open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
একনংশা

**একনংশা** () হৈছে এগৰাকী হিন্দু দেৱী। তেওঁক মূলতঃ বিষ্ণুৰ মায়াময় শক্তি যোগমায়াৰ সৈতে চিনাক্ত কৰা হয়। 

এই দেৱীক বৃষ্ণী সকলে পূজা কৰিছিল বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। মথুৰা অঞ্চলত বাসুদেৱ কৃষ্ণ, বলোৰাম আৰু তেওঁলোকৰ ভগ্নী একনংশাক চিত্ৰিত কৰা বহুতো "আত্মীয়তাৰ ত্ৰিপুৰা" পোৱা গৈছে, যিবোৰ শৈলীগতভাৱে সাধাৰণ যুগৰ আৰম্ভণিৰ শতিকাৰ। বাসুদেৱ আৰু ৰোহিনীৰ কন্যা সুভদ্ৰা দেৱী হিচাপেও তেওঁৰ পুনৰ্জন্ম হোৱা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। 

## ব্যুৎপত্তিবিজ্ঞান
সংস্কৃত ভাষাত একনংশাৰ অৰ্থ হৈছে "একক, অংশহীন", আৰু ই অমাৱস্যাৰ নাম। তেওঁৰ নামৰ আন এটা ব্যাখ্যা হ’ল যে যোগমায়া দেৱী বিষ্ণুৰ এটা অংশ (অংশ)ৰ পৰা জন্ম লোৱাৰ বাবে একনংশা নামেৰে পৰিচিত হ’ল। 

## জন্ম
এটা ভৱিষ্যদ্বাণীত কংসক কোৱা হৈছিল যে দৈৱকীৰ অষ্টম সন্তানে তেওঁক হত্যা কৰিব। সেই কথা শুনি তেওঁ দৈৱকীক হত্যা কৰিব বিচাৰিছিল, কিন্তু কংসক বাসুদেৱে নিজেই তেওঁলোকৰ সকলো সন্তানক কংসৰ হাতত তুলি দিব বুলি প্ৰতিশ্ৰুতি দি দৈৱকীৰ জীৱন ৰক্ষা কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। কংসই সেই প্ৰতিশ্ৰুতি মানি লৈ দেৱকীক ৰেহাই দিছিল। কাৰাগাৰৰ পৰিসীমাত দৈৱকীয়ে বাৰে বাৰে গৰ্ভধাৰণ কৰে আৰু কংসই প্ৰথম ছটা সন্তানক নিষ্ঠুৰভাৱে হত্যা কৰে।

সপ্তম সন্তান জন্ম হোৱাৰ ঠিক আগতেই বিষ্ণুৱে দেৱী মোহমায়াক দৈৱকীৰ সপ্তম সন্তানক ৰোহিনীৰ গৰ্ভত স্থাপন কৰিবলৈ আদেশ দিয়ে। এইদৰে শেষনাগৰ অৱতৰণ বা অৱতাৰৰ সুবিধা কৰি সপ্তম সন্তান বলোৰামক প্ৰতিনিধি মাতৃ ৰোহিণীয়ে ডাঙৰ-দীঘল কৰিছিল। ইয়াৰ পিছত ভগৱান বিষ্ণু নিজেই, অতি সোনকালে দৈৱকীৰ অষ্টম পুত্ৰ হিচাপে উপস্থিত হয়, তেওঁ যোগমায়ক যশোদাৰ গৰ্ভৰ পৰা জন্ম ল'বলৈ আদেশ দিলে।

## সাহিত্য
### হৰিবংস
আধুনিক পণ্ডিত এছ চি মুখাৰ্জীৰ মতে হৰিবংসত একনংশাক কংসৰ পৰা শিশু কৃষ্ণক ৰক্ষা কৰিবলৈ নন্দৰ কন্যা হিচাপে অৱতাৰ লাভ কৰা একাদশীৰ দেৱী হিচাপে বিষ্ণুৰ শক্তি হিচাপে চিনাক্ত কৰা হৈছে। হৰিবংসত তেওঁক বিষ্ণুৰ ভগ্নী হিচাপে প্ৰতিনিধিত্ব কৰা হৈছে, যাৰ বাবে তেওঁক বিমলা দেৱী আৰু যোগমায়া উপাধি প্ৰদান কৰা হৈছে। 

### বিষ্ণুধৰ্মোত্তৰ পুৰাণ
বিষ্ণুধৰ্মোত্তাৰ পুৰাণত দেৱতাক গন্ধৰী (বিষ্ণু সম্পৰ্কীয় মায়াৰ শক্তি) বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে আৰু এই গন্ধৰীয়ে ধৃতি, কীৰ্তি, পুস্তি, শ্ৰাদ্ধ, সৰস্বতী, গায়ত্ৰী, আৰু কালৰাত্ৰী দেৱতাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। 

### ব্ৰহ্মবৈৱৰ্ত পুৰাণ
ব্ৰহ্মবৈৱৰ্ত পুৰাণ মতে একনংশা আছিল নন্দ আৰু যশোদৰ কন্যা, যাক বাসুদেৱে লৈ গৈছিল। কংসই যেতিয়া তেওঁক হত্যা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল তেতিয়া তেওঁ যোগমায়া দেৱীলৈ ৰূপান্তৰিত হৈছিল, যাক দুৰ্গা উপনামেৰেও জনা যায়। যদিও আন সংস্কৰণত কেঁচুৱা ছোৱালীজনীক বিন্ধ্য পৰ্বতলৈ লৈ যোৱা হয় বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে, অৱশ্যে এই গ্ৰন্থত তেওঁববাসুদেৱ আৰু দৈৱকীৰ লগতে থাকে বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে। পিছলৈ যেতিয়া কৃষ্ণই তেওঁৰ মুখ্য পত্নী ৰুক্মিণীক বিয়া কৰায়, তেতিয়া তেওঁক দুৰ্বাসাৰ সৈতে ৰক্ষা আৰু সহায় কৰিবলৈ পঠিওৱা হয়।
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
আমবাৰীৰ পুৰাতাত্ত্বিক ক্ষেত্ৰ

**আমবাৰীৰ পুৰাতাত্ত্বিক ক্ষেত্ৰ** () গুৱাহাটীৰ আমবাৰীত অৱস্থিত এক প্ৰত্নতাত্ত্বিক স্থান। ১৯৬৯ চনত ভাৰতীয় ৰিজাৰ্ভ বেংকৰ ভৱন নিৰ্মাণৰ বাবে খনন কৰোঁতে আকস্মিকভাৱে এই ক্ষেত্ৰখন আৱিষ্কৃত হয়। সেই সময়ৰে পৰা বিভিন্ন খননকাৰী দলে এই ক্ষেত্ৰখনত খননকাৰ্য চলায় আৰু দেৱ-দেৱীৰ মৃণ্ময় মূৰ্তি, শিৱলিংগ, যোনিপীঠ, মাটি তথা বিভিন্ন উপাদানেৰে নিৰ্মিত পাত্ৰ আৰু অন্যান্য সা-সঁজুলি উদ্ধাৰ কৰে। এই সামগ্ৰীসমূহে স্পষ্টভাৱে দুটা সাংস্কৃতিক যুগক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। এইকেইটা হৈছে ৭ম-১২শ শতিকা আৰু ১৩শ-১৭শ শতিকা। ২০০৮-০৯ বৰ্ষত ভাৰতীয় পুৰাতাত্ত্বিক বিভাগৰ গুৱাহাটী শাখা আৰু অসম চৰকাৰৰ পুৰাতত্ত্ব বিভাগে যুটীয়াভাৱে চলোৱা খননকাৰ্যত এই ঠাইত ইটাৰে গঁঠা খটখটী আৱিষ্কাৰ কৰা হয় যিসমূহ শুংগ-কুশাণ যুগৰ (খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ২য়-১ম শতিকাৰ পৰা খ্ৰীষ্টিয় ৩য় শতিকা) বুলি ঠাৱৰ কৰা হৈছে। এই স্থানক অসম চৰকাৰৰ *প্ৰাচীন কীৰ্ত্তিচিহ্ন আৰু অভিলেখ আইন,অসম ১৯৫৯*-ৰ অধীনত সংৰক্ষিত এলেকা হিচাপে চিহ্নিত কৰা হৈছে।

## ইতিহাস
১৯৬৭ চনত ভাৰতীয় ৰিজাৰ্ভ বেংকৰ ভৱন নিৰ্মাণৰ বাবে আমবাৰীত মাটি খান্দোতে সেই ঠাইত প্ৰতিমূৰ্তি আৰু পাত্ৰ আদি উদ্ধাৰ হয় আৰু লগে লগে ঠাইখণ্ডই ঐতিহাসিক গুৰুত্ব লাভ কৰে। সেই সূত্ৰে ১৯৬৯ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ নৃতত্ত্ব বিভাগ আৰু সংগ্ৰহালয় তথা পুৰাতত্ত্ব মন্ত্ৰণালয়ৰ যুটীয়া প্ৰচেষ্টাত এই ঠাইত খননকাৰ্য আৰম্ভ হয়। এই খননত প্ৰতিমূৰ্তি, ইটাৰ গাঁ‌থনি আৰু পাত্ৰ আদিৰ পাঁ‌চটা তৰপ পোৱা যায়। আৰম্ভণিতে ১২টা শাৰীত (trench) খননকাৰ্য আৰম্ভ কৰা হৈছিল যদিও ১৯৭০ চনত ইয়াৰে দুটা শাৰীতহে গভীৰ খনন চলোৱা হয়। দ্বিতীয় তৰপটোৰ পৰা বিষ্ণু, সূৰ্য্য আৰু মহিষমৰ্দিনী দুৰ্গাৰ শিলামূৰ্তিৰ লগতে শিৱলিংগ আৰু যোনিপীঠ উদ্ধাৰ কৰা হয়। পোৰামাটিৰ সামগ্ৰীৰ ভিতৰত নৃত্যৰতা যুৱতীৰ প্ৰতিমূৰ্তি, নাৰীৰ শিৰোধান আৰু গণেশৰ অৱয়ব উল্লেখযোগ্য।

২০০২-০৩ বৰ্ষৰ খননকাৰ্যত ইটাৰে সজা দেৱালৰ গাঁ‌থনি আৱিষ্কাৰ কৰা হয়। এইসমূহ আবাসিক গৃহৰ বুলি ধাৰণা কৰা হৈছে। ২০০৮-০৯ বৰ্ষত ভাৰতীয় পুৰাতত্ত্ব বিভাগৰ গুৱাহাটী শাখা আৰু অসম চৰকাৰৰ পুৰাতত্ত্ব বিভাগে যুটীয়াভাৱে চলোৱা খননত এটা নাদ আৱিষ্কৃত হয়। ইয়াত উদ্ধাৰ হোৱা ইটাৰে সজা খটখটীৰ  শুংগ-কুশাণ যুগৰ (খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ২য়-১ম শতিকাৰ পৰা খ্ৰীষ্টিয় ৩য় শতিকা) স্থাপত্যশৈলীৰ সৈতে সাদৃশ্য আছে।

## উদ্ধাৰ হোৱা সামগ্ৰী
আমবাৰীৰ খননকাৰ্যত উদ্ধাৰ হোৱা প্ৰত্নতাত্ত্বিক সামগ্ৰীৰ ভিতৰত নটৰাজৰ শৈলমূৰ্তি, বিষ্ণু, সূৰ্য্য, মহিষমৰ্দিনী দুৰ্গা, গংগা, যমুনা আৰু মুনিৰ শৈলমূৰ্তি উল্লেখনীয়। ইয়াৰ লগতে শিলৰ শিৱলিংগ আৰু যোনিপীঠো উদ্ধাৰ কৰা হৈছে। ইয়াত পোৰামাটিৰ এক নৃত্যৰতা যুৱতীৰ মূৰ্তিও পোৱা গৈছে। এই মূৰ্তি বাজু আৰু খাৰু পৰিহিতা। তদুপৰি, শিৰৰ পিছফালে পদুম ফুলৰ নক্সা কটা গণেশৰ এক মুখাৱয়ব আৰু নাৰীৰ শিৰোধান পোৰামাটিৰ সামগ্ৰীৰ অন্যতম। পোৰামাটিৰ ভালেসংখ্যক পাত্ৰও পুৰাতাত্ত্বিক ক্ষেত্ৰখনত উদ্ধাৰ হৈছে।

## চিত্ৰ বীথিকা

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ পুৰাতাত্বিক স্থান
যোগমায়া

**যোগমায়া** (, 'মায়াশক্তি'), হৈছে এগৰাকী হিন্দু দেৱী। তেওঁক বিন্ধ্যবাশিনী, মহামায়া আৰু একাংশ নামেৰেও পূজন কৰা হয়। 

বৈষ্ণৱ পৰম্পৰাত তেওঁক নাৰায়ণী উপনাম দিয়া হৈছে, আৰু এই নামৰ দেৱী গৰাকীয়ে বিষ্ণুৰ মায়া শক্তিৰ মূৰ্তি হিচাপে কাম কৰে। ভাগৱত পুৰাণত এইগৰাকী দেৱীক দুৰ্গা দেৱীৰ উপকাৰী দিশ হিচাপে গণ্য কৰা হৈছে। তেওঁক শাক্তসকলে আদি শক্তিৰ ৰূপ বুলি গণ্য কৰে। হিন্দু সাহিত্যত তেওঁৰ জন্ম যাদৱ পৰিয়ালত, নন্দ আৰু যশোদাৰ কন্যা হিচাপে হোৱা বুলি উল্লেখ আছে।

## ব্যুৎপত্তিবিজ্ঞান
যোগমায়াই ভাগৱতত “ভগৱানৰ অভ্যন্তৰীণ শক্তিক বুজায়, যিয়ে তেওঁৰ সকলো মায়াৰ ব্যৱস্থা কৰে আৰু ইয়াৰ বৃদ্ধি কৰে”।

দেৱী বিন্ধ্যবাশিনীৰ নামটো বিন্ধ্য পৰ্বতমালাৰ পৰা আহিছে, যাৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে, "যিগৰাকী বিন্ধ্যত বাস কৰে।" 

## জন্ম

এটা ভৱিষ্যদ্বাণীত কংসক কোৱা হৈছিল যে দৈৱকীৰ অষ্টম সন্তানে তেওঁক হত্যা কৰিব। সেই কথা শুনি তেওঁ দৈৱকীক হত্যা কৰিব বিচাৰিছিল, কিন্তু কংসক বাসুদেৱে নিজেই তেওঁলোকৰ সকলো সন্তানক কংসৰ হাতত তুলি দিব বুলি প্ৰতিশ্ৰুতি দি দৈৱকীৰ জীৱন ৰক্ষা কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। কংসই সেই প্ৰতিশ্ৰুতি মানি লৈ দেৱকীক ৰেহাই দিছিল। কাৰাগাৰৰ পৰিসীমাত দৈৱকীয়ে বাৰে বাৰে গৰ্ভধাৰণ কৰে আৰু কংসই প্ৰথম ছটা সন্তানক নিষ্ঠুৰভাৱে হত্যা কৰে। 

সপ্তম সন্তান জন্ম হোৱাৰ ঠিক আগতেই বিষ্ণুৱে দেৱী মোহমায়াক দৈৱকীৰ সপ্তম সন্তানক ৰোহিনীৰ গৰ্ভত স্থাপন কৰিবলৈ আদেশ দিয়ে। এইদৰে শেষনাগৰ অৱতৰণ বা অৱতাৰৰ সুবিধা কৰি সপ্তম সন্তান বলোৰামক প্ৰতিনিধি মাতৃ ৰোহিণীয়ে ডাঙৰ-দীঘল কৰিছিল। ইয়াৰ পিছত ভগৱান বিষ্ণু নিজেই, অতি সোনকালে দৈৱকীৰ অষ্টম পুত্ৰ হিচাপে উপস্থিত হয়, তেওঁ যোগমায়ক যশোদাৰ গৰ্ভৰ পৰা জন্ম ল'বলৈ আদেশ দিলে। কৃষ্ণৰ ঠাইত বাসুদেৱে যশোদাৰ এই কন্যাক সলনি কৰি আনিলে। যেতিয়া কংসই তেওঁৰ ভৱিষ্যদ্বাণী কৰা হত্যাকাৰী বুলি বিশ্বাস কৰি এই কেঁচুৱাটোক হত্যা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলে তেতিয়া কংসৰ কৱলৰ পৰা যোগমায়া নোহোৱাহৈ নিজৰ দুৰ্গা ৰূপলৈ পৰিণত হয় আৰু কংসৰ হত্যাকাৰীজনৰ ইতিমধ্যেই আন ঠাইত জন্ম হৈছে বুলি জনাই অদৃশ্য হৈ পৰে। 

ইয়াৰ পিছত স্থানীয় বিশ্বাস অনুসৰি তেওঁ বিন্ধ্যাচল পৰ্বতমালাত বাস কৰিবলৈ লোৱা বুলি ধাৰণা কৰা হয়, য'ত বৰ্তমান তেওঁৰ এটা মন্দিৰ আছে। কিছুমানে বিশ্বাস কৰে যে ধৰ্ম প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ বাবে কৃষ্ণক সহায় কৰিবলৈ সুভদ্ৰা হিচাপে তেওঁৰ পুনৰ জন্ম হৈছিল।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ দেৱ দেৱী
শ্ৰেণী:বিষ্ণু
শ্ৰেণী:দুৰ্গা
শ্ৰী স্বস্থানী

**শ্ৰী স্বস্থানী** এগৰাকী হিন্দু দেৱী (পৰমেশ্বৰী)। তেওঁক সৌভাগ্য, কল্যাণ আৰু ক্ষমতাৰ দেৱী বুলি আৰাধনা কৰা হয়। পুহৰ শুক্ল পূৰ্ণিমাৰ পৰা মাঘৰ শুক্ল পূৰ্ণিমালৈকে লোকবিশ্বাসৰ পবিত্ৰ মাহত নেপালত এই দেৱীক বেছিকৈ পূজা কৰা হয়। এই পবিত্ৰ মাহৰ ভিতৰত এনে ৰীতি-নীতি পালন কৰিলে বহুতৰে বাবে বহু কামনা ফলদায়ক হ’য় বুলি বিশ্বাস প্ৰচলিত। 

## মূল নেৱা সংস্কৰণ
নেপালী ভাষাত লিখা স্বস্থানী সংস্কৰণটো পৰা মূল নেৱা সংস্কৰণটো বহুখিনি পৃথক। নেপালী ভাষাত সাকৱো চহৰৰ মানুহৰ হাতত স্বস্থানীৰ হাতে লিখা নথি-পত্ৰ আছে।

## স্বস্থানী ব্ৰত কথা
স্বস্থানী ব্ৰত কথা হৈছে এমাহৰ বাবে প্ৰতিদিনে পাঠ কৰা এক গাথা, আৰু এই গাথা বেছিভাগেই জানুৱাৰী আৰু ফেব্ৰুৱাৰী মাহত পাঠ কৰে। এই গ্ৰন্থখনৰ ৩১টা অধ্যায় আছে য’ত বিভিন্ন দেৱ-দেৱীৰ জীৱনৰ কাহিনী কোৱা হৈছে। দেৱী স্বস্থানী আৰু শিৱৰ কাহিনী হৈছে মূলতঃ ইয়াৰ কেন্দ্ৰীভূত কাহিনী। স্বস্থানী হৈছে বিশুদ্ধ লোকে গম্ভীৰ অৱস্থাত কৰা ইচ্ছাক অলৌকিকভাৱে পূৰণ কৰাৰ বাবে জনাজাত হিন্দু দেৱী। কাঠমাণ্ডু উপত্যকাত এই পবিত্ৰ পুথিখনৰ উৎপত্তি হৈছিল। ভাৰতৰ হিন্দুসকলৰ তুলনাত এই গ্ৰন্থ বেছিকৈ নেপালী হিন্দুসকলে পঢ়ে। এই গ্ৰন্থখনৰ কাহিনী স্কন্দ পুৰাণৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে।

## উত্‍সৱ
সাধাৰণতে নেপালী বৰ্ষৰ প্ৰথম মাহৰ পূৰ্ণিমাৰ দিনটোৰ পৰা আৰম্ভ হোৱা বিক্ৰম সংবতৰ পুহ মাহ (জানুৱাৰীৰ পৰা ফেব্ৰুৱাৰীলৈকে), আৰু পৰৱৰ্তী পূৰ্ণিমাৰ দিনটোত এই উৎসৱ শেষ হয়। প্ৰতি নিশা পৰিয়ালৰ সদস্যসকলএকগোট হয়, প্ৰায় প্ৰতিটো নেপালী পৰিয়ালতে মাহৰ শেষ দিনটোলৈকে প্ৰতিদিনে কাহিনীৰ এটা অধ্যায় পাঠ কৰে। এই মাহজোৰা উৎসৱত বিশেষকৈ কম সংখ্যক পুৰুষকে ধৰি মহিলাসকলে পৰিয়ালৰ কল্যাণৰ স্বাৰ্থত বা এজন ভাল স্বামী বা পত্নী লাভৰ বাবে গোটেই মাহটো উপবাস পালন কৰে। যজ্ঞৰ অনুষ্ঠানেৰে এই উৎসৱৰ সামৰণি পৰে। ভক্তসকলে গোটেই ৰাতি শিৱ দেৱতাক পূজা কৰে। 

পিছৰটো মাহত উৎসৱৰ সামৰণি পৰিলে দিনটোৰ শেষত বিভিন্ন ধৰণৰ খাদ্য প্ৰস্তুত কৰা হয়। বিশ্বাস কৰা হয় যে ফুলকে ধৰি
প্ৰতিটো বস্তুৰ পৰিমাণ ১০৮ হ’ব লাগিব। ইয়াৰে আঠটা স্বামীক দিব লাগে, যদি স্বামী নাথাকে তেন্তে পুত্ৰক, আৰু যদি পুত্ৰ নাথাকে তেন্তে বন্ধুৰ পুত্ৰক দিব লাগে, আৰু যদি বন্ধু নাই তেন্তে উপবাসে থকা মহিলাগৰাকীয়ে আনুষ্ঠানিকভাৱে এইসমূহ ওচৰৰ নদীত উটুৱাই দিব লাগে। 

এই উৎসৱ আচলতে কোনো উৎসৱৰ পৰিৱৰ্তে ৩০ দিন উপবাস ৰখাৰ এক ৰীতি পালন অনুষ্ঠানহে। স্থানীয় নেপালী ভাষাত ইয়াক ‘আপচন চোনেগু’ বা ‘ব্ৰত’ বুলি কোৱা হয়। এই মাহজোৰা ব্ৰত গ্ৰহণ কৰিবলৈ আগ্ৰহীসকলৰ বাবে উপবাস স্বেচ্ছামূলক। পৰম্পৰাগতভাৱে স্বনিগা - কাঠমাণ্ডু উপত্যকাৰ স্থানীয় লোকসকলে এই ব্ৰত পালন কৰিছিল। স্বনিগা বুলিলে স্থানীয় গাঁও আৰু নগৰ যেনে সাকৱো(সংখু), খ্ৱোপা (ভক্তপুৰ), য়ালা, (পতন), য়েন (কাঠমাণ্ডু), ভোণ্ডেশ -ভোটান (বানেপা), পলান্তী (পানাউটি), ফাম্পি (ফাৰপিন), আৰু... নেৱাৰৰ অন্যান্য স্থানীয়তাক বুজোৱা হয়। বিশেষকৈ নেৱাৰৰ কিছুমান বিশেষ জাতিৰ লোকে এই ব্ৰত পালন কৰিছিল। 

বৰ্তমানৰ প্ৰেক্ষাপটত ভক্তসকল কেৱল নেৱাৰ লোকৰ মাজতে সীমাবদ্ধ নহয়। দেশৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ লগতে সকলো হিন্দু ধৰ্মৰ লোকেই এই ব্ৰত পালন কৰা দেখা যায়। ব্ৰতৰ সময়ত মাধৱনাৰায়ণ দেৱতাক পূজা কৰা হয়। এই ব্ৰত শৈৱ আৰু বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ মিশ্ৰণ বুলি ধাৰণা কৰা হয়। মাধৱনাৰায়ণ মাঘ মাহত বিষ্ণু ভগৱানৰ নাম। ১২টা ভিন্ন মাহৰ প্ৰতিটোতে বিষ্ণুক বিভিন্ন নামেৰে পূজা কৰা হয়। 

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ দেৱ দেৱী
মোডক

**মোডক** (Sanskrit: मोदक) ভাৰতীয় বহু ৰাজ্য আৰু সংস্কৃতিত জনপ্ৰিয় ভাৰতীয় মিঠা ডাম্পলিং খাদ্য। হিন্দু আৰু বৌদ্ধ বিশ্বাস অনুসৰি ইয়াক ভগৱান গণেশ আৰু বুদ্ধৰ অন্যতম প্ৰিয় খাদ্য বুলি গণ্য কৰা হয় আৰু সেয়েহে ইয়াক প্ৰসাদ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। মোডকৰ ভিতৰৰ ভৰোৱা মিঠা অংশ সদ্য ৰুকি লোৱা নাৰিকল আৰু গুৰেৰে গঠিত, আনহাতে বাহিৰৰ কোমল খোলাটো চাউলৰ আটা বা ঘেঁহুৰ আটা বা ময়দাৰ আটাৰ সৈতে মিহলি কৰি তৈয়াৰ কৰা হয়।

মোডক ভজা আৰু ভাপত দিয়া দুই প্ৰকাৰৰ হ'ব পাৰে। ভাপত দিয়া মোডক  প্ৰায়ে ঘিঁউৰ সৈতে গৰমে গৰমে পৰিবেশন কৰা হয়। 

## ধৰ্মীয় তাৎপৰ্য্য
### হিন্দু ধৰ্ম
মোডকক হিন্দু দেৱতা গণেশৰ প্ৰিয় মিঠাই বুলি গণ্য কৰা হয়। ইয়াৰ পৰাই তেওঁক সংস্কৃতত অবজ্ঞাসূচক ভাৱে মোডকপ্ৰিয় (মোডক ভাল পোৱা) বুলি কোৱা হয়। মোডক শব্দৰ অৰ্থ হৈছে "আনন্দৰ সৰু অংশ" আৰু ই আধ্যাত্মিক জ্ঞানৰ প্ৰতীক। গণেশ চতুৰ্থীৰ সময়ত সাধাৰণতে গণেশক ২১ বা ১০১টা মোডক প্ৰসাদ হিচাপে দি পূজাৰ সামৰণি পেলোৱা হয়। ইয়াৰ বাবে চাউলৰ আটাৰ খোলাৰে তৈয়াৰী মোডক প্ৰায়ে পছন্দ কৰা হয় যদিও ঘেঁহুৰ খোলাৰ মোডক ব্যৱহাৰ কৰা হয়। সমগ্ৰ ভাৰতৰ গণেশ মন্দিৰৰ বাহিৰৰ স্থানীয় ব্যৱসায়ীসকলে সাধাৰণতে মোডকৰ প্ৰি-পেকড/ৰেডিমেড সংস্কৰণ বিক্ৰী কৰে। 

### বৌদ্ধ ধৰ্ম
মোডকক গৌতম বুদ্ধৰ প্ৰিয় মিঠাই বুলিও গণ্য কৰা হয়। বুদ্ধৰ জন্মদিনত বুদ্ধলৈ বুলি মোডক আগবঢ়োৱা হয়। 

### জাপান
জাপানত মোডকৰ সৈতে মিল থকা আৰু স্থানীয়ভাৱে কাংগিডান (歓喜団) নামেৰে জনাজাত মিঠাই কাংগিটেন দেৱতা, ভগৱান গণেশৰ জাপানী সংস্কৰণ আৰু বুদ্ধ দুয়োলৈকে আগবঢ়োৱা হয়। কাংগিডান দৈ, মৌ, ৰঙা বীনৰ পেষ্টৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হয়। শুকান আটাৰ পৰা তৈয়াৰী মিশ্ৰণটো গাঢ়কৈ ভজাৰ পূৰ্বে পিঠাগুৰি সানি আকৃতি দিয়া হয়। কিন্তু জাপানীসকলে অধৰ্মীয় ভাৱে ইয়াক যিকোনো অনুষ্ঠান যেনে শ্বোগাটছু, সংস্কৃতি দিৱস, খ্ৰীষ্টমাছ, হেল’ৱিন, জন্মদিন আৰু অৱসৰৰ পাৰ্টিত খাব পাৰি। 

### মালয় ৱৰ্ল্ড
মালয় ৱৰ্ল্ডত মোডকক কুইহ মোডক বা কুই মোডক (ইণ্ডোনেছিয়াত) বুলি জনা যায়। 

### ম্যানমাৰ
ম্যানমাৰত মোডকক মণ্ট ল’ন য়াই বাউ (မုန့်လုံးရေပေါ်) বুলি জনা যায় আৰু থিংয়ানৰ সময়ত খোৱা হয়। 

### থাইলেণ্ড
থাইলেণ্ডত মোডকক স্থানীয়ভাৱে খানম টম (ขนมต้ม) বুলি জনা যায় আৰু ইয়াক ফিকানেট বা ফ্ৰা ফিকানেছুয়ান (ভগৱান গণেশৰ থাই সংস্কৰণ) আৰু বুদ্ধলৈ আগবঢ়োৱা হয়। ইয়াক তনাৰিকলৰ টুকুৰাৰে ঢাকি দিয়া হয়। 
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:মিঠাই
সোণালী বসু

**সোণালী বসু** (; জন্ম: ৩ জুন ১৯৬৫)  এগৰাকী ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক,  লেখক  আৰু চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক।  ২০০৫ চনত চলচ্চিত্ৰ পৰিচালনাত আত্মপ্ৰকাশ কৰা বসুৱে ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা, ব্ৰীজষ্টোন নেৰেটিভ বঁটা, চানডান্স মহিন্দ্ৰা গ্ল'বেল ফিল্মমেকাৰ বঁটা আদি বিভিন্ন স্বীকৃতি লাভ কৰিছে।

বসুৱে তেওঁৰ একে নামৰ আধাৰত পৰিচালনা কৰা প্ৰথমখন জীৱনীমূলক ছবি *অমু*ৰ জৰিয়তে নিজকে এগৰাকী সফল পৰিচালক ৰূপে সাব্যস্ত কৰে। ১৯৮৪ চনত দিল্লীত শিখসকলৰ ওপৰত হোৱা আক্ৰমণৰ কাহিনী বৰ্ণিত হোৱা ছবিখনে সমালোচকৰ প্ৰশংসা আৰু ইংৰাজী ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ  ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা অৰ্জন কৰে।  ইয়াৰ পিছত বসুৱে ২০১২ চনৰ যুদ্ধ বিষয়ক ছবি *চিটাগঙ*ৰ সহকাৰী পৰিচালক হিচাপে কাম কৰে, যিখন ছবিৰ তেওঁ সহ-লেখকো আছিল।

*মাৰ্গাৰিটা উইথ এ ষ্ট্ৰ*  (২০১৫)  আৰু *দ্য স্কাই ইজ পিংক* (২০১৯) ছবি দুখনৰ সমালোচনাত্মক আৰু বাণিজ্যিক সফলতাৰ পিছত বসুৰ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা হিচাপে মৰ্যাদা বৃদ্ধি পায়। সম্বন্ধীয় ভগ্নী তথা বিশেষভাবে সক্ষমসকলৰ অধিকাৰৰ হকে যুঁজ দিয়া  মালিনী চিবৰ জীৱনৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈ নিৰ্মাণ কৰা *মাৰ্গাৰিটা উইথ এ ষ্ট্ৰ*ই চানজান্স মহিন্দ্ৰা গ্ল’বেল ফিল্মমেকাৰ বঁটা আৰু NETPAC বঁটা লাভ কৰে।

বসুৱে বিভিন্ন দাতব্য সংস্থাক সহায় কৰে। চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা বেদব্ৰতা পাইনৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হৈছিল যদিও পুত্ৰৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁলোকৰ বিবাহবিচ্ছেদ হয়।  বসুক এগৰাকী উভকামী ব্যক্তি হিচাপে চিহ্নিত কৰা হৈছে।
## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৬৫ চনৰ ৩ জুনত পশ্চিম বংগৰ কলিকতাত জন্মগ্ৰহণ কৰা সোণালী বসুৱে জীৱনৰ বেছিভাগ সময় মুম্বাই আৰু নতুন দিল্লীত কটায়। দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা কলা শাখাত স্নাতক আৰু নিউয়ৰ্কৰ কলম্বিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ৰাজনীতি বিজ্ঞানত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। বসুৱে স্কুল আৰু কলেজীয়া জীৱনত থিয়েটাৰৰ লগত জড়িত হৈ আছিল। তেওঁৰ চলচ্চিত্ৰ সম্পৰ্কীয় সক্ৰিয়তাৰ বিষয়ে কয়, “চলচ্চিত্ৰ মাধ্যমটোৰ সহায়ত মই সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক পৰিৱৰ্তনৰ বিষয়ে থকা ধাৰণাসমূহ সৈতে সংযোগ কৰিব বিচাৰো।”
## কৰ্মজীৱন
বসুৱে প্ৰায় এবছৰ ধৰি নেচনেল লয়াৰ্ছ গিল্ডৰ সংগঠক হিচাপে কাম কৰিছিল। ইউ.চি.এল.এ. স্কুল অফ থিয়েটাৰৰ এম.এফ.এ. ডাইৰেক্টিং প্ৰগ্ৰেমত যোগদান কৰাৰ পূৰ্বে মানহাটানত লাইভ কমিউনিটি টেলিভিছন পৰিচালনা কৰিছিল। কেৰিয়াৰৰ আৰম্ভণিতে বসুৱে দ্য জেণ্ডাৰম ইজ হিয়েৰ এণ্ড আনডকুমেণ্টেড, আৰু পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্যৰ তথ্যচিত্ৰ লিফটিং দ্য ভেইল আদি পৰিচালনা কৰিছিল, যিবোৰ প্ৰডাকচন বিভিন্ন চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত প্ৰদৰ্শিত হৈছিল।

২০০৫ চনত বসুৱে প্ৰথম পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্যৰ চলচ্চিত্ৰ *অমু* নিৰ্মাণ কৰে। তেওঁ ইয়াৰ চিত্ৰনাট্যও লিখিছিল। জানুৱাৰী মাহত ভাৰতত মুক্তি পোৱা ছবিখনে সমালোচকৰ প্ৰশংসা আৰু দৰ্শকৰ ইতিবাচক সঁহাৰি লাভ কৰে। *অমু* বাৰ্লিন আৰু টৰেন্টোৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত প্ৰদৰ্শিত হৈছিল। বসুৱে ছবিখনৰ বাবে কেইবাটাও ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰে, য'ত আছে ‘FIPRESCI ক্ৰিটিক এৱাৰ্ড’, ‘ইংৰাজী ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা’ আৰু ‘প্ৰথম ছবিৰ শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালকৰ গোলাপুড়ী শ্ৰীনিবাস বঁটা’। বসুৱে ছবিখনৰ মুক্তিৰ সময়তে ইয়াৰ চিত্ৰনাট্যৰ আধাৰত ৰচিত *অমু* নামৰ উপন্যাসখনো প্ৰকাশ কৰি উলিয়ায়।

## তথ্যউৎস

## বাহ্যিক সংযোগ
* আধিকাৰিক ৱেবচাইট 
* 

শ্ৰেণী:ইংৰাজী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক
শ্ৰেণী:চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক
শ্ৰেণী:নাট্যকাৰ
শ্ৰেণী:চিত্ৰনাট্য লেখক
শ্ৰেণী:এলজিবিটি সম্প্ৰদায়ৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:পশ্চিমবঙ্গৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় উভয়লিংগী মহিলা
ৰহাৰ ৰহদৈ

**ৰহাৰ ৰহদৈ** () নামে পৰিচিত ৰহদৈ নামৰ নাৰীগৰাকী নগাঁও জিলাৰ ৰহাৰ বাসিন্দা আছিল বাবে তেওঁক “ৰহাৰ ৰহদৈ’’ নামে জনা যায়৷ এওঁ আহোম ৰজা গদাধৰ সিংহৰ সময়ৰ আছিল৷ ল’ৰাৰজাৰ অত্যাচাৰৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ আহোম ৰাজকোঁৱৰ গদাপাণি নানা ঠাইত আত্মগোপন কৰি থাকিবলগীয়া হৈছিল৷ ইয়াৰ বাবেই নগা পৰ্ব্বতত কিছুদিন থাকি কামৰূপৰ ফালে গৈছিল। গুৱাহাটীৰ বন্দৰ বৰফুকন ভিনিহিদেৱেকৰ ঘৰতে কিছুদিন থাকি, তেওঁ ৰহালৈ পলাই যায়। ইয়াত ৰহদৈ নামেৰে পোহাৰী এজনীৰ ঘৰত দিনদিয়েক থাকে৷ ৰহদৈৰ ঘৰত কিছুদিন থাকি গদাপাণি টিপামলৈ যায় আৰু তাত ভাদৈ নামৰ মানুহ এজনীৰ ঘৰত কিছুদিন লুকাই থাকি শলগুৰিৰ আঘোণী নামৰ আন এজনী মানুহৰ ঘৰতো আশ্ৰয় লৈ আছিল৷ এই তিনিওৰে নামত তেতিয়াৰে পৰা এটা ফকৰা যোজনা প্ৰচলিত হৈ আছে; “ৰহাৰ ৰহদৈ টিপামৰ ভাদৈ শলগুৰিৰ আঘোণী বাই৷ তিনিৰো ডিঙিত ধৰি তিনিও কান্দিলে সমন্ধত একোটি নাই’’৷ 

গদাপাণি পলাই আহি ৰহাৰ ৰহদৈ নামৰ সৰবৰহী মানুহগৰাকীৰ ওচৰত নিশ্চিন্তমনে কিছুদিন আছিল৷ ৰহদৈ কেৱল ৰহাৰেই নহয়, ৰহাৰ দাঁতিকাষৰীয়া ঠাইবোৰতো তেওঁৰ গুণৰ বাবে জনাজাত আছিল৷ মানুহৰ মাজত প্ৰচলিত যে, তেওঁ নিৰক্ষৰ আছিল যদিও মুখে মুখে ৰুক্মিণী হৰণ, স্যামন্ত হৰণ আদি গাব পাৰিছিল৷ বিয়ানাম, কীৰ্তন আদিতো তেওঁ পাকৈত আছিল বুলি এতিয়াও জনসমাজে স্বীকাৰ কৰে৷

গদাপাণিয়ে পিছত গদাধৰ সিংহ নাম লৈ ৰাজপাটত উঠে৷ ৰজা হৈ তেওঁ আত্মগোপন কৰি থকা কালত সহায় কৰা লোকসকলৰ প্ৰতি কৃতজ্ঞতাবশতঃ নানা পুৰস্কাৰ সন্মান আদি দিবলৈ ধৰে৷ সেইবাবে  ৰহদৈ, ভাদৈ আৰু আঘোণী বাইক একেলগে ৰাজসভালৈ মাতি লৈ যায়৷ তিনিও অজনিতে ৰাজ-অপৰাধ কৰাৰ ভয়তে আৰু শাস্তি পাব বুলি ডিঙিত ধৰাধৰিকৈ কান্দিবলৈ ধৰে৷ কিন্তু গদাধৰ সিংহই তিনিওকে পূৰ্বৰ উপকাৰৰ কথা সুঁৱৰি সন্মান যাচে আৰু বৰপোহাৰীৰ বিষয় দি বিদায় দিয়ে৷ ৰহদৈৰ সন্মানাৰ্থে গদাধৰ সিংহই ৰহাৰ ৰহণ পথাৰত এটা বৃহৎ পুখুৰী খন্দাই পাৰত এটা দ’ল নিৰ্মাণ কৰায়৷ এই পুখুৰী আৰু দ’ল ৰহদৈ পুখুৰী আৰু ৰহদৈ দ’ল নাম দিয়ে৷ ৰহদৈ পুখুৰী পাৰত দ’লৰ ভগ্নাৱশেষ এতিয়াও আছে৷ পাৰে সৈতে পুৰা ১৮ পুৰা, ২ বিঘা, ৩ কঠা, ১৮ লেচা মাটিৰ পুখুৰীটোৰ মুঠ মাটিকালি৷

আন কিছুমানৰ মতে, ৰহদৈ, ভাদৈ আৰু আঘোণী বাই তিনিও বাইভনী৷ তেওলোকে গদাপাণিক চোৰাংচোৱাৰ হাতৰ পৰা বচাবলৈ গদাপাণিক চাঙীত শুৱাই বগা কাপোৰেৰে ঢাকি মৰাশ বুলি সমন্ধত একো নোহোৱা মানুহজনৰ বাবে তিনিও ডিঙিত ধৰাধৰিকৈ কান্দিছিল আৰু চোৰাংচোৱাই মৰাশ বুলি গদাপাণিক এৰি আঁতৰি গৈছিল৷ ৰহদৈৰ স্মৃতিত সাত কিল’মিটাৰ দৈৰ্ঘ্যৰ ৰহদৈ আলি নিৰ্মাণ কৰা হয়৷
## তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ নাৰী
শ্ৰেণী:আহোম ৰাজ্য
চাট (খাদ্য)

**চাট** হৈছে ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ বিভিন্ন অঞ্চলত প্ৰচলিত বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ লঘু আহাৰৰ সমষ্টি। সাধাৰণতে ভাৰত, পাকিস্তান, নেপাল আৰু বাংলাদেশৰ পদপথৰ দোকান বা ৰেষ্টুৰেণ্ট আদিত ষ্টাৰ্টাৰ বা ভোকবৰ্দ্ধক খাদ্য হিচাপে পৰিবেশন কৰা হয়। চাটৰ উৎপত্তি হৈছিল ভাৰতৰ উত্তৰ প্ৰদেশত। কালক্ৰমত ই দক্ষিণ এছিয়াৰ বাকী অংশতো জনপ্ৰিয় হৈ পৰে। 

চাট শব্দটো হিন্দী *चाट* (সুস্বাদু খাদ্যৰ সোৱাদ লোৱা), *चाटना* (খাই থাকোঁতে আঙুলি চেলেকা), প্ৰাকৃত *चट्टेइ-*ৰ (তৃপ্তিৰে গ্ৰাস কৰা, কোলাহলপূৰ্ণভাৱে খোৱা) পৰা উদ্ভৱ হৈছে।

## ইতিহাস
বৰ্তমান চাট হিচাপে শ্ৰেণীভুক্ত কৰা কিছুমান খাদ্য যেনে দহি বড়া প্ৰাচীন যুগৰ পৰাই পোৱা যায়। বৰ্তমানৰ কৰ্ণাটকৰ পৰা শাসন কৰা তৃতীয় সোমেশ্বৰে সংকলিত কৰা দ্বাদশ শতিকাৰ সংস্কৃত বিশ্বকোষ *মানসোল্লাস*ত ক্ষীৰাৱত নামৰ দহি বড়াৰ এটা ৰন্ধন প্ৰণালী উল্লেখ কৰা হৈছে। খাদ্য ইতিহাসবিদ কে.টি আচায়াৰ মতে, ৫০০ খ্ৰীষ্টপূৰ্বৰো বহু আগৰ সাহিত্যত দহি বড়াৰ বৰ্ণনা পোৱা যায়।

ৰন্ধন নৃতত্ত্ববিদ কুৰুশ দালালৰ মতে, এটা সংগঠিত পৰিঘটনা বা খাদ্যৰ সুকীয়া গোট হিচাপে চাটৰ উৎপত্তি ১৭ শতিকাৰ শেষৰ ফালে মোগল সম্ৰাট শ্বাহজাহানৰ দিনত উত্তৰ ভাৰতত (বৰ্তমান উত্তৰ প্ৰদেশ) হৈছিল। চহৰৰ মাজেৰে বৈ যোৱা যমুনা নদীৰ খাৰযুক্ত পানীৰ প্ৰতিকাৰ হিচাপে দিল্লীৰ জনসাধাৰণক টেঙা আৰু ভজা খাদ্যৰ লগত দৈ খাবলৈ কৈছিল। এইদৰে চাটৰ উদ্ভাৱন কৰা হৈছিল।

ভাৰতৰ উত্তৰ প্ৰদেশৰ কিছুমান অঞ্চলত অধিকাংশ চাটৰ উৎপত্তি হৈছিল যদিও বৰ্তমান সমগ্ৰ দক্ষিণ এছিয়া আৰু চুবুৰীয়া দেশসমূহত চাট প্ৰচলিত। 

## বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ চাট

সকলো ধৰণৰ চাট মূলতঃ আটাৰ লাড়ু বেলি, ভাজি তাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি প্ৰস্তুত কৰা হয়। মূলতে চাট হৈছে আলুৰ টুকুৰা, মচমচীয়াকৈ ভজা ৰুটিৰ দহি বড়া বা দহি ভল্লা, বুট বা মটৰ আৰু টেঙা-নিমখীয়া মছলাৰ মিশ্ৰণ, ভাৰতীয় জলকীয়া আৰু *ছাউন্থ* (শুকান আদা আৰু তেতেলীৰ টক), সজ্জাৰ বাবে সতেজ ধনীয়াৰ পাত আৰু দৈ। অন্যান্য জনপ্ৰিয় চাটসমূহৰ ভিতৰত আলু টিক্কি বা চিঙৰা (পিঁয়াজ, আলু, ধনীয়া, পটল, গৰম মছলা আৰু দৈৰ সৈতে), ভেল পুৰী, দহি পুৰী, পানীপুৰী, দহি বড়া, পাপ্‌ৰি চাট, আৰু চেৱ পুৰী। 

এইসমূহৰ উমৈহতীয়া উপাদানৰ ভিতৰত দহি (দৈ); কটা পিঁয়াজ আৰু ধনীয়া; চেৱ (বুটৰ পৰা প্ৰস্তুত কৰা পাতল শুকান নিমখীয়া নুডলছ); আৰু চাট মছলা, সাধাৰণতে আমচুৰ (শুকান আমৰ গুড়ি), জিৰা, ক'লা নিমখ, ধনীয়া, শুকান আদা, নিমখ, ক'লা জলকীয়া আৰু ৰঙা জলকীয়া আদি। এই উপাদানসমূহ একত্ৰিত কৰি সৰু ধাতুৰ থাল বা কলপাতত পৰিবেশন কৰা হয়।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:খাদ্য
মালিনী চিব

**মালিনী চিব** (; জন্ম: ১৯৬৬) মস্তিষ্কৰ পক্ষাঘাত ৰোগত আক্ৰান্ত এগৰাকী ভাৰতীয় প্ৰতিবন্ধী অধিকাৰ কৰ্মী আৰু লেখক। চিবে মাত্ৰ এটা আঙুলিৰে টাইপ কৰি দুবছৰৰ ভিতৰত *ৱান লিটল ফিংগাৰ* নামৰ কিতাপ এখন লিখিছিল।

## জীৱনী
মালিনীয়ে ১৯৬৬ চনত ভাৰতৰ কলকাতাত জন্মগ্ৰহণ কৰে। জন্মৰ সময়ত অক্সিজেনৰ অভাৱ হোৱাত মস্তিষ্কৰ পক্ষাঘাতত আক্ৰান্ত হয়। জন্মৰ পিছত মাক-দেউতাকে তেওঁৰ উন্নত চিকিৎসা সেৱাৰ বাবে ইংলেণ্ডলৈ গুচি যায়। ভায়েক নিখিলৰ জন্মৰ পিছত পৰিয়ালটো পুনৰ ভাৰতলৈ গুচি আহে। যিহেতু কোনো বিদ্যালয়ে তেওঁক ছাত্ৰী হিচাপে ল’ব নোৱাৰে, সেয়েহে মাক মিথু আলুৰে “দ্য চেণ্টাৰ ফৰ স্পেচিয়েল এডুকেশ্যন” নামৰ এখন বিদ্যালয় আৰম্ভ কৰিছিল। পিছলৈ মালিনীয়ে ইংলেণ্ডলৈ গৈ চেৰিব্ৰেল পালচি ৰোগীৰ বাবে থকা থমাছ ডেলাৰু স্কুলত পঢ়ে। তাৰপৰা মুম্বাই বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনস্থ ছেইণ্ট জেভিয়াৰ কলেজত স্নাতক ডিগ্ৰী লয় আৰু লিংগ অধ্যয়নত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লয় লণ্ডন বিশ্ববিদ্যালয় ইনষ্টিটিউট অফ এডুকেচনৰ পৰা। চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা সোনালী বসু তেওঁৰ সম্বন্ধীয় ভনীয়েক।

## কৰ্মজীৱন
চিবৰ প্ৰথম গ্ৰন্থ আৰু আত্মজীৱনী ৱান লিটল ফিংগাৰ। গ্ৰন্থখন ২০১০ চনৰ ডিচেম্বৰত ছেজ পাব্লিচিঙে প্ৰকাশ কৰিছিল আৰু সমালোচকৰ প্ৰশংসা লাভ কৰিছিল। ২০১৫ চনত আই ফিল নৰ্মেল ইনছাইড শীৰ্ষক এটা অধ্যায় লিখিছিল। বাহিৰত, মোৰ শৰীৰটো নহয়! আশা হান্সে সম্পাদনা আৰু ছেজ পাব্লিছিঙে প্ৰকাশ কৰা “ডিচেবিলিটি, জেণ্ডাৰ এণ্ড দ্য ট্ৰেজেক্টৰীজ অফ পাৱাৰ” নামৰ সংকলনখনত তেওঁ “আই ফিল নৰ্মেল ইনচাইড, আউটচাইড ব’জী ইজণ্ট্”।

চিব ADAPT (Able Disable All People Together) নামৰ সংগঠনটোৰ অংশ এডাপ্ট ৰাইট গ্ৰুপৰ প্ৰতিষ্ঠাপক আৰু সহ-অধ্যক্ষ। "সক্ষম" আৰু "অক্ষম" উভয়কে একেলগে লৈ সকলোকে সামৰি লোৱা এখন সমাজ নিৰ্মাণৰ বাবে কাম কৰাৰ বিশ্বাস লৈ এই ৰাইট গ্ৰুপটো গঠন কৰা হৈছিল। তেওঁ লাইব্ৰেৰী এণ্ড মিডিয়া চাৰ্ভিচেছৰ মুৰব্বীও। বিশেষভাৱে সক্ষম যুৱক-যুৱতীসকলৰ সংস্থাপনৰ বাবে এখন জীৱিকা মেলাৰ আয়োজনতো নিজৰ দক্ষতা বিনিয়োগ কৰিছিল। তেওঁ ব্যক্তি, কৰ্প’ৰেট, অভিভাৱক, পেছাদাৰী আৰু প্ৰতিবন্ধী কৰ্মীসকলৰ বাবে সৱলীকৰণ আৰু সংবেদনশীলতা পাঠ্যক্ৰমো পৰিচালনা কৰে।

## বঁটা
২০১১ চনত ভাৰতৰ সামাজিক ন্যায় আৰু সৱলীকৰণ মন্ত্ৰালয়ে চিবক বিশেষভাৱে সক্ষম ব্যক্তিৰ সবলীকৰণৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা প্ৰদান কৰে। ২০১৭ চনত বিশ্ব চেৰিব্ৰেল পালচি দিৱস উপলক্ষে চিবক অষ্ট্ৰেলিয়াৰ চেৰিব্ৰেল পালচি এলায়েন্সে বিশেষভাবে সক্ষম ব্যক্তিসকলৰ ব্যক্তিসকলৰ অধিকাৰ আৰু প্ৰাপ্য নিশ্চিত কৰাৰ বাবে “গ্ল’বেল চেৰিব্ৰেল পালচি দে” বঁটাৰে সন্মানিত কৰা হয়।
## জনপ্ৰিয় সংস্কৃতিত
২০১৪ চনত চিবৰ জীৱনৰ আধাৰত সোণালী বসুৱে পৰিচালনা কৰা *মাৰ্গাৰেট উইথ এ স্ট্ৰ* মুক্তি পায়; যিখন ছবি সমালোচকৰ প্ৰশংসা লাভ কৰাৰ উপৰিও ব্যৱসায়িকভাবে সফল হৈছিল।
## তথ্যউৎস

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় প্ৰতিবন্ধী অধিকাৰ কৰ্মী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:পশ্চিমবঙ্গৰ ব্যক্তি
সুহাসিনী মুলে

**সুহাসিনী মুলে** (; জন্ম : ২০ নৱেম্বৰ ১৯৫০) অসমীয়া, হিন্দী আৰু মাৰাঠী ছবিৰ লগতে টেলিভিছনৰ অভিনেত্ৰী। তেওঁ পাঁচটাকৈ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰিছে। জাহ্নু বৰুৱাৰ প্ৰথম অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ অপৰূপা মূল নাৰী চৰিত্ৰটো মুলেই ৰূপায়ণ কৰিছিল।

## প্ৰাৰম্ভিক আৰু ব্যক্তিগত জীৱন
মাৰাঠী ভাষী পৰিয়াল এটাত জন্মগ্ৰহণ কৰা সুহাসিনীয়ে বিহাৰৰ পাটনাত শৈশৱৰ সময়খিনি কটায়। মাত্ৰ তিনি বছৰ বয়সতে দেউতাকক হেৰুৱায়। মাক, বিখ্যাত তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাতা আৰু চলচ্চিত্ৰ ইতিহাসবিদ  বিজয়া মুলেই তেওঁক লালন-পালন কৰে। মাকৰ অনুপ্ৰেৰণাতে সুহাসিনী ছবিৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হয়। দীৰ্ঘ সময়ৰ বাবে লিভ-ইনত থকা সুহাসিনীৰ ১৯৯০ চনত সম্পৰ্কৰ যবনিকা ঘটে। ২০১১ চনৰ ১৬ জানুৱাৰীত তেওঁ আৰ্য সমাজৰ এজন পদাৰ্থবিজ্ঞানী অধ্যাপক অতুল গুৰ্টুৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়।
## কৰ্মজীৱন
১৯৬৫ চনত পিয়াৰ্ছ চাবোনে তেওঁলোকৰ বিজ্ঞাপনৰ বাবে তেওঁক মডেল হিচাপে বাচনি কৰা হয়। এই বিজ্ঞাপনটোৱে মৃণাল সেনৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিছিল; যাৰবাবে তেওঁক * [[ভুৱন সোম]]*ৰ (১৯৬৯) বাবে চুক্তিবদ্ধ কৰা হৈছিল। যদিও *ভূৱন সোম* ভাৰতীয় চিনেমাত এক মাইলৰ খুঁটি হিচাপে বিবেচিত হৈছিল তথাপিও সুহাসিনীয়ে অভিনয়ক কেৰিয়াৰ হিচাপে গ্ৰহণ কৰা নাছিল। বৰঞ্চ তেওঁ কানাডাৰ মণ্ট্ৰিয়েলৰ মেকগিল বিশ্ববিদ্যালয়ত ভূমি ৰসায়ন আৰু অণুজীৱবিজ্ঞানত কৃষি প্ৰযুক্তিৰ পাঠ্যক্ৰমত নামভৰ্তি কৰে। তেওঁ একেখন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰাই চলচ্চিত্ৰ, ৰেডিঅ’, টিভি, সাংবাদিকতা আৰু ছপা মাধ্যমক প্ৰধান বিষয় হিচাপে গণসংযোগৰ ডিগ্ৰীও লাভ কৰে।

১৯৭৫ চনত সুহাসিনী ভাৰতলৈ উভতি আহি বঙালী ছবি *জন অৰণ্য*ত সত্যজিত ৰায়ৰ সহায়ক হিচাপে কাম কৰে। পিছলৈ তেওঁ মৃণাল সেনৰ *মৃগয়া*ত সহকাৰী পৰিচালক হিচাপে অংশ লয়। তেতিয়াৰ পৰাই তেওঁ সক্ৰিয়ভাৱে ছবি নিৰ্মাণ কৰি আহিছে আৰু ৬০খনতকৈও অধিক তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিছে আৰু ইয়াৰে চাৰিটাৰ বাবে তেওঁ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে।

*ভূৱন সোম*ৰ প্ৰায় ৩০ বছৰৰ পিছত গুলজাৰৰ *হু-তু-টু*ৰ জৰিয়তে তেওঁ বলীউডৰ মূলসুঁতিৰ চিনেমালৈ প্ৰত্যাৱৰ্তন কৰে। এই ছবিখনত অভিনয় কৰি তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ সহযোগী অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে। তেতিয়াৰ পৰাই বলীউডত মাতৃৰ ভূমিকাত অভিনয় কৰি আহিছে। টেলিভিছন ধাৰাবাহিক *জানে ক্যা বাত হুই*তো তেওঁ কাম কৰিছে। ১৯৮২ চনত তেওঁ জাহ্ন বৰুৱাৰ অপৰূপাৰ নাম ভূমিকাত অভিনয় কৰে। *অপৰূপা*ই অসমীয়া ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা (ৰজত কমল) লাভ কৰিছিল।
## স্বীকৃতি

## তথ্যউৎস

## বাহ্যিক সংযোগ

* 

শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:মাৰাঠী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:গুজৰাটী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ সহযোগী অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী
গৌৰী শিন্দে

**গৌৰী শিন্দে** (; জন্ম: ৬ জুলাই ১৯৭৪) এগৰাকী ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক আৰু চিত্ৰনাট্যকাৰ। বহু প্ৰশংসিত *ইংলিছ ভিংলিছ* (২০১২) ছবিৰ জৰিয়তে শিন্দেই পৰিচালনাত আত্মপ্ৰকাশ কৰে। এই ছবিখনৰ যোগেদি অভিনেত্ৰী শ্ৰীদেৱীৰ দীৰ্ঘ বিৰতিৰ পিছত প্ৰত্যাৱৰ্তন কৰিছিল। ২০১২ চনৰ ফাইনেন্সিয়েল টাইমছৰ “টুৱেণ্টি ফাইভ ইণ্ডিয়ানছ টু ৱাচ্ছ” তালিকাত শিন্দেই স্থান লাভ কৰে।[1] ৰেডিফৰ “২০১২ চনৰ বলীউডৰ ৫ গৰাকী শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালক”ৰ তালিকাতো তেওঁ স্থান পাইছিল।
## প্ৰাৰম্ভিক আৰু ব্যক্তিগত জীৱন
গৌৰী শিন্দেৰ জন্ম পুনেত হৈছিল আৰু ডাঙৰ-দীঘলো তাতেই হৈছিল। তাৰে ছেইণ্ট জোচেফ হাইস্কুলত তেওঁ অধ্যয়ন কৰে আৰু পিছলৈ পুনেৰ চিম্বায়'ছিছ ইনষ্টিটিউট অফ মাছ কমিউনিকেচনৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। কলেজীয়া জীৱনৰ শেষৰ দিনবোৰৰ পৰাই তেওঁ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণৰ প্ৰতি আগ্ৰহী হৈ উঠে।

তেওঁ ২০০৭ চনত চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক আৰ বাল্কিৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়।
## কৰ্মজীৱন
তথ্যচিত্ৰ পৰিচালক সিদ্ধাৰ্থ কাকৰ তাত ইন্টাৰশ্বিপ কৰিবলৈ তেওঁ মুম্বাইলৈ যায়। পিছলৈ আই বি ডব্লিউ, বেটছ ক্লেৰিয়ন আৰু ল’ৱে লিন্টাছৰ দৰে বিজ্ঞাপন সংস্থাৰ সৈতে কাম কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে, য’ত আৰ বাল্কি সৃষ্টিশীল পৰিচালক আছিল।  পিছৰ বছৰবোৰত তেওঁ ১০০ খনতকৈও অধিক বিজ্ঞাপনমূলক ছবি আৰু চুটি ছবি নিৰ্মাণ কৰে;  তেওঁৰ চুটি ছবি *অ’হ মেন!* (২০০১) বাৰ্লিন চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱৰ বাবে নিৰ্বাচিত হয়।

*ইংলিছ ভিংলিছ* ছবিৰে তেওঁৰ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্যৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালনাৰ অভিষেক হয়। ছবিখন সৰু কালত মাকৰ সৈতে থকা সম্পৰ্কৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈ নিৰ্মাণ কৰিছিল। তেওঁৰ মাৰাঠী ভাষী মাকে পুনেৰ ঘৰৰ  নিজাকৈ আচাৰৰ ব্যৱসায় চলাইছিল আৰু ভালকৈ ইংৰাজী ক’ব নোৱাৰিছিল; যিটো কথাই সৰুতে শিন্দেক লাজ দিছিল। এটা সাক্ষাৎকাৰত তেওঁ কয়, "মই মাৰ ওচৰত দুখ প্ৰকাশ কৰিবলৈ এই ছবিখন নিৰ্মাণ কৰিছিলো।" ছবিখন ২০১২ চনৰ ১৪ ছেপ্টেম্বৰত টৰন্টো আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত মুক্তি দিয়া হয় আৰু তাৰ পিছত ২০১২ৰ ৫ অক্টোবৰত ভাৰত আৰু বিশ্বজুৰি ইয়াক বাণিজ্যিকভাৱে মুক্তি দিয়া হয়। ছবিখন সমালোচনাত্মক আৰু বাণিজ্যিক দুয়োটা ক্ষেত্ৰতে সফলতা লাভ কৰে। প্ৰথম ছবিৰ শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালকৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটাৰ উপৰিও তেওঁক ‘লিংগ সংবেদনশীলতাৰ বাবে লাদলী ৰাষ্ট্ৰীয় মিডিয়া বঁটা’ প্ৰদান কৰা হয়।
## চলচ্চিত্ৰপঞ্জী
২০১২: *ইংলিছ ভিংলিছ*
২০১৬: *ডিয়েৰ জিন্দেগী*
২০২২: *চুপ: ৰিভেঞ্জ অফ দ্য আৰ্টিষ্ট*
## বঁটা
১) ৫৮তম ফিল্মফেয়াৰ বঁটা: প্ৰথম ছবিৰ শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালক (*ইংলিছ ভিংলিছ*)।
২) জি চিনে এৱাৰ্ড ২০১৩: শ্ৰেষ্ঠ প্ৰতিশ্ৰুতিসম্পন্ন পৰিচালক (*ইংলিছ ভিংলিছ*)
৩) লাডলী নেচনেল মিডিয়া এৱাৰ্ড: শ্ৰেষ্ঠ মূলসূঁতিৰ ছবি (*ইংলিছ ভিংলিছ*)
৪) ষ্টাৰডাষ্ট এৱাৰ্ড: প্ৰথম ছবিৰ শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালক (*ইংলিছ ভিংলিছ*)

## তথ্যউৎস

## বাহ্যিক সংযোগ

* 

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক
শ্ৰেণী:হিন্দী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক
শ্ৰেণী:চিত্ৰনাট্য লেখক
শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী
ইভাঞ্জেলিন এণ্ডাৰছন-ৰাজকুমাৰ

**ইভানজেলিন এণ্ডাৰছন-ৰাজকুমাৰ** () এগৰাকী নাৰীবাদী কৰ্মী আৰু বিশ্বজনীন ধৰ্মতত্ত্ববিদ যিয়ে চেৰামপুৰৰ চেৰামপুৰ কলেজত (১৯৯০-১৯৯৪) ইউনাইটেড থিয়লজিকেল কলেজ, বাংগালুৰুত (১৯৯৯-২০১৪) অধ্যাপনা কৰিছিল। ১৭৯২ চনত উইলিয়াম কেৰী ভাৰতলৈ অহাৰ সময়ত প্ৰতিষ্ঠা কৰা বিখ্যাত চেৰামপুৰ কলেজৰ ধৰ্মতত্ত্ব বিভাগত তেখেতে অধ্যাপক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰা প্ৰথমগৰাকী স্থায়ী মহিলা অধ্যাপক আছিল৷ ইভানজেলিন এণ্ডাৰছন-ৰাজকুমাৰ ভাৰতৰ ইউনাইটেড ইভানজেলিকেল লুথাৰিয়ান চাৰ্চ ( ২০০৬ চনত)।তেওঁ ধৰ্মতত্ত্ববিদৰ এটা পৰিয়ালৰ পৰা আহিছে৷  তেওঁৰ পিতৃ, ভাই-ভনী আৰু পৰিয়ালটোলৈ বৈবাহিক সূত্ৰে অহা আঠজনৰ ভিতৰত সাতজনেই ধৰ্মতত্ত্ববিদ। ইভানজেলিন এণ্ডাৰছন-ৰাজকুমাৰে এছ’চিয়েশ্যন অৱ থিয়লজলি ট্ৰেইনড উইমেন অৱ ইণ্ডিয়াৰ (এটিটিডব্লিউআই) সভানেত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল৷ তেখেত *বডি থিয়লজি*ৰ লগত জড়িত ব্যক্তি।

## প্ৰাৰম্ভিক বছৰ
ইভানজেলিন এণ্ডাৰছন-ৰাজকুমাৰে ১৯৬৩ চনৰ ১৯ মাৰ্চত বাংগালুৰুত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ আঠগৰাকী ভাই-ভনীৰে পৰিৱেষ্টিত পৰিয়ালটোৰ তৃতীয় কন্যা৷ তাৰে ছয়গৰাকী ভগ্নী  আৰু দুজন ভাতৃ৷ আঠজন ভাই-ভনীয়ে ধৰ্মতত্ত্বৰ শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰি বিভিন্ন ধৰণৰ সেৱাত প্ৰৱেশ কৰে। ঈশ্বৰৰ ওপৰত বিশ্বাস পৰিয়ালটোৱে সজ্জিত হোৱা আটাইতকৈ চহকী সম্পদ৷ ইভানজেলিনে বাস কৰা চুবুৰীটো (The Jeremiah Road Neighborhood) আন এটা বৃহৎ পৰিয়াল, য’ত কমেও বিশটা পৰিয়াল আছে৷ তেওঁলোক সকলো ধৰ্মৰ অন্তৰ্গত: হিন্দু, মুছলমান, জৈন, খ্ৰীষ্টান, আৰু বিভিন্ন সংস্কৃতি, জাতি, ৰং আৰু বিশ্বাস অভিমুখী আছিল। তেওঁ গুডউইলছ গাৰ্লছ স্কুললৈ যায় আৰু পিছলৈ বাংগালুৰুৰ মাউণ্ট কাৰ্মেল কলেজত যোগদান কৰে আৰু ১৯৮৩ চনত বি এছ চি ডিগ্ৰী লাভ কৰে।

## গৱেষণামূলক অধ্যয়ন আৰু প্ৰবক্তাত্ব
### স্নাতকোত্তৰ
পিছলৈ এণ্ডাৰছন-ৰাজকুমাৰে ১৯৮৮ চনত ভাৰতলৈ উভতি আহি ধৰ্মতত্ত্বৰ স্নাতকোত্তৰ এম. মাদুৰাইৰ তামিলনাডু ধৰ্মতত্ত্ব চেমিনাৰীত ধৰ্মতত্ত্ব শাখাত ডিগ্ৰী লাভ কৰে আৰু ১৯৯০ চনৰ ভিতৰত সম্পূৰ্ণ কৰে।

### প্ৰবক্তা পদ
পশ্চিম বংগৰ চেৰাম্পোৰ কলেজৰ চেনেটৰ গঠনমূলক মহাবিদ্যালয় চেৰামপুৰ কলেজে তেওঁক ইয়াৰ অধ্যাপকত থাকিবলৈ আমন্ত্ৰণ জনায়। এই প্ৰস্তাৱ গ্ৰহণ কৰি এণ্ডাৰছন-ৰাজকুমাৰে ১৯৯০ চনত চেৰাম্পোৰলৈ ৰাওনা হয় আৰু ধৰ্মতত্ত্ব আৰু নৈতিকতা অধ্যাপনা কৰে।পিছলৈ ১৯৯৪ চনত ডক্টৰেট ডিগ্ৰীৰ বাবে তেওঁ বেংগালুৰুলৈ ৰাওনা হয়।

### ডক্টৰেট ডিগ্ৰীৰ অধ্যয়ন
পিছলৈ এণ্ডাৰছন-ৰাজকুমাৰে বেংগালুৰুৰ দক্ষিণ এছিয়া থিয়লজিকেল ৰিচাৰ্চ ইনষ্টিটিউট (SATHRI)ত ডক্টৰেট ডিগ্ৰীৰ প্ৰাৰ্থী হিচাপে নামভৰ্তি কৰি নাৰীবাদী ধৰ্মতত্ত্বৰ শাখাত ডক্টৰ অৱ থিয়লজী (Th.D.) ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে।

## কৰ্মৰাজি
১৯৮২ চনত কৰ্ণাটকত প্ৰতিষ্ঠা হয় *উইমেনছ ইনষ্টিটিউট ফৰ নিউ এৱেকেনিং* (WINA) ।এণ্ডাৰছন-ৰাজকুমাৰে ২০০০ চনৰ পৰা এই সংস্থাত উপ-সভাপতি হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আহিছে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ধৰ্ম আৰু নাৰী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰীবাদী
ললিতাম্বিকা অন্তৰ্জনম

**ললিতাম্বিকা অন্তৰ্জনম** (; ৩০ মাৰ্চ, ১৯০৯ – ৬ ফেব্ৰুৱাৰী, ১৯৮৭) এগৰাকী ভাৰতীয় লেখিকা আৰু সমাজ সংস্কাৰক আছিল যি মালয়ালম ভাষাৰ সাহিত্যিক ৰচনাৰ বাবে বেছিকৈ পৰিচিত। ভাৰতীয় স্বাধীনতা আন্দোলন আৰু নম্বুথিৰি সম্প্ৰদায়ৰ মাজত সমাজ সংস্কাৰ আন্দোলনৰ দ্বাৰা তেওঁ প্ৰভাৱিত হৈছিল আৰু তেওঁৰ লেখাত সমাজত, পৰিয়ালত আৰু ব্যক্তি হিচাপে নাৰীৰ ভূমিকাৰ প্ৰতি সংবেদনশীলতা প্ৰতিফলিত হৈছে।তেখেতৰ প্ৰকাশিত ৰচনাখনত চুটিগল্প, কবিতা, শিশু সাহিত্য, আৰু ১৯৭৭ চনত কেন্দ্ৰ সাহিত্য অকাডেমী বঁটা আৰু কেৰালা সাহিত্য অকাডেমী বঁটা লাভ কৰা এখন উপন্যাস *অগ্নিসাক্ষী* (অগ্নি, মোৰ সাক্ষী) অন্তৰ্ভুক্ত।গ্ৰন্থখন মালয়ালম সাহিত্যতো এক উল্লেখযোগ্য গ্ৰন্থ হিচাপে গণ্য কৰা হয়। তেওঁৰ আন আন ৰচনাসমূহৰ ভিতৰত আদ্যাথে কঠাকাল (প্ৰথম কাহিনী), তাকৰ্ণা তালামুৰা (ধ্বংসপ্ৰাপ্ত প্ৰজন্ম), কিলিভাটিলিলুড (পাৰ চৰাইৰ ফুটাৰ মাজেৰে), কোদুনকত্ত্তিল নিন্নু (এটা ঘূৰ্ণীবতাহৰ পৰা), মূদুপদথিল (উৰণৰ আঁৰত), অগ্নি পুষ্পাংগল (জুইৰ ফুল) আৰু সীতা মুতল সত্যৱতী বৰে (সীতাৰ পৰা সত্যৱতীলৈ) উল্লেখযোগ্য।

## জীৱনী
ললিথাম্বিকা অন্তৰ্জনামে ১৯০৯ চনৰ ৩০ মাৰ্চত দক্ষিণ ভাৰতৰ কেৰালা ৰাজ্যৰ কোল্লাম জিলাৰ পুনালুৰৰ ওচৰৰ কোট্টাৱট্টমত কোট্টাবত্তু ইল্লাথু দামোদৰন নাম্বুথিৰি আৰু চাংগাৰপ্পিল্লী মনয়ক্কাল আৰ্যদেৱী অন্তৰ্জনামৰ ঘৰত ৰক্ষণশীল পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁৰ আনুষ্ঠানিক শিক্ষা কম আছিল যদিও দেউতাকে শিশুটিক পঢ়োৱা এজন ব্যক্তিগত টিউটৰ নিযুক্তি দিছিল, যিটো সেই সময়ত অস্বাভাৱিক আছিল।

যদিও তেওঁ কেৰালাৰ আটাইতকৈ শক্তিশালী মাটিধাৰী ব্ৰাহ্মণ জাতিৰ অংশ আছিল, তথাপিও ললিথাম্বিকাৰ জীৱন-কৰ্ম আছিল নামবুদিৰি সমাজত নাৰীৰ লগত যি ভণ্ডামি, হিংসা আৰু অন্যায় ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল, তাক উন্মোচন আৰু প্ৰতিহত কৰা। তেওঁৰ স্কুলত পঢ়িবলৈ দিয়া হোৱা নাছিল, আৰু উদাৰচিতীয়া পুৰুষ আত্মীয়ৰ জৰিয়তেহে বাহিৰৰ জগতখনৰ বিষয়ে কিছু কথা জানিব পাৰিছিল৷ চলি থকা ভাৰতীয় স্বাধীনতা আন্দোলনৰ বিষয়ে তেওঁ অলপ জানিছিল। ১৯২৬ চনত নিৰ্ধাৰিত পদ্ধতিৰে কৃষক নাৰায়ণন নামবুদিৰিৰ লগত তেওঁ বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। জাতিগত ভগ্নীসকলৰ হতাশা আৰু অৱনমনে ললিতাম্বিকাক তেওঁৰ বিখ্যাত মালয়ালম উপন্যাস *অগ্নিসাক্ষী* (অগ্নি সাক্ষী হোৱা)ত তেওঁলোকৰ দুৰ্দশা উদঙাই দিবলৈ প্ৰেৰণা যোগাইছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত ১৯৯৭ চনত উপন্যাসখন একে শিৰোনামেৰে এখন ছবি হিচাপে পৰিগণিত হয়।

অন্তৰ্জন্ম ঘৰৰ পৰা ওলাই অহা বিৰল সময়ত গোটেই শৰীৰটো ডাঠ পোছাকত আৱৰণ দিবলগীয়া হৈছিল, আৰু কঁকাললৈকে চালি থকা পাতৰ ছাতি এটা লৈ ফুৰিছিল, যাতে খোজ কঢ়াৰ সময়ত কেৱল নিজৰ ভৰিখনহে দেখা পায়। ১৯৩০ চনৰ ভিতৰত বেছিভাগ ৰাজকীয় পৰিয়ালে (যিসকল জাতিগতভাৱে ব্ৰাহ্মণৰ তলত আছিল) নিজৰ মহিলাসকলক ব্লাউজ পিন্ধিবলৈ অনুমতি দিছিল যদিও এই প্ৰথাটো দৰিদ্ৰ পৰিয়াললৈ মাজলৈ যাবলৈ বহু সময় লাগিছিল, বিশেষকৈ ব্লাউজ যথেষ্ট ব্যয়বহুল হোৱাৰ বাবে।

ৰিভেঞ্জ হাৰচেল্ফ (ইংৰাজী অনুবাদ সংকলন দ্য ইনাৰ ক'ৰ্টয়াৰ্ড)ত তেওঁৰ গল্পটোত "পতিত মহিলা" তাত্ৰীৰ কাহিনীৰ জৰিয়তে ভিতৰৰ ঘৰত নিৰ্জন হৈ থকা উচ্চ বৰ্ণৰ নামবুদিৰি মহিলাসকলে সন্মুখীন হোৱা নৈতিক আৰু যৌন পছন্দৰ ওপৰত আলোকপাত কৰিছে৷ বিশেষকৈ কেৰালাত এই কথা স্পৰ্শকাতৰ, য’ত নাইৰ মহিলাসকলে নিজৰ মাতৃতন্ত্ৰ সংস্কৃতিত তুলনামূলকভাৱে মুক্ত যৌন জীৱন লাভ কৰে। তেওঁৰ গল্প মুলাপ্পালিণ্টে মানামত তেওঁ সমাজৰ কেন্দ্ৰীয় সংহত শক্তি হিচাপে নাৰীৰ ভূমিকাক উজ্জ্বল কৰি তুলিছে৷
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:সমাজ সংস্কাৰক
শ্ৰেণী:নাৰীবাদী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মহিলা কবি
ডলী ঘোষ

**ডলী ঘোষ** () এগৰাকী অসমীয়া আধুনিক আৰু চলচ্চিত্ৰীয় গীতৰ কণ্ঠশিল্পী। তাৰোপৰি তেওঁ বঙালী চলচ্চিত্ৰ আৰু টিভি ধাৰাবাহিকতো কণ্ঠদান কৰিছে। এটা বঙালী পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰা ঘোষে উজনি অসমৰ বিভিন্ন ঠাইত আৰু কলিকতাত বাস কৰিছিল৷  “দুহাততে দিছা মোক ফুল’’, “নাহৰ ফুলা বতৰতে মোৰ’’, “নীলা আকাশৰে ৰুপোৱালী’’ আদি তেওঁ গোৱা কেইটামান জনপ্ৰিয় অসমীয়া গীত৷ 
## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
ডলী ঘোষৰ জন্ম হয় অসমৰ ডিব্ৰুগড় জিলাৰ চেঁচা টি ইষ্টেটত৷ পিতৃৰ নাম আছিল সুধাংশু বিমল ঘোষ আৰু মাতৃ বেলাৰাণী ঘোষ৷ পিতৃ চেঁচা টি ষ্টেটত কৰ্মৰত আছিল৷ মাতৃ আৰু বায়েক ঝৰ্ণা ঘোষ সুগায়িকা হোৱাৰ বাবে ডলীয়ে সৰুৰে পৰা ঘৰত সাংগীতিক পৰিৱেশ পাইছিল আৰু সৰুৰে পৰা ৰাজহুৱা অনুষ্ঠানত গীত গোৱাৰ সুযোগ পাইছিল৷ তেওঁ কলিকতাৰ চাহ কোম্পানীৰ বিষয়া অশোক সাধ্যাৰ সতে ১৯৮২ চনত বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়৷ডিব্ৰুগড়ৰ কানৈ কলেজত পঢ়া ডলীৰ নিজৰ ভাষাত “গান যিমান ভাল পাওঁ আৰু একোৱেই ভাল নাপাওঁ৷ গান মানেই জীৱন’’৷

## সংগীত যাত্ৰা
সৰুৰে পৰাই ৰাজহুৱা অনুষ্ঠানত গীত পৰিৱেশন কৰা ডলী ঘোষৰ সম্ভাৱনীয়তা দেখি অভিনেতা প্ৰশান্ত বৰদলৈৰ পিতৃ দেৱ বৰদলৈয়ে অধিক উৎসাহিত কৰিছিল৷ তাৰফলত ডলীয়ে সঙ্গীতজ্ঞ প্ৰহ্লাদ দাসৰ ওচৰত সংগীতৰ আনুষ্ঠানিক শিক্ষা আৰম্ভ কৰে৷ গুৱাহাটীত অনুষ্ঠিত হোৱা এখন “মিউজিক কনফাৰেন্স’’লৈ গুৰু প্ৰহ্লাদ দাসে আনি তাত হোৱা সংগীত প্ৰতিযোগিতাত অংশ লোৱায়৷ বিভিন্ন শিতানৰ এই প্ৰতিযোগিতালানিত অংশ লৈ ডলী ঘোষে মুঠ ১১টা শিতানত প্ৰত্যেকতে প্ৰথম পুৰস্কাৰ পাই শ্ৰেষ্ঠা গায়িকাৰ সন্মান লাভ কৰে৷ সেই কনফাৰেন্সত উপস্থিত থকা তফজ্জুল আলি, মুকুল বৰুৱা আদিৰ দৃষ্টি ডলী ঘোষৰ ওপৰত পৰে আৰু তেওঁলোকে ডলীক গুৱাহাটী অনাতাঁৰ কেন্দ্ৰৰ পৰীক্ষা দিবলৈ কয়৷ ডলীয়ে অনাতাঁৰ কেন্দ্ৰৰ পৰীক্ষা দিছিল আৰু তেওঁ উত্তীৰ্ণ হৈ অনাতাঁৰ কেন্দ্ৰৰ নিয়মীয়া গায়িকা হৈছিল৷ পৰৱৰ্তীকালত ডলী সংগীতৰ উচ্চ শিক্ষাৰ বাবে কলিকতালৈ গৈছিল আৰু তাত তেওঁ চাকিৰুদ্দিন খান, কেষ্ট বেনাৰ্জী, সুধীন দাসগুপ্ত আদি সঙ্গীতজ্ঞৰ ওচৰত তালিম লৈছিল৷

## কৃতিত্ব
কলিকতাত থকা সময়ত তেওঁ “এইচ্ এম্ ভি’’ কোম্পানীৰ দৃষ্টিত ধৰা পৰিছিল আৰু তেওঁৰ গীতৰ এখন ৰেকৰ্ড নিৰ্মাণ কৰিছিল৷ তেতিয়াৰে পৰা অৰ্থাৎ ১৯৭৭ চনৰ পৰা ১৯৯৩ চনলৈ প্ৰতিবছৰে এই সংগীত কোম্পানীটোৱে ডলী ঘোষৰ গীত ৰেকৰ্ডিং কৰি আছিল৷

সুধাকণ্ঠ ড° ভূপেন হাজৰিকাৰ সান্নিধ্য লাভ কৰা ডলীৰ বাবে ভূপেন হাজৰিকাই “অসমী আইৰে লালিতা পালিতা মই তোলনীয়া জী’’ শীৰ্ষক গীতটি ৰচনা কৰিছিল৷ কিন্তু সেই গীতটি বাণীবদ্ধ কৰাৰ দিনা ডলীৰ বিবাহৰ দিন ধাৰ্য হোৱাত সেই গীতটি উষা মংগেশকাৰৰ দ্বাৰা বাণীবদ্ধ কৰাই পিছত পুনৰ ডলী কণ্ঠতো বাণীবদ্ধ কৰা হৈছিল৷ ভূপেন হাজৰিকাই পিছত “বিহুৰে উৰু নিশা’’ শীৰ্ষক আন এটা গীত লিখি ডলীৰ কণ্ঠেৰে গোৱাইছিল৷

কলিকতাত থকাকালত ডলী ঘোষে কেইবাখনো বাংলা কথাছবি আৰু ধাৰাবাহিকত গীত পৰিৱেশন কৰিছিল৷ অসমীয়া কথাছবি “শ্ৰীমতী মহিমাময়ী’’, “বনানী’’ত ডলীয়ে কণ্ঠদান কৰিছে৷ বিবাহৰ পিছত স্বামীৰ সৈতে কৰ্মসূত্ৰে পুনৰ অসমলৈ অহা ডলী অসমৰ সংগীত জগতৰ লগত পুনৰ জড়িত হৈ পৰিছিল৷ তেওঁ কেইবাবাৰো বিদেশৰ মঞ্চত গীত পৰিৱেশন কৰিছে৷

## তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মহিলা কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:বঙালী চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:বঙালী ব্যক্তি
জুমলী ভাষা

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ভাষা

**জুমলী** বা **জুমলী খছ** হৈছে নেপালত কথিত এটি ভাৰতীয়-আৰ্য় ভাষা, যি নেপালী ভাষাৰ এটি ভগ্নী ভাষা। এই ভাষা মুখ্যতঃ নেপালৰ কৰ্ণালী প্ৰান্তত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ভাষাটোক কোনো কোনোৱে নেপালীৰ উপ-ভাষা আখ্যা দিয়ে যদিও নেপালৰ চৰকাৰে ইয়াক এক পৃথক ভাষা বুলি গণ্য কৰে। ২০১১ চনৰ নেপালৰ জনগণনাৰ মতে জুমলী ভাষী লোকৰ সংখ্যা ৮৫১। খছ ভাষাক নেপালী ভাষাৰ উৎসও গণ্য কৰা হয়।

## উপ-ভাষা

* অছি ডৰলী, যি জুমলা জিলাৰ ৮০ ডৰ, ৫০০ ডৰ আৰু চিঞ্জা ডৰত ব্যৱহৃত।
* ত্ৰিবিকোটী, যি ডোলপা জিলাৰ ১৪২০ ডৰত ব্যৱহৃত।
* ৰসকোটী, যি কালিকোট জিলাত ব্যৱহৃত।
* মুহু, যি মুগু জিলাত আৰু হুমলা জিলাত কোৱা হয়।

## লিপি
জুমলী খছ ভাষা লিখিবলৈ দেৱনাগৰী লিপি ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

## ইতিহাস
খাছ ভাষা নেপালী ভাষাৰ অভিভাৱক ভাষা বুলি গণ্য কৰা হয়। কাৰ্ণালী প্ৰদেশৰ চিঞ্জা উপত্যকাত এই ভাষা বিকশিত হোৱা বুলি কোৱা হয়।

## ২০১৭ চনৰ প্ৰস্তাৱিত ধ্বনিতত্ত্ব
২০১৭ চনৰ আগষ্টত 'জুমলী খছ ভাষাৰ লিখন প্ৰণালী' নামৰ এখন খচৰা প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল। এই খচৰাত ২৯ ব্যঞ্জন বৰ্ণ আৰু ৬ স্বৰ বৰ্ণ অন্তৰ্ভুক্ত কৰাৰ প্ৰস্তাৱ লোৱা হৈছিল। ভাষাবিদ আৰু জুমলী খছ অভিধানৰ সম্পাদক ৰামানন্দ আচাৰ্যৰ মতে কৰ্ণালী খছ ৰাজ্যত কথিত ভিন ভিন প্ৰকাৰৰ খছ ভাষাৰ ভিত্তিত এই খচৰা প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল। অৱশ্যে, ১৫ আগষ্ট, ২০২২ত, নেপালৰ ভাষা আয়োগে ২৪টা স্বৰ বৰ্ণ আৰু ৪১টা ব্যঞ্জন বৰ্ণৰ এক ধ্বনিতত্ত্ব সমাপ্ত কৰে।

### স্বৰ ধ্বনি
নেপালী ভাষাৰ বিপৰীতে, জুমলী খছৰ কেৱল ৬টা মৌখিক ধ্বনি আছে।

### ব্যঞ্জন ধ্বনি

২০২২ চনলৈকে এই ভাষাৰ ব্যাকৰণ আৰু শব্দকোষৰ কোনো মানক সংগ্ৰহ উপলব্ধ নাছিল। ১৫ আগষ্ট, ২০২২ত, স্থানীয় চৰকাৰৰ প্ৰচেষ্টাত, ভাষা আয়োগে ভাষাটোৰ নথি-পত্ৰ আৰু সংৰক্ষণৰ প্ৰক্ৰিয়া আৰম্ভ কৰে। প্ৰস্তাৱ অনুসৰি, ভাষাটোৰ লিখনি প্ৰণালীৰ বিকাশৰ বাবে ২৪টা স্বৰ বৰ্ণ আৰু ৪১টা ব্যঞ্জন বৰ্ণ সমাপ্ত কৰা হৈছিল।

## বৰ্তমানৰ স্থিতি
২০২০ চনত, জুমলা জিলাৰ টাটোপানী গ্ৰাম্য পৌৰসভাত ২৮খন বিদ্যালয় জুমলী খাছ ভাষাত শিক্ষা আৰম্ভ কৰে।

## অভিধান
খছ মানে *খছ* লোক আৰু*আখৰ* মানে শব্দ বা আখৰ। ২০০৮ চনত, ৰামানন্দ আচাৰ্যই প্ৰথমবাৰৰ বাবে জুমলী খাছ অভিধান *খছিয়া আখৰ* নামেৰে সংগ্ৰহ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।  ২০১৯ চনলৈকে তেওঁ প্ৰায় ২৫ হাজাৰ শব্দ সংগ্ৰহ কৰিছিল। কৰ্ণালী প্ৰদেশ চৰকাৰে বিত্তীয় বৰ্ষ ২০৭৭/২০৭৮ বিএছ (২০২০/২০২১) ৰ বাজেটত এই প্ৰক্ৰিয়াটোৰ বাবে পুঁজি আৱণ্টন কৰিছিল।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী: ভাষা
গঢ়ৱালী ভাষা

**গঢ়ৱালী** (গঢ়ৱালী ভাষাত: , ) এটি ভাৰতীয়-আৰ্য ভাষা যি কেন্দ্ৰীয় পাহাড়ী উপ-গোটৰ। এই ভাষা মুখ্যতঃ হিমালয়ী ৰাজ্য উত্তৰাখণ্ডৰ গঢ়ৱাল প্ৰান্তত গঢ়ৱালী লোকে কয়।

গঢ়ৱালীৰ কেইবাটাও স্থানীয় উপ-ভাষা আছে। এই ভাষা লুপ্তপ্ৰায় নহয় (এথনলগৰ মতে ই "ভিগৰাছ"), কিন্তু ই ইউনেস্ক'ৰ এটলাছ অৰ ৱৰ্ল্ডছ লেংগুৱেজেছ ইন ডেঞ্জাৰত "ভালনাৰেবল" শাখাত অন্তৰ্ভুক্ত।

## ভৌগোলিক বিতৰণ
গঢ়ৱালী ভাষা মুখ্যতঃ ভাৰতৰ উত্তৰাখণ্ড ৰাজ্যৰ তেহৰী গঢ়ৱাল, পাউৰী গঢ়ৱাল, উত্তৰকাশী, চামোলী, ৰুদ্ৰপ্ৰয়াগ আৰু দেহৰাদুন জিলাত কোৱা হয়। গঢ়ৱালী এই অঞ্চলৰ পৰা বহিৰ্গমন কৰা গঢ়ৱালী লোকেও কয়, সেয়ে এই ভাষা হিমাচল প্ৰদেশ, দিল্লী, হাৰিয়ানা, পাঞ্জাব আৰু উত্তৰ প্ৰদেশতো ভালেমান ব্যৱহাৰ কৰা হয়। দিল্লী আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় ৰাজধানি ক্ষেত্ৰত কমেও ৩.৫ নিযুত গঢ়ৱালী লোকে বাস কৰে।

গঢ়ৱালী ভাষী লোকৰ সংখ্যাৰ সঠিক অনুমান কৰা কঠিন, কাৰণ ভিন ভিন প্ৰতিষ্ঠানে ভিন ভিন অনুমান আগবঢ়ায়। ২০০১ চনৰ ভাৰতৰ জনগণনাৰ মতে ভাৰতত ২২৬৭৩১৪জন গঢ়ৱালী ভাষী লোক আছিল তাৰ বিপৰীতে, এথনলগৰ মতে এই সংখ্যা ২৯২০০০০, ২০০৫ চনত। শেহতীয়া ২০১১ চনৰ লোকপিয়ল অনুসৰি ভাৰতত ২৪,৮২,০৮৯ জন লোকে গঢ়ৱালী ভাষা কয়। এথনলগে বৰ্তমানে একেই অনুমান ব্যৱহাৰ কৰে।

## নাম
এথনলগৰ মতে, এই ভাষাক গঢ়ৱালা, গড়ৱাহী, গশৱাহী, গশৱালী, গিৰৱালী, গোডাউলী, গোৰৱালী, গুৰৱালী আৰু পাহাৰী গঢ়ৱালী নামেৰেও অভিহিত কৰা হয়। গঢ়ৱালীৰ পণ্ডিত কুকৰেইথিয়ে কেৱল গডৱালীছ আৰু গড়ীছ ব্যৱহাৰ কৰে।

## ইতিহাস
right|thumb|গঢ়ৱাল ৰাজ্যৰ ৰাজকীয় পতাকা
ঐতিহাসিকভাৱে, মধ্য ভাৰতীয়-আৰ্য কালত কেইবাটাও প্ৰাকৃত প্ৰচলিত অছিল। তাৰেই ভিতৰত খছ প্ৰাকৃতক গঢ়ৱালীৰ উৎস জ্ঞান কৰা হয়।

গঢ়ৱালী ভাষাৰ আতাইতকৈ পুৰণী ৰূপ দশম শতিকাৰ, যি নুমিছমেটিক্স, ৰাজকীয় মোহৰ, শিলালিপি আৰু তাম্ৰ কাঁহী আদিৰ দেখা যায় তাৰেই এটি উদাহৰণ ৰজা জগতপালৰ শিলালিপি যি দেৱ প্ৰয়াগত স্থিত। গঢ়ৱালী সাহিত্য প্ৰায় মৌখিক ৰূপত লোক কথা বা সংগীতৰ ৰূপত বৰ্তি আহিছে ১৭ শতিকালৈকে গঢ়ৱাল এক স্বাধীন ৰাজ্য আছিল। স্বাভাৱিকতে, গঢ়ৱালী আছিল গঢ়ৱাল ৰাজ্যৰ চৰকাৰী ভাষা।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী: ভাৰতৰ ভাষা
শ্ৰেণী: ভাষা
জৌনসাৰী ভাষা

**জৌনসাৰী** (দেৱনাগাৰী লিপিত: जौनसारी, ) এটি পশ্চিমীয়া পাহাড়ী ভাষা যাক উত্তৰাখণ্ড ৰাজ্যৰ গঢ়ৱাল অঞ্চলৰ দেহৰাদুন জিলাৰ চক্ৰতা আৰু কালসীত জৌনসাৰী লোকে ব্যৱহাৰ কৰে। 

জৌনসাৰীৰ উপ-ভাষাসমূহে চুবুৰীয়া বংগনী, জৌনপুৰী, নাগপুৰীয়া আৰু সিৰমৌৰীৰ সৈতে প্ৰায় ৬০% শব্দাৱলী একেই ৰাখে।

## লিপি
right|thumb|অনিল নামৰ ব্যক্তিগৰাকীয়ে জৌনসাৰী ভাষাত কথা কৈছে।
ঐতিহাসিকভাৱে জৌনসাৰী ভাষাৰ বাবে জৌনসাৰী লিপি ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। বৰ্তমানে কিছু কিছু কামৰ বাবে দেৱনাগৰী লিপি ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
alt=|center|thumb|জৌনসাৰী লিপিৰ প্ৰদৰ্শন

## স্থিতি
জৌনসাৰী ভাষাৰ কোনো আনুষ্ঠানিক স্বীকৃতি নাই। ইউনেস্ক'ৰ মতে ই "নিশ্চিতভাৱে লুপ্তপ্ৰায়" শাখাত পৰে। ইয়াৰ অৰ্থ হ'ল যে জৌনসাৰী ভাষা শিশুসকলে প্ৰায় নিশিকা হৈ পৰিছে এথ'ন'লগৰ অনুমান ইয়াৰ বিপৰীতে।

২০১৬ চনত উত্তৰাখণ্ডৰ ৰাজ্যিক শিক্ষা ব'ৰ্ডে গঢ়ৱালী, কুমাঊঁনী, জৌনসাৰী আৰু ৰং ভাষাসমূহক পইলট ভিত্তিত প্ৰথমৰ পৰা দশম শ্ৰেণীলৈকে শিকোৱাৰ ব্যৱস্থা কৰিছে, "নিজৰ উত্তৰাখণ্ডক জানক" নামৰ প্ৰকল্পৰ অধীনত।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ভাষা
শ্ৰেণী: ভাৰতৰ ভাষা
শ্ৰেণী: ভাষা
হিণ্ডূৰী ভাষা

**হিণ্ডূৰী** (বা **হণ্ডূৰী**) এটি পশ্চিমীয়া পাহাড়ী ভাষা যি ভাৰতীয়-আৰ্য ভাষা পৰিয়ালৰ এটি উপ-গোট। এই ভাষা মুখ্যতঃ ভাৰতৰ হিমাচল প্ৰদেশ ৰাজ্যত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

শ্ৰেণী: ভাষা

## লিপি
center|thumb|579x579px|গ্ৰিয়েৰ্ছনৰ কিতাপত (১৯১৬) পৰা হণ্ডূৰী ভাষাৰ উদাহৰণ হিচাপে প্ৰদৰ্শিত লিখনি

## স্থিতি
এই ভাষাক প্ৰায় পাহাড়ী বা হিমাচলী বুলিও অভিহিত কৰা হয়। কোনো কোনোৱে ইয়াক পাঞ্জাবী বা ডোগৰী ভাষাৰ উপ-ভাষাও গণ্য কৰে। ইউনেস্ক'ৰ মতে, এই ভাষা বিষমভাৱে লুপ্তপ্ৰায় শাখাৰ অন্তৰ্ভুক্ত, যাৰ অৰ্থ হ'ল এই ভাষা কোৱা আতাইতকৈ কম বয়সীয়া লোক বৰ্তমাতে ককাক-বা আইতাক আৰু তেওঁলোকেও কেতিয়াবা কেতিয়াবাহে বা আংশিকভাৱেহে এই ভাষা কয়।

২০১০ চনত হিমাচল প্ৰদেশৰ বিধান সভাত এই দাবী তুলি ধৰা হৈছিল যে ভাৰতৰ সংবিধানৰ অষ্ট অনুসূচীত 'পাহাড়ী (হিমাচলী)' অন্তৰ্ভুক্ত কৰা উচিত, যি কেইবাটাও হিমাচলী পাহাড়ী ভাষাক একেলগে প্ৰতিনিধিত্ব কৰিব। তাৰ পাছত এই দিশত কোনো কথা আগবঢ়া দেখা যোৱা নাই, যদিও অনেক সৰু সৰু সংগঠনে এই ভাষাক বচোৱাৰ চেষ্টা চলাই আহিছে। ৰাজনৈতিক কাৰণত এই ভাষাক বৰ্তমানে হিন্দী ভাষাৰ উপ-ভাষা বুলি নথিভুক্ত কৰা হয়, যদিও হিন্দীভাষী আৰু হিণ্ডূৰীভাষী লোকে সহজে ইজনে সিজনৰ কথা বুজিব নোৱাৰে।

## তথ্য সংগ্ৰহ
দহি পুৰি

**দহি পুৰি** হৈছে ভাৰতীয় উপমহাদেশত প্ৰচলিত এবিধ লঘু আহাৰ। ই মহাৰাষ্ট্ৰত বিশেষভাৱে জনপ্ৰিয়। এই খাদ্য এক প্ৰকাৰৰ চাট আৰু ইয়াৰ উৎপত্তি হৈছিল মহাৰাষ্ট্ৰৰ মুম্বাই চহৰত। ইয়াক পানী পুৰি অৰ্থাৎ ফুচকাৰ পুৰিৰ (গোলগপ্পা) সৈতে পৰিবেশন কৰা হয়। ইয়াক **দহি ফুচকা** বা **দহি চেৱ পুৰি** নামেৰেও জনা যায়। আলুক মহাৰাষ্ট্ৰত বটাতা বুলি কোৱা হয়। দহি পুৰিত আলু ব্যৱহাৰ কৰাৰ বাবে ইয়াৰ আন এটা নাম **দহি বটাতা পুৰি**। সাধাৰণ পানী পুৰিৰ সৈতে ইয়াৰ মূল পাৰ্থক্যটো হ'ল দহি পুৰিত কৰা দৈৰ ব্যৱহাৰ। দৈ আৰু আলুৰ উপৰিও ইয়াত গজালি ওলোৱা মগু, পিঁ‌য়াজ, চাটনি আদি থাকে। 

## প্ৰস্তুত প্ৰণালী
দহি পুৰিৰ প্ৰধান উপাদান হ’ল গোলগপ্পা আৰু দহি (বা দৈ)। বিলাহী, পিঁয়াজ, কেঁ‌চা জলকীয়া, ধনীয়া পাত, কেঁ‌চা মগু, মিঠা তেতেলীৰ চাটনি, সেউজীয়া চাটনি আৰু নিমখ, ৰঙা জলকীয়াৰ গুড়িৰ দৰে মছলা আদি দহি পুৰিৰ বাবে প্ৰয়োজনীয় আন আন উপাদান। এইসমূহৰ বাহিৰেও গোলগপ্পাৰ ভিতৰত সাধাৰণতে আলুৰে পূৰ দিয়া হয়। দহি পুৰি প্ৰস্তুত কৰিবলৈ পুৰি একোটাৰ মূৰটো অলপ ভাঙি আলু আৰু অন্যান্য সতেজ উপাদানসমূহ ইয়াত ভৰাই দিয়া হয়। তাৰ পিছত ইয়াৰ ওপৰত মিঠা দৈ দিয়া হয়। এই দৈ শীতল আৰু সতেজ হ'ব লাগে। লগতে ইয়াৰ গাঢ়তাও অধিক হ'ব নালাগে। সৰ্বশেষত উপযুক্ত টপিংছৰ সৈতে দহি পুৰি সজাই পৰিৱেশন কৰা হয়। সোৱাদৰ বাবে সামান্য পৰিমাণৰ নিমখো দিব পাৰি।  টপিংছৰ ভিতৰত সাধাৰণতে থাকে চেৱ, মগু, ডালিম আৰু মিহিকৈ কটা ধনীয়াৰ পাত। অঞ্চলভেদে দহি পুৰিত কেঁ‌চা বা সিজোৱা বুটো দিয়া হয়। কোনো কোনো সময়ত সাধাৰণ পানী পুৰি পিছত দহি পুৰিৰে খোৱাৰ সামৰণি মৰা হয়।

## আঞ্চলিক ভিন্নতা
মহাৰাষ্ট্ৰত দহি পুৰিত পিঁয়াজ আৰু নহৰু যোগ কৰা হয়। ইয়াৰ লগতে সতেজ সেউজীয়া মগু হৈছে ইয়াৰ এক অন্যতম গুৰুত্বপূৰ্ণ উপাদান।  গোলগপ্পাত ব্যৱহাৰ কৰা আলু সৰু সৰুকৈ কাটি পূৰ দিয়া হয়। আন উপাদানবোৰ ইটোৰ ওপৰত সিটো ৰাখি পৃথক পৃথক তৰপ গঠন কৰি সজোৱা হয়। পশ্চিম বংগত দহি পুৰিত কেতিয়াও পিঁয়াজ আৰু নহৰু দিয়া নহয়।  ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে স্বাদ বৃদ্ধিৰ বাবে বাঙালীসকলে তপতাই লোৱা জিৰা আৰু জলকীয়াৰ গুড়ি ব্যৱহাৰ কৰে। পাঞ্জাবীসকলে দহি পুৰিৰ সোৱাদ বঢ়াবলৈ আদা যোগ কৰে।

পৰম্পৰাগতভাৱে দহি পুৰি এক *ষ্ট্ৰীট ফুড* বা পথৰ দাঁ‌তিত সহজে উপলব্ধ খাদ্য যদিও আধুনিক যুগত ইয়াক ৰেষ্টুৰেণ্টসমূহতো পৰিৱেশন কৰা হয়। 

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:খাদ্য
ইছাক্কি

**ইছাক্কি** (তামিল: இசக்கி), বা **ইছাক্কি আম্মান** এগৰাকী লোক হিন্দু দেৱী। ইছাক্কি শব্দটো সংস্কৃত যক্ষীৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে।প্ৰাকৃতত ইয়াক যক্কিৰ বুলি কোৱা হৈছে। তামিলনাডুৰ দক্ষিণ ভাৰতীয় জিলা বিশেষকৈ কন্যাকুমাৰী, তিৰুনেলভেলী আৰু চেলেম জিলাৰ কিছুমান হিন্দু সম্প্ৰদায়ৰ মাজত এইগৰাকী দেৱী জনপ্ৰিয়। সাধাৰণতে তেওঁক ‘গাঁৱৰ দেৱতা’ (কাৱল দেৱম)ৰ ভিতৰত অন্যতম বুলি গণ্য কৰা হয়। তেওঁৰ দৰে গাঁৱৰ দেৱতাই অভিভাৱক আত্মাৰ কাম কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।

## মূৰ্তি প্ৰকাশ
ইছাক্কিক সাধাৰণতে ৰঙা পোছাক পৰিধান কৰা দেৱী হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হয়। তেওঁ এহাতত এটি শিশু আৰু আনখন হাতত এপাত ত্ৰিশূল ধৰিথকা স্বৰূপত দেখুওৱা হয়। তেওঁক কেতিয়াবা মাটিত পৰি থকা মানুহৰ ওপৰত থিয় হৈ থকা অৱস্থাতো দেখুওৱা হয়। ইছাক্কিৰ সৈতে জৈন যক্ষিনী অম্বিকাৰ মিল দেখা যায়। অম্বিকাক সদায় গছৰ তলত এটা বা দুটা সন্তানৰ সৈতে একেলগে প্ৰতিনিধিত্ব কৰা হয়।

## কিংবদন্তী
ইছাক্কিৰ সৈতে জড়িত আটাইতকৈ সাধাৰণ কিংবদন্তিটো হ’ল- অম্বিকা নামৰ এগৰাকী গৃহিণীয়ে স্বামী সোমশৰ্মান আৰু তেওঁলোকৰ দুই পুত্ৰৰ সৈতে শান্তিপূৰ্ণ পাৰিবাৰিক জীৱন কটাব ধৰিছিল। এদিন তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ পূৰ্বপুৰুষৰ বাবে তৰ্পনাম অনুষ্ঠান কৰিব লগা হ’ল, আৰু সকলো সামগ্ৰী যথাযথভাৱে প্ৰস্তুত কৰা হ’ল। অৱশ্যে সোমশৰ্মান নদীত গা ধুবলৈ যোৱাৰ সময়তে অম্বিকাই অনাহাৰে থকা ঋষি এজনলৈ খাদ্য আগবঢ়াইছিল, সেই ঋষিয়ে ভিক্ষা খুজি আহিছিল। আৱশ্যকীয় ৰীতি-নীতি আৰু পূজাৰ আগেয়ে ঋষিজনক আচাৰ-ব্যৱহাৰৰ খাদ্য পৰিবেশন কৰা বুলি সোমশৰ্মান ক্ষুব্ধ হৈ পৰিল আৰু অম্বিকা আৰু তাইৰ সন্তানক ঘৰৰ পৰা খেদি পঠিয়ালে। অম্বিকাই জিৰণি ল’বলৈ শান্তিপূৰ্ণ ঠাই অলপ বিচাৰি পোৱালৈকে ইফালেসিফালে ভ্ৰমি ফুৰিছিল। পিছত নিজৰ মূৰ্খতা উপলব্ধি কৰি সোমশৰ্মানে পত্নী আৰু সন্তানক বিচাৰিবলৈ ধৰে, কিন্তু তেওঁলৈ ভয় কৰি অম্বিকাই প্ৰাণ বিসৰ্জন দিয়ে। দুৰ্ভাগ্যজনক মৃত্যুৰ পিছতো ডাঙৰ হৈ অহা সন্তানৰ যত্ন ল’বৰ বাবেই তেওঁ যক্ষিনী ৰূপ লোৱা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। পিছলৈ তেওঁ নিজৰ সন্তানৰ ভালৰ বাবে পুনৰাই জীৱন লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। এনেদৰেই অম্বিকা দেৱী ইছাক্কি হৈ পৰিল।

## মন্দিৰ

বৈদিক দেৱতাৰ মন্দিৰৰ বিপৰীতে ইছাক্কিৰ বাবে উৎসৰ্গিত মন্দিৰসমূহ সাধাৰণতে শান্ত প্ৰকৃতিৰ মন্দিৰ, তামিল ভাষাত পালকল্লী নামেৰে জনাজাত কেকটাছৰ দৰে উদ্ভিদৰে সজোৱা হয়। মন্দিৰৰ কিবা ক্ষতি হ’লে এই কেকটাছবোৰৰ পৰা গাখীৰৰ দৰে ৰস ওলাই আহে বুলি কোৱা হয়।আৰু এয়া দেৱী ইছাক্কিৰ চিন বুলি গণ্য কৰা হয়।

ইছাক্কি মন্দিৰত ওচৰত সাধাৰণতে  বৰ গছ ৰোপণ কৰা হয়। সন্তান জন্ম দিব বিচৰা মহিলাসকলে প্ৰায়ে সৰু সৰু কাঠৰ বিচনা আৰু/বা তেওঁলোকৰ শাড়ীৰ টুকুৰাবোৰ এই বৰগছৰ ডাল বা গছৰ দৃশ্যমান শিপাত বান্ধি প্ৰসাদ হিচাপে ৰাখে।

## উৎসৱ-পাৰ্বণ
ইছাক্কি আম্মান এক জনপ্ৰিয় উৎসৱৰ সৈতেও জড়িত। এই উৎসৱ সময়ত মন্দিৰত ভোগ ৰন্ধাৰ লগতে উজ্জ্বল ৰঙেৰে দেৱীৰ বৃহৎ টেৰাকোটাৰ মূৰ্তি (৩ৰ পৰা ৪ ফুট উচ্চতা)বনাই পূজা কৰা হয়। উৎসৱৰ সময়ত দেৱতাসকলক দিনে দুবাৰকৈ পানী, নাৰিকল, গোলাপজল, মৌ বা তেলেৰে অভিষেক কৰা হয়। এই মূৰ্তিবোৰত কেতিয়াবা চূণ, পানী, হালধি(যিটোৱে আচাৰ-ব্যৱহাৰ অনুসৰি তেজক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে) মিহলাই তৈয়াৰ কৰা তৰল পদাৰ্থৰে লেপি দিয়া হয়। তাৰ পিছত দেৱীলৈ বুলি চাউল, পিঠা, ফল, গাখীৰ আগবঢ়োৱা হয় আৰু মুখ্য পুৰোহিতৰ দ্বাৰা পূজা কৰা হয়। অনুষ্ঠান আৰু উৎসৱৰ শেষত মন্দিৰৰ পৰা খাদ্য সমূহ আঁতৰোৱা হয়।

## তথ্যসূত্ৰ
*Kalpana Ram; Mukkuvar Women.
*Xavier Romero-Frias, The Maldive Islanders, A Study of the Popular Culture of an Ancient Ocean Kingdom. Barcelona 1999.
*Tiwari, M.N.P. (1989). *Ambika in Jaina arts and literature*, New Delhi: Bharatiya Jnanpith.

## বহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
ৱিণ্ড চাইম

**ৱিণ্ড চাইমচ** হৈছে ওলমি থকা নলীযুক্ত ৰড, ঘণ্টা বা অন্যান্য বস্তুৰ পৰা নিৰ্মিত এক প্ৰকাৰৰ পাৰ্কাচন বাদ্যযন্ত্ৰ। এইবোৰ প্ৰায়ে কেৱল ধাতু বা ধাতু আৰু কাঠ দুয়োবিধ সামগ্ৰীৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হয়। নলীযুক্ত ৰডবোৰ কোনো ধৰণৰ ওজন বা পৃষ্ঠৰ সৈতে ওলমি থাকে আৰু শূন্যত বতাহৰ স্বাভাৱিক গতিৰ প্ৰভাৱত নলীযুক্ত ৰডবোৰে এডালে আনডালৰ সৈতে খুন্দা খাই কোমল শব্দৰ সৃষ্টি কৰে। সাধাৰণতে কোনো অট্টালিকাত বা বাসগৃহৰ দুৱাৰমুখত, বাৰাণ্ডাত, বাহিৰৰ বাগিচাত আলংকাৰিক সামগ্ৰী হিচাপে ওলোমাই থোৱা হয়। যিহেতু পাৰ্কাচন বাদ্যযন্ত্ৰবোৰ বতাহে জোকাৰণিৰে উৰুৱাই দিয়া যাদৃচ্ছিক প্ৰভাৱ অনুসৰি আঘাত প্ৰাপ্ত হয়, গতিকে ইয়াত বতাহৰ ঝুলনক আকস্মিক সংগীতৰ উদাহৰণ হিচাপে গণ্য কৰা হৈছে। 
## ইতিহাস
### প্ৰাচীন ৰোম

সাধাৰণতে ব্ৰঞ্জৰ পৰা তৈয়াৰী ৰোমান ৱিণ্ড চাইমক টিণ্টিন্নাবুলাম বুলি কোৱা হৈছিল আৰু ইয়াক বাগিচা, বাৰাণ্ডা আৰু আলহী বহা কোঠাত ওলোমাই থোৱা হৈছিল য'ত বতাহৰ গতিৰ ফলত টিংটিং শব্দ হৈছিল। এই শব্দই কু-অভিপ্ৰায়ক আঁতৰাই পেলায় বুলি বিশ্বাস কৰা হৈছিল আৰু ইয়াক প্ৰায়ে ফেলাছৰ সৈতে সংযুক্ত কৰা হৈছিল, যিটো সৌভাগ্যৰ প্ৰতীক আৰু দুষ্ট চকুৰ বিৰুদ্ধেও এক কৱচ স্বৰূপ আছিল। ফেলাছত দেউকা, ভৰি আদিৰ সংযোজন ঘটোৱা হয়। এই সংযোজনসমূহে ইয়াৰ সুৰক্ষা শক্তি বৃদ্ধি কৰে বুলি বিশ্বাস প্ৰচলিত।

### পূব আৰু দক্ষিণ এছিয়া

খ্ৰীষ্টীয় দ্বিতীয় শতিকাৰ সময়ছোৱাত ভাৰতত, আৰু পিছলৈ চীনত, প্ৰতিটো চুকত সৰু সৰু বতাহৰ ঘণ্টা ওলমি থকা অতি বৃহৎ পেগোডাবোৰ জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছিল; ব্ৰঞ্জ আদিৰে নিৰ্মিত ক্লাপাৰটো দোল খাই থাকিছিল, যাৰ ফলত এটা সুৰীয়া টিংটিং শব্দ হৈছিল। কোৱা হয় যে এই ঘণ্টাবোৰৰ মূল উদ্দেশ্য কেৱল চৰাই আদি খেদি দিয়াই নহয়, যিকোনো আত্মগোপন কৰা দুষ্ট আত্মাকো ভয় খুৱাই পঠিয়োৱাৰ বাবে ব্যৱহাৰ হৈছিল। মন্দিৰ, ৰাজপ্ৰসাদ আৰু ঘৰৰ চালৰ চুকত ৱিণ্ড বেল ওলোমাই থোৱা থাকে; এইবোৰ কেৱল পেগোডাতে সীমাবদ্ধ নহয়। ইডো যুগৰ পৰাই ফুৰিন (風鈴) নামেৰে জনাজাত জাপানীজ কাঁচৰ ৱিণ্ড বেলৰ প্ৰচলন আছিল। এচিয়াৰ কোনো কোনো ঠাইত ৱিণ্ড চাইমে শুভ বাৰ্তা কঢ়িয়াই আনে বুলি ভবা হয় আৰু ফেং ছুইতো ইয়াৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। 

চীনাসকলে ঘণ্টা বজাবলৈ আৰম্ভ কৰাৰ পিছত ১১০০ খ্ৰীষ্টাব্দৰ আশে-পাশে বতাহৰ ঝুলন আধুনিকীকৰণ হ’বলৈ আৰম্ভ কৰে। ক্লাপাৰ নথকা এটা ঘণ্টা, যাক ইয়ং-ঝং বুলি কোৱা হয়, ইয়াক দক্ষ ধাতুৰ শিল্পীয়ে তৈয়াৰ কৰিছিল আৰু মূলতঃ ধৰ্মীয় অনুষ্ঠানত ব্যৱহাৰ কৰিছিল। ইয়াৰ পিছত চীনাসকলে ফেং-লিং(風鈴) সৃষ্টি কৰে, যিটো আজিৰ আধুনিক ৱিণ্ড বেলৰ সৈতে মিল আছে। দুষ্ট আত্মাক দূৰ কৰিবলৈ আৰু উপকাৰী আত্মাক আকৰ্ষণ কৰিবলৈ মন্দিৰ আৰু পেগোডাত ফেং-লিং ওলোমাই থোৱা হৈছিল। বৰ্তমান পূৱ প্ৰান্তত ৱিণ্ড চাইম সাধাৰণ আৰু চি বা জীৱনৰ শক্তিৰ প্ৰবাহ সৰ্বাধিক কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। 

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:সামগ্ৰী