open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
কাৰা জোৰ্গা

**কাৰা জোৰ্গা** (ইংৰাজী: *Kara Jorga* বা *Kara Zhorga*; কাজাখ: Qara jorğa; অৰ্থ: “লেহেমীয়া গতিত চলা ক’লা ঘোঁৰা”) হৈছে কাজাখ জনগোষ্ঠীৰ এক পৰম্পৰাগত লোকনৃত্য আৰু বাদ্যসংগীত। ই একপ্ৰকাৰৰ বাদ্যসংগীত (küy) আৰু নৃত্য, য’ত ঘোঁৰাৰ লেহেমীয়া গতিত চলাৰ ভংগী (*ambling gait*) প্ৰতিফলিত হয়।

অন্যান্য যাযাবৰ নৃত্যৰ দৰে, কাৰা জোৰ্গা নৃত্যো পশুপ্ৰতীকবাদ আৰু টেংগ্ৰিয়ান ধৰ্মৰ সৈতে সম্পৰ্কিত। এই নৃত্য অন্যান্য বাদ্যসংগীত (küy)-ৰ সৈতে পৰিৱেশন কৰিব পাৰি, যদিও কাৰা জোৰ্গাই বিশেষকৈ কাজাখ আৰু তাৰ পিছত কিৰ্গিজ জনগোষ্ঠীৰ মাজত অধিক জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰে। ইয়াৰ সদৃশ নৃত্যভংগী মংগোলীয় জনগোষ্ঠীৰ মাজতো দেখা যায়। 

ছোভিয়েট শাসনকালত ১৯৩০–১৯৩৩ চনৰ কাজাখ দুৰ্ভিক্ষ, সমষ্টিগত কৃষি নীতি আৰু নগৰীকৰণৰ ফলত কাৰা জোৰ্গা সংগীত আৰু নৃত্য প্ৰায় লুপ্ত হ’বলৈ ধৰিছিল আৰু ইয়াক কাজাখ বেলেটৰ গৱেষণা আৰু পৰীক্ষামূলক উপাদান হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।

তথাপি, বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিত দুৰ্ভিক্ষৰপৰা বাচিবলৈ চীনলৈ পলাই যোৱা কাজাখসকলে এই পৰম্পৰা সংৰক্ষণ কৰে। ১৯৫০ দশকত *National Geographic* আলোচনীত এই বিষয়ে প্ৰতিৱেদন প্ৰকাশ পায়।

স্বাধীনতাৰ পিছৰ সময়ছোৱাত, বিশেষকৈ চীন আৰু তুৰ্কীৰপৰা ঘূৰি অহা কাজাখ প্ৰবাসীসকলৰ জৰিয়তে, কাজাখস্তানত কাৰা জোৰ্গা পুনৰ জনপ্ৰিয় হৈ উঠে। আৰিস্তান শাদেতুলী আদি পেছাদাৰী নৃত্যশিল্পীয়ে ইয়াক ব্যাপকভাৱে প্ৰচাৰ কৰে। ২০০৯ চনত চীনৰ কাজাখসকলে প্ৰথম সংগীত ভিডিঅ’ মুকলি কৰে আৰু চীন আৰু কাজাখস্তানত একাধিক ফ্লেছ ম’ব অনুষ্ঠিত হয়।

২০১১ চনৰ ১৬ ডিচেম্বৰত আস্তানাত ৩৯৯ জন নৃত্যশিল্পীৰ অংশগ্ৰহণেৰে অনুষ্ঠিত হোৱা কাৰা জোৰ্গা নৃত্যই বিশ্বৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ কাৰা জোৰ্গা নৃত্য হিচাপে স্বীকৃতি লাভ কৰে।

## নামৰ উৎপত্তি
কাজাখ ভাষাত “কাৰা” শব্দৰ অৰ্থ ক’লা হোৱাৰ উপৰি সহজ, শক্তিশালী বা দৃঢ় বুলিও ব্যৱহাৰ হয়। “জোৰ্গা” শব্দই ঘোঁৰাৰ ধীৰগতিত চলা ভংগীক বুজায়। সেয়েহে “কাৰা জোৰ্গা”ৰ অৰ্থ “ক’লা ধীৰঘোঁৰা” বা “শক্তিশালী ধীৰঘোঁৰা” দুয়োটাই হ’ব পাৰে। কাৰা জোৰ্গা জাতীয় ঘোঁৰা সাধাৰণতে দীঘলীয়া যাত্ৰাৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। কাজাখ আৰু প্ৰাচীন তুৰ্কী জনগোষ্ঠীৰ মাজত ঘোঁৰাক এক টোটেমিক পশু হিচাপে গণ্য কৰা হৈছিল।

এই নৃত্যৰ আন এটা নাম হৈছে “বুৱইন বিয়ি” (*buwıyn biyi*), যাৰ অৰ্থ “সংযোগস্থলৰ নৃত্য”, কিয়নো এই নৃত্য মূলতঃ কাঁধ আৰু হাতৰ সংযোগস্থলৰ ছন্দোময় গতিৰ ওপৰত আধাৰিত। 

## ইতিহাস
কাৰা জোৰ্গা অন্যান্য যাযাবৰ নৃত্যৰ দৰে পৰম্পৰাগত পশুপালনভিত্তিক সংস্কৃতিৰ সৈতে সম্পৰ্কিত আছিল আৰু ই ইছলাম-পূৰ্ব যুগত কাজাখ উৎসৱ আৰু শামাণিক আচাৰ-অনুষ্ঠানত ব্যৱহৃত হৈছিল। 

১৯৩৩ চনত আলমাটিত আলি আৰদোবুছৰদ্বাৰা বেলেট মঞ্চত কাৰা জোৰ্গাৰ কিছুমান উপাদান প্ৰদৰ্শিত হয়।

১৯৩৬ চনত কাজাখ নাট্যগৃহত *এনলিক-কেবেক* কাব্যনাটকৰ সময়ত সম্পূৰ্ণ ৰূপত এই নৃত্য মঞ্চস্থ কৰা হয়।

পিছলৈ, দাউৰেন আবিৰভ, আবুবাকিৰ ইছমাইলভ আৰু ছাৰা ঝিয়েনকুলোভা আদি কাজাখ-ছোভিয়েট নৃত্য পৰিচালকে লোকনৃত্যৰ ভিত্তিত মঞ্চনৃত্যৰ বিকাশ ঘটায়। ফলস্বৰূপে, কাজাখস্তানত কাৰা জোৰ্গা পেছাদাৰী নৃত্যকলাৰ ৰূপ লাভ কৰে, আনহাতে চীনত থকা কাজাখসকলে ইয়াক লোকনৃত্য হিচাপে পালন কৰি আহে। ২০০০ দশকৰপৰা জাতীয় পৰিচয়বোধ বৃদ্ধিৰ লগে লগে কাৰা জোৰ্গা পুনৰ জনপ্ৰিয় হয় আৰু ই কাজাখ প্ৰবাসীসকলৰ এক সাংস্কৃতিক পৰিচয়চিহ্নত পৰিণত হয়।

২০১৩ চনত কাৰা জোৰ্গা নৃত্যক ইউনেস্কো অমূৰ্ত সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য তালিকাৰ বাবে মনোনীত কৰা হয়।

## বাহ্যিক সংযোগ
* https://www.youtube.com/watch?v=rvJC8_i1f6w – কাৰা জোৰ্গা সংগীতৰ আধুনিক সংস্কৰণ
* https://www.youtube.com/watch?v=VWseUWdE58g – ডম্বিৰা বাদ্যযন্ত্ৰৰ সৈতে পৰম্পৰাগত সংস্কৰণ

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোক-নৃত্য
শ্ৰেণী:এছিয়াৰ সংস্কৃতি
চাপ নৃত্য

**চাপ** (বেলুচী: چاپ) হৈছে বেলুচ জনগোষ্ঠীৰ এটা পৰম্পৰাগত লোকনৃত্য, যি বেলুচিস্তান অঞ্চলত প্ৰচলিত।‌ চাপ নৃত্য সাধাৰণতে গোট বান্ধি বৃত্তাকাৰে কৰা হয় আৰু তাত তাল-মিলোৱা হাততালি গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা লয়। এই নৃত্যত হাততালিৰ সংখ্যা আৰু বিন্যাসৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি বিভিন্ন ধৰণ চিনাক্ত কৰা হয়—যেনে **দো-চাপী**, **ছে-চাপী** আৰু **চাৰ-চাপী**।

## দো-চাপী
**দো-চাপী** (বেলুচী: دو چاپی) হৈছে চাপ নৃত্যৰ এটা প্ৰচলিত ৰূপ। এই নৃত্য সাধাৰণতে বৃত্তাকাৰে গোট বান্ধি নাচে আৰু হাততালি বজাই নৃত্য কৰা হয়। কিছুমান ক্ষেত্ৰত কাঠি বা তৰোৱালো ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

দো-চাপীত প্ৰধানকৈ ছোৰ্ণা আৰু ঢোল ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

মহিলাসকলৰ নৃত্যশৈলী পুৰুষসকলৰ পৰা অলপ ভিন্ন। তেওঁলোকে সাধাৰণতে দুই খোজ পিচত গৈ বৃত্তৰ ভিতৰত লঘু গতিৰে হাততালি বজাই নাচে।

## পটভূমি
**চাপ** শব্দটোৰ অৰ্থ বেলুচী ভাষাত **হাততালি**। বেলুচী ভাষাত নৃত্যক সাধাৰণতে **নাচ** বুলি কোৱা হয়।

বেলুচী লোকনৃত্যসমূহত হাততালিৰ গুৰুত্ব অধিক। প্ৰতিটো নৃত্যত হাততালিৰ ধৰণ আৰু দেহৰ গতি বেলেগ বেলেগ। সাধাৰণতে পুৰুষ আৰু মহিলা পৃথক বৃত্তত নাচে যদিও একে তালত হাততালি বজায়।

চাপ নৃত্যৰ বিভিন্ন ৰূপ আছে, যেনে বেলুচী লেৱা, হাম্বো আৰু লাট্টি। এই নৃত্য সাধাৰণতে বেলুচী সংস্কৃতিৰ বিশেষ বাদ্যযন্ত্ৰ—নাৰ ছুৰ, ছুৰোজ, নাল আৰু তাবুৰাৰ সংগে কৰা হয়।

এই নৃত্য সাধাৰণতে বিবাহ, উৎসৱ আৰু সামাজিক সমাবেশত সামূহিক আনন্দ প্ৰকাশৰ মাধ্যম হিচাপে পৰিবেশিত হয়।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:এছিয়াৰ সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:লোক-নৃত্য
এডোংগা নৃত্য

**এডোংগা নৃত্য** (ইংৰাজী: Edonga Dance, সংক্ষিপ্তভাৱে **এডোংগা**) হৈছে উগাণ্ডাৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলত অৱস্থিত কাৰামোজং জনগোষ্ঠীৰ এটা পৰম্পৰাগত সাংস্কৃতিক নৃত্য। এই জনগোষ্ঠী নিলোটিক জনগোষ্ঠীৰ অন্তৰ্গত আৰু বিশেষকৈ কোটিডো জিলা আৰু মোৰোটো জিলাত বসবাস কৰে। এই নৃত্য পুৰুষ আৰু মহিলা দুয়োয়ে একেলগে পৰিবেশন কৰে আৰু ই স্থানীয় কাৰামোজং ভাষাত গোৱা সুৰেলা গীতৰ সৈতে সম্পন্ন হয়। এডোংগা নৃত্য কাৰামোজং সমাজৰ সাংস্কৃতিক পৰিচয় আৰু ঐতিহ্যৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অংগ।

## ইতিহাস
এডোংগা নৃত্যৰ উৎপত্তিৰ বিষয়ে স্পষ্ট ঐতিহাসিক তথ্য উপলব্ধ নহয়। এই নৃত্য বহুদিন ধৰি কাৰামোজং জনগোষ্ঠীৰ মাজত প্ৰচলিত। সাধাৰণতে ইয়াক নিজৰ সমৃদ্ধ সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য আৰু জাতীয় পৰিচয়ৰ প্ৰতি কৃতজ্ঞতা আৰু ভালপোৱা প্ৰকাশৰ এক মাধ্যম হিচাপে আৰম্ভ হোৱা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। এই নৃত্যত অংশগ্ৰহণকাৰীসকলে সম্পূৰ্ণ শৰীৰৰ ওজন ব্যৱহাৰ কৰি উফৰি উফৰি নাচে।

## পৰিবেশন
এডোংগা নৃত্য সাধাৰণতে দলগতভাৱে বৃত্তাকাৰ আকাৰত পৰিবেশন কৰা হয় আৰু একেলগে গীত গোৱা হয়। এই নৃত্যত ভৰিৰ ঠেপা আৰু হাতৰ তালিৰ তালবদ্ধ শব্দেই মুখ্য তাল-বাদ্যৰ ভূমিকা পালন কৰে।

নৃত্যশিল্পীসকলে পৰম্পৰাগত কাৰামোজং পোছাক পৰিধান কৰে, যাৰ ভিতৰত মণিৰ মালা, হাতফুল আৰু ভৰিফুল অন্তৰ্ভুক্ত। সম্পূৰ্ণ শৰীৰৰ ওজনৰে উচ্চলৈ জঁপিওৱা এই নৃত্যৰ বৈশিষ্ট্য, যিয়ে নিজৰ সংস্কৃতি আৰু দেশৰ প্ৰতি উৎসাহ আৰু ভালপোৱা প্ৰকাশ কৰে।

## গুৰুত্ব
এডোংগা নৃত্য কাৰামোজং সমাজত বিশেষ সাংস্কৃতিক গুৰুত্ব বহন কৰে। এই নৃত্য সাধাৰণতে বিবাহ, অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়া আৰু অন্যান্য গুৰুত্বপূৰ্ণ অনুষ্ঠানত পৰিবেশন কৰা হয়। ইয়াক সমৃদ্ধি আৰু শুভ ভাগ্য আনিব বুলি বিশ্বাস কৰা হয় আৰু ই প্ৰজন্মৰ পৰা প্ৰজন্মলৈ জ্ঞান, মূল্যবোধ আৰু পৰিচয় সংৰক্ষণ তথা প্ৰচাৰ কৰাৰ এক মাধ্যম হিচাপে কাম কৰে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোক-নৃত্য
ন্যাম্বে

**ন্যাম্বে** হৈছে বিভিন্ন বাণ্টু ভাষী সংস্কৃতিত পৰম সত্তা, বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ সৃষ্টিকৰ্তা, সৰগীয় পিতৃ, সূৰ্যৰ দেৱতা আৰু সকলো জীৱৰ উৎসক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা নাম। তেওঁক প্ৰায়ে সৰ্বশক্তিমান, সৰ্বজ্ঞানী আৰু সবাৰো ওপৰত বুলি বৰ্ণনা কৰা হয়। 

বিভিন্ন আফ্ৰিকান সংস্কৃতিয়ে সৃষ্টিকৰ্তাৰ বাবে বিভিন্ন নাম ব্যৱহাৰ কৰিলেও—যেনে এঞ্জাম্বে, এঞ্জাম্বি, ন্যামে, নিয়াম্বি, নেম্বি, এঞ্জাম্বী, নেচলা, আৰু এঞ্জেমি ব্যৱহৃত হ’লেও—ধাৰণাটো বহুলাংশে একেই আছে: এজন একক, পৰম ঈশ্বৰ যিয়ে নিজৰ সৃষ্টিক আকাশৰ পিতৃ হিচাপে চোৱা-চিতা কৰে। এতিয়ালৈকে বাকংগো লোকসকলেই একমাত্ৰ জনাজাত যিয়ে এঞ্জাম্বিক দেৱী আৰু সৰগীয় মাতৃ হিচাপেও চিনাক্ত কৰিছে।
## মধ্য আফ্ৰিকা
### বাকংগো মানুহ
কংগো গণতান্ত্ৰিক ৰিপাব্লিক, এংগোলা, গেবন আৰু কংগো ৰিপাব্লিকৰ বাকংগোসকলে সৰ্বোচ্চ দেৱতা এঞ্জাম্বি আম্পুংগু  (বা ঞ্জাম্বি চুণ্ডিডি) আৰু তেওঁৰ এগৰাকী মহিলা সমকক্ষ এঞ্জাম্বিচিক বিশ্বাস কৰে। এঞ্জামবি সূৰ্যৰ প্ৰতীক, আনহাতে এঞ্জামবিচিয়ে চন্দ্ৰ আৰু পৃথিৱীক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। দুয়োজনেই আকাশত বাস কৰে।

### বাছা মানুহ
কেমেৰুণৰ বাছাই পৰম সত্ত্বাক ঙাম্বি বা নিয়ম্বে বুলি কয়। ১৯২২ চনত বাছালৈ বাইবেল অনুবাদ হোৱাৰ পিছত ঙাম্বি খ্ৰীষ্টান ঈশ্বৰৰ লগত জড়িত হৈ পৰে। বয়োজ্যেষ্ঠসকলৰ প্ৰতি গভীৰ সন্মান থকাৰ বাবে ঙাম্বিক সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ প্ৰাচীন হিচাপেও দেখা যায়।

### চকৱে মানুহ
উত্তৰ-পূব এংগোলাৰ চকৱে লোকসকলে এঞ্জাম্বীক বিশ্বাস কৰে, যাক কালুংগা (অৰ্থাৎ "পৰিৱৰ্তনৰ দেৱতা") আৰু সামাটাংগা (অৰ্থাৎ "সৃষ্টিকৰ্তা") বুলিও কোৱা হয়। ৰজা বা মোৱাংগানাক এঞ্জামবিৰ প্ৰতিনিধি হিচাপে গণ্য কৰা হয় আৰু ই শাৰীৰিক আৰু আধ্যাত্মিক জগতখনক সংযোগ কৰে।

### ফেং মানুহ
গাবন আৰু কেমেৰুণৰ ফাং জনগোষ্ঠীসকলে পৰম দেৱতা এঞ্জেমেক বিশ্বাস কৰে, যাক মেবেৰে বুলিও কোৱা হয়। ফাং ব্ৰহ্মাণ্ডবিজ্ঞানত এঞ্জেমে জীৱন আৰু তিনিটা আত্মাৰ সৃষ্টি কৰিছিল: এঞ্জামে (শক্তি), এম্বেৰে (নেতৃত্ব) আৰু আংকুৱা (সৌন্দৰ্য্য)।

### লেলে মানুহ
কংগো গণতান্ত্ৰিক গণৰাজ্যৰ লেলে জনসাধাৰণে সৰ্বোচ্চ সত্ত্বাক এঞ্জাম্বি বুলি কয়। তেওঁ কংগো ধৰ্মৰ বিচিম্বিৰ দৰেই মিংগেহে নামৰ বন আৰু পানীৰ আত্মাৰ সৃষ্টি কৰিছিল বুলি কোৱা হয়।

## পূব আফ্ৰিকা
### টোৰো জনগোষ্ঠী
উগাণ্ডাৰ নিয়োৰো আৰু টোৰো লোকসকলে পৰম ঈশ্বৰক ন্যামুহাংগা বুলি কয়।

## দক্ষিণ আফ্ৰিকা
### হাম্বুকুছু জনগোষ্ঠী
হাম্বুকুছু বা "অকাভাংগোৰ বৰষুণ সৃষ্টিকৰ্তা"সকলে নিয়াম্বিত বিশ্বাস কৰে, যিয়ে পৃথিৱীখন সৃষ্টি কৰিছিল আৰু নিজৰ মানুহক ছ’ডিলোৰ পবিত্ৰ পাহাৰত স্থাপন কৰিছিল। নিয়াম্বিয়ে ভাল লোকসকলক স্বৰ্গলৈ পঠিয়াই (ডিৱিৰু) পুৰস্কৃত কৰে আৰু দুষ্টসকলক তেওঁৰ মৃত্যুদূত ছাদাপিনিয়ৰ জৰিয়তে শাস্তি দিয়ে।

### হেৰেৰো জনগোষ্ঠী
হেৰেৰো লোকসকলে এঞ্জাম্বি কুৰুংগা নামৰ এজন সৃষ্টিকৰ্তা দেৱতাক বিশ্বাস কৰে, যাক ওমুকুৰু বুলিও কোৱা হয়। তেওঁ জগত, আত্মা আৰু মানুহ সৃষ্টি কৰিছিল, তাৰ পিছত আকাশলৈ আঁতৰি আহিছিল।

### লোজি জনগোষ্ঠী
* চাওক: লোজি পৌৰাণিক কাহিনী
লোজি জনগোষ্ঠীৰ বাবে ন্যাম্বেক পৰম সত্ত্বা, জগতৰ সৃষ্টিকৰ্তা আৰু সকলো জীৱনৰ উৎস হিচাপে গণ্য কৰা হয়। তেওঁক প্ৰায়ে সৰ্বশক্তিমান, সৰ্বজ্ঞানী আৰু সকলোতকৈ ওপৰত বুলি বৰ্ণনা কৰা হয়। ন্যাম্বেক বহুলভাৱে সন্মানিত হয় যে তেওঁ একমাত্ৰ সত্য ঈশ্বৰ, যিয়ে সৃষ্টিক এজন মৰমিয়াল পিতৃৰ দৰে লালন-পালন কৰে।

## পশ্চিম আফ্ৰিকা
### আকান জনগোষ্ঠী
*চাওক: আকান ধৰ্ম
ফাণ্টে আৰু আছান্টে মানুহকে ধৰি আকান লোকসকলে সৃষ্টিকৰ্তা ঈশ্বৰ ন্যামে বা অনয়াংকোপঙত বিশ্বাস কৰে। তেওঁ আকাশ (অসোৰো) আৰু পৃথিৱী (আছাছে) সৃষ্টি কৰিছিল। আন এটা নাম অডোমানকোমাৰ অৰ্থ হৈছে "যাৰ আৰম্ভণি আৰু অন্ত অজ্ঞাত অসীম।"
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:আফ্ৰিকাৰ উপাস্য দেৱতা
একিকিবি

**একিকিবি** (ইংৰাজী: Ekikibi) হৈছে বাকোঞ্জো জনগোষ্ঠীৰ এটা পৰম্পৰাগত প্ৰেমমূলক নৃত্য। এই জনগোষ্ঠী পশ্চিম উগাণ্ডা আৰু পূৰ্ব গণতান্ত্ৰিক কংগো প্ৰজাতন্ত্ৰত অৱস্থিত ৰুৱেনজোৰি পৰ্বতমালা অঞ্চলত বসবাস কৰে।

বাকোঞ্জোসকল বান্টু ভাষা পৰিয়ালৰ অন্তৰ্গত এটা জনগোষ্ঠী, যিসকল মূলতঃ ৰুৱেনজোৰি অঞ্চলৰ কাছেছ, বুন্দিবুগ্যো, বুন্যাংগাবু আৰু ন্টোৰোকো জিলাত বসবাস কৰে।

এই নৃত্য সাধাৰণতে বিবাহ আৰু অন্যান্য আনন্দোৎসৱত পৰিবেশন কৰা হয় আৰু ইয়াত দৰা-কইনাৰ আনন্দ, প্ৰেম আৰু স্নেহ প্ৰকাশ পায়।

## ইতিহাস
একিকিবি নৃত্যৰ প্ৰেৰণা পানীত মাছৰ চলাচলৰ পৰা লোৱা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়, যাক বাকোঞ্জো লোকসকলে পৰ্যবেক্ষণ কৰি প্ৰশংসা কৰিছিল। এই নৃত্য পৰ্বতীয়া পৰিৱেশ আৰু অঞ্চলটোৰ সংস্কৃতিৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত। শতাব্দীজুৰি এই নৃত্য প্ৰজন্মৰ পৰা প্ৰজন্মলৈ প্ৰচলিত হৈ আহিছে আৰু ই বাকোঞ্জো জনগোষ্ঠীৰ পৰিচয় আৰু ঐতিহ্যৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰতীক হিচাপে গণ্য।

## পৰিবেশন
একিকিবি সাধাৰণতে আঠজন নৃত্যশিল্পীৰ এটা দলে পৰিবেশন কৰে, য’ত সাধাৰণতে চাৰি জন পুৰুষ আৰু চাৰি জন মহিলা অন্তৰ্ভুক্ত থাকে। নৃত্যশিল্পীসকলে ৰঙীন পৰম্পৰাগত পোছাক আৰু অলংকাৰ পৰিধান কৰে। এই নৃত্য প্ৰেমগীত, ঢোল, বাঁহী আৰু ঝুনঝুনীৰ দৰে বাদ্যযন্ত্ৰৰ সৈতে সম্পন্ন হয়।

নৃত্যশিল্পীসকলে বৃত্তাকাৰ গঠনত নাচে, য’ত পুৰুষসকল বাহিৰফালে আৰু মহিলাসকল ভিতৰফালে থাকে। তালবদ্ধ খোজ, জঁপিওৱা, ঘূৰণি আৰু মৰা-মুৰা এই নৃত্যৰ বৈশিষ্ট্য, যিবোৰে পানীত মাছৰ চলন অনুকৰণ কৰে। চকুৰ ইশাৰা আৰু অংগভংগীৰ জৰিয়তে নৃত্যশিল্পীসকলে নিজৰ অনুভৱ আৰু আবেগ প্ৰকাশ কৰে।

## গুৰুত্ব
একিকিবি নৃত্য প্ৰেম, বিবাহ আৰু সুখৰ উদযাপন। ই দৰা-কইনা আৰু দুয়োটা পৰিয়ালৰ মাজৰ সম্পৰ্ক আৰু সমন্বয় প্ৰকাশ কৰে। এই নৃত্যৰ জৰিয়তে পূৰ্বপুৰুষ আৰু দেৱতাসকলক সন্মান জনোৱা হয়, যিসকলে বিবাহিত জীৱন আশীৰ্বাদ কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।

একিকিবি নৃত্য বাকোঞ্জো সংস্কৃতিৰ সৌন্দৰ্য আৰু সমৃদ্ধিৰ প্ৰতিফলন আৰু ই জনগোষ্ঠীটোৰ বাবে গৌৰৱ আৰু আনন্দৰ উৎস।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোক-নৃত্য
একিজিনো

**একিজিনো** (ইংৰাজী: Ekizino), যাক **কিজিনো** বুলিও কোৱা হয়, হৈছে উগাণ্ডাৰ দক্ষিণ-পশ্চিমাঞ্চলৰ কিগেজি অঞ্চলত বসবাস কৰা বাকিগা জনগোষ্ঠীৰ এটা পৰম্পৰাগত সামাজিক নৃত্য।

এই নৃত্যৰ উৎস অঞ্চলটোৰ পাহাৰীয়া ভৌগোলিক পৰিৱেশৰ সৈতে জড়িত, য’ত কৃষকসকলে কঠোৰ দিনটোৰ কামৰ পিছত শৰীৰ উষ্ণ কৰিব আৰু পেশী সজীৱ ৰাখিবলৈ জঁপিওৱা-ভিত্তিক চলন ব্যৱহাৰ কৰে। একিজিনো নৃত্য অত্যন্ত শক্তি আৰু উদ্যমেৰে পৰিবেশন কৰা হয়।

## ইতিহাস
একিজিনো নৃত্যৰ গভীৰ ঐতিহাসিক পটভূমি আছে আৰু ই বাকিগা সংস্কৃতিৰ সৈতে ঘনিষ্ঠভাৱে সম্পৰ্কিত। এই নৃত্য বিভিন্ন সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানত পৰিবেশন কৰা হয়। বাকিগা জনগোষ্ঠীৰ মাজত ইয়াক এটা ৰাজকীয় আৰু সামূহিক নৃত্য হিচাপে গণ্য কৰা হয়। এই নৃত্য বিশেষকৈ আগতে কিগেজি জিলা নামে জনাজাত অঞ্চলত—বৰ্তমানৰ কাবালে, কানুঙ্গু, কিসোৰো আৰু ৰুকুঙ্গিৰি জিলাত—প্ৰচলিত।

## পৰিবেশন
একিজিনো নৃত্যত পুৰুষ আৰু মহিলা দুয়ো অংশগ্ৰহণ কৰে আৰু তেওঁলোকে পৰম্পৰাগত বাকিগা পোছাক পৰিধান কৰে। এই নৃত্যত তীব্ৰ জঁপিওৱা আৰু ভৰিৰে মাটিত ঠেপা মৰাৰ দৰে চলন দেখা যায়, যিয়ে কৃষিকাজত নিয়োজিত বাকিগা লোকসকলৰ কঠোৰ পৰিশ্ৰমৰ প্ৰতীক হিচাপে বিবেচিত।

এই নৃত্য সাধাৰণতে বিবাহ, শস্যউৎসৱ আৰু অন্যান্য সামাজিক সমাৱেশত পৰিবেশন কৰা হয়।

## সাংস্কৃতিক গুৰুত্ব
একিজিনো নৃত্য বাকিগা সমাজত গভীৰ সাংস্কৃতিক গুৰুত্ব বহন কৰে। ই বাকিগা লোকসকলৰ পৰিশ্ৰমী স্বভাৱ, ঐক্যবদ্ধতা আৰু দৃঢ়তাৰ শক্তিশালী প্ৰতীক। লগতে, এই নৃত্যৰ জৰিয়তে পৰম্পৰা আৰু সংস্কৃতি ভৱিষ্যৎ প্ৰজন্মলৈ স্থানান্তৰ কৰা হয়। এই নৃত্য বাকিগা সমাজৰ দৈনন্দিন জীৱন, পৰিশ্ৰম আৰু সামাজিক সম্পৰ্কৰ সৈতে গভীৰভাৱে জড়িত সাংস্কৃতিক প্ৰকাশ।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোক-নৃত্য
বিষ্ণু শংকৰ জৈন

**বিষ্ণু শংকৰ জৈন** হৈছে ভাৰতৰ উচ্চতম ন্যায়ালয় এগৰাকী বিশিষ্ট অধিবক্তা আৰু আইনী কৰ্মী, যি হিন্দু ঐতিহ্যবাহী স্থানসমূহ পুনৰুদ্ধাৰৰ লক্ষ্যৰে উচ্চ-প্ৰফাইল আইনী যুঁজত তেওঁৰ নেতৃত্বৰ বাবে বহুলভাৱে স্বীকৃত। কেইবাটাও গুৰুত্বপূৰ্ণ ধৰ্মীয় আৰু সাংস্কৃতিক বিতৰ্কত তেওঁৰ কেন্দ্ৰীয় ভূমিকাৰ বাবে তেওঁ আটাইতকৈ বেছি পৰিচিত।
## তথ্যসূত্ৰৰ
কাদোদি নৃত্য

**কাদোদি নৃত্য** (ইংৰাজী: Kadodi dance) হৈছে বামাসাবা জনগোষ্ঠীৰ এটা পৰম্পৰাগত নৃত্য। বামাসাবাসকলক বাগিছু বা গিছু বুলিও কোৱা হয়। এই জনগোষ্ঠী মূলতঃ পূব উগাণ্ডা আৰু পশ্চিম কেনিয়া অঞ্চলত বাস কৰে।

কাদোদি নৃত্য প্ৰধানকৈ ইম্বালু নামৰ পুৰুষ খৎনা অনুষ্ঠানৰ সৈতে জড়িত, যি বামাসাবা সমাজত ল’ৰাৰপৰা পুৰুষত্বলৈ উত্তৰণৰ প্ৰতীক। ইয়াৰ উপৰি বিবাহ, উৎসৱ আৰু অন্যান্য সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানতো এই নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰা হয়।

## ইতিহাস
কাদোদি নৃত্যৰ উৎপত্তি বামাসাবা পূৰ্বপুৰুষসকলৰ প্ৰাচীন আচাৰ-অনুষ্ঠানৰ সৈতে সম্পৰ্কিত বুলি ধৰা হয়। তেওঁলোক নাইল উপত্যকা অঞ্চলৰপৰা প্ৰব্ৰজন কৰি মাউণ্ট এলগনৰ ঢালত বসতি স্থাপন কৰিছিল। এই নৃত্যই বামাসাবা জনগোষ্ঠীৰ সংস্কৃতি, পৰিচয় আৰু ইতিহাস প্ৰতিফলিত কৰে, বিশেষকৈ পশুপালন আৰু কৃষিৰ সৈতে থকা গভীৰ সম্পৰ্কক। কাদোদি নৃত্যত ওচৰৰ জনগোষ্ঠী যেনে বাগাণ্ডা, বাসোগা, বান্যোলে আৰু কালেঞ্জিনৰ প্ৰভাৱো দেখা যায়।

## প্ৰদৰ্শন
কাদোদি নৃত্য সাধাৰণতে পুৰুষ আৰু মহিলা নৃত্যশিল্পীৰ দলৰদ্বাৰা প্ৰদৰ্শিত হয়। তেওঁলোকে ৰঙীন পৰম্পৰাগত পোছাক পিন্ধে আৰু মনিহাৰ, পাখি, কৌৰি খোল, পশুচৰ্ম আদিৰে নিজকে সজায়। নৃত্যশিল্পীসকলে ঢোল, বাঁহী, শিঙা আৰু ঝংকাৰীৰ তাল অনুসৰি বৃত্তাকাৰভাৱে নৃত্য কৰে।

নৃত্যৰ সময়ত গীত গোৱা, নাদ ধ্বনি আৰু তালি বজোৱা হয়, যাৰ ফলত এক উদ্দীপনাময় পৰিৱেশ সৃষ্টি হয়। দৰ্শকসকলেও গীত গোৱা আৰু নৃত্যত অংশ লৈ অনুষ্ঠানটোক অধিক আন্তৰিক কৰি তোলে।

ইম্বালু অনুষ্ঠানৰ সময়ত কাদোদি নৃত্য বিশেষ গুৰুত্বপূৰ্ণ। এই সময়ত *বাসিন্দে* নামৰ খৎনাৰ্থীসকলক নৃত্যশিল্পীসকলে ঘৰৰপৰা অনুষ্ঠানস্থলীলৈ লৈ যায়। নৃত্যৰ জৰিয়তে তেওঁলোকৰ সাহস, সহনশীলতা আৰু পুৰুষত্বৰ গুণ গোৱা হয়, লগতে পৰীক্ষাও লোৱা হয়। 

## গুৰুত্ব
কাদোদি নৃত্য বামাসাবা জনগোষ্ঠীৰ সংস্কৃতি, পৰিচয় আৰু ইতিহাস সংৰক্ষণ আৰু প্ৰজন্মলৈ প্ৰেৰণৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ মাধ্যম। ই তেওঁলোকৰ জীৱনধাৰা, পৰম্পৰা আৰু সামাজিক মূল্যবোধ উদ্‌যাপন কৰে। এই নৃত্যই একতা, সংহতি আৰু সামূহিক সম্প্ৰীতি বৃদ্ধি কৰাত সহায় কৰে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোক-নৃত্য
ইনকোছাজানা

**ইনকোছাজানা** (**Inkosazana**) হৈছে জুলু জনগোষ্ঠীৰ পৰম্পৰাগত দেৱী সকলৰ ভিতৰৰ এগৰাকী দেৱী, যাক উৰ্বৰতা দেৱী হিচাপে বিশ্বাস কৰা হয়। আন এগৰাকী উৰ্বৰতা দেৱী হৈছে নোমখুবুলৱানে। কিছুমান উৎসত এই দুয়োকে একে দেৱী হিচাপে ধৰা হৈছে।

## প্ৰতিনিধিত্ব
ইনকোছাজানা হৈছে এগৰাকী ৰূপান্তৰিত দেৱী, যদিও তেওঁ প্ৰায়েই জলপৰীৰ ৰূপত দেখা যায়, কিয়নো তেওঁ পানীৰ মাজত বাস কৰে বুলি কোৱা হয়। তেওঁ কেতিয়াবা জন্তু আৰু উদ্ভিদৰ ৰূপতো দেখা গৈছে। তেওঁক প্ৰায়েই "স্বৰ্গীয় ৰাজকুমাৰী" বুলি উল্লেখ কৰা হয়।

যেতিয়া নোমখুবুলৱানে আৰু ইনকোছাজানা উভয়ে জুলু পৰম্পৰাগত ধৰ্মত উৰ্বৰতা দেৱী হিচাপে গণ্য হয়, কিছুমান উৎসত ইনকোছাজানা বিশেষকৈ কৃষি আৰু বৃদ্ধি-উন্নয়নৰ সৈতে সম্পৰ্কিত বুলি কোৱা হয়। তাৰ বিপৰীতে, নোমখুবুলৱানে শস্য চপোৱাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত। 

যেতিয়া দুয়ো দেৱীক পৃথক ৰূপে ধৰা হয়, তেতিয়া তেওঁলোকক পৃথক বৈশিষ্ট্যৰ সৈতে দেখুওৱা হয়। নোমখুবুলৱানে মাতৃ হোৱাৰ ক্ষেত্ৰত আধিপত্য ৰখে, আৰু ইনকোছাজানা কন্যা-ছোৱালীৰ কুমাৰীত্ব সম্পৰ্কীয় বিষয়ত অধিক ব্যস্ত থাকে।

ইনকোছাজানা প্ৰায়েই জুলু জনগোষ্ঠীৰ দৈৱিক চিকিৎসক বা *ইছাংগোমা*ৰ সৈতে কথা কয়।

## পৌৰাণিক কাহিনী

### জুলু জনগোষ্ঠীৰ সৈতে যোগাযোগ
কোৱা হয় ইনকোছাজানা মানুহৰ মাজত বহু আইন আৰু অনুৰোধ প্ৰদান কৰে, যদিও তেওঁ পুৰুষৰ সৈতে সৰাসৰি কথা নকয়। এক প্ৰসংগত, ইনকোছাজানা এজন মানুহৰ সৈতে দেখা কৰিছিল আৰু তেওঁক কৈছিল, তেওঁক পিঠি নঘূৰাব, কিয়নো তেওঁ নগ্ন। মানুহজন সৰাসৰি তেওঁৰ মুখলৈ চাই নোপোৱাকৈ ভয় পাইছিল, কিয়নো যিসকলে তেওঁক সৰাসৰি চাই, শীঘ্ৰেই অসুস্থ হৈ মৰি যায় বুলি কোৱা হৈছে। ইনকোছাজানাৰপৰা থকা পৰামৰ্শ প্ৰায়েই কৃষি আৰু নাৰী বিষয়ৰ সৈতে সম্পৰ্কিত।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:আফ্ৰিকাৰ উপাস্য দেৱতা
লাৰাকাৰাকা

**লাৰাকাৰাকা** হৈছে উগাণ্ডাৰ আচোলি জনগোষ্ঠীৰ মাজত উৎপত্তি হোৱা এটা পৰম্পৰাগত প্ৰেম-পণ নৃত্য। আচোলিসকলৰ পঞ্চাশটাতকৈ অধিক পৰম্পৰাগত নৃত্যৰ ভিতৰত লাৰাকাৰাকাই এক বিশেষ গুৰুত্ব বহন কৰে। এই নৃত্য সাধাৰণতে বিশেষ অনুষ্ঠানত, বিশেষকৈ বিবাহ আৰু সামূহিক উৎসৱত প্ৰদৰ্শন কৰা হয়। এই নৃত্যটো শিল্পকলাৰ ৰোমাণ্টিক প্ৰকাশ, শাৰীৰিক দক্ষতা আৰু সাংস্কৃতিক অভিব্যক্তিৰ এক উজ্জ্বল নিদৰ্শন। লাৰাকাৰাকাৰ জৰিয়তে যুৱ পুৰুষসকলে নিজৰ নৃত্য দক্ষতা, শক্তি, চাঞ্চল্যতা আৰু স্ফূৰ্তি প্ৰদৰ্শন কৰি সম্ভাৱ্য জীৱন-সংগী আকৰ্ষণ কৰাৰ চেষ্টা কৰে।

## প্ৰদৰ্শন
লাৰাকাৰাকা হৈছে আচোলি জনগোষ্ঠীৰ এক পৰম্পৰাগত নৃত্য প্ৰদৰ্শন, যাৰ মূল উদ্দেশ্য হৈছে যুৱ পুৰুষ আৰু মহিলাসকলক সম্ভাৱ্য প্ৰেমিক বা জীৱন-সংগী বিচাৰিবলৈ সুযোগ প্ৰদান কৰা। 

এই নৃত্যটো গতিশীল দেহভংগী আৰু এক্ৰোবেটিক কৌশলৰ বাবে পৰিচিত। নৃত্যশিল্পীসকলে প্ৰায়ে লাফ, ঘূৰণ, আৰু আকাশত সুশোভিত চলন প্ৰদৰ্শন কৰে। ঢোল, বীণা, বাঁহী, কলহ আৰু অন্যান্য পৰম্পৰাগত আচোলি বাদ্যযন্ত্ৰৰ সুৰত এই নৃত্য প্ৰদৰ্শিত হয়। এই ৰঙীন আৰু উদ্দীপনাময় নৃত্যই আচোলি সংস্কৃতিৰ গুৰুত্ব আৰু ঐতিহ্য স্পষ্টভাৱে প্ৰকাশ কৰে।

## গুৰুত্ব
লাৰাকাৰাকা আচোলি সংস্কৃতিত অত্যন্ত গুৰুত্বপূৰ্ণ নৃত্য হিচাপে গণ্য হয় আৰু ইয়াক যুৱ পুৰুষ-মহিলাৰ বাবে একপ্ৰকাৰৰ পৰম্পৰাগত সামাজিক উত্তৰণ অনুষ্ঠান বুলি ধৰা হয়। 

অতীতত এই নৃত্য অবিবাহিত যুৱক-যুৱতীসকলৰ বাবে একে-অপৰক চিনি পোৱা, সামাজিক সম্পৰ্ক গঢ়ি তোলা আৰু শক্তি, সহনশীলতা আৰু সাহস প্ৰদৰ্শনৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ মাধ্যম আছিল। এই গুণসমূহ সম্ভাৱ্য জীৱন-সংগীৰ বাবে কাম্য বুলি গণ্য কৰা হৈছিল আৰু নৃত্যত দেখুওৱা সাহসক ব্যক্তিগত আৰু সামাজিক মৰ্যাদাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত কৰা হৈছিল। 

## তথ্যসূত্ৰ


শ্ৰেণী:লোক-নৃত্য
সুন্দৰীবাণী

**ফ্ৰা ছুন্থাৰাৱানী**, (যাক নাং ছুন্থাৰাৱানী বুলিও জনা যায়) হ'ল থাই বৌদ্ধ পৰম্পৰাৰ এগৰাকী দেৱী, যাক ধৰ্ম আৰু ত্ৰিপিটকৰ ৰক্ষক হিচাপে গণ্য কৰা হয়। তেওঁক বিশেষকৈ ৱাট ছুথাথ থেপৱাৰাম ৰাচ্চাওৰামাহাৱিহানত পূজা কৰা হয়। তেওঁৰ শৰীৰটো সম্পূৰ্ণ বগা বুলি চিত্ৰিত কৰা হয়, তেওঁ ৰাজকীয় থাই সাজ-পোছাক পৰিধান কৰে, বগা সাজত সজ্জিত, আৰু তেওঁৰ দুটা বাহু আছে। তেওঁৰ সোঁ হাতখন আহ্বান জনোৱা ভংগীত আছে (পিছলৈ ইয়াক বিতৰ্ক মুদ্ৰাত ৰূপান্তৰ কৰা হয়), আৰু তেওঁৰ বাওঁ হাতত কোলাত এটা স্ফটিকৰ বল আছে। 

ফ্ৰা ছুন্থাৰাৱানীৰ পূজা হিন্দুধৰ্ম, জৈনধৰ্ম, তিব্বতীয় বৌদ্ধ ধৰ্ম আৰু বাৰ্মিজ বৌদ্ধ ধৰ্মত পূজিত সৰস্বতীৰ সৈতে সাদৃশ্যপূৰ্ণ। তদুপৰি জাপানী বৌদ্ধ ধৰ্ম, চীন বৌদ্ধ ধৰ্ম আৰু শ্বিণ্টোত পূজিত বেনজাইটেনৰ সৈতেও তেওঁ তুলনীয়।

## ইতিহাস
প্ৰাচীন জ্ঞাত ফ্ৰা সুনথাৰিৱানীৰ প্ৰতিচ্ছবিত তেওঁক পদুম ফুলৰ ওপৰত বহি থকা চিত্ৰিত কৰা হৈছে। ৱাট ছুথাটৰ সোমডেট ডায়েং চিলাৱাদ্ধানোৱে সত্তাভিছেট ছুত্তাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি তেওঁৰ ডিজাইনৰ কল্পনা কৰিছিল আৰু মুয়েন ছিৰিথাট চাংকাছ (ডায়েং)ক ৰাজকুমাৰ শ্ৰীসিথথংচাই, ৰাজকুমাৰ ছিৰিথাথ চাংকাছ (পিছলৈ ৰাজকুমাৰ ক্ৰমখুন)ক উপহাৰ দিবলৈ নিৰ্দেশ দিছিল। এই ডিজাইনে ৰজা চুলালংকৰ্ণ (পঞ্চম ৰাম)ৰ আগ্ৰহ আকৰ্ষণ কৰিছিল , যিয়ে পিছলৈ ইয়াক ৱাট বেনচামাবোফিট স্কুলৰ প্ৰতীক হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিছিল।

## আধুনিক পূজা
২০১৯ চনৰ ২৮ জুলাইত ৰজা মহা বাজিৰলংকৰ্ণৰ জন্মদিনত ৰজা পুণ্য প্ৰসাদ হিচাপে ফ্ৰা সুনথাৰিৱানী শীৰ্ষক এখন স্মৃতিগ্ৰন্থ প্ৰকাশ পায়। নিয়মিতভাৱে আবৃত্তি কৰিলে প্ৰজ্ঞা লাভৰ মাধ্যম হিচাপে প্ৰাচীন পণ্ডিতসকলে প্ৰশংসা কৰা ফ্ৰা সুন্থৰীৱনী মন্ত্ৰ গ্ৰন্থখনত সন্নিবিষ্ট কৰা হৈছিল। ইয়াত পঞ্চম ৰাম ৰজাৰ ৰাজপত্ৰ, ৰাজপৰিয়ালৰ সদস্য, চৰকাৰী বিষয়া আৰু জ্যেষ্ঠ সন্ন্যাসীৰ চিঠিপত্ৰৰ লগতে দেৱীৰ সৈতে জড়িত ঐতিহাসিক আখ্যানও আছিল।

## মন্ত্ৰ
প্ৰজ্ঞা, সৌভাগ্য আৰু সফলতাৰ আশীৰ্বাদৰ বাবে পৰম্পৰাগতভাৱে ফ্ৰা সুন্থৰীৱনী মন্ত্ৰ তিনি, সাত বা ন বাৰ জপ কৰা হয়:

:***মুনিন্দ বদনংভোজ গব্ভ সম্ভৱ সুন্দৰী সাৰণাং পণিনাম বাণী ময়হং পিণনাতম মানং***
:*মুখৰ গৰ্ভৰ পৰা খুৱাই ডাঙৰ ঋষিৰ বাক্যত জন্ম; সুন্দৰী (সৌন্দৰ্য্য) ইন্দ্ৰিয় সত্তাৰ আশ্ৰয়! এই ভাষণে তোমাৰ মন সন্তুষ্ট কৰক!*

দ্বাদশ শতিকাত সংঘৰক্ষীতা থেৰাৰ দ্বাৰা ৰচনা কৰা সুবোধলংকাৰ হৈছে পণনাগাথা (লিখিত পাতৰ পদ্য) সংকলনত অন্তৰ্ভুক্ত অলংকাৰ-শাস্ত্ৰ–শৈলীৰ গ্ৰন্থ।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:থাই দেৱী
শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
শ্ৰেণী:বৌদ্ধ ধৰ্মৰ দেৱ-দেৱী
আৰ/নাৰীবাদ

**আৰ/নাৰীবাদ** (**r/Feminism**) হৈছে নাৰীবাদী ৰাজনৈতিক ছাবৰেডিট, য’ত মহিলাৰ সমস্যাসমূহৰ ওপৰত আলোচনা কৰা হয়। এই ছাবৰেডিটত মহিলা আৰু সংখ্যালঘু জনগোষ্ঠীক প্ৰভাবিত কৰা বিষয়সমূহ আলোচনা কৰা হয়, যেনে কৰ্মক্ষেত্ৰত নিৰ্যাতন আৰু উত্যক্ততা, ধৰ্ষণ, ঘৰুৱা নিৰ্যাতন, পিংক টেক্স, সাংস্কৃতিক দখল আৰু উপস্থাপন। 

r/Feminism-ৰ ব্যৱহাৰকাৰীসকল বহু ক্ষেত্ৰত r/MensLib-ৰ ব্যৱহাৰকাৰীৰ সৈতে সাদৃশ্যপূৰ্ণ বুলি ধৰা হয়; r/MensLib হৈছে পুৰুষ মুক্তি আন্দোলন সম্পৰ্কীয় এটা ছাবৰেডিট। ইয়াৰ বিপৰীতে r/againstmensrights হৈছে r/MensRights-ৰ বিৰুদ্ধে থকা এটা ছাবৰেডিট। 

এই ছাবৰেডিটে পুৰুষৰ বিষয়ত আলোচনা কৰিব বিচৰা লোকসকলক r/Masculism-লৈ পথ প্ৰদৰ্শন কৰে, যাক “নাৰীবাদৰ তুলনাত তুলনামূলকভাৱে মৌলিকবাদী দৃষ্টিভংগী” বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। 

২০২৩ চনত প্ৰকাশিত এক অধ্যয়ন অনুসৰি, r/Feminism-ত প্ৰায় ৫৪% প’ষ্ট প্ৰধানত নেতিবাচক ধৰণৰ।

## গৱেষণা
২০১৮ চনত ছাবৰেডিটটোত থকা নতুন-নতুন নাৰীবাদীসকলৰ ওপৰত কৰা এটা সমীক্ষাত দেখা গৈছিল যে তেওঁলোকে এই সমাজখন বিঘ্নিত কৰিব বিচাৰিছিল। ছাবৰেডিটৰ নাৰীবাদীসকলে মন্তব্য অংশত নাৰীবাদ-বিৰোধী মতামতৰ উপস্থিতি লক্ষ্য কৰিছিল। ২০২০ চনৰ প্ৰথম ত্ৰৈমাসিকত প্ৰতিমাহে প্ৰায় হাজাৰজন সদস্যক ছাবৰেডিটৰপৰা নিষিদ্ধ কৰা হৈছিল। এই ধৰণৰ বিঘ্নৰ বাবে সৎ উদ্দেশ্য আৰু অসৎ উদ্দেশ্য আচৰণ পৃথক কৰাটো কঠিন হৈ পৰে, আৰু কিছুমান নাৰীবাদীয়ে আন নাৰীবাদীৰপৰা নেতিবাচক প্ৰতিক্ৰিয়া পোৱাৰ আশংকাত নিজৰ মতামত প্ৰকাশ কৰাত অস্বস্তি অনুভৱ কৰে।

ৰেডিটত *People v. Turner* গোচৰৰ বাতৰি সন্দৰ্ভত r/News, r/Feminism আৰু r/MensRights তুলনা কৰা এক অধ্যয়নত দেখা গৈছিল যে r/Feminism একমাত্ৰ ছাবৰেডিট যিয়ে Turner-ক “অপৰাধী” বুলি অভিহিত কৰিছিল। r/Feminism একমাত্ৰ ছাবৰেডিট আছিল যিয়ে বাহ্যিক ৱেবপৃষ্ঠালৈ “অপৰাধ” বা “ধৰ্ষক” শব্দ ব্যৱহাৰ কৰি সংযোগ কৰিছিল, যাৰপৰা স্পষ্ট হয় যে এই বিষয়ত r/Feminism-ৰ দৃষ্টিভংগী আন ছাবৰেডিটসমূহতকৈ অধিক শক্তিশালী আছিল। r/Feminism-ত প্ৰায় ৩০% প’ষ্টে বাতৰি পুনৰ-ৰূপায়ণ কৰিছিল, যেতিয়া r/MensRights-ত এই হাৰ আছিল ৬২.৫%। তুলনাত দেখা গৈছিল যে r/Feminism সাধাৰণতে প্ৰগতিশীল ৱেবছাইটলৈ সংযোগ কৰে, আনহাতে r/MensRights সংৰক্ষণশীল ৱেবছাইটলৈ সংযোগ কৰে। ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে, দুয়ো ছাবৰেডিটেই নিজৰ বিশ্বাসৰ সৈতে মিল থকা উৎস পছন্দ কৰে।

r/Feminism-ৰ ব্যৱহাৰকাৰীসকলৰ গড় প’ষ্ট সংখ্যা ৫, আৰু মাত্ৰ ০.৮৬% সদস্যই ১০০তকৈ অধিক প’ষ্ট কৰিছে। *Discourse & Society* জাৰ্নেলত ২০২৩ চনত প্ৰকাশিত এক অধ্যয়নত r/Feminism-ৰ ৪,৯৬,০০০ প’ষ্ট বিশ্লেষণ কৰি দেখা গৈছিল যে ৫৪.৩১% প’ষ্ট প্ৰধানত নেতিবাচক।

২০২০ চনৰ এক অধ্যয়নে ইঙ্গিত দিয়ে যে r/Feminism আৰু r/MensLibৰ ব্যৱহাৰকাৰীসকল বহু ক্ষেত্ৰত সাদৃশ্যপূৰ্ণ। ২০২৩ চনৰ নৱেম্বৰত *[[Behavior Research Methods]]* জাৰ্নেলত প্ৰকাশিত এক অধ্যয়নে এই সাদৃশ্য দৈৱসংযোগ নহয় বুলি উপসংহাৰ কৰে। এই অধ্যয়নত r/MensRightsো অন্তৰ্ভুক্ত কৰি কোৱা হয় যে “আমাৰ ফলাফলে দেখুৱাইছে যে r/MensLib আৰু r/Feminism (একে-অপৰলৈ) r/MensRightsতকৈ অধিক সাদৃশ্যপূৰ্ণ তথ্য ভাগ-বতৰা কৰে। ইয়াৰদ্বাৰা এইটো স্পষ্ট হয় যে r/MensRightsৰ বিষয়-বস্তু নাৰীবাদী গোটসমূহৰ বক্তৃতাৰ সৈতে অধিক মিল ৰাখে, আৰু manosphereৰ ভিতৰৰ আন গোটসমূহতকৈ অধিক ঘনিষ্ঠ।”

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:সামাজিক আন্দোলন
শ্ৰেণী:নাৰীবাদ
কাঙ্গালিনী ছুফিয়া

**ছুফিয়া খাতুন** (**কাঙ্গালিনী সুফিয়া** নামে জনপ্ৰিয়; জন্ম ১ জানুৱাৰী ১৯৬১) এগৰাকী বাংলাদেশী লোকগায়িকা। তেওঁৰ প্ৰকৃত নাম **অনিতা হালদাৰ**। তেওঁ *দৰদী শত্ৰু*, *আগুন* আৰু *ৰাজ সিংহাসন* চিনেমাত প্লেবেক গায়িকা হিচাপে কণ্ঠদান কৰিছিল।

## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
ছুফিয়াৰ জন্ম ১৯৪৮/৪৯ চনৰ মাজভাগত বৃহত্তৰ ফৰিদপুৰ অঞ্চলত (বৰ্তমান ৰাজবাৰী জিলা) খোকন হালদাৰ আৰু তুলু হালদাৰৰ ঘৰত। ১৪/১৫ বছৰ বয়সত তেওঁ গাঁৱৰ বিভিন্ন অনুষ্ঠানত গান গাবলৈ আৰম্ভ কৰে। প্ৰায় ১৯৭৪ চনত তেওঁ ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰি **ছুফিয়া খাতুন** নাম গ্ৰহণ কৰে। শিল্পী মুস্তাফা মনৱাৰে তেওঁক **“কাঙ্গালিনী ছুফিয়া”** নামটো প্ৰদান কৰে।

## সংগীত
ছুফিয়াই সাধাৰণতে পাঁচজনীয়া দলেৰে সংগীত পৰিবেশন কৰে, য’ত বাউল জাহাংগীৰ, বাউল মন্দেৰ ফকিৰ, পুষ্প (ছুফিয়াৰ কন্যা), চুমকি কাঙ্গালিনী (নাতিনী) আৰু বিলকিছ বানু অন্তৰ্ভুক্ত।

তেওঁ কুদ্দুছ বয়াতী, আব্দুৰ ৰহমান বয়াতী আৰু অনুশেহ আনাদিল আদি শিল্পীৰ সৈতে একেলগে কাম কৰিছে।

২০১৬ চনৰ অক্টোবৰ মাহত তেওঁ *মা* শীৰ্ষক প্ৰথম চিডি এলবাম মুকলি কৰে।

## উল্লেখযোগ্য গান
* *পৰাণেৰ বন্ধু ৰে, বুঢ়ী হৈলাম তোৰ কাৰণে* 
* *কোনবা পৰে নিতাইগঞ্জ যাই* 
* *আমৰা নাৰী কতো কষ্ট কৰি* 
* *এ বলো আজব কুদ্‌ৰতী* 

## ব্যক্তিগত জীৱন
ছুফিয়াই প্ৰথমে সুধীৰ হালদাৰৰ সৈতে বিবাহ বন্ধনত আবদ্ধ হৈছিল। তেওঁৰ দ্বিতীয় স্বামী বাউল ছেকম এগৰাকী দোতাৰা বাদ্যযন্ত্ৰ বাদক আৰু লণ্ডনত বাস কৰে। ২০১৮ চনৰ ৮ ডিচেম্বৰত তেওঁ গুৰুতৰ অসুস্থতাৰ বাবে ছাভাৰৰ এনাম মেডিকেল কলেজ হাস্পতালত ভৰ্তি হয়। চিকিৎসকে জনায় যে তেওঁৰ মগজুৰ ৰক্ত সঞ্চালনত সমস্যা আৰু হৃদযন্ত্ৰৰ কিছুমান জটিলতা আছে। বৰ্তমান তেওঁ ছাভাৰৰ জামছিঙত বাস কৰে।

## তথ্যসূত্ৰ

## বাহ্যিক সংযোগ
* 

শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:লোকশিল্পী
কনিকা কাপুৰ

**কনিকা কাপুৰ** (জন্ম ২১ আগষ্ট ১৯৭৮) এগৰাকী ভাৰতীয় গায়িকা। লক্ষ্ণৌত জন্মগ্ৰহণ কৰি ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল। ২০১২ চনত গায়িকা হ’বলৈ মুম্বাইলৈ স্থানান্তৰিত হয়। কাপুৰৰ প্ৰথম গীত "জুগনি জী" (২০১২) এটা মিউজিক ভিডিঅ' আছিল, যিটো ব্যৱসায়িকভাৱে সফলতা লাভ কৰিছিল। ২০১৪ চনত ৰাগিনী এম এম এছ ২ ছবিৰ বাবে "বেবী ডল" গীতটোৰ জৰিয়তে বলীউড প্লেবেক গায়িকাৰ ৰূপত আত্মপ্ৰকাশ কৰে। মুক্তি পোৱাৰ লগে লগে গীতটোৱে সংগীত চাৰ্টত শীৰ্ষস্থান দখল কৰে আৰু কাপুৰে তেওঁৰ গায়ক শৈলীৰ বাবে ব্যাপক সমালোচকৰ প্ৰশংসা আৰু কেইবাটাও প্ৰশংসা লাভ কৰে, য'ত শ্ৰেষ্ঠ মহিলা প্লেবেক গায়িকাৰ বাবে ফিল্মফেয়াৰ বঁটাকে ধৰি কেইবাটাও বঁটা লাভ কৰে।

## প্ৰাথমিক জীৱন
কনিকা কাপুৰৰ ১৯৭৮ চনৰ ২১ আগষ্টত  উত্তৰ প্ৰদেশৰ লক্ষ্ণৌত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল । তেওঁৰ পিতৃ হৈছে ৰাজীৱ কাপুৰ, এজন ব্যৱসায়ী আৰু মাতৃ পুনম কাপুৰ, এগৰাকী বুটিকৰ মালিক।  য'ত তেওঁ সংগীতৰ বিষয়েও অধ্যয়ন কৰিছিল।
১২ বছৰ বয়সত কাপুৰে বাৰাণসী বাসিন্দা সংগীতজ্ঞ পণ্ডিত গণেশ প্ৰসাদ মিশ্ৰৰ পৰা শাস্ত্ৰীয় সংগীত শিকিবলৈ আৰম্ভ কৰে আৰু তেওঁৰ লগত সমগ্ৰ ভাৰতবৰ্ষত শাস্ত্ৰীয় কনচাৰ্টলৈ যায়। কাপুৰে শৈশৱত স্কুলত কেইবাখনো সংগীত প্ৰতিযোগিতাত অংশ লৈছিল। ১৫ বছৰ বয়সত অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ’ত কাম কৰাৰ লগতে ভজন গায়ক অনুপ জালোটাৰ অনুষ্ঠানতো সংগ দিছিল। তেওঁ বি.এ. আৰু তাৰ পিছত লক্ষ্ণৌৰ ভাটখণ্ডে মিউজিক ইনষ্টিটিউটৰ পৰা সংগীতত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ইয়াৰ পিছত তেওঁ সংগীত জীৱনৰ বাবে মুম্বাইলৈ গুচি যায়।

## ব্যক্তিগত জীৱন
১৯৯৯ চনত কণিকা কাপুৰে প্ৰবাসী ভাৰতীয় চিকিৎসক ৰাজ চাণ্ডোকৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। 
স্বামীৰ সৈতে লণ্ডনলৈ গুচি যায় আৰু তেওঁৰ তিনিটা সন্তান আছে: দুগৰাকী কন্যা আয়না আৰু সমৰা আৰু এজন পুত্ৰ যুৱৰাজ। ২০১২ চনত স্বামীৰ পৰা পৃথক হৈ লক্ষ্ণৌৰ পিতৃ-মাতৃৰ ঘৰলৈ উভতি আহে।
২০১২ চনত এই দম্পতীৰ বিবাহ বিচ্ছেদ হয়।

২০২২ চনৰ ২০ মে'ত তেওঁ প্ৰবাসী ভাৰতীয় ব্যৱসায়ী গৌতম হাথীৰমণিৰ সৈতে কেইবছৰমান প্ৰেমৰ সম্পৰ্ক স্থাপন কৰাৰ পিছত বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়।

## কভিড মহামাৰীৰ সময়ত বিতৰ্ক

২০২০ চনৰ মাৰ্চ মাহত লণ্ডনৰ পৰা উভতি অহাৰ পিছত লক্ষ্ণৌৰ তাজ হোটেলত ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ আৰু ভিআইপিৰ সৈতে কেইবাটাও পাৰ্টিত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল, যদিও সেই সময়ত ভাৰতৰ স্বাস্থ্য মন্ত্ৰালয়ে হোম কোৱাৰেণ্টাইনৰ ক্ষেত্ৰত ভাৰতীয় স্বাস্থ্য মন্ত্ৰালয়ে পৰামৰ্শ দিছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁৰ কভিড-১৯ পজিটিভ ধৰা পৰে। গাফিলতিৰ বাবে তেওঁৰ বিৰুদ্ধে অভিযোগ দাখিল কৰা হৈছিল।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী: গায়িকা
শ্ৰেণী: ভাৰতীয় নাৰী
বাঁহৰ বন্দুক

**বাঁহৰ বন্দুক** হৈছে পৰম্পৰাগত খেলৰ সামগ্ৰী। ই হৈছে বাঁহৰ নলাকাৰ টুকুৰা আৰু চিৰিঞ্জ প্লাঞ্জাৰ হিচাপে কাম কৰা পিষ্টনেৰে তৈয়াৰী পপ গান। বাঁহৰ চুঙা এটাৰ মূৰত শুকান কাগজৰ দৰে কঠিন সৰু "গুলী" এটা সুমুৱাই দিয়া হয় আৰু আনটো মূৰত পিষ্টনটো দ্ৰুতগতিত ভিতৰলৈ ঠেলি দিয়া হয়। ইয়াৰ ফলত ভিতৰত বায়ু সংকোচিত হয় আৰু তাৰ আগতে ই "গুলি"টোক পপৰ সৈতে বাহিৰলৈ ঠেলি দিয়ে। আজিকালি এনেধৰণৰ বন্দুকৰ নলীৰ সামগ্ৰী বাঁহৰ পৰা মিশ্ৰণলৈ পৰিৱৰ্তিত কৰা হয়।

## ইণ্ডোনেছিয়াত
ইণ্ডোনেছিয়াত বাঁহৰ বন্দুকক বিভিন্ন নামেৰে জনা যায়। বিশেষকৈ পশ্চিম জাভা, বেণ্টেন আৰু জাকাৰ্টাৰ পৰা উৎপত্তি হোৱা বন্দুক, য'ত চুণ্ডানীজত ইয়াক বেবেলেট'কান বুলি জনা যায়। আনহাতে বেটাৱীত ইয়াক প্লেটোকান বা পেলেটোকান বুলি জনা যায়। আন অঞ্চলতো ইয়াক পোৱা যায়। দক্ষিণ সুমাত্ৰাত ইয়াক ড'ৰ-ড'ৰান বুলি জনা যায়, মাডুৰেজ লোকে ইয়াক টৰ-চেট'ৰান বুলি কয়, আনহাতে মধ্য জাভাত ইয়াক টুলুপ বা বেধিল-বেধিলান বুলি জনা যায়।

## ফিলিপাইনছত
বাঁহৰ বন্দুক ফিলিপাইনছৰ গ্ৰাম্য অঞ্চলৰ শিশুসকলৰ মাজত জনপ্ৰিয়। আঞ্চলিক নামসমূহৰ ভিতৰত আছে সুম্পক, চুলপাক, ছালপট, পালছুওট, পালটক আৰু লুথাং।

লুথাং নামটো মূলতঃ চেবুয়ানো, যাৰ অৰ্থ হৈছে এটা সৰু নৌসেনাৰ কামান। এই শব্দটো অন্ততঃ ১৭১১ চনৰ পৰাই ভিছায়ান ভাষাৰ স্পেনিছ অভিধানত লিপিবদ্ধ হৈ আহিছে, য'ত ইয়াৰ অৰ্থ বিকশিত হৈ মাস্কেট, আৰ্কবাছ আৰু শ্বটগান অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।  শব্দটো এতিয়াও চেবুয়ানো ভাষাত "বন্দুকেৰে গুলীয়াই হত্যা কৰা" ক্ৰিয়া হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়; আৰু হিলিগাননত পিষ্টোলা (বন্দুক বা পিষ্টল)ৰ প্ৰাচীন প্ৰতিশব্দ হিচাপে।

## ভিয়েটনামত
১৯৯০ চনৰ পৰা ২০০০ চনলৈকে ভিয়েটনামত বাঁহৰ বন্দুক বন্যভাৱে জনপ্ৰিয় খেলৰ সামগ্ৰী আছিল আৰু ইয়াৰ বহু নাম আছিল, যেনে súng phóc , ống phóc , ống thụt ইত্যাদি।

## ভাৰতত
নব্বৈৰ দশকত এনেধৰণৰ খেলৰ বন্দুক ভাৰতৰ বিভিন্ন অঞ্চলত খেলৰ সামগ্ৰী হিচাপে বাঁহেৰে তৈয়াৰ কৰা হৈছিল। অসমতো এনেধৰণৰ বন্দুক দেখিবলৈ পোৱা গৈছিল।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোক-খেল
লুকছাং বাকা

**লুকছং বাকা** হৈছে ফিলিপাইনছৰ এটা পৰম্পৰাগত খেল। ইয়াৰ উৎপত্তি হৈছিল বুলাকানত। ইয়াত নূন্যতম তিনিজন খেলুৱৈ আৰু সৰ্বাধিক ১০ জন খেলুৱৈ জড়িত হৈ থাকে আৰু তেওঁলোকে *বাকা* বা "গৰু" নামৰ ব্যক্তিজনৰ ওপৰেৰে জঁপিয়াই পৰে। খেলুৱৈসকলৰ মূল লক্ষ্য হ'ল বাকাৰ ওপৰত স্পৰ্শ নকৰাকৈ বা নপৰাকৈ বাকাৰ ওপৰেৰে সফলতাৰে জঁপিয়াই যাব পৰা। এই খেলবিধে শিশুসকলৰ শাৰীৰিক সক্ষমতা, সমন্বয় ক্ষমতা আৰু দলগত সহযোগিতা বৃদ্ধি কৰে আৰু পৰম্পৰাগত ফিলিপিনো সংস্কৃতি সংৰক্ষণত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে।

## নিয়মসমূহ
খেলৰ আৰম্ভণিতে এজন খেলুৱৈক *টায়া* (ইয়াত) বা এই খেলত *বাং লালা* (গৰু) বুলি নিৰ্ধাৰণ কৰা হয়। খেলুৱৈসকলে ওপৰলৈ জঁপিয়াই থকাৰ সময়ত *বাকা* খেলুৱৈজনৰ ওপৰত পৰি যোৱাৰ পৰা বা স্পৰ্শ কৰাৰ পৰা বিৰত থাকিব লাগে। বাকা খেলুৱৈয়ে আঁঠু লৈ তললৈ নমাই আৰম্ভ কৰিব লাগে (বাকা খেলুৱৈয়ে আঁঠুত হাত থৈ কুঁজৰাই থাকে)। সকলো খেলুৱৈয়ে জঁপিয়াই নোযোৱালৈকে সকলো খেলুৱৈয়ে বাকাৰ ওপৰেৰে জঁপিয়াই যাব লাগে। বাকাৰ ওপৰেৰে জঁপিয়াই পৰাৰ প্ৰথম ছেটটো শেষ হ'লে বাকা খেলুৱৈজনে বাকা খেলুৱৈৰ ওপৰেৰে জঁপিয়াই যোৱাৰ পিছত লাহে লাহে ওপৰলৈ উঠিব। কেৱল জাম্পাৰৰ হাত দুখনেহে বেঁকা হৈ থকা ব্যক্তিজনৰ পিঠি স্পৰ্শ কৰিব পাৰে। যদি কোনো খেলুৱৈয়ে সংস্পৰ্শ এৰাই চলিব নোৱাৰে বা বাকাৰ ওপৰত পৰে, তেন্তে তেওঁলোকে বাকা খেলুৱৈক আঁঠু লৈ থকা অৱস্থাত সলনি কৰিব (স্তৰ ৩), আৰু সকলো খেলুৱৈয়ে খেল শেষ কৰাৰ সিদ্ধান্ত নোলোৱালৈকে খেল চলি থাকে।

## বাহ্যিক সংযোগ
* ''লুকছং বাকা'' খেলি থকা মানুহৰ এখন ছবি
* বুলাকান হাউচৰ সন্মুখত এজন কাঁহৰ ভাস্কৰ্য শিল্পী

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোক-খেল
ৱাং ছু-বক

**ৱাং ছু-বক** (কোৰিয়ান: 왕수복}}, ৫ মাৰ্চ ১৯১৭ – ১ জুন ২০০৩) এগৰাকী উত্তৰ কোৰিয়াৰ গায়িকা আছিল, যিয়ে ১৯৩৫ চনত জাপানী শাসিত কোৰিয়াত আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় গায়িকা হিচাপে খ্যাতি লাভ কৰিছিল। তেওঁক এগৰাকী পথ-প্ৰদৰ্শক মহিলা শিল্পী হিচাপে গণ্য কৰা হয়, যাৰ কৰ্মই আধুনিক কে-পপ সংগীত ধাৰাৰ পথ মুকলি কৰিছিল।

## জীৱনী
১৯১৭ চনত জন্মগ্ৰহণ কৰা ৱাং ছু-বকে পিয়ংয়াংস্থিত চুজেন ডেন্সিং গাৰ্লছ স্কুলত অধ্যয়ন কৰে, যিখন বিদ্যালয়ত বিশেষকৈ গিছেং প্ৰশিক্ষণ দিয়া হৈছিল। এই বিদ্যালয়ত ছাত্ৰীসকলক গান, নৃত্য, বাদ্যযন্ত্ৰ আৰু সাজ-পোছাকৰ প্ৰশিক্ষণ দিয়া হৈছিল। তেওঁ ১৯৩১ চনত স্নাতক হয়।

১৯৩৩ চনত গিছেং গায়িকা হিচাপে তেওঁৰ আত্মপ্ৰকাশ ঘটে আৰু দশকটোৰ বাকী সময়ছোৱাত তেওঁ অত্যন্ত জনপ্ৰিয় হৈ উঠে। তেওঁৰ অন্যতম জনপ্ৰিয় গান আছিল *Ulchi marayo* (Don’t Cry)। তেওঁ *কিনমিন্যো* নামৰ এটা পৰম্পৰাগত লোকসংগীত শৈলীতো গান গাইছিল। তেওঁ Columbia আৰু Polydor দুয়োটা ৰেকৰ্ড কোম্পানীৰ সৈতে জড়িত আছিল।

১৯৩৪ চনৰ জানুৱাৰীত ৱাং ছু-বক জাপানলৈ সম্প্ৰচাৰিত প্ৰথমটো কোৰিয়ান ভাষাৰ লাইভ ৰেডিঅ’ অনুষ্ঠানত অংশ লয়, যাক NHK-ই আয়োজন কৰিছিল। ১৯৩৫ চনত তেওঁ গায়িকাসকলৰ জনপ্ৰিয়তা প্ৰতিযোগিতাত বিজয়ী হয় আৰু সেই বছৰতে কোৰিয়াৰ সৰ্বাধিক জনপ্ৰিয় মহিলা গায়িকা হিচাপে স্বীকৃতি লাভ কৰে। 

১৯৩৬ চনত, জনপ্ৰিয়তাৰ শীৰ্ষবিন্দুত থাকোঁতে, তেওঁক “জনপ্ৰিয় গীতৰ ৰাণী” বুলি কোৱা হৈছিল। তেওঁ পশ্চিমীয়া সংগীত অধ্যয়নৰ বাবে জাপানলৈ যায় আৰু পশ্চিমীয়া কণ্ঠশৈলীত কোৰিয়ান লোকগীত গোৱা mezzo-soprano হিচাপে প্ৰশিক্ষণ লয়। জাপানি উপনিৱেশিক শাসকে লোকসংগীতত কোৰিয়ান ভাষা ব্যৱহাৰত বাধা দিয়াৰ ফলত ১৯৪২ চনত তেওঁ কিছুদিনৰ বাবে সংগীত জীৱন বন্ধ কৰে।

১৯৫৩ চনত তেওঁ Central Radio Broadcasting Commission-ৰ জৰিয়তে পুনৰ সংগীত জীৱনত প্ৰৱেশ কৰে আৰু ১৯৫৫ চনত উত্তৰ কোৰিয়াৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চিম্ফনী অৰ্কেষ্ট্ৰাৰ গায়িকা হয়।

১৯৭৭ চনত তেওঁৰ ৬০বছৰীয়া জন্মদিনত কিম ইল-ছুঙে তেওঁলৈ উপহাৰ প্ৰেৰণ কৰে। ১৯৯৭ চনত ৮০বছৰীয়া জন্মদিন উপলক্ষ্যে কিম জং-ইলেও উপহাৰ প্ৰেৰণ কৰে। তেওঁ ২০০৩ চনত মৃত্যুবৰণ কৰে।

## বঁটা আৰু সন্মান
১৯৫৯ চনত তেওঁক Democratic People's Republic of Korea-ৰ **Merited Actor** উপাধি প্ৰদান কৰা হয়।

## উত্তৰাধিকাৰ
ৱাং ছু-বকক ফটোগ্ৰাফাৰ চয় কিউ-ছুঙৰ গ্ৰন্থ আৰু প্ৰদৰ্শনী *Ancestors of Girl Groups*-ত স্থান দিয়া হয়, য’ত কোৰিয়াৰ প্ৰাথমিক মহিলা গায়িকাসকলৰ ভূমিকা আৰু আধুনিক K-pop গাৰ্ল গ্ৰুপৰ উদ্ভৱৰ কথা উল্লেখ কৰা হৈছে।

## ব্যক্তিগত জীৱন
ৱাং ছু-বক সাহিত্যিক ই হ্যো-ছকৰ সংগী আছিল। পিছলৈ তেওঁ অৰ্থনীতিবিদ কিম ক্ৱাং-জিনৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়।

## তথ্যসূত্ৰ

## বাহ্যিক সংযোগ
* 

শ্ৰেণী:লোকশিল্পী
শ্ৰেণী:গায়িকা
গুলাৰা গাদিৰবেয়োভা

**গুলাৰা ইব্ৰাহিমখলিল গিজী গাদিৰবেয়োভা** (জন্ম নাম **আফান্দিয়েভা**; ১৯০৩ – ১৯৪২) এগৰাকী আজাৰবাইজানী নাৰী অধিকাৰ কৰ্মী আৰু ৰাজনীতিবিদ (কমিউনিষ্ট) আছিল। তেওঁ শিক্ষা আৰু সাংবাদিকতা ক্ষেত্ৰতো সক্ৰিয় আছিল আৰু বিভিন্ন প্ৰকাশনত বহু প্ৰবন্ধ লিখিছিল। তেওঁ আজাৰবাইজানৰ প্ৰথম নাৰী আলোচনী **“শাৰ্গ গাদিনী”** (১৯২৩–১৯৩৭)ৰ মুখ্য সম্পাদক আছিল। ১৯৩০ চনৰ পৰা ১৯৩৭ চনলৈ তেওঁ আজাৰবাইজানী নাৰী আন্দোলনৰ সংগঠন **আলি বাইৰামভ ক্লাব**ৰ অধ্যক্ষা আছিল।

ষ্টালিনবাদী দমনকালত তেওঁক বিপ্লৱী সংগঠনৰ সদস্য বুলি অভিযোগ আনি কাৰাবন্দী কৰা হয় আৰু পিছত চাইবেৰিয়ালৈ নিৰ্বাসন দিয়া হয়। তেওঁৰ জীৱনৰ অন্তিম সময় আৰু মৃত্যুৰ বিষয়ে নিশ্চিত তথ্য উপলব্ধ নহয়।

## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
গুলাৰা গাদিৰবেয়োভাৰ জন্ম ১৯০৩ চনত নুখা জিলাৰ (বৰ্তমান শাকি জিলা) বাশ গোয়নুক গাঁৱত হৈছিল। দলিলসমূহত উল্লেখ কৰা হৈছে যে তেওঁৰ পৰিয়ালটো জিলাৰ ধনী আৰু সন্মানীয় পৰিয়ালসমূহৰ ভিতৰত এটা আছিল, আৰু তেওঁৰ পিতৃয়ে আগতে জমিদাৰ হিচাপে কাম কৰিছিল। পাছলৈ স্থানীয় অভিজাত শ্ৰেণীৰ লোকৰ দ্বাৰা তেওঁৰ পিতৃ হত্যাকাণ্ডৰ বলি হোৱা বুলি ইংগিত পোৱা যায়।  

১৯২০ চনত গুলাৰাই শাকিত আৰম্ভ হোৱা শিক্ষামূলক পাঠ্যক্ৰমত নামভৰ্তি কৰে, শিক্ষাগ্ৰহণ সম্পূৰ্ণ কৰি শিক্ষকতা কৰাৰ অধিকাৰ লাভ কৰে। তেওঁ গাঁৱৰ ছোৱালীবিলাকক পঢ়াবলৈ আৰম্ভ কৰে আৰু একে সময়তে সামাজিক কাম-কাজতো জড়িত হৈ পৰে।

## কৰ্মজীৱন
২০ বছৰ বয়সতে গুলাৰাক জিলাৰ নাৰী বিভাগৰ পৰিচালক নিযুক্ত কৰা হয়। এই সময়ছোৱাৰ পৰাই তেওঁ আজাৰবাইজানত নাৰী মুক্তি আন্দোলনৰ এগৰাকী অগ্ৰণী নেত্ৰী হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰে।  

১৯২৩ চনত গাদিৰবেয়োভাই আজাৰবাইজান কমিউনিষ্ট পাৰ্টিত যোগদান কৰে আৰু শাকি জিলা পাৰ্টি সমিতিত কাম কৰে। সমাজত নাৰী মুক্তিৰ ধাৰণা প্ৰচাৰৰ বাবে তেওঁ প্ৰেছত সক্ৰিয়ভাৱে অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। জিলাসমূহত কৰ্মৰত অৱস্থাত তেওঁ **“য়েনি ফিকিৰ”** (নতুন চিন্তা), **“কেন্দলি কাজেতি”** (গ্ৰামীণ বাতৰি কাকত) আদিত লেখা আগবঢ়ায়।

১৯২৩ চনত **“শাৰ্গ গাদিনী”** আলোচনী প্ৰকাশ পোৱাৰ সময়ত ২০ বছৰীয়া গুলাৰা তাৰ প্ৰথম নাৰী সংবাদদাতাসকলৰ ভিতৰত এগৰাকী আছিল আৰু তেওঁৰ প্ৰবন্ধসমূহৰ বাবে বিশেষ খ্যাতি লাভ কৰে।  

১৯৩১ চনৰ মে’ মাহত তেওঁ **“শাৰ্গ গাদিনী”** আলোচনীৰ সম্পাদক নিযুক্ত হয়। তেওঁ **“কইলু গিজী”** (গাঁৱৰ ছোৱালী) উপনামেৰে নিজৰ লেখা প্ৰকাশ কৰিছিল।  

১৯৩২ চনৰ পৰা ১৯৩৭ চনলৈ তেওঁ আলি বাইৰামভ নাৰী ক্লাবৰ পৰিচালিকা হিচাপে কাম কৰে। তাৰ পাছত তেওঁ শামকিৰ (তেতিয়াৰ শামখোৰ) আৰু কুবা জিলাত নাৰী বিভাগৰ নেতৃত্ব দিয়ে। ১৯২৭ চনত তেওঁ আজাৰবাইজান কেন্দ্ৰীয় কাৰ্যনিৰ্বাহী সমিতিৰ নাৰী বিভাগৰ পৰিচালক নিযুক্ত হয়। কিছুকাল তেওঁ আজাৰবাইজান জনশিক্ষা কমিশনৰ সাংস্কৃতিক আৰু শিক্ষামূলক বিষয়ৰ বিভাগৰ মুৰব্বী হিচাপেও কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে।  

১৯৩৬ চনৰ ৭ জানুৱাৰীত ছোভিয়েট সংঘৰ মুখ্য বাতৰি কাকত **“প্ৰাভদা”**ত গুলাৰা গাদিৰবেয়োভাক লৈ এটা প্ৰবন্ধ প্ৰকাশ পায়।

## ব্যক্তিগত জীৱন
গুলাৰা গাদিৰবেয়োভাই প্ৰথমে আহমেদ গাদিৰবেয়োভাক বিয়া কৰে, যদিও পাছলৈ তেওঁলোকৰ বিচ্ছেদ হয়; তথাপি তেওঁ স্বামীৰ উপনামটো ৰাখে। তেওঁৰ দ্বিতীয় স্বামী আসিফ ৰহমানভ বহুদিন ধৰি সুৰক্ষা সংস্থাত কৰ্মৰত আছিল। দমনকালত তেওঁক গ্ৰেপ্তাৰ কৰি ১৯৩৮ চনৰ ৩ জানুৱাৰীত গুলী কৰি হত্যা কৰা হয়।  

গুলাৰাৰ ভায়েক কৰিম গাজিয়েভ **“মুসাৱাত”** পাৰ্টিৰ সক্ৰিয় সদস্য আছিল আৰু তেওঁক নিৰ্বাসন দিয়া হৈছিল।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:সাংবাদিক
শ্ৰেণী:নাৰীবাদী
আচেৰী

**আচেৰী** দক্ষিণ হিমালয়ৰ বিশেষকৈ কুমাওনৰ আশে-পাশে থকা অঞ্চলৰ লোককথাৰ একোগৰাকী কণমানি ছোৱালীৰ আত্মা। দিনত প্ৰায়ে পাহাৰৰ ওপৰত বাস কৰে আৰু গধূলিৰ সময়ত নামি আহি আপোনমনে উমলি-জামলি নৃত্য কৰে। তেওঁলোক শান্তিপূৰ্ণ নহয়, কিয়নো নৃত্য-গীত কৰি উদ্বাউল হৈ থকাৰ সময়ত কোনোবা তেওঁলোকৰ সম্মুখীন হ’লে মৃত্যু বা নিৰ্যাতিত হ’ব পাৰে। তেওঁলোকক প্ৰায়ে ৰোগৰ সৈতে জড়িত কৰা হয়, কিয়নো তেওঁলোকৰ ছাঁ শিশুৰ ওপৰত পৰিলে শিশুসকলৰ দুৰাৰোগ্য ৰোগৰ সৃষ্টি হ’ব পাৰে। তেওঁলোকৰ নামত ডিঙিত ৰঙা ৰঙৰ সূতা মালাৰ দৰে পিন্ধিলে চৰ্দি আৰু জ্বৰৰ পৰা ৰক্ষা পৰিব।

## লোককথা
এজন আচেৰী হৈছে এগৰাকী কণমানি ছোৱালীৰ (আৰু বহু বিৱৰণীত মহিলাৰ) আত্মা যিয়ে নৃশংস মৃত্যুত মৃত্যুবৰণ কৰে। আচেৰীসকলক "পাহাৰীয়া পৰী", "ভুত", আৰু "পাহাৰীয়া দেৱতা" বুলিও কোৱা হয়।

কোৱা হয় যে দিনত ইহঁতে পাহাৰ বা পাহাৰৰ শিখৰত বাস কৰে আৰু গধূলিৰ সময়ত নামি আমোদ কৰে। বৰ্তমান আচেৰীসকল আছে নে নাই জনা নাযায়, কিন্তু সেই ঠাইবোৰলৈ যোৱাটো প্ৰায়ে বুদ্ধিমানৰ কাম নহয় বুলি ভবা হয়। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁলোকৰ ছাঁৰ সংস্পৰ্শলৈ অহা শিশু (আৰু কেতিয়াবা আন)ৰ বাবেও ইহঁতে ৰোগ আনে বুলি কোৱা হয়।

উইলিয়াম ক্ৰুক আৰু এডউইন থমাছ এটকিনছনৰ পৃথক পৃথক বিৱৰণী অনুসৰি যিজনে ডিঙিত ৰঙা ৰঙৰ সূতা পিন্ধে তেওঁ চৰ্দি আৰু জ্বৰৰ পৰা সুৰক্ষিত হ'ব। যদিও কিছুমান অবিশ্বাস্য বিৱৰণীত কোৱা হৈছে যে, কোনোবাই সুৰক্ষাৰ ৰূপত ৰঙা কাপোৰ বা মুকুতা পিন্ধিব পাৰে, তথাপিও বেছিভাগ বিৱৰণীয়ে ৰঙা কাপোৰক কেৱল আচেৰীৰ ক্ৰোধৰ লক্ষ্য হিচাপে কাম কৰা বুলি আঙুলিয়াই দিয়ে, কিয়নো উইলিয়াম ক্ৰুকে দাবী কৰিছে যে তেওঁলোকৰ ৰঙা ৰঙৰ প্ৰতি বিদ্বেষ আছে।

আচেৰীৰ আন এটা দিশক প্ৰায়ে আৰোপ কৰা হয় যে ওচৰৰ বহুতো পাহাৰত উপস্থিত হোৱা অসংখ্য আলোকীয় পৰিঘটনা। লোককথাত দিয়া একমাত্ৰ উদাহৰণটো হ'ল "হাতী, ঘোঁৰা আদি" অন্তৰ্ভুক্ত কৰা শোভাযাত্ৰাৰ ছাঁ।

## উৎপত্তি
ৰেডিট আৰু ফেণ্ডমৰ দৰে প্লেটফৰ্মৰ ওপৰত মানুহে প্ৰায়ে আচেৰীৰ উৎপত্তিৰ বিষয়ে বিতৰ্ক কৰে। এটা সাধাৰণ বিশ্বাস যে আচেৰীৰ উৎপত্তি আমেৰিকাৰ থলুৱা লোককথাৰ পৰা, যিটো মাইকেল পেজৰ *এনচাইক্লোপিডিয়া অৱ থিংছ ডেট নেভাৰ ৱেৰ*ৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে। পেজৰ লেখাসমূহ অত্যধিক কল্পনাপ্ৰসূত হোৱাৰ বাবে বহু অনলাইন ব্যৱহাৰকাৰীৰ সমালোচনাৰ সন্মুখীন হৈছে, বিশেষকৈ অইউৰোপীয় মিথৰ সৈতে।

আনহাতে, আচেৰীসকল দক্ষিণ এছিয়াৰ লোককথাৰ পৰা আহিছে বুলি ধাৰণাটোৱে যথেষ্ট বেছি প্ৰমাণ বহন কৰে। অধিক নিৰ্দিষ্টভাৱে ক'বলৈ গ'লে ১৮২৮ চনৰ এছিয়াটিক ৰিচাৰ্চ ভলিউম ১৬ য়ে আচেৰীৰ উৎপত্তি দক্ষিণ এছিয়া অঞ্চলৰ সৈতে সংযোগ কৰাত সহায় কৰে। ৰবাৰ্ট গৰ্ডন লেথামৰ *১৮৫৯ চনৰ ভাৰতীয় নৃতাত্ত্বিক গ্ৰন্থ*, এডউইন থমাছ এটকিনছনৰ *১৮৮৩ চনৰ হিমালয়ৰ ধৰ্মৰ ওপৰত টোকা* আৰু উইলিয়াম ক্ৰুক *১৯২৬ চনত উত্তৰ ভাৰতৰ ধৰ্ম আৰু লোককথা* আদিয়ে আচেৰীৰ উৎপত্তি দক্ষিণ হিমালয়ৰ ওচৰত হোৱা বুলি নিৰ্ণয় কৰাত সহায় কৰে।

ৰবাৰ্ট গৰ্ডন লেথামে দক্ষিণ এছিয়াৰ লোককথাৰ বিৱৰণীত তেওঁ কৈছে যে কুমাওনৰ প্ৰতিখন গাঁৱৰ "নিজৰ বিশেষ দেৱতা" আছে, আৰু এই দেৱতাসকলৰ মন্দিৰ সমগ্ৰ দেশতে পোৱা যাব পাৰিছিল। তেওঁৰ বিৱৰণীয়ে আমাক বুজিবলৈ সহায় কৰে যে আচেৰী কেনেকৈ হ'ল, তেওঁ কয় যে "হিংস্ৰ মৃত্যুত মৃত্যু হোৱা ব্যক্তিয়ে ভৱিষ্যত প্ৰজন্মক খেদিবলৈ "ভুত" হিচাপে পৃথিৱীলৈ পুনৰ ঘূৰি আহিব পাৰে, কেৱল বলিদান আৰু প্ৰসাদৰ দ্বাৰা শান্ত হ'ব পাৰে।"
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোককথা
শ্ৰেণী:ভূত-প্ৰেত
ব্লেক এনিছ

**ব্লেক এনিছ** (ব্লেক এগনেছ বা ব্লেক আন্না বুলিও জনা যায়) ইংৰাজী লোককথাৰ এগৰাকী পিশাচ নাৰী। তাইক লোহাৰ নখ থকা নীলা মুখৰ ডাইনী আৰু মানুহৰ মাংসৰ (বিশেষকৈ শিশু)ৰ প্ৰতি ৰুচি থকা বুলি কল্পনা কৰা হয়। তাই ডেন পাহাৰৰ এটা গুহাত বাস কৰে আৰু গুহাৰ প্ৰৱেশদ্বাৰত এডাল ডাঙৰ ওক গছ থাকে।

কোৱা হয় যে তাই ৰাতি মুকলিকৈ ফুৰা শিশু আৰু ভেৰা পোৱালি খাবলৈ বিচাৰি ওলাই যায়, তাৰ পিছত সিহঁতৰ ছাল কঁকালত মেৰিয়াই লোৱাৰ আগতে গছত ওলোমাই ছাল টানি ছিঙি লয়। মানুহ থপিয়াই নিবলৈ তাই মানুহৰ ঘৰৰ ভিতৰলৈ হাত আগবঢ়ায়। কিংবদন্তি অনুসৰি তাই নিজৰ লোহাৰ নখ ব্যৱহাৰ কৰি বেলেগ বেলেগ শিলৰ কাষৰপৰা নিজৰ গুহাটো খান্দি উলিয়াইছিল, তাত নিজকে এটা ঘৰ কৰি তুলিছিল যিটো ব্লেক এনিছৰ বাৱাৰ ক্ল’জ নামেৰে জনাজাত। এই কিংবদন্তিটোৰ ফলত পিতৃ-মাতৃয়ে নিজৰ সন্তানক সকীয়াই দিছিল যে, যদি তেওঁলোকে সৎ আচৰণ নকৰে তেন্তে ব্লেক এনিছে তেওঁলোকক পাব। মুকলিমূৰীয়া চিকাৰৰ ওপৰত জাঁপ মাৰিবলৈ অপেক্ষা কৰি তাইৰ ওক গছৰ ডালত লুকাই থকাৰ কথাও জনা গৈছিল।

আন আন পৰম্পৰাত কোৱা হৈছিল যে, যেতিয়া তাই দাঁতবোৰ মাটিত লগায়, তেতিয়া মানুহে তাইৰ কথা শুনিব পাৰে, যাৰ ফলত তেওঁলোকে দুৱাৰত খিলি লগাবলৈ আৰু খিৰিকীৰপৰা আঁতৰি থাকিবলৈ সময় পায়। কোৱা হয় যে লেষ্টাৰশ্বাৰৰ কটেজবোৰ ইচ্ছাকৃতভাৱে সৰু সৰু খিৰিকীৰে নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল যাতে ব্লেক এনিছে মাত্ৰ এটা বাহুহে ভিতৰলৈ সোমাব পাৰে। যেতিয়া তাই হাউৰি মাৰি উঠে, তেতিয়া তাইৰ মাত ৫ মাইল (৮.০ কিলোমিটাৰ) দূৰলৈ শুনা যায়, তাৰ পিছত কটেজাৰৰ মানুহে খিৰিকীৰ সিপাৰে ছাল বান্ধি লয় আৰু নিজকে সুৰক্ষিত ৰাখিবলৈ তাৰ ওপৰত সুৰক্ষামূলক বনৌষধি ৰাখে।
## বিশ্বাস আৰু ভিন্নতা
ব্লেক এনিছক দানৱীয় মেকুৰীৰ ৰূপতো প্ৰতিনিধিত্ব কৰা হৈছিল আৰু এই কিংবদন্তিটোৱে বসন্তৰ আৰম্ভণিতে স্থানীয় এক অনুষ্ঠানৰ সূচনা কৰিছিল যেতিয়া শীতকালৰ অন্ত উদ্‌যাপন কৰিবলৈ মৃত মেকুৰী এটাক তাইৰ বোৱাৰৰ সন্মুখত কুকুৰৰ দল এটাৰ আগত টানি অনা হৈছিল। কেথাৰিন ব্ৰিগছৰ মতে, এই ড্ৰেগ হাণ্টটো ইষ্টাৰ সোমবাৰে (ব্লেক মণ্ডে বুলিও জনা যায়) অনুষ্ঠিত হৈছিল আৰু এনিছৰ বাৱাৰৰপৰা লেষ্টাৰৰ মেয়ৰৰ ঘৰলৈ লৈ গৈছিল। টানি অনা লোভনীয় সামগ্ৰীটো আছিল এনাইচিডত তিতি থকা মৰা মেকুৰী এটা। ১৮ শতিকাৰ শেষৰফালে এই প্ৰথাৰ মৃত্যু হয়।

আন এটা পৰম্পৰাত কোৱা হৈছিল যে ব্লেক এনিছ (কেট আন্না ৰূপত) লেষ্টাৰ দুৰ্গৰ তলৰ কোঠাবোৰত বাস কৰিছিল আৰু চেলাৰবোৰৰপৰা ডেন পাহাৰলৈকে মাটিৰ তলৰ পথ এটা আছিল যাৰ মাজেৰে তাই দৌৰিছিল।

১৮৩৭ চনত লেইচেষ্টাৰ থিয়েটাৰত ব্লেক আন্নাছ বাৱাৰ বা মেনিয়াক অৱ দ্য ডেন হিলছ নামৰ এখন নাটক প্ৰদৰ্শন কৰা হয়। এই কাহিনীভাগত ব্লু ব'ৰ ইনৰ এগৰাকী ঘৰৰ মালিকক হত্যা কৰা হৈছিল, য'ত ব্লেক আন্নাই মেকবেথৰ ডাইনীসকলৰ দৰেই ভূমিকা পালন কৰিছিল।

## টোকা

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভূত-প্ৰেত
শ্ৰেণী:লোককথা
ৰঞ্জনী শেট্টাৰ

**ৰঞ্জনী শেট্টাৰ** (জন্ম ১৯৭৭) এগৰাকী ভাৰতীয় দৃষ্টিশিল্পী, যি বৃহৎ আকাৰৰ ভাস্কৰ্য স্থাপনা শিল্পৰ বাবে পৰিচিত। তেওঁৰ শিল্পকৰ্মসমূহ মেট্ৰ’পলিটান মিউজিয়াম অৱ আৰ্ট, মিউজিয়াম অৱ মডাৰ্ণ আৰ্ট (MoMA), আৰু চান ফ্ৰান্সিস্কো মিউজিয়াম অৱ মডাৰ্ণ আৰ্টত প্ৰদৰ্শিত হৈছে। তেওঁৰ শিল্পকৰ্মসমূহ মেট্ৰ’পলিটান মিউজিয়াম অৱ আৰ্ট আৰু গুগেনহাইম মিউজিয়াম আৰু ফাউণ্ডেচনৰ স্থায়ী সংগ্ৰহত অন্তৰ্ভুক্ত।

## ব্যক্তিগত জীৱন আৰু শিক্ষা
ৰঞ্জনী শেট্টাৰৰ জন্ম ১৯৭৭ চনত কৰ্ণাটকৰ বেংগালুৰুত হৈছিল। তেওঁ চিত্ৰকলাপৰিষদ, কৰ্ণাটকৰ কলেজ অৱ ফাইন আৰ্টছৰপৰা ভাস্কৰ্য বিষয়ত বেচেলৰ অৱ ফাইন আৰ্টছ (১৯৯৮) আৰু মাষ্টাৰ অৱ ফাইন আৰ্টছ (২০০০) ডিগ্ৰী লাভ কৰে। বৰ্তমান তেওঁ কৰ্ণাটক, ভাৰতত বাস কৰি কৰ্মৰত আছে।

## কেৰিয়াৰ
২০০৪ চনত নিউয়ৰ্ক চহৰৰ টালৱাৰ গেলাৰীত অনুষ্ঠিত *ইণ্ডিয়ান স্প্ৰিং* শীৰ্ষক একক প্ৰদৰ্শনীৰ জৰিয়তে শেট্টাৰে তেওঁৰ প্ৰথম একক প্ৰদৰ্শনী আয়োজন কৰে।

তেওঁৰ শিল্পকৰ্মসমূহৰ ওপৰত নেচনেল গেলেৰী অৱ ভিক্টোৰিয়া, মেলবৰ্ণৰ দৰে প্ৰতিষ্ঠানৰ লগতে টালৱাৰ গেলেৰী আৰু মেৰিয়ান গুডমেন গেলেৰীৰপৰা প্ৰকাশনা প্ৰকাশ পাইছে।

তেওঁ হেব্বাৰ ফাউণ্ডেচন এৱাৰ্ড (১৯৯৯, ২০০৩), চাৰ্লছ ৱালেছ ট্ৰাষ্ট এৱাৰ্ড (২০০৪), সংস্কৃতি বঁটা (২০০৮) আৰু আদিত্য বিক্ৰম বিৰলা কলাকাৰণ পুৰস্কাৰ (২০১১) লাভ কৰিছে।

২০২৩ চনত লণ্ডনৰ বাৰ্বিকান চেণ্টাৰত *ক্লাউড ছংচ আন দ্য হ'ৰাইজ'ন* শীৰ্ষক প্ৰদৰ্শনীৰ জৰিয়তে ইউৰোপত তেওঁৰ প্ৰথম বৃহৎ প্ৰতিষ্ঠানিক প্ৰদৰ্শনী অনুষ্ঠিত হয়।

## শিল্পকৰ্ম
শেট্টাৰৰ শিল্পকৰ্মত মৌমাখি, কাঠ, প্ৰাকৃতিক ৰং, উদ্ভিজ্জ পেষ্ট, লেকাৰ, ইস্পাত আৰু কাপোৰ আদি সামগ্ৰী ব্যৱহৃত হয়। তেওঁৰ কৰ্মপদ্ধতিত ভাৰতীয় পৰম্পৰাগত শিল্পকলাৰ প্ৰভাৱ স্পষ্টভাৱে পৰিলক্ষিত হয়। 

তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য শিল্পকৰ্মসমূহৰ ভিতৰত *ছেভেন পণ্ডচ এণ্ড এ ফিউ ৰেইন ড্ৰপচ* (২০১৭), *জাষ্ট এ বিট ম'ৰ* (২০০৫–২০০৬), *টাছ যি ন'ট* (২০০৬–২০০৭) আদি অন্তৰ্ভুক্ত।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী
খাম্বা আৰু থোইবি

**খাম্বা আৰু থোইবি** () প্ৰাচীন কিংবদন্তি এটা মেইটেই সংস্কৃতি,
লগতে মেইটেই পৌৰাণিক কাহিনী আৰু লোককথাৰ অৱতাৰৰ অন্যতম মহাকাব্যিক চক্ৰ, যিটো প্ৰাচীন মইৰাং ৰাজ্য কাংগলেইপাক (আৰম্ভণি মণিপুৰ)ৰ পৰা উৎপত্তি হৈছে।  
ভাৰতীয় পণ্ডিত সুনীতি কুমাৰ চেটাৰ্জীয়ে ইয়াক "মণিপুৰৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ৰোমান্টিক কিংবদন্তি" বুলি উল্লেখ কৰিছে।

এই মহাকাব্যিক কাহিনীটোৰ অগণন পুনৰাবৃত্তিৰ ভিতৰত খাম্বা থোইবি শ্বেৰেং হৈছে হিজাম অংগংঘাই ৰচিত আৰু ১৯৪০ চনত প্ৰকাশিত আঠ খণ্ডৰ ৩৯,০০০ শাৰীৰ মহাকাব্য।

খাম্বা আৰু থোইবিৰ ধ্ৰুপদী কাহিনীটো অসমীয়া লেখক আৰু নৃতত্ত্ববিদ ৰজনীকান্ত বৰদলৈ (১৮৬৯-১৯৩৯)ৰ দ্বাৰা খাম্বা থোইবিৰ সাধুকথা নামেৰে অসমীয়া ভাষালৈ অনুবাদ কৰাৰ পিছতো অসমীয়া ক্লাছিকত পৰিণত হয়।

## পটভূমি
কিংবদন্তি অনুসৰি কেকে মইৰাং থাংচিং দেৱতাই সৃষ্টি কৰিছিল। মইৰাঙৰ প্ৰথম ৰজা আছিল মইৰাং লেইমা নাংবান চানু মেইৰাপাঞ্জেনলেইৰ ঘৰত জন্মগ্ৰহণ কৰা ইৱাং ফাং ফাং পংলেনহানবা। তেওঁ জনজাতীয় গাঁও আক্ৰমণ কৰি থাংগাক নিজৰ শাসনৰ অধীনলৈ আনি উত্তৰ দিশত নিজৰ সীমা সম্প্ৰসাৰিত কৰে, য’ত লুৱাং ৰজাই ৰাজত্ব কৰিছিল। তেওঁ বন্দীসকলক লৈ আনিছিল আৰু তেওঁ  হত্যা কৰা শত্ৰুৰ মূৰ কাংলা বা ৰাজকীয় ঘেৰাওত পুতি থৈছিল।

কিছু সময়ৰ পাছত থাংচিং দেৱতাই ভাবিবলৈ ধৰিলে যে ৰজা আৰু তেওঁৰ প্ৰজাসকল ইমানেই সমৃদ্ধিশালী যে তেওঁৰ প্ৰতি থকা কৰ্তব্য পাহৰি যোৱাৰ সম্ভাৱনা আছে আৰু সাতজন দেৱতা য়াখং লাইৰ পৰামৰ্শমতে তেওঁ ৰজা আৰু তেওঁৰ লোকসকলক ভয় খুৱাবলৈ সিদ্ধান্ত ল’লে। এদিন ৰাতি ৰহস্যময় শব্দ শুনা গ’ল। প্ৰথমতে ৰজাৰ সৈন্যসকলে একো বিচাৰি নাপালে, কিন্তু যেতিয়া পুনৰ শব্দবোৰ শুনা গ’ল, তেতিয়া তেওঁলোকে দেখিলে যে য়াখং লাইয়ে ধুমুহা সৃষ্টি কৰি খুয়াল লেখোঙক ধ্বংস কৰি পেলাইছে।

ৰজাৰ উপদেষ্টাসকলে ৰজাক বিখ্যাত মাইবি ছান্থং মাৰি মাই লাংজেং লংমেই থৌবাক মাতিবলৈ ক’লে। তেওঁ পথাৰত কাম কৰি আছিল, যদিও দৌৰি আহিছিল। ৰজাই তাইক খুয়াল লেইখং পুনৰুদ্ধাৰ কৰিবলৈ দাবী জনায়, আৰু বিফল হ'লে হত্যা কৰাৰ ভাবুকি দিয়ে। মাইবিয়ে সাত দেৱতাক বুজাই দিলে যে তাইক খুয়াল লেইখং পুনৰুদ্ধাৰ কৰিব পৰা গীত এটা শিকালে আৰু তেওঁলোকে তাইক ৰজাৰ ওচৰত এটা বাৰ্তা দিবলৈ আদেশ দিলে। খুয়াল লেইখংলৈ যোৱাৰ সময়ত তাই পাখাংবা দেৱতাক লগ পাইছিল। তাই গীতটো গাই ভৱনটো ওপৰলৈ তুলি দিলে আৰু ৰজাক বাৰ্তা দিলে, য’ত দেশৰ সকলো মাইবা আৰু মাইবিয়ে নিজৰ পবিত্ৰ কাপোৰ পিন্ধি থাংচিং মন্দিৰত শুব লাগে বুলি নিৰ্দেশ দিলে, যিটো তেওঁলোকে কৰিলে। তাত তেওঁলোকৰ সপোনত তেওঁলোকক নিৰ্দেশ দিয়া হৈছিল যে তেওঁলোকে পালন কৰিবলগীয়া কৰ্তব্য অনুসৰি জনসাধাৰণক বিভিন্ন ভাগত বিভক্ত কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়া হৈছিল। তাৰ পিছত গাঁৱৰ কাৰ্যালয়বোৰ সৃষ্টি কৰি তাৰ অগ্ৰাধিকাৰৰ ক্ৰম নিৰ্ধাৰণ কৰা হ’ল। মাইবাসকলে দেৱতাৰ নাম জপ কৰিলে আৰু মাইবিসকলে ঘণ্টা বাজিলে। তাৰ পাছত যেতিয়া তেওঁলোকে ৰজাক নিজৰ সপোনৰ কথা ক’লে, তেতিয়া তেওঁলোকক দেৱতাই কোৱাৰ দৰেই কৰিবলৈ আদেশ দিয়া হ’ল।

## আৰু চাওক
*থোইবি

## টোকা

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী: লোককথা
শ্ৰেণী: সাধুকথা
শ্ৰেণী:মেইতেই লোককথা
ব্লেক লেডী অফ ব্ৰেডলী উদচ

**ব্লেক লেডী অফ ব্ৰেডলী উদ্চ** হৈছে ইংলেণ্ডৰ লিংকনশ্বায়াৰৰ ব্ৰেডলি গাঁৱৰ ওচৰৰ বনাঞ্চলত খেদি ফুৰা এটা ভূত।

তথাকথিত প্ৰত্যক্ষদৰ্শীয়ে তেওঁক ডেকা আৰু ধুনীয়া, প্ৰায় ৫ ফুট ৬ ইঞ্চি (১৬৮ চে.মি.) ওখ, বৈ যোৱা ক’লা পোছাক আৰু ক’লা হুড পিন্ধা বুলি বৰ্ণনা কৰিছে, যিয়ে তেওঁৰ চুলিখিনি অস্পষ্ট কৰি তোলে যদিও তেওঁৰ শোকাৰ্ত, শেঁতা, চকুলোৰে তিতি থকা মুখখন উন্মোচন কৰে। কিংবদন্তি অনুসৰি তাই কেতিয়াও কাৰো ক্ষতি কৰা নাই আৰু সদায় কৰুণ, যদিও অস্থিৰতাৰে দেখা বুলি প্ৰমাণিত হৈছে। 
## উৎপত্তি
কাহিনীটো বহু প্ৰজন্মৰপৰা কোৱা হৈছে বুলি জনা যায়। এসময়ত ইয়াক পিতৃ-মাতৃয়ে শিশুক ভয় খুৱাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰিছিল; এই অঞ্চলৰ অভিভাৱকসকলৰ মাজত এইটো এটা সাধাৰণ প্ৰথা আছিল যেন লাগে আৰু শিশুসকলক সকীয়াই দিয়া হৈছিল যে যদি তেওঁলোকে এটা নিৰ্দিষ্ট সময়ৰ ভিতৰত নিৰাপদে বিছনাত নাথাকে, তেন্তে “কৃষ্ণাংগ মহিলাগৰাকীয়ে ধৰি লৈ যাব’’!

এটা তত্ত্ব আগবঢ়োৱা হৈছে যে ব্লেক লেডী এগৰাকী নানৰ ভূত। তাইক ক’লা কাপোৰ পিন্ধা যেন লাগে, আৰু নিশ্চিতভাৱে ওচৰৰ নানষ্ট’ৰ্পত (বৰ্তমান গ্ৰিমছবিৰ উপকণ্ঠ অঞ্চল) সংস্কাৰৰ সময়লৈকে এটা কনভেণ্ট আছিল। এই তত্ত্বই ব্লেক লেডীয়ে নানষ্টৰ্পৰপৰা ২ মাইল (৩ কিলোমিটাৰ) দূৰৈৰ ব্ৰেডলি উডছলৈ কিয় স্থানান্তৰিত হ’ব লাগিছিল তাৰ কোনো কাৰণ নিদিয়ে। লগতে, যদিও তাই ক’লা কাপোৰ পিন্ধিছে, তথাপি প্ৰত্যক্ষদৰ্শীয়ে কমেইহে তাইৰ চেহেৰাক এগৰাকী ননৰ চেহেৰাৰ সৈতে মিল থকা বুলি বৰ্ণনা কৰিছে। 

আন এটা সম্ভাৱ্য ব্যাখ্যা হ’ল তাই আছিল এগৰাকী স্পিনষ্টাৰ যিয়ে এসময়ত গাঁৱৰপৰা যথেষ্ট দূৰৈৰ হাবিত থকা নিজৰ কটেজত বিচ্ছিন্ন জীৱন কটায়ছিল। যদি গাঁৱৰ ল’ৰা-ছোৱালীয়ে হাবিত নিজাববীয়াকৈ বাস কৰা এগৰাকী মহিলাৰ সন্মুখীন হ’লহেঁতেন, যিয়ে নিজৰ গোপনীয়তা আৰু নিঃসংগতা ভংগ হ’লে খং উঠে, তেন্তে ডাইনীৰ কাল্পনিক কাহিনীবোৰে কিংবদন্তিটোক অতিৰঞ্জিত কৰিব পাৰিলেহেঁতেন। 

এই দুয়োটা তত্ত্বই লোককথাৰ লগত জড়িত নহয়। 
## কাহিনী
ৱাৰ অফ দ্যা ৰোজেচৰ সময়ত বা বিকল্পভাৱে বেৰন যুদ্ধৰ সময়ত এজন যুৱ কাঠমিস্ত্ৰী আৰু তেওঁৰ পত্নীয়ে তেওঁলোকৰ কেঁচুৱা পুত্ৰৰ সৈতে ব্ৰেডলি উডচৰ এটা কুটিৰত বাস কৰিছিল। অৱশেষত কাঠমিস্ত্ৰীজনে যুদ্ধত যুঁজিবলৈ ওলাই গ’ল, পত্নীক অকলে কেঁচুৱাটোক ডাঙৰ-দীঘল কৰিবলৈ এৰি দিলে। বহু মাহৰ পাছতো কাঠমিস্ত্ৰীৰ কোনো খবৰ নাছিল। প্ৰতিদিনে তাই নিজৰ সন্তানক ধৰি হাবিৰ পাৰলৈ খোজ কাঢ়ি গৈছিল, স্বামী ঘৰলৈ অহাৰ দৃশ্যৰ বাবে অপেক্ষা কৰিছিল, যেতিয়ালৈকে এদিন শত্ৰুৰ সৈন্যই হাম্বাৰ নদী পাৰ হৈ বাটত সেই অঞ্চলৰ মাজেৰে মাৰ্চ কৰি লিংকনক আক্ৰমণ কৰিছিল। কুটিৰৰপৰা ওলাই যোৱাৰ সময়তে মহিলাগৰাকীক তিনিজন অশ্বাৰোহীয়ে আক্ৰমণ কৰি নিষ্ঠুৰভাৱে ধৰ্ষণ কৰাৰ আগতে কেঁচুৱা ল’ৰাটোক কাঢ়ি লৈ হাঁহি হাঁহি হাবিলৈ গুচি যায়। হৃদয় বিদাৰক আৰু অপমানিত হৈ তাই হাবিত ঘূৰি-ফুৰি নিজৰ সন্তান আৰু স্বামীক অসাৰভাৱে বিচাৰি ফুৰিছিল। মৃত্যুৰ পাছত মানুহে তাইক কেতিয়াও শেষ নোহোৱা স্বামী-পুত্ৰৰ সন্ধানত হাবিত ঘূৰি ফুৰা দেখিবলৈ ধৰিল।
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভূত-প্ৰেত
শ্ৰেণী:লোককথা
কামিলা তৈয়বজী

**কামিলা তৈয়বজী** (১৪ ফেব্ৰুৱাৰী ১৯১৮ – ১৭ মে ২০০৪) এগৰাকী ভাৰতীয় সমাজসেৱী আৰু আইনজীৱী আছিল। আইনজীৱী হিচাপে তেওঁ তেতিয়াৰ লণ্ডনত কৰ্মৰত একমাত্ৰ মহিলা উকিল আছিল আৰু প্ৰিভি কাউন্সিলৰ সন্মুখত প্ৰশ্ন কৰা প্ৰথমগৰাকী মহিলা হিচাপে পৰিচিতি লাভ কৰিছিল।

## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
কামিলা ফয়েজ বদৰুদ্দিন তৈয়বজীৰ জন্ম বোম্বেত হৈছিল। তেওঁ সেই চহৰৰ বিশিষ্ট মুসলিম তৈয়বজী পৰিয়ালৰ সদস্য আছিল। তেওঁৰ পিতৃ ফয়েজ বদৰুদ্দিন তৈয়বজী এগৰাকী ন্যায়াধীশ আছিল আৰু মাতৃ সালিমা বোম্বে বিধানসভাৰ এগৰাকী সদস্য আছিল।

তেওঁৰ ককাদেউতা বদৰুদ্দিন তৈয়বজী (১৮৪৪–১৯০৬) ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ তৃতীয় সভাপতি আছিল।

কামিলা বোম্বেৰ ছেইণ্ট জেভিয়াৰ্ছ কলেজত আৰু পিছলৈ অক্সফ’ৰ্ড বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ছেইণ্ট হিউজ কলেজত অধ্যয়ন কৰে। অক্সফ’ৰ্ডত অধ্যয়ন কৰা প্ৰাৰম্ভিক যুগৰ মুছলিম মহিলাসকলৰ মাজত তেওঁ এগৰাকী আছিল।

## কৰ্মজীৱন
লণ্ডনত প্ৰায় ২৫ বছৰ ধৰি বীমা আইনৰ অনুশীলনকালত কামিলা প্ৰায়ে উজ্জ্বল ৰঙৰ ৰেশমী শাৰী পৰিধান কৰাৰ বাবে পৰিচিত আছিল। ১৯৫৩ চনৰপৰা ১৯৫৬ চনলৈকে তেওঁ বিবিচি টেলিভিছনৰ অনুষ্ঠান *এছিয়ান ক্লাব* শকুন্তলা শ্ৰীনাগেশৰ সৈতে উপস্থাপন কৰিছিল।

১৯৬০ চনত তেওঁ যুক্তৰাজ্যত Women's India Association স্থাপন কৰি ইয়াৰ প্ৰথম সভাপতি হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে।

ভাৰতলৈ ঘূৰি আহি তেওঁ ১৯৬৮ চনত *Women's India Trust (WIT)* স্থাপন কৰে, যাৰ লক্ষ্য আছিল চিলাই, কাপোৰ বোৱা আৰু খাদ্য প্ৰস্তুতৰ জৰিয়তে মহিলাসকলৰ আৰ্থিক স্বাৱলম্বিতা বৃদ্ধি কৰা।

## ব্যক্তিগত জীৱন আৰু উত্তৰাধিকাৰ
২০০৪ চনত মুম্বাইত ৮৬ বছৰ বয়সত কামিলাৰ মৃত্যু হয়। তেওঁৰ সন্মানত পানভেলত কামিলা তৈয়বজী ডব্লিউআইটি কেন্দ্ৰৰ নামকৰণ কৰা হৈছে।

## তথ্যসূত্ৰ

## বাহ্যিক সংযোগ
* Women's India Trust – দাপ্তৰিক ৱেবছাইট

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী