open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
জপ

**জপ** () হৈছে ধ্যানৰত অৱস্থাত কৰা মন্ত্ৰ বা ঐশ্বৰিক নামৰ পুনৰাবৃত্তি। হিন্দু ধৰ্মৰ উপৰিও জৈন ধৰ্ম, শিখ ধৰ্ম, আৰু বৌদ্ধ ধৰ্মত জপক এক প্ৰথা হিচাপে গণ্য কৰা হয়। 

ধ্যানৰ ভঙ্গীত বহি থাকোঁতে, আন কাম-কাজ কৰোঁতে, বা বহুলোকৰ সমাৱেশত আনুষ্ঠানিক উপাসনাৰ অংশ হিচাপে জপ সম্পন্ন কৰিব পাৰি। জপ কৰোঁতাই মনৰ ভিতৰত অত্যন্ত নীৰৱে বা উচ্চস্বৰত মন্ত্ৰ আদি পাঠ বা আবৃত্তি কৰিব পাৰে। 

## ব্যুৎপত্তি
সংস্কৃত শব্দ 'জপ'ৰ অৰ্থ হৈছে "নিম্ন স্বৰত উচ্চাৰণ কৰা, অভ্যন্তৰীণভাৱে পুনৰাবৃত্তি কৰা, বিড়বিড়াই থকা।"  ইয়াত 'জ্অ' অংশই জন্ম, মৃত্যু, আৰু পুনৰ্জন্মক ধ্বংস কৰা আৰু 'প্অ অংশই' পাপ ধ্বংস কৰাৰ অৰ্থ বহন কৰে। 

মনিয়াৰ-উইলিয়ামছৰ মতে এই শব্দটো বৈদিক সাহিত্য যেনে ঐতৰেয় ব্ৰাহ্মণ (ঋকবেদ) আৰু শতপথ ব্ৰাহ্মণ (যজুৰ্বেদ)ত উল্লেখ পোৱা যায়।  এই শব্দটোৰ অৰ্থ হৈছে শাস্ত্ৰ, বা মন্ত্ৰ, বা দেৱতাৰ নাম আদি মুখৰ ভিতৰত বিড়বিড়াই থকা, ফুচফুচাই থকা।  এইসমূহ প্ৰায়ে কোনো পদ বা মন্ত্ৰৰ পুনৰাবৃত্তি মূলক শ্লোক জাতীয় অংশ, কেতিয়াবা জপমালাৰ সহায়টো মণি গণনা কৰি জপ কৰা হয়।  জপৰ ধাৰণাটো প্ৰাৰম্ভিক বৌদ্ধ গ্ৰন্থতো পোৱা যায়, আৰু তিব্বতীয় বৌদ্ধ ধৰ্ম সাহিত্যত প্ৰায়ে ইয়াৰ উল্লেখ দেখা যায়। 
ঋষি পতঞ্জলি (৪০০খ্ৰীষ্টাব্দ) অনুসৰি, জপকৰা মানে শব্দ বা পৰ্যায়ৰ পুনৰাবৃত্তি কৰা নুবুজাই, বৰঞ্চ মন্ত্ৰৰ অৰ্থৰ ওপৰত চিন্তা-চৰ্চা কৰাকহে বুজাই, 

## লক্ষ্য
জপ কৰাৰ লক্ষ্য, বা উদ্দেশ্য অন্তৰ্ভুক্ত মন্ত্ৰ আৰু অনুশীলনকাৰীৰ ধৰ্মীয় দৰ্শনৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি বিভিন্ন ধৰণে পৰিৱৰ্তন হ'ব পাৰে। বৌদ্ধ আৰু হিন্দু দুয়োটা পৰম্পৰাতে দীক্ষা লোৱাৰ পিছত গুৰুৰ দ্বাৰা প্ৰত্যাশীসকলক মন্ত্ৰ প্ৰদান কৰা হয়। এই লক্ষ্যসমূহ হ'ব পাৰে মোক্ষ, নিৰ্বাণ, ভক্তি, বা প্ৰাৰ্থনাৰ দৰে এক ঐশ্বৰিক শক্তিৰ সৈতে সৰল ব্যক্তিগত মিলন। বিভিন্ন গুৰু আৰু অন্যান্য আধ্যাত্মিক শিক্ষক, আৰু অন্যান্য ধৰ্মীয় নেতা, বিশেষকৈ হিন্দু আৰু বৌদ্ধ সকলৰ মতে এইসমূহে একে পৰিৱৰ্তিত চেতনাৰ অৱস্থাৰ বাবে বিভিন্ন নাম প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। অৱশ্যে, এই দাবীয়ে কোনো নিৰ্দিষ্ট মন্ত্ৰৰ দ্বাৰা আধ্যাত্মিক বিকাশ আৰু আত্ম-উপলব্ধিৰ বাবে জপ কৰা নুবুজায়। 

ঐশ্বৰিক শক্তিৰ সৈতে আত্ম-উপলব্ধি বা ঘনিষ্ঠতা বৃদ্ধি কৰাৰ উদ্দেশ্যে কৰা মন্ত্ৰ এটা দীঘলীয়া কৈ জপ কৰাৰ পিছত এজন ব্যক্তি *অজপ জপ* অৱস্থাত উপনীত হ'ব পাৰে। 'পুনৰাবৃত্তিহীন পুনৰাবৃত্তি', য'ত মন্ত্ৰটোৱে মনত "নিজকে পুনৰাবৃত্তি" কৰে।  আন মুখ্য ধৰ্ম্মপৰম্পৰাৰ অনুসৰণকাৰীসকলে তেওঁলোকৰ নিজৰ পৰম্পৰাগত প্ৰাৰ্থনা কৰিও একে এক অৱস্থাত উপনীত হ'ব পাৰে।

## অন্যান্য পৰম্পৰাত
কিছুমান কেথলিক প্ৰাৰ্থনাৰ য'ত জপ কৰাৰ দৰে প্ৰাৰ্থনাৰ শব্দ, বাক্য বা পংক্তিৰ পুনৰাবৃত্তি অন্তৰ্ভুক্ত হৈ থাকে (যেনেঃ ৰোজাৰী বা বিভিন্ন চেপলেট)। এই প্ৰাৰ্থনা জপৰ দৰে একে যদিও প্ৰথাবোৰ একে নহয় কিয়নো তেওঁলোকৰ লক্ষ্য-উদ্দেশ্যপৃথক। খ্ৰীষ্টান পৰম্পৰাত জপৰ দৰে বাৰে বাৰে আওৰাই থকা চমু প্ৰাৰ্থনাৰ মানসিক পদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰা হয়, বিশেষকৈ ইষ্টাৰ্ণ অৰ্থডক্স গীৰ্জাত প্ৰচলিত যীচুৰ প্ৰাৰ্থনাৰ পুনৰাবৃত্তি কৰাৰ প্ৰথা।  চুফীসকলৰ মাজতো জপ কৰাৰ দৰে জিকিৰ গোৱা প্ৰথা প্ৰচলিত। দুটা মুখ্য শিখ শাস্ত্ৰ শাখাৰ নামৰ আগতো এই জপ শব্দটোৰ ব্যৱহাৰ হয় যেনেঃ *জপজি চাহিব* আৰু *জাপ চাহিব*। 
## টোকা

## তথ্যসূত্ৰ

## সহায়ক গ্ৰন্থ

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

শ্ৰেণী:মন্ত্ৰ
শ্ৰেণী:হিন্দু ধৰ্ম
শ্ৰেণী:হিন্দু প্ৰাৰ্থনা আৰু ধ্যান
শ্ৰেণী:শিখ ধৰ্ম
আকি কিটি

**আকি কিটি** () চুমি নাগাসকলৰ এক প্ৰকাৰৰ লোক মল্লযুঁজৰ শৈলী আৰু পৰম্পৰাগত খেল। অৰ্ধ-স্পৰ্শ যুঁজাৰু হিচাপে আকি কিটিৰ বিশেষত্ব হৈছে কেৱল ভৰিৰ তলুৱা ব্যৱহাৰ কৰি কিক বা গোৰ মাৰা আৰু অৱৰোধ কৰা। পৰম্পৰাগত খেল হিচাপে ইয়াৰ উৎপত্তিৰ সঠিককৈ জনা নাযায়। ভাৰতৰ নাগালেণ্ডৰ নাগা জনজাতি সমূহৰ অন্যতম চুমি নাগা সকলে এই ক্ৰীড়াৰ অনুশীলন কৰে। ইয়াক ভূমিত এটা বৃত্তাকাৰ ৰিঙৰ ভিতৰত সাধাৰণতে দুজন যুঁজাৰুৰ এই খেল খেলা হয়। ইয়াৰ মুখ্য উদ্দেশ্য হৈছে হয় প্ৰতিপক্ষক আঁঠুৰ ওপৰৰ অংশ বা হাতেৰে ভূমি স্পৰ্শ কৰা বা মূল ৰিঙৰ বাহিৰত ওলাই যোৱা। 

## ইতিহাস
আকি কিটিৰ উৎপত্তি পাহাৰীয়া উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ নাগালেণ্ডৰ চুমি নাগা জনজাতিৰ (বৰ্তমান খ্ৰীষ্টান ধৰ্মান্তৰিত) মাজত এক পৰম্পৰাগত খেল হিচাপে হৈছিল। হিংসাৰ আশ্ৰয় নোলোৱাকৈ জনজাতি আৰু জনজাতিসকলৰ মাজত ভুল শুদ্ধ বিচাৰ কৰা, সন্মান পুনৰুদ্ধাৰ কৰা বা "অংক নিষ্পত্তি" কৰাৰ উদ্দেশ্য পূৰণ কৰিবলৈ ক্ৰীড়া প্ৰতিযোগিতা হিচাপে আকি কিটি অনুষ্ঠিত কৰা হৈছিল। এই ক্ৰীড়া জনজাতীয় অনুষ্ঠান বা উৎসৱৰ সময়ত অনুশীলন কৰা হৈছিল। ১৯২২ চনত প্ৰকাশিত নৃতত্ত্ববিদজন হেনৰী হাটনৰ দ্য চেমা নাগাছ নামৰ কিতাপখনত আকি কিটিৰ বৰ্ণনা আছে। আকি কিটিৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে "কিক ফাইটিং" বা "গোৰেৰে যুঁজ দিয়া।" 

## নীতি-নিয়ম
আকি কিটিত কেৱল ভৰিৰ তলুৱা ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি। প্ৰতিপক্ষক আঘাত কৰিবলৈ আৰু অৱৰোধ কৰিবলৈ কেৱল ভৰি ব্যৱহাৰ কৰা অনুমতি আছে। ইয়াক ভূমিত চিহ্নিত ৰিঙৰ ভিতৰত খেলা হয়। অৰ্ধ-স্পৰ্শ খেলৰ উদ্দেশ্য হ'ল হয় প্ৰতিপক্ষক তেওঁৰ আঁঠুৰ ওপৰৰ অংশ ভূমিত স্পৰ্শ কৰা বা ৰিঙৰ পৰা বাহিৰ কৰি দিয়া। সন্মুখৰ কিক বা গোৰ দিয়া সন্মুখৰ কিকবোৰ প্ৰতিপক্ষৰ কঁকাল, কান্ধ বা বুকুলৈ নিক্ষেপিত কৰা হয়। এই ক্ৰীড়াৰ বাবে কোনো নিৰ্দিষ্ট প্ৰশিক্ষণ পাঠ্যক্ৰম নাই। যুঁজাৰুসকলৰ বাবে মনোবল, শক্তি আৰু নমনীয়তা প্ৰাপ্ত কৰাত সহায় কৰিব পৰা যিকোনো ব্যায়াম প্ৰশিক্ষণ ব্যৱস্থাৰ অংশ। সাধাৰণতে এয়া দুই ব্যক্তিৰ খেল কিন্তু এজন খেলৰ বিশেষজ্ঞই বিচাৰিলে দুজন কনিষ্ঠক প্ৰত্যাহ্বান জনাব পাৰে। প্ৰতিপক্ষ খেলুৱৈ ভূমিত বাগৰি পৰাৰ পিছত গোৰ মাৰা নিষেধ। খেলখন আঙুলিৰে মাটি স্পৰ্শ কৰিলেও পৰাজিত হোৱা নিয়ম।

## বৰ্তমান স্থিতি
২০১৪ চনত প্ৰচাৰ-প্ৰসাৰ আৰু ইয়াক পুনৰুজ্জীৱিত কৰাৰ উদ্দেশ্যৰে আফুয়েমি আকিকিটি এছ'চিয়েচন গঠন কৰা হৈছিল। তেওঁলোকে খেলখনক এথলেটিকছ হিচাপে শ্ৰেণীবদ্ধ কৰিছিল। তেতিয়াৰে পৰা নৱেম্বৰ মাহত অনুষ্ঠিত পুঘোবোটোত বাৰ্ষিক থুউনি উৎসৱত থুউনি আকিকিটি চেম্পিয়নশ্বিপ প্ৰতিযোগিতা প্ৰতিবছৰে অনুষ্ঠিত কৰি অহা হৈছে। ইয়াক তিনি ৰাউণ্ডৰ সৈতে তিনিৰ পৰা চাৰি মিনিটৰ বাবে খেলা হয়। হাত ব্যৱহাৰ কৰাটো এটা ফাউল হিচাপে গণ্য কৰা হয়। ২০১৮ চনত সংগঠনটোৱে কিচামাত হৰ্ণবিল উৎসৱ আকি কিটি প্ৰদৰ্শন কৰিছিল।

## জনপ্ৰিয় মাধ্যমত
২০০৮ চনত বিবিচি থ্ৰী ৰিয়েলিটি টিভি শ্ব' লাষ্ট মেন ষ্টেণ্ডিংৰ চিৰিজ ১-ত চতুৰ্থ খণ্ডত আকি কিটিক প্ৰদৰ্শন কৰা হৈছিল। চুমি কিক ফাইটিং শীৰ্ষক খণ্ডটোত যুক্তৰাজ্য আৰু আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ছয়জন খেলুৱৈয়ে জনজাতীয় চেম্পিয়নৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰি অন্তিমজন ব্যক্তি হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল।

## তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:ভাৰতত ক্ৰীড়া
শ্ৰেণী:নাগালেণ্ড
নংশ্বাবা

**নংশ্বাবা** () বা **কংলাশ্বা** পাৰম্পৰিক মণিপুৰী লোকধৰ্ম সনামহীৰ লগতে মণিপুৰী পৌৰাণিক কাহিনীত সিংহসদৃশ ড্ৰেগন ঈশ্বৰ। তেওঁক নিংথৌজা ৰাজবংশৰ লগতে মইলাং ৰাজবংশ মানুহে উপাসনা কৰে। তেওঁক অনাদিকালৰ পৰা কংলেইপাকত (বৰ্তমানৰ মণিপুৰ) উমাং লাই বা পৱিত্ৰ বনাঞ্চলৰ সৈতে সম্পৰ্কিত দেৱতাসকলৰ ভিতৰত সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ হিচাপে উপাসনা কৰা হয়। নংশ্বাবাৰ এযোৰ বিশাল মূৰ্তি এতিয়াও মণিপুৰৰ কংলা প্ৰাসাদৰ ভিতৰত আছে। নংশ্বাবা দেৱতাক মণ্টক গাওঁবাসীয়ে বিশেষকৈ গ্ৰীষ্মকালত দীৰ্ঘ জীৱনৰ আশিস বিচাৰি পূজা-উপাসনা কৰে।

নংশ্বাবাক মণিপুৰ চৰকাৰৰ ৰাজ্যিক প্ৰতীকত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। 
## ইতিহাস
নংশ্বাবাক দুজন মানুহে মইৰাঙৰ পৰা নিংথৌজা ৰাজবংশৰ ৰাজ্যলৈ আনিছিল। ৰজা খাগেম্বাই তেওঁৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত মন্দিৰ এটা নিৰ্মাণ কৰি পূজা কৰিছিল। তেওঁৰ ৰাজত্বকালতেই ৰাজকীয় পৃষ্ঠপোষকতাত নংশ্বাবাৰ গুৰুত্ব আৰু জনপ্ৰিয়তা বৃদ্ধি পাইছিল।

## পৌৰাণিক কাহিনী
মণিপুৰী পৌৰাণিক কাহিনীত তেওঁ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ স্ৰষ্টা আটিংকোক মাৰু চিদাবাৰ তিনিজন পুত্ৰৰ ভিতৰত এজন। তেওঁ লাইনিংথৌ সনামাহী আৰু পাখংবৰ ভাতৃ। 

নংশ্বাবা লাইহুই পুয়া বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ গৰাকীৰ দ্বিতীয় পুত্ৰ নংশ্বাবা বা কংলাশ্বাৰ বিষয়ে লিখা এখন মেইতেই মণিপুৰী শাস্ত্ৰ। তেওঁক "থলবু চিংলেন নংদাই নিংথৌ" বুলিও জনা যায়। তেওঁক বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ড সৃষ্টিত অৱদান আগবঢ়োৱা বা এক মহান ভূমিকা লোৱা বুলি কোৱা নহয়। এই বিশাল কামটো সম্পাদন কৰোঁতে তেওঁৰ ডাঙৰ ভায়েক আচিবাক সহায় কৰা বুলিও কোৱা নহয়। 

তেওঁৰ দুয়োগৰাকী ভাতৃৰ দৰে তেওঁ মেইতেই মণিপুৰী পাৰম্পৰিক লোকধৰ্মত ওখ স্থান দখল নকৰে। অৱশ্যে পিছলৈ ক্ৰমান্বয়ে মণিপুৰী ৰজাসকলে ৰাজকীয় চৌহদত তেওঁৰ নামত মন্দিৰ উৎসৰ্গা কৰিছিল। তেওঁৰ সৰু ভায়েক পাখাংবৰ দৰে নংচাবাৰ কোনো মানৱ বংশধৰ নাই। পাখংব লাইহুই আৰু সনামাহী লাইহুই নামৰ মণিপুৰী শাস্ত্ৰৰ বৰ্ণনা অনুসৰি নংশ্বাবা তেওঁৰ ডাঙৰ ভায়েক সনামাহীৰ দৰে মানৱ ৰূপত প্ৰকাশ নকৰে।

## ভাস্কৰ্য
মণিপুৰৰ কংলা প্ৰাসাদত কংলাশ্বা বা নংশ্বাবাৰ কিছুমান গুৰুত্বপূৰ্ণ ভাস্কৰ্য পোৱা গৈছিল। দুৰ্ভাগ্যবশতঃ ১৮৯১ চনৰ ২০ জুন তাৰিখে কংলা প্ৰাসাদক নিজৰ অধীনলৈ অনা সময়ত ব্ৰিটিছ বিষয়াসকলে ভাস্কৰ্যসমূহ ধ্বংস কৰিছিল। ১৯৪৭ চনত ভাৰতে স্বাধীনতা অৰ্জন কৰাৰ পিছত নংশ্বাবাৰ গাঁথনিসমূহ ইটা আৰু কংক্ৰিটৰে পুনৰ নিৰ্মাণ কৰা হয়।

নংশ্বাবা বা কংলাশ্বা মণিপুৰ চৰকাৰৰ ৰাজ্যিক প্ৰতীকত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। ১৯৮০ চনৰ ১৮ ডিচেম্বৰত মণিপুৰ ৰাজ্য চৰকাৰে ইয়াক আনুষ্ঠানিকভাৱে গ্ৰহণ কৰিছিল। ইম্ফলৰ কংলা প্ৰসাদত অৱস্থিত কংলাশ্বাৰ মূৰ্তিৰ পৰা ইয়াৰ আৰ্হি গ্ৰহণ কৰা হৈছিল। প্ৰতীকৰ তলত মেইতেই ভাষাত কংলাশ্বা লিখা আছে। 

## চিত্ৰ বিথিকা

File:Uttra_sanglen.jpg|কংলাশ্বাৰ মূৰ্তি
File:Sculptures of Kanglasha (Kangla Sha), installed on the top of a monumental pillar, dedicated to the Meitei martyrs of Kangleipak (Manipur), standing inside the historic Bir Tikendrajit Park, Imphal.jpg| শীৰ্ষত কংলাশ্বাৰ মূৰ্তিৰ সৈতে ছহিদ মিনাৰ
File:Kangla Fort Complex, Imphal (10).jpeg|কংলা প্ৰসাদ, ইম্ফল
File:Kangla3.jpg|১৮৯১ চনত ব্ৰিটিছ বাহিনীৰ দ্বাৰা ধ্বংস কৰাৰ আগতে কংলাশ্বাৰ এযোৰ মূৰ্তি
File:Kangla dragons imphal.JPG|পুনৰুদ্ধাৰৰ অধীনত কংলাশ্বাৰ মূৰ্তিসমূহ


## তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:কিংবদন্তিমূলক জীৱ
শ্ৰেণী:মণিপুৰ
শ্ৰেণী:সনামহী ধৰ্ম
অসিত সেন (পৰিচালক)

**অসিত সেন** (; ২৪ চেপ্তেম্বৰ ১৯২২-২৫ আগষ্ট ২০০১) এজন ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক, চিত্ৰগ্ৰহণকাৰী আৰু চিত্ৰনাট্য লেখক। তেওঁৰ বৰ্তমানৰ বাংলাদেশৰ আৰু তাহানিৰ ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ পূৰ্ব বংগৰ ঢাকাত জন্ম হৈছিল। তেওঁ অসমীয়া, বঙালী আৰু হিন্দী ভাষাৰ মুঠ ১৭খন ছবি পৰিচালনা কৰিছে। তেওঁৰ প্ৰথম পৰিচালিত ছবি অসমীয়া ভাষাত নিৰ্মিত বিপ্লৱী। বঙালী ভাষাৰ *দীপ জ্বলে যায়* (১৯৫৯) আৰু *উত্তৰ ফাল্গুনী* (১৯৬৩), হিন্দী ভাষাৰ *মমতা* (১৯৬৬),*অনোখী ৰাত* (১৯৬৮),*খামোচী* (১৯৭০) আৰু *চফৰ* (১৯৭০) ছবিৰ বাবে তেওঁক বিশেষভাবে জনা যায়।
## সংক্ষিপ্ত জীৱনী
১৯২২ চনৰ ২৪ চেপ্তেম্বৰত অসিত সেনৰ জন্ম বৰ্তমানৰ বাংলাদেশৰ বিক্ৰমপুৰৰ আটশাহী গাঁৱত। পৈতৃক নিবাস আছিল খামৰ খাৰা গাঁৱত। দেউতাক ৰবীন্দ্ৰ সেনে ৰেল বিভাগত চাকৰি কৰিছিল। মাকৰ নাম উৰ্মিলা দেৱী। অসিত সেনৰ এজন ভাতৃ অশোক আৰু চাৰিগৰাকী ভগ্নী- কমলা, অঞ্জলী, শিউলি আৰু গোপা। মোমায়েকৰ ঘৰ আটশাহী গাঁৱত তেওঁ শৈশৱ পাৰ কৰে। বিক্ৰমপুৰৰ ৰাধানাথ হাইস্কুলত তেওঁ অষ্টম শ্ৰেণীলৈ পঢ়াশুনা কৰি দেউতাকৰ কৰ্মস্থল অসমৰ নগাঁৱলৈ  গুছি আহে আৰু তাৰ বঙালী হাইস্কুলৰ পৰা প্ৰথম বিভাগত এণ্ট্ৰেঞ্চ উত্তীৰ্ণ হয়। ইয়াৰ পিছত আই.এচ.চি. পঢ়িবলৈ কলকাতালৈ যায়। কলকাতাৰ বংগবাসী কলেজত পঢ়াৰ সময়ত তেওঁৰ সহপাঠী আছিল সলিল চৌধুৰী আৰু গৌৰীপ্ৰসন্ন মজুমদাৰ। বি.এচ.চি. পঢ়ি থাকোঁতে তেওঁৰ চিনা-জনা হয় তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাতা আৰু পৰিচালক হৰিসাধন দাশগুপ্তৰ সৈতে। দাশগুপ্তৰ অনুপ্ৰেৰণাত তেওঁৰ ফটোগ্ৰাফীৰ প্ৰতি আগ্ৰহ জন্মে। চিত্ৰগ্ৰহণকাৰী ৰামানন্দ সেন আছিল তেওঁৰ সম্পৰ্কীয় মোমায়েক। মোমায়েকৰ সহায়ত তেওঁ নিজকে এজন চিত্ৰগ্ৰহণকাৰী ৰূপে প্ৰতিষ্ঠা কৰে। তেওঁ ডি.কে. মেহতাৰ সহযোগী হিচাপে ভাৰত লক্ষ্মী প্ৰডাকচনত অংশগ্ৰহণ কৰে।

২০০১-ৰ ২৫ আগষ্টত কলকাতাত ৭৯ বছৰ বয়সত সেনৰ মৃত্যু হয়। মৃত্যুৰ সময়ত তেওঁৰ একমাত্ৰ সন্তান পাৰ্থ সেনক এৰি থৈ যায়।
## কৰ্মজীৱন
মহাত্মা গান্ধীৰ নোৱাখালি আৰু পাটনা ভ্ৰমণক লৈ সেনে প্ৰথম এখন তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰে। ১৯৪৮ চনত অসমীয়া ভাষাত তেওঁৰ প্ৰথম পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্যৰ ছবি বিপ্লৱী মুক্তি পায়। বঙালী ভাষাত তেওঁৰ প্ৰথম পৰিচালিত ছবি আছিল *চলাচল* (১৯৫৬); য’ত অৰুন্ধতী দেৱীয়ে অভিনয় কৰিছিল। ১৯৭০ চনত এইখনকে *চফৰ* নামেৰে ৰি-মেক কৰা হয়। ১৯৫৯ চনত মুক্তি পায় সুচিত্ৰা সেন অভিনীত *দীপ জ্বলে যায়*; যিখন ছবি পিছলৈ *খামোচী* নামেৰে হিন্দীত পুনঃনিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। মূল ভূমিকাত অভিনয় কৰিছিল ৰাজেশ খান্না আৰু ৱাহীদা ৰহমানে। হিন্দী ছবি *মমতা*ও (১৯৬৬) শ্ৰেণী সংঘাটক বিষয়বস্তু হিচাপে লৈ নিৰ্মাণ কৰা তেওঁৰ এখন বঙালী ছবি *উত্তৰ ফাল্গুনী*ৰ (১৯৬৩) পুনঃনিৰ্মাণ আছিল। ১৯৯৩ চনত তেওঁ *নেচনেল ইঞ্চটিটিউট অফ ফিল্ম এণ্ড ফাইন আৰ্টছ্*ত শিক্ষক হিচাপে যোগদান কৰে আৰু মৃত্যুৰ দিনলৈকে তেওঁ সেই দায়িত্বতে থাকে।

*চফৰ* ছবিৰ বাবে তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালকৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰে। আন এখন ছবি *মমতা*ৰ বাবে পৰিচালনা শিতানত ফিল্মফেয়াৰ বঁটাৰ বাবে মনোনীত হৈছিল।

## চলচ্চিত্ৰপঞ্জী

## বঁটা-বাহন
* ১৯৬৩: *উত্তৰ ফাল্গুনী* ছবিৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ বঙালী পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ১১তম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা.
* ১৯৭১: *চফৰ* ছবিৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালকৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা
## তথ্য উৎস


## বাহ্যিক সংযোগ
* 
* Asit Sen Profile at Upperstall
* The Two Asit Sens at [Confusion Cleared between Two Asit Sens in The Free Press Journal Article]
* Parivar (1956) and Apradhi Kaun (1957) Two films directed by the actor-comedian Asit Sen at Bobbytalkscinema.com 

শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক
শ্ৰেণী:বঙালী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক
শ্ৰেণী:হিন্দী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় চিত্ৰগ্ৰহণকাৰী
শ্ৰেণী:চিত্ৰনাট্য লেখক
শ্ৰেণী:বঙালী ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
কিণ্টচুগি

**কিণ্টচুগি** বা **কিণ্টচুকুৰই** () ভঙা মৃৎশিল্প লাৰে জোৰা লগাই সোণ, ৰূপ বা প্লেটিনামৰ দৰে মূল্যবান ধাতুৰ গুৰি মিহলি কৰি মেৰামতি কৰা একপ্ৰকাৰৰ জাপানী কলা। মেৰামতি কৰা এই পদ্ধতিটো লা ব্যৱহাৰ কৰা জাপানী মাকি-ই পদ্ধতিৰ দৰে একে। দৰ্শন হিচাপে ই ভঙা আৰু মেৰামতি কৰা কোনো বস্তুৰ ইতিহাসৰ অংশ হিচাপে গণ্য কৰে।
## তথ্যসূত্ৰ
হুমা কুৰেছি

**হুমা ছালিম কুৰেছি** () (; জন্ম ২৮ জুলাই ১৯৮৬) হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী আৰু মডেল৷ হুমাই সাধাৰণতে হিন্দী ভাষাৰ কথাছবিত অভিনয় কৰে৷ এতিয়ালৈকে অভিনেত্ৰী হুমাই তিনিটাকৈ ফিল্মফেয়াৰ বঁটাৰ মনোনয়ন লাভ কৰিছে৷ দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা হুমাই ইতিহাস বিষয়ত মেজৰসহ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছে৷ সমান্তৰালভাৱে হুমাই থিয়েটাৰ অভিনেত্ৰী আৰু মডেল হিচাপে কাম কৰি আছিল৷ বহুকেইটা থিয়েটাৰ প্ৰযোজনা গোষ্ঠীৰ সৈতে কাম কৰি হুমা মুম্বাইলৈ আহে আৰু *হিন্দুস্তান লিভাৰছ*ৰ লগত দুবছৰীয়া চুক্তি স্বাক্ষৰ কৰি টেলিভিছনৰ বিজ্ঞাপনৰ জগতত পদাৰ্পণ কৰে৷ ছেমছাং ম'বাইলৰ এটি বিজ্ঞাপনৰ সময়ত হুমা কুৰেছিৰ অভিনয়ৰ সমৰ্থতা দেখি হিন্দী কথাছবিৰ পৰিচিত পৰিচালক অনুৰাগ কাশ্যপে অভিনেত্ৰীগৰাকীক নিজৰ কোম্পানীৰ লগত তিনিখন ছবিৰ এক চুক্তিত স্বাক্ষৰ কৰোৱায়৷
## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
১৯৮৬ চনৰ ২৮ জুলাইত হুমা কুৰেছিয়ে জন্মলাভ কৰিছিল৷ জন্মস্থান আছিল ভাৰতৰ নতুন দিল্লীস্থ এটি মুছলমান পৰিয়াল৷ হুমাৰ পিতৃ ছালিম কুৰেছি আছিল দহখন ৰেষ্টুৰাঁৰ(Saleem's নামেৰে) স্বত্বাধিকাৰী৷  মাতৃ আমিনা কুৰেছি আছিল এগৰাকী কাশ্মিৰী মহিলা৷ তেখেত গৃহিণী৷ হুমা কুৰেছিৰ তিনিজন ভ্ৰাতৃ৷ তাৰে মাজত অভিনেতা ছাকিব ছালিমো আছে৷  কুৰেছিৰ শিশু হৈ থাকোঁতেই তেওঁলোকৰ পৰিয়ালটো দক্ষিণ দিল্লীত থকা কল্কাজীলৈ স্থানান্তৰিত হয়৷ দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনস্থ গাৰ্গী মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা হুমাই ইতিহাস বিষয়ত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷  পৰৱৰ্তী সময়ত, হুমাই *Act 1* নামৰ নাট্যগোষ্ঠী এটাত যোগদান কৰে আৰু কেইখনমান নাট্য-প্ৰযোজনাত অভিনয় কৰে৷ তেখেতৰ মেণ্টৰ আৰু অভিনয়-শিক্ষক আছিল এন. কে. শৰ্মা৷ হুমাই বহুকেইটা বেচৰকাৰী সংগঠনৰ লগত কাম কৰিছে আৰু তথ্যচিত্ৰ-পৰিচালকৰ লগত সহকাৰী হিচাপে কাম কৰিছে৷ 

## সংক্ষিপ্ত কৰ্মজীৱন
২০১২ চনত হুমা কুৰেছিয়ে বলিউডত অভিষেক ঘটায়৷ ছবিখনৰ নাম আছিল-*গেংগছ অৱ ৱাছেপুৰ-১*৷ ছবিখন বাণিজ্যিকভাৱে সফল বিবেচিত হয়৷ ছবিখনত তেখেতক এটি সহ-অভিনেত্ৰীৰ চৰিত্ৰ দিয়া হৈছিল আৰু নিজৰ অভিনয়ৰ বাবে হুমাই দৰ্শক তথা সমালোচকৰ পৰা ভৰপূৰ প্ৰশংসা লাভ কৰে৷ ইয়াৰ পিছত *গেংগছ্ অৱ ৱাছেপুৰ*ৰ দ্বিতীয় খণ্ডতো হুমাই সফলতাৰে অভিনয় কৰে৷ এইখন ছবিও প্ৰথমটো খণ্ডৰ দৰেই 'হিট' হয়৷ অভিনেত্ৰীগৰাকীয়ে *গেংগছ অৱ ৱাছেপুৰ*ক জীৱন সলনি কৰি পেলোৱা চলচ্চিত্ৰ হিচাপে আখ্যা দিছে৷ হুমাৰ তৃতীয়খন ছবি আছিল *লাভ শ্বাভ টেই ছিকেন খুড়ানা*৷ এইখন আছিল ৰোমাণ্টিক কমেডি৷ ২০১৩ চনত হুমাই অতি-প্ৰাকৃতিক থ্ৰিলাৰধৰ্মী ছবি *এক থি দায়ন*ত অভিনয় কৰে৷ ছবিখনে মিশ্ৰিত প্ৰতিক্ৰিয়া লাভ কৰিছিল৷ হুমাৰ কেইখনমান ছবি হৈছে-*ডেড় ইস্কিয়া*, *বদলাপুৰ*, *হাইৱে*, *জলি এল এল বি ২*, *ঘূমকেতু*৷ হুমাই মাৰাঠী আৰু ইংৰাজী ভাষাৰ ছবিতো অভিনয় কৰিছে৷ তদুপৰি *লেইলা*, *মহাৰাণী*ৰ দৰে বহুচৰ্চিত অটিটি ৱেব ছিৰিজতো হুমাক দেখা গৈছে৷ 
### ব্য়ক্তিগত জীৱন
ভাৰতীয় পৰিচালক আৰু লেখক মুদাচ্ছাৰ আজিজৰ লগত হুমা কুৰেছিৰ প্ৰেমজনিত সম্পৰ্ক আছে৷

## বঁটা আৰু মনোনয়ন

## বাহ্যিক সংযোগ

* 
* 
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী: অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী: জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী: ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী: ভাৰতীয় নাৰী
শ্ৰেণী: মডেল
শ্ৰেণী: হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী: ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী
মৃণাল ঠাকুৰ

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী: অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী: জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী: ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী: ভাৰতীয় নাৰী
শ্ৰেণী: হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
প্ৰবীণ ফুকন

**প্ৰবীণ ফুকন** (; মৃত্যু ১৪ এপ্ৰিল ১৯৮৫) এজন অসমীয়া নাট্যকাৰ, চলচ্চিত্ৰ আৰু নাট পৰিচালক, অভিনেতা তথা এজন সুদক্ষ খেলুৱৈ আছিল। তেওঁ সপ্তম অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ পাৰঘাটৰ পৰিচালক আছিল। লাচিত বৰফুকন (১৯৬১) তেওঁ লক্ষ্যধৰ চৌধুৰীৰ সৈতে যুটীয়াভাবে পৰিচালনা কৰিছিল। বিভিন্ন নাটকত অভিনয় কৰাৰ উপৰিও তেওঁ দুখনকৈ অসমীয়া ছবি- পাৰঘাট (১৯৪৯) আৰু লখিমীৰ (১৯৫৬) মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে।   

## জন্ম আৰু পৰিচয়
প্ৰখ্যাত নাট্যকাৰ আৰু অভিনেতা প্ৰবীণ ফুকনৰ (১৯১২-১৯৮৫) গুৱাহাটীত জন্ম। 
দেউতাক নবীনচন্দ্ৰ ফুকন ৰঙিয়াৰ হ'লেও তেওঁ আছিল লাচিত বৰফুকনৰ
বংশধৰ। মাতৃ অময়া ফুকন। লতাশিল এল পি স্কুলৰ পৰা প্ৰবীণ ফুকনে প্ৰথমিক
শিক্ষা সাং কৰে। কটন কলেজিয়েট হাইস্কুলৰ পৰা প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ
কটন কলেজত নামভৰ্তি কৰিছিল যদিও খেলা-ধূলাত ব্যস্ত থাকি স্নাতক ডিগ্ৰী লোৱা
নহ'ল। তেওঁ কেইবছৰমান কামৰূপ একাডেমী স্কুলত শিক্ষকতা কৰিছিল। ফুটবল, টেনিছ, বেডমিণ্টন আদি খেলত সুনাম অৰ্জন
কৰিছিল। 
ফুকন গুৱাহাটী অনাতাঁৰ কেন্দ্ৰৰ প্ৰথমটো
উপদেষ্টা মণ্ডলীৰ সদস্য আছিল।পিয়ানোবাদক হিচাপেও সুখ্যাতি লাভ
কৰিছিল। ৰাজ্য চৰকাৰৰ সাহিত্যিক পেঞ্চন (১৯৭৬) লাভ কৰা ফুকনক
গুৱাহাটী শিল্পী সংঘই ‘নাট্যাচাৰ্য’ উপাধিৰে বিভূষিত কৰিছিল।

## সাহিত্য কৃতি
*কাল পৰিণয়* শীৰ্ষক নাটকেৰে নাট্যকাৰ ৰূপে আত্মপ্ৰকাশ কৰা ফুকনৰ দ্বাৰা ৰচিত নাটকৰ সংখ্যা প্ৰায় ৩০খন।তেওঁৰ কেইখনমান নাটক হ’ল- *আসাম হলিউড*, *মণিৰাম দেৱান*, *লাচিত বৰফুকন*, *শতিকাৰ বান*, *বিশ্বৰূপা* আদি। *বহুৰূপী*, *দুই দোস্ত*, *কমাৰ্চিয়েল মেৰেজ*, *বংশধ্বজৰ কীৰ্তি*, *বহ্বাৰম্ভে লঘূক্ৰিয়া*, *ৰাম-টাঙোন* আদি কেইখনমান তেওঁৰ দ্বাৰা ৰচিত উল্লেখযোগ্য প্ৰহসন। তেওঁ অঁনাতাৰ কেন্দ্ৰৰ বাবেও নাট ৰচনা কৰিছিল। এইবোৰৰ ভিতৰত আছে- *নদ আৰু নদী*, *ছাইক্লন*, *নপতা ফুকন*, *অভাৰব্ৰিজ*, *চতুৰঙ্গী*, *সমিধান*, *নীলমাধৱ* আদি। 

অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ লাচিত বৰফুকন (১৯৬১) আৰু মণিৰাম দেৱানৰ (১৯৬৪) কাহিনী আৰু চিত্ৰনাট্য ফুকনৰ একে নামৰ মঞ্চনাটৰ আধাৰত ৰচনা কৰা হৈছিল।

১৯৮৫ চনৰ ১৪ এপ্ৰিলত ফুকনৰ মৃত্যু হয়।

## তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমীয়া অভিনেতা
শ্ৰেণী:অসমীয়া নাট্যকাৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক
কিশোৰ প্ৰীতি

**কিশোৰ প্ৰীতি** বা **বালক প্ৰীতি** () হৈছে এজন প্ৰাপ্তবয়স্ক পুৰুষ আৰু কিশোৰৰ বা বালকৰ মাজত যৌন সম্পৰ্ক। পেডেৰাষ্টি শব্দটো মুখ্যতঃ কিছুমান সংস্কৃতিৰ ঐতিহাসিক প্ৰথা, বিশেষকৈ প্ৰাচীন গ্ৰীচ আৰু প্ৰাচীন ৰোমক বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। বৰ্তমান বেছিভাগ দেশতে এনে সম্পৰ্ক অবৈধ। সন্মতিৰ স্থানীয় বয়সে এজন ব্যক্তিক যৌন কাৰ্য্যত সন্মতি দিবলৈ আইনীভাৱে সক্ষম বুলি গণ্য কৰা হয় নে নহয়, আৰু এনে সম্পৰ্ক শিশু যৌন উৎপীড়ন নে আইনী ধৰ্ষণ তাক নিৰ্ধাৰণ কৰে। নাবালকৰ সৈতে যৌন কাৰ্যকলাপত লিপ্ত হোৱা প্ৰাপ্তবয়স্ক এজনক বিভিন্ন কাৰণত অপমানজনক বুলি গণ্য কৰা হ'ব পাৰে। এই কাৰণ সমূহৰ ভিতৰত আছে নাবালকৰ বয়স, নাবালকৰ এক বা একাধিক মানসিক বিকাৰ হোৱাৰ সম্ভাৱনা, যেনে যৌন উৎপীড়ণৰ ফলত হোৱা আঘাতৰ পিছত আৰম্ভ হ'ব পৰা মানসিক চাপ, নাবালকৰ শাৰীৰিক আঘাত, আৰু প্ৰাপ্তবয়স্ক অৱস্থাত নাবালকজন অধিক ভুক্তভোগী হোৱাৰ প্ৰৱণতা। 

## ব্যুৎপত্তি আৰু ব্যৱহাৰ
thumb|left|তথাকথিত ৱাৰেন কাপত অঙ্কিত চিত্ৰত বালক-পুৰুষ যৌনক্ৰিয়া, ৰোমান শিল্পকলা, খ্ৰিষ্টীয় প্ৰথম শতাব্দী
*পেডেৰাষ্টি* παίδ- (বালক বা শিশু শব্দৰ গ্ৰীক প্ৰতিশব্দ) আৰু আৰু ἐραστής(প্ৰেমিক) শব্দ দুটাৰ সন্ধিৰ ফলত সৃষ্টি হৈছে। ষোড়শ শতিকাৰ প্লেটোৰ ধ্ৰুপদী গ্ৰীক সাহিত্যৰ গ্ৰন্থ *দ্য চিম্পোজিয়াম*ৰ পৰা এই শব্দটো কৃতঋণ শব্দ হিচাপে পোনপটীয়াকৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। এই শব্দটো প্ৰথমে নৱজাগৰণৰ সময়ত ইংৰাজী ভাষাত প্ৰকাশ পাইছিল আৰু ইয়াৰ দ্বাৰা পুৰুষ আৰু নাবলক বা কিশোৰৰ মাজত সংঘটিত যৌন সম্পৰ্কৰ অৰ্থ বুজোৱা হৈছিল। 
অক্সফৰ্ড ইংৰাজী অভিধানে ইয়াক "এজন পুৰুষ আৰু ল'ৰাৰ মাজত সমকামী সম্পৰ্ক; সমকামী পায়ু সংগম, সাধাৰণতে নিষ্ক্ৰিয় সঙ্গী হিচাপে ল'ৰা বা কম বয়সীয়া পুৰুষৰ সৈতে" বুলি সংজ্ঞায়িত কৰে। ঊনবিংশ শতাব্দীৰ এখন যৌন গবেষণাগ্ৰন্থত পুৰুষে "নিজ স্ত্ৰীৰ সৈতে পেডেৰাষ্টি"-ক "নাৰীৰ পায়ুত পুৰুষাঙ্গ প্ৰৱেশ কৰোৱা" অৰ্থত বৰ্ণনা কৰা হৈছিল।

## আধুনিক দৃষ্টিভংগী
বৰ্তমান সময়ত এজন প্ৰাপ্তবয়স্ক ব্যক্তিয়ে নাবালকৰ সৈতে যৌন কাৰ্যকলাপত লিপ্ত হোৱাক শিশু যৌন উৎপীড়ন বা আইনী ধৰ্ষণ বুলি গণ্য কৰা হ'ব পাৰে। যৌন সংগমৰ প্ৰতি সন্মতিৰ স্থানীয় বয়সৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি এই কাৰ্যত অপৰাধ বুলি গণ্য কৰা হ'ব পাৰে। সন্মতি আইনৰ বয়স এইক্ষেত্ৰত গুৰুত্বপূৰ্ণ বিবেচিত হয় কিয়নো নাবালকসকলে এক নিৰ্দিষ্ট বয়স নোহোৱালৈকে যৌন কাৰ্যকলাপত অৰ্থপূৰ্ণভাৱে সন্মতি দিবলৈ অক্ষম বুলি গণ্য কৰা হয়। যৌৱন প্ৰাপ্তিৰ পূৰ্বৰ শিশু আৰু কিশোৰ-কিশোৰীসকল সামাজিকভাৱে প্ৰাপ্তবয়স্কসকলৰ সমান নহয়, আৰু উৎপীড়কসকলে তেওঁলোকে ভুক্তভোগী শিশুসকলক আৱেগিকভাৱে নিয়ন্ত্ৰণ কৰে। ৬৫-৬৬ ধাৰাৰ এই আইনবোৰৰ উদ্দেশ্য হৈছে প্ৰাপ্তবয়স্কসকলৰ সৈতে লুণ্ঠনমূলক বা শোষণমূলক যৌন আদান-প্ৰদানৰ বিৰুদ্ধে নাবালকক কিছু সুৰক্ষা দিয়া।

শিশুৰ যৌন উৎপীড়নৰ প্ৰভাৱ সমূহ হৈছে হতাশা, আঘাতৰ পিছত মানসিক চাপ, উদ্বেগ, জটিল আঘাতৰ পিছত শাৰীৰিক অসুস্থতা বা মানসিক চাপ, প্ৰাপ্তবয়স্ক অৱস্থাত অধিক পৰিমাণে ভুক্তভোগী হোৱাৰ প্ৰৱণতা আদি।

যৌন উপভোগৰ ক্ষেত্ৰত ল'ৰাক পছন্দ কৰা যৌন উৎপীড়কসকলে নিজকে "ল'ৰাৰ প্ৰেমিক" বুলি ব্যক্ত কৰিব পাৰে, তেওঁলোকে নিজৰ পক্ষত যুক্তি প্ৰদানৰ বাবে কেতিয়াবা প্ৰাচীন গ্ৰীচৰ প্ৰথাবোৰৰ উল্লেখ কৰে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:যৌন অভিমুখিতা
শ্ৰেণী:এলজিবিটি
স্পেইন

**স্পেইন** ( বা স্পেইন ৰাজ্য () হৈছে ইউৰোপ মহাদেশৰ দক্ষিণ-পশ্চিম কোণত অৱস্থিত এখন ৰাষ্ট্ৰ। চৰকাৰৰ প্ৰকাৰ অনুসৰি, দেশখন এখন সংসদীয় গণতান্ত্ৰিক ৰাজতন্ত্ৰ। ই আইবেৰিয়ান উপদ্বীপৰ প্ৰায় ৮৫% অঞ্চল সামৰি লয়। উপদ্বীপৰ বাকী অংশ স্পেইনৰ আটাইতকৈ সৰু চুবুৰীয়া পৰ্তুগাল আৰু জিব্ৰাল্টাৰৰ ব্ৰিটিছ প্ৰশাসনিক অঞ্চলত অৱস্থিত। স্পেইনৰ এলেকা হৈছে ৫,০৫,৯৯০ বৰ্গ কিমি (১,৯৫,৩৬০ বৰ্গ মাইল); স্পেইন হৈছে ইউৰোপৰ চতুৰ্থ বৃহত্তম দেশ আৰু আকাৰৰ হিচাপত ৰাছিয়া, ইউক্ৰেইন আৰু ফ্ৰান্সৰ পিছত দক্ষিণ ইউৰোপত সৰ্ববৃহৎ। মাদ্ৰিদ হৈছে স্পেইনৰ সৰ্ববৃহৎ চহৰ আৰু ৰাজধানী। বাৰ্চিলোনা, ভেলেন্সিয়া, চেভিয়া, বিলবাও আৰু মালাগা হৈছে আন কেইখনমান গুৰুত্বপূৰ্ণ চহৰ। 
## টোকা

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অনা অসমীয়া ভাষা সমৃদ্ধ প্ৰবন্ধ
শ্ৰেণী:ইউৰোপৰ দেশ
শ্ৰেণী:Articles with hAudio microformats
শ্ৰেণী:ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সদস্য ৰাষ্ট্ৰসমূহ
মেছেনী নৃত্য

**মেছেনী নৃত্য**()  হ’ল উত্তৰবঙ্গৰ ৰাজবংশী মহিলাসকলে পালন কৰা কেৱল মহিলাকেন্দ্ৰিক নৃত্য-গীতৰ অনুষ্ঠান৷ এই নৃত্যত সংযোজিত গীতৰ কথা গ্ৰাম্য লোকাচাৰকেন্দ্ৰিক৷ ই তিস্তাবুঢ়ীৰ ব্ৰত বা পূজা উপলক্ষে অনুষ্ঠিত কৰা হয়৷ বৰ্তমানৰ তিস্তা নৈখনেই অতীজৰ কৰতোয়া নৈ৷ পশ্চিমবঙ্গৰ জলপাইগুৰি, কোচবিহাৰ আৰু আলিপুৰদুৱাৰ আদি অঞ্চলত ঘাইকৈ ইয়াৰ প্ৰচলন আছে৷ 
## বৈশিষ্ট্য
উত্তৰবঙ্গৰ প্ৰধান নদী তিস্তা৷ এই তিস্তা নদী স্থানীয় কৃষিজীৱী মানুহৰ বাবে ভগৱানস্বৰূপ৷ এই নদীৰ কৃপাতে তিস্তাৰ পাৰ শস্যশ্যামলা হয়৷ সেয়ে সেই অঞ্চলৰ গাঁৱৰ মহিলাসকলে গোটেই ব’হাগ মাহ জুৰি তিস্তা নদীৰ পাৰৰ ভূমিত তিস্তাক এক দেবীৰূপে প্ৰতিষ্ঠা কৰি বছৰটোলৈ অপায়-অমঙ্গল আঁতৰ কৰি কৃষি অনুকূল পানী লাভ কৰিবলৈ তিস্তাদেবীক পূজা কৰে৷ এই পূজা বা ব্ৰত কোনো এক বয়সীয়াল মহিলাৰ আহ্বানত আৰু তেওঁৰ নেতৃত্বত ৰাজবংশী মহিলাসকলে দলৱদ্ধ হৈ পালন কৰে৷ কোনো কোনোৱে ইয়াক ’ভেদেই খেলি’ও বোলে৷ মেছেনী নৃত্যৰ লগত গোৱা এটি গীতৰ কলি হ’ল, পূবে না ব্দিব পীৰ পাকাম্বৰ, পশ্চিমে বন্দিব সমুদ্ৰ সাগৰ......’’
## নিয়ম
নদীৰ পাৰৰ কোনো এঘৰত তিস্তাৰ প্ৰতীকৰূপে এডোখৰ প্ৰস্তৰ খণ্ড প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়৷ ব্ৰতধাৰীনীসকলে প্ৰস্তৰখণ্ডটিত পানী ঢালি ঢালি চোতাল বোকাময় কৰে আৰু তাৰপিছত প্ৰস্তৰখণ্ডটি ঘেৰি গোলাকৃতিত থিয় হয় আৰু নাচি নাচি গান গায়৷ এই নাচত ভৰিৰ দুয়োটা গেৰোহা লগ লগাই ৰাখি কঁকাল ভাঙি ভাঙি নাচিব লাগে৷ নাচোঁতে ভৰিৰ পতা তুলিব নোৱাৰে৷ কঁকাল ভঙাটোৱেই এই নাচৰ বিশেষ বৈশিষ্ট৷ তাৰ পাছত যিসকলে ব্ৰত ধাৰণ কৰে, তেওঁলোকে তিস্তাৰ প্ৰতীকটো হাতত সভক্তিৰে তুলি লৈ গোটেই মাহ জুৰি ঘৰে ঘৰে, বাটে বাটে গীত গাই ব্ৰত উদযাপন কৰে৷ পূজাৰ শেষত মূলপূজাত কলৰ দোৰোলাত মাটিৰ চাকি জ্বলাই ফুলেৰে সজাই ধূপ দীপ নৈবেদ্যৰে সৈতে নদীত উটুৱাই দিয়ে৷
## মেছেনী নৃত্যৰ গীত
মেছেনী নৃত্য গ্ৰাম্য জীৱনৰ সুখ-দুখ প্ৰতিভাত কৰা এক অনুষ্ঠান৷ অৱধাৰিতভাবে সেয়ে ইয়াৰ গীতমাতত গ্ৰাম্য জীৱনৰ কথাই পৰিস্ফুত হৈছে৷ তথাপিও এই নাচৰ গীতক দুটা ভাগত ভাগ কৰা হৈছে৷ নাচানিয়া গান আৰু পাথানিয়া গান৷ঘৰৰ চোতালত কৰা নাচৰ সৈতে যি গীত গোৱা হয়, তাক নাচানিয়া গান বোলা হয় আৰু প্ৰস্তৰখণ্ডটি হাতত লৈ পথে পথে যি গান গোৱা হয় তাক পাথানিয়া গান বোলে৷ এই গীতসমূহ লোকগীত আৰু ইয়াৰ ৰচয়িতা ঘাইকৈ ৰাজবংশী মহিলাসকল৷ ’নাচানিয়া গান’ৰ বিষয়বস্তু নাৰীৰ দাম্পত্য জীৱনৰ সুখ-দুখ, আনহাতে, ’পাথানিয়া গান’ৰ বিষয়বস্তু পৰকীয়া প্ৰেম বা শৰীৰী কামনা-বাসনা৷ গীত গাই নাচি নাচি পথেৰে যাওঁতে কেতিয়াবা দুটা দল মুখামুখী হ’লে দুয়োটা দলৰ মাজত নাচ-গানৰ প্ৰতিযোগিতাও চলে৷ তেতিয়া ই আকৰ্ষণীয় হৈ পৰে৷ নৃত্যশিল্পৗসকলে শৰীৰটো সোঁফালে বেঁকা কৰি দুই হাতেৰে পাটানিৰ দুই কোণ ধৰি সাপৰ দৰে এঁকাবেঁকা ভঙ্গীত দুয়োখন ভৰি লগ লগাই ঘূৰি ঘূৰি নৃত্য কৰে৷ যিয়ে নৃত্য কৰে সিয়ে গান নাগায়৷ নৃত্যত সাধাৰণতে যুৱতী ছোৱালীসকলেই অংশগ্ৰহণ কৰে৷ নৃত্য কৰাৰ সময়ত পৰিৱেশনকাৰীসকলৰ হাতত ৰঙা নীলা আদি ৰঙৰ কাগজৰ পতাকা থাকে৷

## তথ্যসূত্ৰ
থালি

**থালি** বা **ভোজনম** (অৰ্থাৎ *সম্পূৰ্ণ আহাৰ*) হৈছে দক্ষিণ এছিয়া, দক্ষিণ-পূব এছিয়া আৰু কেৰিবিয়ান অঞ্চলত খাদ্য পৰিৱেশন কৰিবলৈ ব্যৱহৃত এক ঘূৰণীয়া কাঁহী। কাঁহীত পৰিৱেশন কৰা বিভিন্ন ব্যঞ্জনেৰে গঠিত ভাৰতীয় শৈলীৰ আহাৰ বুজাবলৈও থালি শব্দৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। 

থালি দক্ষিণ এছিয়াত বিভিন্ন আনুষ্ঠানিকতাৰ বাবেও ব্যৱহাৰ কৰা হয়। 

## ইতিহাস
ইণ্ডিয়ান নেচনেল ট্ৰাষ্ট ফৰ আৰ্ট এণ্ড কালচাৰেল হেৰিটেজে উল্লেখ কৰা মতে, কালিবাঙ্গনৰ সিন্ধু উপত্যকা সভ্যতাৰ (খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৩৫০০ –খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ২৫০০) স্থানত খননত পোৱা তন্দুৰ (ৰন্ধন চৌকা), থালি, লোটা আৰু ৰুটি বনোৱাৰ বেলনা আদিৰ অস্তিত্বৰ দ্বাৰা ভাৰতৰ ৰন্ধন আৰু খাদ্যাভ্যাসত ধাৰাবাহিকতাৰ ব্যৱহাৰৰ প্ৰাথমিক প্ৰমাণ প্ৰতিষ্ঠা কৰিব পাৰি।

## থালি/ভোজনম
থালিৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে ধাতুৰে নিৰ্মিত কাঁহী আৰু ইয়াত আহাৰ পৰিৱেশন কৰা হ'ব পাৰে। আনহাতে ভোজনম শব্দই সম্পূৰ্ণ আহাৰ বুজায়। থালি হৈছে দক্ষিণ এছিয়াত আহাৰ পৰিৱেশন কৰাৰ জনপ্ৰিয় পদ্ধতি।  থালি এখনৰ আঁৰৰ ধাৰণাটো হ'ল যে একেখন কাঁহীতে ছটা সোৱাদ অৰ্থাৎ মিঠা, নিমখীয়া, তিতা, টেঙা, কেঁহা আৰু জলা সকলোৰে সোৱাদ আগবঢ়োৱা।  ভাৰতীয় খাদ্যৰ পৰম্পৰা অনুসৰি এই ছটা সোৱাদৰ এক সঠিক ভাৰসাম্য হ'ব লাগে। ৰেষ্টুৰেণ্টবোৰে সাধাৰণতে নিৰামিষ বা আমিষ থালিৰ বিকল্প প্ৰদান কৰে। তামিলনাডুৰ কেণ্টিনত নিৰামিষ ভোজনম সচৰাচৰ দেখিবলৈ পোৱা যায়।

ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ অঞ্চলভেদে থালিত পৰিৱেশন কৰা ব্যঞ্জনসমূহ পৃথক হয়। এই ব্যঞ্জনসমূহ সাধাৰণতে সৰু সৰু বাটিত পৰিৱেশন কৰা হয়। হিন্দুস্তানী ভাষাত ইয়াক কোৱা হয় কাটোৰী। এই কাটোৰীসমূহ ঘূৰণীয়া কাঁহীৰ দাঁতিত ৰখা হয়। কেতিয়াবা কেইবাখলপযুক্ত তীখাৰ কাঁহীও ব্যৱহাৰ কৰা হয়। সাধাৰণ ব্যঞ্জনৰ ভিতৰত ভাত, দাইল, পাচলি, ৰুটি, পাপড়, দৈ, কম পৰিমাণৰ চাটনি বা আচাৰ, আৰু এবিধ মিঠা ব্যঞ্জন একোখন থালিত থাকে।  ভাত বা ৰুটি হৈছে সাধাৰণতে থালিৰ কেন্দ্ৰীয় অংশ দখল কৰা মুখ্য ব্যঞ্জন। আনহাতে পাচলিৰ তৰকাৰী আৰু অন্যান্য আনুষংগিক ব্যঞ্জনবোৰ বৃত্তাকাৰভাৱে ৰখা হয়। ৰেষ্টুৰেণ্ট বা অঞ্চলটোৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি একোখন থালিত সেই অঞ্চলৰ থলুৱা সুস্বাদু খাদ্য থাকিব পাৰে। সাধাৰণতে থালি একোখন বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ ৰুটি আৰু বিভিন্ন নিৰামিষ তৰকাৰীৰে আৰম্ভ হয়। অৱশ্যে, দক্ষিণ ভাৰত আৰু দক্ষিণ-পূব এছিয়াত ভোজনমৰ সৈতে পৰিৱেশন কৰা একমাত্ৰ মুখ্য উপাদান হৈছে ভাত। থালি বা ভোজনম কেতিয়াবা ইয়াত অন্তৰ্ভুক্ত ব্যঞ্জনসমূহৰ আঞ্চলিক বৈশিষ্ট্যৰ দ্বাৰা নামাংকিত কৰা হয়। উদাহৰণস্বৰূপে, অন্ধ্ৰ ভোজনম, নেপালী থালি, ৰাজস্থানী থালি, গুজৰাটী থালি, মহাৰাষ্ট্ৰীয় থালি, তামিল উনাভু আৰু থাই উনাভুৰ আদি স্থানীয় নামেৰে একোখন থালি জনাজাত হ'ব পাৰে। দক্ষিণ এছিয়া আৰু কেৰিবিয়ান অঞ্চলৰ বহুতো ঠাইত থালিত পাওৰুটী আৰু ভাত একেলগে পৰিৱেশন কৰা নহয়। সাধাৰণতে, পাওৰুটী প্ৰথমেই অৰ্থাৎ ভাতৰ আগতে পৃথকে আগবঢ়োৱা হয়। 
### অসমীয়া থালি
অসমীয়া পৰম্পৰাগত থালি একোখনৰ মুখ্য উপাদান হৈছে ভাত। আনুষংগিক উপাদানসমূহৰ ভিতৰত খাৰ, মাছৰ টেঙা, আলু পিটিকা, মাটিমাহৰ দাইল, মচুৰমাহৰ দাইল, সানমিহলি পাচলিৰ ব্যঞ্জন, সেউজীয়া শাকৰ ব্যঞ্জন, নেমুটেঙা, জলকীয়া, পানীটেঙা আদি থাকে। আমিষৰ ভিতৰত তিল, পাচলি আদিৰে ৰন্ধা কুকুৰা, হাঁহ বা পাৰৰ মাংসৰ লগতে জনজাতীয় থালি এখনত গাহৰিৰ মাংসও অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়। ইয়াৰ লগতে চুঙাত দিয়া, পাতত দিয়া আদি ব্যঞ্জনো দেখা যায়।

### সীমাহীন থালি
সীমাহীন থালিৰ অৰ্থ হৈছে এনে থালি যাৰ উপাদানসমূহে গ্ৰাহকৰ প্ৰয়োজন অসীমিতভাৱে পুনৰাই যোগান ধৰা হয়।  খাদ্য সম্পৰ্কীয় লেখক কুনাল বিজয়কাৰে এক সীমাহীন থালিক কেৱল বিভিন্নতা বা সীমাহীনতাৰ বাবে নহয়, ভাৰতীয় পৰম্পৰাৰ প্ৰতি ন্যায্য হোৱাৰ বাবে সৰ্বাধিক ভাৰতীয় বুলি গণ্য কৰে। 

## তথ্য সংগ্ৰহ

## অতিৰিক্ত পঠন

* .

শ্ৰেণী:খাদ্য
মণিপুৰী ৰন্ধনপ্ৰণালী

**মণিপুৰী ৰন্ধনপ্ৰণালী** () হৈছে উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ এখন ৰাজ্য মণিপুৰৰ পৰম্পৰাগত ৰন্ধনপ্ৰণালী। ৰাজ্যখনৰ দৈনন্দিন আহাৰ ভাতৰ ওপৰত আধাৰিত। আনুষংগিক ব্যঞ্জন হিচাপে পাচলি, মাছ আৰু মাংসৰ কেইবিধমান ব্যঞ্জন ইয়াৰ সৈতে থাকে।  আহাৰত সাধাৰণতে শুকান বা ভজা মাছৰ সৈতে ৰন্ধা এনচাং বা আথংবা নামৰ এবিধ পাচলিৰ তৰকাৰী; কাংহৌ নামৰ লৰাই লৰাই ভজা পাচলি; আৰু এক জলা সামগ্ৰী থাকে। এই জলা সামগ্ৰী *মৰোক মেটপা* (জলকীয়াৰ চাটনী), *[[ইৰোম্বা]]* (জলকীয়া আৰু কিণ্বিত মাছৰ সৈতে মিশ্ৰিত সিজোৱা পাচলি), বা *চিংজু* নামৰ এক চালাড হ’ব পাৰে। সকলো আনুষংগিক ব্যঞ্জনৰ সৈতে নিৰ্বাচিত কিছু সতেজ শাক থাকে আৰু ইয়াক একেলগে মাৰোই বুলি কোৱা হয়। মেইটেই ৰন্ধনপ্ৰণালীৰ আধাৰ হৈছে নগাৰী নামৰ কিণ্বিত মাছ। মাংসৰ কেইবাবিধো ব্যঞ্জন যেনে কুকুৰা আৰু গাহৰিৰ মাংস  স্বকীয় শৈলীৰে ৰন্ধা হয়।  কিন্তু ধৰ্ম্মীয় নিষিদ্ধতাৰ বাবে পাংগলসকলে গাহৰি ৰান্ধিব নোৱাৰে। 

বেছিভাগ আহাৰত চেনিৰ (চেম-ফুট) সৈতে ভাপত দিয়া (এ-ঙানবা) বা সিজোৱা পাচলি সচৰাচৰ দেখা যায়। সৰহভাগ ব্যঞ্জনত সৰিয়হৰ তেলত তেজপাত, পিয়াজৰ নলা, পিয়াজ, নহৰু আৰু আদা ভাজি সুগন্ধি যোগ কৰা হয়। ইয়াৰ পিছত বাকী পাচলিসমূহ যোগ কৰা হয়। বেছিভাগ তৰকাৰীত কম পৰিমাণৰ তেল ব্যৱহাৰ কৰা হয় যদিও কাংহৌ (লৰাই ভজা জলা পাচলি) আৰু বড়াৰ () বাবে সৰহকৈ তেলৰ প্ৰয়োজন হয়। মাছ এক মুখ্য উপাদান আৰু প্ৰতিখন থালিত ভজা বা অন্য ৰূপত মাছ দেখা যায়। বৰ্ধিত মূল্যৰ বাবে মাছৰ আঞ্জা কেৱল মাজে-সময়ে বা ভোজৰ সময়ত প্ৰস্তুত কৰা হয়। মেইটিছ, পাংগল আৰু মেইটেই খ্ৰীষ্টানসকলে মণিপুৰৰ উপত্যকাত বাস কৰে য'ত হ্ৰদ, নদী আৰু পুখুৰীৰ মিঠা পানীৰ মাছৰ প্ৰাচুৰ্য দেখা যায়। 

## সাধাৰণ উপাদান্সমূহ
মণিপুৰৰ মুখ্য আহাৰত ভাত, মাছ আৰু জলজ আৰু স্থলজ দুয়ো প্ৰকাৰৰ শাক-পাচলি থাকে। মণিপুৰীসকলে সাধাৰণতে শাকনিবাৰীত পাচলি আৰু ঘৰৰ চাৰিওফালে থকা সৰু পুখুৰী মৎস্য পালন কৰে। পাচলিৰ উৎপাদন ঘৰতেই কৰা হয় বা স্থানীয় বজাৰৰ পৰা কিনি অনা হয় বাবে মণিপুৰী ৰন্ধনপ্ৰণালীসমূহ ঋতুৰ সৈতে সম্পৰ্ক থকা। প্ৰতিটো ঋতুত বিশেষ পাচলি আৰু ইয়াৰ প্ৰস্তুতি ভিন্ন হয়। বিভিন্ন সুগন্ধি শাক-পাত আৰু শিপাৰ ব্যৱহাৰৰ বাবে সোৱাদ আন ভাৰতীয় ৰন্ধনপ্ৰণালীতকৈ মণিপুৰী ৰন্ধনপ্ৰণালী ভিন্ন।

মণিপুৰী ৰন্ধনশৈলীত নহৰুৰ নলা, মানধনিয়া, মছন্দৰি, পদিনা, ভিয়েটনামী ধনিয়া, বিভিন্নধৰণৰ কাঠফুলা আদি ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ইয়াৰ লগতে শাক হিচাপে ঘিউ কচু, কলমৌ, টেঙামৰা, জাপানী পাৰ্ছলি, লেটুছ, লাইশাক আদি ব্যৱহৃত হয়।
## সচৰাচৰ ব্যঞ্জন
ইৰোম্বা হৈছে এক চাটনি য'ত যথেষ্ট ৰঙা জলকীয়া বা উমোৰোকৰ সৈতে ঙাৰী (কিণ্বিত মাছ), জুইত শুকুৱাই ৰখা বা ভজা মাছৰ সৈতে পাচলি ভাত্ত দি বা সিজাই তৈয়াৰ কৰা ইয়াক বিভিন্ন শাক, ধনিয়া আদিৰে সজোৱা হয়। 

চিংজু হৈছে বিভিন্ন কেঁচা পাচলিৰ চালাড। ঋতুৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি ইয়াত বিভিন্ন সংমিশ্ৰণ থাকিব পাৰে। পাচলিবোৰ অতি পাতলকৈ কটা হয় যদিও লগত থকা বনৌষধি আৰু শাক-পাতবোৰ ডাঠকৈয়ে কটা হয়। ইয়াৰ কিছুমান মুখ্য উপাদান হৈছে বন্ধাকবি, পদুমৰ কাণ্ড, লাফু থাৰু (কলডিল), কমপ্ৰেক (এক প্ৰকাৰৰ সুগন্ধি ভেষজ), কোল্লামনি (আন এবিধ ভেষজ), য়ংচাক ()। লগত থকা বনৌষধি আৰু শাকৰ ভিতৰত আছে মিঠা মটৰৰ গুটি, টোনিংখোকৰ () পাত আৰু শিপা, ধনিয়া পাত ইত্যাদি। 

চামথং বা কাংছই হৈছে যিকোনো বতৰৰ পাচলিৰ এক তৰকাৰী। ইয়াত ডাঠকৈ কটা পিয়াজ বা পিয়াজৰ নলা, আদা,  শুকান মাছ বা ভজা মাছৰ টুকুৰা আদি থাকে।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ৰন্ধনপ্ৰণালী
শ্ৰেণী:মণিপুৰৰ ৰন্ধনশৈলী
মণিকা দেৱী

**মণিকা দেৱী** (; জন্ম:১৯৭৯) এগৰাকী অসমীয়া গল্পকাৰ, গীতিকাৰ আৰু শিক্ষক। তেওঁৰ পিতৃ কামিনী কুমাৰ শৰ্মা আৰু মাতৃ তৰুলতা দেৱী। দৰং জিলাৰ মঙলদৈত তেখেতৰ জন্ম হয়। তেওঁলোকৰ মূল বাসস্থান নলবাৰীৰ নামখলাত।  ২০০৫ চনত তেখেতে ‘প্ৰিয় আলাপ’ গল্প সংকলনৰ বাবে মুনীন বৰকটকী বঁটা আৰু ২০১৪ চনত ‘জহৰ-মহৰ’ গল্প সংকলনৰ বাবে সাহিত্য অকাডেমি যুৱ বঁটা লাভ কৰে৷ তেখেতে ২০১৭ চনত গীতিকাৰ হিচাপেও আত্মপ্ৰকাশ কৰে। বৰ্তমানলৈকে তেখেতৰ সৰ্বমুঠ ৯খন গল্প গ্ৰন্থ প্ৰকাশ পাইছে৷ মণিকা দেৱীৰ গীতত সুৰকাৰ সুনীল দেৱে সুৰ সংযোজনা কৰিছে আৰু পুলক বেনাৰ্জী, মিতালী দে আদি শিল্পীয়ে কণ্ঠ দান কৰিছে।

## শিক্ষা
*প্ৰাথমিক শিক্ষাঃ বৰখলা প্ৰাথমিক বিদ্যালয় আৰু নামখলা নিম্ন বুনিয়াদী বিদ্যালয়। 
*হাইস্কুলীয়া শিক্ষাঃ বৰখলাৰ পশ্চিম বড়িগোগ ধীৰদত্ত উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত অষ্টম শ্ৰেণীলৈ, তাৰপিছত মঙলদৈ নগৰ বালিকা উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত নৱম আৰু দশম শ্ৰেণী পঢ়ি তাৰপৰাই ১৯৯৫ চনত প্ৰথম বিভাগত মেট্ৰিক পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ। 
*১৯৯৭ চনত সন্দিকৈ মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা কলা শাখাত প্ৰথম বিভাগত উচ্চতৰ মাধ্যমিক পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ। 
*সন্দিকৈ মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা ২০০০ চনত ইংৰাজী বিভাগত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ। 
*কটন মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা ২০০৩ চনত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ। 
*২০০৪ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা প্ৰথম শ্ৰেণী লাভ কৰি বি.এড ডিগ্ৰী লাভ।

## সাহিত্য কৰ্ম
* প্ৰিয় আলাপ, বাণী মন্দিৰ, ২০০৫
* সখীয়তী,  অৰ্থাৎ প্ৰেছ, ২০০৭
* মৈদামৰ জোনাকী, আঁক-বাক, ২০০৯
* জহৰ মহৰ, পি.জি ইণ্ডিয়া, ২০১১
* The Igloo (trans), পি জি ইণ্ডিয়া, ২০১৩
* বানপানী আহিছি চমাকে ভমাকে, ভবানী বুক্চ, ২০১৪
* বুঢ়াটোৱে ক'লে, বনফুল প্ৰকাশন, ২০১৭
* বৈতৰণী, পূৰ্বায়ণ প্ৰকাশন, ২০২০
* মণিকা দেৱীৰ নিৰ্বাচিত গল্প, সম্প্ৰীতি প্ৰকাশন, ২০২৩
* ভালপোৱা: (গীতালি বৰাৰ সৈতে যুটিয়াভাবে) প্ৰকাশক পাঞ্চজন্য, ২০২৩

## বঁটা আৰু সন্মান
*সাহিত্য অকাডেমি যুৱ বঁটা ('জহৰ-মহৰ' ২০১৪)
*মুনীন বৰকটকী বঁটা ('প্ৰিয় আলাপ', ২০০৫)
*পদ্মশ্ৰী যুগল কিশোৰ চৌধুৰী সোঁৱৰণী বঁটা (২০১৫)

## তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:সাহিত্য অকাডেমি যুৱ পুৰস্কাৰ বিজয়ী
শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক
কড়ি খেল

**কড়ি খেল** অসম,নেপাল আৰু বাংলাদেশৰ এবিধ পৰম্পৰাগত গ্ৰামীণ খেল। অসমৰ লোকসকলে পৰম্পৰাগত ভাৱে বহাগ বিহুৰ সময়ত এই খেল খেলিছিল। কড়িখেল হৈছে একক বা দলীয়ভাৱে দুজনৰ পৰা দহজনলৈকে খেলিব পৰা একপ্ৰকাৰৰ প্ৰতিযোগিতামূলক খেল। এইখেলত পুৰুষ-মহিলা উভয়ে অংশগ্ৰহণ কৰিব পাৰে। ৰঙালী বিহুৰ সময়ত এই খেল এতিয়াও জনপ্ৰিয়। কড়ি খেল ধৰ্মীয়কৃত্যৰ লগত জড়িত আৰু ই প্ৰজননৰ প্ৰতীক হিচাপে অসমীয়া সমাজত গৃহীত। কড়িখেলত যদি কোনো পুৰুষৰ কড়ি ফুটে তেন্তে সেই সেই পুৰুষৰ ভাগ্যোদয় হয় আৰু জিকিলে অবিবাহিতজনৰ বিবাহৰ যোগ মিলে বুলি কোনো কোনোৱে বিশ্বাস কৰে। অসমীয়া বিবাহ পৰম্পৰাটো দৰা-কইনাৰ মাজত বিভিন্ন খেল-ধেমালিৰ ভিতৰত কড়ি খেলাৰ প্ৰথা প্ৰচলিত। এই খেলত যিজন জিকে সংসাৰ চলোৱাত তেওঁ অধিক পটু বুলি ভবা হয়। ইয়াৰোপৰি সন্তান জন্মৰ পূৰ্বে ল'ৰা নে ছোৱালী জন্ম হ'ব সেইসম্পৰ্কীয় অনুমানৰ বাবেও কোনো কোনো অঞ্চলত কড়ি খেলাৰ নিয়ম প্ৰচলিত। 

নেপালত কড়ি খেলক একপ্ৰকাৰৰ জুৱা খেলৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ইয়াত চাৰিজন পৃথক খেলুৱৈয়ে ১৬টা কড়ি টছ্ কৰে। এই খেল সাধাৰণতে হিন্দু উৎসৱ তিহাৰ বা দীপাৱলীৰ সময়ত ঘৰ আৰু ৰাজহুৱাভাৱে খেলা হয়। একেটা উৎসৱতে এই কড়িবোৰ দেৱী লক্ষ্মী আৰু সম্পদৰ প্ৰতীক হিচাপেও উপাসনা কৰা হয়। 

## প্ৰয়োজনীয় সামগ্ৰী

কড়িখেল অতি সহজে কম খৰচত খেলিব পৰা এবিধ খেল। ইয়াৰ বাবে প্ৰধানত চাৰিটা বা ছটা কড়িৰ প্ৰয়োজন হয়। মাটিত বা কাপোৰত বৰ্গাকাৰ ঢাল আঁকি লোৱা হয় আৰু এই ঢালৰ ওপৰত কড়িগুটিবোৰ সঞ্চালন কৰা হয়। ঢাল হৈছে খেলিবৰ বাবে আঁকি লোৱা বৰ্গ আকাৰৰ এক আৰ্হি আৰু ইয়াত কড়িবোৰ নিয়ম অনুসৰি সঞ্চালন কৰা হয়।

## খেলাৰ পদ্ধতি
এই খেলত দুজনৰ পৰা দহজন লৈকে ভাগ ল'ব পাৰে। চাৰিৰ পৰা ছটা লৈকে কড়িৰে পুৰুষ মহিলা উভয়ে খেলিব পৰা এই খেলৰ প্ৰণালী কেবাটাও আছে। ঢাল সহকাৰে আৰু ঢাল নোহোৱাকৈ দুইধৰণে খেলিব পাৰি। মাটি বা পাটিত পৰাকৈ চাৰিটা বা পাঁচোটা কড়ি মাৰি দিয়া হয় আৰু আটাইকেইটা কড়ি উবুৰি খাই পৰিলে পূৰ্ণ নম্বৰ (চাৰি বা পাঁচ) পায়। পূৰ্ণনম্বৰ পোৱাৰ পিছত হাত খোলে আৰু যিমানটা কড়ি চিৎ হৈ পৰে দহৰ গণিতকত যথাক্ৰমে দহ, বিশ, ত্ৰিশ, চল্লিছ কিম্বা পঞ্চাশ পায়। এইদৰে বাৰেপতি খেলি খেলি উৰ্দ্ধতম সংখ্যাত (এশৰ পৰা পাঁচশলৈকে) উপনীত হয়। আন এক প্ৰকাৰেও ঢাল নোহোৱাকৈ কড়ি খেলা হয়। চাৰি বা পাঁচটা কড়িৰে খেলিব পৰা এই খেলত দুটা দুটা কড়ি টিলিকি মাৰি লগ লগাব পাৰিলে এযোৰত দহ, দুযোৰত বিশ, তিনিযোৰত ত্ৰিশ এই অনুক্ৰমে এশ বা দুশলৈকে সংখ্যা পাব পাৰে। যোৰ টিলিকি মাৰি লগ লগাব নোৱাৰিলে কড়ি অন্য এজনৰ হাতলৈ যায়। ঢাল পাতি খেলা কড়িখেলত মুঠ ছটা কড়িৰ আৱেশ্যক। এই খেলৰ ঢাল কাপোৰত বা মাটিত আঁকি লোৱা হয়। এহাতেৰে কড়িকেইটা ঢালখনত মাৰি পঠালে এটা উবুৰি ঘাই পাঁচোটা চিৎখাই পৰিলে ‘দহ' হয়। ইয়াকে ‘জগোৱা’ বোলে। পাঁচটা উবুৰি খাই এটা চিৎ খাই পৰিলে 'পচি' বোলে। ছয়টা কঢ়িয়েই তললৈ চিৎ খাই পৰিলে ‘মুদ্ৰা' বোলে। বৰ্গক্ষেত্ৰাকাৰ ঢালত গুটি একোটা পৰিবলৈ হ'লে চাৰিওখন হাত বগাই ৭৩টা ঘৰ চেৰাব লাগে আৰু তেতিয়াই গুটি পকে। যিজনে পকাব পাৰে সেইজনেই জিকে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:পৰম্পৰাগত ক্ৰীড়া
কন্যাক নগা জনগোষ্ঠী

**কন্যাক**সকল নগা জনজাতি গোটবোৰৰ ভিতৰত এটা। নাগালেণ্ডৰ মন জিলা, অৰুণাচল, অসম আৰু ম্যানমাৰৰ কাষৰীয়া অঞ্চলত বাস কৰা কন্যাক হৈছে নাগালেণ্ডৰ অন্যতম মুখ্য জনজাতি। তেওঁলোক মঙ্গোল জাতিত অন্তৰ্ভুক্ত আৰু ভাষিকভাৱে তিব্বত-বাৰ্মা পৰিয়ালৰ নাগা-কুকি গোটত অন্তৰ্ভুক্ত। উত্তৰ পূব ভাৰতৰ নাগালেণ্ডৰ ১৬টা জনজাতিৰ ভিতৰত কন্যাকসকল আটাইতকৈ ডাঙৰ।  নাগালেণ্ডত, তেওঁলোক থকা ঠাইখন 'আংঘসকলৰ দেশ' বুলিও জনাজাত। আংঘ বা ৱাংঘসকল এই জাতিৰ পৰম্পৰাগত মুৰব্বী সেয়ে তেওঁলোকে সকলোৰে পৰা উচ্চ সন্মান অৰ্জন কৰে। তেওঁলোকে শত্ৰুৰ মূণ্ড চিকাৰ কৰি সন্মানৰ চিহ্ন হিচাপে মুখত টেটু অৰ্জন কৰে।
কন্যাকসকলৰ অন্যতম পৰম্পৰাগত পেচাবোৰ হৈছে: বন্দুকমেৰামতিৰ কাম, লোৰ কাম, পিতলৰ কাম, আৰু বাৰুদ নিৰ্মাণ। তেওঁলোকে 'জাংলাউ' আৰু কাঠৰ ভাস্কৰ্য নিৰ্মাণত পাৰদৰ্শী। জাংলাউ নামৰ সঁজুলিটো অত্যন্ত বহুমুখী, কিয়নো ই চুৰি আৰু কুঠাৰ দুয়োটা হিচাপে কাম কৰিব পাৰে। 
## উৎসৱ
আওলিয়াং হৈছে কন্যাকসকলৰ মুখ্য উৎসৱ। এপ্ৰিলৰ প্ৰথম সপ্তাহত (১-৬ তাৰিখ) বসন্তক স্বাগতম জনোৱাৰ বাবে আৰু লগতে বীজ ৰোপণৰ আগতে ভূমিত সৰ্বশক্তিমানৰ (কাৱাং) আশীৰ্বাদ পোৱাৰ বাবে উদযাপন কৰা হয় এই উৎসৱ। তেওঁলোকৰ আন এক উৎসৱ লাও অং মো, হৈছে আগষ্ট/ছেপ্টেম্বৰ মাহত উদযাপন কৰা পৰম্পৰাগত শস্য চপোৱা উৎসৱ।
## সমাজ
কন্যাকসকল ভাৰতৰ উত্তৰ পূব অঞ্চলৰ অৰুণাচল প্ৰদেশৰ টিৰাপ, লংডিং আৰু চাংলাং জিলাত বাস কৰে; অসমৰ চিবসাগৰ জিলাতো তেওঁলোকৰ বসতি। তেওঁলোকক অৰুণাচল প্ৰদেশত ʼৱাংচুʼ বুলি জনা যায় ('ৱাংচু' হৈছে 'কন্যাক'ৰ সমাৰ্থক শব্দ)। জাতিগত, সাংস্কৃতিক আৰু ভাষিকভাৱে একেখন চুবুৰীয়া ৰাজ্য অৰুণাচল প্ৰদেশৰ নকট আৰু টাংচাও কন্যাকসকলৰ সৈতে ওতপ্ৰোতভাৱে সম্পৰ্ক। খ্ৰীষ্টান ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰা নাগা জনজাতিসকলৰ ভিতৰত কন্যাকসকল অন্তিম জনজাতি আছিল। অতীতত, তেওঁলোকে ওচৰৰ গাওঁবোৰত আক্ৰমণ কৰাৰ বাবে কুখ্যাত আছিল, যাৰ ফলত প্ৰায়ে বিৰোধী যোদ্ধাসকলৰ শিৰশ্ছেদ হৈছিল। শিৰশ্ছেদ কৰা মুৰবোৰ ট্ৰফী হিচাপে লোৱা হৈছিল আৰু সাধাৰণতে 'বান' (এটা সাম্প্ৰদায়িক ঘৰ)ত ওলমাই দিয়া হৈছিল। চিকাৰ কৰা নৰমুণ্ডৰ সংখ্যাই এজন যোদ্ধাৰ শক্তিসূচিত কৰিছিল। কিছুমান মানুহে নৰমুণ্ড চিকাৰক তেওঁলোকৰ দৈনন্দিন জীৱনৰ বৃত্তি হিচাপে গণ্য কৰিছিল। তেওঁলোকে গাওঁখনক শত্ৰুৰ আক্ৰমণৰ পৰা সুৰক্ষিত কৰিছিল। তেওঁলোকক গাওঁখনৰ উদ্ধাৰকৰ্তা হিচাপে গণ্য কৰা হৈছিল।  শিৰশ্ছেদ অভিযানবোৰ প্ৰায়ে কিছুমান অন্ধবিশ্বাসৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হৈছিল, যেনে সন্মান, সংহতি আনুগত্য আৰু ত্যাগৰ নীতি। খ্ৰীষ্টান ধৰ্মপ্ৰচাৰক আৰু ব্ৰিটিছ শাসনৰ প্ৰচেষ্টাৰ ফলত বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে নৰমুণ্ড চিকাৰ প্ৰথাৰ সমাপ্তি ঘটিছিল।
জনজাতীয় সদস্যসকলে তেওঁলোকৰ প্ৰত্যেকে নিজৰ কৰ্তব্য আৰু দায়িত্বক কঠোৰভাৱে পালন কৰি এক অতি শৃংখলাবদ্ধ সামূহিক জীৱন বজাই ৰাখে। এজন ধৰ্মপ্ৰচাৰকে জনাইছিল যে কিছুমান কন্যাক জনজাতিয়ে তেওঁলোকৰ শত্ৰুৰ পৰা লোৱা প্ৰকৃত দাঁতৰ মালা পিন্ধাও দেখা গৈছিল।

## ভাষা
কন্যাক ভাষাটো চীন-তিব্বতৰ চাল পৰিয়ালৰ উত্তৰ নগা উপশাখাৰ অন্তৰ্গত বুলি উদ্ধৃতি পৌৱাযায়।
## তথ্যসূত্ৰ
মিত্ৰবিন্দা

**মিত্ৰবিন্দা** () হৈছে দেৱতা শ্ৰীবিষ্ণুৰ অৱতাৰ আৰু দ্বাপৰ যুগৰ দ্বাৰকাৰ ৰজা তথা কৃষ্ণৰ আঠজন প্ৰধান অষ্টভাৰ্যাৰ ষষ্ঠতম ৰাণী।

## পৰিয়াল আৰু নামসমূহ
ভাগৱত পুৰাণত মিত্ৰবিন্দাক অৱন্তী ৰাজ্যৰ ৰজা জয়সেনাৰ কন্যা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

বিষ্ণু পুৰাণত মিত্ৰবিন্দাক শৈব্যা বা শৈভ্যা (অৰ্থ: ৰজা শিৱীৰ কন্যা/বংশধৰ) বুলি কোৱা হৈছে। বিষ্ণু পুৰাণৰ ভাষ্যকাৰ ৰত্নাগৰ্ভাই মিত্ৰবিন্দাক কৃষ্ণৰ আন এগৰাকী মুখ্য ৰাণী কালিন্দীৰ সৈতে চিনাক্ত কৰে।

হৰিবংশত, তেওঁক শিৱীৰ জীয়ৰী (বা পিতৃবংশী বংশধৰ) সুদত্ত বুলি কোৱা হৈছে। তেওঁ এগৰাকী অতি সৎ, মহৎ আৰু ৰূপৱতী কন্যা আছিল। ভাগৱত পুৰাণত বৰ্ণনা কৰা মতে, তেওঁৰ দুগৰাকী ভাতৃ আছিল যাৰ নামবোৰ ক্ৰমে বিন্দ (বিন্দ্য) আৰু অনুবিন্দ (অনুবিন্ধ্য) আছিল যিয়ে মিত্ৰবিন্দাৰ বিয়াৰ সময়ত অৱন্তীত সহ-শাসক হিচাপে শাসনভাৰ চলাইছিল। তেওঁলোক কৌৰৱসকলৰ নেতা দুৰ্যোধনৰ সহকৰ্মী আছিল। সেয়েহে তেওঁলোকে মিত্ৰবিন্দাই কৃষ্ণৰ সৈতে বিয়া হোৱা ধাৰণাটোৰ বিৰোধিতা কৰিছিল, কিয়নো তেওঁ কুন্তী পুত্ৰ পাণ্ডৱ আৰু কৌৰৱৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বীসকলৰ সৈতে সম্পৰ্ক ৰাখিছিল।

## বিবাহ
ভাগৱত পুৰাণত কৃষ্ণৰ আৰু মিত্ৰবিন্দাৰ বিবাহৰ সম্বন্ধে বৰ্ণনা চমুকৈ পোৱা যায়। তেওঁ স্বয়ংবৰ অনুষ্ঠানত কৃষ্ণক তেওঁৰ স্বামী হিচাপে বৰণ কৰে। কিন্তু তেওঁৰ ভাতৃসকলে ইয়াক ভাল নাপায় আৰু বিয়াখন নিষিদ্ধ কৰে। তেওঁলোকে কৌৰৱসকলৰ বাহিনীৰ সৈতে যোগদান কৰে আৰু কৃষ্ণৰ বিৰূদ্ধে যুঁজ দিয়ে। শ্ৰীকৃষ্ণই ৰাজকুমাৰসকলক পৰাজিত কৰি মিত্ৰবিন্দাক বলপূৰ্বক তাৰ পৰা আঁতৰাই লৈ যায়। ভাগৱত পুৰাণৰ বল্লভাচাৰ্যৰ ভাষ্যত মিত্ৰবিন্দা আৰু কৃষ্ণই ইজনে সিজনৰ প্ৰতি গভীৰ প্ৰেম আছিল, কিন্তু তেওঁৰ ভাতৃ আৰু দেউতাকে তাৰ বিৰোধিতা কৰিছিল আৰু দুৰ্যোধনক তেওঁৰ স্বামীৰ বাবে বিবেচনা কৰিছিল। তেওঁৰ দেউতাকে স্বামী বাছনি কৰাৰ বাবে এটা স্বয়ংবৰ অনুষ্ঠানৰ আয়োজন কৰিছিল; য’ত দুৰ্যোধনকে ধৰি সকলো ৰাজকুমাৰ সেই অনুষ্ঠানত উপস্থিত আছিল। যেতিয়া শ্ৰীকৃষ্ণ স্বয়ংবৰ অনুষ্ঠানলৈ আহিছিল তেতিয়া মিত্ৰবিন্দই কৃষ্ণক তেওঁৰ সমস্যাৰ বিষয়ে অৱগত কৰিছিল আৰু তেওঁক অপহৰণ কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰিছিল। মিত্ৰবিন্দাৰ ইচ্ছা অনুযায়ী, কৃষ্ণই তেওঁক স্বয়ংবৰ অনুষ্ঠানৰ পৰা অপহৰণ কৰিছিল। শ্ৰীকৃষ্ণক তেওঁৰ ভাতৃ, দুৰ্যোধন আৰু আন ৰাজকুমাৰে প্ৰত্যাহ্বান জনাইছিল যিসকলে মিত্ৰবিন্দাক বিয়া কৰাব বিচাৰিছিল। কৃষ্ণই তেওঁলোকক সকলোকে পৰাজিত কৰি মিত্ৰবিন্দাক দ্বাৰকালৈ লৈ গৈছিল। আৰু আনুষ্ঠানিকভাৱে তেওঁক বিয়া কৰাইছিল৷

## পৰৱৰ্তী জীৱন
কৃষ্ণ আৰু তেওঁৰ ৰাণীসকলে এবাৰ হস্তিনাপুৰলৈ গৈ কুন্তী দেৱী, তেওঁৰ পুত্ৰ পাণ্ডৱসকলক আৰু পাঁচ পাণ্ডৱৰ পত্নী দ্ৰৌপদী লগ কৰিবলৈ গৈছিল। কুন্তীৰ নিৰ্দেশনা মতে, দ্ৰৌপদীয়ে মিত্ৰবিন্দা আৰু আন ৰাণীসকলক উপহাৰ দি পূজা আৰু সন্মান প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। মিত্ৰবিন্দাই দ্ৰৌপদীক শ্ৰীকৃষ্ণৰ সৈতে তেওঁৰ কেনেকৈ বিয়া হ’ল সেই বিষয়ে বৰ্ণনা কৰিছিল।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাগৱত পুৰাণৰ চৰিত্ৰ
শ্ৰেণী:হিন্দু কিংবদন্তি
শ্ৰেণী:শ্ৰীকৃষ্ণৰ সহধৰ্মিণী
ধনদা পাঠক

**ধনদা পাঠক** (বিবাহৰ পূৰ্বে **বৰ্মন**; ) এগৰাকী অসমীয়া কণ্ঠশিল্পী। তেওঁ বিশেষকৈ কামৰূপী লোকগীতৰ বাবে জনাজাত। তেওঁ এগৰাকী অনাতাঁৰ কেন্দ্ৰৰ স্বীকৃতি প্ৰাপ্ত কণ্ঠশিল্পী। তাৰোপৰি তেওঁ মঞ্চতো গীত পৰিবেশন কৰি আহিছে। সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী কামৰূপী লোকগীতৰ প্ৰখ্যাত কণ্ঠশিল্পী ৰামেশ্বৰ পাঠক তেওঁৰ স্বামী।
## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
বৰ্তমানৰ বৰপেটা জিলাৰ ৰাউলি সত্ৰত ভাবিত চন্দ্ৰ বৰ্মনৰ ঔৰসত আৰু জয়ন্তী বৰ্মনৰ গৰ্ভত ধনদা পাঠকৰ জন্ম হয়। মাক-দেউতাকৰ তিনিজন পুত্ৰ আৰু তিনিজনী জীয়ৰীৰ ভিতৰত তেওঁ আছিল কনিষ্ঠ। তেওঁৰ দেউতাক *ৰাউলি অপেৰা* নামেৰে এটা যাত্ৰাপাৰ্টিৰ গৰাকী আছিল, যাৰ সৈতে তেওঁৰ ডাঙৰ ককায়েক যাদৱ চন্দ্ৰ বৰ্মনো সক্ৰিয়ভাবে জড়িত হৈ আছিল। স্বাভাৱিকতে তেওঁ এক সাংস্কৃতিক পৰিমণ্ডলৰ মাজত ডাঙৰ-দীঘল হয়। যাত্ৰাপাৰ্টিৰ গীত-নাচ প্ৰত্যক্ষ কৰি তেওঁৰ সাংস্কৃতিক জগতখনৰ প্ৰতি আগ্ৰহ উপজিছিল। যাত্ৰাপাৰ্টিৰ চোকৰা নাচ চাই তেওঁ নাচিবলৈ আৰু নৃত্য-ৰচনা কৰিবলৈ শিকিছিল। দেউতাক, ককায়েকহঁতেও তেওঁক এই গীত,নাচ,অভিনয়ত উৎসাহ যোগাইছিল। 

বনিয়াকুছিৰ সৰুক্ষেত্ৰী হাইস্কুলৰ পৰা তেওঁ মেট্ৰিক পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। অসমীয়া বিষয়ত সন্মানসহ স্নাতক ডিগ্ৰি লয় কটন কলেজৰ পৰা। স্নাতকোত্ততৰ ডিগ্ৰি লয় গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা। তেওঁ অসমীয়া সাহিত্য আৰু অসমীয়া ভাষাতত্ব- এই দুটা বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰি লৈছিল।

তেওঁ ভাৰতীয় খাদ্য নিগমৰ এগৰাকী চাকৰিয়াল আছিল।

## সংগীত জীৱন
১৯৭৩ চনত স্নাতক মহলাৰ তৃতীয় বৰ্ষত থাকোঁতে তেওঁ গুৱাহাটী অনাতাঁৰ কেন্দ্ৰত কণ্ঠ-সংগীতৰ অডিচন দিয়ে আৰু প্ৰথম প্ৰচেষ্টাতে উত্তীৰ্ণ হয়। অডিচনৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰিবলৈ ধনদা পাঠকক ককায়েক হেমচন্দ্ৰ বৰ্মনে লোকগীতৰ প্ৰতিষ্ঠিত ৰামেশ্বৰ পাঠকৰ ওচৰলৈ লৈ গৈছিল। অডিচনৰ এবছৰ পিছতে গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ হোষ্টেলত থাকি পঢ়াশুনা কৰি থকা ধনদা পাঠকৰ সৈতে ৰামেশ্বৰ পাঠকৰ বিবাহ সম্পন্ন হয়। এই শিল্পী দম্পতিহালক অসমীয়া লোক-সংগীতৰ পুৰোধা বুলি গণ্য কৰা হয়। অনাতাঁৰ কেন্দ্ৰত গীত গোৱাৰ উপৰিও তেওঁলোকৰ এশৰো অধিক গ্ৰামফোন ৰেকৰ্ড আৰু পঞ্চাচৰো অধিক অডিঅ’ কেছেট প্ৰকাশ পাইছে। অসমৰ প্ৰায়বোৰ মুখ্যমুখ্য ঠাইত দুয়ো একেলগে গীত পৰিবেশন কৰাৰ উপৰিও দিল্লী, বাংগালুৰু, মুম্বাই, কলকাতা, উৰিষ্যা, হিমাচল প্ৰদেশ আদিতো মঞ্চানুষ্ঠান কৰিছে। অসমীয়া লোকগীতক দ্বৈত আৰু কোৰাচ শৈলীত পৰিবেশন কৰা তেওঁলোক প্ৰথম শিল্পী।
## পাৰিবাৰিক জীৱন
ধনদা পাঠকে ষষ্ঠ শ্ৰেণীত পঢ়ি থাকোঁতে এখন ভলীখেলত ৰামেশ্বৰ পাঠকক প্ৰথম দেখা পাইছিল। তেওঁলোকৰ চিনা-জনা আছিল যদিও তেওঁলোকৰ বিবাহৰ পূৰ্বে কোনো প্ৰেমৰ সম্পৰ্ক সংঘটিত হোৱা নাছিল। অসমীয়া সাংস্কৃতিক জগতৰ সৈতে সম্পৰ্কিত ব্যক্তি পুৰুষোত্তম দাস, প্ৰভাত শৰ্মা আদিৰ প্ৰচেষ্টাত দুয়োৰো মাজত বিবাহ সম্পন্ন হয়। দম্পতিহাল দুজন পুত্ৰ আৰু দুজনী কন্যাৰ পিতৃ-মাতৃ। তেওঁলোকৰ কনিষ্ঠ জীয়ৰী বিৰিণা পাঠকো লোকগীত এগৰাকী প্ৰতিষ্ঠিত শিল্পী। ২০১০ চনত তেওঁৰ স্বামীৰ মৃত্যু হয়।

## তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ লোকশিল্পী
শ্ৰেণী:অসমৰ কণ্ঠশিল্পী
ঘিলাখেল

**ঘিলা খেল** অসমৰ অতি প্ৰাচীন আৰু জনপ্ৰিয় খেল৷ মধ্যযুগৰ অসমৰ বহু পুথিত আৰু লোকগীতি সাহিত্যত ঘিলা খেলৰ বিৱৰণ পোৱা যায়৷ ফুলকোঁৱৰ আৰু মণিকোঁৱৰৰ গীতত ঘিলা খেলিবলৈ যোৱা আৰু ঘিলা খেলৰ অন্তত নৈত গা ধোৱাৰ উল্লেখ পোৱা যায়৷ শ্ৰীকৃষ্ণৰ শিশুকালৰ ক্ৰীড়া বৰ্ণনাতো ঘিলা খেলৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰা আছে৷ অসমৰ জনজাতীয় লোকসকলৰ মাজতো ঘিলাখেল অতি জনপ্ৰিয়৷ ডিমা হাচাও জিলাৰ ডিমাছা, কুকি লোকসকলৰ ল’ৰা-ছোৱালীৰ মাজত ঘিলাখেলৰ প্ৰচলন আছে৷ কুকিসকলৰ মাজত ইয়াক পৰম্পৰাগতভাবে খেলা হয়৷ তেওঁলোকে ঘিলাৰ দ্বাৰা তৈয়াৰী টাকুৰীত সূতা মেৰিয়াই মাটিলৈ দলিয়াই ’লাটুম’ খেল খেলে৷
## ঘিলা কি
ঘিলা খেলৰ ঘিলাটো প্ৰকৃততে এটা গছৰ গুটি৷ এই গছ অসমৰ হাবিত পোৱা যায়৷ ঘিলাগছ দুবিধ৷ এবিধ কাঁইটীয়া লতাজাতীয় আৰু আনবিধ বৃক্ষ৷ লতাজাতীয় ঘিলাৰ নাম লতাঘিলা বা মাকৰি ঘিলা৷ লতাজাতীয় ঘিলাৰ বৈজ্ঞানিক নাম, Entada pursaetha. এইবিধ হোলোং গছত বগায়৷ ঘিলাগছ সাধাৰণতে পাহাৰীয়া ঠাইত হয় আৰু ইয়াৰ ফল হিচাপে ডালত দীঘল ছেঁই হয়৷ ছেঁইত পাঁছ-ছটামানকৈ গুটি থাকে৷ ছেঁইবোৰ পুৰঠ হ’লে গুটিবোৰ টান হয় ডাঠ মটীয়া বা ৰঙা-ক’লা ৰঙৰ হয় আৰু ছিৰা ফাটি পৰা গুটিবোৰ সংগ্ৰহ কৰি ঘিলা খেলা হয়৷ ঘিলাগছৰ গুটিৰে খেলা হয় বাবে এই খেলৰ নাম ঘিলাখেল৷
## খেলৰ বিধি
ঘিলা গছৰ গুটিৰ পৰা পোৱা ঘিলাগুটিৰে বিভিন্ন ধৰণে খেল খেলা হয়৷ প্ৰায় সকলোবোৰ খেলতে খেলুৱৈসকল দুটা ফৈদত ভাগ হয়৷ এবিধ খেলত এটা দলে ঘিলাগুটিবোৰ মাটিত আঁচ টানি শাৰী শাৰীকৈ পাতি দিয়ে আৰু প্ৰতিপক্ষই কিছু আঁতৰত নিৰ্দিষ্ট কৰি থোৱা ঠাইৰ পৰা আন এটা ঘিলা দলিয়াই শাৰী পাতি থোৱা ঘিলাবোৰ ওফৰাবলৈ যত্ন কৰে৷ তেনেদৰে শাৰীত পাতি থোৱা ঘিলা ওফৰাব পাৰিলে প্ৰতিপক্ষ জিকে৷ আন এটা খেলত, পৰৱৰ্তীকালৰ মাৰ্বল গুটি খেলৰ দৰে এটা গাঁত কৰি লোৱা হয় আৰু নিৰ্দিষ্ট দুৰত্বৰ পৰা খেলুৱৈয়ে ঘিলাগটি দলিয়াই গাঁতটিত পেলাবলৈ যত্ন কৰে৷ এনেদৰে দলিয়াওঁতে ঘিলা গাঁতত পৰিলে সংখ্যা হিচাপ কৰি পিছত হৰা-জিকা নিৰ্ধাৰণ কৰা হয়৷ 
## ঘিলাখেলৰ খেলুৱৈ
ঘিলাগছ যিহেতু অসমৰ হাবিতেই প্ৰচুৰ পৰিমাণে পোৱা গৈছিল, এই খেলৰ প্ৰচলনো অসমতেই আছিল বুলি ধৰিব পাৰি৷ সাধাৰণতে পথাৰত গৰু চাৰিবলৈ যোৱা গৰখীয়া ল’ৰাবোৰৰ মাজতেই ঘিলাখেল বেছিকৈ জনপ্ৰিয় আছিল৷ সেয়ে এই খেলক গৰখীয়া ল’ৰাৰে খেল বুলি অনুমান কৰিব পাৰি৷ হ’লেও ঘিলাখেল ঘৰুৱাভাৱেও ল’ৰা-ছোৱালী উভয়ে খেলে৷ ঘিলাগুটিৰ নিমজ আৰু আকৰ্ষণীয় আকাৰে গুটিটোৰ প্ৰতি এক সন্মোহন আনি দিয়ে, যাৰ ফলত অকল ল’ৰা-ছোৱালীয়ে নহয়, জিয়ৰী-বোৱাৰী আনকি প্ৰাপ্তবয়স্ক পুৰুষেও এই খেল নেখেলাকৈ থাকিব নোৱাৰে৷

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:পৰম্পৰাগত ক্ৰীড়া
শ্ৰেণী:অসমৰ খেল-ধেমালি
দিলীপ বৰা

**অধ্যাপক দিলীপ বৰা** (ইংৰাজী Dilip Borah); জন্ম: ১৯৬৪, ১ আগষ্ট) একাধাৰে লেখক, সমালোচক, সম্পাদক আৰু অধ্যাপক) তেওঁ অসমীয়া সাৰেগামা আলোচনীৰ সম্পাদনা উপদেষ্টা আছিল। দৈনিক জনমভূমি আৰু অসমীয়া খবৰ কাকতৰ দৈনিক স্তম্ভ লেখক আছিল। নতুন নিনাদৰ মুক্তভাসৰ নিয়মীয়া লেখক আছিল। দৈনিক গণ অধিকাৰৰ মুখ্য সম্পাদকৰ দায়িত্বও গ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ বৰ্তমান গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ আধুনিক ভাৰতীয় ভাষা আৰু সাহিত্য অধ্যায়ন বিভাগৰ জেষ্ঠ অধ্যাপক। 

## বংশ পৰিচয়
বৰাৰ পিতৃ স্বৰ্গীয় ডম্বৰুধৰ বৰা পেছাত এজন প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ শিক্ষক আছিল। মাতৃৰ নাম আছিল হেমলতা বৰা। 
## কৰ্ম জীৱন
তেখেত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ আধুনিক ভাৰতীয় ভাষা আৰু সাহিত্য অধ্যয়ন বিভাগৰ অধ্যাপক ৰূপে কৰ্মৰত। ইয়াৰোপৰি তেওঁ Comparative Indian Literature Associationৰ সাধাৰণ সম্পাদক, North East India Network for Academic Discourseৰ অধ্যক্ষ আৰু অসমীয়া সাহিত্য সন্মিলনীৰ মুখ্য় সচেতক ৰূপে কৰ্মৰত। 
## সাহিত্য
*সাহিত্য আৰু চিন্তা
*জীৱনৰ বাবে যোগ
*চৰ্যাপদ
*ভক্তি মহিমা
*সমাজ সাহিত্য আৰু সংহতি
*অসম আলাপন
*গৱেষণা পদ্ধতি: বিতৰ্ক আৰু সিদ্ধান্ত
*তুলনাত্মক সাহিত্য
*প্ৰতিৱেশী ৰাষ্ট্ৰত পাঁচোটা দিন
*অনুভৱৰ মহত্ব
*প্ৰত্ন অসমীয়া সাহিত্য
*বিশ্বায়ন
*অসম আন্দোলন: প্ৰতিশ্ৰুতি আৰু ফলশ্ৰুতি (হীৰেন গোহাঁইৰ সৈতে যুতীয়াভাৱে)
*মুক্তি দেউলৰ ৰূপকাৰ (সহ সম্পাদনা: অনুৰাধা শৰ্মা)
*অন্বেষণ: বিশ্ব সাহিত্যৰ পৰা তুলনামূক সাহিত্যলৈ
*সাহিত্যত প্ৰগতিৰ দৰ্শন (অনূদিত)
*ৰুজুঠিয়াৰি থুলনাই (বড়ো ভাষালৈও অনুবাদ)
*গৱেষণা প্ৰণালীঃ বিতৰ্ক আৰু সিদ্ধান্ত
*From Vishwa to Bharatiya New Essays on Comparative Indian Literature (Ed.)

### বাতৰি কাকত
*দৈনিক গণঅধিকৰ- মুখ্য সম্পাদক

### আলোচনী
*সাৰেগামা- সম্পাদনা উপদেষ্টা
*নতুন নিনাদ- উপদেষ্টা

## বঁটা
*সংহতি বঁটা (আৱাহন গোষ্ঠীৰ)
*মাধুমীয়া মেমৰীয়াল এৱাৰ্ড (চৰ চাপৰি সাহিত্য পৰিষদ)

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:অসমীয়া শিক্ষাবিদ
হৈ গুদু খেল

**হৈ গুদু** বা অঞ্চল বিশেষে **ৰাণীৰ দু খেল** অসমৰ এক অসমৰ পৰম্পৰাগত আৰু এসময়ৰ অতি জনপ্ৰিয় খেল৷ হৈ গুদু আৰু ৰাণীৰ দু খেল প্ৰায় একেধৰণেই খেলা হয়; মাত্ৰ সামান্য এটা পাৰ্থক্য আছে৷ সাধাৰণ হৈ গুদু খেলত আটাইবোৰ খেলুৱৈ বৃত্তৰ মাজত সোমাই থাকে আৰু প্ৰতিপক্ষই বৃত্তৰ চাৰিওকাষে ঘূৰি ঘূৰি চুবলৈ চেষ্টা কৰে৷ আনহাতে ৰাণীৰ দু খেলত আঁচৰ সিপাৰে আন এটা গোলাকাৰ বৃত্তৰ মাজত দলপতি বা ৰাণী সোমাই থাকে৷ সাধাৰণতে আদিতে এই খেল ল’ৰাৰ মাজতে খেলা হৈছিল যদিও পিছলৈ ল’ৰা-ছোৱালী উভয়েই পৃথকে পৃথকে এই খেল খেলিবলৈ লয়৷ এই খেলত আজিকালিৰ *কাবাডী* খেলৰ দৰে উশাহ বন্ধ কৰি *হৈ গুদু হৈ গুদু* বা কেৱল *গুদু গুদু গুদু গুদু* নাইবা *হাউ গুদু নুগুদু মাগুৰ জালি, ঘোঁৰাৰ নাকে দিলোঁ তালি* আদি উশাহ নেপেলোৱাকৈ গাই বৃত্তাকৰে ঘূৰে আৰু থিয় হৈ থকা বিপক্ষক হাতেৰে চুবলৈ যত্ন কৰে৷

## খেলৰ নিয়ম
এই খেলৰ বাবে আহল-বহল মুকলি ঠাইৰ প্ৰয়োজন হয়৷ খেলস্থানত মাজতে এডাল আঁচ টানি দুভাগ কৰা হয় আৰু খেলুৱৈসকলো দুটা সমান ভাগত ভাগ হৈ ল’ব লাগে৷ কোনে আগতে খেলিব এটা পইচা ওপৰলৈ দলিয়াই দি চিত-পত চাই ঠিক কৰা হয়৷ আঁচৰ সিপাৰে প্ৰতিপক্ষৰ খেলুৱৈসকল থাকিব৷ প্ৰতিপক্ষই আঁচৰ ইপাৰৰ পৰা উশাহ এটা আৰম্ভ কৰি উশাহটো নসলোৱাৰ প্ৰমাণস্বৰূপে মুখেৰে *হৈ গুদু হৈ গুদু* আদি কৈ কৈ উশাহটো শেষ হোৱাৰ আগতেই আগৰ ঠাইলৈ উভতি আহিব লাগিব৷ ইয়াৰ মাজতে যদি তেওঁ প্ৰতিপক্ষৰ কাৰোবাক চুব পাৰে তেন্তে তেওঁ মৰা পৰিব বা আঁচৰ ভিতৰত থাকোঁতেই যদি তেওঁৰ উশাহ শেষ হয়, তেন্তে তেওঁ মৰা পৰিব৷ আনহাতে, *ৰাণীৰ দু খেল*ত আঁচৰ ভিতৰত আন এটা বৃত্ত কৰা হয় য’ত ৰাণী বা দলপতি থাকে৷ তেওঁক বেৰি প্ৰতিপক্ষৰ খেলুৱৈসকল থাকে৷ আঁচৰ সিপাৰৰ পৰা ৰাণীৰ পক্ষই মুখেৰে *গুদু গুদু* বুলি উশাহ টানি ইপাৰে দৌৰি আহিব আৰু আন খেলুৱৈসকলক চুবলৈ চাব৷ বৃত্তৰ মাজত থকা ৰাণী নিজৰ দলৰ মাজলৈ পলাই অহাৰ চেষ্টা কৰিব, তেনে কৰোঁতে তেওঁ কাকো চুব নোৱাৰে৷ ৰাণীক বেৰি বিৰোধী দলৰ বাকী খেলুৱৈসকল থাকিব৷ তেওঁলোকে ৰাণীক আহিবলৈ নিদিয়াকৈ থাকিব৷ ৰাণীক ঘেৰি ৰখাসকলক মাৰিবলৈ ৰাণীৰ পক্ষই উশাহ আৰম্ভ কৰি দু দু দু দু বুলি খেদি যাব আৰু আঁচৰ সিপাৰে থকা খেলুৱৈক হাতেৰে চুই নিজৰ ঠাইলৈ উভতি আহিব৷ আঁচৰ ভিতৰত থাকোঁতে তেওঁ উশাহ শেষ হ’লে তেওঁ মৰা পৰিব৷
## বৈশিষ্ট্য
উশাহ ধৰি ৰখাটোৱেই এই খেলৰ প্ৰধান বৈশিষ্ট্য৷ তদুপৰি দলীয় সমন্বয় আৰু একাগ্ৰতাই খেল আকৰ্ষণীয় কৰি তোলে৷
## শিকনীয় বিষয়
এইখেলৰ পৰা কেইবাটাও কথা শিকিব পাৰি৷  দলীয় সহযোগিতা আৰু শাৰিৰীক শক্তি আৰ্জিত হয়৷ উশাহ দীঘলীয়া কৰি ৰখাৰ গুণ আয়ত্ব কৰিব পাৰি৷ আত্মৰক্ষাৰ বাবে সচেতনতা গুণ আয়ত্ব কৰিব পাৰি৷ সুযোগৰ অপেক্ষাত থাকি ধৈৰ্য আয়ত্ব কৰিব পাৰি৷ এই খেলত যথেষ্ট শাৰিৰীক শক্তি প্ৰয়োজন হয়, সেয়ে নিজকে সুস্থ সবল কৰি খেলৰ উপযোগী কৰি ৰাখিবলৈ শিশুসকল অনুপ্ৰাণিত হয়৷

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ খেল-ধেমালি