open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ৱালৰাছৰ বিধান

সাধাৰণ সাম্যাৱস্থা সূত্ৰত **ৱালৰাছৰ বিধানে** কয় যে বাজেট বাধ্যতাৰ বাবে, অতিৰিক্ত চাহিদাৰ মানৰ (বা অতিৰিক্ত বজাৰ যোগান) যোগফল শূন্য হ'ব লাগিব, মূল্যসমূহ সাধাৰণ সাম্যাৱস্থাৰ মূল্য হওক বা নহওক। অৰ্থাত্‌

:  \sum_{j=1}^{k}p_j \cdot (D_j - S_j) = 0, 

ইয়াত p_j হ'ল পণ্য *j* ৰ মূল্য আৰু D_j আৰু S_j হ'ল ক্ৰমত পণ্য *j* ৰ চাহিদা আৰু যোগান। 

এই বিধানৰ নাম লওচেন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ লিয়ন ৱালৰাছৰ নামত ৰখা হৈছে যিয়ে ১৮৭৪ চনত নিজৰ *এলিমেণ্টছ অৱ প্য'ৰ ইকনমিক্স*ত এই ধাৰণাৰ পৰিচয় প্ৰদান কৰিছিল। যদিও এই ধাৰণাৰ বিষয়ে পূৰ্বতে জন ষ্টুৱাৰ্ট মিলে নিজৰ গ্ৰন্থ *এচে'জ অন চাম আনচেটেল্‌ড কুৱেশ্চন্স অৱ পলিটিকেল ইকনমি* (১৮৪৪)ত লিখিছিল (প্ৰকাশভংগী গাণিতিকভাৱে কঠোৰ নাছিল), ৱালৰাছেহে এই গাণিতিকভাৱে সমাৰ্থক বাক্য মন কৰিলে যে যদি সাধাৰণ সাম্যাৱস্থাত কোনো এক বজাৰৰ বাহিৰে আন সকলো বজাৰ নিজৰ নিজৰ সাম্যাৱস্থাত আছে, তেন্তে সেই বাকী ৰৈ যোৱা বজাৰখনো সাম্যাৱস্থাতেই আছে। "ৱালৰাছৰ বিধান" সংজ্ঞাটি অস্কাৰ লেঞ্জে পোণপ্ৰথমবাৰৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰিছিল এই বিধানক চে'ৰ বিধানৰপৰা পৃথক কৰিবলৈ। কোনো কোনো অৰ্থনৈতিক সূত্ৰবাদীয়ে এই সংজ্ঞা ব্যৱহাৰ কৰে এই কথা বুজাবলৈ যে অতিৰিক্ত চাহিদাৰ মান কেতিয়াও অতিৰিক্ত যোগানৰ মানতকৈ অধিক হ'ব নোৱাৰে। ই এক তুলনামূলকভাৱে দুৰ্বল বাক্য।

## আনুষ্ঠানিক উদ্ধৃতি
এখন বিনিময় অৰ্থব্যৱস্থা গণ্য কৰক য'ত n এজেণ্ট আৰু k বিভাজ্য পণ্য আছে। 

প্ৰতিজন এজেণ্ট i ৰ বাবে, ধৰি লওক E_i তেওঁৰ প্ৰাৰম্ভিক নিধি সদিশ আৰু x_i তেওঁৰ মাৰ্চেলিয়ান চাহিদা ফলন (চাহিদা সদিশ যি মূল্য আৰু আয়ৰ ফলন)। 

প্ৰদান কৰা হোৱা মূল্য সদিশ p ৰ বাবে, উপভোক্তা i ৰ আয় হ'ল p\cdot E_i। সেয়ে তেওঁৰ চাহিদা সদিশ হ'ল x_i(p, p\cdot E_i)। 

অতিৰিক্ত চাহিদা সদিশ হ'ল:

: z(p) = \sum_{i=1}^n (x_i(p, p\cdot E_i) - E_i)

ৱালৰাছৰ বিধানক সংক্ষিপ্ত ৰূপত আমি লিখিব পাৰোঁ এনেদৰে:

: p\cdot z(p) = 0

## প্ৰমাণ

অতিৰিক্ত চাহিদাৰ সংজ্ঞাৰ মতে:

: p\cdot z(p) = \sum_{i=1}^n (p\cdot x_i(p, p\cdot E_i) - p\cdot E_i)

মাৰ্চেলিয়ান চাহিদা এনে এক বাণ্ডল x যিয়ে প্ৰদান কৰা বাজেট বাধ্যতাক সন্তুষ্ট কৰে আৰু এজেণ্টৰ উপযোগিতাক বৃহদায়িত কৰে। ইয়াত বাজেট বাধ্যতা হ'ল:

: p\cdot x = p\cdot E_i

সেয়েহে, যিহেতু যোগফলৰ প্ৰতিটো পদেই শূন্য, যোগফলটো নিজেও শূন্য।

## তথ্য সংগ্ৰহ

## লগতে চাওক
* গ্ৰাহক তত্ত্ব

শ্ৰেণী:অৰ্থনীতি
টাও টে চিং

**টাও টে চিং** (, চীনা ভাষাত: 道德经; পিন্যিন: Dàodé Jīng), বা লাও ত্‌জে/ লাও জে, এখন চীনা শাস্ত্ৰীয় গ্ৰন্থ, খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৬থ শতিকাৰ লাওজেই লিখা বুলি জনা। এই গ্ৰন্থ কোনে লিখা, কেতিয়া লিখা আৰু কেতিয়া সংগৃহীত, সেই কথা স্পষ্ট নহয়। আতাইতকৈ পুৰণি অংশ, যাক পুৰাতাত্ত্বিক পদ্ধতিৰে প্ৰাপ্ত কৰা হৈছে, খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৪ৰ্থ শতিকাৰ, কিন্তু আধুনিক গৱেষকসকলে এই গ্ৰন্থৰ অন্য অংশ ঝুৱাংজেৰ প্ৰথম অংশৰ পাছতহে লিখা বা অন্ততঃ সংগ্ৰহ কৰা বুলি বিশ্বাস কৰে।

## প্ৰভাৱ
ঝুৱাংজেৰ সৈতে টাও টে চিং টাওবাদী দৰ্শন আৰু ধৰ্মৰ মৌলিক গ্ৰন্থ। এই গ্ৰন্থৰ প্ৰভাৱ চীনৰ অন্য দাৰ্শনিক প্ৰথাৰ ওপৰতো দেখা যায়, যেনে ন্যায়বাদ, কনফুচিয়ানবাদ আৰু বৌদ্ধ দৰ্শন, যাক চীনত প্ৰথম পৰিচয় হওঁতে টাওবাদী শব্দ আৰু ধাৰণাৰ ব্যৱহাৰেৰেই বুজা গৈছিল। অনেক শিল্পী, যেনে কবি, চিত্ৰকাৰ, হস্তাক্ষৰ-শিল্পী আৰু মালী টাও টে চিঙেৰে প্ৰভাৱিত হৈছিল। এই গ্ৰন্থৰ প্ৰভাৱ চীনৰ বাহিৰতো বিয়পি পৰিছে আৰু এই গ্ৰন্থ বিশ্বৰ আতাইতকৈ অধিক অনুবাদ হোৱা সাহিত্যৰ অন্যতম।

## টোকা


## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ধৰ্ম গ্ৰন্থ
অৰণ্যানী

**অৰণ্যানী** হ'ল হিন্দু ধৰ্মৰ মতে অৰণ্য আৰু ইয়াৰ ভিতৰত বাস কৰা বন্যপ্ৰাণীৰ দেৱী (বন দেৱী)।

## সাহিত্য

*[[ঋকবেদ|ঋগবেদৰ]]* অন্যতম বৰ্ণনাত্মক গীতত অৰণ্যনীৰ কথা উল্লেখ আছে। অৰণ্যনী সূক্তমত (ঋগবেদৰ দশম মণ্ডলৰ ১৪৬ নং গীতত)   অৰণ্যানী দেৱীক নিৰ্ভীক বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। লগতে তাইক নৃত্যশিল্পী বুলিও বৰ্ণনা কৰা হৈছে। 

অৰণ্যনি দেৱীৰ সাদৃশ্য আছে পশ্চিমবংগৰ বনবিবি, গোৱা আৰু কংকন অঞ্চলৰ বনদেৱতা, দক্ষিণ ভাৰতৰ কিছু অংশৰ বনদুৰ্গা আদিৰ লগত। আধুনিক হিন্দু ধৰ্মত তাইৰ পূজা হ্ৰাস পাইছে, আৰু অৰণ্যনীক উৎসৰ্গিত মন্দিৰ পোৱাটো বিৰল। অৱশ্যে বিহাৰৰ আৰাহত এটা অৰণ্যানী দেৱীৰ মন্দিৰ আছে, যাক অৰণ্য দেৱী মন্দিৰ বুলি জনা যায়। তাইক কেতিয়াবা কল্পবৃক্ষ নামৰ ঐশ্বৰিক গছৰ মালিক বুলি গণ্য কৰা হয়।

## তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী শ্ৰেণী:হিন্দু ধৰ্ম শ্ৰেণী:প্ৰকৃতি
ডেকা চাং

**ডেকা চাং** কিছুমান জনজাতিৰ বিয়া নকৰা ডেকাবিলাক থকা চাং-ঘৰ। পাহাৰীয়া আৰু বানপানীৰ প্ৰাদুৰ্ভাৱ থকা অঞ্চলৰ জনজাতি সকলে সাধাৰণতে মাটিৰ পৰা ওখকৈ চাং ঘৰত বাস কৰে। পৃথিৱীৰ বিভিন্ন ঠাইৰ জনজাতীয় গাওঁসমূহত ডেকা চাং দেখা যায়। ডেকা-গাভৰুসকলে গাঁৱৰ আকস্মিক দুৰ্ঘটনা, শত্ৰুৰ বিপক্ষে হ’ব পৰা যুদ্ধ, বনৰীয়া হিংস্ৰ জন্তুৰ আক্ৰমণ প্ৰতিহত কৰা আদি কামৰ বাবে প্ৰতিমুহূৰ্ততে সাজু হ’ব পৰাকৈ নিজৰ ঘৰত নাথাকি এটা উমৈহতীয়া ঘৰত থাকে৷ ডেকা চাং সমূহত গাঁৱৰ ডেকা সকলে পহৰা দিয়ে। ডেকা চাং বা গাভৰু চাংবোৰ আমোদ-প্ৰমোদ আৰু সামাজিক শিক্ষালাভৰ কেন্দ্ৰ৷ জনজাতিসকলৰ ডেকা চাঙে আধুনিক যুগৰ ক্লাৱঘৰৰ আংশিক কাম সম্পন্ন কৰে৷ ডেকা চাঙত পুৰণি চামে নতুন চামক জীৱন ধাৰণ সম্পৰ্কীয় শিক্ষা প্ৰদান কৰে। ডেকা চাং জীৱন যাপনত প্ৰয়োজনীয় সা-সামগ্ৰী নিৰ্মাণ, বিভিন্ন কৌশলৰ শিক্ষা ইত্যাদিৰ লগতে সাহিত্য-সংগীত চৰ্চাৰ ঠাই। ডেকা চাং যিদৰে ডেকাসকলৰ বাবে সাংসাৰিক শিক্ষাৰ আখৰাথলী ঠিক তেনেদৰে **[[গাভৰু চাং]]** গাভৰুসকলৰ বাবে শিক্ষা-দীক্ষা, হস্তশিল্প আৰু সাংসাৰিক জ্ঞানৰ পঢ়াশালিস্বৰূপ। উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ জনজাতি সকলৰ বাবে ডেকা চাং অতি পৱিত্ৰ অনুষ্ঠান।

## নাম

অসমীয়া ভাষাৰ ডেকা চাং শব্দটো ডেকা আৰু চাং দুয়োটা শব্দ লগ হৈ হৈছে। উঠি অহা ল'ৰা সমূহক ডেকা বোলা হয়। সেইদৰে কাঠ বাঁহেৰে মাটিৰ পৰা ওখকৈ সজা সমতল পৃষ্ঠক চাং বোলে। জনজাতীয় লোকসকলৰ মাজত চাং ঘৰৰ প্ৰচলন থকা বাবে জনজাতীয় ডেকা চাং সমূহো চাং ঘৰ। ইয়াত সাধৰণতে উঠি অহা শিশুৰ পৰা কিশোৰ সকলে জীৱনৰ পাঠ শিকে। পৃথিৱীৰ ভিন ভিন ঠাইত ডেকা চাং ভিন ভিন নামেৰে জনাজাত। উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ জনজাতি সমূহৰ মাজতো ডেকা চাং নাম আছে। যেনে মিচিং সকলৰ 'মৰংঘৰ’ বা 'মুৰংঘৰ', ডিমাছা সকলৰ 'নড্ৰেং', নক্টে নগা সকলৰ 'মৰাং', মিজোসকলৰ 'জালবুক', গাৰোসকলৰ 'নোকপান্থে', কন্যাক নগাসকলৰ ‘আৰিজু’, লোঠাসকলৰ ‘চ্যাংলা’, অৰুণাচলৰ আওসকলৰ ‘য়েনচি’ বা ‘আজুঘু’, আদি সকলৰ 'মুচুপ', কাৰ্বিসকলৰ ‘ফাৰ্লা’ আদি উল্লেখযোগ্য ডেকা চাং। টাংচাসকলৰ ’লুপপং’, আদি বা আবৰসকলৰ ’মচুপ’, টাংখুল নগাসকলৰ ’লংনাই’, মণিপুৰীসকলৰ ’পাখানলা’, আটংসকলৰ ’লোকফাণ্ডে’ আদি বিভিন্ন ডেকা চাঙৰ নাম৷ মধ্যভাৰতৰ জনজাতিসকলৰ ডেকা চাংবোৰক ’ঘৌটাল’ বোলা হয়৷

## বিৱৰণ
ডেকাচাং সমূহ গাঁৱৰ মাজত প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়। ডেকাচাঙৰ ডেকাসকলে গাঁৱৰ সুৰক্ষাৰ দায়িত্ব পালন কৰে। সাধাৰণতে ৬ বছৰৰ পৰা ১৬ বছৰ মান বয়সলৈকে শিশুৰ পৰা কিশোৰসকল ডেকা চাঙত থাকে। ইয়াত তেওঁলোকে দৈনন্দিন জীৱনৰ আহিলা-পাতি নিৰ্মাণৰ প্ৰশিক্ষণ গ্ৰহণ কৰে। এই প্ৰশিক্ষণ ডেকাচাঙৰ বয়সিয়াল ডেকাসকলে তদাৰক কৰে। ইয়াৰ লগতে ডেকা চাঙত সংগীত, জনজাতীয় সাহিত্য আৰু বাদ্যযন্ত্ৰৰো প্ৰশিক্ষণ দিয়া হয়। পূজা আৰু অন্যান্য অনুষ্ঠানৰ নীতি-ৰীতি সমূহো ইয়াতেই শিকোৱা হয়। তদুপৰি ডেকা চাঙৰ ডেকা সকলে গাঁৱৰ ৰাজহুৱা কাম-কাজত সহায় কৰে। যেনে ঘৰসজা, খেতিৰ বাবে ঝুমতলি তৈয়াৰ কৰা, ধানদোৱা, মৰণামৰা আদি কামবোৰত ডেকা চাঙৰ ডেকা সকলে আগভাগ লয়।

কাৰ্বি সকলৰ ‘ফাৰ্লা’ৰ ডেকাসকলে সমবায় নিচিনা এটা অনুষ্ঠান আছে। তেওঁলোকে সমূহীয়াকৈ কাম কৰি ভঁৰালত ধান সাঁচি থয়। কাৰোবাৰ যদি ধানৰ নাটনি হয় তেতিয়া এই সমবায়ৰ পৰা ধান নিব পাৰে। কিন্তু যিজনে ধান ধাৰলৈ নিয়ে তেওঁ মূলৰ লগত শতকৰা পঞ্চাশ ভাগ ধান ঘূৰাই দিব লাগে। 

তদুপৰি ডেকা চাং সমূহত জনজাতি সমাজত ডেকাসকলক যৌন শিক্ষাও দিয়া হয়।

## তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
সতী বেউলা (চলচ্চিত্ৰ)

**সতী বেউলা** ১৯৫৪ চনত মুক্তি পোৱা দশম অসমীয়া অসমীয়া কথাছবি, পৌৰাণিক কাহিনীৰে নিৰ্মিত প্ৰথম কথাছবি। কলকাতাৰ ৰামনিকলাল প্ৰডাকছনৰ বেনাৰত নিৰ্মাণ কৰা ছবিখন পৰিচালনা কৰিছিল সুনীল গাঙ্গুলীয়ে। সতী বেউলা বঙালী আৰু অসমীয়া দুটা ভাষাত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। বঙালী ছবিখনো ১৯৫৪ চনতে মুক্তি পাইছিল আৰু ইয়াৰ মুখ্য ভূমিকাত অভিনয় কৰিছিল ছবি বিশ্বাসে। সতী বেউলা মূলতঃ বঙালী সংস্কৰণটোৰ অসমীয়া ৰূপান্তৰহে আছিল। সেয়েহে ইয়াৰ পটভূমিও বঙ্গ আছিল।

সতী বেউলাৰ অসমীয়া সংস্কৰণটোৰ সংলাপ লিখিছিল প্ৰবীন ফুকনে। চান্দ সদাগৰৰ ভূমিকাত অভিনয় কৰিছিল ফণী শৰ্মাই।

ছবিখনৰ বিষয়ে অতুলচন্দ্ৰ হাজৰিকাই মঞ্চলেখাত লিখিছে:

## তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:১৯৫০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:১৯৫৪ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
পোৱামক্কা

**পোৱামক্কা** () অসমৰ কামৰূপ জিলাৰ হাজোৰ গৰুড়াচল পাহাৰৰ শিখৰত অৱস্থিত মুছলমান সকলৰ পৱিত্ৰস্থান। চুফী সাধক শ্বেখ জালালুদ্দিন ওৰফে গিয়াচুদ্দিন আউলীয়াই কেইবাজনো আউলীয়াক লগত লৈ ইয়াত ইছলাম ধৰ্মৰ বাণী প্ৰচাৰ কৰিছিল। তেওঁৰ মৃত্যু সেই স্থানত তেওঁৰ মাজাৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়। ইয়াত পোৱা এক ফাৰ্চী লিপি মতে মুগোল সম্ৰাট শ্বাহ জাহানৰ ৰাজত্ব কালত ১৬৫৭ চনত লুৎফুল্লা শ্বিৰাজীয়ে পোৱামক্কা মছজিদ নিৰ্মাণ কৰাইছিল।

## নামৰ উৎপত্তি
জনশ্ৰুতি মতে মক্কাৰ এপোৱা মাটি আনি পোৱামক্কা নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। হাজোৰ গৰুড়াচলত মছজিদ স্থাপন কৰি দোৱা কৰাৰ সময়ৰে পৰা পোৱামক্কা হোৱা বুলি মানুহে কয়। ইয়াৰ লগতে ইছলাম ধৰ্মালম্বী সকলে পোৱামক্কা দৰ্শন কৰিলে চৌদি আৰৱৰ পৱিত্ৰ নগৰী মক্কা দৰ্শনৰ এক চতুৰ্থাংশ পুণ্য লাভ কৰে বুলি বিশ্বাস কৰে। ই হাজোৰ পঞ্চতীৰ্থৰ অন্যতম আৰু উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ আটাইতকৈ পৱিত্ৰ ইছলাম ধৰ্মৰ উপাসনাস্থলী। 

## ইতিহাস
১১৯৩ খৃষ্টাব্দত ইৰাণৰ তাব্ৰিজত নগৰত হজৰত শ্বাহ চুলতান গিয়াচুদ্দিন বা শ্বেখ জালালুদ্দিন জন্ম হৈছিল। তেওঁ তাব্ৰিজৰ বাদশ্বাহ আছিল। পিছলৈ তেওঁ চুফীবাদৰ প্ৰতি আকৃষ্ট হৈ নিজৰ পুত্ৰক সিংহাসনত বহুৱাই বাগদাদলৈ গৈ তাত পীৰ শ্বেখ ছাহাবুদ্দিন ছহৰৱাৰ্দীৰ আউলিয়া হিচাপে থাকে। পিছলৈ তেওঁ আবু ছাইদ তাব্ৰিজী আৰু আজমীৰলৈ গৈ খাজা মইনুদ্দিন চিষ্টিৰ লগত যোগ দিছিল। পিছলৈ তেওঁ কেইবাজনো আউলীয়াক লগত লৈ ইছলাম ধৰ্মৰ বাণী প্ৰচাৰ কৰিবলৈ অসমলৈ আহি হাজোৰ গৰুড়াচল পাহাৰৰ শিখৰত উপাসনা স্থলী স্থাপন কৰে। ১৩৪৪ খৃ:ত গিয়াছুদ্দিনৰ মৃত্যুৰ পিছত গৰুড়াচলে পূৰ্বতকৈও অধিক গুৰুত্ব পালে। ইয়াৰ নামনিৰ মাজাৰ বা দৰগাহ চোৱাচিতা কৰাৰ বাবে দৰগাহ ভূমিতে ফকিৰ আৰু পাইকসকলক স্থাপন কৰা হৈছিল। সেই গাওঁখন ফকিৰটোলা বুলি বৰ্তমান পৰিচিত। ইয়াত পোৱা এক ফাৰ্চী লিপি মতে মুগোল সম্ৰাট শ্বাহ জাহানৰ ৰাজত্ব কালত ১৬৫৭ চনত লুৎফুল্লা শ্বিৰাজীয়ে পোৱামক্কা মছজিদ নিৰ্মাণ কৰাইছিল। ১৬৮২ চনত আহোম স্বৰ্গদেউ ৰুদ্ৰ সিংহয়ে মোগলৰ হাতৰ পৰা গুৱাহাটী উদ্ধাৰ কৰাৰ পিছতো ইয়াৰ চোৱা-চিতা কৰিছিল। হাজোৰ পোৱামক্কা দৰগাহেই হ’ল অসমৰ সৰ্বপ্ৰথম মছজিদ।

## পৰ্যটন
হাজোৰ পোৱামক্কা এটি উল্লেখযোগ্য পৰ্যটনস্থলী। ইছলাম ধৰ্মালম্বী সকলৰ বাবে ই অতি পৱিত্ৰ স্থান তদুপৰি অন্যান্য ধৰ্মৰ লোক সকলেও ইয়াক পৱিত্ৰ বুলি জ্ঞান কৰে। প্ৰতি বছৰে অসম তথা ভাৰতৰ পৰা ইয়ালৈ তীৰ্থযাত্ৰীৰ আগমন হয়। প্ৰতি বছৰে ফেব্ৰুৱাৰী মাহত ইয়াত চুফী সন্ত হজৰত শ্বাহ চুলতান গিয়াচুদ্দিন বা শ্বেখ জালালুদ্দিনৰ মৃত্যু তিথি ১৫ দিনীয়াকৈ উৰছ উৎসৱ হিচাপে পালন কৰা হয়। উৰছ উৎসৱত চুফী গীত, জিকিৰ আদি গাই আল্লাহ আৰু ইছলামৰ বাণী প্ৰচাৰ কৰা হয়। উৰছ উৎসৱৰ সময়ত পোৱামক্কাত মেলা বহে। 

## তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:মছজিদ
শ্ৰেণী:কামৰূপ জিলা
শ্ৰেণী:অসমৰ পৰ্যটনস্থলী
বগা বাবাৰ মাজাৰ

**বগা বাবাৰ মাজাৰ** () বা **বগা ফকীৰৰ মাজাৰ** অসমৰ ডিব্ৰুগড় জিলাৰ ডিব্ৰুগড় চহৰৰ মাজ-মজিয়াৰ পাঁচআলি অঞ্চলত অৱস্থিত ইছলাম ধৰ্মালম্বীৰ উপাসনাস্থলী। ইয়াত চুফী সন্ত চৈয়দ ৰশ্বন আলি চিষ্টিৰ মাজাৰ। চুফী সন্ত চৈয়দ ৰশ্বন আলি চিষ্টি স্থানীয়ভাৱে বগা বাবা হিচাপে বিখ্যাত আছিল। তেওঁৰ আজমেৰৰ পৰা ইছলাম ধৰ্মৰ বাণী প্ৰচাৰ কৰিবলৈ অসমলৈ আহি ডিব্ৰুগড়ত বাস কৰিছিল। তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত তাতেই তেওঁক কবৰ দিয়া হৈছিল। পিছলৈ সেই স্থানত তেওঁৰ মাজাৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়।

## কিংবদন্তি
চুফী সন্ত চৈয়দ ৰশ্বন আলি চিষ্টি ৰাজস্থানৰ আজমেৰৰ পৰা অসমলৈ ইছলাম ধৰ্ম প্ৰৱৰ্তনৰ বাবে আহিছিল। প্ৰথমে তেওঁ কিছুকাল উত্তৰ প্ৰদেশত আছিল আৰু পিছলৈ তেওঁ অসমলৈ আহে। তেওঁ চুফীবাদৰ চিষ্টিয়া ঠালৰ সন্ত আছিল। কিংবদন্তি অনুসৰি ওখ-পাখ আৰু সুন্দৰ শুভ্ৰ অৱয়বৰ  চৈয়দ ৰশ্বন আলি চিষ্টি বগা ঘোঁৰাত উঠি ঊণৰ চোলা পিন্ধি আজমেৰৰ পৰা বিংশ শতিকাৰ প্ৰথমাৰ্ধত অসমলৈ আহিছিল। তাৰপিছত তেওঁ অসমত উপস্থিত হৈ ডিব্ৰুগড় চহৰৰ ৰে'ল ষ্টেচনৰ কাষৰ জুপুৰি এটাত বাস কৰিছিল। কথিত আছে যে তেওঁৰ এটি মাত্ৰ সৰু খাদ্য ৰন্ধা পাত্ৰ আছিল। তাতে তেওঁ নিজৰ খাদ্য ৰান্ধিছিল আৰু তেওঁক দেখা কৰিবলৈ অহা সকলোকে এই পাত্ৰৰ পৰা খাদ্য ভগাই দিছিল। এই অস্বাভাৱিক ঘটনা শুনি সকলো ধৰ্মৰ মানুহে তেওঁৰ বাণী শুনিবলৈ আহিছিল। বিংশ শতিকাৰ ষাঠিৰ দশকত তেওঁৰ মৃত্যু হয়। মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ দেহ পৰুৱায়ে আৱৰি ধৰিছিল বুলিও বিশ্বাস কৰা হয়। তাৰপিছত তেওঁক তেওঁৰ জুপুৰিটোতে কবৰ দিয়া হৈছিল। পিছলৈ তেওঁৰ কবৰক মাজাৰ হিচাপে গঢ় দিয়া হয়। কিছুমানৰ মতে বগা বাবা মাজাৰৰ বাবেই ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীয়ে ডিব্ৰুগড় চহৰক বুৰাই পেলাব নোৱাৰে।

## নামৰ উৎপত্তি
চৈয়দ ৰশ্বন আলি চিষ্টি ওৰফে বগা বাবা বা বগা ফকীৰ দেখিবলৈ সুদৰ্শন আছিল। ওখ আৰু দেহৰ বগা বৰণৰ বাবে তেওঁ বগা বাবা বা বগা ফকীৰ ৰূপে পৰিগণিত হৈছিল। পিছলৈ তেওঁৰ মাজাৰকো বগা বাবাৰ মাজাৰ বা বগা ফকীৰৰ মাজাৰ বুলি জনাজাত হ'ল।

## পৰ্যটন
বগা বাবা মাজাৰ ডিব্ৰুগড় চহৰৰ অন্যতম জনপ্ৰিয় পৰ্যটনস্থল। ইছলাম ধৰ্মালম্বী সকলে ইয়াক পৱিত্ৰ বুলি জ্ঞান কৰে। ইয়াৰ লগতে আন আন ধৰ্মালম্বী সকলেও বগা বাবা মাজাৰ উল্লেখযোগ্য স্থান। বিভিন্ন প্ৰান্তৰ পৰা পীৰ বগা বাবা মাজাৰলৈ মানুহৰ আগমন হয়। তেওঁলোকে ইয়াত মমবাটি জ্বলায়। কিছুমানে মাজাৰত চাদৰ দিয়ে। বহুতে তেওঁলোকৰ প্ৰাৰ্থনাৰ উত্তৰ পোৱাৰ বাবেও ইয়ালৈ আহে।

## যাতায়ত
বগা বাবাৰ মাজাৰ ডিব্ৰুগড় চহৰৰ মাজ-মজিয়াৰ ৩৭ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথৰ কাষত অৱস্থিত। ই পুৰণি ডিব্ৰুগড় টাউন ৰে'ল ষ্টেচনৰ নিচেই কাষত অৱস্থিত। ডিব্ৰুগড় ৰেল ষ্টেচন আৰু ডিব্ৰুগড় বিমানবন্দৰ মহাবিদ্যালয় খনৰ পৰা ক্ৰমে ৬ আৰু ১৬ কিঃমিঃ নিলগত অৱস্থিত।

## তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:মছজিদ
শ্ৰেণী:অসমৰ ধৰ্মীয় স্থান
শ্ৰেণী:ডিব্ৰুগড় জিলাৰ পৰ্যটনস্থলী
আম আদমি পাৰ্টী

**আম আদমি পাৰ্টী** (; সংক্ষেপে **আপ**; অৰ্থ: সাধাৰণ লোকৰ দল) এক ভাৰতীয় ৰাজনৈতিক দল। ইয়াৰ আনুষ্ঠানিক আৰম্ভ হয় ২০১২ চনৰ ২ নৱেম্বৰ তাৰিখে আৰু বৰ্তমানে ই ৰাষ্ট্ৰীয় ৰাজধানী অঞ্চল দিল্লী আৰু পঞ্জাবৰ শাসকদল। ২০১১ চনৰ পৰা জন লোকপাল বিলৰ দাবীত ভাৰতত হোৱা যি দুৰ্নীতিৰ বিৰোধী আন্দোলন, তাক ৰাজনীতিকৰণ কৰিব লাগে নে নালাগে তাক লৈ নেতাকৰ্মী অৰবিন্দ কেজৰিৱাল আৰু আন্না হাজাৰেৰ মাজত হোৱা মতবিৰোধৰ পাছত এই দলটোৰ গঠন হয়। আন্না হাজাৰেই বিচাৰিছিল যে এই আন্দোলন অৰাজনৈতিক হোৱা উচিত, কিন্তু অৰবিন্দ কেজৰিৱালৰ অনুসৰি আন্দোলনৰ পথ ব্যৰ্থতাৰ বাবে সক্ৰীয়ভাবে ৰাজনীতিত জড়িত হোৱা প্ৰয়োজন।

দলটোৱে ২০১৩ চনৰ দিল্লী বিধানসভা নিৰ্বাচনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে প্ৰতিদন্দ্বীতা কৰে, য'ত ২৮খন সমষ্টিত বিজয়ী হৈ দ্বিতীয় বৃহত্তম দল হিচাবে আত্মপ্ৰকাশ কৰে। কোনো দলে পূৰ্ণ সংখ্যাগৰিষ্ঠতা নোপোৱাৰ ফলত আপে ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ শৰ্তাধীন সমৰ্থনৰ বলত এক সংখ্যালঘু চৰকাৰ গঠন কৰে। দলটো কাৰ্যক্ৰমণিকাৰ এক উল্লেখযোগ্য অংশ আছিল ৰাষ্ট্ৰীয় ৰাজধানী অঞ্চল দিল্লীত জন লোকপাল বিলখন দ্ৰুততাৰে প্ৰচলন কৰা। নিৰ্বাচনৰ পাছত যেতিয়া স্পষ্ট হৈ পৰিল যে অন্য ডাঙৰ দলসমূহে এই বিলখনক সমৰ্থন নকৰে, তেতিয়া আপ চৰকাৰে ৪৯ দিনৰ ক্ষমতাৰ পাছত পদত্যাগ কৰে।

২০১৫ চনৰ দিল্লী বিধানসভা নিৰ্বাচনত, আম আদমি পাৰ্টীয়ে ৭০খন আসনৰ ভিতৰত ৬৭খনতে জয় লাভ কৰে। ভাৰতৰ দুটা মুখ্য ৰাজনৈতিক দল ভাৰতীয় জনতা পাৰ্টিয়ে ৩খন বিজয় লাভ কৰে আৰু ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছে কোনো আসনতে বিজয় লাভ নকৰিলে।

## সাংগঠনিক দিশ
নিম্নলিখিত সংস্থাৰে দলটোৰ নেতৃত্ব গঢ় লৈ উঠিছে:

### ৰাষ্ট্ৰীয় আহ্বায়ক
অৰবিন্দ কেজৰিৱাল আম আদমি পাৰ্টীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় আহ্বায়ক। 
**ৰাষ্ট্ৰীয় সম্পাদক**: পংকজ গুপ্তা

**ৰাষ্ট্ৰীয় কোষাধ্যক্ষ**: নাৰায়ণ দাস গুপ্তা
### ৰাজনৈতিক পৰিক্ৰমা সমিতি (পিএচি)
ৰাজনৈতিক পৰিক্ৰমা সমিতিৰ বৰ্তমানৰ সদস্য হৈছে অৰবিন্দ কেজৰিৱাল, মনীষ ছিছ’দিয়া, সঞ্জয় সিং, আতিশী, সাধু সিং, গোপাল ৰায় আৰু দুৰ্গেশ পাঠক। পংকজ কুমাৰ গুপ্তা (ৰাষ্ট্ৰীয় সম্পাদক) আৰু নাৰায়ণ দাস গুপ্তা (ৰাষ্ট্ৰীয় কোষাধ্যক্ষ) হৈছে পিএচিৰ পূৰ্বৰ সদস্য।
### ৰাষ্ট্ৰীয় কাৰ্যবাহী সমিতি
দলটোৰ ৰাষ্ট্ৰীয় কাৰ্যকৰী সমিতিত ২০২২ চনত ৩৪ জন সদস্য আছে।

### ৰাজ্যিক নেতৃত্ব
দলটোৰ ৰাজ্যিক নেতৃত্বই ৰাজ্যিক শাখাসমূহ পৰিচালনা কৰে।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাজনৈতিক দল
কাৱঁড় যাত্ৰা

**কাৱঁড় যাত্ৰা** শিৱভক্ত সকলৰ বছেৰেকীয়া তীৰ্থযাত্ৰা। এই তীৰ্থযাত্ৰী সকলক কাৱঁড়ীয়া বা ভোলে বোলে। তেওঁলোকে উত্তৰাখণ্ডৰ হৰিদ্বাৰ, গৌমুখ, গংগোত্ৰী আৰু বিহাৰৰ চুলতানগঞ্জলৈ পৱিত্ৰ গংগা নদীৰ পানী আনিবলৈ যায়। লাখ লাখ ভক্তয়ে গংগাৰ পৱিত্ৰ পানী বহু দূৰ কঢ়িয়াই স্থানীয় শিৱ মন্দিৰ বা বিশেষ মন্দিৰ যেনে মীৰটৰ পুৰা মহাদেৱ আৰু ঔঘৰনাথ আৰু কাশী বিশ্বনাথ, বৈদনাথ আৰু ঝাৰখণ্ডৰ দেওঘৰত জলাবিশেষ কৰে।

ধৰ্মীয় ৰীতিৰে পৱিত্ৰ উৎসৰ পানী কান্ধৰ ভাৰৰ দুয়োফালে ওলমাই যাত্ৰা কৰা সকলক কাৱঁড় বোলে। আৰম্ভণিতে এই যাত্ৰা সীমিত লোকৰ মাজত সীমাবদ্ধ আছিল। ১৯৮০ৰ দশকৰ শেষৰ ফালে এই যাত্ৰায়ে জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰে। বৰ্তমান হৰিদ্বাৰৰ কাৱঁড় যাত্ৰায়ে ভাৰতৰ অন্যতম বৃহৎ ভক্তৰ সমাগম হোৱা ঠাইত পৰিগণিত হৈছে। বৰ্তমান এই উৎসৱ গোটেই ভাৰততে জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছে।

## নামৰ উৎপত্তি
কাৱঁড় যাত্ৰাত কাৱঁড়ীয়াসকলে কান্ধত এক বিশেষ ধৰণৰ ভাৰ কঢ়িয়ায়। সাধাৰণতে বাঁহেৰে নিৰ্মিত এই ভাৰৰ দুয়োফালে পানী কঢ়িয়াই নিয়াৰ ব্যৱস্থা থাকে। এই ভাৰখনকে কাৱঁড় বোলে আৰু এই যাত্ৰাৰ নাম ইয়াৰ পৰায়ে আহিছে।

## ইতিহাস

কাৱঁড় যাত্ৰা হিন্দু ধৰ্মগ্ৰন্থ পুৰাণত উল্লেখিত সমুদ্ৰ মন্থনৰ লগত জড়িত। সাগৰ মন্থনত প্ৰথমে অমৃতৰ সলনি হলাহলৰ অভিৰ্ভাৱ হৈছিল। এই বিষৰ ভয়ানক পৰিনামৰ পৰা জগতক উদ্ধাৰ কৰিবলৈ দেৱাহিদেৱ মহাদেৱে বিষপান কৰিছিল। কিন্তু হলাহলৰ ঋণাত্মক প্ৰভাৱৰ বাবে শিৱ কষ্ট পাই আছিল। ত্ৰেতা যুগত শিৱৰ পৰম ভক্ত ৰাৱণে কাৱঁড়ত পৱিত্ৰ গংগাৰ পানী আনি ৰামেশ্বৰ জ্যোতিৰ্লিংগত জলাভিষেক কৰিছিল আৰু ভগৱান শিৱয়ে হলাহলৰ ঋণাত্মক প্ৰভাৱৰ পৰা মুক্তি লাভ কৰিছিল।

## বোল বম

**বোল বম** বা **বল বম** ভাৰত আৰু নেপালৰ শিৱভক্ত সকলে শিৱৰ গুণ-গৰিমা গাই কৰা বছেৰেকীয়া তীৰ্থযাত্ৰা। এই উৎসৱ শ্ৰাৱন মাহ বা শাওন মাহত অনুষ্ঠিত হয়। ভক্তসকলে গংগা বা আন কোনো পৱিত্ৰ উৎসৰ পানী কাৱঁড়ত লৈ কান্ধত কঢ়িয়াই নিয়ে। এই যাত্ৰাত কাৱঁড়ীয়াসকলে গেৰুৱা বসন পৰিধান কৰি খালি ভৰিৰে শিৱ মন্দিৰত উপস্থিত হৈ জলাভিষেক কৰে। সাধাৰণতে এই যাত্ৰাত কাৱঁড়ীয়াসকলে সপৰিয়ালে, ইষ্ট কুটুম, ওচৰ চুবুৰীয়াৰ সৈতে যাত্ৰা কৰে। এই যাত্ৰাত তেওঁলোকে 'বোল বম' বা 'বল বম' অৰ্থাৎ শিৱৰ নাম উচ্চাৰণ কৰে। ইয়াৰ লগতে তেওঁলোকে ভজন স্তুতিমূলকগীত গাই ভগৱান শিৱৰ নাম লয়।

## যাত্ৰা
শ্ৰাৱন বা শাওন মাহ ভগৱান শিৱৰ প্ৰতি উছৰ্গিত। ভক্তসকলৰ বেছিভাগেই শাওন মাহৰ সোমবাৰে ব্ৰত উপাসনা কৰে। তদুপৰি শাওন মাহ হিন্দু মান্যতা অনুসৰি পৱিত্ৰ চতুৰ্মাহ কালৰ অন্তৰ্ভুক্ত, সেয়ে এই মাহত তীৰ্থযাত্ৰা আৰু পৱিত্ৰ নদীত স্নান কৰা হয়। এই সময়ত হাজাৰ হাজাৰ ভক্তয়ে গেৰুৱা বসন পৰিধান কৰি হৰিদ্বাৰ, গংগোত্ৰী আৰু গৌমুখৰ গংগাৰ পানী আনিবলৈ যায়। ইয়াৰ লগতে আন আন পৱিত্ৰ স্থলৰ পৰা পানী আনি স্থানীয় বা প্ৰধান শিৱলিংগত অৰ্পণ কৰে। এই যাত্ৰাত বেছি সংখ্যক পুৰুষে ভাগ লয় যদিও কিছুসংখ্যক মহিলায়েও ইয়াত অংশ গ্ৰহণ কৰে। এইযাত্ৰা বেছিভাগেই খালি ভৰিৰে যায় যদিও বেছি দূৰত্বৰ ঠাই সমূহলৈ বিভিন্ন বাহনৰৰ সহায়ত যোৱা হয়। বিভিন্ন সংগঠনে এই যাত্ৰাৰ যাত্ৰীসকলৰ সুবিধাৰ্থে ঠায়ে ঠায়ে কেম্পৰ আয়োজন কৰে। বৰ্তমান এই যাত্ৰা ভাৰতৰ সকলো ঠাইতে বিয়পি পৰিছে। পৱিত্ৰ স্থলৰ পৰা পানী অনাৰ পিছত সেই পানী শাওন মাহৰ ত্ৰয়োদশী তিথিত বা মহা শিৱৰাত্ৰিৰ দিনা শিৱলিংগৰ জলাভিষেক কৰে।

## তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ উৎসৱসমূহ
আনোৱাৰুদ্দিন চৌধুৰী

**আনোৱাৰুদ্দিন চৌধুৰী** এগৰাকী ভাৰতীয় প্ৰকৃতিবিদ আৰু ভাৰতৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ প্ৰাণী বিশেষজ্ঞ। তেওঁ এগৰাকী পক্ষীবিদ, স্তন্যপায়ীবিদ, অসামৰিক সেৱা বিষয়া, ফটোগ্ৰাফাৰ আৰু লেখক। তেওঁ ভাৰতৰ উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ বন্যপ্ৰাণী সমূহৰ অধ্যয়ন কৰাৰ বাবে বিখ্যাত। তেওঁ উত্তৰ পূব ভাৰতৰ ৰাইন ফাউণ্ডেচনৰ সন্মানীয় মুখ্য কাৰ্যবাহী বিষয়া। তেওঁ অসমৰ লখিমপুৰ জিলা আৰু বাক্সা জিলাৰ উপায়ুক্ত আৰু অসম চৰকাৰৰ সচিব হিচাপেও কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। বৰ্তমান তেওঁ বৰাক উপত্যকা সংমণ্ডলৰ ডিভিছনেল কমিছনাৰ। তেওঁ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ চৰাইকুলৰ ওপৰত গৱেষণা কৰি পোন প্ৰথমবাৰৰ বাবে অসম, অৰুণাচল প্ৰদেশ, নাগালেণ্ড, মিজোৰাম আৰু মেঘালয়ৰ পক্ষীৰ বিষয়ে গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছিল। তেওঁক *অসমৰ পক্ষী মানৱ* বুলি অভিহিত কৰা হয়। তেওঁৰ গৱেষণা আৰু অধ্যয়নে উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ প্ৰাণীসমূহৰ সংৰক্ষণ আৰু সচেতনতা বৃদ্ধিত সহায়ক হৈছে। তেওঁ বৰ্তমানলৈকে ২৬ খন গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছে আৰু তেওঁৰ ৬৮৬ টা প্ৰবন্ধ আৰু গৱেষণা পত্ৰ প্ৰকাশিত হৈছে।
## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৫৯ চনত মেঘালয়ত আনোৱাৰুদ্দিন চৌধুৰীৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ গুৱাহাটীৰ বি.বৰুৱা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা ১৯৮১ চনত ভূগোল বিষয়ত সন্মানসহ কলা শাখাৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। তাৰপিছত তেওঁ ১৯৮৫ চনত গৌহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ভূগোল বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। তেওঁ গৌহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰায়ে ১৯৮৯ চনত প্ৰাইমেট প্ৰাণীৰ ওপৰত গৱেষণা কৰি পিএইছডি ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। ২০০৮ চনত তেওঁ স্তন্যপায়ী প্ৰাণীৰ ওপৰত গৱেষণা কৰি গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ডিএছচি ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ডিএছচি ডিগ্ৰী লাভ তেওঁ দ্বিতীয় গৰাকী ব্যক্তি।
### ব্যক্তিগত জীৱন
১৯৯৪ চনত তেওঁ বিলকিছ বেগম মজুমদাৰৰ লগত বিবাহ হয়। ১৯৯৭ চনত তেওঁলোকৰ কন্যা ডনাৰ জন্ম হয়। ২০০৫ চনত তেওঁলোকৰ পুত্ৰ ডিন'ৰ জন্ম হয়।
## কৰ্মজীৱন
সৰুৰে পৰা চৌধুৰীয়ে বন্যপ্ৰাণীৰ সংৰক্ষণৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হৈছিল। ১৯৮৩ চনত তেওঁ অসম অসামৰিক সেৱাৰ বিষয়া হিচাপে নিযুক্ত হয়। পিছলৈ তেওঁ ভাৰতীয় প্ৰশাসনিক সেৱালৈ পদোন্নতি লাভ কৰিছিল। প্ৰশাসনিক বিষয়া হিচাপে তেওঁ বহুতো গুৰুত্বপূৰ্ণ পদবী যেনে কাৰ্যবাহী দণ্ডাধীশ, গৱেষণা বিষয়া, মহকুমাধিপতি, গ্ৰামোন্নয়নৰ প্ৰকল্প নিৰ্দেশক,ঝুম খেতি নিয়ন্ত্ৰণ প্ৰকল্পৰ সহ-ব্যৱস্থাপক, পৰিৱেশ আৰু বন আৰু পৰ্যটন বিভাগৰ যুটীয়া সচিব, চাহৰ নিৰ্দেশক, উপযুক্ত আৰু জিলা দণ্ডাধীশ আৰু সচিব আদিৰ দায়িত্বভাৰ গ্ৰহণ কৰিছিল।
## বঁটা আৰু সন্মান
আনোৱাৰুদ্দিন চৌধুৰীয়ে বহুতো ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা আৰু সন্মান লাভ কৰিছে। তেওঁক অসমৰ পক্ষী মানৱ বুলি কোৱা হয়। তেওঁ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা সোণৰ পদক লাভ কৰিছিল। তেওঁৰ অৱদানৰ বাবে ভাৰতৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ ভৌগোলিক সমাজে পদক আগবঢ়াইছিল। তেওঁ অৰিয়েণ্টেল বাৰ্ড ক্লাৱৰ ফোৰ্কটেইল-লেইকা এৱাৰ্ড ফৰ মিছেছ হিউমছ পিচেণ্ট ষ্টাডি লাভ কৰিছিল। তেওঁ নাগালেণ্ডত কৰা সংৰক্ষণমূলক কামৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে যুক্তৰাজ্যৰ অ'বিচি-উৱাইল্ডউইংছ কনজাৰ্ভেছন বঁটা লাভ কৰিছিল। তেওঁ ইআৰডি ফাউণ্ডেচনৰ পৰিৱেশৰ ক্ষেত্ৰত কমিউনিটি লিডাৰশ্বিপ বঁটা লাভ কৰিছিল। তদুপৰি তেওঁ বালিপাৰা ফাউণ্ডেচনৰ পূৱ হিমালয় সংৰক্ষণ বঁটা আৰু টেলিগ্ৰাফ গ্ৰুপৰ ট্ৰু লেজেণ্ড বঁটা লাভ কৰিছিল।

## তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:প্ৰকৃতিবিদ
বোৱাৰী (চলচ্চিত্ৰ)

**বোৱাৰী** হৈছে আক্ষৰিক অৰ্থত দ্বিতীয়খন ব্লকবাষ্টাৰ অসমীয়া চলচিত্ৰ। "আজলী নবৌ"ৰ ৰেকৰ্ডসমূহ ওফৰাই ছবিখনে দৰ্শকৰ মাজত বিশেষ সমাদৰ লাভ কৰে। চলচ্চিত্ৰখনৰ পৰিচালনা কৰিছে শিৱ প্ৰসাদ ঠাকুৰে আৰু সংগীত পৰিচালনা আছিল ড° উপেন কাকতিৰ। ছবিখনৰ "মন হীৰা দৈ" শীৰ্ষক গীতটি দৰ্শকৰ মাজত বিপুল জনপ্ৰিয় হৈছিল।
## কাহিনীৰ সাৰাংশ
মধুপুৰ গাঁৱৰ বাসিন্দা প্ৰহ্লাদ শইকীয়াৰ দুজন পুত্ৰ। মাটি বন্ধকত দি বৰুপুত্ৰক উচ্চশিক্ষা দিয়ালে। চাকৰি পাই বৰপুত্ৰই বিয়া-বাৰু কৰাই চহৰতে নিগাজী হ’ল। ইফালে সৰুপুত্ৰ গকুলৰ টকাৰ অভাৱত বেছি পঢ়া-শুনা নহ’ল। গাঁৱৰে ছোৱালী ৰঙিলীক পলুৱাই নি বিয়া কৰোঁৱাৰ পিছত আন একো সংস্থাপন বিচাৰি নাপাই সি সামৰিক বাহিনীত ভৰ্তি হ’ল।
যুগ্মজীৱনৰ স্বাক্ষৰ স্বৰূপে গকুল-ৰঙিলীৰ ল’ৰা এটা উপজিল। এনেতে যুদ্ধ ঘোষণা হোৱাত ছুটীত ঘৰলৈ অহা গকুল ততাতৈয়াকৈ চাকৰিলৈ উভতি গ’ল। যুদ্ধত আহত হৈ সি স্মৃতিশক্তি হেৰুৱালে। ইফালে ঘৰত একো শুং-সূত্ৰ নাপাই সি মৰা বুলি ভাবি ৰঙিলীয়ে বিধৱাৰ সাজ পিন্ধিলে। ৰঙিলীহঁতৰ দুখৰ দিন আৰম্ভ হ’ল। আশ্ৰয় দিয়াৰ চলেৰে বৰবাপুৰ পত্নী মল্লিকাই তেওঁলোকক চহৰলৈ লৈ গ’ল আৰু ৰঙিলীক চাকৰিনীৰ দৰে ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ ল’লে।
ঘটনাক্ৰমে ক্ৰিকেট  খেলৰ বল লাগি গকুলৰ স্মৃতিশক্তি ঘূৰি আহিল। সি ঘৰলৈ উভতি আহিল। কিছু নাটকীয় ঘটনা-পৰিঘটনাৰ মাজেৰে সকলো একলগ হ’ল।  

## অভিনয়ত

* বিজু ফুকন
* মৃদুলা বৰুৱা
* মঞ্জুলা বৰুৱা
* ৰূপজ্যোতি দাস
* ৰাণা তামূলী
* গীতাঞ্জলী ভূঞা
* ধীৰেণ শৰ্মা
* ৰাতুল গোস্বামী
* গৌতম শৰ্মা
* ভৰত ৰাজখোৱা
* মৌচুম (শিশুশিল্পী)
* মুনমী (শিশুশিল্পী)

## সংগীত
বোলছবিখনৰ সঙ্গীত পৰিচালনা উপেন কাকতিৰ।  মুঠ গীতৰ সংখ্যা ছটা। 

## বাহ্যিক সংযোগ
# 
# ইউটিউৱত 'বোৱাৰী' ছবি

## তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:১৯৮০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:১৯৮২ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
সৰাপাত (চলচ্চিত্ৰ)

**সৰাপাত** () ১৯৫৬ চনত মুক্তি পোৱা আৰু আনোৱাৰ হুছেইনৰ পৰিচালিত এখন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। এইখন পৰিচালকগৰাকীৰ প্ৰথম ছবি। ছবিখন মুক্তি পোৱাৰ সময়ত পৰিচালকগৰাকীৰ বয়স হৈছিল ২১ বছৰ। ভাৰতত তেতিয়ালৈ ইমান কম বয়সতে ছবি পৰিচালনা কৰাৰ উদাহৰণ নাছিল। আনোৱাৰ ফিল্মচৰ বেনাৰত হুচেইনে ছবিখন প্ৰযোজনাও কৰিছিল।  সৰাপাত আছিল এখন নাৰীকেন্দ্ৰিক সামাজিক ছবি।

## কাহিনী
ৰত্নকান্ত মৌজাদাৰৰ একমাত্ৰ পুত্ৰ জীৱন। মৌজাদাৰৰ ঘৰতে আশ্ৰয় লৈছিল এজনী ঘাট-মাউৰা ছোৱালী শেৱালী। আশ্ৰিতা যদিও আপোন জীয়ৰীৰ দৰে শেৱালী মৰম আৰু লাহ-বিলাহত ডাঙৰ হ'বলৈ ধৰিলে আৰু জীৱনৰ সৈতে এক প্ৰেমৰ সম্পৰ্ক গঢ়ি উঠিল। উচ্চশিক্ষাৰ বাবে জীৱন গুৱাহাটীলৈ গ'ল। ইতিমধ্যে মৌজাদাৰনীৰ মৃত্যু হোৱা মৌজাদাৰে সাবিত্ৰী নামৰ আন এজনী ছোৱালী বিয়া কৰালে। তাই জীৱন আৰু শেৱালীৰ মাজত বাধা হৈ থিয় দিলে। তাইৰ চক্ৰান্তত জীৱন আঘাটপ্ৰাপ্ত হৈ হাস্পাতালত পৰি থাকিল আৰু শেৱালী গৈ কাৰ্তিক নামৰ দ্ৰৰিদ্ৰ আৰু পঙ্গু লোক এজনৰ ঘৰত আশ্ৰয় ল’লে। তাতেই শেৱালীয়ে জীৱনৰ সৈতে হোৱা দৈহিক সম্পৰ্কৰ পৰিণতি স্বৰূপে এটা ল'ৰাৰ জন্ম দিলে।  

এফালে সাবিত্ৰী আছিল অসৎ চৰিত্ৰৰ তিৰোতা। তাই বিয়া হৈ অহাৰ পিছতো পূৰ্বৰ প্ৰেমিক হেমেনৰ সৈতে সম্পৰ্ক ৰক্ষা কৰি চলিছিল। ঘটনাক্ৰমে মৌজাদাৰে তাইক  হেমেনৰ সৈতে অসংযত অৱস্থাত ধৰা পেলালে আৰু খঙৰ ভমকত গুলীয়াই মাৰি জেইললৈ গ'ল।

জীয়াই থকাৰ তাড়নাত শেৱালীয়ে শিল ভাঙিবলৈ ল'লে। এদিন কাম কৰি থাকোঁতে হঠাৎ তাইৰ ল'ৰা সোণটি নাইকীয়া হ'ল। তাৰপিছতে এক দীঘলীয়া অনুসন্ধানৰ পৰিক্ৰমা। মৌজাদাৰে বিচাৰি ফুৰিছে জীৱনক, জীৱনে বিচাৰি ফুৰিছে শেৱালীক আৰু শেৱালীয়ে বিচাৰি ফুৰিছে সোণটিক। এদিন প্ৰত্যেকে প্ৰত্যেকক লগ পালে যদিও শেৱালী তেতিয়া ৰুগ্ন অৱস্থাত হাস্পাতালত ভৰ্তি হৈ আছে। তাতেই তাইৰ মৃত্যু হ'ল। তাই আৰু আকৌ জোৰা লগা ঘৰখনলৈ উভতি যাব নোৱাৰিলে।

## অভিনয় শিল্পী

*ফণী শৰ্মা (মৌজাদাৰ) 
*গিৰিশ চৌধুৰী (মৌজাদাৰৰ পুতেক জীৱন)
*জ্ঞানদা কাকতি (শেৱালী) 
*অনুপমা ভট্টাচাৰ্য (মৌজাদাৰৰ ২য় পত্নী সাবিত্ৰী) 
*তচদ্দুক ইউচুফ (বৰুৱা) 
*মীৰা বিশ্বাস (বৰুৱানী)
*বিমল নাথ (কাৰ্তিক)
*গণেশ শইকীয়া, অনিল চৌধুৰী, দুলাল শৰ্মা, , দুৰ্গেশ্বৰ বৰঠাকুৰ।

## সংগীত
সৰাপাতৰ সঙ্গীত পৰিচালনা কৰিছে মুকুল বৰুৱাই। ছবিখনত ছটা গীত অন্তৰ্ভূক্ত হৈছে। গীত লিখিছে মুকুল বৰুৱা আৰু লক্ষহীৰা দাসে। কণ্ঠদান কৰিছে বীৰেণ দত্ত, লক্ষহীৰা দাস, জ্যোতিৰ্ময় কাকতি আৰু গুণদা দাসে। 

## তথ্য উংস

শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:১৯৫০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:১৯৫৬ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
আমিষ (চলচ্চিত্ৰ)

**আমিষ** () ২০১৯ চনত মুক্তি লাভ কৰা এখন অসমীয়া ভাষাৰ মনস্তাত্ত্বিক হৰৰ ছবি। চলচ্চিত্ৰখনৰ পৰিচালক আৰু লেখক ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী ভাস্কৰ হাজৰিকা। ছবিখনৰ মুখ্য চৰিত্ৰত নৱাগত লিমা দাস আৰু অৰ্ঘ্যদ্বীপ বৰুৱায়ে অভিনয় কৰিছে। ছবিখনৰ অন্যান্য সহকাৰী চৰিত্ৰসমূহ হল: নিতালি দাস, সাগৰ সৌৰভ আৰু মানস কে. দাস। ২০১৯ চনৰ ২৮ এপ্ৰিলত ছবিখনে ট্ৰাইবেকা চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত মুক্তি লাভ কৰিছিল। এই মহোৎসৱত ছবিখনে 'ইণ্টাৰনেচনেল নেৰেটিভ'ৰ পাঁচটা ভিন ভিন শিতানত মনোনয়ন লাভ কৰিছিল। ২০১৯ চনৰ ২২ নৱেম্বৰত ছবিখনে ছবিগৃহত মুক্তি লাভ কৰে। ইয়াৰ লগতে অনলাইন বিতৰণক মুভিচেইণ্টে ছবিখনৰ অনলাইন সংস্কৰণ মুক্তি দিয়ে।

## কাহিনী
ডাঃ নিৰ্মালী এগৰাকী বিবাহিত শিশু বিশেষজ্ঞ। তেওঁ তেওঁৰ পুত্ৰ পিকুৰ সৈতে গুৱাহাটীত থাকে। তেওঁৰ স্বামী দিলীপ এগৰাকী জ্যেষ্ঠ চিকিৎসক আৰু তেওঁ কৰ্মৰ তাগিদাত বেছিভাগ সময় ঘৰৰ বাহিৰত থাকে। গতানুগতিক জীৱন চলি থাকোঁতে নিৰ্মালীয়ে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ত উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলত খাদ্যাভাসৰ ওপৰত গৱেষণা কৰি থকা পিএইচ.ডি ৰ ছাত্ৰ সুমনক লগ পায়। খাদ্যাভাসৰ গৱেষণাই সুমনৰ মনত বিশ্বাস জন্মাইছিল যে এনেকুৱা কোনো খাদ্য নাই যি ভক্ষণযোগ্য নহয়। কথাটোৱে নিৰ্মালীক আকৰ্ষিত কৰিছিল। দুয়োৱে খুব সোনকালে খাদ্যৰ প্ৰতি থকা ভালপোৱা আৱিষ্কাৰ কৰিলে-বিশেষকৈ মাংসৰ ক্ষেত্ৰত। মাংসৰ জৰিয়তেই দুয়ো পৰস্পৰৰ অধিক ওচৰ চাপি আহিল। তাৰপিছত তেওঁলোকে বিভিন্ন ঠাইত লগ পাই ভিন ভিন মাংসৰ জুতি ল'বলৈ ধৰিলে। সুমনে নিৰ্মালীৰ শাৰীৰিক স্পৰ্শ বিচাৰে যদিও নিৰ্মালীৰ মাংসৰ প্ৰতি বাঢ়ি অহা অত্যুগ্ৰ ক্ষুধাৰ ফলত তেওঁলোকৰ সম্পৰ্কই এক অভাৱনীয় আৰু অদ্ভুত গতি লয়।

## চৰিত্ৰসমূহ
* লিমা দাস : ডাঃ নিৰ্মালী
* অৰ্ঘ্যদ্বীপ বৰুৱা : সুমন
* নিতালি দাস : জুমি
* সাগৰ সৌৰভ : ডা: ইলিয়াছ
* মানস কে. দাস : দিলীপ
* উৎকল হাজোৱাৰী : ইন্সপেক্টৰ
* চন্দন ভূঞা : বৰা
* সমৰজ্যোতি চৰকাৰ : ৰিক্সাচালক
* সিদ্ধাৰ্থ বড়ো : এডি
* মমী বৰা : মীনা
* জিষ্ণু কাশ্যপ : পিকু
* উদ্দীপ্ত কুমাৰ ভট্টাচাৰ্য : সুমনৰ বন্ধু ৰাজেশ

## বঁটা আৰু সন্মান
ছিংগাপুৰত অনুষ্ঠিত দক্ষিণ এছিয়া আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত
* শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰী : লিমা দাস
* শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালক : ভাস্কৰ হাজৰিকা
চতুৰ্থ সংখ্যক শৈলধৰ বৰুৱা চলচ্চিত্ৰ বঁটা ২০১৯
* শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰী : লিমা দাস
* শ্ৰেষ্ঠ সংগীত পৰিচালক : কুৱান বে
* শ্ৰেষ্ঠ শব্দ গ্ৰহণকাৰী : গৌতম নায়াৰ

## তথ্য উৎস

## বাহ্যিক সংযোগ
* 
* আমিষৰ আনুষ্ঠানিক ট্ৰেইলাৰ

শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:২০১৯ বৰ্ষৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:২০১০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
বিপ্লৱী (চলচ্চিত্ৰ)

**বিপ্লৱী** () ১৯৫০ চনত মুক্তি পোৱা অসিত সেন পৰিচালিত আৰু কৃষ্ণা ফিল্মচৰ বেনাৰ কালীপ্ৰসাদ বিহানীৰ দ্বাৰা প্ৰযোজিত এখন অসমীয়া কথাছবি। বিপ্লৱী আছিল পিছলৈ বঙালী আৰু হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ পৰিচালক হিচাপে খ্যাতি অৰ্জন কৰা পৰিচালক অসিত সেনৰ প্ৰথম ছবি। চলাচল (বঙালী), পঞ্চতপা (বঙালী), জীৱন-তৃষ্ণা (বঙালী), মমতা (হিন্দী), বিৰাজ বহু (হিন্দী) আদি হ'ল সেনে পৰিচালনা কৰা কেইখনমান প্ৰখ্যাত ছবি।

## কাহিনী
১৯৪২ চনৰ গণ আন্দোলনৰ আধাৰত ছবিৰ কাহিনী ৰচনা কৰা হৈছিল। 'বিপ্লৱী' দেশৰ বাবে আত্মত্যাগ কৰা এজন বিপ্লৱীৰ কাহিনী।

## অভিনয়
*জগতচন্দ্ৰ বেজবৰুৱা
*চন্দ্ৰকান্ত ফুকন
*সাৰদাকান্ত বৰদলৈ
*অনুপমা ভট্টাচাৰ্য
*শিৱপ্ৰসাদ ভট্টাচাৰ্য
*সন্ধ্যা দেৱী
*চামচুল হুদা

## গীত
শিৱপ্ৰসাদ ভট্টাচাৰ্যই ছবিখনৰ সঙ্গীত পৰিচালনা কৰিছিল। গীত লিখিছিল ভূপেন হাজৰিকা আৰু মলিন বৰাই। গাইছিল ভূপেন হাজৰিকা, শিৱপ্ৰসাদ ভট্টাচাৰ্য আদিয়ে।

### গীত সংকলন ৱেবচাইটত বিপ্লৱীৰ গীত
* https://geetsankalan.com/albums/biplabi

## তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:১৯৫০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:১৯৫০ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
সমপ্ৰেমী নাটকৰ তালিকা

## টিভি ধাৰাবাহিক

## পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য চলচ্চিত্ৰ

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:এলজিবিটি
শ্ৰেণী:সমকামিতা
হৰিনাৰায়ণ দত্তবৰুৱা

**হৰিনাৰায়ণ দত্তবৰুৱা** (১৮৮৫-১৯৫৮) এগৰাকী প্ৰসিদ্ধ অসমীয়া সাহিত্যিক আৰু প্ৰকাশক৷ তেওঁ ভালেসংখ্যক অসমীয়া মাধ্যমৰ পাঠ্যপুথি আৰু শংকৰ-মাধৱৰ কৰ্মৰাজি পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে প্ৰকাশ কৰাত অৱদান আগবঢ়াইছিল৷  অসমীয়া গ্ৰন্থ প্ৰকাশৰ বাবে তেওঁ গুৱাহাটীত 'বৰুৱা এজেন্সি',  'শ্ৰীগুৰু প্ৰেছ' আৰু 'দত্তবৰুৱা এণ্ড কোম্পানী' আদি প্ৰতিষ্ঠা কৰে৷ তাৰোপৰি অসমত শিক্ষাৰ প্ৰচাৰ আৰু শংকৰী ধৰ্মৰ প্ৰসাৰতো তেওঁ অগ্ৰণী ভূমিকা লৈছিল৷

## শৈশৱ
হৰিনাৰায়ণ দত্তবৰুৱাৰ জন্ম হয় অসমৰ কামৰূপৰ (বৰ্তমান নলবাৰী জিলা) বাঁহজানী মৌজাৰ অন্তৰ্ভুক্ত পূব কালাকুচি গাঁৱত ১৮৮৫ চনত (১৮০৭ শকৰ ১৮ ভাদৰ দিনা)৷  তেওঁৰ পিতৃৰ নাম দেবীৰাম আৰু মাতৃ উমাপ্ৰিয়া৷ হৰিনাৰায়ণ দত্তবৰুৱাৰ কনিষ্ঠ ভাতৃ বিচিত্ৰ নাৰায়ণ দত্তবৰুৱাই এসময়ত গুৱাহাটীৰ প্ৰসিদ্ধ প্ৰকাশন 'লয়াৰ্চ বুক ষ্টল'ৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰে৷

## শিক্ষাজীৱন
হৰিনাৰায়ণ দত্তবৰুৱাই পূব কালাকুচি গাঁৱৰ চৰিয়া পঢ়াশালিত বিদ্যাৰম্ভ কৰে৷ ১৯০৪ চনত তেওঁ নলবাৰীৰ পৰা মাইনৰ স্কুলৰ পৰীক্ষা পাছ কৰিলে৷ ঘৰৰ অৰ্থনৈতিক দুৰাৱস্থাৰ বাবে তেওঁ শিক্ষাজীৱন ইমানতে সামৰিব লগাত পৰে৷

## কৰ্মজীৱন
শিৱসাগৰৰ টেঙামমধুৰী বিদ্যালয়ত শিক্ষকতাৰে হৰিনাৰায়ণ দত্তবৰুৱাই কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে৷ ইয়াত চাকৰি কৰি থকাৰ সময়তে তেওঁ যোৰহাটত নৰ্মাল প্ৰশিক্ষণৰ সুবিধা লাভ কৰে৷ পৰৱৰ্ত্তী কালত তেওঁ অসমৰ বিভিন্ন ঠাই যেনে নগাওঁ, গুৱাহাটী, উত্তৰ লখিমপুৰ, কাকজান আদিৰ মধ্য ইংৰাজী বিদ্যালয়ত শিক্ষকতা কৰে৷ এই সময়ছোৱাতে তেওঁ সাহিত্য ৰচনাত মনোনিবেশ কৰিবলৈ লয়৷৷ ১৯৩৮ চনত তেওঁ যোৰহাট নৰ্মাল স্কুলৰ ছুপাৰিন্টেণ্ডেন্ট হিচাপে কৰ্ম জীৱনৰ পৰা অৱসৰ লয়৷

## অৱদান
শিক্ষকতা কৰা কালত অসমীয়া মাধ্যমৰ পাঠ্যপুথিৰ অভাৱ দেখা পাই হৰিনাৰায়ণ দত্তবৰুৱাই শিশু সাহিত্যৰ গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিবলৈ লয়৷ যোৰহাটৰ প্ৰকাশক 'বৰকটকী কোম্পানী'ৰ যোগেদি তেওঁ অসমীয়া মাধ্যমত সাতখন পাঠ্যপুথি প্ৰকাশ কৰে৷ 

হৰিনাৰায়ণ দত্তবৰুৱাই অসমীয়া গ্ৰন্থ প্ৰকাশৰ বাবে গুৱাহাটীত 'বৰুৱা এজেন্সি' প্ৰতিষ্ঠা কৰে৷ তাৰোপৰি প্ৰাচীন অসমীয়া সাহিত্যৰ প্ৰসাৰৰ বাবে গুৱাহাটীত তেওঁ অসমৰ প্ৰথমটো বৃহৎ আধুনিক ছপাশাল 'শ্ৰীগুৰু প্ৰেছ' প্ৰতিষ্ঠা কৰে৷ এই শ্ৰীগুৰু প্ৰেছৰ পৰাই এসময়ৰ বিখ্যাত 'নীলাচল' বাতৰি কাকত প্ৰকাশ পাইছিল৷ তেওঁৰেই 'দত্তবৰুৱা এণ্ড কোম্পানী' ব্যৱসায় প্ৰতিষ্ঠানে অসমীয়া গ্ৰন্থ প্ৰকাশৰ ক্ষেত্ৰত উল্লেখযোগ্য ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছে৷

## গ্ৰন্থৰাজি
**সংকলন আৰু সম্পাদনা**

* মাধৱ কন্দলীৰ অসমীয়া ৰামায়ণ
* দ্বাদশ স্কন্ধ ভাগৱত
* ৰাম সৰস্বতীৰ অসমীয়া মহাভাৰত
* শংকৰ বাক্যামৃত
* অসমীয়া মহাভাৰত
* চিত্ৰ ভাগৱত
* কথাগুৰু চৰিত
* ভক্তিবিবেক
* শংকৰদেৱৰ বাণী আৰু অন্যান্য

**ৰচনা**

* প্ৰাচীন কামৰূপীয়া কায়স্থ সমাজৰ ইতিবৃত্ত
*পুষ্পাৱলী (উপাৰ্জুন শইকীয়াৰ সৈতে যুটীয়াভাৱে লিখা কবিতা পুথি)
*চিত্ৰদৰ্শন (উপন্যাস)
*ভাৰত দৰ্শন (ভ্ৰমণ কাহিনী)

**শিশু পুথি**
*ল'ৰা পাঠ

## মৃত্যু
১৯৫৮ চনত ৭৩ বছৰ বয়সত হৰিনাৰায়ণ দত্তবৰুৱাৰ মৃত্যু হয়৷

## তথ্যউৎস

শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
ৰাভা ভাষা

**ৰাভা** ভাৰতৰ চীনা-তিব্বতীয় ভাষা পৰিয়ালৰ ভাষা। ৰাভা জনগোষ্ঠীৰ লোকে এই ভাষা ব্যৱহাৰ কৰে। ৰাভা জনগোষ্ঠী অসমৰ ভৈয়ামৰ জনজাতিসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম। অসমৰ গোৱালপাৰা জিলা, কামৰূপ জিলা আৰু দৰং জিলাত মূলতঃ এওঁলোকৰ বসতি। তদুপৰি ভাৰতৰ পশ্চিম বংগ আৰু মেঘালয় ৰাজ্যতো ৰাভা জনগোষ্ঠীৰ লোকে ৰাভা ভাষা কয়। মাইতৰী আৰু ৰংদানী ৰাভা ভাষাৰ দুটা মুখ্য উপভাষা। কিন্তু এই দুই উপভাষা অপসাৰী হোৱাৰ বাবে এই দুই উপভাষা কোৱা লোকে পৰস্পৰে যোগাযোগ কৰিবলৈ অসুবিধা পায়। ইউ.ভি জোচেফৰ মতে ৰাভা ভাষাৰ তিনিটা উপভাষা আছে। সেইকেইটা হ'ল : ৰংদানীয়া বা ৰংদানী, মাইতৰীয়া বা মাইতৰী আৰু  কোচা। তেওঁ আৰু কয় যে কোচা উপভাষা ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদৰ উত্তৰপাৰে কোৱা হয়। কিন্তু ই অত্যন্ত অপসাৰী হোৱাৰ বাবে ৰংদানী বা মাইতৰী ভাষীসকলে কোচা ভাষা বুজি নাপায়। ৰংদানী আৰু মাইতৰী ভাষা ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ দক্ষিণ পাৰে কোৱা হয় আৰু ইহঁতৰ মাজত ভিন্নতা তুলনামূলকভাৱে কম। এই ভাষা দুটা ঘাইকৈ অসমৰ গোৱালপাৰা জিলা আৰু মেঘালয়ৰ উত্তৰৰ ঢালত কোৱা হয়। ৰংদানী আৰু মাইতৰীৰ মাজত পাৰ্থক্য যিমানে পশ্চিমলৈ যোৱা যায় সিমানেই বিদ্যমান হয়। ২০০৭ চনত তেওঁ ৰাভা ভাষাৰ ব্যাকৰণ প্ৰকাশ কৰিছিল৷ ৰাভা ভাষা মূলত চীনা-তিব্বতীয় ভাষা পৰিয়ালৰ অন্তৰ্গত। ই ব্ৰহ্মপুত্ৰণ উপপৰিয়ালৰ বড়ো-গাৰো ঠাঁলৰ ভাষা। ৰাভা ভাষাৰ নিজা লিপি নাই। এই ভাষা লিখিবলৈ অসমীয়া লিপি আৰু বাংলা লিপি ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ৰাভা ভাষা ৰাভা হাচং স্বায়ত্বশাসিত পৰিষদৰ চৰকাৰী ভাষা।

## বৈশিষ্ট্য

ৰাভা ব্যাকৰণসন্মত ভাষা আৰু ইয়াৰ নিজা গাণিতিক সংখ্যাও আছে। ৰাভা ভাষায়ে ব্যাকৰণৰ পদ, শব্দৰূপ, ধাতুৰূপ ইত্যাদি নিয়ম মানি চলে। তদুপৰি ৰাভা ভাষাৰ খণ্ড বাক্য আৰু জতুৱা ঠাঁচেৰে নিজা প্ৰকাশভংগী আছে।

## বৰ্তমান স্থিতি

বৰ্তমানলৈকে ৰাভা ভাষাৰ দুখন অভিধান প্ৰকাশিত হৈছে। তদুপৰি ৰাভা, ইংৰাজী আৰু অসমীয়া ভাষাত 'ছমলায়দিনি ৰাওছামি' নামৰ পূৰ্ণাংগ ৰাভা প্ৰশাসনীয় পৰিভাষা প্ৰকাশিত হৈছে।

## ভৌগোলিক বিতৰণ

ৰাভা ভাষা ভাৰতৰ মূলতঃ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলত কোৱা হয়। ইথন'লগৰ মতে ৰাভা ভাষা কোৱা অঞ্চল সমূহ হ'ল:
*দৰং জিলা, গোৱালপাৰা জিলা আৰু কামৰূপ জিলা, পশ্চিম অসম
*নাগালেণ্ড
*জলপাইগুড়ি জিলা আৰু আলিদুৱাৰপুৰ জিলা আৰু কোঁচবিহাৰ জিলাৰ তুফানগঞ্জ মহকুমা, পশ্চিম বংগ
*পূব গাৰো পাহাৰ জিলা আৰু পশ্চিম গাৰো পাহাৰ জিলা, মেঘালয়

## তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ভাষা
শ্ৰেণী:অসমৰ ভাষা আৰু লিপি
শ্ৰেণী: ভাষা
ডিব্ৰুগড় হনুমানবক্স সুৰজমল কানৈ বাণিজ্য মহাবিদ্যালয়

**ডিব্ৰুগড় হনুমানবক্স সুৰজমল কানৈ বাণিজ্য মহাবিদ্যালয়** অসমৰ ডিব্ৰুগড় চহৰৰ মাজমজিয়াত অৱস্থিত এখনি বাণিজ্য মহাবিদ্যালয়। ১৯৬০ চনত স্থাপিত হোৱা এইখন মহাবিদ্যালয় উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ প্ৰথমখন পূৰ্ণাংগ বাণিজ্য মহাবিদ্যালয়। মহাবিদ্যালয়খনে বাণিজ্য বিভাগৰ দুবছৰীয়া উচ্চতৰ মাধ্যমিক আৰু তিনিবছৰীয়া স্নাতক পাঠ্যক্ৰম আগবঢ়ায়। ইয়াৰ উচ্চতম মাধ্যমিক পাঠ্যক্ৰম অসম উচ্চতৰ মাধ্যমিক শিক্ষা সংসদ আৰু স্নাতক পাঠ্যক্ৰম ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্ভুক্ত।
## ইতিহাস
ইয়াত উচ্চতৰ মাধ্যমিক শ্ৰেণী পোনপ্ৰথমে ১৯৪৫ চনত ডিব্ৰুগড় হনুমানবক্স সুৰজমল কানৈ মহাবিদ্যালয়ৰ সন্ধিয়াৰ শ্ৰেণীত আৰম্ভ হৈছিল। ইয়াৰ মূল চৌহদৰ আধাৰশিলা তেতিয়াৰ ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী মোৰাৰজী দেশাই ডাঙৰীয়ায়ে স্থাপন কৰিছিল। ডিব্ৰুগড় চহৰত ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয় স্থাপন হোৱাৰ প্ৰাৰম্ভিক কালছোৱাত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ শ্ৰেণীসমূহ ১৯৬৮ চনলৈ ইয়াতেই অনুষ্ঠিত হৈছিল। এইখন উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ প্ৰথমখন পূৰ্ণাংগ বাণিজ্য মহাবিদ্যালয়।
## অৱস্থান
মহাবিদ্যালয়খন ডিব্ৰুগড়ৰ কদমনিৰ কেশৱ চন্দ্ৰ গগৈ পথত অৱস্থিত। ৩৭ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ মহাবিদ্যালয় খনৰ কাষেৰে পাৰ হৈ গৈছে। ডিব্ৰুগড় ৰেল ষ্টেচন আৰু ডিব্ৰুগড় বিমানবন্দৰ মহাবিদ্যালয় খনৰ পৰা ক্ৰমে ৫ আৰু ১৬ কিঃমিঃ নিলগত অৱস্থিত। ইয়াৰ কাষতে ডিব্ৰুগড় হনুমানবক্স সুৰজমল কানৈ মহাবিদ্যালয় আৰু মনোহৰী দেৱী কানৈ মহিলা মহাবিদ্যালয় অৱস্থিত। 

## শিক্ষা
মহাবিদ্যালয়খনে বাণিজ্য শাখাত দুবছৰীয়া উচ্চতৰ মাধ্যমিক আৰু তিনি বছৰীয়া স্নাতক পাঠ্যক্ৰম আগবঢ়ায়। উচ্চতৰ মাধ্যমিক পাঠ্যক্ৰম অসম উচ্চতৰ মাধ্যমিক শিক্ষা সংসদ আৰু স্নাতক পাঠ্যক্ৰম ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনত। 
## তথ্য উৎস

## বহিঃ সংযোগ
*কানৈ বাণিজ্য মহাবিদ্যালয় 
শ্ৰেণী:অসমৰ মহাবিদ্যালয়সমূহ
শ্ৰেণী:ডিব্ৰুগড় জিলা
ভুৱনেশ্বৰ বৰুৱা

**ডা° ভুবনেশ্বৰ বৰুৱা** (১৮৯৩- ২৫ ছেপ্টেম্বৰ, ১৯৫৬) অসমৰ এগৰাকী চিকিৎসক আৰু ৰাজনীতিক৷

## জন্ম আৰু শৈশৱ
১৮৯৩ চনৰ চাৰি ছেপ্টেম্বৰত ডিব্ৰুগড়ৰ খলিহামাৰীত বৰুৱাৰ জন্ম হৈছিল৷ কোনো কোনোৱে তেওঁৰ জন্ম শদিয়াতহে বুলিও মত প্ৰকাশ কৰে৷ তেওঁৰ পিতৃ আছিল জীৱেশ্বৰ বৰুৱা আৰু মাতৃ গিৰিজা দেৱী৷ তেওঁলোকৰ মুঠ তেৰটা সন্তানৰ ভিতৰত ভুবনেশ্বৰ বৰুৱা আছিল ষষ্ঠ৷ বাৰ বছৰ বয়সলৈকে ঘৰুৱা অভাৱ-অনাটনৰ বাবে তেওঁ শিক্ষা আৰম্ভ কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা নাছিল৷

## শিক্ষাজীৱন
গুৱাহাটীত ভিনিহিয়েক ৰবি নাৰায়ণ বৰাৰ ঘৰত থাকি পোনপ্ৰথমে ভুবনেশ্বৰ বৰুৱাই শিক্ষাৰম্ভ কৰে৷ পিছলৈ পুনৰ ডিব্ৰুগড়লৈ উভতি গৈ পঢ়া-শুনা কৰিবলৈ লয় আৰু ১৯১২ চনত ১৯ বছৰ বয়সত ডিব্ৰুগড় চৰকাৰী হাইস্কুলৰ পৰা মেট্ৰিক পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়৷ ১৯১৫ চনত তেওঁ কটন কলেজৰ পৰা বিজ্ঞান শাখাত দ্বিতীয় বিভাগত আইএছ চি পাছ কৰে আৰু তেতিয়া তেওঁ এক বিশেষ বৃত্তি লাভ কৰি কলিকতালৈ চিকিৎসাবিজ্ঞান পঢ়িবলৈ যায়৷ ১৯১৮ চনত এম ডি ডিগ্ৰী লৈ ভুবনেশ্বৰ বৰুৱা ডিব্ৰুগড়লৈ উভতি আহে৷ 

## কৰ্মজীৱন
ভুবনেশ্বৰ বৰুৱাই শিক্ষা বিভাগৰ সহকাৰী উপ-পৰিদৰ্শক হিচাপে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে৷ কলকাতাৰ পৰা উভতি আহি তেওঁ গান্ধীৰ অসহযোগ আন্দোলনত সক্ৰিয়ভাৱে অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ লয়৷ এই আন্দোলনৰ পিছত তেওঁ পুনৰ চাকৰিত যোগ দিয়ে আৰু অসমৰ বিভিন্ন ঠাইত এচিষ্টেণ্ট চাৰ্জন হিচাপে কাৰ্য্যনিৰ্বাহ কৰে৷ চাকৰি কালতো স্বাধীনতা আন্দোলনত সক্ৰিয়ভাৱে অংশ লোৱাৰ বাবে ইংৰাজ চৰকাৰে তেওঁৰ বিৰুদ্ধে নানা অভিযোগ আনে আৰু ইয়াৰ পৰিণতিতে তেওঁ ১৯২৪ চনত চাকৰিৰ পৰা ইস্তফা দিয়ে৷ গুৱাহাটীলৈ গৈ ভুবনেশ্বৰ বৰুৱাই ’শংকৰদেৱ ফাৰ্মাচী’ খুলি ব্যক্তিগতভাৱে চিকিৎসাসেৱা অব্যাহত ৰাখে৷ পটু চিকিৎসক হিচাপে খ্যাত হোৱাৰ উপৰিও বহুতো দুখীয়া লোকক কোনো মাচুল নোলোৱাকৈ তেওঁ চিকিৎসা সেৱা আগবঢ়াইছিল বুলি জনা যায়৷

## মৃত্যু
১৯৫৬ চনৰ ২৫ ছেপ্টেম্বৰত তিনিকুৰি তিনি বছৰ বয়সত ভুবনেশ্বৰ বৰুৱাৰ মৃত্যু হয়। তেখেতক 'লোকবন্ধু' উপাধি প্ৰদান কৰা হৈছিল আৰু তেখেতৰ নামেৰেই গুৱাহাটীত 'ড° ভূৱনেশ্বৰ বৰুৱা কৰ্কট প্ৰতিষ্ঠান' স্থাপন কৰা হৈছে।

## তথ্যউৎস

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমৰ ৰাজনীতিক
শ্ৰেণী:চিকিৎসাবিদ
ব্ৰিটিছ

**ব্ৰিটিছ** শব্দই তলৰ প্ৰবন্ধসমূহ বুজাব পাৰে:

* ব্ৰিটিছ লোক, যুক্তৰাজ্যৰ নাগৰিক
* ব্ৰিটিছ ইংৰাজী ভাষা, গ্ৰেট ব্ৰিটেইনত প্ৰচলিত ইংৰাজী ভাষা
* তলৰ অঞ্চলসমূহৰ লগত জড়িত ব্যক্তি বা সামগ্ৰী:
** গ্ৰেট ব্ৰিটেইন, এক দ্বীপ অঞ্চল
** যুক্তৰাজ্য, এখন সাৰ্বভৌম ৰাষ্ট্ৰ
* স্বাধীনতাৰ পূৰ্বৰ ভাৰত:
** ব্ৰিটিছ ৰাজ, (১৮৫৮-১৯৪৭) ভাৰতীয় উপমহাদেশত ব্ৰিটিছৰ ঔপনিবেশিক শাসন
** অসমত ব্ৰিটিছ ৰাজত্ব, অসমত ব্ৰিটিছৰ ঔপনিবেশিক শাসন
** ব্ৰিটিছ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানী, ব্যৱসায়ীক কোম্পানী
মায়'ডিয়া গিৰিপথ

**মায়'ডিয়া গিৰিপথ** হৈছে অৰুণাচল প্ৰদেশৰ এটা উল্লেখযোগ্য গিৰিপথ আৰু ভাৰত-চীন সীমান্তৰ প্ৰৱেশদ্বাৰ। এই পথটো অৰুণাচল প্ৰদেশৰ ৰয়িঙৰ পৰা প্ৰায় ৫৬ কিলোমিটাৰ নিলগত। এই পথটো সাগৰপৃষ্ঠৰ পৰা প্ৰায় ২,৬৫৫ মিটাৰ(৮,৭১১) উচ্চতাত অৱস্থিত। শীতকালত হোৱা প্ৰবল তুষাৰপাতৰ বাবে মায়'ডিয়ালৈ অনেক পৰ্যটকৰ আগমন ঘটে। ইয়াৰ নিকটৱৰ্তী চহৰ হৈছে ৰয়িং(৫৬ কিঃমিঃ)।
## নামৰ উৎপত্তি
শুনিবলৈ পোৱা যায়, এই ঠাইৰে বৰফৰ মাজতে মায়া নামৰ এগৰাকী নেপালী ছোৱালী হেৰাই গৈছিল। মায়াক আৰু কাহিনীও বিচাৰি পোৱা নগ'ল। পাহাৰৰ মাজত হেৰাই যোৱা মায়াৰ নাম অনুসৰিয়েই এই ঠাইখণ্ডৰ নাম মায়'ডিয়া ৰখা হ'ল।

## তুষাৰপাত

সাধাৰণতে নৱেম্বৰ মাহত আৰম্ভ হোৱা মায়'ডিয়াৰ তুষাৰপাত মাৰ্চ মাহলৈকে বৰ্তি থাকে। প্ৰবল তুষাৰপাত দেখিবলৈ পোৱা যায় জানুৱাৰী-ফেব্ৰুৱাৰী মাহত।

## যাতায়াত
পৰ্যটকসকলে বাহন ভাড়া কৰি নাইবা অৰুণাচল প্ৰদেশ ৰাজ্যিক পৰিবহণৰ বাছেৰে যাত্ৰা কৰি ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাঁইপথেৰে মায়'ডিয়ালৈ যাব পাৰে। নিকটৱৰ্তী ৰে'লৱে জংছন হৈছে তিনিচুকীয়া জংছন। আৰু নিকটৱৰ্তী বিমানবন্দৰ হৈছে ডিব্ৰুগড়ত অৱস্থিত।

## পৰ্যটন

মায়'ডিয়া গিৰিপথৰ সৌন্দৰ্য সমগ্ৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ ভিতৰতে লেখত ল'বলগীয়া। বৰফেৰে ঢাক খাই থকা পাহাৰবোৰে গোটেই পৰিৱেশটোকে নৈসৰ্গিক নান্দনিকতাৰে পূৰ্ণ কৰি তোলে। ৰয়িঙৰ পৰা মায়'ডিয়ামুখী পথটোৰ যাত্ৰাই পৰ্যটকসকলক এক অভিযানসদৃশ শিহৰণ আনি দিয়ে। বাটতে অতিক্ৰম কৰা ঘূৰণীয়া বাৰ গোলাই(Twelve-Necked Point)-য়েও যাত্ৰীসকলক মায়'ডিয়াৰ প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্যৰ লগত পৰিচয় কৰাই দিয়ে।

অভিযানপ্ৰিয় ব্যক্তিসকলৰ বাবে মায়'ডিয়া এখন ভ্ৰমণ কৰিবলগীয়া ঠাই। অৱশ্যে পৰ্যটকৰ বাবে সকলো জৰুৰীকালীন সুবিধা আৰু যাৱতীয় ব্যৱস্থা এতিয়ালৈকে সম্ভৱ হৈ উঠা নাই। সেয়েহে প্ৰচণ্ড শীতপ্ৰৱাহৰ সময়ত মায়'ডিয়ালৈ গ'লে পৰ্যটকসকলক নিত্য-ব্যৱহাৰ্য সামগ্ৰী লগতে লৈ যাবলৈ পৰামৰ্শ দিয়া হয়। যেনে-খুৱাবস্তু, পানী, প্ৰাথমিক চিকিৎসাৰ সামগ্ৰী আদি। মায়'ডিয়াক এক আদৰ্শ পৰ্যটনস্থলী হিচাপে গঢ়ি তুলিবলৈ অৰুণাচল চৰকাৰে যৎপৰোনাস্তি চেষ্টা চলাই আছে।

## চিত্ৰ-ভঁৰাল

Mayodia 7.jpg|তুষাৰপাতৰ পাছত গিৰিপথৰ দৃশ্য
Mayodia 8.jpg|গিৰিপথেৰে গৈ থকা অৱস্থাত এখন গাড়ী
Mayodia 9.jpg|মায়'ডিয়াত কেইগৰাকীমান পৰ্যটক


## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অৰুণাচল প্ৰদেশ
শ্ৰেণী:গিৰিপথ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ পৰ্যটনস্থলী
পাৰঘাট (চলচ্চিত্ৰ)

**পাৰঘাট** () প্ৰমথৰাম দাসৰ প্ৰাগজ্যোতিষ কলাচিত্ৰ প্ৰতিষ্ঠানে প্ৰযোজনা কৰা সপ্তম অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ। মুক্তি পাইছিল ১৯৪৯ৰ ৫ আগষ্টত। ছবিখনৰ পৰিচালনা আৰু কাহিনী আছিল প্ৰবীন ফুকনৰ। কানি বেপাৰক কেন্দ্ৰ কৰি কাহিনী ৰচনা হৈছিল। চিত্ৰগ্ৰহণ কলকাতাৰ ইন্দ্ৰপুৰী ষ্টুডিঅ'ত। এই ছবিৰ যোগেদি অভিনেত্ৰী জ্ঞানদা কাকতিয়ে ছবিজগতত প্ৰথম খোজ পেলাইছিল। 

## ছবিখনৰ কাহিনী
ছবিখনৰ কাহিনীভাগ ব্ৰিটিছৰ দিনৰ চোৰাং কানি বেপাৰৰ ওপৰত আধাৰিত। এই চলচ্চিত্ৰখন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ জগতৰ প্ৰথমখন আগতীয়া টিকট বুকিঙৰ ব্যৱস্থা থকা চলচ্চিত্ৰ।

## অভিনয়
*চন্দ্ৰকান্ত ফুকন
*প্ৰবীণ ফুকন
*সৰ্বেশ্বৰ চক্ৰৱৰ্তী (মৌজাদাৰ)
*যোগেন্দ্ৰনাথ বৰদলৈ (দোকানী)
*ভুৱনেশ্বৰ বুজৰবৰুৱা (লগুৱা)
*যোগেন্দ্ৰনাথ বৰকাকতি (কৃষ্ণ মণ্ডল)
*জ্ঞানদা কাকতি
*মলয়া দাস

## সঙ্গীত
পুৰুষোত্তম দাসে গন্ধৰ্ব নামেৰে পাৰঘাটৰ সঙ্গীত পৰিচালনা কৰিছিল।

## তথ্যসূত্ৰ
 

শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:১৯৪০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:১৯৪৯ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
বদন বৰফুকন (চলচ্চিত্ৰ)

**বদন বৰফুকন** () পঞ্চম অসমীয়া বোলছবি। কমল নাৰায়ণ চৌধুৰী প্ৰমুখ্যে গুৱাহাটীৰ কেইগৰাকীমান লোকৰ প্ৰচেষ্টাত ‘ইষ্টাৰ্ণ মুভিজ লিমিটেড’ নামৰ এটা কোম্পানী খুলি ছবিখন নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। ১৯৪৭ চনৰ ১৫ এপ্ৰিলত মুক্তি পোৱা এই ছবিখনৰ পৰিচালনা আৰু সঙ্গীত আছিল কমল নাৰায়ণ চৌধুৰীৰ। অসম বুৰঞ্জীৰ এজন খলনায়ক, ৰাজনৈতিক উচ্চাকাঙ্ক্ষা আৰু প্ৰতিশোধৰ বশৱৰ্তী হৈ অসমলৈ মানসেনা মাতি অনা বদন বৰফুকনৰ জীৱনৰ আধাৰত লক্ষ্যধৰ চৌধুৰীয়ে ছবিৰ কাহিনী ৰচনা কৰিছিল। চিত্ৰনাট্য আৰু সংলাপ লক্ষ্যধৰ চৌধুৰীৰ। চিত্ৰগ্ৰহণ কৰা হৈছিল কলকাতাৰ কালী ফিল্ম ষ্টুডিঅ’ত।

## অভিনয়
বদন বৰফুকনৰ নাম ভূমিকাত অভিনয় কৰিছিল মঞ্চাভিনেতা কামাখ্যানাথ ঠাকুৰে। চন্দ্ৰকান্ত সিংহৰ ভূমিকাত আছিল নৃত্যশিল্পী চাৰুচন্দ্ৰ বৰদলৈ। অন্যান্য ভূমিকাত আছিল দেৱবালা চলিহা- ৰাজমাও, অমলেন্দু বাগচী- মানৰজা আৰু সৰ্বেশ্বৰ চক্ৰৱৰ্তী- সন্ন্যাসী।

## গীত
বদন বৰফুকন ছবিৰ সঙ্গীত পৰিচালনা গৌৰ গোস্বামীৰ। গীত লিখিছিল পুৰুষোত্তম দাস আৰু আনন্দিৰাম দাসে। গাইছিল প্ৰেম শইকীয়া। 

#তুমি আহিবা তুমি আহিবা মন ফুলনিৰ ফুলাম বাটেৰে, বাঁহীটি বজাই আহিবা (কথা পুৰুষোত্তম দাস, কণ্ঠ- প্ৰেম শইকীয়া)
#ৰূপত ৰঙে চৰা খোজত মাণিক সৰা পৰ্বতৰ কুঁৱৰী অ’, আমি ৰূপ কুঁৱৰী (কথা-আনন্দিৰাম দাস, কণ্ঠ- প্ৰেম শইকীয়া আৰু অন্যান্য)

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:১৯৪০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:১৯৪৭ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
আদিবাসী

**আদিবাসী** হ'ল ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ জনজাতি ()-সকলৰ সম্মিলিত শব্দ, যিসকলক ভাৰতৰ থলুৱা লোক হিচাপে বিবেচনা কৰা হয়। পিছে ভাৰতে আনুষ্ঠানিক ভাবে জনজাতিসকলক খিলঞ্জীয়া লোক হিচাপে বিবেচনা নকৰে। আদিবাসী লোকসকল কোনো এক অঞ্চলত স্থায়ীভাবে বসবাস কৰে নতুবা যাযাবৰ জীৱন-যাপন কৰে। এই শব্দটো আন দেশৰ জাতিগত সংখ্যালঘু, যেনে বাংলাদেশৰ চাকমা, নেপালৰ খচ জনগোষ্ঠী তথা পাকিস্তানৰ ভিল আদিৰ বাবেও ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

আদিবাসীসকল ২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি ভাৰতৰ জনসংখ্যাৰ ৮.৬% বা প্ৰায় ১০.৪ কোটি। আদিবাসী সমাজ অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ, ছত্তিশগড়, গুজৰাট, ঝাড়খণ্ড, মধ্যপ্ৰদেশ, মহাৰাষ্ট্ৰ, ওড়িশা, পশ্চিমবঙ্গ, উত্তৰ পূব ভাৰত আৰু আন্দামান আৰু নিকোবৰ দ্বীপপুঞ্জত বিশেষভাবে দেখা যায়।

যদিও আদিবাসীসকলক ভাৰতৰ আদি বাসিন্দা হিচাবে বিবেচিত কৰা হয়, তথাপিও বৰ্তমানৰ আদিবাসীসকল সিন্ধু সভ্যতাৰ পতনৰ পাছতহে গঠিত হৈছিল, যিসকল প্ৰাচীন চিকাৰী, সিন্ধু সভ্যতাৰ লোক, ইণ্ডো-আৰ্য আৰু অষ্ট্ৰোএচিয়াটিক তথা তিব্বতীয়-বৰ্মণ ভাষীক লোকৰ বিভিন্ন স্তৰৰ বংশধৰ। আদিবাসী ভাষাসমূহ পাঁচটা ভাষাতাত্ত্বিক গোষ্ঠীত শ্ৰেণীবদ্ধ কৰা যায়: আন্দামানিজ, অষ্ট্ৰোএচিয়াটিক, দ্ৰাবিড়, ইণ্ডো-আৰ্য, চীনা-তিব্বতীয় আৰু ক্ৰা-ডাই।
thumb|Percent of scheduled tribes in India by tehsils by census 2011

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সামাজিক সম্প্ৰদায়সমূহ
দলিত

**দলিত** শব্দৰ দ্বাৰা ভাৰতৰ এনে কিছু জাতিগত গোষ্ঠীক বু্ুজোৱা হয় যিসকল সচৰাচৰ নিপীড়িত আৰু পিছপৰা জাতিৰূপে চিহ্নিত। সংস্কৃত আৰু হিন্দী ভাষাত দলিত শব্দৰ অৰ্থ হৈছে "ভগ্ন" বা "ছেদেলিভেদেলি।" দলিতসকলক হিন্দু ধৰ্মৰ চাৰি বৰ্ণ ব্যৱস্থাৰ পৰা নিলগাই ৰখা হৈছে আৰু পঞ্চম বৰ্ণ হিচাপে দেখা গৈছে, যি পঞ্চমা নামেৰেও পৰিচিত। দলিতসকলে বৰ্তমান  হিন্দু ধৰ্ম, বৌদ্ধ ধৰ্ম, শিখ ধৰ্ম, খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম আৰু বিভিন্ন লোকধৰ্ম সহ বিভিন্ন ধৰ্মীয় বিশ্বাসক বিশ্বাস কৰে। ভাৰতৰ ২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি দলিতসকলৰ সংখ্যা ২০ কোটি যি ভাৰতৰ জনসংখ্যাৰ ১৬%।

দলিত শব্দটো ১৯৩৫ চনৰ পূৰ্বৰ ব্ৰিটিছ ৰাজৰ লোকপিয়লৰ শ্ৰেণীবিভাজনৰ সময়ৰ শোকগ্ৰস্ত শ্ৰেণী ()-ৰ অনূদিত ৰূপ। অৰ্থনীতিবিদ আৰু সংস্কাৰক বি আৰ আম্বেদকাৰে (১৮৯১-১৯৫৬) দলিত শব্দটোৰ জনপ্ৰিয়তা বৃদ্ধি কৰে। তেখেতে জাতি-বৰ্ণ নিৰ্বিশেষে সকলো শোকগ্ৰস্ত লোককে দলিত সংজ্ঞাৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰে। তেখেতে গঠন কৰা "লেবাৰ পাৰ্টি"-ত সমাজৰ শোকগ্ৰস্ত শ্ৰেণীৰ সকলো লোককে অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল যিসকলৰ ভিতৰত মহিলা, ক্ষুদ্ৰ কৃষক তথা পিছপৰা শ্ৰেণীৰ লোকসকলো আছিল। আম্বেদকৰ নিজেই এজন নিঃকুলীয়া মহৰ সম্প্ৰদায়ৰ লোক আছিল। ১৯৭০ দশকত "দলিত" শব্দৰ ব্যৱহাৰ পুনৰ জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিছিল যেতিয়া 'দলিত পেন্থাৰ' সমাজকৰ্মী গোটে ইয়াৰ ব্যৱহাৰ কৰিছিল। লাহে লাহে ৰাজনৈতিক দলসমূহেও নিজৰ লাভালাভৰ বাবে এই শব্দৰ ব্যৱহাৰ আৰম্ভ কৰে। কানহাইয়া কুমাৰৰ দৰে নতুন নেতাৰ অনুসৰি "দলিত" শব্দৰ সংজ্ঞা অধিক ব্যাপক, এজন ব্ৰাহ্মণ সম্প্ৰদায়ৰ কৃষক যি অতি কষ্টৰে জীৱন নিৰ্বাহ কৰিছে তেৱোঁ "দলিত" শ্ৰেণীত পৰে।

ভাৰতৰ অনুসূচীত জাতিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় আয়োগে দলিত শব্দৰ চৰকাৰী ব্যৱহাৰক "অসাংবিধানিক" আখ্যা দিয়ে আৰু 'অনুসূচীত জাতি' শব্দৰ ব্যৱহাৰক প্ৰধান্য দিয়ে। পিছে কিছু সূত্ৰৰ অনুসৰি দলিত শব্দই এনে কিছু জনগোষ্ঠীকো সাঙুৰি লৈছে যিসকলক সাংবিধানিক ভাবে অনুসূচীত জাতিৰ স্বীকৃত দিয়া হোৱা নাই আৰু সাধাৰণতে ই ভাৰতৰ নিপীড়িত লোকসকলক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। নেপালতো এনে একেই পৰিস্থিতি বিৰাজ কৰিছে।

মহাত্মা গান্ধীয়ে ১৯৩৩ চনত সমাজত অস্পৃশ্য বুলি বিবেচনা কৰা লোকসকলক **হৰিজন** নামেৰে নামকৰণ কৰিছিল। হৰিজনৰ অৰ্থ হৈছে হৰি বা ভগৱানৰ লোক। হৰিজন শব্দটো পাছলৈ মৰ্যাদাহানিকৰ () আৰু অনুপালক () বুলি বিবেচনা কৰা হৈছিল। সেয়ে এই শব্দটো বৰ্তমানে ব্যৱহাৰ কৰা নহয়। দলিত শব্দ ব্যৱহাৰো কেৰালা ৰাজ্যত নিষিদ্ধ কৰা হৈছে।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সামাজিক সম্প্ৰদায়সমূহ
সাৰথি (চলচ্চিত্ৰ)

**সাৰথি** () ড॰ ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়া পৰিচালিত আৰু প্ৰযোজিত এখন অসমীয়া বোলছবি। ড॰ শইকীয়াই ছবিখন কাহিনী আৰু চিত্ৰনাট্যও লিখিছিল। ১৯৯১ চনত মুক্তি পোৱা ছবিখনে ৩৯তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া কাহিনীচিত্ৰ শিতানত ৰজত কমল বঁটা লাভ কৰিছিল।

## কাহিনী
নিৰঞ্জন দত্ত এজন চৰকাৰী কৰ্মচাৰী। দত্তৰ পৰিয়ালত পত্নী, ডেকা পুত্ৰ আৰু গাভৰু জীয়ৰী। বহু বছৰ চাকৰি কৰাৰ পিছত তেওঁ নিজৰ পৰিয়ালটোৰ বাবে এটা ঘৰ নিৰ্মাণ কৰি আছে। ঘৰৰ নিৰ্মাণ কাৰ্য আগবাঢ়ি যোৱাৰ লগেলগে দত্তৰ মূৰত নিজৰ বৈবাহিক জীৱন, বিশেষকৈ ঘৰটোৰ নক্সা সম্পৰ্কে পত্নী ল'ৰা-ছোৱালীহালৰ বিভিন্ন ইচ্ছা সংক্ৰান্তিয় চিন্তাবোৰ পাঘূৰণি খাবলৈ ধৰে। ঘৰটো তেওঁ পৰিয়ালৰ আটাইকেইজনৰ বাবে নিৰ্মাণ কৰি আছে, অথচ তাৰ প্ৰতি কাৰো গুৰুত্ব নাই। নিজৰ নিজৰ কামত ব্যস্ত পৰিয়ালৰ কাৰোপৰা এই কঠিন সময়চোৱাত বিশেষ সহযোগিতা লাভ নকৰি তেওঁ অকলশৰীয়া অনুভৱ কৰে। অতীতৰ বান্ধৱী নিৰ্মলাৰ কথা তেওঁৰ মনত পৰে। তেওঁৰ ভাব হয়, নিৰ্মলা যদি তেওঁৰ জীৱনসঙ্গী হ'লহেঁতেন, তেওঁক কিজানি বৰ্তমানৰ পত্নীতকৈ বেছি বুজি পালেহেঁতেন, বেছি সহযোগিতা আগবঢ়ালেহেঁতেন। এদিন সন্ধিয়া নিৰ্মাণস্থলীৰ পৰা উভতি গৈ ঘৰত জনালে যে আজি দিনটো তেওঁৰ একো নোখোৱাকৈ গ'ল। কাৰণ ঘৰৰ পৰা তেওঁলৈ দুপৰীয়াৰ আহাৰ নপঠিয়ালেই। তেতিয়া পত্নী, পুত্ৰ আৰু জীয়ৰীৰ মাজত আহাৰ পঠিয়াবলৈ পাহৰি যোৱা বাবে ইজনে সিজনৰ গালৈ দোষ থেলি তৰ্কত লিপ্ত হ'ল। কিন্তু দত্তই এইটো তেনেই সাধাৰণ কথা আৰু ইয়াৰ বাবে হূলস্থূল কৰিব নালাগে বুলি সামৰি থলে।

## অভিনয় শিল্পী
সাৰথি ছবিখনৰ মূল ভূমিকা নিৰঞ্জন দত্তৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে অৰুণ নাথে। আন আন ভাওত আছিল মৃদুলা বৰুৱা (নিৰ্মালি), বিদ্যা ৰাও (দত্তৰ পত্নী), ডা° হেমেন বৰ্মণ, জয়ন্ত দাস, মিণ্টু বৰুৱা, মৌচুমী কাঠকটীয়া আদি।

## বঁটা আৰু সন্মান
ছবিখনে ৩৯তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত (১৯৯২) আঞ্চলিক ভাষাৰ কথাছবি শিতানত অসমীয়া ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ ছবি হিচাপে ৰজতকমল বঁটা লাভ কৰিছিল। ৰজতকমলৰ লগতে ড॰ ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়ালৈ প্ৰযোজক ৰূপে বিশহাজাৰ টকা আৰু পৰিচালক ৰূপে দহহাজাৰ টকা নগদ ধন আগবঢ়োৱা হৈছিল।

## তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ অসমীয়া পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় পেনোৰামালৈ নিৰ্বাচিত অসমীয়া ছবি
শ্ৰেণী:১৯৯০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
খিলঞ্জীয়া লোক

**খিলঞ্জীয়া** (  অন্যনাম: ভূমিপুত্ৰ, থলুৱা,থলগিৰি) হৈছে কোনো অঞ্চলৰ উপনিবেশিকৰণৰ পূৰ্বৰ পৰাই ঐতিহাসিক ধাৰাবাহিকতা, সুকীয়া সংস্কৃতি, ভাষা আৰু ব্যৱস্থা থকা জনগোষ্ঠী। '''অসমৰ খিলঞ্জীয়া জনগোষ্ঠী''' বুলি শিথিলভাৱে **১৮২৬ চনৰ** আগৰ পৰা অসমত বাস কৰা জনগোষ্ঠী সমূহক বুজোৱা হয়। আন কোনো লোক যিসকলে শেহতীয়াকৈ কোনো অঞ্চলত বসবাস, দখল বা উপনিবেশ স্থাপন কৰিছে তেওঁলোকক খিলঞ্জীয়া লোক বোলা নহয়। সাধাৰণতে কোনো গোটক খিলঞ্জীয়া হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হয় যেতিয়া তেওঁলোকে পৰম্পৰাগত সংস্কৃতি বা আন কোনো প্ৰাৰম্ভিক সংস্কৃতিৰ সৈতে সম্পৰ্কিত দৃষ্টিভঙ্গিসমূহ মানি চলে। সকলো খিলঞ্জীয়া লোকেই এনে বৈশিষ্ট্য মানি নচলিবও পাৰে, কাৰণ বহুতো ক্ষেত্ৰত তেওঁলোক ঔপনিবেশিক সংস্কৃতি যেনে সাজপাৰ, ধৰ্ম বা ভাষা আঁকোৱালি ল'ব পাৰে। খিলঞ্জীয়া লোকসকলে কোনো নিৰ্দিষ্ট অঞ্চলত বাস কৰিব পাৰে বা এক বিশাল অঞ্চলজুৰি যাযাবৰ জীৱন-যাপন কৰিব পাৰে, কিন্তু তেওঁলোক সাধাৰণতে ঐতিহাসিকভাবে এক নিৰ্দিষ্ট অঞ্চলৰ সৈতে জড়িত বা নিৰ্ভৰশীল। খিলঞ্জীয়া সমাজসমূহ পৃথিৱীৰ প্ৰতিটো জলবায়ু অঞ্চল আৰু মহাদেশতে পোৱা যায়।****

## ব্যুৎপত্তি
খিলঞ্জীয়া শব্দটো টাই-আহোম ভাষাৰ শব্দ *খি-লন-জি*ৰ পৰা আহিছে যাৰ অৰ্থ হৈছে পুৰণিকলীয়া। ইয়াক অসম ৰাজ্যৰ থলুৱা বাসিন্দা সকলক বুজাবলৈ ব্যবহাৰ কৰা হৈছিল। ইয়াৰ উপৰি ডফলা সকলক বুজাবলৈ *খি-লি-মি* শব্দ ব্যবহাৰ কৰা হৈছিল।

## সুৰক্ষা
খিলঞ্জীয়া লোকসকল সচৰাচৰ তেওঁলোকৰ সাৰ্বভৌমত্ব, অৰ্থনৈতিক সুস্থতা আৰু তেওঁলোকৰ সংস্কৃতি নিৰ্ভৰশীল সম্পদসমূহৰ প্ৰতি ভাবুকিৰ সন্মুখীন হয়। সেয়েহে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সংস্থাসমূহ যেনে ৰাষ্ট্ৰসংঘ, আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় শ্ৰম সংস্থা, বিশ্ব বেংক আদিয়ে তেওঁলোকৰ বাবে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় আইনৰ দ্বাৰা ৰাজনৈতিক অধিকাৰ নিৰ্ধাৰণ কৰিছে। ২০০৭ চনত ৰাষ্ট্ৰসংঘই ইয়াৰ সদস্য ৰাষ্ট্ৰসমূহৰ ৰাষ্ট্ৰীয় নীতি পৰিচালনাৰ বাবে "খিলঞ্জীয়া লোকৰ অধিকাৰৰ ঘোষণাপত্ৰ" () জাৰি কৰে য'ত খিলঞ্জীয়া লোকৰ সংস্কৃতি, পৰিচয়, ভাষা আৰু কৰ্মসংস্থান, স্বাস্থ্য, শিক্ষা আৰু প্ৰাকৃতিক সম্পদৰ প্ৰতি অধিকাৰ কথা উল্লেখ কৰা হয়। এক সমীক্ষা অনুসৰি খিলঞ্জীয়া লোকৰ মুঠ জনসংখ্যা ২২ৰ পৰা ৩৫ কোটি বুলি অনুমান কৰা হৈছে।

বিশ্বৰ খিলঞ্জীয়া লোকৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় দিৱস প্ৰতিবছৰৰ ৯ আগষ্টত পালন কৰা হয়।

## তথ্য সংগ্ৰহ

## উৎস প্ৰসংগ
* 

শ্ৰেণী:মানুহ
শ্ৰেণী:সামাজিক সম্প্ৰদায়