শান্তি দেৱী (লুগড়ী দেৱী)

**শান্তি দেৱী**  (  ১১ ডিচেম্বৰ ১৯২৬ – ২৭ ডিচেম্বৰ ১৯৮৭) , তেওঁৰ কথিত অতীত জীৱনত **লুগড়ী দেৱী** (১৮ জানুৱাৰী ১৯০২ – ৪ অক্টোবৰ ১৯২৫) নামেৰে পৰিচিত আছিল এগৰাকী ভাৰতীয় মহিলা যিয়ে নিজৰ পূৰ্বৰ জীৱনটো মনত ৰখা বুলি দাবী কৰিছিল আৰু পুনৰ্জন্মৰ গৱেষণাৰ বিষয় হৈ পৰিছিল। ভাৰতীয় ৰাজনৈতিক নেতা মহাত্মা গান্ধীয়ে গঠন কৰা আয়োগে তেওঁৰ এই দাবীক সমৰ্থন কৰাৰ বিপৰীতে গৱেষক বাল চান্দ নাহাটাৰ আন এক প্ৰতিবেদনে বিতৰ্কিত কৰে। ইয়াৰ পিছত আন কেইবাজনো গৱেষকে তেওঁৰ সাক্ষাৎকাৰ লয়, আৰু তেওঁৰ বিষয়ে প্ৰবন্ধ আৰু কিতাপ প্ৰকাশ কৰে।

## পুনৰ্জন্মৰ দাবী
শান্তি দেৱীৰ জন্ম হৈছিল ভাৰতৰ দিল্লীত। সৰুতে তাই দাবী কৰিবলৈ ধৰিলে যে তাইৰ এটা অতীতৰ জীৱনৰ সবিশেষ মনত আছে। এই বিৱৰণী অনুসৰি, যেতিয়া তাইৰ বয়স প্ৰায় চাৰি বছৰ আছিল, তেতিয়া তাই পিতৃ-মাতৃক কৈছিল যে তাইৰ প্ৰকৃত ঘৰ দিল্লীৰ ঘৰৰ পৰা প্ৰায় ১৪৫ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত স্বামী বাস কৰা মথুৰাত।

মাক-দেউতাকৰ পৰা নিৰুৎসাহিত হৈ ছয় বছৰ বয়সতে মথুৰা পোৱাৰ চেষ্টা কৰি ঘৰৰ পৰা পলায়ন কৰে। ঘৰলৈ উভতি আহি তাই স্কুলত নিৰ্দ্বিধায় কৈছিল যে তাইৰ বিয়া হৈছিল আৰু সন্তান জন্ম দিয়াৰ দহ দিনৰ পিছত তাইৰ মৃত্যু হৈছে। শিক্ষক আৰু প্ৰধান শিক্ষকৰ সাক্ষাৎকাৰত মথুৰা উপভাষাৰ শব্দ ব্যৱহাৰ কৰি বণিক স্বামী "কেদাৰনাথ চৌবে"ৰ নাম প্ৰকাশ কৰে। প্ৰধান শিক্ষকজনে মথুৰাত কেদাৰ নাথ নামৰ এজন ব্যৱসায়ীক বিচাৰি উলিয়াবলৈ সক্ষম হয়, যিজনে পুত্ৰ সন্তান জন্ম দিয়াৰ দহ দিনৰ পিছত ৯ বছৰ আগতে পত্নী লুগদী দেৱীক হেৰুৱাইছিল। কেদাৰ নাথে নিজৰ ভায়েকৰ ভাও লৈ দিল্লীলৈ যাত্ৰা কৰিলে, কিন্তু শান্তি দেৱীয়ে লগে লগে তেওঁক আৰু লুগদী দেৱীৰ পুত্ৰক চিনি পালে। যিহেতু তাই কেদাৰ নাথৰ পত্নীৰ সৈতে জীৱনৰ কেইবাটাও সবিশেষ জানিছিল, সেয়েহে তেওঁ অতি সোনকালে নিশ্চিত হৈছিল যে শান্তি দেৱী সঁচাকৈয়ে লুগদী দেৱীৰ পুনৰ্জন্ম।

## তদন্ত
এই গোচৰটো মহাত্মা গান্ধীৰ দৃষ্টিগোচৰ কৰি তদন্তৰ বাবে আয়োগ গঠন কৰে। শান্তি দেৱীৰ সৈতে মথুৰালৈ যাত্ৰা কৰি ১৯৩৫ চনৰ ১৫ নৱেম্বৰত আয়োগে উপস্থিত হয়।তাত লুগদী দেৱীৰ দাদাকে ধৰি পৰিয়ালৰ কেইবাজনো সদস্যক চিনি পায়। তাই গম পালে যে কেদাৰ নাথে মৃত্যুশয্যাত লুগদী দেৱীক দিয়া কেইবাটাও প্ৰতিশ্ৰুতি পালন কৰাত অৱহেলা কৰিছিল। তাৰ পিছত তাই মাক-দেউতাকৰ সৈতে ঘৰলৈ যাত্ৰা কৰে। ১৯৩৬ চনত প্ৰকাশিত আয়োগৰ প্ৰতিবেদনত এই সিদ্ধান্ত লোৱা হৈছিল যে শান্তি দেৱী সঁচাকৈয়ে লুগদী দেৱীৰ পুনৰ্জন্ম।

সেই সময়ত আৰু দুটা প্ৰতিবেদন লিখা হৈছিল। বালচান্দ নাহতাৰ এই প্ৰতিবেদন হিন্দী পুস্তিকা হিচাপে *পুনাৰ্জনমা কী পৰ্যালোচনা* নামেৰে প্ৰকাশ পাইছিল। ইয়াত তেওঁ উল্লেখ কৰিছে যে "আমাৰ সন্মুখত যিয়েই নহওক কিয়, শান্তি দেৱীৰ পূৰ্বৰ জীৱনৰ স্মৃতি আছে বা এই গোচৰে পুনৰ্জন্ম প্ৰমাণ কৰে বুলি সিদ্ধান্ত লোৱাৰ কোনো যুক্তি নাই"। এই যুক্তি শ্ৰী অৰোবিন্দোৰ ভক্ত ইন্দ্ৰ সেনে পিছলৈ এটা প্ৰবন্ধত বিতৰ্কিত কৰিছিল। ১৯৩৬ চনত কৰা সাক্ষাৎকাৰৰ আধাৰত আৰু এটা প্ৰতিবেদন ১৯৫২ চনত প্ৰকাশ কৰা হয় আৰু পেৰাচাইক'লজিষ্টসকলৰ বাবে উপলব্ধ কৰা হয়।

## পিছৰ জীৱন
শান্তি দেৱীয়ে বিয়া কৰা নাছিল। ১৯৫০ চনৰ শেষৰ ফালে তাই আকৌ এবাৰ নিজৰ কাহিনী ক’লে, আৰু ১৯৮৬ চনত আকৌ এবাৰ যেতিয়া তাইৰ সাক্ষাৎকাৰ ল’লে ইয়ান ষ্টিভেনছন আৰু কে. ৰাৱত। এই সাক্ষাৎকাৰত তেওঁ লুগদি দেৱীৰ মৃত্যুৰ সময়ত মৃত্যুৰ ওচৰৰ অভিজ্ঞতাও কয়। ১৯৮৭ চনত ৰাৱটে তেওঁৰ তদন্ত অব্যাহত ৰাখিছিল আৰু শেষৰটো সাক্ষাৎকাৰ ১৯৮৭ চনৰ ২৭ ডিচেম্বৰত তেওঁৰ মৃত্যুৰ মাত্ৰ চাৰিদিন আগতে হৈছিল। Rawat continued his investigations in 1987, and the last interview took place only four days before her death on 27 December 1987.

## অধিক পঢ়ক
*ষ্টুৰে ল’নাৰষ্ট্ৰেণ্ড, শান্তি দেৱী: পুনৰ্জন্মৰ কাহিনী। Täby: Larson, 1994. ISBN 91-514-0277-7 ইংৰাজীত অনুবাদ কৰা হৈছে *মই আগতে জীয়াই থকাৰ দৰে:* শান্তি দেৱীৰ পুনৰ্জন্মৰ সঁচা কাহিনী। হান্টছভিল, আৰ্কান্ সাছ: অজাৰ্ক মাউণ্টেন পাব্লিচাৰ্ছ, ১৯৯৮।
*পেট্ৰিচ ভ্যান ইৰচেল, *"শান্তি দেৱীৰ অবিশ্বাস্য কাহিনী।" Enquête sur la পুনৰ্জন্মত*। এলবিন মিচেল, ২০০৯।আই এছ বি এন ২২২৬১৯১২০৮
*কে.এছ. ৰাৱট আৰু টি ৰিভাছ। *বৈজ্ঞানিক ধাৰণা হিচাপে পুনৰ্জন্ম: অতীত জীৱনৰ বাবে বিদ্বান প্ৰমাণ*। হোয়াইট ক’ৰ বুকছ, ২০২১।আই এছ বি এন ১৭৮৬৭৭১২৭৬

## লগতে চাওক
পুনৰ্জন্মৰ গৱেষণা

## তথ্যসূত্ৰ