open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
অংশুমান

হিন্দু ধৰ্মৰ সূৰ্যবংশ বংশৰ ৰজা অংশুমান। অসামঞ্জৰ পুত্ৰ অংশুমান ককাক সাগৰৰ মৃত্যুৰ পাছত অযোধ্যাৰ ৰজা হয়। অংশুমানৰ নাতি ভগীৰথে স্বৰ্গৰপৰা গংগাৰ সোঁত নমাই আনে। 

## কিংবদন্তি
### সংঘাত
সাগৰ ৰজাই অশ্বমেধ যজ্ঞ কৰিলে ইন্দ্ৰই যজ্ঞৰ ঘোঁৰা চুৰি কৰে। সাগৰে অংশুমানৰ পিতৃ অসামঞ্জসকে ধৰি নিজৰ ৬০ হাজাৰ পুত্ৰক লৈ যাবলৈ কয়। পুত্ৰসকলে পাতাললৈ সাহসেৰে গমন কৰে, আৰু ধ্যানশীল কপিল ঋষিৰ কাষত ঘোঁৰাটো বান্ধি থোৱা দেখা পায়। 
পুত্ৰসকলে নিজৰ আৱিষ্কাৰৰ লগে লগে এক বৃহৎ হাঁহাকাৰৰ সৃষ্টি কৰে, ঋষিৰ তপস্যাত ব্যাঘাত জন্মায়। ফলস্বৰূপে কপিলে অগ্নিময় চকুৰে চাই সেইসকলক জ্বলাই ছাই কৰি পেলায়। যেতিয়া সাগৰৰ পুত্ৰসকল ঘূৰি নাহে, তেতিয়া তেওঁ নাতি অংশুমানক তেওঁলোকক বিচাৰি যাবলৈ অনুৰোধ কৰে।

### আৱিষ্কাৰ
অংশুমানে দেউতাক আৰু খুড়াকহঁতে পাতাললৈ যোৱা পথ অনুসৰণ কৰে। তাতে তেওঁ কপিল ঋষি আৰু ঘোঁৰাটোক দেখা পায়। 
তেওঁ সন্মানেৰে তেওঁৰ ওচৰলৈ আহে, আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালৰ সদস্যসকলৰ অৱস্থাৰ বিষয়ে সোধে। ঋষিয়ে তেওঁলোকক জ্বলাই ছাই কৰি পেলোৱা বুলি কোৱাৰ লগে লগে তেওঁ শোকাহত হৈ পৰে, কিয়নো তেওঁৰ পিতৃ আৰু ককাকসকলে সঠিক অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়াৰ ৰীতি-নীতি সম্পন্ন নোহোৱাৰ বাবে এতিয়া স্বৰ্গ লাভ কৰিব নোৱাৰিব। কপিলে অংশুমানক কয় যে, তেওঁৰ এতিয়াও জন্ম নোহোৱা নাতি ভগীৰথেহে স্বৰ্গৰপৰা গংগা নদী নমাই আনিব পাৰিব আৰু তেওঁলোকে মুক্তি পাব। অংশুমানে এই দুৰ্ভাগ্যজনক খবৰবোৰ সাগৰক জনায় আৰু তেওঁ শোকত ভাগি পৰে।

ৰজা সাগৰে গংগা নদীক পৃথিৱীলৈ অনাৰ সমাধান বিচাৰি নাপালে আৰু শেষত ৩০ হাজাৰ বছৰ নিজৰ ৰাজ্য শাসন কৰাৰ পাছত তেওঁৰ মৃত্যু হয়। তাৰ পিছত জনসাধাৰণ আৰু মন্ত্ৰীসকলে অংশুমানক ৰজা হিচাপে নিযুক্তি দিয়ে।

অংশুমানৰ পিছত তেওঁৰ পুত্ৰ দিলীপ ৰজা হ'ব।
## তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ চৰিত্ৰ
সত্যেন্দ্ৰনাথ ব্ৰহ্মচৌধুৰী

**সত্যেন্দ্ৰনাথ ব্ৰহ্মচৌধুৰী** (জন্ম: ১০ মাৰ্চ ১৯৪৩) এজন ভাৰতীয় প্ৰাক্তন আইনজ্ঞ আৰু ৰাজনীতিবিদ। তেওঁ ১০ম লোকসভাত লোকসভাৰ সাংসদ হিচাপে সেৱা আগবঢ়াইছিল। তেওঁ ১৯৯১ চনৰ পৰা ১৯৯৬ চনলৈকে কোকৰাঝাৰ লোকসভা সমষ্টিৰ প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল আৰু স্বতন্ত্ৰ প্ৰাৰ্থী হিচাপে নিৰ্বাচিত হৈছিল। ১৯৯১ চনৰ ভাৰতীয় সাধাৰণ নিৰ্বাচনত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ আগতে তেওঁ ১৯৭৮ চনৰ পৰা ১৯৮৫ চনলৈকে জনতা পাৰ্টিৰ ৰাজ্যিক কমিটীৰ সদস্য আছিল।

## জীৱনী
ব্ৰহ্ম চৌধুৰীৰ জন্ম ১৯৪৩ চনৰ ১০ মাৰ্চ তাৰিখে বঙাইগাঁও, অসমত হয়। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম আছিল সীতানাথ ব্ৰহ্মচৌধুৰী। তেওঁ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয় আদি বিভিন্ন শিক্ষানুষ্ঠানৰ পৰা অৰ্থনীতি বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী (এম.এ.) আৰু আইন বিষয়ত স্নাতক ডিগ্ৰী (এল.এল.বি.) লাভ কৰিছিল।

তেওঁৰ অন্যান্য দায়িত্বসমূহৰ ভিতৰত আছিল হিন্দ মজদুৰ সভাৰ উপাধ্যক্ষ (১৯৮১–১৯৮৩) আৰু বড়ো পিপলছ্ একচন কমিটিৰ আইনগত উপদেষ্টা (১৯৮৮–১৯৯১)। তেওঁ বড়োলেণ্ড টেৰিটোৰিয়েল ৰিজিয়ন গঠন আন্দোলনৰ অন্যতম সমৰ্থক আছিল।

## তথ্যসূত্ৰ
অজ

**অজ** হিন্দু গ্ৰন্থত উল্লেখ এজন এজন ৰজা। তেওঁ ৰঘুৰ পুত্ৰ। তেওঁৰ পিতামহ হৈছে ধৰ্মপৰায়ণ ৰজা দিলীপ। 
তেওঁ সৰযু নদীৰ দক্ষিণ পাৰত কোশল ৰাজ্যত শাসন কৰে আৰু অযোধ্যা তেওঁৰ ৰাজ্যৰ ৰাজধানী। তেওঁৰ পত্নী ইন্দুমতী বিদৰ্ভৰ ৰাজকুমাৰী আৰু তেওঁৰ পুত্ৰ দশৰথ, হিন্দু দেৱতা বিষ্ণুৰ অৱতাৰ ৰামৰ পিতৃ।

ঋগবেদত অজ নামৰ উল্লেখ আছে। দশ ৰজাৰ যুদ্ধৰ দ্বিতীয় পৰ্যায়ত (ঋ:বে: ১.০১৮.১৯ত) স্থানীয় মুখীয়াল ভিদাক আন তিনিটা জনগোষ্ঠীৰ সৈতে – অজ, শিঘ্ৰস আৰু যক্ষুসকলক সুদাসৰ দ্বাৰা পৰাস্ত কৰা বুলি কোৱা হৈছে।
## কিম্বদন্তি

ইন্দুমতী আগৰ জন্মত এগৰাকী হৰিণী নামৰ অপ্সৰা কন্যা আছিল। এবাৰ ইন্দ্ৰই ঋষি তৃণবিন্দুৰ কঠোৰ তপস্যাৰ প্ৰতি আশংকা বাঢ়ি আহিল, আৰু তেওঁৰ তপস্যাত ব্যাঘাত জন্মোৱাৰ বাবে তেওঁক তেওঁৰ বিৰুদ্ধে পঠিয়াই দিলে।
তেওঁৰ সম্মুখত নিজৰ আকৰ্ষণীয় ৰূপ প্ৰদৰ্শন কৰি অপ্সৰীয়ে তেওঁৰ তপস্যাত বাধা দিবলৈ সফল হ’ল। ফলত ক্ৰোধিত ঋষিয়ে তেওঁক অভিশাপ দিলে যে তেওঁ পৃথিৱীত মৰ্ত্য নাৰী হিচাপে জন্ম ল’ব, আৰু পৃথিৱীত সৰগীয় ফুল দেখালৈকে তাতেই থাকিব। 
যথা সময়ত বিদৰ্ভৰ ৰাজকুমাৰী হিচাপে জন্মগ্ৰহণ কৰে আৰু স্বয়ংম্বৰৰ সময়ত অজ ৰজাক স্বামী হিচাপে বাছি লয়। অলপ পিছতে তেওঁলোকৰ পৰা দশৰথৰ জন্ম হ’ল। অৱশ্যে তেওঁৰ পৃথিৱীত থকা সময়খিনি অতি সোনকালেই শেষ হ’ল। এবাৰ ঋষি নাৰদ আকাশেদি ঘূৰি ফুৰি থাকোঁতে তেওঁৰ বীণাৰ মালা এডাল ইন্দুমতীৰ ওপৰত পৰিল, আৰু তেওঁ অভিশাপৰ পৰা মুক্ত হ’ল।
অপ্সাৰৰ ৰূপ ঘূৰাই পাই তেওঁ অজক এৰি পৃথিৱীৰ পৰা অদৃশ্য হৈ গ’ল। ইন্দুমতীৰ মৃত্যুৰ সময়ত ৰজা দশৰথৰ বয়স মাত্ৰ আঠ মাহ আছিল। 

ৰজা অজৰ শোকত হৃদয় বিদীৰ্ণ হৈ পৰিল। কালিদাসৰ ৰঘুবংশত উল্লেখ আছে যে, বশিষ্ঠই তেওঁৰ ছাত্ৰক তেওঁক সান্ত্বনা দিবলৈ পঠিয়াইছিল। অজই অৱশ্যে নিজৰ বিৰহ বেদনাৰ পৰা কেতিয়াও সুস্থ নহ'ল আৰু আৰু কেইবছৰমান শাসন কৰাৰ পিছত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ চৰিত্ৰ
ধৰ্মভৃত

হিন্দু ধৰ্মৰ ভিতৰত **ধৰ্মভৃত** হৈছে সুতীক্ষ্ণৰ আশ্ৰমৰ পৰা ৰামক দণ্ডকাৰণ্যৰ মাজেৰে যাত্ৰাত সংগ দিয়া ঋষি-মুনিসকলৰ ভিতৰত অন্যতম। যাত্ৰাকালত যেতিয়া ৰামে অজ্ঞাত উৎসৰ পৰা অহা বিস্ময়কৰ সংগীতৰ উৎপত্তিৰ বিষয়ে সুধিছিল তেতিয়া তেওঁ পঞ্চপসৰৰ পাৰত মন্দকৰ্ণী ঋষিৰ কাহিনী কয়।
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ চৰিত্ৰ
মাণ্ডকৰ্ণী

**মাণ্ডকৰ্ণী** ৰামায়ণৰ তৃতীয় কাণ্ড(আৰণ্য কাণ্ড)ত উল্লেখ থকা এজন ঋষি। ৰাজকুমাৰে দণ্ডকাৰণ্যৰ মাজেৰে যাত্ৰা কৰাৰ সময়ত যেতিয়া ৰামে বনৰ জলাশয়ৰ পাৰত থিয় হৈ অজ্ঞাত উৎসৰপৰা অহা বিস্ময়কৰ সংগীতৰ উৎপত্তিৰ বিষয়ে সুধিছিল, ধৰ্মভৃত ঋষিয়ে ৰামক তেওঁৰ কাহিনী কৈছিল।

## কিম্বদন্তি
মাণ্ডকৰ্ণীয়ে দহ হাজাৰ বছৰ ধৰি এখন নৈত থাকি বায়ুৰ বাহিৰে আন একো নাখাই কঠোৰ তপস্যা কৰিছিল বুলি কোৱা হয়। 
এই তপস্যাৰ যোগেদি তেওঁ মহাশক্তি লাভ কৰিছিল, যিয়ে দেৱতাসকলক আতংকিত কৰি তুলিছিল। তেওঁৰ তপস্যাত ভয় খাই তেওঁলোকে তেওঁক প্ৰলোভিত কৰিবলৈ আৰু ব্ৰতৰপৰা বিচলিত কৰিবলৈ পাঁচজনী মোহনীয়া অপ্সৰা পঠিয়াই দিলে। তেওঁলোকে নিজৰ উদ্দেশ্যত সফল হৈছিল আৰু মাণ্ডকৰ্ণীৰ পত্নী হিচাপে বান্ধ খাইছিল। তেওঁৰ পৱিত্ৰ শক্তিৰদ্বাৰা তেওঁ হ্ৰদটোৰ তলত স্বৰ্গৰ অপ্সৰীসকলে উপভোগ কৰিব পৰাকৈ এটা আচৰিত ৰাজপ্ৰাসাদ সৃষ্টি কৰিছিল। এই হ্ৰদটোক পঞ্চাপ্সৰা (পাঁচ অপ্সাৰৰ হ্ৰদ) বোলা হয়। বিচৰণকাৰীসকল যেতিয়া জলাশয়ৰ পাৰলৈ আহে, তেতিয়া তেওঁলোকে কেতিয়াবা পানীৰ তলৰপৰা শ্ৰুতিমধুৰ আৰু মনোমোহা সংগীতৰ শব্দ শুনিবলৈ পায়। ৰামায়ণত আছে যে এইবোৰ হৈছে অপ্সৰীসকলৰ অলংকাৰৰ জুনুক-জানাক শব্দ, যিবোৰ মাণ্ডকৰ্ণীৰ আনন্দৰ বাবে কৰা হৈছিল, মাণ্ডকৰ্ণীয়ে নিজৰো ব্যতিক্ৰমী তপস্যাৰ জৰিয়তে যৌৱন পুনৰ ঘূৰাই আনিছিল।
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ চৰিত্ৰ
পঞ্চাপ্সৰা

প্ৰাচীন সংস্কৃত মহাকাব্য ৰামায়ণৰ তৃতীয় কাণ্ডত উল্লেখিত হ্ৰদ হৈছে **পঞ্চাপ্সৰা**। এই নামৰ অৰ্থ হৈছে (হ্ৰদৰ) পাঁচগৰাকী অপ্সৰা, হিন্দু পৌৰাণিক কাহিনীৰ সৰগৰ অপেশ্বৰী। এই হ্ৰদটো হিন্দু ধৰ্মৰ বিষ্ণুৰ সপ্তম অৱতাৰ ৰামে দণ্ডকাৰণ্যৰ মাজেৰে যাত্ৰা কৰাৰ সময়ত পায়। মাণ্ডকৰ্ণী ঋষিয়ে তেওঁৰ তপস্যাৰ শক্তিৰ দ্বাৰা এই হ্ৰদটো সৃষ্টি কৰা বুলি কোৱা হয়।

## কিম্বদন্তি
ৰামায়ণত মাণ্ডকৰ্ণী ঋষিয়ে তেওঁৰ কঠোৰ সাধনাৰ স্থান দণ্ডকাৰণ্যত এই হ্ৰদটো সৃষ্টি কৰিছিল বুলি কিম্বদন্তি বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
তপস্যাৰ শক্তিৰ প্ৰতি শংকিত হৈ পৰা ইন্দ্ৰই তেওঁক তপস্যাৰ পৰা আঁতৰাই মোহিত আৰু প্ৰলোভিত কৰিবলৈ পাঁচগৰাকী অপ্সৰা পঠিয়াইছিল, য’ত তেওঁ হ্ৰদৰ পাৰত থিয় হৈ দহ সহস্ৰাব্দ ধৰি কেৱল বায়ু সেৱন কৰা বুলি কোৱা হৈছে। অপ্সৰাসকলে নিজৰ লক্ষ্যত সফল হ’ল, আৰু ঋষিৰ পত্নী হৈ পৰিল। তেওঁলোকে হ্ৰদটোৰ ভিতৰত এটা গুপ্ত ঘৰত বাস কৰিছিল, যিটো ঘৰ তেওঁলোকৰ নামেৰেই ৰখা হৈছিল। ঋষিজন নিজেই হ্ৰদটোৰ মাজৰ এটা দ্বীপৰ ওপৰত থকা এটা ৰাজপ্ৰসাদত বাস কৰা বুলি উল্লেখ আছে। ৰামে এই হ্ৰদৰ চাৰিওফালে বতাহত ভাঁহি অহা সংগীতৰ সুৰ পৰ্যবেক্ষণ কৰা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে, যিটোত এজন ভৱিষ্যদ্বক্তাই তেওঁক কৈছিল যে, ই অপ্সাৰৰ গীতৰ পৰাই উদ্ভৱ হৈছে।
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ স্থানসমূহ
বাণাসুৰ (ৰামায়ণ)

**বাণাসুৰ** (সংস্কৃত:बाणासुर) মিথিলা ৰাজ্যত সীতা স্বয়ম্বৰ সভা উপলক্ষে হোৱা ৰজা জনকৰ দৰবাৰৰ সভাপতি আছিল।
জনক ৰজাৰ দৰবাৰত অসুৰ ৰজা ৰাৱণৰ সৈতে হোৱা সংলাপৰ বাবে তেওঁ পৰিচিত। বাণাসুৰ আৰু ৰাৱণৰ সংলাপক *ৰাৱণ-বাণাসুৰ সংবাদ* নামেৰে জনা যায়।  ভাৰত উপমহাদেশৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত অভিনয় কৰা ৰামলীলা নাটকত ই অতি জনপ্ৰিয়। ৰামলীলা নাটকত ৰাৱণৰ বাবে এটা বিশেষ খণ্ড - *বাণাসুৰ সংবাদ*।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ চৰিত্ৰ
আচলা সচদেৱ

**আচলা সচদেৱ** () (৩ মে' ১৯২০ – ৩০ এপ্ৰিল ২০১২) হিন্দী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ জগতৰ ক্লাছিক ছবিত অভিনয় কৰা এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী আছিল, যি শিশু অভিনেতা হিচাপে নিজৰ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰিছিল। পিছলৈ হিন্দী ছবিত মাতৃ আৰু আইতাকৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰি তেওঁ পৰিচিত হৈছিল। তেওঁৰ আটাইতকৈ স্মৰণীয় চৰিত্ৰ আছিল *ৱক্ত* (১৯৬৫) ; যিখন ছবিত তেওঁ বলৰাজ সাহনীৰ পত্নীৰ ভূমিকা ৰূপায়ণ কৰিছিল৷ আনহাতে দিলৱালে দুলহানিয়া লে জায়েংগে (১৯৯৫) ছবিত তেওঁ কাজলৰ আইতাকৰ চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰিছিল।

## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯২০ চনৰ ৩ মে'ত পেশ্বোৱাৰত আচলা সচদেৱৰ জন্ম হৈছিল৷

## কৰ্মজীৱন
আচলাই ভাৰত বিভাজনৰ পূৰ্বে লাহোৰৰ অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ'ত কাম কৰিছিল আৰু তাৰ পিছত দিল্লী অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ'ত কাম কৰিছিল। আচলাই *ফেশ্বনেবল ৱাইফ (১৯৩৮)* ছবিৰে চলচ্চিত্ৰত অভিষেক ঘটায়, আৰু ১৩০ খনতকৈও অধিক হিন্দী ছবিত অভিনয় কৰে। য়শ চোপ্ৰাৰ প্ৰথম প্ৰডাকচন *ডাগ: এ পয়েম অৱ লাভ (১৯৭৩)*ৰ পৰা আৰম্ভ কৰি *চান্দনী (১৯৮৯)* আৰু *দিলৱালে দুলহনিয়া লে জায়েংগে (১৯৯৫)* আদি ছবিৰ পৰা আৰম্ভ কৰি বহু যশ ৰাজৰ বহু ফিল্মত অভিনয় কৰিছে। মাৰ্ক ৰবছনৰ *নাইন আৱাৰছ টু ৰামা (১৯৬৩)* আৰু মাৰ্চেণ্ট আইভৰীৰ *দ্য হাউছহোল্ডাৰ (১৯৬৩)* আদি ইংৰাজী ছবিত অভিনয় কৰাৰ উপৰিও তেওঁৰ আন আন উল্লেখযোগ্য ছবিসমূহ আছিল *প্ৰেম পূজাৰী, মেৰা নাম জোকাৰ, হৰে ৰামা হৰে কৃষ্ণ আৰু আন্দাজ*। কিন্তু তেওঁৰ আটাইতকৈ উল্লেখযোগ্য ভূমিকা *ৱক্ত (১৯৬৫)* ছবিখনত বলৰাজ চাহানীৰ পত্নী হিচাপে৷ যিখন ছবিত তেওঁৰ ওপৰত হিট গীত *এ মেৰী জোহৰা জাবিন* চিত্ৰিত কৰা হৈছিল।
## ব্যক্তিগত জীৱন
পুনেৰ ভোছাৰী ঔদ্যোগিক বাগিচাত মৰিছ ইলেক্ট্ৰনিকছ নামৰ এটা কাৰখানা থকা ক্লিফৰ্ড ডগলাছ পিটাৰ্ছৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হৈ আচালা পুনেৰ বাসিন্দা হৈছিল। পিছলৈ এই কাৰখানাটো পিৰামাল গ্ৰুপক বিক্ৰী কৰা হয়। প্ৰায় চলচ্চিত্ৰৰ দৰে ৰূপত মুম্বাইৰ এখন ছবিৰ চেটত যশ চোপ্ৰাই পিটাৰ্ছৰ সৈতে সচদেৱক চিনাকি কৰাই দিয়ে। তেতিয়ালৈকে পিটাৰৰ প্ৰথম পত্নীৰ মৃত্যু হৈছিল আৰু সচদেৱ নিজেই বিবাহ বিচ্ছেদিত হৈ আছিল। তেওঁ বিয়া পাতিলে। মেকানিকেল ইঞ্জিনিয়াৰ পিটাৰ্ছৰ ভোছাৰীত এটা কাৰখানা আছিল আৰু হাদাপছাৰলৈ স্থানান্তৰিত হোৱাৰ আগতে কিছুদিন একেটা অঞ্চলতে বাংলোত বাস কৰিছিল। পিটাৰ্ছৰ মৃত্যুৰ পিছত আচলা অকলে থাকিল। মৃত্যুৰ পাঁচ বছৰ আগতে তেওঁ পুনেত থকা নিজৰ ফ্লেটটো জনসেৱা ফাউণ্ডেশ্যন নামৰ এটা দাতব্য সংস্থাক এই চৰ্তত দিছিল যে তেওঁ জীয়াই থকালৈকে তেওঁলোকে তেওঁৰ যত্ন ল'ব লাগিব।

২০১১ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত আচলা পিছলি খাই নিজৰ পাকঘৰত পৰিল। তেওঁৰ ভৰিখন ভাঙি যায়। ইয়াৰ পিছত তেওঁৰ মগজুত বহুবিধ এম্ব’লিজম (ৰক্তবাহী নলী বন্ধ হৈ পৰা) ধৰা পৰে। ইয়াৰ ফলত সম্পূৰ্ণ পক্ষাঘাতগ্ৰস্ত হৈ তেওঁ দৃষ্টিশক্তি হেৰুৱাই পেলালে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
সম্বৰণ

**সম্বৰণ** মহাভাৰতত এজন ৰজাৰ নাম। তেওঁ তাপ্তিৰ স্বামী আৰু কুৰুৰ পিতৃ আৰু ঋক্ষৰ পুত্ৰ।
## মহাভাৰতত সম্বৰণ

আদি পৰ্বত উল্লেখ থকামতে, এসময়ত সম্বৰণে তেওঁৰ শাসনকালত প্ৰজাসকলৰ মাজত এক বৃহৎ দুৰ্যোগৰ সৃষ্টি হৈছিল। সকলো ধৰণৰ মহামাৰীৰ লগতে দুৰ্ভিক্ষ, খৰাং আৰু অতিমাৰীৰ সৃষ্টি হৈছিল। তাৰ ওপৰতে এক বৃহৎ সৈন্যবাহিনীৰে শক্তিশালী শত্ৰুৱে দেশখন আক্ৰমণ কৰাত ৰজাই পৰিয়াল, বন্ধু-বান্ধৱী আৰু মন্ত্ৰীসকলৰ সৈতে পলায়ন কৰি আহি সিন্ধু নদীৰ কাষৰীয়া বনাঞ্চলত বসতি স্থাপন কৰিবলগীয়া হয়। তাৰ পাছত এদিন ঋষি বশিষ্ঠ তেওঁলোকৰ ওচৰলৈ গৈ আঠ বছৰ তেওঁলোকৰ লগত থাকিল। ইয়াৰ পিছত সম্বৰণে তেওঁক নিজৰ পুৰোহিত কৰাৰ সংকল্প লয় আৰু তেওঁৰ সহায়ত তেওঁৰ সমগ্ৰ ৰাজ্য আৰু ক্ষমতা পুনৰ লাভ কৰে।

### তাপ্তিৰ লগত বিবাহ
এবাৰ ৰজাই তেওঁ উঠি ফুৰা ঘোঁৰাটোৰ মৃত্যু হোৱাত এটা পাহাৰত খোজ কাঢ়ি বিচৰণ কৰি আছিল। হঠাৎ তেওঁ সপোন সপোন যেন লগা এগৰাকী অতুলনীয় সৌন্দৰ্যৰ এগৰাকী যুৱতী দেখা পালে। ৰজাই ছোৱালীজনীক তেওঁৰ বিষয়ে জানিবলৈ মাত দিওঁতেই তেওঁ অদৃশ্য হৈ পৰিল।। তাকে দেখি ৰজা স্তম্ভিত হৈ পৰিল। কিন্তু অলপ পাছত তেওঁ পুনৰ আবিৰ্ভূত হ’ল আৰু ক’লে যে তেওঁ সূৰ্য দেৱতা বিৱস্বতৰ কন্যা আৰু তেওঁ ৰজাক বিয়া কৰাব পাৰে নে নাই, সেইটো সিদ্ধান্ত দেউতাকেহে ল’ব পাৰিব। 

ৰজাৰ মনত কি চলি আছে সেই কথা অন্তৰ্দৃষ্টিৰে জানিব পাৰি বশিষ্ঠ মুনি সোনকালে আহি উপস্থিত হ’ল আৰু ৰজাই তেওঁৰ দিহাতে পাহাৰত অকলশৰে বাৰ দিন থাকি সূৰ্যক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলে। ৰজাই মুনিক তেওঁৰ হৈ সূৰ্য দেৱতাৰ ওচৰলৈ যাবলৈ ক’লে, যাৰ বাবে প্ৰস্তাৱিত বিবাহৰ বাবে তেওঁৰ কন্যা তপতীক ৰজাৰ হাতত দিবলৈ সহজেই সন্মত হ’ল। 

বাৰ বছৰ ধৰি ৰজাই নিজৰ কৰ্তব্যৰপৰা সম্পূৰ্ণৰূপে আঁতৰি আহি পাহাৰত পত্নীৰ সৈতে সুখেৰে বাস কৰিছিল। কিন্তু তাৰ পিছত দেশখনত এক বিপজ্জনক খৰাং পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি হয়, তেতিয়া বশিষ্ঠই সম্ৱৰণ আৰু তেওঁৰ পত্নীক পুনৰ ৰাজ্যলৈ মাতিলে, তেওঁলোক উভতি অহাৰ ফলত সকলো নাগৰিক সুখ আৰু সমৃদ্ধিৰে বাস কৰিবলৈ সক্ষম হয়।
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:মহাভাৰতৰ চৰিত্ৰ
সত্ৰাজিত

**সত্ৰাজিত** বা সত্ৰাজিৎ, হিন্দু ধৰ্মৰ এজন যাদৱ বংশী ৰজা। তেওঁৰ দহগৰাকী পত্নী আৰু সত্যভামা, ব্ৰতিনী আৰু প্ৰস্বপিনী নামৰ তিনিগৰাকী কন্যা আছিল, যিসকল সকলোৱে কৃষ্ণৰ সৈতে বিবাহিত আছিল। তেওঁক সূৰ্য দেৱতাৰ মহান ভক্ত বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। স্যমন্তক মণিৰ কিম্বদন্তিত তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য ভূমিকা আছে।
## কিম্বদন্তি
### স্যামন্তক লাভ
ভাগৱত পুৰাণত সত্ৰাজিৎ সূৰ্য দেৱতাৰ মহান ভক্ত আছিল বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। ভক্তিত অতিশয় সন্তুষ্ট হৈ সূৰ্যই তেওঁক উপহাৰ হিচাপে এই মণি আগবঢ়াই দিলে, যাৰ গৰাকীক বহু ধন প্ৰদান কৰাৰ ক্ষমতা আছিল। সত্ৰাজিতে যেতিয়া মণিটো পিন্ধিছিল, তেতিয়া ইয়াৰ উজ্জ্বলতা এনেকুৱা আছিল যে তেওঁকেই সূৰ্য্য দেৱতা বুলি ভুল কৰা হৈছিল। এখন সভাৰ সময়ত কৃষ্ণই সত্ৰাজিতক সেই মণিটো ৰজা উগ্ৰসেনক দিবলৈ ক’লে, যাতে ইয়াক সকলোৰে মংগলৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰিব পৰা যায়। নিজৰ অধিকাৰৰ বাবে গৌৰৱ কৰি সত্ৰাজিতে স্যামন্তক মণিটো দিবলৈ অস্বীকাৰ কৰে। 

### মণিৰ অন্তৰ্ধান
এদিন সত্ৰাজিতৰ ভায়েক প্ৰসেনে সত্ৰাজিতৰ পৰা সেই মণিটো খুজি লৈ পিন্ধি চিকাৰৰ বাবে এখন হাবিলৈ গ’ল। তাতে এটা সিংহই তেওঁক হত্যা কৰি মণিটো লৈ এটা গুহাৰ ভিতৰলৈ সোমাই গ’ল। গুহাটো আছিল ভালুকৰ অমৰ ৰজা জাম্বৱন্তৰ। জাম্বৱনে সিংহটোক বধ কৰি সেই মণিটো নিজৰ বাবে লৈ গ’ল, খেলনা হিচাপে পুত্ৰক আগবঢ়াই দিলে। বহু পৰ ভায়েকৰ খবৰ নোপোৱাত সত্ৰাজিতে সন্দেহ কৰিলে যে, মণিৰ বাবেই নিশ্চয় তেওঁৰ ভায়েকক হত্যা কৰা হৈছে,আৰু কৃষ্ণই সেই কৰ্ম সংঘটিত কৰা বুলি সন্দেহ কৰিলে। এই উৰাবাতৰি বিয়পি পৰিল আৰু কৃষ্ণই নিজেই সেই মণিটো উদ্ধাৰ কৰিবলৈ আগবাঢ়িল।
### মণি লাভ আৰু সত্যভামাৰ বিবাহ
প্ৰসেনক সিংহই হত্যা কৰা বুলি জানি কৃষ্ণই ভালুকৰ গুহাত প্ৰৱেশ কৰিলে। তেওঁ আৱিষ্কাৰ কৰে যে, সেই মণিটো এটা শিশুৱে খেলনা হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰি আছে। অচিনাকি লোকৰ প্ৰৱেশ দেখি শিশুটিৰ ধাইৰ চিঞৰ শুনি ক্ৰোধিত জাম্বৱনে কৃষ্ণক আক্ৰমণ কৰে।
তেওঁলোকে ২৮ দিন আৰু ৰাতি যুঁজিছিল, তাৰ আগতে জাম্বৱনে অৱশেষত উপলব্ধি কৰিছিল যে কৃষ্ণ ৰামৰ পুনৰ্জন্ম। ভয় খাই তেওঁ কৃষ্ণক মহিমামণ্ডিত কৰি স্যামন্তকৰ লগতে তেওঁৰ কন্যা জাম্বৱতীকো দেৱতাৰ লগত বিয়া কৰাই দিলে। কৃষ্ণই দুয়োকে গ্ৰহণ কৰি ভালুক ৰজাক মোক্ষ প্ৰাপ্তি কৰালে। তেওঁ সত্ৰাজিতক ৰাজসভালৈ মাতিলে, আৰু স্যামন্তকৰ উদ্ধাৰৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰিলে। তেওঁ যদু ৰজাৰ হাতত সেই মণিটো পুনৰ ঘূৰাই দিলে। নিজে দিয়া মিছা অভিযোগত গভীৰভাৱে লাজ পাই সত্ৰাজিতে কৃষ্ণক স্যামন্তকৰ লগতে ‘নাৰীৰ মাজত ৰত্ন’ বুলি গণ্য কৰা কন্যা সত্যভামাৰ হাত আগবঢ়াবলৈ সিদ্ধান্ত ল’লে। কৃষ্ণই সত্যভামাক বিয়া কৰায়, কিন্তু ইয়াৰ দাতা সূৰ্য হোৱাৰ বাবে ইয়াক সত্ৰাজিতৰ সম্পত্তি বুলি গণ্য কৰি গ্ৰহণ কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰে।
### মৃত্যু
ভাগৱত পুৰাণত বৰ্ণনা কৰা হৈছে যে কৃতবৰ্মা, অক্ৰুৰ আৰু শতাধন্ব নামৰ তিনিজন যাদৱ যোদ্ধাই মণিৰ মহিমাৰে মোহিত হৈছিল আৰু নিজৰ বাবে ইয়াক বিচাৰিছিল। এদিন ৰাতি সত্ৰাজিত শুই থাকোঁতে তেওঁলোকে তেওঁক হত্যা কৰে আৰু সেই মণিটো লৈ যায়। পিছলৈ কৃষ্ণ আৰু বলোৰামে শতাধন্ৱক বধ কৰি সত্ৰাজিতৰ মৃত্যুৰ প্ৰতিশোধ লয়, কিন্তু সেই মণি তেওঁৰ হাতত নাই বুলি উপলব্ধি কৰে। শহুৰেকৰ অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়া সম্পন্ন কৰি কৃষ্ণই অতি সোনকালেই আৱিষ্কাৰ কৰিলে যে শতধন্ৱই সেই মণিটো অক্ৰুৰৰ ওচৰত জমা দিছে আৰু অক্ৰুৰএ দিনে দিনে সোণৰ বেদীত ধৰ্ম যজ্ঞ কৰি আহিছে। কৃষ্ণই অক্ৰুৰক দ্বাৰকাৰ ওচৰলৈ মাতি আনিলে আৰু তেওঁ সেই মণিটো কাপোৰৰ টুকুৰাত মেৰিয়াই আনিলে। তেওঁ নিজৰ বংশৰ লোকৰ উপস্থিতিত স্যামন্তক দেৱতাৰ হাতত তুলি দিলে, যাৰ ফলত তেওঁৰ চুৰি কৰা বুলি থকা অভিযোগ খণ্ডন হ’ল। সত্ৰাজিতৰ কন্যা সত্যভামাকে ধৰি কেইবাজনো ব্যক্তিয়ে স্যামন্তকক নিজৰ বুলি দাবী কৰাটো লক্ষ্য কৰি কৃষ্ণই সেই মণিটো অক্ৰুৰৰ হাতত ঘূৰাই দিলে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:মহাভাৰতৰ চৰিত্ৰ
শূৰসেন

**শূৰসেন** বা শূৰসেনী মথুৰা বা সুৰসেনা মহাজনপদৰ শাসক আছিল। তেওঁৰ বিবাহ হৈছিল মাৰিছা নামৰ এগৰাকী নাগ কুলৰ মহিলাৰ সৈতে। তেওঁ তেওঁৰ সকলো সন্তান জন্ম দিছিল আৰু ভীমৰ প্ৰতি বাসুকীৰ আশীৰ্বাদৰ কাৰণ আছিল। তেওঁক সেই ৰজা বুলি কোৱা হৈছে যাৰ নামেৰে সুৰসেন ৰাজ্যৰ নামকৰণ আৰু প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল।

শূৰসেন সমুদ্ৰবিজয় (অৰিষ্টনেমিৰ পিতৃ), বাসুদেৱ (কৃষ্ণ আৰু বলোৰামৰ পিতৃ) আৰু কুন্তী (কৰ্ণ আৰু পাণ্ডৱৰ মাতৃ)ৰ পিতৃ আছিল বাসুদেৱ (কৃষ্ণৰ পিতৃ) আৰু কুন্তীৰ পিতৃ বুলি মহাভাৰত আৰু পুৰাণ উভয়তে তেওঁৰ বহুবাৰ উল্লেখ আছে।
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:মহাভাৰতৰ চৰিত্ৰ
সমুদ্ৰবিজয়

**সমুদ্ৰবিজয়** নেমিনাথৰ (দ্বব্বিংশ তীৰ্থংকৰ) আৰু বসুদেৱৰ (কৃষ্ণৰ পিতৃ) ভাতৃ। শৌৰীপুৰত হৰিবংশ বংশৰ ৰজা অন্ধকবৃষ্টিৰ ঘৰত তেওঁৰ জন্ম হৈছিল আৰু পিছলৈ তেওঁ ৰজা হিচাপে শাসন কৰিছিল। তেওঁ ৰাজকুমাৰী শিৱাদেৱীক বিয়া কৰায়।
## উৎস

*  
*
*

## তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:মহাভাৰতৰ চৰিত্ৰ
সুদক্ষিণ

**সুদক্ষিণ** (সংস্কৃত: सुदक्षिण) হিন্দু মহাকাব্য মহাভাৰতত উল্লেখ কৰা কম্বোজসকলৰ এজন ৰজা।

## কিংবদন্তি
কুৰুক্ষেত্ৰ যুদ্ধৰ চতুৰ্দশ দিনা অৰ্জুনে নিজৰ ৰথী কৃষ্ণৰ সৈতে জয়দ্ৰথক আক্ৰমণৰ চেষ্টা কৰে। দ্ৰোণ আৰু দুৰ্যোধনে অৰ্জুনৰ পথত যোদ্ধাৰ ব্যৱস্থা কৰে, সূৰ্যাস্তলৈকে তেওঁৰ অগ্ৰগতিত বাধাৰ সৃষ্টি কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে। সুদক্ষিণে অৰ্জুনক প্ৰত্যাহ্বান জনাই পলায়ন কৰা কৌৰৱ অক্ষৌহিণীক একত্ৰিত কৰে। তেওঁ অৰ্জুনৰ ওপৰত বল্লম নিক্ষেপ কৰে; বল্লমটো লক্ষ্যভেদ কৰাত সক্ষম হয় আৰু অৰ্জুনৰ ৰক্তক্ষৰণ হৈ নিজৰ আসনত মূৰ্চ্ছা যায়। কৌৰৱ সৈন্যই অৰ্জুন মৃত বুলি ভাবি উল্লাস কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। কিন্তু অৰ্জুনে সোনকালে সুস্থ হৈ উঠে আৰু ক্ৰোধিত হৈ ইন্দ্ৰাস্ত্ৰক আমন্ত্ৰণ জনায়, যিয়ে অসংখ্য কাঁড়ত বৃদ্ধি হৈ কৌৰৱ শক্তিক ধ্বংস কৰে। সুদক্ষিণ এই কাঁড়বোৰৰ এডালৰ আঘাতত ভূপতিত হয়।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:মহাভাৰতৰ চৰিত্ৰ
ইন্দ্ৰাস্ত্ৰ

**ইন্দ্ৰাস্ত্ৰ** হৈছে হিন্দু দেৱতা ইন্দ্ৰৰ অস্ত্ৰ। ৰামায়ণ আৰু মহাভাৰতৰ দৰে হিন্দু গ্ৰন্থত এই অস্ত্ৰৰ বৈশিষ্ট্য আছে।
ৰাম, লক্ষ্মণ আৰু অৰ্জুন আদি চৰিত্ৰই ইন্দ্ৰাস্ত্ৰ লাভ কৰা বুলি ধৰা হয়।

## সাহিত্য
### মহাভাৰত
মহাভাৰতত ইন্দ্ৰই অৰ্জুনক ইন্দ্ৰাস্ত্ৰ আগবঢ়াইছে।

কুৰুক্ষেত্ৰ যুদ্ধৰ চতুৰ্দশ দিনা যেতিয়া অৰ্জুনে ৰজা জয়দ্ৰথক বধ কৰিব বিচাৰিছিল, তেতিয়া দ্ৰোণ আৰু দুৰ্যোধনে অৰ্জুনক বাধা দিবলৈ নিজৰ লোক পঠিয়াইছিল। ইয়াৰে এজন আছিল সুদক্ষিণ ৰজা, তেওঁ অৰ্জুনৰ ওপৰত বল্লম নিক্ষেপ কৰি আঘাত কৰি তেওঁৰ তেজ বোৱাইছিল। আনকি কৌৰৱসকলে তেওঁক মৃত বুলি বিশ্বাস কৰাৰ সময়তো অৰ্জুনে ইন্দ্ৰাস্ত্ৰ নিক্ষেপ কৰি ৰজা সুদক্ষিণ আৰু তেওঁৰ সেনাবাহিনীৰ এক বৃহৎ অংশক হত্যা কৰে।

### ৰামায়ণ
ৰামায়ণত লক্ষ্মণে ৰাৱণৰ পুত্ৰ ইন্দ্ৰজিতক বধ কৰিবলৈ ইন্দ্ৰাস্ত্ৰক নিয়োগ কৰে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অস্ত্ৰ
উপেন্দ্ৰনাথ বৰ্মন

**উপেন্দ্ৰনাথ বৰ্মন** () এজন ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ। ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ সদস্য হিচাপে তেওঁ পশ্চিম বংগৰ কোচবিহাৰৰ পৰা ভাৰতৰ সংসদৰ নিম্ন সদন লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হয়।

## ব্যক্তিগত জীৱন
বৰ্মন ৰাজবংশী পৰিয়ালৰ আছিল। তেওঁৰ পিতৃ বীৰনাৰায়ণ বৰ্মনৰ ঘৰ কোচবিহাৰত। কোচবিহাৰৰ ভিক্টোৰিয়া কলেজৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰি কলিকতাৰ ইউনিভাৰ্চিটি ল কলেজৰ পৰা এল এল বি ডিগ্ৰী লাভ কৰে। কিছু বছৰ জলপাইগুৰিতে আইন চৰ্চা কৰিছিল।
১৯২৬ চনত ক্ষীৰোদাবালা দেৱীক বিয়া কৰাই দুজন পুত্ৰ আৰু চাৰিগৰাকী কন্যা সন্তান জন্ম দিয়ে। ১৯৮৮ চনত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।

## ৰাজনৈতিক কেৰিয়াৰ
বৰ্মন ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ সদস্য আছিল আৰু ১৯৩৭ চনৰ পৰা ১৯৪৫ চনলৈ বংগ বিধানসভালৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল। ১৯৪১ চনৰ পৰা ১৯৪৩ চনৰ ভিতৰত ৰাজ্যখনত মন্ত্ৰী হিচাপেও কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। ১৯৫২ চনৰ প্ৰথম সাধাৰণ নিৰ্বাচনত তেওঁ উত্তৰ বংগ লোকসভাৰ আসনৰ পৰা প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰি জয়লাভ কৰে। ১৯৫৭ চনত তেওঁ পুনৰ কোচবিহাৰ সমষ্টিৰ পৰা লোকসভা নিৰ্বাচনত যুঁজি জয়ী হয়।

## মতাদৰ্শ
পিছপৰা জাতিৰ অধিকাৰক লৈ বৰ্মন এক আৱাজ আছিল। তেতিয়াৰ ‘ডিপ্ৰেছড ক্লাছ’ নামেৰে জনাজাত অনুসূচিত জাতিসমূহৰ বাবে সংৰক্ষণৰ ব্যৱস্থা ভাৰত চৰকাৰৰ আইন, ১৯৩৫ত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল যিখন ব্ৰিটিছ সংসদে গৃহীত কৰিছিল যদিও বৰ্মনে বিশ্বাস কৰিছিল যে পিছপৰা জাতিৰ অৱস্থাৰ উন্নতি হোৱা নাই। তেওঁৰ মতে, শিক্ষা লাভৰ সুযোগ পোৱা বিশেষ সুবিধাপ্ৰাপ্ত কিছুমানৰহে অৱস্থা ভাল আছিল।

## সাহিত্যিক কৃতী
বৰ্মনে ৰাজবংশী সম্প্ৰদায়ৰ ইতিহাস আৰু ৰাজবংশী সাহিত্যৰ ইতিহাস ৰচনা কৰিছিল।
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ৰাজনীতিবিদ
শ্ৰেণী:ৰাজবংশী ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
স্বপ্না বৰ্মন

**স্বপ্না বৰ্মন** () এগৰাকী ভাৰতীয় হেপ্টাথ্লীট।
২০১৮ চনৰ এছিয়ান গেমছত সোণৰ পদক লাভ কৰাৰ লগতে ২০১৭ চনৰ এছিয়ান এথলেটিকছ চেম্পিয়নশ্বিপত হেপ্টাথলনত প্ৰথম স্থান লাভ কৰে। ২০১৯ চনৰ আগষ্ট মাহত তেওঁক অৰ্জুন বঁটাৰে সন্মানিত কৰা হয়। ২০২২ চনত ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় গেমছত হাই জাম্প আৰু হেপ্টাথলনত স্বৰ্ণ পদক লাভ কৰিছিল।
## কৃতিত্ব
বৰ্মনৰ জন্ম হৈছিল ১৯৯৬ চনত পশ্চিম বংগৰ জলপাইগুৰিৰ ওচৰৰ ঘোষপাৰা গাঁৱৰ এটা দৰিদ্ৰ ৰাজবংশী পৰিয়ালত। অস্বাভাৱিক যদিও তেওঁৰ প্ৰতিখন ভৰিত ছটাকৈ আঙুলি আছিল। মাতৃ বসনা চাহ বাগিচাত কাম কৰিছিল আৰু পিতৃ পঞ্চানন বৰ্মন ৰিক্সাচালক আছিল আৰু ২০১৩ চনত ষ্ট্ৰোকত আক্ৰান্ত হৈ শয্যাশায়ী আছিল, যাৰ ফলত তেওঁৰ চাৰিটা সন্তানৰ জীৱন ধাৰণ সমস্যা হৈ পৰিছিল। স্বপ্নাই সেয়ে পৰিমিত খাদ্য পোৱাত অসুবিধা পাইছিল আৰু তেওঁৰ অস্বাভাৱিক ভৰি দুখন অতিৰিক্ত সমস্যাৰ কাৰণ হৈ পৰিছিল, কাৰণ তেওঁ দৌৰিবৰ বাবে বহল দৌৰৰ জোতা কিনিব নোৱাৰিছিল। স্বপ্নাই নিজৰ পুৰস্কাৰৰ ধনেৰে কেঁচা বেৰৰ ঘৰত থকা পৰিয়ালটো চোৱাচিতা কৰে। ২০১৬ চনত তেওঁ এথলেটিকছত লাভ কৰা সফলতাৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ১৫০,০০০ টকাৰ জলপানি লাভ কৰে। তেওঁ কলকাতাৰ স্প’ৰ্টছ অথৰিটি অৱ ইণ্ডিয়া কেম্পাছত প্ৰশিক্ষণ লয়।

২০১৬ চনত ৰাহুল দ্ৰাবিড় এথলীট মেণ্টৰশ্বিপ প্ৰগ্ৰেমৰ জৰিয়তে গ'স্প'ৰ্টছ ফাউণ্ডেচনে তেওঁক সহায় কৰে।

২০১৮ চনৰ এছিয়ান গেমছত সোণৰ পদক লাভ কৰিছিল বৰ্মনে, থুঁতৰিৰ আঘাতৰ পিছতো তেওঁ এই সফলতা লাভ কৰিছিল। ২০১৭ চনৰ এছিয়ান এথলেটিকছ চেম্পিয়নশ্বিপৰ অন্তিম ইভেণ্ট – মহিলা হেপ্টাথলন যিটো আছিল ৮০০ মিটাৰ য'ত তেওঁ চতুৰ্থ স্থান লাভ কৰিছিল। কিন্তু বৰ্মনে তেওঁৰ বহু ব্যক্তিগত অভিলেখ ভংগ কৰিছিল আৰু তেওঁ পূৰ্বৰ ছটা ইভেণ্টৰ পৰা সোণৰ পদক লাভ কৰিবলৈ যথেষ্ট পইণ্ট লাভ কৰিছিল।

২০২১ চনৰ ফেডাৰেচন কাপ চিনিয়ৰ এথলেটিকছ চেম্পিয়নশ্বিপত হেপ্টাথলনত সোণৰ পদক লাভ কৰাৰ লগতে ২০২২ চনত ৰাষ্ট্ৰীয় গেমছত হেপ্টাথলনত অংশগ্ৰহণ কৰে। ১.৮৩ মিটাৰ উচ্চতাৰে হাই জাম্প গেমছৰ অভিলেখ ভংগ কৰি অভাৱনীয় সোণৰ পদক লাভ কৰে। জেভেলিন আৰু ১০০ মিটাৰ হাৰ্ডলছতো প্ৰথম স্থান লাভ কৰিছিল। হেপ্টাথলনৰ বাবে সোণৰ পদক লাভ কৰি তেওঁ জনাইছিল যে যদি তেওঁৰ কিছুমান সহায়ক কৰ্মচাৰীৰ পৃষ্ঠপোষকতা থাকিলহেঁতেন, তেন্তে তেওঁ আৰু অধিক স্ক'ৰ কৰিলেহেঁতেন।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ক্ৰীড়াবিদ
শ্ৰেণী:অৰ্জুন বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী
শ্ৰেণী:ৰাজবংশী ব্যক্তি
গদা

**গদা** ভাৰতীয় উপমহাদেশত প্ৰচলিত হাতুৰীৰ দৰে এবিধ ভোটা কিন্তু শক্তিশালী অস্ত্ৰ।। ই কাঠ বা ধাতুৰ যিকোনো এটাৰে নিৰ্মিত ই মূলতঃ এটা নালত লগোৱা এটা গোলাকাৰ মূৰৰে গঠিত, ওপৰত এটা জোং থাকে। ভাৰতৰ বাহিৰত দক্ষিণ-পূব এছিয়াতো গদা গ্ৰহণ কৰা হৈছিল, য’ত এতিয়াও ইয়াক *চিলাত*ত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

গদা হিন্দু দেৱতা হনুমানৰ প্ৰধান অস্ত্ৰ। শক্তিৰ বাবে পৰিচিত হনুমানক পৰম্পৰাগতভাৱে ভাৰতীয় উপমহাদেশ আৰু দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ মল্লযুঁজাৰুৰ দ্বাৰা পূজা কৰা হয়। বিষ্ণুৱেও নিজৰ চাৰিখন হাতৰ এখনত কৌমোদকী নামৰ গদাক লৈ ফুৰে।
মহাভাৰত মহাকাব্যত যোদ্ধা বলোৰাম, দুৰ্যোধন, ভীম, কৰ্ণ, শল্য, জৰাসন্ধ আদিক গদাৰ অধিপতি বুলি কোৱা হৈছিল।
## গদাযুদ্ধৰ নাম
গদা ব্যৱহাৰৰ যুদ্ধ কলাক গদাযুদ্ধ বুলি জনা যায়। ইয়াক হয় এককভাৱে বা যোৰকৈ ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি, আৰু বিশটা ভিন্ন ধৰণে কৰিব পাৰি। অগ্নি পুৰাণ আৰু মহাভাৰতত বিভিন্ন গদা-যুদ্ধ কৌশলৰ উল্লেখ আছে যেনে- আহত (आहत), প্ৰবৃত (प्रभृत), কমলাসন (कमलासन), ঊৰ্ধ্বৰ্গত্ৰ (ऊर्ध्वगत्र), নমন্ত (नमন্ত), ৱামদক্ষিণ (वामदक्षण), আৱৃত্ত (आवृत्त), পৰৱৃত (परावृत्त), পদোদ্ধৃত (पद्ध्ध), কৃত অৱপ্লত (अवप्लत), হংসমাৰ্গ (हंसमार्ग) আৰু বিভাগ (विभाग)।

ভাৰতীয় যুদ্ধ কলা কলাৰিপায়াত্তুত গদা ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
## ব্যায়ামৰ সঁজুলি
হিন্দু শাৰীৰিক অনুশীলন সংস্কৃতিৰ পৰম্পৰাগত প্ৰশিক্ষণ সঁজুলিৰ ভিতৰত গদা অন্যতম, আৰু উত্তৰ ভাৰতৰ আখৰাত ই সাধাৰণ।
অনুশীলনকাৰীৰ শক্তি আৰু দক্ষতাৰ স্তৰৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি বিভিন্ন ওজন আৰু উচ্চতাৰ গদা ব্যৱহাৰ কৰা হয়। বিশ্বৰ সকলো গদাৰ ভিতৰত ভগৱান হনুমানৰ গদা আছিল আটাইতকৈ ডাঙৰ বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। প্ৰশিক্ষণৰ উদ্দেশ্যে এটা বা দুটা কাঠৰ গদা পিঠিৰ পিছফালে কেইবাটাও ভিন্ন ধৰণে ঘূৰায় আৰু ই গ্ৰীপৰ শক্তি আৰু কান্ধৰ সহনশীলতা গঢ়ি তোলাৰ বাবে বিশেষভাৱে উপযোগী।
*গ্ৰেট গামা* গদাৰ ব্যাপক ব্যৱহাৰৰ বাবে জনাজাত আছিল। কুষ্ঠী প্ৰতিযোগিতাত বিজয়ীসকলক প্ৰায়ে গদা প্ৰদান কৰা হয়।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অস্ত্ৰ
প্ৰণৱ কুমাৰ বৰ্মন

**প্ৰণৱ কুমাৰ বৰ্মন** অসমৰ এগৰাকী সমকালীন অসমীয়া কবি আৰু সাহিত্যিক। আধুনিক অসমীয়া কবিতাত ভাষা, অনুভৱ, প্ৰেম, সমাজ আৰু মানৱীয় চিন্তাধাৰাক কেন্দ্ৰ কৰি তেওঁ গুৰুত্বপূৰ্ণ অৱদান আগবঢ়াই আহিছে। *সন্দকৈ কলেজ* উপন্যাস, *সন্দিকৈ কলেজৰ তুমি সাগৰিকা বৰদলৈ* কাব্য সংকলন আৰু আত্মকথামূলক গদ্য সংকলন *কলকাতাৰ বেশ্যা দিল্লীৰ বৰষুণ*ৰ বাবে তেওঁ বিশেষভাবে পৰিচিত।

## জীৱন আৰু সাহিত্যিক পৰিচয়
প্ৰণৱ কুমাৰ বৰ্মন অসমীয়া ভাষাৰ এজন সুপ্ৰতিষ্ঠিত কবি হিচাপে পৰিচিত। তেওঁ বিভিন্ন সাহিত্য-অনুষ্ঠান, কবিতা পাঠ আৰু সাহিত্য সভাত সক্ৰিয়ভাৱে অংশগ্ৰহণ কৰি অসমীয়া কবিতাক ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত প্ৰতিষ্ঠা কৰাত সহায় কৰিছে। বেংগালুৰুত সাহিত্য অকাডেমিৰ উদ্যোগত অনুষ্ঠিত অনুষ্ঠানত তেওঁ কবিতা পাঠ কৰা ঘটনাই সাহিত্য মহলত বিশেষ গুৰুত্ব লাভ কৰিছিল।

## সাহিত্যকৃতি
প্ৰণৱ কুমাৰ বৰ্মনে একাধিক কবিতা পুথি ৰচনা কৰিছে। তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য সাহিত্যকৃতিসমূহ হ’ল—
* *সন্দিকৈ কলেজ*
* *সন্দিকৈ কলেজৰ তুমি সাগৰিকা বৰদলৈ*
* *সাগৰিকা সমীপেষু*
* *জালুকবাৰীৰ ডায়েৰী অথবা শংখলীনাৰ পদ্য*
* *সৰি পৰা নক্ষত্ৰৰ টোপনি*
* *পাগলী বৰষুণ দিছে চোৱা*
* *তুমি ভালপাওঁ বুলি ক'লে মোৰ বুকুত সূৰ্যমুখী ফুলে*
* *ভোক আৰু ভালপোৱাৰ টোকাবহী*
* *কলকাতাৰ বেশ্যা দিল্লীৰ বৰষুণ*

## সাহিত্যিক শৈলী আৰু বিষয়বস্তু
প্ৰণৱ কুমাৰ বৰ্মনৰ কবিতাসমূহত প্ৰেম, একাকিত্ব, সমাজ-জীৱন, স্মৃতি আৰু মানৱীয় অনুভৱৰ সূক্ষ্ম প্ৰকাশ দেখা যায়। সহজ অথচ গভীৰ ভাষা-ব্যৱহাৰ আৰু অনুভৱপ্ৰবণ শৈলীয়ে তেওঁৰ কবিতাক পাঠকৰ বাবে অধিক সংবেদনশীল কৰি তোলে।

## সন্মান আৰু স্বীকৃতি
তেওঁ সাহিত্য ক্ষেত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে বিভিন্ন বঁটা আৰু সন্মান লাভ কৰিছে। তেজপুৰত অনুষ্ঠিত এক সাহিত্যিক অনুষ্ঠানত তেওঁক *কাব্য কোঁৱৰ* উপাধিৰে সন্মানিত কৰা হয়। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ *সাহিত্যজ্যোতি বঁটা* আদি লাভ কৰিছে।

## বাহ্যিক সংযোগ

## তথ্যসূত্ৰ
কালকেয়

**কালকেয়** বা কালখঞ্জ হিন্দু পৌৰাণিক কাহিনীত কাশ্যপ আৰু কলাৰ সন্তান, যিসকলক এটা দানৱৰ এটা পন্থা বুজায়।
ষাঠি হাজাৰ কালকেয়ৰ অস্তিত্বৰ কথা কোৱা হয় আৰু তেওঁলোকে অসুৰ তথা শাসক বৃত্ৰৰ পতাকাৰ তলত যুদ্ধ কৰা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে।[1]

## হিন্দু ধৰ্ম
### মহাভাৰত
মহাভাৰতৰ তীৰ্থযাত্ৰা পৰ্বত দেৱতাসকলে অগস্ত্য ঋষিক কালকেয়সকলে বাস কৰা সাগৰখন পান কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰিছিল, যাতে তেওঁলোকে যুদ্ধত পৰাস্ত কৰিব পাৰে। ঋষিয়ে এই অসাধাৰণ কৰ্ম সম্পূৰ্ণ কৰাৰ পিছত দেৱতাসকলে নিজৰ শত্ৰুক আক্ৰমণ কৰে, আৰু যুদ্ধত তেওঁলোকক পৰাস্ত কৰিবলৈ সক্ষম হয়। এই ঘটনাৰ পৰা ৰক্ষা পোৱা লোকসকলে পাতালাত আশ্ৰয় লয়।

বন পৰ্বত নিবাটকৱচৰ সৈতে মিত্ৰতা কৰি কালকেয়সকলে দেৱলোকক আক্ৰমণ কৰি দেৱসকলৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ কৰিছিল।
শত্ৰুক পৰাজিত কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। ইয়াৰ প্ৰতিশোধ হিচাপে ইন্দ্ৰই পুত্ৰ অৰ্জুনক নিজৰ ৰথী মাতলিৰ সৈতে নিবাটকৱচ ধ্বংস কৰাৰ দায়িত্ব দিলে। এই কাম সম্পূৰ্ণ কৰাৰ পিছত দেৱলোকলৈ উভতি আহোঁতে অৰ্জুনে এখন ভয়ংকৰ নগৰৰ সম্মুখীন হ’ল। মাতলিয়ে তেওঁক ক’লে যে এই নগৰখনৰ নাম হিৰণ্যপুৰা, সোণৰ নগৰ, আৰু ব্ৰহ্মাৰ বৰদানৰ ফলস্বৰূপে সৃষ্টি হৈছে। পুলোমা আৰু কলা নামৰ দুগৰাকী অসুৰ নাৰীয়ে এই বৰ বিচাৰিছিল, যিসকলে ইচ্ছা কৰিছিল যে তেওঁলোকৰ পুত্ৰ পৌলোমা আৰু কালকেয়াসকল দেৱ, নাগ আৰু ৰাক্ষসৰ বিৰুদ্ধে অজেয় হওক। অৱশ্যে তেওঁলোকে মানুহৰ বিৰুদ্ধে কোনো সুৰক্ষা বিচৰা নাছিল। মাতলিয়ে অৰ্জুনক তেওঁলোকক ধ্বংস কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছিল, কিয়নো তেওঁলোক ইন্দ্ৰৰ শত্ৰুও আছিল। অৰ্জুনে হিৰণ্যপুৰক আক্ৰমণ কৰে আৰু ভিতৰৰ দানৱসকলে দক্ষ যোদ্ধা আৰু অসংখ্য ৰথীৰে গৌৰৱশালী আৰু শক্তিশালীৰূপে প্ৰতিপক্ষৰ পথ আগচি ধৰিলে। অৰ্জুনে তেওঁলোকৰ বিৰুদ্ধে শিৱৰ অস্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰিছিল, যাৰ ফলত বিভিন্ন দানৱীয়, বহুমূৰীয়া জন্তুৰ জন্ম হৈছিল যিয়ে অৱশেষত নগৰখনৰ পুৰুষ বাসিন্দাসকলক গ্ৰাস কৰিছিল আৰু জীৱিতসকলক ৰাজকুমাৰৰ কাঁড়ৰ বৰষুণত নিহত হৈছিল।

### বৌদ্ধ ধৰ্ম
পালি ভাষাত তেওঁলোকক কালকঞ্জক বুলি কোৱা হয়। "ভয়ংকৰ মুখৰ" বুলি উল্লেখ কৰা এই সত্ত্বাবোৰক অসুৰৰ এটা শ্ৰেণী বুলি গণ্য কৰা হয়। *মহাসময় সুত্ত*ৰ প্ৰচাৰত তেওঁলোক উপস্থিত আছিল আৰু তেওঁলোকক ভয়ংকৰ আকৃতিৰ বুলি কোৱা হয় (D.ii.259; also DA.iii.789.820)।

অসুৰ ৰাজ্যৰ সেই সত্তাবোৰৰ ভিতৰত তেওঁলোক অতি নিম্নতম।

কালকেঞ্জকসকলৰ মাজত বোধিসত্ত্বৰ জন্ম কেতিয়াও নহয় (J.i.44; BuA.224)। কেতিয়াবা (যেনে, J.v.187; PvA.272), যেতিয়া অসুৰৰ কথা কোৱা হয়, তেতিয়া টীকাসমূহে শব্দটোক কালকাঞ্জকসকলক বুজাইছে বুলি ব্যাখ্যা কৰে।

এই অৱস্থাত জন্ম লোৱা সত্ত্বাবোৰে অত্যধিক পিয়াহত ভোগে, যিটো গংগাত নিমজ্জিত হৈও পিয়াহ দূৰ কৰিব নোৱাৰে। (তেওঁলোকৰ এজনৰ কাহিনীৰ বাবে VibhA.5 চাওক)। কালকঞ্জকসকলে আকৃতি, লিংগ-জীৱন, খাদ্য আৰু আয়ুসৰ দৈৰ্ঘ্যত প্ৰেতসকলৰ সৈতে মিল খায় আৰু তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ সৈতে আন্তঃবিবাহ কৰে (কভু.৩৬০)।
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসুৰ
সূত

**সূত** (সংস্কৃত: सूत) হিন্দু পুৰাণিক কাহিনীৰ চৰাই আৰু মিশ্ৰিত জাতি বা সম্প্ৰদায় দুয়োটাকে বুজায়।
মনু স্মৃতি (১০.১১.১৭)ৰ মতে সূত জাতি ক্ষত্ৰিয় পিতৃ আৰু ব্ৰাহ্মণ মাতৃৰ সন্তান। আৰু কেইবাখনো পুৰাণৰ কথক ৰোমাহৰ্ষণৰ পুত্ৰ উগ্ৰশ্ৰৱা সৌতিকো সূত বুলি কোৱা হৈছিল। লুডো ৰ'চাৰে আঙুলিয়াই দিয়ে যে, সূতক জাতি হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰাটো ৰোমাহৰ্ষণ আৰু তেওঁৰ পুত্ৰ উগ্ৰশ্ৰৱ সৌতিৰ বৰ্ণনাৰ বাবে পূৰ্বতে সূতৰ ব্যৱহাৰৰ পৰা পৃথক হ'ব পাৰে।।আৰ এন ডাণ্ডেকাৰে কৈছে যে সূত জাতি পুৰাণৰ কাহিনীৰ পৰা পৃথক।

"ব্ৰাহ্মণ্য ক্ষত্ৰিয়ৎসুতো প্ৰাতিলোম্যেনা জায়তে। গজবন্ধনমশ্বানাং বাহনং কৰ্ম সাৰথেঃ।২৯।" 
বৈশ্যধৰ্মেসু সূতস্য অধিকাৰঃ ক্ৱচিদভেদ। জাতিবিঃ – ক্ষত্ৰিয়নামসৌ ধৰ্ম কৰ্তুমাৰ'হাত্যাশতঃ। কিঞ্চিকা ক্ষত্ৰজাতিভ্যো ন'য়ুনাতা তস্য জয়তে ॥ ৩০ ॥"

"ব্ৰাহ্মণ নাৰীত ক্ষত্ৰিয়ৰ প্ৰতিলোম বিবাহৰ পৰা সূত জাতিৰ জন্ম হয়। হাতী পালন আৰু ৰথ চলোৱা তেওঁলোকৰ জীৱিকা, বৈশ্যধৰ্মত তেওঁলোকৰ কোনো অধিকাৰ নাই। "জাতি বিবেক"ত লিখা আছে যে তেওঁলোকে ক্ষত্ৰিয়ৰ সকলো কৰ্তব্য কৰিব পাৰে, কিন্তু ই ক্ষত্ৰিয় জাতিতকৈ অলপ কম, ই দ্বাদশ"॥ ২৯ ॥ ৩০ ॥ জাতিভাস্কৰ

মহাকাব্য মহাভাৰতত সূতক প্ৰায়ে ৰথী হিচাপেও উল্লেখ কৰা হৈছে। কুৰুক্ষেত্ৰ যুদ্ধৰ চৰিত্ৰ কৰ্ণৰ পোষক পিতৃ-মাতৃ আছিল সূত। সেয়েহে কৰ্ণকো সূত বুলি গণ্য কৰা হৈছিল। মৎস্য সেনাৰ সেনাপতি কীচক আছিল এজন সূত।

মহাকাব্য মহাভাৰতৰ মতে সূতৰ দুটা মূল বৃত্তি আছিল কাহিনী কোৱা আৰু ৰথ চলোৱা।
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:সামাজিক সম্প্ৰদায়
শ্ৰুতায়ুধ

**শ্ৰুতায়ুধ** কলিংগ (ওড়িশা)ৰ এজন ক্ষত্ৰীয় ৰজা। তেওঁ বৰুণ আৰু নদী দেৱী পৰ্ণসাৰ পুত্ৰ। 

## যাদুকৰী গদা
শ্ৰুতায়ুধৰ মাকে পুত্ৰৰ বাবে বৰুণৰপৰা বৰ কামনা কৰিছিল যাতে যুদ্ধত তেওঁক কোনেও বধ কৰিব নোৱাৰে। যিহেতু তেওঁ অমৰত্ব প্ৰদান কৰিব নোৱাৰে, সেয়েহে বৰুণে ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে শ্ৰুতায়ুধক এটা যাদুকৰী গদা উপহাৰ দিয়ে, যাৰ ব্যৱহাৰ কৰি তেওঁ যুদ্ধত অপৰাজিত হৈ থাকিব পাৰিব। 

বৰুণে এই অস্ত্ৰ নিৰস্ত্ৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বীৰ বিৰুদ্ধে ব্যৱহাৰ কৰিলে ইয়াৰ বিৰূপ প্ৰভাৱৰ বিষয়েও সঁকিয়াই দিছিল। সতৰ্কবাণী অনুসৰি কোনো নিৰস্ত্ৰ ব্যক্তিৰ বিৰুদ্ধে শ্ৰুতায়ুধে ব্যৱহাৰ কৰিলে গদাটো নিজেই উভতি আহিব।

### কুৰুক্ষেত্ৰ যুদ্ধ
কুৰুক্ষেত্ৰ যুদ্ধত কলিংগক হস্তিনাপুৰ আৰু কৌৰৱসকলৰপক্ষ লোৱা বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে। দ্ৰোণ পৰ্বত শ্ৰুতায়ুধক পুৰুষৰ মাজত বাঘ বুলি উল্লেখ আছে। 

যুদ্ধৰ প্ৰথমদিনাই তেওঁ ইৰাৱানৰ সৈতে মুখা-মুখি হয়, ভাল যুঁজ দিয়ে, কিন্তু শেষত পৰাজিত হয়। 

### শ্ৰুতাযুদৰদ্বাৰা যুদ্ধত ব্যৱহৃত গদা
যুদ্ধৰ চতুৰ্দশ দিনা অৰ্জুনে কম্বোজৰ সেনা বাহিনীক আক্ৰমণ কৰি দ্ৰোণৰ পদ্মবেহুৰ শেষত উপনীত হ’বলৈ চেষ্টা কৰি থকাৰ সময়তে 
কৃতবৰ্মাক উদ্ধাৰ কৰি শ্ৰুতায়ুধই অৰ্জুনক প্ৰত্যাহ্বান জনায়, অৰ্জুনক একাধিক কাঁড়েৰে আঘাত কৰে। অৱশ্যে অৰ্জুনে প্ৰতি যুদ্ধ কৰে, শ্ৰুতায়ুধৰ ধনুখন ভাঙি পেলায়। শ্ৰুতায়ুধ জৰাসন্ধৰ মিত্ৰ হোৱাৰ বাবে কৃষ্ণৰ ওপৰত আগৰে পৰা ক্ৰোধিত হৈ আছিল আৰু ক্ৰোধত শ্ৰুতাযুধই বৰুণৰ পৰা লাভ কৰা গদা নিৰস্ত্ৰ কৃষ্ণৰ ওপৰত নিক্ষেপ কৰে। বৰুণে ৰখা চৰ্ত অনুসৰি গদাই বুমেৰাং হৈ শ্ৰুতাযুদ্ধক হত্যা কৰে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:মহাভাৰতৰ চৰিত্ৰ
নিবাটকৱচ

**নিবাটকৱচ** হৈছে হিন্দু পৌৰাণিক কাহিনীত অসুৰ জাতিৰ অন্তৰ্গত কাশ্যপ আৰু দিতিৰ সন্তান দৈত্যৰ এটা পন্থা। ৰাৱণ আৰু অৰ্জুনৰ বিৰুদ্ধে কৰা যুদ্ধৰ বাবে তেওঁলোক বেছিকৈ পৰিচিত, যাৰ ফলত তেওঁলোকৰ বিনাশ ঘটিছিল।[1]

দৈত্য বংশত ত্ৰিশ নিযুত নিবাটকৱচৰ জন্ম হৈছিল। কালকেয়ৰ লগত মিত্ৰ হৈ যুদ্ধত দেৱতাসকলৰ ওপৰত জয়লাভ কৰিছিল। তেওঁলোকে যাদু আৰু যুদ্ধত পাকৈত আছিল, শত্ৰুক পৰাস্ত কৰিবলৈ শক্তিশালী অস্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰিছিল বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে।
## সাহিত্যত
### ৰামায়ণ
নিবাটকৱচসকলে জগতক আতংকিত কৰি সাগৰৰ গভীৰ তলত বাস কৰিছিল আৰু ব্ৰহ্মৰ পৰা বৰ লাভ কৰি *মণিমাটি* নগৰত বাস কৰিছিল বুলি কোৱা হয়। ৰামায়ণত ৰাৱণে পুত্ৰ মেঘনাদ, অতিকায় আৰু সৈন্যবাহিনীৰে এই দৈত্যক আক্ৰমণ কৰিছিল যদিও তেওঁ অসুৰসকলক পৰাস্ত কৰিছিল, ব্ৰহ্মাৰ বৰৰ বাবে তেওঁ তেওঁলোকক বধ কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা নাছিল। ব্ৰহ্মই হস্তক্ষেপ কৰাৰ পিছত অৱশেষত দুয়োপক্ষই মিত্ৰতা কৰে

### মহাভাৰত
মহাভাৰতত ইন্দ্ৰই নিজৰ দক্ষিণা হিচাপে পুত্ৰ অৰ্জুনৰ পৰা নিবাটকৱচ ধ্বংস বিচাৰিছিল। এই পন্থাটোক নিজৰ শত্ৰু বুলি বৰ্ণনা কৰি তেওঁ কয় যে, নিবাটকৱচসকল সাগৰৰ তলৰ এটা দুৰ্গত বাস কৰে, তেওঁলোকৰ সংখ্যা ত্ৰিশ নিযুত আৰু আকৃতি, আকাৰ আৰু শক্তি একে। এই কাম সাধন কৰিবলৈ ইন্দ্ৰই অৰ্জুনক শত্ৰুৰ স্থানলৈ খেদি পঠিয়াবলৈ নিজৰ ৰথী মাতলিক পঠিয়াই দিলে।
দেৱসকলে অৰ্জুনক দেৱদত্ত নামৰ শংখ এটা আগবঢ়াইছিল আৰু মাতলিয়ে অৰ্জুনক তেওঁ পিন্ধাৰ দৰে একে অলংকাৰ আগবঢ়াইছিল।
দৈত্যৰ নগৰ পাওঁতে, নিবাটকৱচসকলে ইন্দ্ৰই নিজেই তেওঁলোকক বধ কৰিবলৈ আবিৰ্ভাৱ হ’ল বুলি ভয় কৰি নিজৰ দুৱাৰ বন্ধ কৰি দিলে।৷ অৰ্জুনে শংখ বজাই নিবাটকৱচসকলে তেওঁৰ ওপৰত ত্ৰিশূল, বল্লম আৰু কাঁড় নিক্ষেপ কৰি তেওঁক আক্ৰমণ কৰে।
অৰ্জুনে নিজৰ গাণ্ডীৱৰ পৰা কাঁড় এৰি হাজাৰ হাজাৰ দৈত্যক বধ কৰিলে। নিবাটকৱচসকলে নিজকে অদৃশ্য কৰিলে, আৰু অৰ্জুনৰ ওপৰত আঁৰৰ পৰা আক্ৰমণ কৰিলে। তেওঁলোকৰ আসুৰিক শক্তি আৰু বৰদানৰ পৰা পোৱা তীব্ৰ শক্তিৰ বাবে তেওঁলোকৰ আক্ৰমণৰ প্ৰতিহত কৰিব নোৱাৰা বুলি বুজি পাই ৰাজকুমাৰজন হতাশ হৈ পৰিল। মাতলিয়ে তেওঁক লগত লৈ অহা বজ্ৰপাত ক্ষেপণাস্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছিল, যিয়ে দৈত্যক ধ্বংস কৰিছিল, আৰু তেওঁলোকক পৰাস্ত কৰিছিল। অৰ্জুনে মণিমাটি প্ৰৱেশ কৰাৰ লগে লগে দৈত্য মহিলাসকলে নিজৰ ঘৰত আশ্ৰয় বিচাৰিছিল, এইখন দেৱ নগৰতকৈ ভাল দেখা যায় বুলি ভাবি। ৰথীজনে বুজাই দিলে যে এই নগৰখন পূৰ্বতে দেৱতাৰ আছিল, কিন্তু ব্ৰহ্মই দিয়া বৰদানৰ পিছত দৈত্যই দখল কৰিছিল। ব্ৰহ্মাই ইন্দ্ৰক আশ্বাস দিলে যে ইন্দ্ৰই নিজেই আন এটা ৰূপত দৈত্যসকলক পৰাস্ত কৰিব। তেওঁ অৰ্জুনক উৎসাহিত কৰিছিল যে তেওঁ হিৰণ্যপুৰকো ধ্বংস কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰিছিল, যিখন দানৱসকলৰ চুবুৰীয়া চহৰ আছিল; যিয়ে তেওঁৰ পিতৃৰ বিৰোধিতা কৰিছিল, যিটো অৰ্জুনে কৰিছিল।

### জাভানী ৰামায়ণ
জাভানীজ কাকৱিন ৰামায়ণৰ *অৰ্জুনৱিৱাহা* (অৰ্জুনৰ বিবাহ) নামৰ এটা খণ্ড আছে, যিটো অৰ্জুনৰ নিবাটকৱচ নিধনৰ কৃতিত্বক কেন্দ্ৰ কৰি সংঘটিত হোৱা পৰিঘটনাসমূহৰ ওপৰত স্থাপন কৰা হৈছে। এই কবিতাত দানৱ নগৰ মণিমন্তক নামেৰে জনাজাত। নায়ক অৰ্জুনৰ বাহিৰেও কবিতাটোৰ আন মূল চৰিত্ৰসমূহৰ ভিতৰত আছে দেৱৰ ৰজা শক্ৰ আৰু অৰ্জুনক তেওঁৰ অভিযানত সহায় কৰা স্বৰ্গৰ অপেশ্বৰী সুপ্ৰভা।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসুৰ
এ জে টি জনসিং

**আছিৰ জৱাহৰ থমাছ জনসিং** (, ১৪ অক্টোবৰ ১৯৪৫ – ৭ জুন ২০২৪) হ'ল তামিলনাডুৰ এজন ভাৰতীয় মেৰুদণ্ডী প্ৰাণীৰ পৰিৱেশবিদ। জনসিঙে‍ বন্দীপুৰ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানৰ ৰাংকুকুৰৰ বিষয়ে‍ কৰা অধ্যয়ন ভাৰতীয় বিজ্ঞানীয়ে মুক্তভাৱে চলা স্তন্যপায়ী প্ৰাণীৰ ওপৰত কৰা প্ৰথমেটাে অধ্যয়ন আছিল।
## জীৱনী
জনসিংহৰ জন্ম হৈছিল তামিলনাডুৰ তিৰুনেলভেলী জিলাৰ নাংগুনেৰীত ১৯৪৫ চনত আৰু তাতেই জীৱনৰ প্ৰথম বছৰবোৰ কটাইছিল৷ তাৰ পাছত চেন্নাইৰ মাদ্ৰাজ খ্ৰীষ্টান কলেজত স্নাতক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে। তেওঁ আছিল এজন অগ্ৰণী বন্যপ্ৰাণী বিজ্ঞানী আৰু ভাৰতীয় অৰণ্যত থকা বৃহৎ বন্য স্তন্যপায়ী বিশেষকৈ ৰাংকুকুৰৰ বিষয়ে‍ ক্ষেত্ৰভিত্তিক গৱেষণা কৰা প্ৰথমজন ভাৰতীয়। ১৯৭৬-৭৮ চনৰ ভিতৰত কৰা তেওঁৰ গৱেষণাই বান্দিপুৰ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানৰ ৰাংকুকুৰ, অন্যান্য মাংসভোজী আৰু খুৰা থকা প্ৰাণীৰ পৰিৱেশ আৰু চিকাৰৰ সম্পৰ্কৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছিল।

শিৱকাশীৰ আয়া নাদৰ জনকী আম্মাল মহাবিদ্যালয়ত অধ্যাপক হিচাপে কিছু সময় কাম কৰাৰ পাছত আৰু ৱাশ্বিংটন, ডি.চি.ৰ স্মিথছ’নিয়ান ইনষ্টিটিউচনত পোষ্ট ডক্টৰেট ফেলো হিচাপে ১৯৮১ চনত তেওঁ ভাৰতলৈ উভতি আহি বম্বে নেচাৰেল হিষ্ট্ৰী ছ’চাইটিৰ সৈতে কাম কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে৷ ১৯৮৫ চনত তেওঁ নতুনকৈ প্ৰতিষ্ঠিত ভাৰতীয় বন্যপ্ৰাণী প্ৰতিষ্ঠান ডেৰাডুনত যোগদান কৰে আৰু তাত তেওঁ বন্যপ্ৰাণী বিজ্ঞান অনুষদৰ মুৰব্বী হয় আৰু ২০০৫ চনত বি‍জ্ঞানগুৰু হিচাপে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে।

তেওঁ পৰিৱেশ আৰু বন মন্ত্ৰালয়ৰ উপদেষ্টা হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। তেওঁ বন্যপ্ৰাণী সংৰক্ষণৰ বিষয়ে‍ কেইবাখনো গ্ৰন্থ ৰচনা কৰি থৈ গৈছে৷

জনসিঙে‍ পদ্মশ্ৰী বঁটা লাভ কৰাৰ লগতে এক লাখ ডলাৰৰ এবিএন এএমআৰঅ' বঁটাকে ধৰি অন্যান্য বিভিন্ন বিশিষ্ট বঁটা লাভ কৰিছে৷

২০২৪ চনৰ ৭ জুনত ৭৮ বছৰ বয়সত জনসিঙৰ মৃত্যু হয়।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:পৰিৱেশ কৰ্মী
প্ৰজাপতি ২

***প্ৰজাপতি 2: ভালোবাশা*** হৈছে ২০২৫ চনত অভিজিৎ সেনৰ পৰিচালনাত নিৰ্মিত এখন ভাৰতীয় বাংলা ভাষাৰ নাটকীয় চলচ্চিত্ৰ। দেৱ আৰু অতনু ৰায়চৌধুৰীয়ে নিজ নিজ বেনাৰত দেৱ এণ্টাৰটেইনমেণ্ট ভেঞ্চাৰছ আৰু বেংগল টকীজৰ বেনাৰত প্ৰযোজনা প্ৰণৱ কুমাৰ গুহা আৰু স্বস্তিক বিবেক ৰুইয়াই ইয়াৰ সহ-প্ৰযোজক হিচাপে কাম কৰিছিল। ২০২২ চনৰ ব্লকবাষ্টাৰ ছবি প্ৰজাপতিৰ আধ্যাত্মিক ছিকুৱেল ছবিখনত মিথুন চক্ৰৱৰ্তী আৰু দেৱে মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে, তৃতীয়বাৰৰ বাবে পৰ্দাত পুনৰ একত্ৰিত হৈছে, লগতে অনিৰ্বান চক্ৰৱৰ্তী, জ্যোতিৰ্ময় কুণ্ডু, অনুমেঘা কহলী, খৰাজ মুখাৰ্জী, অপৰাজীতা অড্ডি আৰু শকুন্তলা বৰুৱাৰ এনচেম্বল কাষ্টে অন্যান্য গুৰুত্বপূৰ্ণ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে, ইধিকা পলৰ সৈতে বিশেষ ৰূপত।

২০২৫ চনৰ ২৫ ডিচেম্বৰত বৰদিনৰ প্ৰাক মুহূৰ্তত *প্ৰজাপতি 2* ছবিখনে থিয়েটাৰত মুক্তি লাভ কৰাৰ কথা আছে। 

## কাষ্ট

* গৌৰ চক্ৰৱৰ্তী হিচাপে মিথুন চক্ৰৱৰ্তী 
* গৌৰৰ পুত্ৰ জয় চক্ৰৱৰ্তী হিচাপে দেৱ 
* অনিৰ্বন চক্ৰৱৰ্তী
* জ্যোতিৰ্ময়ী কুণ্ডু 
* অনুমেঘা কাহালী
* অপৰাজিতা আদ্দি
* খৰাজ মুখাৰ্জী
* গঙ্গাৰ চৰিত্ৰত শকুংতলা বৰুৱা
* কাঞ্চন মল্লিক
* বিশেষ উপস্থিতিৰে ইধিকা পল

## তথ্যসূত্ৰসমূহ

## বাহ্যিক সংযোগসমূহ

* Projapati 2তআইএমডিবি 
শ্ৰেণী:বাংলা ভাষাৰ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:২০২৫ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:মুক্তি পাব লগা চলচ্চিত্ৰ
ভাস্কৰাৰায়

**ভাস্কৰাৰায় মাখিন** (১৬৯০–১৭৮৫) হিন্দু ধৰ্মৰ শাক্ত পৰম্পৰাত আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে পৰিচিত এজন ধৰ্মীয় প্ৰতিনিধি আৰু সাহিত্যিক। তেওঁৰ জন্ম হৈছিল হায়দৰাবাদ তেলেংগানাৰ এটা মহাৰাষ্ট্ৰীয় ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত। ভাস্কৰ ৰায়ক দক্ষিণ ভাৰতৰ ভোঁছলে বংশৰ ৰজা দ্বিতীয় চেৰফোজীয়ে আদৰণি জনায় আৰু তাৰ পিছত তেওঁ তামিলনাডুত বসতি স্থাপন কৰে। শাক্তবাদ অধ্যয়নত বিশেষজ্ঞ ধৰ্মৰ অধ্যাপক ডগলাছ ৰেনফ্ৰিউ ব্ৰুকছৰ মতে ভাস্কৰাৰায় "কেৱল শ্ৰীবিদ্যাৰ এজন মেধাৱী ব্যাখ্যাকাৰে নহয়, তেওঁ আছিল এজন বিশ্বকোষীয় লেখক", আৰু তেওঁ আছিল "চিন্তাবিদ যিজনৰ হাতৰ মুঠিত তান্ত্ৰিক আৰু বৈদিক পৰম্পৰাৰ সম্পদ আছিল"। তেওঁ শাক্ত তান্ত্ৰিক ধৰ্মৰ *শ্ৰীবিদ্যা* পৰম্পৰাৰ অন্তৰ্গত আছিল।

ভাস্কৰাৰায় বেদান্তৰ পৰা ভক্তিৰ কবিতালৈকে, ভাৰতীয় যুক্তি আৰু সংস্কৃত ব্যাকৰণৰ পৰা আৰম্ভ কৰি তন্ত্ৰ অধ্যয়নলৈকে ৪০টাতকৈও অধিক লেখাৰ লেখক বুলি অভিহিত কৰা হৈছে। তেওঁৰ কেইবাটাও গ্ৰন্থক শাক্তবাদ পৰম্পৰাৰ বাবে বিশেষভাৱে উল্লেখযোগ্য বুলি গণ্য কৰা হয়, এটাত মাতৃ দেৱীৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হৈছে:

*ত্ৰিপুৰা উপনিষদ আৰু ভৱন উপনিষদৰ ওপৰত টীকা।
*গুপ্তৱতী শীৰ্ষক দেৱী মহাত্ম্যৰ টীকা। ভাস্কৰ ৰায়ে তেওঁৰ গুপ্তৱতীত দেৱী মহাত্ম্যৰ ৫৭৯টা পদৰ ভিতৰত ২২৪টা পদৰ ওপৰত মন্তব্য আগবঢ়াইছে।
*বাৰিৱস্য ৰহস্য, শ্ৰীবিদ্যা মন্ত্ৰ আৰু পূজাৰ ধাৰাবাহিক। বাৰিৱস্য ৰহস্যত একেৰাহে ১৬৭টা শ্লোক আছে। ইয়াৰ লগত "প্ৰকাশ" শীৰ্ষক টীকা আছে, ভাস্কৰ ৰায়ৰো।
*সেতুবন্ধ হৈছে তান্ত্ৰিক অনুশীলনৰ কাৰিকৰী গ্ৰন্থ। ই তেওঁৰ শ্ৰেষ্ঠ সাহিত্য কৃতি। ইয়াত ত্ৰিপুৰা সুন্দৰীৰ বাহ্যিক আৰু আভ্যন্তৰীণ পূজা সম্পৰ্কীয় বামকেশ্বৰ-তন্ত্ৰৰ এটা অংশৰ টীকা। এই কামটো হয় ১৭৩৩ খ্ৰীষ্টাব্দত নহয় ১৭৪১ খ্ৰীষ্টাব্দত সম্পূৰ্ণ হৈছিল।
*"সৌভাগ্যভাস্কৰ" হৈছে ললিতা সহস্ৰনামৰ এটা টীকা (ভাষ্য)। ১৭২৮ খ্ৰীষ্টাব্দত এই কাম সম্পূৰ্ণ হয়।

গণেশ সহস্ৰনামৰ ওপৰত তেওঁৰ খাদ্যোতা ("জুইকুৰা") টীকাক গণপত্যই কৰ্তৃত্বশীল বুলি গণ্য কৰে। 

ভাস্কৰাৰায়ৰ জীৱনৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ ঘটনাসমূহ তেওঁৰ শিষ্য জগন্নাথ পাণ্ডিতোৰ উমানন্দনাথে ভাস্কৰবিলাস কাব্যমত লিখিছে।
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক
শতানন্দ (ঋষি)

**শতানন্দ** এগৰাকী বৈদিক ঋষি আৰু প্ৰাচীন মিথিলাৰ জনক ৰজাৰ দৰবাৰত প্ৰধান পুৰোহিত আছিল। বাল্মীকি ৰামায়ণত তেওঁক মহৰ্ষি গৌতম আৰু দেৱী অহল্যাৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ হিচাপে উল্লেখ কৰা হৈছে।

## ব্যুৎপত্তিবিজ্ঞান
শতানন্দ হৈছে শত আৰু আনন্দ দুটা পদ থকা সংস্কৃতৰ যৌগিক শব্দ। প্ৰথম পদ শত অৰ্থ শত আৰু ভাল। আৰু দ্বিতীয় পদ আনন্দৰ অৰ্থ হ'ল যিয়ে আনন্দ কৰে। এইদৰে শতানন্দ শব্দটোৰ যৌগিক অৰ্থ হ’ল কাৰোবাক শতগুণ ভাল আৰু অতিশয় আনন্দ দিয়া।

## প্ৰাথমিক জীৱন
ৰামায়ণৰ মতে শতানন্দৰ জন্ম হৈছিল প্ৰাচীন মিথিলা ৰাজ্যত। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম মহৰ্ষি গৌতম আৰু মাতৃৰ নাম অহল্যা। মহৰ্ষি গৌতম আৰু অহল্য দম্পতীৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ।

## বিৱৰণ
ৰামায়ণত শতানন্দ ৰজা জনকৰ দৰবাৰৰ সদস্য আছিল। তেওঁক ৰজা জনকৰ কুলগুৰু বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে। তেওঁ ৰজা জনকৰ দৰবাৰত প্ৰধান পুৰোহিত আৰু ধৰ্ম উপদেষ্টা আছিল। তেওঁ ৰজা জনকক ধৰ্মীয় আচাৰ-ব্যৱহাৰ আৰু দৰ্শনৰ বিষয়ে শিকাইছিল। এবাৰ যেতিয়া মিথিলা ৰাজ্যত ডাঙৰ দুৰ্ভিক্ষ হৈছিল, তেতিয়া গুৰু শতানন্দই ৰজা জনক পৰামৰ্শ দিছিল যে তেওঁ নিজে পথাৰত হাল জুৰিলে সমস্যাটো সমাধান হ'ব পাৰে। তেওঁক ৰজা জনকে ৰাজকুমাৰী সীতাৰ শিক্ষক হিচাপেও নিযুক্তি দিয়ে। কোৱা হয় যে তেওঁ যোগৰ অভ্যাসৰ বাবে উজ্জ্বল আছিল। 

সীতা স্বয়ম্বৰ অনুষ্ঠানৰ সময়ত ঋষি শতানন্দ আৰু ৰজা জনক গুৰু বিশ্বমিত্ৰৰ লগতে তেওঁৰ শিষ্য ৰাজকুমাৰ ৰাম আৰু লক্ষ্মণক আদৰণি আৰু যথাযথ সন্মান প্ৰদান কৰে। ভগৱান ৰামে মাতৃ অহল্যাৰ আগৰ পবিত্ৰতা পুনৰ ঘূৰাই আনিছে বুলি জানি শতানন্দ বৰ আনন্দিত হৈছিল। ৰাজকুমাৰ ৰামে পিতৃ মহৰ্ষি গৌতমে দিয়া অভিশাপৰ পৰা মাতৃ অহল্যাক মুক্ত কৰা বুলি গম পোৱাৰ পিছত তেতিয়া ঋষি শতানন্দই ভগৱান ৰামক বহুত ধন্যবাদ জনায়। তেওঁ গুৰু বিশ্বমিত্ৰৰ মহত্ত্বৰ কাহিনীও ভগৱান ৰাম আৰু লক্ষ্মণৰ আগত বৰ্ণনা কৰিছিল। শতানন্দই ভগৱান ৰাম আৰু সীতাৰ বিবাহত মহাপুৰোহিতৰ ভূমিকা পালন কৰিছিল। তেওঁ সীতা স্বয়ম্ভাৰ অনুষ্ঠান সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ পিছত ৰাজকুমাৰ ৰাম আৰু ৰাজকুমাৰী সীতাৰ মাজত ৰজা জনক আৰু দশৰথৰ সৈতে আনুষ্ঠানিক বিবাহৰ শুভ তাৰিখৰ পৰামৰ্শ দিছিল।
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ঋষি
শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ চৰিত্ৰ
ঋষি শৰভঙ্গ

**শৰভংগ** (সংস্কৃত: शरभङ्ग) ৰামায়ণৰ তৃতীয় কাণ্ড (অৰণ্য কাণ্ড)ত উল্লেখ কৰা এজন ঋষি আৰু ভৱিষ্যদ্বক্তা।
ৰামে দণ্ডক অৰণ্যৰ মাজেৰে গমন কৰাৰ সময়ত ৰাম তেওঁৰ ওচৰলৈ যায়। ৰামৰ ভ্ৰমণৰ পূৰ্বে ইন্দ্ৰই ঋষিক ব্ৰহ্মলোকৰ বাসস্থানলৈ নিয়াৰ উদ্দেশ্যে তেওঁৰ আশ্ৰমত উপস্থিত হয়। শৰভংগৰ শেষ ইচ্ছা আছিল মৰ্ত্যলোক এৰি যোৱাৰ আগতে ৰামক দেখা কৰা। ৰামক দেখা আৰু প্ৰয়োজনীয় বিধি-বিধান কৰাৰ পিছত ঋষিয়ে নিজৰ পুৰণি শৰীৰটোক চিতাৰ জুইত তুলি আত্মদহন কৰে আৰু তাৰ পৰা যৌৱনকালীন চমৎকাৰ ৰূপ এটা আকাশৰ ফালে উঠি যায়।
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ঋষি
শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ চৰিত্ৰ
জোনমণি দাস

**জোনমণি দাস** (জন্ম: ৩১ মে' ১৯৮৫) সাম্প্ৰতিক সময়ৰ এগৰাকী জনপ্ৰিয় অসমীয়া কবি। ১৯৮৫ চনৰ ৩১ মে'ত শিৱসাগৰত জন্মগ্ৰহণ কৰা দাসে তেওঁৰ বলিষ্ঠ আৰু ব্যতিক্ৰমী কবিতাৰ জৰিয়তে অসমীয়া কাব্যজগতত এক সুকীয়া স্থান দখল কৰিছে।

## শিক্ষা আৰু বৃত্তি

### শিক্ষা
জোনমণি দাসে শিৱসাগৰ চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বহুমুখী বিদ্যালয় আৰু বীৰ লাচিত বৰফুকন মহাবিদ্যালয়ত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল।

### বৃত্তি
বৰ্তমান তেওঁ অসমৰ জনপ্ৰিয় পষেকীয়া আলোচনী প্ৰান্তিকৰ সম্পাদনা বিভাগত কৰ্মৰত।

## সাহিত্যিক পৰিচয় আৰু কৰ্মৰাজি
জোনমণি দাসৰ কবিতাত মানৱীয় প্ৰেম, বিৰহ আৰু সামাজিক চেতনাৰ প্ৰতিফলন দেখা যায়। তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য কবিতাপুথিসমূহ হ’ল—
* *স্বপ্নবাক বৰষুণ* (২০০৭)
* *জলস্তম্ভ* (২০১৪)
* *উৰণীয়া ছাঁ* (২০১৬)
* *নিনাদিত নিৰ্জনতা* (২০১৬)
* *মৈথুনৰত মাছ* (২০১৭)
* *সমকামী সূৰ্য* (২০২০)
* *টেঙেচী ফুলৰ টোপনি* (২০২৩)

## তথ্যসূত্ৰ


শ্ৰেণী:অসমীয়া কবি
দ্বিবিদ

**দ্বিবিদ** হিন্দু ধৰ্মত প্ৰচলিত বিভিন্ন বান্দৰ সদৃশ এটা চৰিত্ৰৰ নাম।
*ব্ৰহ্ম পুৰাণ আৰু হিন্দু সাহিত্যৰ অন্যান্য গ্ৰন্থত তেওঁৰ অসুৰ। এই অসুৰক বলোৰামে বধ কৰে।
*ৰামায়ণ মতে ৰাম আৰু ভায়েক লক্ষ্মণক ৰাৱণক পৰাস্ত কৰাত সহায় কৰা মৈন্দাৰ অন্যতম ভাতৃ।

## কিংবদন্তি
দ্বিবিদ আকৃতিত বান্দৰ সদৃশ, অসুৰৰ দৰে অতিশয় শক্তিশালী। বন্ধু নৰকাসুৰৰ মৃত্যুৰ পিছত কৃষ্ণ আৰু সকলো দেৱতাৰ প্ৰতিশোধ লোৱাৰ শপত খায়। তেওঁ যজ্ঞ আৰু ইয়াৰ অনুশীলন কৰা সকলোকে বাধা দিয়ে। তেওঁ যজ্ঞৰ আচাৰ-অনুষ্ঠান ভাঙি ভূখণ্ড, চহৰৰ লগতে গাঁও জ্বলাই দিছিল। তেওঁ পাহাৰ উভালি সাগৰত পেলাই দিয়া বুলি কোৱা হৈছে। 
সাগৰ ইমানেই অত্যধিক দুৰ্দশাগ্ৰস্ত হৈ পৰিছিল যে পাৰৰ ওপৰেৰে ভাঁহি গৈছিল, ওচৰৰ গাঁও আৰু নগৰবোৰ বুৰাই পেলাইছিল।
দুষ্ট জীৱটোৱে গছ-গছনিও ধ্বংস কৰিছিল, ইমানেই অত্যাচাৰী আছিল যে বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডই তেওঁৰ অস্তিত্বৰ বাবে শোক কৰা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। তেওঁ বলোৰাম, পত্নী ৰেৱতী আৰু উদ্যান এখনত মদৰ চুমুক দিয়া কেইবাগৰাকীও সম্ভ্ৰান্ত মহিলাৰ সম্মুখীন হ’ল।
অসুৰে বলোৰামৰ নাঙল আৰু গদাটো জব্দ কৰি তেওঁৰ সম্মুখতে তেওঁক অনুকৰণ কৰিবলৈ ধৰিলে। তেওঁ পাত্ৰবোৰ ধ্বংস কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰাৰ পিছত খঙত বলোৰামে নিজৰ লোহাৰ গদাটো ধৰিলে আৰু তেওঁৰ ফালে নিক্ষেপ কৰা এটা শিল গদাৰ আঘাতেৰে টুকুৰা টুকুৰ কৰি পেলালে। যেতিয়া দ্বিবিদে বলোৰামৰ বুকুত আঘাত কৰে, তেতিয়া বলোৰামে অসুৰৰ ওপৰত মুঠিৰ আঘাত কৰি তেওঁক বধ কৰে। তেওঁৰ মৃত্যুৰ লগে লগে দেৱতাসকলে তেওঁৰ ওপৰত পুষ্পবৃষ্টি কৰি তেওঁৰ নামৰ প্ৰশংসা কৰে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:হিন্দু কিংবদন্তি
গণেশ সহস্ৰনাম

**গণেশ সহস্ৰানাম** (সংস্কৃত: गणेशसहस्रनाम) হিন্দু দেৱতা গণেশৰ নামৰ তালিকা। সহস্ৰনাম হৈছে হিন্দুসকলৰ প্ৰশংসাৰ গীত য’ত কোনো দেৱতাক ১০০০ বা তাতকৈ অধিক ভিন্ন নামেৰে উল্লেখ কৰা হয়। গণেশ সহস্ৰনাম আজি বহু মন্দিৰত গণেশ ভক্তিৰ জীৱন্ত অংশ হিচাপে পাঠ কৰা হয়।

গণেশ সহস্ৰনামৰ দুটা ভিন্ন প্ৰধান সংস্কৰণ আছে, প্ৰতিটো সংস্কৰণৰ উপবৈচিত্ৰ্য আছে।

গণপত্যৰ (গাণপত্য) গুৰুত্বপূৰ্ণ শাস্ত্ৰ গণেশ পুৰাণৰ (গণেশ পুৰাণ) অধ্যায় I.46 ত এটা প্ৰধান সংস্কৰণ পোৱা যায়। এই সংস্কৰণত গণেশৰ বৈশিষ্ট্য আৰু ভূমিকাসমূহৰ বিষয়ে বিশ্বকোষীয় পৰ্যালোচনা আগবঢ়োৱা হৈছে যিদৰে গণপত্যই বুজি পাইছিল। গণেশ সহস্ৰনামৰ এই সংস্কৰণৰ এটা উপ-বিৱৰ্তনৰ ওপৰত সংস্কৃত টীকা ভাস্কৰাৰায়ে লিখিছিল। (ভাস্কৰ ৰায়)। ভাস্কৰাৰায়ে তেওঁৰ ধাৰাবাহিকখনৰ নাম খাদ্যোতা ("অগ্নিমাখি") ৰাখিছে, এই সংস্কৃত শব্দটোৰ দুটা ভিন্ন অৰ্থৰ আধাৰত শব্দৰ ওপৰত নাটক ৰচনা কৰিছে। ভাস্কৰাৰায়ে তেওঁৰ পাতনিত কৈছে যে কিছুমানে ক’ব যে ধাৰাবাহিকখন অতি চমু হোৱাৰ বাবে ই(খাদ্যোতা) জুইকুৰাৰ দৰে অপ্ৰয়োজনীয় কিন্তু ভক্তসকলৰ বাবে ই(খাদ্যোতা) সূৰ্য্যৰ দৰে জিলিকি উঠিব। ভাস্কৰাৰায়ৰ *খাদ্যোতা* ধাৰাবাহিকৰ উৎস গ্ৰন্থ সাধাৰণতে ১৯৯৩ চনৰ পুনৰ্মুদ্ৰণ সংস্কৰণ গণেশ পুৰাণৰ পাঠ অনুসৰণ কৰে, কিন্তু নামৰ ক্ষেত্ৰত যথেষ্ট পাৰ্থক্য আছে, আৰু পদ্যবিভাজনৰ সামান্য পাৰ্থক্য আছে। ইয়াত যথেষ্ট পাৰ্থক্য আছে যাতে ভাস্কৰাৰায় ভিন্নতা আৰু জিপি-১৯৯৩ সংস্কৰণক সুকীয়া বুলি ধৰিব পাৰি।

ইয়াৰ দ্বিতীয়টো ডাঙৰ সংস্কৰণ সম্পূৰ্ণ বেলেগ, য'ত সকলো নাম 'গ' আখৰেৰে আৰম্ভ হয়। এই সংস্কৰণৰ নাম আৰু গঠনৰ লগত গণেশ পুৰাণ সংস্কৰণৰ কোনো সাদৃশ্য নাই।
## বাহ্যিক সংযোগ

*Downloadable Sanskrit version of a variant of the Ganesha Sahasranama
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱতা
হনুমানৰ ১০৮ নাম

হিন্দু পৌৰাণিক সাহিত্যত হনুমানৰ ১০৮টা নামৰ উল্লেখ আছে। সেইবোৰ হ’ল:

## নামৰ তালিকা

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:হিন্দু মন্ত্ৰ
শ্ৰেণী:তালিকাসমূহ
হৃষিকেশ (বিষ্ণু)

**হৃষিকেশ** (সংস্কৃত:हृषीकेश) আক্ষৰিক অৰ্থ *ইন্দ্ৰিয়ৰ প্ৰভু* হিন্দু সংৰক্ষক দেৱতা বিষ্ণুৰ এটা উপনাম। বিষ্ণুৰ সহস্ৰনামত ই ৪৭ নং নাম। বিষ্ণু সহস্ৰনামৰ ওপৰত আদি শংকৰৰ টীকা অনুসৰি এই নামটোৰ কেইবাটাও অৰ্থ আছে:

*ইন্দ্ৰিয়ৰ প্ৰভু।
*যাৰ নিয়ন্ত্ৰণত ইন্দ্ৰিয়বোৰ জীয়াই থাকে।
*যাৰ চুলি সূৰ্য্য আৰু চন্দ্ৰৰ ৰশ্মিৰে গঠিত, যিয়ে জগতক আনন্দ দিয়ে।
হৃষিকেশ ভাৰতৰ উত্তৰাখণ্ড ৰাজ্যৰ হৃষিকেশৰ নামেৰে নামাকৰণ কৰা এখন চহৰ।
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:বিষ্ণুৰ অৱতাৰ
শ্ৰেণী:দেৱ-দেৱী
কেশৱ (বিষ্ণু)

**কেশৱ** (সংস্কৃত:केशव,আক্ষৰিক অৰ্থ, 'সুন্দৰ দীঘল চুলিৰ অধিকাৰী বা কেশী নামৰ অসুৰ বধ কৰোঁতা') হিন্দু পৰম্পৰাত বিষ্ণুৰ এটা উপনাম।  মহাভাৰতৰ বিষ্ণু সহস্ৰনামত এই নামটো ২৩ আৰু ৬৪৮ নং নাম হিচাপে দেখা যায়। যন্ত্ৰণা বা দুৰ্ভাগ্য ৰোধ কৰিব বিচৰা ব্যক্তিসকলেও কেশৱক পূজন কৰে। তেওঁৰ পত্নী কীৰ্তি (লক্ষ্মী)।
কেশৱ বিষ্ণুৰ এক প্ৰতিমূৰ্তি ৰূপ।

## শব্দৰ ব্যুৎপত্তিবিজ্ঞান
কেশৱৰ অৰ্থ হৈছে "সুন্দৰ দীঘল (নকটা) চুলি থকাজন" বা "কেশী দানৱৰ হত্যাকাৰী"। পদ্ম পুৰাণৰ মতে এই নামটোৱে কৃষ্ণৰ দীঘল, দেখাত ধুনীয়া নকটা চুলিক বুজায়। নাৰায়ণ পণ্ডিতচাৰ্যৰ সংগ্ৰহ ৰামায়ণৰ কথা উল্লেখ কৰি লেখক মীনাক্ষী ভাৰত আৰু মধু গ্ৰভাৰে কৈছে যে "কেশৱ নামে বিষ্ণুক বুজায়।" ‘ক’ আখৰটোৱে ব্ৰহ্মাক বুজায় আৰু ‘ঈশ’ আখৰটোৱে শিৱক বুজায়। কেশৱ শব্দই ব্ৰহ্মা আৰু শিৱ উভয়কে সজীৱ কৰাক বুজায়"।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:বিষ্ণুৰ অৱতাৰ
শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱতা
গোপীনাথ (কৃষ্ণ)

**গোপীনাথ** (সংস্কৃত: गोपीनाथ) হিন্দু দেৱতা কৃষ্ণৰ এটা ৰূপ। ইয়াৰ উপৰিও ই কৃষ্ণৰ অন্যতম প্ৰাথমিক নাম, অৰ্থাৎ "গোপালকৰ প্ৰভু"। 

ব্ৰজ অঞ্চলৰ গোপী(গোৱালিনী) সকলৰ লগত গোপীনাথৰ সম্পৰ্ক আছে। গোপীসকলক দেৱতাৰ প্ৰতি নিস্বাৰ্থ ভক্তি (ভক্তি)ৰ প্ৰতীক হিচাপে গণ্য কৰা হয়, তেওঁৰ চাৰিওফালে প্ৰেম আৰু পূজাৰে ভিৰ কৰে। গোপী আৰু কৃষ্ণৰ মাজৰ সম্পৰ্ক হৰিবংশ, ভাগৱত পুৰাণ, গীতা গোবিন্দ আদি গ্ৰন্থত বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

## অৰ্থ
গোপীনাথ নামটো সংস্কৃতৰ যৌগিক শব্দ। সাধাৰণতে গোপীনাথক তৎপুৰুষ যৌগ বুলি বুজা যায় যাৰ অৰ্থ হৈছে "গোপীসকলৰ প্ৰভু (বা ৰক্ষক)"।

নামটোৰ এটা গৌড়ীয় ব্যাখ্যা হ'ল গোপীনাথ হৈছে বহুব্ৰীহি যৌগ যাৰ অৰ্থ "কৃষ্ণ যি গোপীৰ মালিক।"

## মন্দিৰ
বহুতো কৃষ্ণ মন্দিৰত কৃষ্ণক গোপীনাথ বুলি পূজা কৰা হয়। গোপীনাথৰ ঐতিহাসিক মন্দিৰসমূহৰ ভিতৰত আছে:

*শ্ৰী শ্ৰীৰাধা গোপীনাথ মন্দিৰ, জয়পুৰ
*শ্ৰী শ্ৰীৰাধা গোপীনাথ মন্দিৰ, বৃন্দাবন
*গুজৰাটৰ গোপীনাথ দেৱ মন্দিৰ
*শ্ৰী শ্ৰীগোপীনাথ জিউ মন্দিৰ ৰঘুবাটি, পশ্চিম বংগ
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:কৃষ্ণ
শ্ৰেণী:বৈষ্ণৱ সম্প্ৰদায়
শ্ৰেণী:কৃষ্ণৰ উপাধি আৰু নাম
বকাসুৰ (কংসৰ অনুচৰ)

**বকাসুৰ** হিন্দু দেৱতা কৃষ্ণই হত্যা কৰা বগলীৰূপী অসুৰ। তেওঁ কংস ৰজাৰ সংগী আৰু পুতনা আৰু অঘাসুৰৰ ভাতৃ। তেওঁক কংসই কৃষ্ণক বধ কৰিবলৈ এটা বিশাল বগলীৰ ৰূপত পঠিয়াইছিল যাতে ৰজা নিষ্কণ্টক হ’ব পাৰে, যি ভয় এটা অজ্ঞাত কণ্ঠ আৰু দেৱী যোগমায়াই ভৱিষ্যদ্বাণী কৰিছিল। তাৰ পিছত কৃষ্ণই বকাসুৰৰ ঠোঁটটো ফাটি যোৱালৈকে টানি হত্যা কৰে।

## কিংবদন্তি
বাল কৃষ্ণই তেওঁৰ ভাতৃ বলোৰাম আৰু গোপালক ল'ৰা (গোপ)ৰ সৈতে যমুনা নদীৰ পাৰৰ ওচৰত গৰুৰ সৈতে খেল উপভোগ কৰি আছিল, আনহাতে আন কিছুমান বিৱৰণীত তেওঁলোক গোকুলৰ অৰণ্যত আছিল। তীক্ষ্ণ ঠোঁট থকা বগলীৰ ৰূপত বকাসুৰে আকাশৰ পৰা তললৈ নামি আহি সাউতকৈ কৃষ্ণক গিলি পেলালে যদিও ডিঙিত তীব্ৰ তাপ অনুভৱ কৰিলে আৰু শিশুটিক বমি কৰি উলিয়াই দিলে। তাৰ পিছত কৃষ্ণই বকাসুৰক ঠোঁটত ধৰি আচাৰি আচাৰি বধ কৰে, যাৰ ফলত অসুৰৰ পৃথিৱীত ম্যাদ উকলি যায় আৰু মোক্ষ (মুক্তি) লাভ কৰে, কিয়নো বিশ্বাস কৰা হয় যে কৃষ্ণৰ হাতত মৃত্যু হোৱা যিকোনো ব্যক্তিৰ আত্মাই মোক্ষ লাভ কৰিব পাৰে।
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসুৰ
শ্ৰেণী:কৃষ্ণৰ সৈতে সম্পৰ্কিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাগৱত পুৰাণৰ চৰিত্ৰ
অঘাসুৰ

**অঘাসুৰ** হিন্দু সাহিত্যত, বিশেষকৈ ভাগৱত পুৰাণত প্ৰদৰ্শিত এক অসুৰ। তেওঁ কংসৰ অন্যতম সেনাপতি, আৰু অসুৰী পুতনা আৰু বকাসুৰৰ জ্যেষ্ঠ ভাতৃ আছিল।

অঘাক কংসৰ সৈতে মিত্ৰতা কৰা জনগোষ্ঠীসমূহৰ ভিতৰত এটা বুলি কোৱা হৈছে। কৃষ্ণই অঘাসুৰক বধ কৰাৰ বিষয়ে শুক ঋষিয়ে ভাগৱত পুৰাণত ৰজা পৰীক্ষিতক বৰ্ণনা কৰিছে।

## কিংবদন্তি
ৰজা কংসই কৃষ্ণৰ জীৱন নাশৰ বহু প্ৰচেষ্টা চলাইছিল, সকলোবোৰ বিফল হৈছিল। তাৰ পিছত তেওঁ অঘাসুৰক কৃষ্ণক বধ কৰিবলৈ পঠিয়াইছিল, যিটো কাম অঘাসুৰে স্বেচ্ছাই কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল, কাৰণ তেওঁৰ সৰু ভাই-ভনী পুতনা আৰু বকাসুৰক কৃষ্ণই হত্যা কৰা বুলি জানিছিল। তেওঁ ৮ মাইল দীঘল সাপৰ ৰূপ ধাৰণ কৰিলে, মুকলি মুখখন পাহাৰৰ ওপৰত পাৰি ছদ্মবেশ ধৰি পৰি থাকিল। সকলো গোপালকৰ ল'ৰাই গুহা বুলি ভুল কৰি দানৱটোৰ মুখত প্ৰৱেশ কৰিলে। সাপে মুখ বন্ধ কৰিলে সাধাৰণতে গিলি পেলোৱাসকলৰ শ্বাসৰুদ্ধ হৈ মৃত্যুমুখত পৰে।

কৃষ্ণই তেওঁৰ সাপৰ পেটত প্ৰৱেশ কৰাৰ লগে লগে নিজৰ শৰীৰৰ আকাৰ বৃদ্ধি কৰে।  ইয়াৰ উত্তৰত দানৱে নিজৰ শৰীৰৰ আকাৰো বঢ়াই দিলে, কিন্তু কৃষ্ণই তেওঁতকৈ বেছি বেগেৰে প্ৰসাৰিত কৰাৰ বাবে সাপৰ শ্বাসৰুদ্ধ হ'বলৈ ধৰিলে, যাৰ ফলত তেওঁৰ চকু দুটা ওলাই আহিল। অসুৰৰ প্ৰাণশক্তি অৱশ্যে কোনো সুৰুঙাৰ মাজেৰে পাৰ হ'ব নোৱাৰিলে, আৰু সেয়েহে অঘাসুৰৰ মূৰৰ ওপৰেৰে ফুটা এটাৰ মাজেৰে ফাটি ওলাই আহি কৃষ্ণৰ হাতত তেওঁৰ প্ৰাণটো পৰিল।
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসুৰ
শ্ৰেণী:কৃষ্ণৰ সৈতে সম্পৰ্কিত ব্যক্তি
মাধৱ (বিষ্ণু)

**মাধৱ** (সংস্কৃত: माधव) বিষ্ণু বা কৃষ্ণৰ অন্যতম প্ৰাথমিক উপনাম। সংস্কৃতত মাধৱ শব্দটো মধু (সংস্কৃত: मधु) শব্দৰ ব্যুৎপত্তি হৈছে, যাৰ অৰ্থ মৌ। তেওঁৰ বংশক 'মধু বংশৰ আবিৰ্ভাৱ হোৱা' বুলি উল্লেখ কৰি ই কৃষ্ণৰ উপাধি।

ভাগৱতত অৰ্জুনে কৃষ্ণক *মাধৱ* বুলি সম্বোধন কৰিছে (অৰ্থাৎ "ভাগ্যৰ অধিপতি"; গৌণ নাম মধুসুদন, যাৰ অৰ্থ "মধু অসুৰ হত্যাকাৰী"ৰ সৈতে বিভ্ৰান্ত নহ'ব।)

বিষ্ণু সহস্ৰনাম আৰু নাৰদ পঞ্চৰাত্ৰৰ ওপৰত আদি শংকৰৰ টীকা অনুসৰি মাধৱ মানে মাতৃ (মা)ৰ পত্নী (ধৱ) , লক্ষ্মীক বুজায়, যি দেৱীক ‘ব্ৰহ্মাণ্ডৰ মাতৃ’ বুলি কোৱা হয়। নতুবা ইয়াৰ অৰ্থ হ'ল 'মধু-বিদ্যাৰ দ্বাৰা জনাজাত হোৱাজন' বা 'মা বা জ্ঞানৰ প্ৰভু'।
## সাহিত্যত
স্কন্দ পুৰাণত শিৱই মাধৱক বিষ্ণুৰ উপনাম হিচাপে উল্লেখ কৰিছে, যাক শংখ, চক্ৰ আৰু গদা ধাৰণ কৰা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

গৰুড় পুৰাণত মাৰ্কণ্ডেয়ই ৰচনা কৰা বিষ্ণুৰ গীতত "মই মাধৱ আৰু জনাৰ্দনৰ কৃপা লাভ কৰোঁ, মৃত্যুৱে মোক কি কৰিব?"

হৰিবংশ পুৰাণত ৰাজকুমাৰী ৰুক্মিণীৰ সৈতে কৃষ্ণৰ পলায়নৰ খণ্ডৰ সময়ত ৰুক্মিৰ বিৰুদ্ধে তেওঁৰ যুদ্ধৰ সময়ত এই উপনামৰ কথা উল্লেখ কৰা হৈছে:

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:দেৱ-দেৱী
শ্ৰেণী:বিষ্ণুৰ অৱতাৰ
প্ৰশান্ত ফুকন

**প্ৰশান্ত ফুকন** (জন্ম: ২৩ জুলাই ১৯৫৪) অসমৰ এগৰাকী ৰাজনীতিবিদ, যি ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিৰ সৈতে জড়িত৷ ২০০৬, ২০১১, ২০১৬ আৰু ২০২১ চনত অসম বিধানসভাৰ নিৰ্বাচনত ডিব্ৰুগড়ৰ পৰা নিৰ্বাচিত হৈছিল৷ তেওঁ ডিব্ৰুগড়ৰ বৰ্তমানৰ বিধায়ক। ২০২১ চনত প্ৰশান্ত ফুকনে ৩৮০০৫টা ভোটৰ ব্যৱধানত অসম বিধানসভাৰ নিৰ্বাচনত জয়লাভ কৰিছিল। পদত্যাগ কৰাৰ পূৰ্বে তেওঁ ডিব্ৰুগড়ৰ অসম চিকিৎসা মহাবিদ্যালয় আৰু চিকিৎসালয়ৰ পৰিচালন সমিতিৰ অধ্যক্ষ আছিল।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি