নাৰিকলৰ গাখীৰৰ লগত অলপ নিমখ আৰু চেনি মিহলাই উতলি নোযোৱাকৈ গৰম কৰিব লাগে। ভাতখিনি ভালকৈ হোৱাৰ পাছত, মিঠা কৈ তৈয়াৰ কৰি থোৱা নাৰিকলৰ গাখীৰৰ লগত ভাত(একে পৰিমাণৰ) মিহলাই লৈ গাখীৰখিনি ভাতৰ লগত ভালদৰে শুহি যোৱাকৈ ৰ'ব লাগে। তাৰপাচত আমখিনিৰ বাকলি গুচাই কাটি লব লাগে। পৰিবেশন কৰিবৰ বাবে এক হেতা মিঠা ভাত কাঁহীখনত লৈ আমৰ টুকুৰাকেইটা কাষত দি সজাই দি আৰু বাকী থকা নাৰিকলৰ গাখীৰখিনি লাহেকৈ ওপৰত সুন্দৰকৈ ঢালি দি সজাই দিব লাগে। কেতিয়াবা মিঠা ভাতখিনিৰ ওপৰত ধুৱা মগু দাইলো তেলত কৰকৰিয়াকৈ ভাজি পৰিবেশন কৰা হয়।

## বৈচিত্ৰ্য
এই তলত দিয়া কেইটা হৈছে মিঠা ভাতৰ বিভিন্নতা, যিটোৱে বগা আঠা ভাতৰ ঠাইত ক'লা আঠা ভাতে ঠাই লৈছে আৰু যাৰ ফলত ভাতখিনি বেঙুনীয়া ৰঙৰ দেখা যায়।
### '''থাইলেণ্ডত'''
থাইলেণ্ডত সাধাৰণতে আম আৰু আঠা থকা মিঠা ভাত এপ্ৰিল বা মে মাহত যেতিয়া আমৰ ভৰপক সময় আৰু প্ৰচুৰ পৰিমাণে আম পোৱা যায় তেতিয়া খোৱা হয়। সাধাৰণ মিঠা আমৰ প্ৰজাতি যেনে নাম ডাউক মাই নাইবা অ'কে লং একেলগে আঠা থকা চাউল আৰু নাৰিকলৰ লগত মিঠাকৈ ৰান্ধি গৰমে গৰমে পৰিবেশন কৰা হয়।

### '''লাওছত'''
আমৰ সৈতে আঠাজাতীয় চাউল বৃহত্তৰ মেকং উপ- অঞ্চলৰ লাওছ সকলৰ বাবে এটি সৰ্বসাধাৰণ মিঠা খাদ্য য'ত বহুতো পুৰণি কালৰ পৰাই আঠাজাতীয় ধানৰ খেতি কৰা হৈছে।

### '''ফিলিপিনছত'''
ফিলিপিনছত নাৰিকলৰ গাখীৰ আৰু কেতিয়াবা আদা দি আঠাজাতীয় চাউলৰ জলপান ৰন্ধা হয়। ইয়াক পুতঅ মায়া বুলা হয়। এই জলপান ভিষায়াণ লোকসকলৰ মাজত অতি প্ৰিয়।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:খাদ্য
শ্ৰেণী:থাইলেণ্ডৰ খাদ্য
প্ৰভাবেন শ্বাহ

**প্ৰভাবেন শ্বাহ** ()  এগৰাকী ভাৰতীয় স্বাধীনতা সংগ্ৰামী আৰু সমাজ কৰ্মী। ১৯৪২ চনত মহাত্মা গান্ধীয়ে ভাৰত ত্যাগ আন্দোলন আৰম্ভ কৰোঁতে প্ৰভাবেনৰ বয়স আছিল বাৰ বছৰ। তেতিয়াৰ পৰাই তেওঁ বিদেশী বস্ত্ৰ ত্যাগ কৰাৰ অৰ্থে যঁতৰত সূতা কাটি খাদী কাপোৰ বৈ উলিয়াইছিল আৰু একেৰাহে ছমাহ মৰাপাটৰ বস্তাত শুই আন্দোলনৰ প্ৰতি সমৰ্থন জাহিৰ কৰিছিল। শিক্ষা, স্বাস্থ্য, মহিলা কল্যাণ, প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগৰ সময়ত সহায় আদি বিভিন্ন জনকল্যাণ মুখী কামেৰে সমাজলৈ আগবঢ়োৱা তেওঁৰ একনিষ্ঠ অৱদানৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰে প্ৰভাবেনক বিৰানব্বৈ বছৰ বয়সত পদ্মশ্ৰী বঁটাৰে বিভূষিত কৰে।

## সংক্ষিপ্ত জীৱনী
স্কুলীয়া জীৱনতে মহাত্মা গান্ধীৰ আদৰ্শৰে প্ৰভাবেন উদ্বুদ্ধ হৈছিল আৰু যঁতৰত সূতা কাটি কপাহী কাপোৰ বৈ উলিয়াই স্বদেশী আন্দোলনৰ সপক্ষে প্ৰতীকী সমৰ্থন আগবঢ়াইছিল। বৰডোলিৰ স্বৰাজ আশ্ৰমত থকাৰ সময়ত ছমাহতকৈও অধিক কাল মৰাপাটৰ বস্তাত শুই প্ৰভাবেনে এগৰাকী একনিষ্ঠ স্বাধীনতা সেনানীৰ নিদৰ্শন দাঙি ধৰিছিল। ভাৰতে স্বাধীনতা লাভ কৰাৰ পাছৰে পৰা তেওঁ স্বদেশৰ মানুহৰ সেৱাৰ অৰ্থে জীৱন উৎসৰ্গা কৰিছিল। শিক্ষা, স্বাস্থ্য, প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগ আদি বিভিন্ন ক্ষেত্ৰত তেওঁ কাম কৰিছিল। 

সপ্তম শ্ৰেণীতে পঢ়া সামৰি প্ৰভাবেন বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়। তেওঁ স্বামী সুভাষ আছিল বিদ্যুৎ বিভাগৰ কৰ্মচাৰী। বিবাহসূত্ৰে প্ৰভাবেনৰ এটি সন্তানৰ মাতৃ। ১৯৬০ চনত স্বামীৰ চাকৰি সূত্ৰে বৰডোলিলৈ থাকিবলৈ আহি প্ৰভাবেনে তাত এখন বিদ্যালয়ৰ অভাৱ অনুভৱ কৰে আৰু শিশুৰ বাবে এখন গুজৰাটী মাধ্যমৰ প্ৰাইমেৰী স্কুল আৰম্ভ কৰে। তেওঁ স্কুলখনৰ নাম দিছিল *বাল মন্দিৰ*। বিদ্যালয়ত তেওঁ নিজৰ কন্যাৰ সৈতে কেইটিমান শিশুক পঢ়াবলৈ আৰম্ভ কৰি পিছত লাহে লাহে শিক্ষাদানৰ বাবে কেইবাগৰাকীও শিক্ষক নিয়োগ কৰে। শিক্ষক সকলক বেতন দিবলৈ তেওঁ এখন খাদী আশ্ৰমত কেৰাণীৰ কাম কৰি টকা সংগ্ৰহ কৰিছিল। একেদৰে পৰিয়ালটো যেতিয়া দমনলৈ বদলি হৈ আহে, তাতো তেওঁলোক একে পৰিস্থিতিৰ সন্মুখীন হয়। কিন্তু ইয়াত প্ৰভাবেনে স্কুল নুখুলি এটি মহিলা মণ্ডল খোলে, যি তেওঁক স্কুল এখন আৰম্ভ কৰিবলৈ সহায় কৰে। *দমন মহিলা মণ্ডল* নামৰ এই মহিলা সংগঠনটো ১৯৬৩ চনত গঠিত হৈছিল। ৰক্ষণশীল গাঁৱলীয়া পৰিৱেশত, যি সময়ত ‘পৰ্দা প্ৰথা’ বিৰাজ কৰিছিল সেই সময়ত এই সংগঠনে এক বিপ্লৱ সূচনা কৰিছিল আৰু মহিলা সকলক নিজৰ মনৰ কথা ৰাখিবলৈ এখন মঞ্চ দিছিল। ৰাজহুৱা অনুদানেৰে এই নাৰী সংগঠনটিয়ে দুখন গুজৰাটী আৰু ইংৰাজী মাধ্যমৰ বিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।

সদস্য সংখ্যা বাঢ়ি মহিলা মণ্ডল ক্ৰমে শক্তিশালী হয় আৰু প্ৰভাবেন আৰু তেওঁৰ দলটিয়ে পাপড় তৈয়াৰ কৰা, চিলাই, গেলামলৰ দোকান চলোৱা আদি ক্ষুদ্ৰ ব্যৱসায় চলাবলৈ মহিলা সকলক আৰ্থিক সহায় আগবঢ়াবৰ বাবে এটি *ক্ৰেডিট সংস্থা* প্ৰতিষ্ঠা কৰে।

১৯৬৫ চনৰপৰা ১৯৭১ চনলৈ সৈনিক আৰু শ্বহীদ সকলৰ পৰিয়াললৈ ধন সংগ্ৰহৰ ক্ষেত্ৰতো মহিলা মণ্ডলে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা লৈছিল আৰু দুয়োখন যুদ্ধৰ সময়ত সীমান্তত থাকি যুদ্ধ কৰা সৈনিকসকললৈ প্ৰভাবেন আৰু তেওঁৰ দলে নিজ হাতে চুৱেটাৰ গুঁঠি পঠাইছিল। ১৯৮৪ চনৰ ভূপালৰ গেছ দুৰ্ঘটনা, ২০০১ৰ কচ্ছৰ বিনাশকাৰী ভূমিকম্প আৰু ২০১৮ চনৰ কেৰেলাৰ দুৰ্দান্ত বানৰ সময়তো দুৰ্দশাগ্ৰস্ত সকলৰ বাবে এই দলটিয়ে কাপোৰ সংগ্ৰহৰ কাৰ্যক্ৰম হাতত লৈছিল।

কেইবা দশক জুৰি বিপদগ্ৰস্ত সকলৰ বাবে নিৰলস ভাৱে কাম কৰি প্ৰভাবেনে সমাজ কৰ্মী অভিধা লাভ কৰিছে আৰু ২০২২ চনত ভাৰত চৰকাৰে পদ্মশ্ৰী বঁটা প্ৰদানেৰে তেওঁৰ কৰ্মক ৰাজহুৱা স্বীকৃতি দিছে।

## তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী
শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
খৰিকাত দিয়া

**খৰিকাত দিয়া** () হৈছে এবিধ ৰন্ধন প্ৰণালী য’ত এডাল  শলাত খাদ্য দ্ৰব্যবোৰৰ টুকুৰাবোৰ খুচি লৈ শলাডালত ভৰাই জুই বা গৰম কয়লাত পুৰি তৈয়াৰ কৰা হয় । খৰিকা হৈছে এডাল বাহ, কাঠ বা লোহাৰ ক্ষীণ কাঠি বা শলা, য’ত মাংস, মাছ, ফল বা পাচলিৰ টুকুৰাবোৰ একেলগে ধৰি ৰাখিব পাৰি ।

## ইতিহাস
প্ৰাগ ঐতিহাসিক যুগত শলাত মাংস পুৰি বা সেকি খোৱাটো, নিম্ন প্ৰেলেওলিথিক যুগৰ পৰা চলি আহিছে বুলি জাৰ্মানীৰ ছোনিনজেনত পোৱা ৩০০,০০০  বছৰৰ পুৰণি তথ্যৰ পৰা  প্ৰমাণিত হৈছে । এই স্থানত পোৰা আগটোৰে এডাল শলা উদ্ধাৰ হোৱা তথ্যই ইয়াকে প্ৰমাণ কৰে যে আদিম মানৱসকলে জুইত মাংস বা মাছ কাঠি বা শলাত লগাই পুৰি খাইছিল । 

## প্ৰণালী
### অসমীয়া প্ৰণালীৰে খৰিকাত দিয়া কুকুৰাৰ মাংস

*  ১/২ কিলো হাড় নথকা কুকুৰাৰ মাংস 
*  এটুকুৰা আদা
*  ৬ টা নহৰু
*  ১ টা নেমুটেঙা
*  ২ চামুচ মিঠাতেল
*  এক চিকুট নিমখ
*  ১/২ চামুচ জালুক
প্ৰথমে মাংস খিনি শলাত ভৰাব পৰাকৈ সৰু টুকুৰাকৈ কাটি মিঠাতেল, নিমখ, জালুক আৰু নেমু টেঙাৰ ৰস দি এক ঘন্টামান ঢাকি থব লাগে । বাহ বা কাঠৰ খৰিকা হলে আগতীয়াকৈ পানীত তিয়াই থব লাগে । প্ৰথমে খৰিকা কেইডাল আগতিয়াকৈ হাতেৰে অলপ মিঠাতেলেৰে মোহাৰি লব লাগে যাতে মাংসখিনি তৈয়াৰ হোৱাৰ পাছত কোনো অসুবিধা নোহোৱাকৈ টানি উলিয়াব পাৰি। এক ঘণ্টা পাছত মাংসৰ টুকুৰাবোৰ শলা কেইডালত ভৰাই লৈ গৰম জুই বা অঙঠাৰ ওপৰত দি ভালদৰে পুৰি লব লাগে।  চাৰিওফালৰ পৰা ভালদৰে সিজিলে খৰিকা কেইডাল জুইৰ পৰা আঁতৰাই এখন থালত মাংসৰ টুকুৰাবোৰ থৈ বা খৰিকাৰ পৰাই খাব পাৰি। গাহৰিৰ মাংসও একে পদ্ধতিৰে ৰান্ধি খাব পাৰি।

### অসমীয়া প্ৰণালীৰে খৰিকাত দিয়া গৰৈ মাছ
খৰিকাত দিয়া গৰৈ মাছ ৰান্ধিবৰ বাবে ৩টা গৰৈ মাছ, ১/৪ চামুচ মান নিমখ আৰু হালধিৰ দৰকাৰ হয়। প্ৰথমে মাছৰ পেটু আৰু মূৰকেইটা আঁতৰাই ভালদৰে মাছকেইটা ধুই নিমখ আৰু হালধি খিনি মাছকেইটাত ভালদৰে লগাই লব লাগে, তাৰপাছত খৰিকা বা শলা কেইডালত মাছ কেইটাৰ মুখৰ পৰা নেজলৈকে সুমুৱাই জুইত বা অঙঠাত দি পুৰি সিজাব লাগে ।

## দেশ অনুসৰি বিভিন্ন নামসমূহ

খৰিকাত দিয়া ৰন্ধন প্ৰণালীটো বিভিন্ন দেশত বিভিন্ন নামেৰে জনা যায় । ইয়াক ভূমধ্যসাগৰীয় বা আৰব দেশসমূহত কাবাব বুলিও জনা যায় ।কিন্ত সকলো কাবাব খৰিকাত দি ৰন্ধা নহয় । যেনে চেপলী কাবাবটো পিঠাৰ দৰেহে বনায়। কেক'ছি হৈছে এবিধ শলা বা খৰিকাত দি পুৰি খোৱা কোৰিয়ান খাদ্য। কোৰিয়ান ভাষাত  কেক'ছি মানে শলা বা  খৰিকা। ফিলিপাইনত খৰিকাত দিয়াটো ইনহাঊ বুলি কোৱা হয় ।

## চিত্ৰ বিথিকা

File:Skewering (3506585370).jpg|thumb|খৰিকাত দিয়া কুকুৰাৰ মাংস
File:Pinchitos de gambas.jpg|thumb|খৰিকাত দিয়া মিছা মাছ
File:Свински колбаси и ражничи на скара.jpg|thumb|খৰিকাত দিয়া বিভিন্ন পদাৰ্থ
File:More bourbon chicken spears cooked on the Big Green Egg.jpg|thumb|খৰিকাত দিয়া কুকুৰাৰ মাংস
File:いちご串 (35421651614).jpg|thumb|খৰিকাত দিয়া বিভিন্ন পদাৰ্থ
File:Dawn's Kabob Skewers!.jpg|thumb|কাবাব


## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ৰন্ধনপ্ৰণালী
মাইকীমুৱা

পৰম্পৰাগতভাৱে **মাইকীমুৱা** () বুলিলে নাৰীসুলভ আচৰণ কৰা বা সামাজিকভাৱে নিৰ্ধাৰিত পুৰুষসুলভ আচৰণ নকৰা ল'ৰা বা ব্যক্তিক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা এক বিৰক্তিকৰ শব্দ। ইয়াৰ দ্বাৰা পৰিচয় আগবঢ়োৱা ব্যক্তিয়ে সাধাৰণতে দুৰ্বলতাৰ সম্ভাৱ্য লক্ষণ দেখুৱায়। এই শব্দটোৰ অৰ্থ হৈছে সাহস, শক্তি, এথলেটিচিজম, সমন্বয়, টেষ্টোষ্টেৰন, পুৰুষৰ কামশক্তি আৰু নিষ্ঠুৰ শান্ততাৰ অভাৱ। এই বৈশিষ্ট্যসমূহ সাধাৰণতে পৰম্পৰাগতভাৱে পুৰুষত্বৰ সৈতে সম্পৰ্কিত আৰু সমাজত পুৰুষৰ ভূমিকাৰ বাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ বুলি বিবেচনা কৰা হয়। পৰম্পৰাগতভাৱে নাৰীসুলভ ৰুচি বা নিযুক্তিৰ প্ৰতি আগ্ৰহী হোৱাৰ বাবে (যেনে ফেশ্বনৰ প্ৰতি অনুৰাগী হোৱা), ইফেমিনেট আচৰণ প্ৰদৰ্শন কৰা (উদাহৰণস্বৰূপে, চুলিৰ প্ৰসাধন সামগ্ৰী ব্যৱহাৰ কৰা, হাইড্ৰেটিং সামগ্ৰী ব্যৱহাৰ কৰা, বা উদং মণিবন্ধ প্ৰদৰ্শন কৰা), ক্ৰীড়াৰ প্ৰতি আগ্ৰহী নোহোৱা, বা সমকামী হোৱাৰ বাবেও এজন পুৰুষক মাইকীমুৱা বুলি গণ্য কৰা হ'ব পাৰে।

মাইকীমুৱা শব্দটো টমবয়ৰ বিপৰীতাৰ্থক শব্দ। ২০১৫ চনত প্ৰকাশিত এটি গৱেষণা অনুসৰি টমবয় শব্দটোৰ ইতিবাচক ব্যৱহাৰ অধিক। কিন্তু মাইকীমুৱা বা ইয়াৰ সমাৰ্থক *চিচি*, *লেডীছ* আদি শব্দবোৰ অধিক বিৰক্তিকৰ আৰু অধিক তীব্ৰতা প্ৰদান কৰা শব্দ।

## ইতিহাস আৰু ব্যৱহাৰ
মাইকীমুৱা অভিধাটোৰ সমাৰ্থক ইংৰাজীৰ *চিচি* শব্দটো ঐতিহাসিকভাৱে বিদ্যালয়ৰ শিশুসকলৰ মাজত অপৰিপক্বতা আৰু লিংগ বা যৌন বিচ্যুতি বুজোৱা নিৰন্তৰ নেতিবাচক, অপমান সূচক শব্দ হিচাপে ব্যৱহাৰ হৈ আহিছে৷ আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ বিদ্যালয়সমূহক জাৰী কৰা নিৰ্দেশনাই ইয়াক "যৌনতাবাদী" শব্দ বুলি চিনাক্ত কৰিছে৷ লগতে অভিধাটো "বৰ্ণবাদী আৰু হোমোফোবিক ভাষাৰ দৰেই গ্ৰহণযোগ্য নহয়" বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। আন কিছুমান শব্দ যেনে *জেণ্ডাৰ ক্ৰিয়েটিভ* পিংক বয় আৰু টমগাৰ্ল আদিবোৰ এইক্ষেত্ৰত নম্ৰ বিকল্প শব্দ হিচাপে ব্যৱহাৰ হয়।

## পুৰুষৰ আধিপত্যৰ প্ৰতি ভাবুকি হিচাপে
মাইকীমুৱা বুলি ইতিকিং কৰা লোক সকলক কেতিয়াবা পুৰুষশক্তিৰ প্ৰতি ভাবুকি স্বৰূপে গণ্য কৰা হয়। উদাহৰণ স্বৰূপে, ২০১৮ চনত চীনৰ চৰকাৰী সংবাদ মাধ্যমসমূহে "চিচি" যুৱকসকলক (যিসকলে মেকআপ ব্যৱহাৰ কৰে, ক্ষীণ, আৰু এণ্ড্ৰোজিনিয়াছ পোছাক পিন্ধে) এক "ৰুগীয়া" সংস্কৃতিৰ অংশ হিচাপে উপহাস কৰিছিল যিয়ে ইয়াৰ সামৰিক প্ৰতিচ্ছবিক হেয় প্ৰতিপন্ন কৰি ৰাষ্ট্ৰৰ ভৱিষ্যতৰ প্ৰতি ভাবুকি সৃষ্টি কৰিছিল। ২০২১ চনত চীনৰ শিক্ষা মন্ত্ৰালয়ে বিদ্যালয়সমূহত ক্ৰীড়া, শাৰীৰিক শিক্ষা আৰু "স্বাস্থ্য শিক্ষা"ৰ জৰিয়তে কিশোৰ সকলৰ মাজৰ পৰা নাৰীসুলভ আচৰণ প্ৰতিহত কৰিবলৈ ব্যৱস্থা গ্ৰহণৰ নিৰ্দেশনা জাৰি কৰিছিল। 

## যৌন উপসংস্কৃতি
বলপূৰ্বক ফেমিনাইজেচনৰ বিডিএছএম অনুশীলনত, ক্ৰছ-ড্ৰেছিং কৰা পুৰুষক কামুদ্দীপক উত্তেজনাৰ বাবে *বটম* হিচাপে লাঞ্ছনা কৰা হ'ব পাৰে, যিটো এক প্ৰকাৰৰ অপৰাধ বুলিও বিবেচিত হয়। পেৰাফিলিক শিশুসুলভতাত, চিচি বেবী হৈছে এজন পুৰুষ যিয়ে যৌন সংস্কৃতিত এগৰাকী অজলা ছোৱালীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিবলৈ ভাল পায়।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:এলজিবিটি
প্ৰেমা গোপালন

**প্ৰেমা গোপালন** () এগৰাকী ভাৰতীয় সমাজকৰ্মী। ১৯৮৪ চনত স্থাপন হোৱা ‘ছ’চাইটী ফ’ৰ দ্য প্ৰ’ম’চন অৱ এৰিয়া ৰিছ’ৰ্চ চেণ্টাৰচ্‌’ (SPARC) সংস্থাৰ তেওঁ সহ প্ৰতিষ্ঠাপক। তাৰ পিছত তেওঁ *স্বয়ম শিক্ষা প্ৰয়োগ* প্ৰতিষ্ঠা কৰে আৰু বিশ বছৰ সংস্থাটোৰ কাৰ্যবাহী পৰিচালক ৰূপে কাম কৰে। এই অনুষ্ঠানটিয়ে আৰ্থিকভাৱে দুৰ্বল গাঁৱলীয়া মহিলাসকলক বিভিন্ন উদ্যোগী আঁচনিত সহায়ৰ হাত আগবঢ়ায়। প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগৰ সময়ত কৰা জনকল্যাণ মূলক কামৰ বাবে তেওঁ বিহাৰ, গুজৰাট, কেৰালা, মহাৰাষ্ট্ৰ আৰু তামিলনাডুত বিশেষভাৱে জনাজাত। তেওঁ কৰা কামৰ বাবে গোপালন ‘ইউনাইটেড নেচনচ্‌ ফ্ৰেমৱৰ্ক কনভেনচন অন ক্লাইমেট চেইঞ্জ’ আৰু ‘ইউনাইটেড নেচনচ্‌ ডেভেল’পমেণ্ট প্ৰগেম’ৰ দ্বাৰা পুৰস্কৃত হৈছে।
## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
ভাৰতৰ পুনাত প্ৰেমা গোপালনৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ *সামাজিক কাম*ত স্নাতকোত্তৰ আৰু ‘ছ’চিঅ’লজি’ আৰু ‘ৰিচাৰ্ছ মেথড’লজি’ত এম ফিল ডিগ্ৰী লাভ কৰিছে।
## কৰ্মজীৱন
১৯৮৪ত প্ৰেমা গোপালনে শীলা পেটেলৰ সৈতে এছ.পি.এ.আৰ.চি. (SPARC) প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। ১৯৯৩ চনত, গাঁৱলীয়া দৰিদ্ৰ মহিলাসকলক আত্ম-ব্যৱস্থাপনাৰ বিকেন্দ্ৰীকৃত আৰু গণতান্ত্ৰিক পদ্ধতিৰ কেন্দ্ৰত ৰখাৰ উদ্দেশ্যেৰে তেওঁ এছ.এছ.পি./SSP (স্বয়ম শিক্ষা প্ৰয়োগ/Swayam Shikshan Prayog) নামেৰে এটি বেচৰকাৰী প্ৰতিষ্ঠান স্থাপন কৰিছিল। মহাৰাষ্ট্ৰ চৰকাৰৰ সহযোগত, লাতুৰ আৰু ওচমানাবাদৰ ভূমিকম্প পীড়িত জিলাবোৰৰ ১২০০ খন গাঁৱত এক ব্যাপক সম্প্ৰদায়ৰ অংশগ্ৰহণ ৰণনীতি পুনৰ নিৰ্মাণ আৰু ৰূপায়ণ নকৰালৈকে এছ.এছ.পি.-য়ে এছ.পি.এ.আৰ.চি.-ৰ ভিতৰত এক স্ব-শিক্ষা নেটৱৰ্ক হিচাপে কাম কৰিছিল। ২০০১ চনৰ গুজৰাট ভূমিকম্প, ২০০৪ চনৰ ভাৰত মহাসাগৰৰ ভূমিকম্প আৰু ছুনামি আৰু বিহাৰ আৰু কেৰালাৰ বানপানী আদি প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগৰ সময়তো গোপালনে দুৰ্দশাগ্ৰস্ত সকলক সহায়ৰ প্ৰচেষ্টাৰে কাম কৰিছিল। পুনৰুদ্ধাৰ কৰা অঞ্চল সমূহত এছ.এছ.পি.-য়ে মহিলা উদ্যোগীসকলক ব্যৱসায় আৰম্ভ কৰিবলৈ আৰ্থিক সহায় আগবঢ়াইছিল।
## বঁটা আৰু স্বীকৃতি
গোপালনক অশোক ফেলো আৰু চিনাৰ্গ’ছ ফেলো ৰূপে স্বীকৃতি প্ৰদান কৰা হৈছে।তেওঁ ২০০৩ চনত অশোক ফেলোশ্বিপলৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল। ‘ইউনাইটেড নেচনচ্‌ ফ্ৰেমৱৰ্ক কনভেনচন অন ক্লাইমেট চেইঞ্জে’ ২০১৬ চনত গোপলনক *মমেন্টাম ফ’ৰ চেইঞ্জ বঁটা* প্ৰদন কৰিছে। ইয়াৰ পিছৰ বছৰত তেওঁ ‘ইউনাইটেড নেচনচ্‌ ডেভেল’পমেণ্ট প্ৰগেম’ৰ *ইকুৱেটৰ প্ৰাইজ* লাভ কৰে। ২০১৮ চনত, গোপালনক ‘শ্বাব ফাউণ্ডেচন ফ’ৰ ছ’চিয়েল এণ্টাৰপ্ৰিনিয়ৰশ্বিপ’ৰ দ্বাৰা *ছ’চিয়েল এণ্টাৰপ্ৰেনিয়ৰ অৱ দ্য ইয়েৰ* বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছিল।প্ৰেমা গোপালনে মহিলাসকলক চৰকাৰী পৰ্যায়ত নীতিৰ সুবিধা আৰু স্থানীয় পৰ্যায়ত মালিকীস্বত্ব লোৱাৰ মাজত সেঁতু নিৰ্মাণ কৰিবলৈ ক্ষমতা প্ৰদান কৰিছে। এই কামৰ উদ্দেশ্য হৈছে গ্ৰাম্য দৰিদ্ৰ মহিলাসকলক বিকেন্দ্ৰীকৃত, গণতান্ত্ৰিক, মৌলিক-সেৱা ব্যৱস্থাপনাৰ কেন্দ্ৰত ৰখা।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
অতুল লহকৰ

**অতুল লহকৰ** () এজন অসমীয়া চেলিব্ৰেটী ৰান্ধনি তথা উদ্যোগী। অসমীয়া পৰম্পৰাগত খাদ্যক জনপ্ৰিয় কৰাত তেওঁ বিশেষ ভূমিকা লৈছে। লহকৰে অসমৰ বিভিন্ন ঠাইৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰা ২০০ ৰো অধিক ৰন্ধন কলাৰ গৱেষণা কৰিছে আৰু এইসমূহ নথিভুক্ত কৰিছে। তেওঁক অসমীয়া পৰম্পৰাগত খাদ্যৰ জীৱন্ত বিশ্বকোষ বুলি কোৱা হয়। তেওঁ দূৰৰ্দশনৰ ৰন্ধন বিষয়ক অনুষ্ঠানত ভাগ লোৱা এগৰাকী জনপ্ৰিয় ব্যক্তি। 

## সংক্ষিপ্ত জীৱনী
অতুল লহকৰৰ জন্ম হৈছিল তেজপুৰত।এটি অৰ্থনৈতিকভাৱে পিছপৰা পৰিয়ালত জন্ম গ্ৰহণ কৰাৰ বাবে, লহকৰে তেওঁৰ আঠোজন ভাই-ভনীৰ সৈতে, জীৱনৰ বিভিন্ন পৰ্যায়ত বিভিন্ন কষ্টৰ সন্মুখীন হৈছিল। ১৯৯০ চনৰ ভিতৰত তেওঁ তেজপুৰত পঢ়া শেষ কৰি ১৯৯২ চনত নিজৰ গৃহচহৰ এৰি গুৱাহাটীত নতুন জীৱন আৰম্ভ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়। ১৯৯৪ চনত তেওঁ তেওঁৰ ডাঙৰ ভনীয়েকৰ চিকিৎসাৰ বাবে চেন্নাইত থাকোঁতে এজন বিক্ৰেতাই তেওঁৰ গ্ৰাহকসকলক, প্ৰতিদিনে ৰাতিপুৱাৰ পৰা সন্ধিয়ালৈ ধৰ্মীয়ভাৱে ৰন্ধা বিৰিয়ানী খুৱাই থকা দেখে। এই সৰু ঘটনাটোৱে তেওঁক প্ৰভাৱিত কৰে আৰু ৰন্ধনকে জীৱিকা ৰূপে গ্ৰহণ কৰাৰ সিদ্ধান্তৰে, চেন্নাইৰ পৰা উভতি অহাৰ পিছতে বৰপেটাত তেওঁৰ কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে। খাদ্যৰ প্ৰতি তেওঁৰ ভালপোৱাই তেওঁক অসমৰ চুকে-কোণে থকা বিভিন্ন ঠাইলৈ গৈ সেই ঠাইৰ পৰম্পৰাগত খাদ্যৰ ৰন্ধন প্ৰক্ৰিয়া শিকিবলৈ উৎসাহিত কৰে আৰু এই ৰন্ধন শৈলী আয়ত্ত কৰি তাক নিজৰ ধৰণেৰে পৰিৱেশন কৰি তেওঁ অসমীয়া পৰম্পৰাগত খাদ্যক এক সুকীয়া মান দিছে। 

২০০০ চনত, লহকৰে ৰাজগড়ত 'দ্য আল্টিমেট কিচেন' নামেৰে তেওঁৰ প্ৰথমখন ৰন্ধন বিদ্যালয় আৰম্ভ কৰিছিল। সেইখিনি সময়তে তেওঁ ৰাষ্ট্ৰীয় দূৰদৰ্শনতো ভূমুকি মাৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। বৰ্তমান তেওঁ দূৰদৰ্শনৰ এগৰাকী জনপ্ৰিয় চেলিব্ৰেটি। ২০০৫ চনত, লহকৰক গণেশগুৰিৰ *ডেলিকেচি* ৰেস্তোৰাৰ মুখ্য ৰান্ধনি হ’বলৈ প্ৰস্তাৱ দিয়া হৈছিল। প্ৰথমবাৰৰ বাবে প্ৰামাণিক অসমীয়া খাদ্যৰ মেনু ডিজাইন কৰাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি খৰিকা মাংসৰ সংস্কৃতি প্ৰৱৰ্তন কৰালৈকে অতুলে কৰিছিল। তেওঁৰ পৰৱৰ্তী দুটা উদ্যোগ ২০১৪ চনত প্ৰতিষ্ঠা কৰা *খৰিকা* আৰু *হেৰিটেজ খৰিকা* অসমীয়া পৰম্পৰাগত খাদ্যৰ ৰন্ধনপ্ৰণালীৰ ক্ষেত্ৰত গুৱাহাটীৰ সমাদৃত ৰেষ্টুৰেণ্ট।

২০১৯ চনত, অতুল লহকৰে সোণাপুৰত *দোমাহী* নাম দি এখন ঐতিহ্যবাহী গাঁও (হেৰিটেজ ভিলেজ) প্ৰতিষ্ঠা কৰে। ২০২২ চনত তেওঁ গুৱাহাটীৰ নাৰিকল বাৰীত আৰম্ভ কৰিছে হুৰুম। 

লহকৰ এটি পুত্ৰ সন্তানৰ পিতৃ। 

## বাহ্যিক সংযোগ
* ইউটিউব
* ইউটিউব, অনুভৱ চাপ্ৰাৰ সৈতে

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
ৰাষ্ট্ৰীয় দুগ্ধ উন্নয়ন পৰিষদ

**ৰাষ্ট্ৰীয় দুগ্ধ উন্নয়ন ব'ৰ্ড** (এনডিডিবি) হৈছে ভাৰতৰ সংসদৰ এক আইনৰ দ্বাৰা স্থাপিত এক বিধিবদ্ধ সংস্থা। ই ভাৰত চৰকাৰৰ মীন পালন, পশুপালন আৰু দুগ্ধ জাত মন্ত্ৰালয়ৰ মালিকানাধীন। মুখ্য কাৰ্যালয়টো গুজৰাটৰ আনন্দ্‌ত আছে আৰু সমগ্ৰ দেশতে আঞ্চলিক কাৰ্যালয় আছে। এনডিডিবিৰ সহায়ক কোম্পানীবোৰৰ ভিতৰত আছে ইণ্ডিয়ান ডেইৰী মেচিনেৰী কোম্পানী লিমিটেড্‌, মাদাৰ ডেইৰী আৰু ইণ্ডিয়ান ইমিউনোলজিকেলছ লিমিটেড্‌, হায়দৰাবাদ। উৎপাদকৰ মালিকানাধীন আৰু নিয়ন্ত্ৰিত সংগঠনবোৰক বিত্তীয় আৰু সমৰ্থন কৰাৰ বাবে বোৰ্ডখন সৃষ্টি কৰা হৈছিল। ইয়াৰ কাৰ্যসূচী আৰু কাৰ্যকলাপে কৃষক সমবায়বোৰ শক্তিশালী কৰিব বিচাৰে আৰু এনে প্ৰতিষ্ঠান সমূহৰ বিকাশৰ বাবে অনুকূল ৰাষ্ট্ৰীয় নীতিসমূহক সমৰ্থন কৰিব বিচাৰে।

মীনেশ শ্বাহ বৰ্তমান এনডিডিবিৰ অধ্যক্ষ।

## ইতিহাস
ৰাষ্ট্ৰীয় দুগ্ধ উন্নয়ন ব'ৰ্ড ৰ প্ৰতিষ্ঠা ড° ভাৰ্গিজ কুৰিয়েনে কৰিছিল।  ১৯৬৫ চনত  ভাৰতৰ তদানীন্তন প্ৰধানমন্ত্ৰী - স্বৰ্গীয় লাল বাহাদুৰ শাস্ত্ৰীয়ে কাইৰা সমবায় গাখীৰ উৎপাদক সংঘৰ (আমুল) সফলতা ভাৰতৰ অন্যান্য প্ৰান্তলৈ সম্প্ৰসাৰিত কৰাৰ উদ্দেশে ৰাষ্ট্ৰীয় দুগ্ধ উন্নয়ন ব'ৰ্ড (এন.ডি.ডি.বি) সৃষ্টি কৰা হৈছিল।

২০১২ চনত, ৰাষ্ট্ৰীয় দুগ্ধ পৰিকল্পনা (এন.ডি.পি.) কাৰ্যসূচীৰ অধীনত, এন.ডি.ডি.বি.-য়ে পঞ্জাৱকে ধৰি ১৪ খন মুখ্য গাখীৰ উৎপাদক ৰাজ্যৰ ৪০,০০০ গাওঁক লক্ষ্য কৰি দুগ্ধ পালন বৃদ্ধি কৰাৰ পৰিকল্পনা আৰম্ভ কৰিছিল। প্ৰকল্পটোৰ উদ্দেশ্য আছিল এই ৰাজ্যসমূহত প্ৰায় ২.৭ নিযুত দুগ্ধজাত জন্তু কভাৰ কৰা।

অক্টোবৰ ২০২০ ত, ৰাষ্ট্ৰীয় দুগ্ধ উন্নয়ন বোৰ্ডে গুজৰাটৰ আনন্দ জিলাৰ মুজকুভা দুগ্ধ সমবায় সমিতিত (ডিচিএছ) এক সাৰ ব্যৱস্থাপনা প্ৰচেষ্টা আৰম্ভ কৰিছে, য'ত দুগ্ধ জাত খেতিয়কসকলে তেওঁলোকৰ ৰন্ধন ইন্ধন হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিব লগা গেছ উৎপাদনৰ বাবে জৈৱ গেছ প্ৰকল্প স্থাপন কৰে।

২০২০ চনত, এন.ডি.ডি.বি. ক অধিক ৰাজ্য লৈ সম্প্ৰসাৰিত কৰাৰ পৰিকল্পনা অনুসৰি, নৱগঠিত কেন্দ্ৰীয় শাসিত অঞ্চলত দুগ্ধজাত সামগ্ৰী আৰু গ্ৰাম্য জীৱিকাৰ প্ৰচাৰৰ বাবে লাডাখ প্ৰশাসনৰ সৈতে এক বুজাবুজি চুক্তি স্বাক্ষৰ কৰিছে।

## অন্যান্য পদক্ষেপসমূহ
এনডিডিবি য়ে অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ'ৰ (AIR) সহযোগত ৰেডিঅ' সম্বাদ মুকলি কৰিছিল – বিদৰ্ভ আৰু মাৰাঠৱাড়া অঞ্চলৰ দুগ্ধ খেতিয়কসকলৰ বাবে ৰেডিঅ'ত এক সজাগতা শৃংখলা যাক প্ৰতি মঙলবাৰে আৰু শুক্ৰবাৰে পৰিকল্পনা কৰা হয়, ৩০ মিনিটৰ খণ্ড হিচাপে যিটো নাগপুৰ, জলগাওঁ, ঔৰঙ্গাবাদ, ওচমানাবাদ আৰু নান্দেৰে ৰেডিঅ' কেন্দ্ৰৰ পৰা বৈজ্ঞানিক পশু ব্যৱস্থাপনা আৰু নন্দ ৰেডিঅ' কেন্দ্ৰৰ পৰা বৈজ্ঞানিক পৰিচালন আৰু দুগ্ধ বিশেষজ্ঞৰ সৈতে সম্পৰ্কিত বিষয়ত সম্প্ৰচাৰ কৰা হয়।

## References
ফাল্গুনী নায়াৰ

**ফাল্গুনী নায়াৰ** (; জন্ম:১৯ ফেব্ৰুৱাৰী,১৯৬৩) এগৰাকী ভাৰতীয় কোটিপতি ব্যৱসায়ী। তেওঁ *নাইকা* নামৰ সৌন্দৰ্য আৰু জীৱনশৈলী নিৰ্মাতা খুচুৰা বিক্ৰেতা কোম্পানীটোৰ প্ৰতিষ্ঠাপক আৰু মুখ্য কাৰ্যবাহী বিষয়া। নায়াৰ আছিল নিজক নিজে প্ৰতিষ্ঠা কৰা দুগৰাকী ভাৰতীয় মহিলা ধনকুবেৰৰ এগৰাকী। *নাইকা* ৰাজহুৱা হোৱাৰ পিছতে, নায়াৰ আটাইতকৈ ধনী মহিলা ভাৰতীয় কোটিপতি হৈ পৰে, যাৰ মুঠ মূল্য ছয় দশমিক পাঁচ বিলিয়ন ডলাৰলৈ বৃদ্ধি হয়, আৰু ভাৰতৰ শীৰ্ষ বিশ জন ধনী ব্যক্তিৰ তালিকাত তেওঁ স্থান লাভ কৰে। 

## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
মুম্বাই নিবাসী এটা গুজৰাটী পৰিয়ালত ফাল্গুনী নায়াৰে জন্ম গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু মহাৰাষ্ট্ৰতে তেওঁ ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল। তেওঁ চাইডেনহাম কলেজ অৱ কমাৰ্চ এণ্ড ইকনমিক্স, মুম্বাইৰ পৰা স্নাতক আৰু ইণ্ডিয়ান ইনষ্টিটিউট অৱ মেনেজমেণ্ট, আহমেদাবাদৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছে। 

## কৰ্মজীৱন
১৯৯৩ চনৰ পৰা মুঠ ঊনৈছ বছৰ নায়াৰে কটক মহিন্দ্ৰ বেংকত কাম কৰিছিল। ২০০৯ চনত তেওঁ বেংকৰ পৰিচালন সঞ্চালক পদত অধিষ্ঠিত হয় আৰু ২০১১ চন মানৰ পৰা ফাল্গুনীৰ মনত নিজাকৈ কিবা এটা কৰাৰ সপোনে পোখা মেলে। তেওঁৰ সৌন্দৰ্য খণ্ডত নিজাকৈ এটা মাল্টি বেণ্ড খুচুৰা বিক্ৰীৰ কোম্পানী আৰম্ভ কৰাৰ কথা ভাবে আৰু বেংকৰ চাকৰিৰ পৰা স্বেচ্ছাই অব্যাহতি লয়।

২০১২ চনত, নাইকা আৰম্ভ কৰাৰ সময়ত ফাল্গুনী নায়াৰৰ বয়স আছিল ৪৯ বছৰ। দেউতাকৰ সৰু অফিচ কোঠাৰপৰা মাত্ৰ তিনিজন কৰ্মচাৰীৰে *নাইকা*ৰ প্ৰথম কাম-কাজ আৰম্ভ হৈছিল। সম্পূৰ্ণ ২ নিযুত ডলাৰ নিজা মূলধনেৰে ফাল্গুনীয়ে *নাইকা* প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। ২০২১ চনলৈকে নাইকাৰ মূল্য আছিল ২.৩ বিলিয়ন ডলাৰ যাৰ ফলত নায়াৰৰ সম্পত্তি আনুমানিক ১.১ বিলিয়ন ডলাৰ লৈ আহিছিল। নায়াৰ হৈছে দুগৰাকী স্ব-নিৰ্মিত মহিলা ভাৰতীয় বিলিয়নেয়াৰৰ ভিতৰত এগৰাকী, আনগৰাকী ধনকুবেৰ হৈছে কিৰণ মজুমদাৰ-শ্ব। *নাইকা*ই ২০২১ চনৰ ১০ নৱেম্বৰৰ ভিতৰত তেৰ বিলিয়ন ডলাৰ অৰ্জন কৰে আৰু লগে লগে নায়াৰ ভাৰতৰ আটাইতকৈ ধনী স্ব-নিৰ্মিত মহিলা হিচাপে পৰিগণিত হয় আৰু এতিয়া ভাৰতৰ শীৰ্ষ বিশ জন ধনী ব্যক্তিৰ তালিকাত তেওঁ স্থান লাভ কৰিছে।

## ব্যক্তিগত জীৱন
ফাল্গুনী গুজৰাটী বংশোদ্ভৱ, কিন্তু তেওঁ জন্ম আৰু ডাঙৰ-দীঘল হৈছে মুম্বাইত। তেওঁৰ দেউতাকো এগৰাকী ব্যৱসায়ী, যি ফাল্গুনীৰ মাকৰ সহযোগত এটি সৰু বিয়েৰিং কোম্পানী চলায়। ১৯৮৭ত তেওঁ সঞ্জয় নায়াৰৰ সৈতে বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হয়। আহমেদাবাদত পঢ়ি থাকোঁতে সঞ্জয়ৰ সৈতে তেওঁৰ প্ৰথম দেখা। তেওঁলোকৰ সন্তানদ্বয়ৰ নাম হৈছে আদ্বেতা নায়াৰ আৰু অঞ্চিত নায়াৰ।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শকুন্তলা চৌধুৰী

**শকুন্তলা চৌধুৰী** (; জন্ম:২৫ জুন, ১৯২০ – ২০ ফেব্ৰুৱাৰী, ২০২২), জনপ্ৰিয় নাম **শকুন্তলা বাইদ’**, এগৰাকী গান্ধীবাদী ভাৰতীয় সমাজ কৰ্মী। বিট্ৰিছৰ শাসন কালত অসমত জন্মগ্ৰহণ কৰা শকুন্তলা চৌধুৰী গান্ধীবাদী জীৱন শৈলী জনপ্ৰিয়কৰণৰ বাবে তেওঁৰ প্ৰতিশ্ৰুত আৰু একনিষ্ঠ কৰ্মৰ বাবে জনাজাত।  ২০২২ চনৰ ২৬ জানুৱাৰী তাৰিখে ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক পদ্মশ্ৰী বঁটাৰে বিভূষিত কৰিছিল।

## জীৱনপঞ্জী
কম বয়সতে, ১৯৪৭ চনত, চৌধুৰীয়ে কস্তুৰবা গান্ধী নেচনেল মেম’ৰিয়েল ট্ৰাষ্টৰ (*কেজিএনএমটি*) অসম শাখাত যোগদান কৰে আৰু গোটেই জীৱন ট্ৰাষ্টৰ সৈতে তেওঁৰ সম্পৰ্ক অব্যাহত ৰাখে। ন্যাসৰ অসম শাখা গুৱাহাটীৰ দক্ষিণ শৰণীয়া পাহাৰত অৱস্থিত। কস্তুৰবা আশ্ৰম বা শৰণীয়া আশ্ৰম নামেৰে জনাজাত ট্ৰাষ্টৰ এই শাখাটো ১৯৪৬ চনৰ ৯ জানুৱাৰীত মহাত্মা গান্ধীয়ে নিজেই উদ্বোধন কৰিছিল।

গুৱাহাটীৰ সন্দিকৈ ছোৱালী মহাবিদ্যালয়ত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰা শকুন্তলা চৌধুৰী গুৱাহাটীৰ তাৰিণীচৰণ চৌধুৰী (চমুকৈ টিচি) স্কুলৰ শিক্ষক ৰূপে কৰ্মৰত আছিল। বিদ্যালয়ৰ শিক্ষক ৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি থকাৰ সময়তে, শকুন্তলা অমলপ্ৰভা দাস নামৰ এগৰাকী গান্ধীবাদী ভক্তৰ সংস্পৰ্শলৈ আহে, যাৰ দেউতাকে আশ্ৰম স্থাপনৰ বাবে তেওঁক শৰণীয়া পাহাৰৰ সম্পত্তি দান কৰিছিল। অমলপ্ৰভা দাসৰ অনুৰোধ অনুসৰি, চৌধুৰীয়ে আশ্ৰমত যোগদান কৰে আৰু ‘গ্ৰাম সেৱিকা বিদ্যালয়’ চলোৱাৰ লগতে *কেজিএনএমটি*ৰ অসম শাখা পৰিচালনা কৰাত সহায়ৰ হাত আগবঢ়ায়। এসময়ত তেওঁ ট্ৰাষ্ট শাখাৰ কাৰ্যালয় সচিব হয় আৰু একেসময়তে টিচি স্কুলত শিক্ষক হিচাপেও কাম কৰে। শকুন্তলা চৌধুৰীয়ে ১৯৫৫ চনত অমলপ্ৰভা দাসৰ পৰা *কেজিএনএমটি*ৰ মুৰব্বীৰ খিতাপ লাভ কৰে আৰু ২০ বছৰ ধৰি সেই পদত অধিষ্ঠিত হৈ থাকে। এই সময়ছোৱাত তেওঁ চীনা আক্ৰমণ, তিব্বতীয় শৰণাৰ্থী সংকট, ১৯৬০ চনৰ ভাষাৰ আলোড়ন আদিৰ দৰে বহুতো ঘটনাৰ সাক্ষী হয়। তেওঁ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সীমাত শান্তি সেনা কাৰ্যকলাপৰ আয়োজন কৰিছিল।

## বিনোৱা ভাৱেৰ সৈতে সম্পৰ্ক
ভূ-দান আন্দোলনৰ হোতা বিনোৱা ভাৱেৰ সৈতে চৌধুৰী ওতপ্ৰোতভাৱে জড়িত আছিল। তেওঁ বিনোৱা ভাৱেৰ সৈতে অসমৰ চুকে-কোণে থকা বিভিন্ন অঞ্চললৈ গৈছিল আৰু তেওঁৰ বক্তৃতাবোৰ হিন্দীৰ পৰা অসমীয়ালৈ অনুবাদ কৰাত সহায় কৰিছিল। ভাৱে প্ৰতিষ্ঠা কৰা অসম অৰুণাচল সীমান্তৰ মৈত্ৰী আশ্ৰমৰ নেতৃত্ব দিছিল শকুন্তলাই। শকুন্তলা ভূ-দান আন্দোলনৰ অন্তিম পৰ্যায়ত, অসমত বিনোৱা ভাৱে হাতত লোৱা ডেৰ বছৰীয়া পদযাত্ৰাৰো সক্ৰিয় অংশগ্ৰহণকাৰী আছিল। 

বিনোৱা ভাৱে বিভিন্ন ভাষিক গোটৰ মাজত দেৱনাগৰী লিপিৰ প্ৰচাৰত আগ্ৰহী আছিল আৰু তেওঁৰ দৃষ্টান্ত গ্ৰহণ কৰি শকুন্তলা চৌধুৰীয়ে দেৱনাগৰী লিপিত "অসমীয়া বিশ্ব নগৰী" নামে এখন মাহেকীয়া আলোচনী আৰম্ভ কৰিছিল আৰু বহু বছৰ তাৰ সম্পাদক হৈ আছিল। আলোচনীখন এতিয়াও গান্ধীবাদী আদৰ্শ, চিন্তা আৰু আধ্যাত্মিকতাৰ ওপৰত আলোকপাত কৰি প্ৰকাশ হৈ আছে। চৌধুৰী ১৯৭৮ চনত বিনোৱা ভাৱে আৰম্ভ কৰা "গৰু বধ ৰোধ সত্যাগ্ৰহ"ৰ সৈতেও জড়িত আছিল।

## মৃত্যু
২০২২ চনৰ ২০ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে, ১০২ বছৰ বয়সত শকুন্তলা চৌধুৰীৰ মৃত্যু হয়।

## বঁটা আৰু স্বীকৃতি
# ২০১০ চনত মহিলা আৰু শিশু কল্যাণৰ বাবে চৌধুৰীক যমুনালাল বাজাজ বঁটা প্ৰদান কৰা হয়।
# ২০২২ চনত সমাজ সেৱাৰ ক্ষেত্ৰত আগবঢ়োৱা উল্লেখনীয় অৱদানৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক তৃতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী বঁটাৰে সন্মানিত কৰে। এই বঁটা ঘোষণাৰ সময়ত তেওঁক *১০২ বছৰীয়া বৰ্ষীয়ান গান্ধীবাদী সমাজ-সেৱিকা* ৰূপে স্বীকৃতি দিয়া হৈছিল।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী
শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
গাৰ্জা পূজা

**গাৰ্জা পূজা** অসমৰ বড়ো জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলে পালন কৰা এক ধৰ্মীয় অনুষ্ঠান। বড়োসকলে ইয়াক 'মওদাই হওনাই' বুলিও কয়। 'মওদাই হওনাই'ৰ অৰ্থ হৈছে অশুভ শক্তি বা অপদেৱতা বিতাড়ন কৰা। ই এক সমূহীয়া ভিত্তিত কৰা পূজা। বড়োসকলৰ মতে 'গাজৰি মওদাই' বা অপদেৱতাসকলে মানুহ আৰু জীৱ-জন্তুলৈ মহামাৰী, প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগ আদি কঢ়িয়াই আনে আৰু মূলতঃ গাঁওবাসীক মহামাৰী বা এনে দুৰ্যোগৰ পৰা আঁতৰাই ৰাখিবলৈ গাৰ্জা পূজাৰ আয়োজন কৰা হয়। বড়োসকলে বিশ্বাস কৰে যে বৈশাগু অৰ্থাৎ ব'হাগ বিহুৰ সময়ত একেলগে ৰং-ৰহইচ কৰি খাই-বৈ, ইঘৰ-সিঘৰ ফুৰি গাঁওবাসী অপবিত্ৰ হৈ পৰে। তেওঁলোকৰ শুদ্ধিকৰণ কৰাৰ লগতে কোনো লোকে পাপাচাৰত লিপ্ত হ'লে 'মওজাং মওদাই' বা উপকাৰী দেৱতাসকলক শান্ত কৰিবলৈয়ো গাৰ্জা পূজা অনুষ্ঠিত কৰা হয়। গাৰ্জা পূজাৰ কোনো নিৰ্দিষ্ট দিন নাথাকে। পৰম্পৰাগতভাৱে ইয়াক বছৰত দুবাৰ: ব'হাগ বিহু বা বৈচাগুৰ পিছত জেঠ বা আহাৰ মাহত আৰু কাতি বা আঘোণ মাহত অনুষ্ঠিত কৰা হয়।
## প্ৰকাৰ
জেঠ-আহাৰ মাহৰ গাৰ্জা পূজা মহামাৰী বা এনে দুৰ্যোগ খেদাবৰ নিমিত্তে অনুষ্ঠিত কৰা হয়। ইয়াক কোৱা হয় 'হাম্বাই গাৰ্জা'। এই পূজাত শিশু আৰু যুৱতীৰ গমন নিষেধ। ইয়াত কলৰ ভূৰ এখন সাজি তাতে ৰঙা ফুল, কণী আৰু বলি দিয়া ক'লা ৰঙৰ মতা ছাগলী এটাৰ মূৰ তুলি দি ভূৰখন নৈৰ পাৰলৈ নি মন্ত্ৰোচ্ছাৰণৰ পিছত নৈত উটুৱাই দিয়া হয়। কাতি-আঘোণ মাহত পতা গাৰ্জা পূজাক 'মাইনাও গাৰ্জা' নামেৰে জনা যায়। এই পূজাত বয়স বা লিংগ নিৰ্বিশেষে সকলোৱে ভাগ ল'ব পাৰে আৰু ইয়াত শস্যৰ অধিষ্ঠাত্ৰী দেৱী মাইনাও অৰ্থাৎ লক্ষ্মী দেৱীক আদৰা হয়।
## উপাস্য দেৱ-দেৱী
গাৰ্জা পূজাত বহুসংখ্যক দেৱ-দেৱীৰ পূজা কৰা হয় আৰু পূজাত উচ্চাৰিত মন্ত্ৰসমূহত তেওঁলোকৰ নামসমূহৰ উল্লেখ পোৱা যায়। তেওঁলোকৰ ভিতৰত আছে মাইনাও, বৰাই ৰজা, ধন কুবেৰ, বাথৌ গাৰ্জা, দছমালি, বৰমালি আদি। বড়োসকলৰ বাথৌ ধৰ্মৰ নিজা দেৱ-দেৱীৰ বাহিৰেও অনা-বড়ো দেৱ-দেৱী যেনে মহাদেৱ, বিষহৰি, গৰখীয়া গোঁসাই, চিকণা ৰজা, আই ঠাকুৰাণী, গণেশ ঠাকুৰ আদিকো পূজ্য আসন দিয়া হয়। এই পূজাত ওজা বা পূজাৰীজনে অঞ্চলটোৰ কাষৰীয়া নৈ-নিজৰাকো দেৱতা মানি সেইবিলাকৰ নাম লয়।
## গাৰ্জাশালী
এই পূজা সাধাৰণতে মানুহ-দুনুহ যাবলৈ ভয় কৰা আওহতীয়া ঠাইত অনুষ্ঠিত কৰা হয়। সাধাৰণতে প্ৰতিখন গাঁৱৰ গাৰ্জা পূজাৰ স্থলীসমূহ নিৰ্দিষ্ট বা স্থায়ী। এই স্থানক গাৰ্জাশালী বোলা হয়। পূজাৰ বাবে গাৰ্জাশালী চাফ-চিকুণ কৰি মাটিৰে লিপি মোচা হয়। ইয়াৰ পিছতে দেৱতাসকলৰ আসন হিচাপে সৰু সৰু কিছুমান জুপুৰি সজা হয়। এই জুপুৰিবোৰক কোৱা হয় 'দেৰা'। ইয়াৰে মাজত এটা চাংঘৰো থাকে যি কেৱল 'বৰাই ৰজা' নামৰ দেৱতাগৰাকীৰ বাবে নিৰ্দিষ্ট। এই চাংঘৰৰ সোঁহাতে অনা-বড়ো দেৱ-দেৱীসকলক আসন দিয়া হয়। পূজাৰ আগদিনা কুকুৰা এটা বলি দি তাৰ তেজেৰে গাৰ্জাশালি শুদ্ধ কৰি লোৱা হয়। এই পূজা দুজন দেউৰী যথাক্ৰমে গহাই দেউৰী (মূল পুৰোহিত) আৰু লেঙি দেউৰী (সহায়ক পুৰোহিত) আৰু এজন ওজাই সম্পন্ন কৰে। দেৱ-দেৱীসকলক উদ্দেশ্যি কুকুৰা, হাঁহ আৰু মতা ছাগলী বলি দিয়াৰ লগতে তিনিটা পাৰ উৰুৱাই দিয়া হয়। উপাস্য দেৱতাসকলক পৰম্পৰাগত পানীয় 'জুমাই' অৰ্পণ কৰা হয়।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:বড়ো জনগোষ্ঠী
লেৱাটানা নৃত্য

**লেৱাটানা** () অসমৰ মংগোলীয় মূলৰ বাসিন্দা হাজংসকলৰ অন্যতম জাতীয় উৎসৱ৷ কৃষিজীৱী হাজংসকলে কৃষিকাৰ্য সামৰণি পৰাৰ পিছত পুষণৈ, চ’ৰমাগা আদি নানা উৎসৱ পালন কৰে৷ কৃষিকাৰ্যৰ সামৰণি সময় মানে হাজং ডেকাসকলৰ অৱসৰ বিনোদনৰ সময়৷ এই সময়তে হাজং ডেকাসকলে ঘৰে ঘৰে চ’ৰমাগা অনুষ্ঠিত কৰি, ইয়াতে লেৱাটানা নৃত্য পৰিৱেশন কৰে৷ লেৱাটানাৰ অৰ্থ হ’ল, লেৱা মানে লতা আৰু টানা মানে টনা৷ যৌৱনৰ প্ৰতীক হিচাপে পালিত এই উৎসৱত ঘাইকৈ প্ৰেমমূলক গীত গাই হাজং ডেকা-গাভৰুৱে এই নৃত্য পৰিৱেশন কৰে৷ হাজংসকলৰ লেৱাটানা নৃত্যৰ লগত অসমৰ বিহুৰ গীত-নাচৰ যথেষ্ট সাদৃশ্য থকা দেখা যায়৷

## লেৱাটানা নামৰ উৎস
লেৱাটানা নামটোৰ আঁৰত এক আখ্যান পোৱা যায়৷ সেইটো হ’ল, অতীতত এই নৃত্য কৰি কৰি ঘৰে ঘৰে গুপ্তভাবে ছোৱালী চাই ফুৰা নিয়ম আছিল৷ যিজনী ছোৱালী যিজন ডেকাৰ পছন্দ হয়, পিছত সেই ছোৱালী খুজি গৃহস্থলৈ বিয়াৰ প্ৰস্তাৱ পঠিওৱা হয় আৰু ডেকা-গাভৰুৱে নতুন সংসাৰ আৰম্ভ কৰে৷ লেৱাটানা গীতবোৰত ইয়াৰ প্ৰমাণ পোৱা যায়৷ আন এক জনশ্ৰুতিমতে হাজংসকলে পাহাৰৰ নামনি হাবি-বন কাটি পৰিস্কাৰ কৰি বসতি স্থাপন কৰিছিল৷ লতাৰে আৱৰা হাবি কাটি ঠাই পৰিস্কাৰ কৰোঁতে ডেকা-গাভৰুসকলৰ মাজত লতাৰেই পৰস্পৰক স্পৰ্শানুভূতি আনি দিয়ে আৰু মনত প্ৰেম-পিৰীতি জাগ্ৰত হয়৷  এইদৰেই মনৰ ভাৱ প্ৰকাশ কৰোঁতে গোৱা গীতবোৰেই ’লেৱাটানা’ গীত

## সাজ-পাৰ
লেৱাটানা নৃত্যত যুৱক-যুৱতী উভয়ে অংশগ্ৰহণ কৰে৷ হাজং নাৰী বোৱা-কটাত পাকৈত৷ তেওঁলোকে নিজহাতে তৈয়াৰ কৰা নানা ৰং-বিৰঙৰ কাৰু-কাৰ্য্যখচিত ৰঙা পাতিন আৰু ফুলাম আগন প্ৰস্তুত কৰি নৃত্যৰ বাবে বহুদিন আগৰ পৰাই সাজু হয়৷ এই নৃত্যত গাভৰুসকলে বুকু ঢকা একোখন ফুলাম আগন ইংৰাজী 'V' আখৰটোৰ দৰে পিন্ধি বুকুৰপৰা ভৰিপতাত লগাকৈ একোখন ৰঙাপাতিন বা পাটানি পিন্ধে আৰু হাতত ৰঙীণ ৰুমাল লয়৷ পাতানি হাজংসকলৰ জাতীয় ঐতিহ্যবহনকাৰী সাজ৷ যুৱকসকলে এখন গামোচা মূৰত শিৰস্ত্ৰাণৰূপে মেৰিয়াই লয় আৰু আন এখন গামোচা আঁঠুমূৰীয়াকৈ ধুতিৰ দৰে পিন্ধি লয়৷ যুৱতীসকলে সোণ-ৰূপ বা আজিকালি পোৱা বিভিন্ন আ-অলংকাৰ হাত, কাণ আৰু ডিঙিত পিন্ধে৷

## পৰিৱেশন ৰীতি
লেৱাটানা নৃত্যত চিংৰা(ডেকা) আৰু চিংৰি(গাভৰুৱে) দুফালে দুটা শাৰীত ৰৈ নৃত্য পৰিৱেশন কৰে৷ পুৰণি অসমৰ বিহুৰ দৰে দুটা শাৰীত নৃত্য কৰা ডেকা-গাভৰুৱে পৰস্পৰে গীতৰ মাজেৰে প্ৰেম নিবেদন কৰি আনন্দ কৰে৷ আজিকালি লেৱাটানা নৃত্য বিভিন্ন সভা সমিতি আৰু আন আন উৎসৱতো পৰিৱেশন কৰা দেখা যায়৷
## লেৱাটানা নৃত্যৰ গীত
লেৱটানা নৃত্য-গীত ডেকা-গাভৰুৰ প্ৰণয়মূলক, ব্যংগ-কৌতুকসূচক আৰু শ্ৰমজীৱী জীৱনৰ চিত্ৰৰে পৰিস্ফুট৷
ডেকা- 
আয় বইনি সংগে লেওকা টানং ৰংগে
লেওয়া টানিয়া যাং আপন ঘৰে
কি স্বজনী, লেওয়া টানিয়া যাং আপন ঘৰে৷
গাভৰু-
যাং দাদা ৰংগে, লেওৱা টানং সংগে
একে সংগে যাং আপন ঘৰে
কি ৰাম ঐ ৰাম, একে সংগে যাম আপন ঘৰে৷

## বাদ্য-যন্ত্ৰ
লেৱাটানা নৃত্যত কিছুমান বিশেষ বাদ্য বজোৱা হয়৷  সেইবোৰ হ’ল, চাৰাণ্ডী, বাঁহী, দোতাৰা, ঢোল আৰু তাল৷ লেৱাটানা নৃত্যৰ গীতবোৰ চুটি চুটি আৰু একতাল বিশিষ্ট সুৰৰ৷ প্ৰথমে মধ্যম তালত গীত গাই শেষত খৰতালত শেষ হয় আৰু গীতৰ তালে তালে খৰগতিত নৃত্য কৰি সামৰা হয়৷

## তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:অসমৰ নৃত্যসমূহ
থাইলেণ্ডৰ নাৰী

থাইলেণ্ডৰ মহিলাসকল এছিয়াৰ ভিতৰতে ভোটাধিকাৰ পোৱা প্ৰথম মহিলা যিসকলে ১৯৩২ চনত প্ৰথম বাৰৰ বাবে ভোট দিয়াৰ অধিকাৰ পাইছিল। থাই ৰাজনীতিত মহিলাৰ প্ৰতিনিধিত্ব কম। ২০১১ চনৰ পৰা ২০১৪চনলৈ থাইলেণ্ডৰ প্ৰধান মন্ত্ৰী আছিল ইংলাক চিনাওয়াত্ৰা। 'নীতি আৰু পৰিকল্পনা' প্ৰক্ৰিয়াত অপৰ্যাপ্ত লিঙ্গ সচেতনতা, অন্যায় আৰু অসত্য কাহিনীৰ বিশ্বাসৰ বাবে থাই নাৰীসকলে অৰ্থ-সামাজিক ক্ষেত্ৰত ভাগ লোৱাত বাধা জন্মাইছে।

## ৰাজনীতি
থাইলেণ্ডৰ ৰাজনৈতিক ক্ষেত্ৰখনত নাৰীৰ অংশগ্ৰহণৰ বাবে আইনী সীমাবদ্ধতা নাথাকিলেও নাৰীৰ উত্থানৰ বিভিন্ন বাধাবোৰ হৈছে সংগঠনমূলক বাধা, সাংস্কৃতিক প্ৰতিবন্ধতা, নিম্ন শিক্ষা অৰ্জন, নিম্ন আৰ্থিক আৰু সামাজিক অবস্থা আৰু বিপৰীত লিংগৰ লগত ক্ষমতাৰ ভাগ বতৰা নোহোৱা। ১৯৪৯ চনৰ ৫জুন পৰাহে মাত্ৰ ওৰাপিন চাইয়াকান যিয়ে থাইলেণ্ডৰ জাতীয় পৰিষদৰ পদত প্ৰথম গৰাকী মহিলা নিৰ্বাচিত হয়। থাইলেণ্ডৰ ৰাজনৈতিক অফিচত নিৰ্বাচিত প্ৰথম মহিলা সেনা কৰ্মকৰ্তা আছিল লেফটেন্যাণ্ট কৰ্নেল থিতা ৰাঙ্গচিটপল মানিতকুল (জন্ম ৮ নভেম্বৰ ১৯৬৬)। এওঁ এগৰাকী থাই ৰাজনীতিবিদ আৰু 'হাউচ অফ ৰিপ্ৰেজেণ্টেতিভৰ' প্ৰাক্তন সদস্য যিয়ে ২০০১ ৰপৰা ২০০৫ লৈকে হাউচৰ দায়িত্ব পালন কৰিছিল।

## ব্যৱসায়
এই দেশৰ কৰ্মশক্তিৰ ৪৭% কৰ্মশক্তি মহিলাৰ পৰা অহা। এইটো এচিয়া-প্ৰশান্ত মহাসাগৰীয় দেশবোৰৰ ভিতৰত সৰ্বোচ্চ শতাংশ।। যাইকি নহওক, ইয়াৰ নাৰীসকলে কম বেতনৰ চাকৰিত মনোনিবেশ কৰাৰ বাবে লিঙ্গ আৰু মজুৰিৰ ক্ষেত্ৰত বৈষম্য দেখা যায়। 

## বিবাহ
থাইলেণ্ডৰ জাতীয় পৰিসংখ্যা সেৱা অনুসাৰে থাই মহিলা সকলৰ বিয়া পুৰুষৰ তুলনাত কম বয়সত হয় আৰু ২৪% থাই পৰিয়ালত মহিলাসকলক ঘৰখনৰ মূৰব্বি হিচাপে গণ্য কৰে। ২০০৭ চনত থাইলেণ্ডত বৈবাহিক ধৰ্ষণ নিষিদ্ধ কৰা হয়। পত্নিক ধৰ্ষণ কৰাৰ বাবে অপৰাধীয়ে ২০ বছৰ জেল আৰু ৪০,০০০ বাত($১,১৫৬; £৬২০) জৰিমনা ভৰিব লাগিব। এই আইন পত্নিৰ বাহিৰেও যিকোনো নাৰীৰ ধৰ্ষণৰ ক্ষেত্ৰতো একেই শাস্তি প্ৰযোজ্য কৰা হয়।

## নাৰী অধিকাৰৰ ক্ৰমবিকাশ

থাইলেণ্ডত শ্ৰম আইন অনুসাৰে 'মহিলাৰ অধিকাৰত' মহিলা আৰু পুৰুষক শ্ৰমৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি দৰমহা দিয়াৰ প্ৰয়োজন। ১৯৭৪ চনত কানিঠা উচিয়েনছাৰওয়িনে মহিলাৰ সামাজিক উন্নয়নৰ সংগঠন(APSW) প্ৰতিষ্ঠা কৰে। এই সমিতিখন নাৰী আৰু পুৰুষ উভয়ৰ সমন্বয়েৰে গঠিত, যাতে ইয়াৰ জৰিয়তে আইন সংশোধন আৰু উন্নয়ন কৰি নাৰী আৰু শিশুক অধিক সুৰক্ষা প্ৰদান কাৰে।১৯৭৭ চনৰ সংবিধানত থাইলেণ্ডৰ মহিলাৰ সমান অধিকাৰ আৰু সুৰক্ষাৰ প্ৰয়োজন আছিল। আইনত এইদৰে কিছুমান বৈষম্য ৰৈ গৈছে। লিঙ্গ বৈষম্যৰ ডাঙৰ সমস্যা হৈছে ঘৰুৱা কণ্ডল আৰু মানৱ সৰবৰাহকাৰী চক্ৰ।

## চিত্ৰ বিথিকা

Chiang Mai, Lantern Festival, Thailand.jpg|thumb|Chiang Mai, Lantern Festival, Thailand
Chiang Mai, Procession, Lantern Festival, Thailand.jpg|thumb|Chiang Mai, Procession, Lantern Festival, Thailand
Large group dancing females Thailand.jpg|thumb|Large group dancing females Thailand
Three young women showing their craft as a farmer Thailand.jpg|thumb|Three young women showing their craft as a farmer Thailand
Women in Thailand.jpg|thumb|Women in Thailand
Thai Earplug 4.jpg|thumb|Thai Earplug 4
Cheese being sold from a boat in Thailand.jpg|thumb|Cheese being sold from a boat in Thailand
Huay Kaew waterfall grill.jpg|220x220px|thumb|right|A female vendor
River Woman (304461401).jpg|thumb|right|upright|Ethnic woman, northern Thailand


## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:দেশভেদে নাৰী
শ্ৰেণী:নাৰীৰ অধিকাৰ
শ্ৰেণী:থাইলেণ্ড