open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
বিঞ্জমুৰি সীতা দেৱী

**বিঞ্জমুৰি সীতা দেৱী (**ইংৰাজী : Binjamuri Sita Devi ; মৃত্যু ১৭ মে ২০১৬) এগৰাকী সংগীতজ্ঞ, গায়িকা আৰু তেলুগু লোকসংগীতৰ বিশেষজ্ঞ আছিল।

## জীৱন

তেওঁ আকাশবাণীত লোকসংগীতৰ প্ৰযোজক আছিল৷তেওঁ ভগ্নী বিঞ্জমুৰি আনছুইয়া দেৱীৰ সৈতে অন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ বহু উল্লেখযোগ্য কবিৰ সংগীত ৰচনা কৰিছে। তাৰ ভিতৰত আছে শ্ৰীৰংগম শ্ৰীনিবিছা ৰাও (শ্ৰী শ্ৰী)।১৯৭৯ চনত মা ভূমি ছবিৰ সংগীতৰ বাবে তেওঁ অৰিহণা যোগাইছিল। তেওঁ "অন্ধ্ৰ প্ৰদেশৰ লোকসংগীত" শীৰ্ষক এখন গ্ৰন্থ লিখিছে। ২০১৬ চনৰ ১৭ মে’ত আমেৰিকাত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মহিলা কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:লোকগীত শ্ৰেণী:গায়িকা শ্ৰেণী:লেখিকা
ফি ফা

**ফি ফা** (থাই: ผีฟ้า, লাও: ຜີຟ້າ) থাইলেণ্ড আৰু লাউচৰ স্থানীয় লোককথাৰ এক দেৱতা বা আত্মা। ইয়াক **ফি থায়েন** (থাই: ผีแถน, লাও: ຜີແຖນ) নামেৰেও জনা যায়। ফ্ৰা লাক ফ্ৰা ৰাম আৰু খুন বাড়োমৰ কাহিনীত তেওঁলোকে বিশিষ্ট ভূমিকা পালন কৰে।

## ফি ফা অনুষ্ঠান
গুৰুতৰ ৰোগৰ পৰা সুস্থ হোৱাৰ পিছত সুস্থ হৈ উঠা ব্যক্তিৰ বাবে ফি ফা অনুষ্ঠান উদযাপন কৰাটো ভাল বুলি কোৱা হয়। শ্বেমান বা ওজাসকলে মধ্যস্থতাকাৰী হিচাপে ফি ফাৰ সৈতে যোগাযোগ কৰে আৰু তেওঁক অনুষ্ঠানত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ আমন্ত্ৰণ জনায়। শ্বেমানে অনুষ্ঠানৰ বাবে উপযুক্ত তাৰিখ আৰু স্থান নিৰ্বাচন কৰে, অনুষ্ঠানৰ প্ৰস্তুতিৰ সময়ত অংশগ্ৰহণকাৰীসকলক নিৰ্দেশনা দিয়ে, বলিবেদীৰ সঠিকভাবে সজ্জিত কৰে আৰু অনুষ্ঠান পৰিচালনা কৰে।

সংগীত, জপ আৰু নৃত্য ফি ফা অনুষ্ঠানৰ অপৰিহাৰ্য অংগ। বাঁহৰ পৰা নিৰ্মাণ কৰা মুখেৰে বজোৱা খায়েন হৈছে এই অনুষ্ঠানৰ প্ৰধান বাদ্যযন্ত্ৰ। এই বাদ্যযন্ত্ৰই আচাৰ-অনুষ্ঠানৰ প্ৰাৰ্থনা আৰু ভক্তিৰ লগত এক পবিত্ৰ পৰিৱেশৰ সৃষ্টি কৰে আৰু বলিবেদীৰ চাৰিওফালে নাচিবলৈ উৎসাহিত কৰে। খায়েনৰ লগত ফিন নামৰ গীটাৰ সদৃশ তাঁৰযুক্ত বাদ্য, ঢোল, আৰু চিং, সৰু সৰু ঘণ্টা আদিও বজোৱা হয়। ফি ফা অনুষ্ঠানত পৰিবেশন কৰা জপ লাউচ আৰু থাইলেণ্ডৰ পৰম্পৰাগত মৰ লাম সংগীতৰ সৈতে বহুত মিল দেখা পোৱা যায়।

ফি ফা অনুষ্ঠানত অংশগ্ৰহণকাৰীসকলে সজ্জিত বলিদানৰ বেদীৰ চাৰিওফালে নৃত্য কৰি থাকে। এই নৃত্য সম্পূৰ্ণ নিশা চলি থাকে আৰু অংশগ্ৰহণকাৰীসকলৰ বহুতৰে বাবে সমাধিৰ পৰিস্থিতিৰ সৃষ্টি কৰে। তেওঁলোকৰ বিশ্বাস যে ফি ফা দেৱতাই এই অনুষ্ঠানত অংশগ্ৰহণ কৰিব আৰু তেওঁলোকে প্ৰতিকূল পৰিস্থিতিৰ পৰা নিৰাময় আৰু সুৰক্ষা লাভ কৰিব।

অনুষ্ঠানৰ পদক্ষেপবোৰ শ্বেমানে গোৱা গীতৰ লগত জড়িত আৰু সদায় খায়েনৰ লগত সংগতি থাকে। কাৰণ খায়েনক দেৱতা আৰু আত্মাৰ লগত যোগাযোগৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ মাধ্যম বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। এই অনুষ্ঠানৰ পদক্ষেপসমূহ হ’ল- দেৱতা বা আত্মাক নিমন্ত্ৰণ কৰা, নিমন্ত্ৰণৰ কাৰণ বুজাই দিয়া, সহায়ৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰা, সুৰক্ষাৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰা, ৰোগীক সান্ত্বনা দিয়া, ৰোগীৰ পৰা পলাই যোৱা আত্মাক পুনৰ মাতি অনা, ফি ফাক প্ৰসাদ গ্ৰহণ কৰিবলৈ আমন্ত্ৰণ জনোৱা, বাছি অনুষ্ঠান (Baasii ritual), ভৱিষ্যদ্বাণী কৰা, আৰু ফি ফাৰ পৰা বিদায় লোৱা।

### বাছি অনুষ্ঠান
এই অনুষ্ঠানটো লাও সংস্কৃতিৰ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশ আৰু কম সংখ্যক লাওৱেহে এটা দীঘলীয়া যাত্ৰা বা গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰচেষ্টা অনুষ্ঠিত নকৰাকৈয়ে থাকে। এই অনুষ্ঠানত বিশ্বাস কৰাসকলে কল, আঠাযুক্ত চাউল, বিস্কুট, টকা, আৰু চাউলৰ মদ আদি বিভিন্ন ধৰণৰ প্ৰসাদ পৰিবেশন কৰা সৰু টেবুল এখনৰ চাৰিওফালে বহি থাকে। এজন বয়োজ্যেষ্ঠ বা শ্বেমানে আশীৰ্বাদ দি অনুষ্ঠান আৰম্ভ কৰা হয়৷

### ফি ফা নৃত্য
লাম ফি ফা (ລຳຜີຟ້າ, ลำผีฟ้า) আত্মাক প্ৰায়শ্চিত্ত কৰা অনুষ্ঠানৰ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশ। এই নৃত্যৰ সংগীত সাধাৰণতে এই অনুষ্ঠানৰ দ্বাৰা নিজেই আৰোগ্য লাভ কৰা বৃদ্ধাসকলে পৰিবেশন কৰিছিল৷

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:কিংবদন্তি
গাৱৰী দেৱী

**গাৱৰী দেৱী** (**গাৱৰী বাই** বুলিও জনা যায়) (১৪ এপ্ৰিল ১৯২০ – ২৯ জুন ১৯৮৮) ভাৰতৰ ৰাজস্থান ৰাজ্যৰ এগৰাকী ভাৰতীয় লোকগায়িকা। তেওঁ মাণ্ড গীতৰ বাবে পৰিচিত, যিটো লোকগীতৰ এক শৈলী। মাণ্ড গীতৰ লগতে তেওঁ ঠুমৰী, ভজন আৰু গজলো গাইছিল৷ তেওঁ ৰাজস্থানৰ মৰু কোয়েল বুলিও পৰিচিত আছিল৷ শিল্প-সংগীতলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে তেওঁক ২০১৩ চনত ৰাজস্থান চৰকাৰে মৰণোত্তৰভাৱে ৰাজস্থান ৰত্ন সন্মানেৰে সম্বৰ্ধনা জনায়। এয়া ৰাজস্থানৰ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক বঁটা।

## প্ৰাথমিক জীৱন

গাৱৰী দেৱীৰ পিতৃৰ নাম বংশীলাল পাৱাৰ আৰু মাতৃৰ নাম যমুনা দেৱী পাৱাৰ। বংশীলাল আৰু যমুনা দেৱী দুয়োজনেই বিকানীৰ ৰাজপৰিয়ালত দৰবাৰী গায়ক হিচাপে গীত গাইছিল।

২০ বছৰ বয়সত গাৱৰী দেৱীয়ে যোধপুৰৰ জাগীৰদাৰ মোহনলাল গামেতীৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয় আৰু তেওঁলোকৰ এগৰাকী কন্যা সন্তান জন্ম হয়। তেওঁ যোধপুৰৰ মহাৰজ উমেদ সিঙৰ পৰাও সংগীতৰ বাবে উৎসাহ লাভ কৰে। তেওঁ ওড়িশা, কৰ্ণাটক, মহাৰাষ্ট্ৰ, গোৱা, বংগ, কেৰালা আৰু তামিলনাডুকে ধৰি সমগ্ৰ ভাৰতত সংগীত পৰিবেশন কৰে।

## কৰ্মক্ষেত্ৰ

১৯৫৭ চনত গাৱৰী দেৱীয়ে ৰেডিঅ' আৰু দূৰদৰ্শনত মাণ্ড গানৰ অনুষ্ঠান আয়োজন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে, যিটো যথেষ্ট জনপ্ৰিয় হৈ পৰে। ৰাজস্থান চৰকাৰৰ পৰ্যটন বিভাগে প্ৰতি বছৰে আয়োজন কৰা অনুষ্ঠানত তেওঁ মাণ্ড গানৰ কাৰ্যসূচী উপস্থাপন কৰিছে৷ ১৯৮৩ চনত ৰাছিয়াৰ মস্কোত ভাৰতে আয়োজন কৰা *ভাৰত মহোৎসৱত* *কেশৰীয়া বলম আও হামাৰে দেশ* গাইছিল, যিটো তেওঁৰ বিশেষ গীতৰ তালিকাত অন্তৰ্ভুক্ত হৈছিল।  ১৯৮০ চনত এছিয়াৰ হু'ছ হু'ত তেওঁৰ নাম অন্তৰ্ভুক্ত হয়।

১৯৮৬ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁৰ অৱদানৰ বাবে সংগীত নাটক অকাডেমী বঁটাৰে সন্মানিত কৰে। এই বঁটা হৈছে লোকসংগীতৰ অনুশীলন কৰা শিল্পীসকলক দিয়া ভাৰতীয় সৰ্বোচ্চ স্বীকৃতি।  ভাৰতৰ তদানীন্তন ৰাষ্ট্ৰপতি আৰ ভেংকটাৰমণে তেওঁক এই বঁটা প্ৰদান কৰে৷  ১৯৮৮ চনৰ ২৯ জুনত গাৱৰী দেৱীৰ মৃত্যু হয়।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মহিলা কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:লোকগীত শ্ৰেণী:গায়িকা
মধু মনছুৰী হাছমুখ

**মধু মনছুৰী হাছমুখ** (জন্ম ৪ ছেপ্টেম্বৰ ১৯৪৮) এগৰাকী ভাৰতীয় গায়ক, গীতিকাৰ আৰু কৰ্মী। পৃথক ৰাজ্য ঝাৰখণ্ডৰ আন্দোলনৰ বাবে তেওঁ কেইবাটাও নাগপুৰী গীত লিখি গাইছিল।   ২০১১ চনত ঝাৰখণ্ড চৰকাৰে তেওঁক ঝাৰখণ্ড ৰত্ন বঁটা প্ৰদান কৰে।  ২০২০ চনত তেওঁ কলা শাখাত পদ্মশ্ৰী বঁটা লাভ কৰে। 

## ব্যক্তিগত জীৱন
১৯৪৮ চনৰ ৪ ছেপ্টেম্বৰত ৰাঁচী জিলাৰ চিমিলিয়াত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল মধু মনছুৰী হাছমুখে৷ তেওঁৰ পিতৃৰ নাম আছিল আব্দুল ৰহমান মনছুৰী। মধু মনছুৰীৰ মতে তেওঁৰ পূৰ্বপুৰুষ আছিল অৰাওন যিসকলে ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁৰ বিয়া হৈছিল ছামিয়া ওৰাওৰ সৈতে।

## কেৰিয়াৰ
হাছমুখ মেকনত অপাৰেটৰ আছিল৷ তেওঁ দেউতাকৰ পৰা পৰম্পৰাগত গীত শিকিছিল। শৈশৱৰ পৰাই তেওঁ গান গাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। ১৯৬০ চনত বাৰ বছৰ বয়সত মঞ্চত প্ৰথম গীত গাইছিল। ১৯৬০ চনত তেওঁ শিষ্ট মঞ্চ প্ৰতিষ্ঠা কৰে আৰু তেওঁৰ প্ৰথম নাগপুৰী গীতৰ গ্ৰন্থ প্ৰকাশ পায়। ১৯৭২ চনত তেওঁ "নগপুৰ কৰ কোৰা" গীত ৰচনা কৰে। ১৯৯২ চনত ৰাম দয়াল মুণ্ডা আৰু মুকুন্দ নায়কৰ সৈতে টাইৱান ভ্ৰমণ কৰে।  তেওঁ পৃথক ঝাৰখণ্ড ৰাজ্যৰ বাবে আন্দোলনৰ বাবে কেইবাটাও নাগপুৰী গীত লিখিছিল আৰু গাইছিল।

## বঁটা আৰু সন্মান
ঝাৰখণ্ড চৰকাৰে তেওঁক ঝাৰখণ্ড বিভুতি বঁটা প্ৰদান কৰে। ২০১১ চনত ঝাৰখণ্ড চৰকাৰে তেওঁক ঝাৰখণ্ড ৰত্ন বঁটা প্ৰদান কৰে। ২০২০ চনত তেওঁ কলাক্ষেত্ৰত পদ্মশ্ৰী বঁটা লাভ কৰে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:লোকগীত শ্ৰেণী:গায়িকা শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
বিন্ধ্যবাসিনী দেৱী

**বিন্ধ্যবাসিনী দেৱী** (মৃত্যু ২০০৬) এগৰাকী ভাৰতীয় লোকসংগীতজ্ঞ। তেওঁ *বিহাৰ কোকিল* হিচাপে জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিছিল। তেওঁ আছিল লোকসংগীতক প্ৰচাৰ কৰা পাটনাস্থিত সংগীত একাডেমী *বিন্ধ্যা কলা মন্দিৰৰ* প্ৰতিষ্ঠাপক। ৫৫ বছৰ ধৰি লক্ষ্ণৌৰ ভাটখণ্ডে বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সৈতে জড়িত এই একাডেমীখন বৰ্তমান তেওঁৰ বোৱাৰী শোভা সিনহা আৰু পুত্ৰ সুধীৰ কুমাৰ সিনহাই পৰিচালনা কৰি আছে। ভাৰতৰ বিহাৰ ৰাজ্যৰ মুজ্জাফৰপুৰত জন্মগ্ৰহণ কৰা বিন্ধ্যবাসিনী দেৱীয়ে মৈথিলি, ভোজপুৰী আৰু মগহী লোকসংগীতত বিশেষজ্ঞতা লাভ কৰিছিল। *বিবাহ গীত* নামৰ এখন চিনেমাত *ছোটে দুলহা কে নামৰ* জনপ্ৰিয় গীত এটাও গাইছিল আৰু তেওঁৰ বহু গীত চিডি ফৰ্মেটত মুক্তি পাইছে। 

ভাৰত চৰকাৰে ১৯৭৪ চনত তেওঁক চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ ভাৰতীয় অসামৰিক বঁটা পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰে। সংগীত নাটক অকাডেমীয়ে ১৯৯১ চনত তেওঁক তেওঁলোকৰ বাৰ্ষিক বঁটা প্ৰদান কৰে। ইয়াৰ পিছত ২০০৬ চনত একাডেমী ফেল'শ্বিপ প্ৰদান কৰা হয়। ১৯৯৮ চনত তেওঁ মধ্যপ্ৰদেশ চৰকাৰৰ পৰা *অহিল্যা বাই বঁটা* লাভ কৰে।  ২০০৬ চনৰ ১৮ এপ্ৰিলত ৮৬ বছৰ বয়সত কংকৰবাগ বাসগৃহত বিন্ধ্যবাসিনী দেৱীৰ মৃত্যু হয়। 

শেদেৱেশ্বৰ চন্দ্ৰ বাৰ্মাৰ সৈতে তেওঁ বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়, আৰু দুজন পুত্ৰ আৰু এগৰাকী কন্যা সন্তান জন্ম হয়।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মহিলা কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:লোকগীত শ্ৰেণী:গায়িকা
গোৱাৰ খাদ্য

**গোৱাৰ খাদ্য** ()  হৈছে ভাৰতৰ  পশ্চিম পাৰত আৰব সাগৰৰ উপকূলৰ কাষত অৱস্থিত ভাৰতীয় ৰাজ্য গোৱাৰ জনপ্ৰিয় আঞ্চলিক খাদ্য। চাউল, সাগৰীয় মাছ, নাৰিকল, শাক-পাচলি, মাংস, ৰুটি, গাহৰিৰ মাংস আৰু স্থানীয় মছলা আদি গোৱাৰ খাদ্যৰ কিছুমান মূল উপাদান। *[[Garcinia indica|থেকেৰা টেঙা ]]* আৰু ভিনেগাৰৰ ব্যৱহাৰ আন এটা সুকীয়া বৈশিষ্ট্য। গোৱাৰ খাদ্য মাছৰ অবিহনে অসম্পূৰ্ণ বুলি গণ্য কৰা হয়।

গোৱাৰ খাদ্যৰ উৎপত্তি ইয়াৰ কোংকনী জনগোষ্ঠীৰ পৰাই হৈছিল, আৰু ইয়াৰ প্ৰভাৱ আছিল ৪৫১ বছৰীয়া পৰ্তুগীজ শাসন আৰু পৰ্তুগীজৰ পূৰ্বে হোৱা চুলতানীয় শাসন।
বহুতো  খাদ্যৰ নামকৰণ বা উপাদানৰ ব্যৱহাৰ দুয়োটা কেথলিক পৰ্তুগীজ সকলৰ সৈতে মিল আছে।

## সাগৰীয় খাদ্য

গোৱাৰ খাদ্যৰ বেছিভাগেই সাগৰীয় খাদ্যভিত্তিক; প্ৰধান খাদ্য হ’ল চাউল আৰু মাছ। কিংফিছ (*ভিছৱন' বা *ইছৱন*)* হৈছে আটাইতকৈ বেছিকৈ খোৱা মাছৰ প্ৰজাতি। আন আন মাছৰ প্ৰজাতিসমূহ হ'ল পমফ্ৰেট, শ্বাৰ্ক, টুনা, চাৰ্ডিন, আৰু মেকেৰেল। সাগৰীয় বাকলীযুক্ত প্ৰাণী সমূহৰ ভিতৰত কেঁকোৰা, মিছামাছ, বাঘ মিছামাছ, লবষ্টাৰ, স্কুইড, আৰু মাছল আদি। গোৱান কেথলিকসকলৰ খাদ্যাভ্যাস পৰ্তুগীজ খাদ্যৰ দ্বাৰা বহু পৰিমাণে প্ৰভাৱিত। উদাহৰণস্বৰূপে ভিনেগাৰৰ ব্যৱহাৰ অতি প্ৰধান, বিশেষকৈ নাৰিকলৰ তাড়ি, যিটো নাৰিকলৰ ঠাৰিৰ ৰসৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হয় , আৰু তাৰ পিছত চাৰিৰ পৰা ছমাহলৈকে ভেকুৰিবলৈ দি টেঙা হ’বলৈ দিয়া হয়।
## নতুন খাদ্যৰ প্ৰৱৰ্তন

পৰ্তুগীজৰ শাসক সকলে কাজু (এতিয়া বহুলভাৱে আৰু জনপ্ৰিয়ভাৱে গোৱা কাজু নামেৰে খেতি কৰা হয়), আনাৰস, মধুৰিআম, আলু, আৰু বিলাহী ইত্য়াদি দক্ষিণ আমেৰিকাৰ পৰা গোৱালৈ আমদানি  কৰে।  ৰঙা  জলকীয়া গোৱাৰ খাদ্যৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ দিশ। পৰ্তুগীজসকলে ইয়াক ভাৰতলৈ আনিছিল । ভাৰতীয় খাদ্যৰ বাবে ই এক অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ মছলা হিচাপে জনপ্ৰিয় হৈ পৰিল। গোৱাৰ অন্যতম প্ৰিয় খাদ্যৰ নাম  হৈছে*[[Sarapatel|সাৰাপাটেল]]*, যিটো গাহৰিৰ মাংসৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হয়।

## গোৱাৰ হিন্দুসকলৰ খাদ্য
গোৱাৰ হিন্দুসকলৰ খাদ্য প্ৰধানকৈ নিৰামিষভোজী আৰু লেক্টো নিৰামিষভোজী আৰু সাৰস্বত ৰন্ধনপ্ৰণালীৰ সৈতে বহুত মিল আছে, য'ৰ পৰা ইয়াৰ উৎপত্তি হৈছে। গোৱাৰ হিন্দুসকলৰ খাদ্য সৰল আৰু টেঙা কৰিবলৈ তেতেঁলী আৰু থেকেৰা, আৰু মিঠা কৰিবলৈ গুৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ইয়াত হিং, মেথি, তেজপাত, সৰিয়হ, আৰু উৰিদ দাল আদি মছলা ব্যৱহাৰ কৰা হয়। পিয়াঁজ আৰু হালধিও ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ইয়াৰ উপৰিও শাক-পাচলি, যেনে মচুৰ দাইল, শুকান নাৰিকল, লাও, বাঁহগাজ, আৰু শিপা আদি অন্তৰ্ভুক্ত। ৰন্ধা মাধ্যমটো হ’ল নাৰিকলৰ তেল।

## তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:খাদ্য
ভৈৰৱ নাচ

**ভৈৰৱৰ নৃত্য** বা ভৈৰৱ প্যানখান নেপালৰ পোখাৰা উপত্যকাৰ নেৱাৰ সম্প্ৰদায়ৰ লোকে ভৈৰৱ যাত্ৰা উৎসৱৰ অংশ হিচাপে পৰিৱেশন কৰা আৰু শিৱৰ আন এটা নাম ভৈৰৱৰ নামেৰে নামকৰণ কৰা মুখা পিন্ধি কৰা এক প্ৰাচীন নৃত্য।

## ইতিহাস
ইয়াৰ উৎপত্তি নেপালৰ ভক্তপুৰত হৈছিল আৰু তাৰ পৰা ইয়াক পোখাৰালৈ অনা হৈছিল। যদিও ভক্তপুৰত প্ৰতি ১২ বছৰৰ মূৰে মূৰে পৰিৱেশন কৰা হৈছিল, তথাপি ইয়াৰ সাংস্কৃতিক ভূমিকা ভালদৰে পালন কৰিবলৈ প্ৰতি ৬ বছৰৰ মূৰে মূৰে পোখাৰা উপত্যকাত এই নৃত্য পৰিবেশন কৰা হয়। 

গুৰু প্ৰয়াত শ্ৰীযুত সৰ্বজ্ঞামান প্ৰধানংগৰ মতে, ২৩৬ বছৰতকৈও অধিক বছৰ পূৰ্বে ভক্তপুৰৰ পৰা জিতাৰামে এই নৃত্য সৃষ্টি কৰিছিল। এই নৃত্যৰ ৰাগ (গীত)ৰ পৰা বুজা যায় যে, ভক্তপুৰৰ শেষৰ মল্ল ৰজা ৰাণজিৎ মল্লাৰ সময়ত এই নৃত্য আৰম্ভ হৈছিল।
## নৃত্য শিল্পী
এই নৃত্যত বাৰজন দেৱতা আছে। তেওঁলোক হ’ল, ডাগিনি (ডাকিনি), কোৱাঞ্চা, ভূচ্চা, ভৈৰৱ,কালি ভৈৰৱ (বুড়ি ভৈৰব),ইন্দ্ৰায়নী, বৰা (বাৰাহ), কুমাৰী, বিষ্ণুৱী (বৈষ্ণৱী), ব্ৰামহায়নী (ব্ৰহ্মানি), মহেশ্বৰী (গৌৰী)
আৰু গণেশ (গণেশ)। এই নৃত্যত ভৈৰৱে নৃত্যৰ নেতৃত্ব দিয়ে আৰু পৰিচালনা কৰে। নৃত্যৰ আগতে সকলো পৰিবেশকে গা ধুই আনুষ্ঠানিক কাপোৰ আৰু মাস্ক (খোৱাপা) পৰিধান কৰে। মাস্ক পিন্ধাৰ পিছত কোনো অভিনেতাই মাস্ক উলিয়াই নোলোৱালৈকে কথা ক’ব নোৱাৰে।

সন্ধিয়া ভৈৰৱ মন্দিৰত নৃত্য আৰম্ভ কৰা হয় আৰু তাতে দুটামান নৃত্য চক্ৰ আৰু পূজা শেষ হোৱাৰ পিছত আয়োজক স্থানলৈ লৈ যোৱা হয় আৰু তাত পূজাকে ধৰি প্ৰায় ছয় ঘণ্টা নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰা হয়।

প্ৰথমতে ১২ জন দেৱতাই নাচে। পূজা সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ পিছত তাৰ পিছত ব্যক্তিগত নৃত্য আৰম্ভ হয়। প্ৰথমে কোৱাঞ্চা আৰু ভুচ্চাৰ সৈতে ভৈৰৱে নৃত্য কৰে, যি শিশু আৰু প্ৰাপ্তবয়স্কৰ খেলৰ দৰে। তাৰ পিছত ভৈৰৱ, কালি, ইন্দ্ৰায়নী আৰু বৰা আহে। প্ৰায় এঘণ্টা সময় ধৰি এই নৃত্য চলি থাকে আৰু ইয়াক *চাৰ ভৈৰৱ* বুলি কোৱা হয়। ই এক শক্তিশালী নৃত্য আৰু বেছিভাগ মানুহেই নৃত্যৰ এই অংশটো চাবলৈ ভাল পায়। তাৰ পিছত আহে কুমাৰী, বিষ্ণুৱী, ব্ৰম্মাণী আৰু গংগা। তাৰ পিছত গণেশে একক নৃত্য কৰে। তাৰ পিছত পুনৰ আহে কোৱাঞ্চা আৰু ভূচ্চা, আৰু তেওঁলোকে আগৰ দৰে শিশুসুলভ খেলা-ধূলা কৰে। শেষত আহে ডাগিনি। সামৰণি কাৰ্য্যত ১২ জন ভৈৰৱেই একেলগে নৃত্যত অংশগ্ৰহণ কৰে। তাৰ পিছত শেষ পূজা কৰা হয় আৰু তেওঁলোক ভৈৰৱ মন্দিৰলৈ উভতি যায়।
## আন অনুৰূপ নৃত্য
ভৈৰৱ নৃত্যৰ সৈতে তুলনামূলকভাৱে এই নৃত্যৰ ভিতৰত পাচালিৰ *পাচালি ভৈৰব নাচ*; নৰদেবী টোলেৰ *নৰদেৱী যাত্ৰা*; কাঠমাণ্ডুৰ ভদ্ৰকালি *খাডগা ছিদ্দি নাচ* আৰু মধ্যপুৰ *থিমিৰ লায়কু ভাইলা* (ৰজাৰ ভৈৰব) নৃত্য দেখা যায়।
## চিত্ৰশালা

File:Shiva Bhairab (Bhairab Naach) 01.jpg|ভৈৰৱ
File:Kali (Bhairab Naach masks).jpg|কালি (বুড়ী) ভৈৰৱ 
File:Indraini (Bhairab Naach mask).jpg|ইন্দ্ৰায়ণী
File:Barah (Bhairab Naach masks).jpg|বৰাহ
File:Kumari (Bhairab Naach masks).jpg|Kকুমাৰী
File:Bishnuvi (Bhairab Naach mask).jpg|বিষ্ণুৱী
File:Bramhayani (Bhairab Naach mask).jpg|ব্ৰহ্মাণী
File:Kwancha (Bhairab Naach mask).jpg|কোৱাঞ্চা
File:Bhuccha (Bhairab Naach mask).jpg|ভুচ্চা
File:Dagini (Bhairab Naach masks).jpg|ডাগিনি

## তথ্য সংগ্ৰহ

* Bhairab Naach Videos in Youtube
* Shaphalya Amatya, ''Some aspects of cultural policy in Nepal'', UNESCO, p. 13
* Pokhareli Festival Bhairab Naach

শ্ৰেণী:লোক-নৃত্য
শ্ৰেণী:নেপালৰ সংস্কৃতি
বাকিচিম্বা নৃত্য

**বাকিচিম্বা নৃত্য** (বাকিচিম্বা) যাক নেকাছা বা মুৱোগোলা বুলিও কোৱা হয়, মধ্য উগাণ্ডাৰ বুগাণ্ডা ৰাজ্যৰ বাগাণ্ডা জনগোষ্ঠীৰ পৰা উৎপত্তি হোৱা এটা পৰম্পৰাগত নৃত্যৰ ধৰণ। বুগাণ্ডা ৰাজ্যৰ এজন মদ্যপান কৰা ৰজা শ্বুনাৰৰ শাৰীৰিক গতিবিধিৰ পৰাই ইয়াৰ উৎপত্তি হোৱা বুলি ধাৰণা কৰা হয়। প্ৰথম অৱস্থাত প্ৰাচীন কালত বুগাণ্ডা ৰয়েল ক'ৰ্টত এই নৃত্য পৰিবেশন কৰা হৈছিল আৰু ইয়াৰ সম্প্ৰদায়ৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্য সাংস্কৃতিক আৰু সামাজিক গুৰুত্ব আছে আৰু প্ৰায়ে জনজাতীয় অনুষ্ঠান, উদযাপন আৰু উৎসৱমুখৰ অনুষ্ঠানত পৰিবেশন কৰা হয়।

## ইতিহাস
বাকিচিম্বা নৃত্যৰ উৎপত্তি শতিকাৰ আগৰ পৰাই থকা বুলি অনুমান কৰিব পাৰি, আৰু ইয়াৰ শিপা বাগাণ্ডা জনগোষ্ঠীৰ পৰম্পৰাত গভীৰভাৱে নিহিত হৈ আছে। যুগ যুগ ধৰি এই নৃত্য বাগাণ্ডা সংস্কৃতিৰ অবিচ্ছেদ্য অংগ হৈ আহিছে। উগাণ্ডাৰ ই অন্যতম সাধাৰণ আৰু পৰিবেশিত পৰম্পৰাগত নৃত্য। বাগাণ্ডা ৰাজ্যৰ এজন মদ্যপান কৰা ৰজা ছুনাৰ শাৰীৰিক গতিবিধিৰ পৰাই এই নৃত্যৰ উৎপত্তি হোৱা বুলি ধাৰণা কৰা হয়। প্ৰাচীন কালত ই প্ৰথমতে বুগাণ্ডা ৰয়েল ক’ৰ্টৰ নৃত্য আছিল আৰু প্ৰথম অৱস্থাত আত্মা আৰু পূৰ্বপুৰুষক সন্মান জনাই তেওঁলোকৰ আশীৰ্বাদ আৰু সুৰক্ষা বিচাৰি এই নৃত্য পৰিবেশন কৰা হৈছিল বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। সময়ৰ লগে লগে ই ঐক্য, গৌৰৱ আৰু সাংস্কৃতিক সংৰক্ষণৰ প্ৰতীকলৈ পৰিণত হৈছে।
## পৰম্পৰাগত পদক্ষেপ আৰু গতিবিধি
বাকিচিম্বা নৃত্যৰ বৈশিষ্ট্য হৈছে পুৰুষ-মহিলা উভয়ে কৰা খৰ শৰীৰ সঞ্চালন, ছন্দময় আৰ্হি আৰু শক্তিশালী ভৰিৰ কাম। নৃত্যশিল্পীসকলে সাধাৰণতে এটা বৃত্ত গঠন কৰে, ব্যক্তিগত পৰিবেশকসকলে পাল পাতি নিজৰ দক্ষতা প্ৰদৰ্শন কৰে আৰু বাকীসকলে হাত চাপৰি বজায়, গান গায় আৰু সংগীতৰ সংগীত প্ৰদান কৰে। এই নৃত্যত বিভিন্ন হাতৰ ইংগিত, জাম্প, ষ্টম্প আৰু নিতম্বৰ গতি সন্নিবিষ্ট কৰা হয়, যাৰ ফলত বিভিন্ন ধৰণৰ বাদ্যযন্ত্ৰ যেনে একতাৰা (Nseege), গৰুৰ শিঙৰ পেঁপা (engoombe), ঙালাবি আৰু বিভিন্ন ড্ৰাম আদিৰ সৈতে এক গতিশীল আৰু দৃশ্যগতভাৱে আকৰ্ষণীয় পৰিবেশনৰ সৃষ্টি হয়।

## তাৎপৰ্য্য আৰু সাংস্কৃতিক মূল্য
বাগাণ্ডা সম্প্ৰদায়ৰ ভিতৰত বাকিচিম্বা নৃত্যৰ সাংস্কৃতিক মূল্য অপৰিসীম। ই গল্প কোৱা, আৱেগ প্ৰকাশ, আৰু ব্যক্তি বা সামগ্ৰিকভাৱে সমাজৰ জীৱনৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ মাইলৰ খুঁটি উদযাপনৰ মাধ্যম হিচাপে কাম কৰে। এই নৃত্যই একেলগে থকাৰ মনোভাৱক মূৰ্ত কৰি তুলিছে, সমন্বয়ক প্ৰসাৰিত কৰে, প্ৰজন্মৰ মাজত বন্ধনক শক্তিশালী কৰে। ই পৰিচয়ৰ উৎস হিচাপেও কাম কৰে, যাৰ ফলত সম্প্ৰদায়ৰ সদস্যসকলে নিজৰ ঐতিহ্যৰ সৈতে সংযোগ স্থাপন কৰিব পাৰে আৰু নিজৰ সাংস্কৃতিক পৰম্পৰা সংৰক্ষণ কৰিব পাৰে।
## প্ৰভাৱ
বাকিচিম্বা নৃত্য বাগাণ্ডা সংস্কৃতিৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশ। বিয়া, ৰাজ অভিষেক, আৰু অন্যান্য সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠান আদি কেইবাটাও অনুষ্ঠানত ইয়াক পৰিবেশন কৰা হয়। শস্য চপোৱাৰ বতৰ উদযাপনৰ বাবেও এই নৃত্য ব্যৱহাৰ কৰা হয়। এই নৃত্যই সমাজৰ শুভকামনা আৰু সমৃদ্ধি কঢ়িয়াই আনে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। শেহতীয়া বছৰবোৰত বাকিচিম্বা নৃত্যই বাগাণ্ডা সম্প্ৰদায়ৰ বাহিৰত জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিছে আৰু উগাণ্ডাৰ সাংস্কৃতিক পৰিৱেশৰ এক উল্লেখযোগ্য অংশত পৰিণত হৈছে। ইয়াক প্ৰায়ে ৰাষ্ট্ৰীয় অনুষ্ঠান, আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় উৎসৱ, আৰু প্ৰদৰ্শনীত পৰিবেশন কৰা হয়, যিয়ে দেশৰ বৈচিত্ৰ্যময় সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। এই নৃত্যই সমসাময়িক শিল্পীসকলকো অনুপ্ৰাণিত কৰিছে, যিয়ে নিজৰ সংগীত আৰু পৰিবেশনত বাকিচিম্বাৰ উপাদানসমূহ অন্তৰ্ভুক্ত কৰি ইয়াৰ প্ৰভাৱ আৰু অধিক বিয়পাইছে। 
## তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোক-নৃত্য
ৰতন কাহাৰ

**ৰতন কাহাৰ** এজন প্ৰবীণ ভাৰতীয় লোকগায়ক আৰু বাংলা ঝুমুৰ আৰু ভাদু গীতৰ গীতিকাৰ। ২০২৪ চনত তেওঁ পদ্মশ্ৰী বঁটাৰে সন্মানিত হৈছিল। তেওঁৰ *বৰো লোকেৰ বিটিলো, লাম্বা লাম্বা চুল* লোকগীতটো খুবেই জনপ্ৰিয়। 

## জীবনী

ৰতন কাহাৰৰ জন্ম হৈছিল ১৯৩৫ চনত ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ পশ্চিম বংগৰ বীৰভূম জিলাৰ কেন্দুলীৰ এটা দৰিদ্ৰ পৰিয়ালত। তেওঁৰ পিতৃ অশোক কাহাৰ দৈনিক মজুৰি শ্ৰমিক, আৰু ককা ৰাখৰী কাহাৰো দৈনিক মজুৰি শ্ৰমিক আছিল, আৰু পিছলৈ অন্ধতাৰ বাবে ভিক্ষাৰী হৈ পৰিছিল। ৰতন কাহাৰে বেছি পঢ়া নাছিল, চতুৰ্থ শ্ৰেণীলৈকে পঢ়িছিল। তাৰ পিছত দৰিদ্ৰতাৰ কাৰণে সি ছিউৰীত থকা মোমায়েকৰ ঘৰলৈ গুচি যায়। দৰিদ্ৰ শ্ৰমিক পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰা ৰতন কাহাৰ সৰুৰে পৰা আৰ্থিক সংকটত ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল। গ্ৰাম্য বংগৰ ভাদু উৎসৱৰ বাবে তেওঁ গীত ৰচনা কৰি গায় আৰু পাকৈত হৈ উঠে। ১৯৭২ চনত ৰচিত তেওঁৰ বিখ্যাত গীত *"বৰ লোকেৰ বিটি লো"* স্বপ্না চক্ৰৱৰ্তীৰ কণ্ঠত জনপ্ৰিয় হৈ পৰে। এই গীতটিৰ মূল শাৰী*, লাল গেন্দা ফুল,* ২০২০ চনত জনপ্ৰিয় ৰেপ শিল্পী বাদশ্বাহে তেওঁৰ "গেন্দা ফুল"ত মুক্তি দিয়াৰ সময়ত বিতৰ্কৰ সৃষ্টি হৈছিল। সেই বিতৰ্কৰ বাবেই ৰতন কাহাৰৰ সংগীত সৃষ্টি, সাফল্য, গীত, শিল্পকলা চৰ্চালৈ আহে। বাদশাহে তেওঁক পাঁচ লাখ টকা দি বিবাদ নিষ্পত্তি কৰে। তেওঁ এটা সময়ত যাত্ৰা দলৰ ছুকুৰী সাঁজিছিল। জীৱনটো কষ্টৰে ভৰা হ’লেও তেওঁ সংগীতক ভাল পায়। পাহাৰী সন্যালে তেওঁক আকাশবাণীলৈ লৈ আহিছিল। পিছলৈ তেওঁ দূৰদৰ্শনৰ বাবেও কাম কৰে। বৰ্তমানলৈকে তেওঁ প্ৰায় দুহেজাৰ গীত ৰচনা কৰিছে। তেওঁৰ অনন্য গীতসমূহ হ'ল -
*দিদি জানো কি গো জান না
*পালা ৰে পালা ৰে ৰাবণ
*ঠেলে দে মালেৰ গাড়ি চাপাব বস্তা
*অঘ্ৰাণেতে নবান খেতে আমাৰ বন্ধু কেন এল না

## সন্মান

২০২৪ চনত ভাৰত চৰকাৰে দেশৰ সৰ্বোচ্চ চতুৰ্থ অসামৰিক পুৰস্কাৰ পদ্মশ্ৰী বঁটাৰে কাহাৰ মহাশয়ক সম্মানিত কৰে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:বঙালী কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:লোকগীত শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
অশ্বমেধ দেৱী

**অশ্বমেধ দেৱী** (, জন্ম: ১৮ ছেপ্টেম্বৰ ১৯৬৭) এগৰাকী ৰাজনীতিবিদ আৰু সংসদ সদস্য ৷ ভাৰতৰ বিহাৰ ৰাজ্যৰ উজিয়াৰপুৰ সমষ্টিৰ পৰা জনতা দল (ইউনাইটেড)ৰ প্ৰাৰ্থী হিচাপে নিৰ্বাচিত হৈছিল।

তেওঁ সমস্তীপুৰ বিধানসভা সমষ্টিৰ কল্যাণপুৰৰ পৰাও বিহাৰ বিধানসভাৰ সদস্য হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আছে। ২০২৩ চনত বিহাৰ চৰকাৰে তেওঁক বিহাৰ ৰাজ্যিক মহিলা আয়োগৰ অধ্যক্ষ হিচাপে নিযুক্তি দিয়ে।
## প্ৰাথমিক জীৱন
১৯৬৭ চনৰ ১৮ ছেপ্টেম্বৰত জিলা সমস্তীপুৰ (বিহাৰ)ৰ মেয়াৰীত তেওঁৰ জন্ম হৈছিল। ১৯৭৯ চনৰ ৭ মে'ত প্ৰদীপ মাহতোৰ সৈতে তেওঁ বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়৷ তেওঁলোকৰ চাৰিজন পুত্ৰ আছে।
## শিক্ষা
অশ্বমেধ দেৱী মেট্ৰিক ঊত্তীৰ্ণ৷ তেওঁ বাজিতপুৰ মেয়াৰী, চৰাই ৰঞ্জন, সমস্তীপুৰ, বিহাৰৰ পৰা প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত ঊত্তীৰ্ণ হৈছে।[
## কৰ্মজীৱন
২০০০ আৰু ২০০৫ চনত সমস্তীপুৰ বিধানসভা সমষ্টিৰ কল্যাণপুৰৰ পৰা বিহাৰ বিধান সভাৰ সদস্য হিচাপে নিৰ্বাচিত হয়।
### সাংসদ
২০০৯ চনলৈকে তেওঁ সদস্য হিচাপে থাকে। ২০০৯ চনত তেওঁ ১৫ নং লোকসভাৰ সদস্য হিচাপে নিৰ্বাচিত হয়। ২০২৩ চনত বিহাৰ ৰাজ্যৰ বাবে মহিলা আয়োগৰ মুৰব্বী হিচাপে অশ্বমেধ দেৱীয়ে নিযুক্তি লাভ কৰে। তেওঁ ৰাজ্যৰ মহিলাৰ সৈতে জড়িত বিষয়সমূহ চোৱাচিতা কৰিবলৈ পুনৰ গঠন কৰা আয়োগত সাতগৰাকী সদস্যৰ এগৰাকী আছিল।
## তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:লোকসভাৰ সাংসদ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ মহিলা সাংসদ
শ্ৰেণী:কৃষি বিজ্ঞানী
মধু কম্বিকৰ

**মধু কম্বিকৰ** এজন ভাৰতীয় তথা মহাৰাষ্ট্ৰৰ লোকশিল্পৰ শিল্পী, নাট্য আৰু চলচ্চিত্ৰ অভিনেত্ৰী তথা টেলিভিছনৰ সৈতে জড়িত ব্যক্তি। কম্বিকাৰে ৮০ৰ দশকৰ অন্যতম আগশাৰীৰ অভিনেত্ৰী হিচাপে নিজকে প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ আগবাঢ়িল। চাৰি দশকৰো অধিক সময়ৰ কেৰিয়াৰত তেওঁ ৭৫খনতকৈও অধিক ছবিত কাম কৰিছে আৰু ফিল্মফেয়াৰ মাৰাঠী বঁটা আৰু ছটা মহাৰাষ্ট্ৰ ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটাকে ধৰি কেইবাটাও প্ৰশংসা লাভ কৰিছে।

## ব্যক্তিগত জীৱন
তেওঁ বিড জিলাৰ মালেগাঁও গাঁৱত ২৮ জুলাই ১৯৫৩ তাৰিখে কোলহাটি সম্প্ৰদায়ত জন্ম গ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ বিদ্যালয় এৰি দিছিল আৰু তেওঁৰ পিতৃৰ লগতে, যি এজন পৰিবেশক আছিল, অনুষ্ঠানবোৰত অংশ ল’বলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। অতি কম বয়সতে তেওঁ নিজেই এটা পৰিবেশক হৈ উঠিছিল। তেওঁ দীৰ্ঘ প্ৰয়াত কিশোৰ শান্তাবাই কালেৰ জেঠী আছিল।

২৭ নভেম্বৰ ২০১৬ তাৰিখে, তেওঁ লাভনী-তমাশা প্ৰদৰ্শনৰ সময়ত যশৱন্ত নাট্য মন্দিৰ, মাটুঙাত অচেতন হৈ পৰিছিল আৰু হাস্পতাললৈ লৈ যোৱা হৈছিল।

## লোক নাটক আৰু আধুনিক থিয়েটাৰ
তেওঁ প্ৰায় দহখন লোক নাটকত অভিনয় কৰিছিল, যেনে:

*দাদু ইন্দুৰিকাৰৰ "*গাধৱাচা লগ্ন*"
*শংকৰ পাতিলৰ "*ভাঙ্গাডিশিৱয় পুধাৰী নাহি*"
*অশোক পৰাঞ্জাপেৰ "*উদে গা আম্বে উদে*"
*বসন্ত সাবনিছৰ "*ভিচ্চা মাজি পুৰি কৰ*"
*আত্মাৰাম সাৱান্তৰ "*মুজ্ৰা ঘ্যা চৰকাৰ*"
*অশোক পাতোল/সুয়োগৰ "*কাশি মে ৰাহু তাছিচ*"
*তেওঁৰ নিজৰ "*সখি মাজি লাভনী*" যাক উপেন্দ্ৰ লিমায়ে পৰিচালনা কৰিছিল

তেওঁ প্ৰায় ২২-২৫খন আধুনিক নাটকত অভিনয় কৰিছিল, তাৰে কিছুমান হ'ল:

**তুমচা আমচা ছেম আস্তা*
**বস্ত্ৰহৰণ*
**পুত্ৰকামেষ্ঠি*
*পেয়িং গেষ্ট
**আজব ন্যায় বৰ্তুলাচা*

## চলচ্চিত্ৰ তালিকা

## পুৰস্কাৰ আৰু সন্মান
* হংসা ৱাডকাৰ বিশেষ পুৰস্কাৰ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ বাবে 
* *শাপিত* চলচ্চিত্ৰৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ফিল্মফেয়াৰ পুৰস্কাৰ – মাৰাঠী
* *শাপিত* চলচ্চিত্ৰৰ বাবে মহাৰাষ্ট্ৰ ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ পুৰস্কাৰ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰী
* *হেচ মাজে মাহেৰ* চলচ্চিত্ৰৰ বাবে মহাৰাষ্ট্ৰ ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ পুৰস্কাৰ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰী
* *ৰাওসাহেব* চলচ্চিত্ৰৰ বাবে মহাৰাষ্ট্ৰ ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ পুৰস্কাৰ শ্ৰেষ্ঠ সহায়ক অভিনেত্ৰী
* *ৰাওসাহেব* চলচ্চিত্ৰৰ বাবে ফিল্মফেয়াৰ পুৰস্কাৰ – মাৰাঠী মনোনয়ন
* *আই কুলস্বামিনী তুলজা ভবাণী* চলচ্চিত্ৰৰ বাবে মহাৰাষ্ট্ৰ ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ পুৰস্কাৰ (বিশেষ জুৰি পুৰস্কাৰ)
* *সংঘৰ্ষ জীৱনাচা* চলচ্চিত্ৰৰ বাবে মহাৰাষ্ট্ৰ ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ পুৰস্কাৰ (বিশেষ জুৰি পুৰস্কাৰ)
* নাটৱৰ্য কেশৱৰাও দাতে পুৰস্কাৰ
* ২০১৩ চনৰ মহিলা লোককলা সম্মিলনৰ সভাপতি, নাগপুৰ
* লোকশাহীৰ পাত্থে বাপুৰাও পুৰস্কাৰ
* মহৰ্ষি শংকৰৰাও মহিতে-পাটিল লাভনী কলাৱন্ত পুৰস্কাৰ ২০০৭
* জী চিনেমা গৌৰৱ আজীৱন সাফল্য পুৰস্কাৰ ২০১৮

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মহিলা কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:লোকগীত শ্ৰেণী:গায়িকা শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
কোল্লাংগুড়ী কৰুপ্পায়ী

**কোল্লাংগুড়ী কৰুপ্পায়ী** (১৯৩০;-২০১৭) আছিল এজন তামিল লোকগায়িকা, যিয়ে চলচ্চিত্ৰতো অভিনয় কৰিছে। তেওঁক তামিল লোকসংগীতৰ অন্যতম পথ প্ৰদৰ্শক হিচাপে গণ্য কৰা হয়; তেওঁ আন বহুতো লোকশিল্পীৰ বাবে প্ৰেৰণা হিচাপে কাম কৰিছিল।  তেওঁ চলচ্চিত্ৰত আগ্ৰাসনৰ প্ৰায় ত্ৰিশ বছৰ আগতেই অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ’ত এগৰাকী অভিনেত্ৰী হিচাপে নিজৰ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰিছিল। সংগীতৰ প্ৰতি আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে তেওঁকলাইমামণি বঁটা লাভ কৰিছে।

## সংক্ষিপ্ত জীৱনী

গান ৰেকৰ্ডিঙৰ বাবে মাদুৰাইলৈ যোৱাৰ পথত তেওঁৰ স্বামীৰ মৃত্যু হয়, এই কৰুণ ঘটনাই তেওঁক বিচনাত পৰিবলৈ বাধ্য কৰাইছিল আৰু চিনেমাৰ অফাৰ বন্ধ কৰি দিছিল, পিছত তাইৰ কন্যাও পথ দুৰ্ঘটনাত মৃত্যুবৰণ কৰিছিল যাৰ ফলত তাই মানসিকভাৱে অধিক দুৰ্বল হৈ পৰিছিল।

## চলচ্চিত্ৰ জীৱন
### অভিনেত্ৰী হিচাপে

### গায়িকা হিচাপে

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মহিলা কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:লোকগীত শ্ৰেণী:গায়িকা শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
ডাপু খান

**ডাপু খান** আছিল গনৱৰীত জাট সম্প্ৰদায়ৰ ব্যক্তি। ৩০ বছৰ ধৰি জয়ছালমেৰ গড়ত ভাৰত আৰু বিদেশৰ পৰ্যটকক মনোৰঞ্জন দিয়াৰ বাবে তেওঁ  এজন পৰিচিত ৰাজস্থানী লোকগায়ক। ২০২১ চনৰ ১৩ মাৰ্চত ৬২ বছৰ বয়সত হৃদৰোগত আক্ৰান্ত হৈ তেওঁ মৃত্যুবৰণ কৰে৷ ডাপু হৈছে কামাইচাৰ অতি কম সংখ্যক প্ৰতিনিধিৰ ভিতৰত অন্যতম, যাক প্ৰায়ে পৃথিৱীৰ অন্যতম পুৰণি প্ৰণাম বাদ্য বুলি কোৱা হয়।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোকগীত শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
হিলদামিত লেপচা

**হিলদামিত লেপচা** হ'ল লেপচা লোকসংগীতৰ প্ৰতিষ্ঠাপক। ২০১৩ চনত তেওঁ লেপচা ভাষাৰ লোকসংগীতৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰপতিৰ পৰা পদ্মশ্ৰী বঁটা লাভ কৰিছিল। হিলদামিতে পৰম্পৰাগত লেপচা বাদ্যযন্ত্ৰৰ লগতে লেপচা গীতৰ পৰিবেশক হিচাপেও উৎকৃষ্টতা প্ৰদৰ্শন কৰিছে।

## সংক্ষিপ্ত জীৱনী
১৯৫৬ চনত পশ্চিমবংগৰ দাৰ্জিলিং জিলাৰ কালিম্পঙত হিলদমিত লেপচাই জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ দেশৰ ভিতৰতে বহু ভ্ৰমণ কৰিছে, আৰু বিভিন্ন প্ৰতিষ্ঠানে আয়োজন কৰা বহু উৎসৱত অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰিছে। ইয়াৰ ভিতৰত আছে আপনা উৎসৱ (১৯৮৮), লোক উৎসৱ (১৯৭৮), আন্দামান আৰু নিকোবৰ দ্বীপপুঞ্জৰ দ্বীপ উৎসৱ (১৯৯৩) আৰু ১৯৯৮ চনত বিশ্ব সংগীত দিৱস উদযাপন। লেপচা সংস্কৃতি সংৰক্ষণ আৰু প্ৰসাৰৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ নিষ্ঠাবান কামৰ বাবে অঞ্চলটোৰ কেইবাটাও প্ৰতিষ্ঠানে তেওঁক সন্মান জনাইছে। ছিকিমৰ লেপচা সংগীতলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে শ্ৰীমতী হিলদামিত লেপচাই সংগীত নাটক অকাডেমী বঁটা লাভ কৰে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মহিলা কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:লোকগীত শ্ৰেণী:গায়িকা শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
ৰঞ্জিত কৌৰ

**ৰঞ্জিত কৌৰ** (জন্ম ২০ অক্টোবৰ ১৯৫০) ভাৰতীয় পঞ্জাৱৰ এজন পঞ্জাবী গায়িকা। পঞ্জাবী বিখ্যাত গায়ক আৰু ৰাজনীতিবিদ মহম্মদ ছাদিকৰ সৈতে গোৱা যুটিয়া গীতৰ বাবে তেওঁ পৰিচিত। তেওঁ প্লেবেক গায়িকাৰ উপৰিও আৰু কিছুমান পঞ্জাবী চলচ্চিত্ৰত সহ-অভিনেত্ৰী হিচাপে অভিনয় কৰিছিল।

## জীৱন
পঞ্জাৱৰ ৰোপাৰ জিলাত পিতৃ গিয়ানী আত্মা সিঙৰ ঘৰত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল ৰঞ্জিত কৌৰ। ৰোপাৰত প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ শিক্ষা সমাপ্ত কৰি গিয়ানী আত্মা সিং জী পৰিয়ালসহ লুধিয়ানালৈ আহি তাতেই বসতি স্থাপন কৰে। ১৯৬৬ চনত ৰঞ্জিত কৌৰে দশম মানত পঢ়ি থকাৰ সময়তে তেওঁৰ প্ৰথম দম্পতী আছিল অমৰ সিং শ্বেৰপুৰী আৰু তেওঁলোকে দুটা গীত ৰেকৰ্ডিং কৰিছিল; সেই দুটা গীত আছিল 'মাহী ভে মাহী মনো ভাং চৰ গয়ী' আৰু আনটো আছিল 'গাল বিনা না বলে নি জাট জেহা'। এই দুয়োটা গীত সেই সময়ত অতি জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছিল। ১৯৬৭ চনত মহম্মদ ছাদিকৰ সৈতে যুটি গঠন কৰি প্ৰায় ৩৫ বছৰ একেলগে গান গাইছিল। ৰঞ্জিত কৌৰে উস্তাদ জনব বাকিৰ হুছেইনক শিক্ষক হিচাপে দত্তক লৈছিল।

## গীত
তেওঁ মহম্মদ ছাদিকৰ সৈতে প্ৰায় ২৫০ টা ডুৱেট আৰু ৩৯ টা একক গীত ৰেকৰ্ডিং কৰে৷ তেওঁ বেছিভাগেই মান মৰাণ ৱালা, সুৰজিৎ সিং ধিলোন (পিথো), গামি সংগতপুৰীয়া, বিকাৰ মেহৰাজ, প্ৰয়াত গুৰমাইল সিং ধিলন (ভূখিয়ানৱালি ৱালা), দেৱ সংগতপুৰা, ধৰম কামেয়ানা, বংসাল বাপলে ৱালা আৰু জনক শৰ্মিলাৰ দ্বাৰা ৰচিত গীত গাইছিল।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:পঞ্জাবী ভাষাৰ কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:লোকগীত শ্ৰেণী:গায়িকা শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
মালৱল্লী মহাদেৱস্বামী

**কৃষ্ণপুৰা মদৈয়া মহাদেৱস্বামী** (**মালৱল্লী মহাদেৱস্বামী** নামেৰে পৰিচিত) হ'ল এজন ভাৰতীয়  কন্নড় লোকগীতৰ গায়ক। মন্তেস্বামী, সিদ্দপ্পাজী আৰু মালে মহাদেশৰ ওপৰত গোৱা লোক আৰু ভক্তিমূলক গীতৰ বাবে তেওঁ পৰিচিত। কৰ্ণাটক চৰকাৰে তেওঁক ৰাজ্যোৎসৱ প্ৰশস্তি আৰু মহীশূৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা সন্মানীয় ডক্টৰেট ডিগ্ৰীৰে সন্মানিত কৰিছে।

## প্ৰাথমিক জীৱন
মহাদেৱস্বামীৰ জন্ম হৈছিল মালৱল্লী তালুকৰ কৃষপুৰা গাঁৱৰ দলিত পৰিয়ালত। তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃৰ নাম আছিল শ্বেহনাই মদৈয়া আৰু সোবানে মাঞ্চম্মা। তেওঁ এছ এছ এল চিলৈকে পঢ়িছিল।

## কেৰিয়াৰ
তেওঁ মহাদেৱস্বামীয়ে মন্তেস্বামী, সিদ্দপ্পাজী আৰু মালে মাদপ্পা গীত গাবলৈ আৰম্ভ কৰি জনপ্ৰিয় হৈ পৰে। তেওঁ নীলাগৰা পৰম্পৰাৰ অন্তৰ্গত। আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় হৈছে "মাদেশ্বৰ দয়া বাৰাডে"। পিছলৈ তেওঁ এছ জানাকী, বাণী জয়ৰাম, সংগীতা কট্টী, এছ পি বালাসুব্ৰহ্মণ্যম, মঞ্জুলা গুৰুৰাজ, বি আৰ চায়া আদিৰ সৈতে গীত ৰেকৰ্ডিং কৰে।

গীতৰ বাবে জনপ্ৰিয় হৈ পৰা *সিদ্দাপ্পজিয়া পাভাদাগালু* নামৰ এখন ছবিত তেওঁ মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল।

আজিলৈকে মহাদেৱস্বামীয়ে ১০০০ৰো অধিক গীত ৰেকৰ্ডিং কৰিছে। তেওঁ ৪০ বছৰ ধৰি ৰাজ্য আৰু ৰাজ্যৰ বাহিৰত গীতৰ অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰি আহিছে।

## স্বীকৃতি
* ৰাজ্যোৎসৱ প্ৰশাস্তি, কৰ্ণাটক চৰকাৰৰ দ্বাৰা কৰ্ণাটকৰ দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক বঁটা।
* মহীশূৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা সন্মানীয় ডক্টৰেট ডিগ্ৰী।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:লোকগীত শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
মনালিছা চাংকিজা

**টিয়ামেৰেলা মনালিছা চাংকিজা** () নগালেণ্ডৰ এগৰাকী সাংবাদিক আৰু কবি। ১৯৯৯ চনৰ মে'ৰ পৰা ২০২৪ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহলৈকে নাগালেণ্ডৰ দৈনিক কাকত নাগালেণ্ড পেজৰ মালিক আছিল। 
চাংকিজা ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় পৰিকল্পনা আয়োগৰ মহিলা সবলীকৰণৰ ৱৰ্কিং গ্ৰুপৰ সদস্য আছিল। 

## জীৱন
১৯৬০ চনৰ ২ মাৰ্চত অসমৰ যোৰহাটত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল টিয়ামেৰেনলা মনালিছা চাংকিজাৰ। 
তেওঁৰ পৰিয়ালটো নগা সম্প্ৰদায়ৰ।

যোৰহাট আৰু নাগালেণ্ডৰ কোহিমাত স্কুলীয়া শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। দিল্লীৰ হিন্দু কলেজৰ পৰা ৰাজনীতি বিজ্ঞানত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে আৰু তাৰ পিছত দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।

চাংকিজাই বেণ্ডাংটোছি লংকুমাৰক বিয়া কৰায়। তেওঁৰ দুগৰাকী কন্যা আছে।{{sfn|Raimedhi|2014|page=20
২০১৭ চনত তেওঁৰ স্বামীৰ মৃত্যু হয়।

## কৰ্মজীৱন
১৯৮৫ চনত *নাগালেণ্ড টাইমছ*ৰ সৈতে সাংবাদিক হিচাপে নিজৰ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰা চাংকিজাই এই কাকতখনৰ বাবে "The State of Affairs" নামৰ এটা প্ৰবন্ধ লিখিছিল, আৰু সাপ্তাহিক কাকত *[[Ura Mail]]*ৰ বাবে "Of Roses and Thorns" শীৰ্ষক আন এটা প্ৰবন্ধ লিখিছিল। দুয়োখন গৱেষণা পত্ৰৰ ভিত্তি আছিল ডিমাপুৰ।

নাগালেণ্ডত দীৰ্ঘদিনীয়া বিদ্ৰোহৰ সময়ত চাংকিজাই হিংসাৰ প্ৰতিবাদত কবিতা আৰু চুটিগল্প লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰে, আৰু অশান্তিৰ সৃষ্টি কৰা সমাজৰ অৱস্থাক সমালোচনা কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। চাংকিজাৰ লেখাই তেওঁক উগ্ৰপন্থীৰ পৰা গুৰুতৰ বিপদত পেলাইছিল। ১৯৯২ চনত উৰা মেইলৰ তেওঁৰ সম্পাদকক হত্যা কৰা হয়। চাংকিজাৰ কবিতা নট বি ডেড তেওঁৰ স্মৃতিৰ প্ৰতি সন্মান জনাই লিখা হৈছিল।

১৯৯৯ চনত চাংকিজাই নাগালেণ্ড পেজ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। নাগালেণ্ড ৰাজ্যক প্ৰভাৱিত কৰা বিষয়সমূহৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰি তেওঁ ৰাজ্য চৰকাৰ আৰু উগ্ৰপন্থী উভয়কে বিচলিত কৰিছিল। "ৰাষ্ট্ৰ এক বাস্তৱ আৰু সাৰ্বভৌমত্ব এটা মিথ" শীৰ্ষক গৱেষণা পত্ৰখনত প্ৰকাশিত এটা প্ৰবন্ধৰ ফলত সন্ত্ৰাসবাদীসকলৰ পৰা লেখিকাৰ নাম প্ৰকাশ কৰিবলৈ দাবী উত্থাপন হৈছিল। যেতিয়া তাই নাকচ কৰিছিল, তেতিয়া তাইক প্ৰতিশোধ লোৱাৰ ভাবুকি দিয়া হৈছিল। 

২০০৪ চনত ডিমাপুৰৰ হংকঙৰ বজাৰত বোমা বিস্ফোৰণৰ ফলত কেইবা ডজন লোকৰ মৃত্যু হৈছিল। তাৰ পিছতেই চাংকিজাৰ আবেগিক চাইল্ড অৱ কয়ন ছপা কৰা হয়।

২০১৪ চনত চাংকিজাৰ গ্ৰন্থ কজিটেটিং ফৰ এ বেটাৰ ডিলক বিধিগত শীৰ্ষ ন্যায়পালিকাৰ সংস্থা বুলি দাবী কৰা আও চেণ্ডেনে নিষিদ্ধ কৰিছিল। ইয়াৰ বিৰুদ্ধে মিছা অভিযোগ উত্থাপন কৰাৰ অভিযোগ উত্থাপন কৰে। বিশেষকৈ তেওঁলোকে তেওঁৰ এই বক্তব্যৰ বিৰুদ্ধে আপত্তি কৰিছিল যে ই আও জনজাতীয় বিষয়ত বাধ্যতামূলক মধ্যস্থতাকাৰী নহয়, ই এটা বেচৰকাৰী সংস্থা।

## নিৰ্বাচিত কামসমূহ
### কবিতা
* 
* 

### অকল্পনীয়
* 

## পুৰস্কাৰ
*অসাধাৰণ মহিলা সংবাদ মাধ্যমৰ বাবে চামেলী দেৱী জৈন বঁটা (২০০৯)
* ৩০ নং FICCI সাংবাদিক হিচাপে অসাধাৰণ অৱদানৰ বাবে ২০১৩-২০১৪ বৰ্ষৰ মহিলা অৰ্জনকাৰী (২০১৪)

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:নাৰী
শ্ৰেণী:সাংবাদিক
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মহিলা কবি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী
ভাগৱতী দেৱী

**ভাগৱতী দেৱী** (,জন্ম-৬ নৱেম্বৰ ১৯৩৬) এগৰাকী ভাৰতীয় ৰাজনৈতিক আৰু সমাজকৰ্মী৷ তেওঁ বিহাৰ ৰাজ্যৰ গয়া জিলা সমষ্টিৰ পৰা নিৰ্বাচিত হোৱা সংসদ সদস্য।

## প্ৰাথমিক জীৱন
১৯৩৬ চনৰ ৬ নৱেম্বৰত বিহাৰৰ ঔৰংগাবাদ জিলাৰ অন্তৰ্গত মিঠাইয়া গাঁৱত ভাগৱতী দেৱীৰ জন্ম হৈছিল।

## কেৰিয়াৰ
১৯৬৯ চনত তেওঁ বিহাৰ বিধানসভাৰ সদস্য হয়। ১৯৯৫–৯৬ চনৰ সময়ছোৱাত তেওঁ নিম্নোক্ত পদসমূহত অধিষ্ঠিত হয়—

১. বিহাৰ বিধানসভাৰ বিভিন্ন সমিতিৰ সদস্য 
২. সদস্য, বিদ্যুৎ ব’ৰ্ড সমিতি, বিহাৰ

১৯৯৬ চনত তেওঁ একাদশ লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হয়।

## বিশেষ আগ্ৰহ আৰু সামাজিক কাৰ্য্যকলাপ
সমাজৰ নিপীড়িত আৰু দুৰ্বল শ্ৰেণীৰ উত্থানৰ দিশত তেওঁ গুৰুত্বপূৰ্ণ কাম কৰে। নাৰীৰ কল্যাণ আৰু সামাজিক ন্যায়ৰ বাবে সংগ্ৰামৰ দিশতো তেওঁ অৰিহণা যোগাইছে। তেওঁ ব্যক্তিগত সময় সৎসংগৰ বাবেও উচৰ্গা কৰে।

## অন্যান্য তথ্য
ভাগৱতীয়ে স্বাধীনতা সংগ্ৰামত অংশ লৈছিল আৰু ৰাজনৈতিক আন্দোলনত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ বাবে কেইবাবাৰো কাৰাগাৰত ভৰ্তি হৈছিল। সমাজবাদী পাৰ্টি আৰু জনতা দলত বিভিন্ন পদত তেওঁ অধিষ্ঠিত হৈছে। ৰাম মনোহৰ লোহিয়া, জয়প্ৰকাশ নাৰায়ণ আৰু কৰ্পুৰী ঠাকুৰৰ সৈতে তেওঁ জড়িত হৈছিল। তেওঁৰ জীৱনীখন হৈছে "ধৰতী কি বেটি"৷ লিখিছে ৰাম প্যাৰে সিঙে ।
## তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:লোকসভাৰ সাংসদ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ মহিলা সাংসদ
শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী
বিভূ কুমাৰ দেৱী

**বিভু কুমাৰী দেৱী** (, জন্ম ২৮ জুন ১৯৪৪) হৈছে ত্ৰিপুৰাৰ ৰাজপৰিয়ালৰ বৰ্তমানৰ মুৰব্বী, ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ ৰাজনীতিবিদ আৰু দশম লোকসভাৰ প্ৰাক্তন সদস্য। তেওঁ ত্ৰিপুৰাৰ প্ৰথম মহিলা সংসদ সদস্য।

## প্ৰাথমিক জীৱন
ৰাজা লাভ শ্বাহৰ কন্যা বিভু কুমাৰীৰ ১৯৪৪ চনৰ ২৮ জুনত মুছুৰীত জন্ম হৈছিল(তেতিয়াৰ সংযুক্ত প্ৰদেশত)। তেওঁ বীৰ বিক্ৰম কিশোৰ দেববৰ্মাৰ বোৱাৰী৷ বিভূ কুমাৰ দেৱীয়ে লক্ষ্ণৌৰ ইছাবেলা থ'বাৰ্ন কলেজৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।

## ৰাজনৈতিক জীৱন
তেওঁ ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ সদস্য৷ ১৯৮৩ চনত ত্ৰিপুৰা বিধানসভাত প্ৰৱেশ কৰা দেৱী একে বছৰতে সৰ্বভাৰতীয় কংগ্ৰেছ কমিটীত অন্তৰ্ভুক্ত হয়। ১৯৮৯ চনৰ পৰা ১৯৯১ চনলৈকে ত্ৰিপুৰা ৰাজ্য চৰকাৰৰ ৰাজহ আৰু স্থানীয় স্বশাসন মন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল, যেতিয়া অনুসূচিত জনজাতিৰ বাবে সংৰক্ষিত ত্ৰিপুৰা পূব সমষ্টিৰ পৰা ১৯৯১ চনৰ সাধাৰণ নিৰ্বাচনৰ বাবে আই এন চিয়ে তেওঁক প্ৰাৰ্থী হিচাপে নিযুক্তি দিছিল। তেওঁ ভাৰতীয় কমিউনিষ্ট পাৰ্টি (মাৰ্ক্সবাদী)ৰ বাজু বান ৰিয়ানক পৰাস্ত কৰি দশম লোকসভাৰ সদস্য হয়।

১৯৯৮ চনত আইএনচিয়ে মাতাবাৰী আসনৰ পৰা দেৱীয়ে ত্ৰিপুৰাৰ বিধানসভা নিৰ্বাচনত অৱতীৰ্ণ হ'বলৈ অস্বীকাৰ কৰে।

## ব্যক্তিগত জীৱন
দেৱীয়ে ত্ৰিপুৰাৰ শেষৰজন ৰজা কিৰিত বিক্ৰম কিশোৰ দেৱ বৰ্মনক বিয়া কৰায়৷ তেওঁলোকৰ এজন পুত্ৰ আৰু দুগৰাকী কন্যা সন্তান জন্ম হয়। তেওঁৰ স্বামী আৰু পুত্ৰ কিৰিত প্ৰদ্যুৎ দেৱ বৰ্মনও আইএনচিৰ সদস্য আছিল।  বৰ্তমান তেওঁৰ পুত্ৰ প্ৰদ্যুৎ মাণিক্য দেৱ বৰমা টিপ্ৰা মোঠা পাৰ্টিৰ প্ৰতিষ্ঠাপক আৰু অধ্যক্ষ। কন্যা কৃতি দেৱী দেৱবৰ্মন ত্ৰিপুৰা পূব লোকসভা সমষ্টিক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা সংসদ লোকসভাৰ সদস্য।

২০১৫ চনত ত্ৰিপুৰাৰ স্থানীয় আদালতে ৰাজ্য চৰকাৰক নীৰমহল ৰাজপ্ৰসাদ আৰু ৰুদ্ৰসাগৰ হ্ৰদ দেৱীক গতাই দিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে।
## তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:লোকসভাৰ সাংসদ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ মহিলা সাংসদ
লোপামুদ্ৰা মিত্ৰ

**লোপামুদ্ৰা মিত্ৰ** এগৰাকী ভাৰতীয় সংগীত শিল্পী। তেওঁ মূলতঃ এজন বিশিষ্ট ৰবীন্দ্ৰ সংগীত আৰু আধুনিক বাংলা গানৰ শিল্পী আৰু গীতিকাৰ। ২০০১ চনত তেওঁ কলকাতাৰ সুৰকাৰ তথা পৰিচালক জয় চৰকাৰৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য এলবাম হ’ল হৰি হে দীনবন্ধু আৰু মন ফকিৰা। তেওঁ গোৱা কেইটামান বিখ্যাত গীত হ'ল *আমাৰ মতে তোৰ মতন কেউ নেই*, *বাংলা আমাৰ সৰ্ষে ইলিশ*, *গুজৰাট ২০০২*। কৰ’না কালত মানুহক নিসংগতাৰ পৰা সকাহ দিয়াৰ বাবে সুৰ নামৰ এটা অনলাইন অনুষ্ঠান আৰম্ভ কৰিছিল।

## প্ৰাথমিক জীৱন
ভাৰতৰ পশ্চিমবংগ ৰাজ্যৰ দক্ষিণ দিনাজপুৰৰ গংগাৰামপুৰত লোপামুদ্ৰ মিত্ৰৰ জন্ম হৈছিল আৰু তাতেই তেওঁ ডাঙৰ-দীঘল হয়। তেওঁ প্ৰথমে দেউতাকৰ পৰা গান শিকিছিল। ইয়াৰ পিছত তেওঁ মাতৃৰ লগতে আন বহু বিশিষ্ট শিল্পীৰ পৰা সংগীতৰ শিক্ষা লাভ কৰে।

## এলবামসমূহ
*আধুনিক গান আৰু ৰবীন্দ্ৰনাথেৰ গানৰ এলবাম*
* অন্য হাওয়া 
* নতুন গানেৰ নৌকা বাওয়া
* ভিতৰ ঘৰে বৃষ্টি
* অকাৰণ 
* সাঁকোটা দুলছে
* ভালবাসতে বলো (২০০১ চনৰ পূজাৰ এলবাম)
* বিশ্বময় (ৰবীন্দ্ৰ সঙ্গীত)
* কথা শেষে (ৰবীন্দ্ৰ সঙ্গীত)
* হৰি হে দীনবন্ধু
* এই অবেলায় (২০০৩ চনৰ পূজাৰ এলবাম)
* ও মোৰ দৰদিয়া (ৰবীন্দ্ৰ সঙ্গীত)
* ঝড় হতে পাৰি 
* কবিতা থেকে গান 
* ডাকছে আকাশ 
* মনে ৰেখো (২০০৬ চনৰ ৰবীন্দ্ৰ সঙ্গীত)
* এমনও হয় (২০০৬)
* আনন্দ
* ছাতা ধৰ
* মন ফকিৰা (বাংলা লোক গান)

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মহিলা কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:গায়িকা শ্ৰেণী:লোকগীত
হাব্বা খাতুন

**হাব্বা খাতুন ()** জন্ম জোন ৰাথাৰ (কাশ্মীৰী উচ্চাৰণ: [zuːn])। যাক সন্মানীয় উপাধি দ্য নাইটিংগেল অফ কাশ্মীৰ বুলিও জনা যায়। ষোড়শ শতিকাৰ এগৰাকী কাশ্মীৰী মুছলমান কবি আৰু তপস্বী আছিল। তেওঁ ৰজা ইউছুফ শ্বাহ চাকৰ সহধৰ্মিনী আছিল, কিন্তু গীতৰ ৰাণী হিচাপে অমৰত্ব লাভ কৰিছিল। 

## জীৱন বৃত্তান্ত
হাব্বা খাতুন কাশ্মীৰৰ লোকজীৱন তথা মৌখিক পৰম্পৰাৰ ক্ষেত্ৰত এক চিনাকি নাম। কাশ্মীৰীৰ প্ৰজন্মৰ পাছৰ প্ৰজন্ম‌ই হাব্বা খাতুনৰ নাম জানি আহিছে। কোৱা হয় যে তেওঁৰ জন্ম কাশ্মীৰৰ পুলৱামা জিলাৰ পাম্পোৰ চহৰৰ চান্দুৰ গাঁৱত হৈছিল। তাইৰ জন্মৰ নাম আছিল জুন ৰাথাৰ বা জুনি। মৌখিক পৰম্পৰা অনুসৰি তাইৰ অপৰিসীম সৌন্দৰ্যৰ বাবে তাইক জুন বুলি কোৱা হৈছিল। যদিও তেওঁ এটা সাধাৰণ কৃষক পৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল, তেওঁ গাঁৱৰ মৌলৱীৰ পৰা পঢ়িবলৈ আৰু লিখিবলৈ শিকিছিল। সৰুতে তেওঁৰ দেউতাকে তেওঁক আজিজ লোনিৰ সৈতে পৰিচয় কৰাই দিছিল। 

কিছুমান সূত্ৰই যিয়ে এই সত্যটোক বিতৰ্কিত কৰিছে তেওঁলোকে তাইৰ জন্মক ঝিলাম উপত্যকাৰ উত্তৰে গুৰেজৰ সৰু গ্লেনৰ সৈতে সম্পৰ্কিত কৰে। পৰম্পৰাই গুৰেজৰ চুৰাৱানৰ ওচৰৰ এখন ঠাইক কবিৰ সৈতে সংযোগ কৰে আৰু ইয়াক এতিয়াও 'হাব্বা খাতুনৰ পাহাৰ' বুলি জনা যায়। 

কম বয়সতে, তাইৰ দেউতাকে তাইক আজিজ লোনি নামৰ এজন কৃষক লৰা সৈতে বিয়া কৰাইছিল। অৱশ্যে, প্ৰথম বিবাহ স্থায়ী হোৱা নাছিল আৰু সম্ভৱতঃ বিবাহ বিচ্ছেদত সমাপ্ত হৈছিল। 

জনশ্ৰুতি অনুসৰি, এদিন ৰজা ইউছুফ শ্বাহ চাক ঘোঁৰাত উঠি চিকাৰ কৰিবলৈ ওলাইছিল। বাটত জুনে চাইনাৰ গছৰ ছাঁত গান গাই আছিল আৰু তেওঁ সেই গানটো শুনিছিল। তেতিয়া তেওঁলোক লগ পাইছিল আৰু তাই তেওঁৰ প্ৰেমত পৰিছিল। লোককাহিনী অনুসৰি জুনক ইউছুফ শ্বাহৰ সম্ৰাজ্ঞী বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে, যদিও পণ্ডিতসকলে বিতৰ্ক কৰে যে বাস্তৱত তেওঁ ইউছুফ শ্বাহৰ দাসী উপপত্নী নে তেওঁৰ হৰেমৰ সদস্য আছিল তাক লৈ দ্বিধাবোধ আছে। 
তেওঁ ১৫৭০ চনৰ আশে পাশে প্ৰাসাদত প্ৰৱেশ কৰিছিল আৰু এটা সময়ত তেওঁৰ নাম সলনি কৰি হাব্বা খাতুন ৰাখিছিল। 

হাব্বা খাতুনে ইউছুফ শ্বাহক তেওঁৰ নিয়ন্ত্ৰণত ৰাখিছিল। জনশ্ৰুতি অনুসৰি দম্পতীহাল যথেষ্ট সুখী আছিল আৰু পিছত ইউছুফ শ্বাহ কাশ্মীৰৰ শাসক হৈছিল। অৱশ্যে মোগল সম্ৰাট আকবৰে বিহাৰত ইউছুফ শ্বাহক গ্ৰেপ্তাৰ কৰে আৰু তেওঁক বন্দী কৰে। তাৰ পিছত তেওঁ ঘূৰি নাহিল। তেওঁক হত্যা কৰা হৈছিল। ফলস্বৰূপে ১৫৭৯ চনত তেওঁলোকৰ বিবাহ বিচ্ছেদ হয়। ইয়াৰ পিছত বিচলিত হাব্বা খাতুনে প্ৰাসাদ এৰি ঝিলাম নদীৰ পাৰত থকা এটা কুটিৰত আশ্ৰয় লয় আৰু তপস্বী হৈ পৰে। 
আৰু তেওঁ মৃত্যুলৈকে উপত্যকাটোৰ চাৰিওফালে ঘূৰি ফুৰিছিল,বিৰহ আৰু বেদনাৰ গান ৰচনা কৰিছিল আৰু গাইছিল। 

লোককাহিনীত তেওঁৰ এক অসামান্য উপস্থিতি আছে আৰু কাশ্মীৰৰ অন্তিম স্বতন্ত্ৰ কবি ৰাণী হিচাপে ব্যাপকভাৱে প্ৰশংসিত। 

## সংগীত সাধনা
হাব্বা খাতুনে কাশ্মীৰী ভাষাত গান ৰচনা কৰিছিল। দাবী কৰা হৈছে যে তেওঁ কাশ্মীৰী কবিতাত "লল" প্ৰৱৰ্তন কৰিছিল। "লল" প্ৰায় ইংৰাজী 'lyrics' আৰু অসমীয়া "গীতিকবিতা"ৰ দৰে একে। এই ধৰণৰ কবিতাই যিকোনো চিন্তাৰ সাৰাংশ দিয়ে। ব্ৰজ কাচৰুৱে কয়, "হাব্বা খাতুন আৰু আৰ্নিমলে (এজন প্ৰখ্যাত কাশ্মীৰী ব্ৰাহ্মণ কবি) কাশ্মীৰী কবিতাত ল'লক সম্পূৰ্ণ ৰূপ দিছিল।"

## তথ্যৰ উৎস

শ্ৰেণী: কবিশ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তিশ্ৰেণী: গীতিকাৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মহিলা কবি
গীতা ধৰ্মৰাজন

**গীতা ধৰ্মৰাজন** (; জন্ম ১৯ ছেপ্টেম্বৰ ১৯৪৮) এগৰাকী লেখিকা, সম্পাদিকা, শিক্ষাবিদ আৰু ১৯৮৮ চনত প্ৰতিষ্ঠা কৰা অলাভজনক সংস্থা কাহিনীৰ কাৰ্যবাহী সঞ্চালিকা। 

*কথা* হৈছে ১৯৮৯ চনত দিল্লীত অৱস্থিত এটা পঞ্জীয়নভুক্ত অলাভজনক আৰু বেচৰকাৰী সংস্থা। কথাই শিক্ষক প্ৰশিক্ষণ, শিশু শিক্ষা আৰু সাহিত্যৰ কাম কৰে। কথাই সমগ্ৰ ভাৰতবৰ্ষৰ অভাৱগ্ৰস্ত অঞ্চলত কাম কৰে। তেওঁ উদ্ভাৱন কৰা এটা পাঠদান/শিক্ষণ সঁজুলি "গল্প শিক্ষাবিজ্ঞান" ২০০১ চনৰ পৰা কাথাৰ শিক্ষণ কেন্দ্ৰসমূহত ব্যৱহাৰ হৈ আহিছে। 

ধৰ্মৰাজনৰ পেছাদাৰী সম্পাদকীয় অভিজ্ঞতা যিটো শিশু আলোচনী *টাৰ্গেট*ৰ পৰা আৰম্ভ হৈছিল আৰু পেনচিলভেনিয়া বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বঁটা বিজয়ী প্ৰাক্তন ছাত্ৰ আলোচনী দ্য পেনচিলভেনিয়া গেজেটৰ পৰাও চলিছিল। গীতাৰ প্ৰকাশিত গ্ৰন্থসমূহৰ ভিতৰত আছে ৩০খনতকৈও অধিক শিশুৰ কিতাপ আৰু ভাৰত আৰু বিদেশৰ আলোচনী আৰু বাতৰি কাকতত ৪৫০খনতকৈও অধিক ব্যক্তিগত খণ্ড। ভাৰত চৰকাৰে ২০১২ চনত তেওঁক পদ্মশ্ৰীৰ অসামৰিক সন্মান প্ৰদান কৰে।

## ব্যক্তিগত জীৱন
১৯৪৮ চনত ভাৰতৰ তামিলনাডু ৰাজ্যৰ চেন্নাইত জন্মগ্ৰহণ কৰা গীতা ধৰ্মৰাজনৰ পিতৃ এন কৃষ্ণস্বামী চিকিৎসক আৰু এলাৰ্জি বিশেষজ্ঞৰ কামৰ জৰিয়তে ভাৰতৰ বৈচিত্ৰ্যৰ সৈতে আৰম্ভণিতে পৰিচয় হৈছিল। তেওঁৰ মাতৃ আছিল কল্যাণী কৃষ্ণস্বামী,এগৰাকী কবি আৰু ধ্ৰুপদী কৰ্ণাটক পদমৰ সুৰকাৰ। 
সাত বছৰ বয়সৰ পৰাই ধ্ৰুপদী ভাৰতনাট্যম আৰু কৰ্ণাটক সংগীত শিকিবলৈ আৰম্ভ কৰে। হলি এঞ্জেলছ হাইস্কুলত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰা গীতায়ে নৃত্য আৰু নেটবলত বিদ্যালয়খনক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল। বিদ্যালয়খনৰ মুৰব্বী ছোৱালী নিৰ্বাচিত হোৱাৰ লগতে অন্তিম বৰ্ষত দক্ষিণ ভাৰতীয় দলটোক ভাৰত গাৰ্ল গাইডছ জাম্বৰীলৈ নেতৃত্ব দিয়ে। ষ্টেলা মাৰিছ কলেজৰ পৰা ইংৰাজী সাহিত্যত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰি চতুৰ্থ স্থান লাভ কৰে। 

## কথা কিতাপ
গীতা *কথা*ৰ তালিকাৰ মুখ্য সম্পাদক য'ত কাহিনী বঁটাৰ কাহিনীসমূহ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। 
ভাৰতৰ ৩০০ৰো অধিক শ্ৰেষ্ঠ সাহিত্য প্ৰতিভাৰ গল্প সম্পাদনা কৰি ২১টা ভাৰতীয় ভাষাত লিখিছে। কাহিনী বুকছ হৈছে প্ৰাপ্তবয়স্ক আৰু শিশুৰ বাবে সমসাময়িক ভাৰতীয় কল্পকাহিনীৰ প্ৰদৰ্শনী। 
*কথা*ই ভাৰতৰ বহুতো মৌখিক আৰু লিখিত পৰম্পৰাৰ পৰা ০–১৭ বছৰ বয়সৰ শিশুসকলৰ মাজত লেখাৰ এক শৃংখলৰ পৰিচয় দিছিল। উন্নতমানৰ প্ৰডাকচন, শিশুৰ অনুকূল বিন্যাস আৰু চিত্ৰকল্পসমূহ উৎকৃষ্ট লেখাৰ সৈতে মিলি যায়।
তেওঁৰ প্ৰধান কামসমূহৰ ভিতৰত সাহিত্যৰ উৎকৃষ্টতাৰ বাবে কথা বঁটা প্ৰদান কৰা, 
আৰু সাহিত্যক জনসাধাৰণৰ মাজলৈ লৈ যোৱা কথা উৎসৱ আৰু উৎসৱৰ কিউৰেট কৰা আদি। এইবোৰে লেখক, অনুবাদক, পণ্ডিত, সমালোচক, গল্পকাৰ আৰু সমসাময়িক শিল্পী আৰু সম্প্ৰদায়ৰ কৰ্মীসকলৰ বাবে মিলনৰ স্থান সৃষ্টি কৰে।
গীতাই কেন্দ্ৰীয় মাধ্যমিক শিক্ষা ব'ৰ্ডৰ বাবে লেখক কৰ্মশালাৰ পদক্ষেপৰ নেতৃত্ব দিছিল, ভাৰতৰ ৫০০খন বিদ্যালয়ত অংশীদাৰিত্ব স্থাপন কৰিছিল।

## কথা বিদ্যালয়
১৯৯০ চনত পাঁচটা সন্তানৰ সৈতে আৰম্ভ হোৱা কাথা লেব স্কুল। আজি... ই অৱস্থিত বস্তি ক্লাষ্টাৰৰ বাবে সৃষ্টিশীলতাৰ কেন্দ্ৰ, প্ৰতি বছৰে এনে পেছাদাৰী উৎপাদন কৰা হয় যিসকল উদ্যোগী হৈ পৰে যিয়ে নিজৰ পৰিয়াল পোহপাল দিয়ে, বা উচ্চ শিক্ষালৈ যায়। কঠাৰ ৮০% তকৈ অধিক ল'ৰা-ছোৱালী কলেজলৈ যায়। শেহতীয়াকৈ ইয়াক ভ্ৰমণ কৰিছিল The প্ৰিন্স অৱ ৱেলছ।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:নাৰী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী
শ্ৰেণী:লেখিকা
শ্ৰেণী:শিক্ষাবিদ
চানৰা ভানু দেৱী

**চানৰা ভানু দেৱী** () এগৰাকী ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ আছিল। ভাৰতে স্বাধীনতা লাভ কৰাৰ বছৰতে তেওঁ জন্ম হৈছিল৷ তেওঁৰ জন্মস্থান আছিল বিহাৰৰ বেগুচৰাই৷ পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ সদস্য হিচাপে বিহাৰৰ বালিয়াৰ পৰা দেশৰ লোকসভালৈ প্ৰতিনিধিত্ব কৰে৷ তেওঁ ১৯৮৪ চনত লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হৈছিল৷
## তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:লোকসভাৰ সাংসদ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ মহিলা সাংসদ
যমুনা দেৱী

**যমুনা দেৱী** (, ১৯২৯ চনৰ ১৯ ​​নৱেম্বৰ – ২০১০ চনৰ ২৪ ছেপ্টেম্বৰ) মধ্যপ্ৰদেশৰ ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছ দলৰ এগৰাকী নেত্ৰী আছিল। মধ্যপ্ৰদেশ বিধানসভাৰ তেওঁ সদস্য আছিল৷ লগতে তেওঁ বিৰোধীৰ নেত্ৰী আৰু ৰাজ্যখনৰ উপ-মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। তেওঁ ঝাবুৱাৰ পৰা লোকসভাৰ সদস্য হিচাপে নিৰ্বাচিত হৈছিল (১৯৬২–৬৭)। ১৯৭৮ চনৰ পৰা ১৯৮১ চনলৈকে ৰাজ্যসভাৰ সদস্যও আছিল। 
## কৰ্মজীৱম
১৯৫২ চনৰ পৰা ১৯৫৭ চনলৈকে তেওঁ মধ্য ভাৰতৰ প্ৰথমখন বিধানসভাৰ সদস্য আছিল৷ তাৰ পিছত ১৯৬২ চনৰ পৰা ১৯৬৭ চনলৈকে ঝাবুৱাৰ সংসদৰ সদস্য হোৱাৰ লগতে ১৯৭৮ চনৰ পৰা ১৯৮১ চনলৈকে তেওঁ ৰাজ্যসভাৰ সদস্য আছিল।

অৰ্জুন সিং, মোটিলাল ভোৰা আৰু শ্যামা চৰণ শুক্লা চৰকাৰৰ কনিষ্ঠ মন্ত্ৰী আছিল যদিও দিগ্বিজয় সিঙৰ অধীনত মন্ত্ৰীসভাত অন্তৰ্ভুক্ত হোৱাৰ পিছত ১৯৯৮ চনত তেওঁ মধ্যপ্ৰদেশৰ উপ-মুখ্যমন্ত্ৰী পদত পদোন্নতি লাভ কৰি প্ৰথম মহিলা উপ-মুখ্যমন্ত্ৰী হয়।

২০০৩ চনত যেতিয়া ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছে ক্ষমতা হেৰুৱাইছিল, তেতিয়া তেওঁক বিৰোধীৰ নেত্ৰী হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হৈছিল আৰু ২০১০ চনলৈকে এই পদত আছিল।

## মৃত্যু
কৰ্কট ৰোগৰ বিৰুদ্ধে দীৰ্ঘদিনীয়া যুঁজ দি ২০১০ চনৰ ২৪ ছেপ্টেম্বৰত ইন্দোৰত দেৱীৰ মৃত্যু হয়।
## তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:লোকসভাৰ সাংসদ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ মহিলা সাংসদ
শ্ৰেণী:ৰাজ্যসভাৰ সাংসদ
শ্ৰেণী:মধ্য প্ৰদেশৰ ব্যক্তি
নেহা সিং ৰাঠৌৰ

**নেহা সিং ৰাঠৌৰ** এগৰাকী ভোজপুৰী গায়িকা। তেওঁ মুদ্ৰাস্ফীতি, দুৰ্নীতি, দৰিদ্ৰতা আৰু চৰকাৰী ব্যৰ্থতাক গীতৰ যোগেদি প্ৰশ্ন আৰু ব্যংগ কৰে। তেওঁ বিহাৰৰ কাইমুৰ জিলাৰ বাসিন্দা৷ তেওঁৰ গানৰ ভিতৰত *বিহাৰ মে কৰা বা?, ইউপি মে কৰা বা?,* আৰু *ইউপি মে কৰা বা? ছিজন ২* যথেষ্ট ভাইৰেল হৈছে।

## প্ৰাথমিক জীৱন
১৯৯৭ চনত বিহাৰৰ কাইমুৰ জিলাৰ এটা মধ্যবিত্ত পৰিয়ালত নেহা সিং ৰাঠৌৰৰ জন্ম হৈছিল। "এলাহাবাদ বিশ্ববিদ্যালয়" ত তেওঁৰ এটা লোকগীত ভাইৰেল হোৱাৰ লগে লগে নেহা ৰাজহুৱা ব্যক্তিত্বত পৰিণত হয়, লগতে বিতৰ্কতো সোমাই পৰে। বিহাৰ আৰু ইউ পিৰ নিবনুৱা যুৱক-যুৱতীসকলৰ বাবে সৃষ্টি কৰা আন এটি গীত “ৰজগৰ দেবা কী কৰবা ডৰামা” ইউটিউবত মুক্তি পোৱাৰ পিছত ভাইৰেল হৈ পৰে গীতটি।

## ব্যক্তিগত জীৱন
২০২২ চনত ৰাঠৌৰে হিমাংশু সিঙৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়।

## বিতৰ্ক
কৰোনা কালত যোগী চৰকাৰক উপহাস কৰি নেহা সিং ৰাঠৌৰে বিতৰ্কৰ মাজলৈ আহিছিল৷ ইয়াৰ যোগেদি তাই কৰোনা যুগৰ ব্যৱস্থা, হাথৰাছৰ ঘটনা ইত্যাদি গুৰুতৰ বিষয়বোৰ উত্থাপন কৰিছিল।

নেহা সিং ৰাঠৌৰে দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে বিতৰ্কৰ মাজলৈ আহিছিল তেওঁৰ ইউ পি মেইন কা বা? ২য় খণ্ডৰ যোগেদি। কানপুৰৰ গ্ৰাম্য অঞ্চলৰ দীক্ষিত পৰিয়ালৰ ঘটনাক লৈ ব্যংগ হিচাপে গোৱা হৈছিল এই গীতটো৷ ইয়াৰ পিছতে আৰক্ষীয়ে তেওঁক এখন জাননী প্ৰদান কৰি কিছু প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দাবী কৰে।

## বাহ্যিক সংযোগ
* Neha Singh Rathore YouTube Channel
*

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোকগীত 
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মহিলা কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:গায়িকা
দি আদাৰ চং

**দি আদাৰ চং** () হ'ল সাবা দেৱান দ্বাৰা পৰিচালিত ২০০৯ চনৰ এখন তথ্যচিত্ৰ যাৰ কাহিনীভাগ ভাৰতৰ বাৰাণসী, লক্ষ্ণৌ আৰু মুজাফৰপুৰত ভ্ৰমণ কৰে। বিশেষকৈ ৰছুলন বাইৰ এটা গীত, লগাট কাৰেজৱা মা চোট, ফুল গেণ্ডৱা না মাৰ আৰু ইয়াৰ কম পৰিচিত, পূৰ্বৰ সংস্কৰণ লগাট জবনৱা মা চোট, ফুল গেণ্ডৱা না মাৰ ১৯৩৫ চনত গ্ৰামোফোন ৰেকৰ্ডিঙত ৰেকৰ্ডিং কৰা গীতটোৰ জৰিয়তে ছবিখনে হেৰাই যোৱা পৰম্পৰা আৰু তাৱাইফ (উত্তৰ ভাৰতৰ কৰ্টেছান) সংস্কৃতিৰ সন্ধান কৰে।
## নিৰ্মাণ
ছাবা দেৱানে আঠ বছৰ গৱেষণা কৰি ব্যক্তিগত আৰু প্ৰতিষ্ঠানিক আৰ্কাইভৰ পৰা তথ্য সংগ্ৰহ কৰি দি আদাৰ চং নিৰ্মাণ কৰিছিল। চলচ্চিত্ৰখন এনে এক স্থানত অগ্ৰণী হৈ পৰিছিল য 'ত কম বা কোনো গৱেষণা কৰা হোৱা নাছিল। ছবিখনৰ এক সুকীয়া আখ্যান শৈলী আছে আৰু ইতিহাসত হেৰাই যোৱা এটা পৰম্পৰা আৰু এটা সম্প্ৰদায়ৰ কাহিনীক যথেষ্ট কাব্যিকভাৱে ধৰি ৰাখিছে, পৃষ্ঠপোষক, সংগ্ৰাহক, সংগীতজ্ঞ আৰু নিজেই তৱাইফৰ শেষৰজনৰ সৈতে হোৱা সাক্ষাৎকাৰৰ জৰিয়তে, ইয়াৰ মাজতে, কোথি আৰু বাদ্যযন্ত্ৰ, গালিছ আৰু মন্দিৰ, যিবোৰে ভূ-প্ৰকৃতিত বিন্দু বিন্দুকৈ বিয়পি আছে।

## সংক্ষিপ্তসাৰ
ছবিখন ব্যক্তিগত কাহিনীৰ মাজত বিস্তৃত হৈ আছে কাৰণ ই ঐতিহাসিক পৰিঘটনাৰ সৈতে যোগাযোগ কৰে, শেষত, যাৰ ফলত এটা মহান শিল্পৰ অৱনতি ঘটে। বৰ্তমানৰ সৈতে অতীতক বৈ, চলচ্চিত্ৰখনে ভাৰতীয় স্বাধীনতাৰ সময়ত কলা আৰু সম্প্ৰদায়ৰ পতন দেখুৱাইছে, কিয়নো দেশৰ পৰিচয় অধিক পৰিমাণে উচ্চ-জাতি, সতীত্ব, মাতৃ-আকৃতি, দেৱী বা ভাৰত মাতাৰ বিষয়ে হিন্দু ধাৰণাসমূহৰ দ্বাৰা গঢ় লৈ আছিল। ভাৰতীয় বুৰ্জুৱাসকলে উদযাপন কৰা এই নতুন পৰিচয়ৰ তাৱাইফ আৰু তেওঁলোকৰ কলাৰ ৰূপক যৌনতা আৰু যৌনতাৰ প্ৰতীক আৰু অভিব্যক্তি হিচাপে কলংকিত আৰু শাস্তি দিছিল। আখ্যানটোৱে হিন্দুস্তানী বা শাস্ত্ৰীয় ভাৰতীয় সংগীত, যেনে ঠুমৰী, দাদৰা আৰু লোকসংগীতৰ জৰিয়তে সংগীত আৰু নীৰৱতাৰ মাজত ভাৰসাম্য বজাই ৰাখে, যি হৈছে তাৱাইফসকলৰ দক্ষতাৰ ক্ষেত্ৰ আৰু ইয়াক নীৰৱতাটোৰ সৈতে তুলনা কৰি ইয়াৰ ধীৰ গতিত দমন আৰু অন্তৰ্ধানৰ সন্ধান কৰে। এটা বিশেষ দৃশ্যত হঠাৎ এই নীৰৱতা ভংগ হয় য'ত এটা নিমজ্জন শোভাযাত্ৰাৰ সময়ত ডাঙৰকৈ হিন্দী-চলচ্চিত্ৰ সংগীতৰ সৈতে উদযাপন কৰা ল'ৰাৰ এটা দলে সমাজ আৰু ৰাষ্ট্ৰৰ বৰ্ধিত মাচোচিষ্টিক আৰু উগ্ৰ জাতীয়তাবাদী ভাৱনাক প্ৰতীক কৰে যাৰ ফলত তাৱাইফ পৰম্পৰাৰ অৱসান ঘটিছিল কিয়নো ই সেই পৰিচয়ৰ পৰা আঁতৰি গৈছিল।

## বঁটা
মেচেনেট বঁটা 'শ্ৰেষ্ঠ তথ্যচিত্ৰ' বুছান আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ, ২০০৯। 
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:২০০৯ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:তথ্যচিত্ৰ
মালবিকা দেৱী

**মালবিকা দেৱী**ৰ আন এটা নাম হৈছে **মালবিকা কেশৰী দেও**৷ তেওঁক জনপ্ৰিয়ভাৱে **ৰাণী মা** বুলিও কোৱা হয়৷ভাৰতৰ ওড়িশাৰ এগৰাকী ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ আৰু কৃষক। তেওঁ অৰ্কা কেশৰী দেওৰ পত্নী৷ অৰ্ক কেশৰী এগৰাকী প্ৰাক্তন সংসদ সদস্য৷ তেওঁ লোকসভাত প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল। মালবিকা দেৱীয়ে ২০২৪ চনত লোকসভা নিৰ্বাচনত উৰিষ্যাৰ পৰা কালাহান্দী লোকসভা সমষ্টিৰ পৰা বিজেপি প্ৰাৰ্থী হিচাপে প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰি নিৰ্বাচিত হয়৷
## তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:লোকসভাৰ সাংসদ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ মহিলা সাংসদ
শ্ৰেণী:ওড়িয়া ব্যক্তি
পুষ্পৱতী পয়পাদথু

**পুষ্পৱতী পি আৰ**, (পুষ্পৱতী পয়পাদথু নামেৰেও পৰিচিত) হ'ল এগৰাকী ভাৰতীয় গায়িকা, সুৰকাৰ আৰু গীতিকাৰ। কৰ্ণাটকী কণ্ঠৰ প্ৰশিক্ষণপ্ৰাপ্ত পুষ্পৱতীয়ে চেম্বাই মেম'ৰিয়েল গভৰ্ণমেণ্ট মিউজিক কলেজ, পলাক্কাডৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ ডিপ্লমা (গণপ্ৰবীণ) লাভ কৰিছে আৰু গুৰু মংগদ নাটেছনৰ অধীনত উন্নত প্ৰশিক্ষণ লাভ কৰিছে (১৯৯৪-২০০৫)। পুষ্পাৰ প্ৰথম পৰিচালনাৰ উদ্যোগ আছিল কবীৰৰ কবিতা (কবীৰ মিউজিক অৱ হাৰমনি ২০০৫)ৰ আধাৰত নিৰ্মিত সংগীত এলবাম যিয়ে বহু মঞ্চত সমালোচকৰ প্ৰশংসা লাভ কৰিছে আৰু বেষ্ট চেলাৰও আছিল। পুষ্পৱতী বি গ্ৰেড শিল্পী হিচাপে ১৯৯৯ চনৰ পৰা ২০০৪ চনলৈকে অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ'ৰ সৈতে জড়িত।

## সংগীত এলবাম

## বঁটা
*২০০১ চনৰ কেৰেলা সংগীত নাটক একাডেমী পুঠুকোডে কৃষ্ণমূৰ্তি এনডাউমেণ্ট বঁটা
*২০১২ চনত মহিলা গায়িকা, মালয়ালম গীত চম্পাভুৰ বাবে সন্থোছাম দক্ষিণ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা
*২০১১ বয়লাৰ ৰাম বৰ্মা চলিচিত্ৰ টিভি পুৰাস্কাৰ, শ্ৰেষ্ঠ মহিলা গায়িকা
*২০১৪ চনৰ ঞ্জাৰলাথু ৰামা পদুভাল পুৰস্কাৰম
*২০১৬ চনৰ অধিবক্তা আৰ শিৱপ্ৰসাদ স্মাৰকা বঁটা
*সংস্কৃতি বিভাগৰ পৰা বৃত্তি- চৰকাৰী ড. ভাৰত (২০০১-২০০৩)।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোকগীত 
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মহিলা কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:গায়িকা
অ'চেন অফ টিয়েৰৰ্চ

**অ'চেন অফ টিয়েৰৰ্চ** () হ'ল ২০১২ চনত ৰাজীৱ মেহৰোটাৰ দ্বাৰা প্ৰযোজিত কাশ্মীৰী ভাষাত বিল্লাল এ জান পৰিচালিত এখন চুটি তথ্যচিত্ৰ, এই তথ্যচিত্ৰখন ভাৰতীয় ৰাজহুৱা সেৱা সম্প্ৰচাৰ ন্যাস (পিবিএছটি) ৰ বেনাৰত নিৰ্মিত। চলচ্চিত্ৰখন কাশ্মীৰৰ জনসাধাৰণৰ ওপৰত, বিশেষকৈ মহিলাসকলৰ ওপৰত আৰোপ কৰা অপৰাধ আৰু মানৱ অধিকাৰ উলংঘনৰ এক তথ্যচিত্ৰ। তথ্যচলচ্চিত্ৰখনত কুনান পশপোৰাৰ গণধৰ্ষণৰ ঘটনাকো সামৰি লোৱা হৈছে। 

তথ্য আৰু সম্প্ৰচাৰ মন্ত্ৰালয়ৰ সহযোগত এই ছবিখন কাশ্মীৰ বিশ্ববিদ্যালয় আৰু আলিগড় মুছলিম বিশ্ববিদ্যালয়ে নিজ নিজ চৌহদত প্ৰদৰ্শন কৰাত নিষেধাজ্ঞা আৰোপ কৰিছিল। ৰাষ্ট্ৰীয় স্বয়ংসেৱক সংঘৰ কৰ্মীসকলেও ছবিখন প্ৰদৰ্শনত বাধা দিয়াৰ চেষ্টা চলাইছিল 

## উৎপাদন
বিলালে কাশ্মীৰত শিশু শ্ৰমিকৰ ওপৰত পূৰ্বৰ এখন তথ্যচিত্ৰ চিত্ৰগ্ৰহণ কৰাৰ সময়তে অঞ্চলটোৰ মহিলাসকলৰ পৰিস্থিতিৰ সন্ধান কৰাৰ ধাৰণাটো কল্পনা কৰিছিল। মূল প্ৰস্তাৱটো বহুত দীঘলীয়া ছবি এখনৰ বাবে আছিল যদিও পিছলৈ পি এছ বি টিৰ পৰামৰ্শ অনুসৰি ইয়াক চুটি কৰা হয়। কুনান পশপোৰা আৰু শ্বোপিয়ান গাঁৱত ১০ দিনৰ ভিতৰত ছবিখনৰ দৃশ্যগ্ৰহণ কৰা হৈছিল। গাঁৱৰ লোকসকলে কেমেৰাত তেওঁলোকৰ কাহিনী ক'বলৈ সন্মত হোৱাৰ আগতে তেওঁলোকৰ সৈতে কেইবাটাও আলোচনা কৰিবলগীয়া হৈছিল; প্ৰথমে কেৱল পুৰুষসকলেহে ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰি‍ছিল, কিন্তু চাৰিবাৰ ভ্ৰমণৰ পিছত মহিলাসকলে চিত্ৰগ্ৰহণত অংশ ল'বলৈ‍ সন্মত হৈছিল। চাৰিজন যুৱতীৰ এটা দলে চিত্ৰগ্ৰহণত সহায় কৰিছিল।

পি এছ বি টিয়ে প্ৰথমে পৰিকল্পনা কৰা ৭৮ মিনিট ২৬ মিনিটলৈ কৰ্তন কৰাৰ পৰামৰ্শ দিছিল, যাতে চুটি ছবিৰ শ্ৰেণীৰ অন্তৰ্গত হয়, আৰু ছবিখনৰ লগত এটা ডিচক্লেইমাৰ ৰাখিবলৈ‍ অনুৰোধ জনায়। তাৰ পিছত চেন্সৰশ্বিপ প্ৰমাণপত্ৰ প্ৰদান কৰা হৈছিল। 

## বাধা
কাশ্মীৰ বিশ্ববিদ্যালয় আৰু আলিগড় মুছলিম বিশ্ববিদ্যালয়ে নিজ নিজ চৌহদত ছবিখন প্ৰদৰ্শন কৰাত নিষেধাজ্ঞা আৰোপ কৰিছিল। ২০১৩ চনত খবৰ আহিছিল যে ভাৰতত ছবিখনৰ একমাত্ৰ প্ৰদৰ্শন আছিল ফেডাৰেচন অৱ ফিল্ম ছ’চাইটিজ অৱ ইণ্ডিয়াৰ চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত। ভাৰতৰ বাহিৰত হিউমেন ৰাইটছ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ আৰু দোহাৰ আল জাজীৰা চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত প্ৰদৰ্শিত হৈছিল।

লগতে খবৰ ওলাইছিল যে ২০১৪ চনত থ্ৰিছুৰত অনুষ্ঠিত এখন চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত ৰাষ্ট্ৰীয় স্বয়ংসেৱক সংঘৰ কৰ্মীসকলে ছবিখনৰ প্ৰদৰ্শনত বাধা দিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল যদিও স্থানীয় আৰক্ষীয়ে কৰ্মীসকলক ক্লিয়াৰ কৰি প্ৰদৰ্শন আগবঢ়াই নিবলৈ অনুমতি দিছিল৷

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:২০১২ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:তথ্যচিত্ৰ
কেন'ট টেক দিচ শ্বিট এনিম'ৰ

**কেন'ট টেক দিচ শ্বিট এনিম'ৰ** () হ'ল বিনোদ কাপৰিৰ ২০১৪ চনৰ এখন ভাৰতীয় তথ্যচিত্ৰ। এইখনে ৬২ সংখ্যক ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাৰ সামাজিক বিষয়ৰ ওপৰত শ্ৰেষ্ঠ চলচ্চিত্ৰৰ ৰাষ্ট্ৰিয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰিছিল। ইয়াত মহিলাসকলৰ দৈনন্দিন জীৱনৰ স্পষ্ট কাহিনী কোৱা হৈছে - মুকলি ঠাইত শৌচ কৰাৰ সময়ত তেওঁলোকে সন্মুখীন হোৱা অপমান আৰু বিপদৰ কথা।

## সংক্ষিপ্তসাৰ
কেন'ট টেক দিচ শ্বিট এনিম'ৰ-ত ছয়গৰাকী বিবাহিত মহিলাক দেখুৱাইছে যিসকলে তেওঁলোকৰ নতুন ঘৰত শৌচালয়ৰ অভাৱৰ বাব‍েই পিতৃ-মাতৃৰ ঘৰলৈ উভতি আহে। মুকলি ঠাইত শৌচ কৰিবলগীয়া হোৱাৰ অপমান আৰু অস্বস্তিৰ সন্মুখীন হৈ আৰু সামাজিক চাপৰ সন্মুখীন হৈ এই মহিলাসকল পিতৃ-মাতৃৰ ঘৰলৈ উভতি যোৱাটোকে‍ বাছি লৈছিল, যিটো গ্ৰাম্য ভাৰতত এগৰাকী বিবাহিত মহিলাৰ বাবে অকল্পনীয় আছিল।

উত্তৰ প্ৰদেশৰ কুশনগৰ জিলাত পৰিৱেশিত এই তথ্যচিত্ৰখনে এফালে পূৰদাহ পালন কৰিবলগীয়া আৰু আনফালে মুকলিত নিজকে সকাহ দিবলৈ বাধ্য হোৱা মহিলাসকলৰ হতাশজনক পৰিস্থিতিৰ এক ভয়ানক সোঁৱৰণী।নায়ক আৰু এগৰাকী সামাজিক কৰ্মী আছমাৰ সৈতে হোৱা সাক্ষাৎকাৰৰ জৰিয়তে, যিগৰাকী কাহিনীকাৰো হয়, চলচ্চিত্ৰখনত মহিলাসকলে মুকলি ঠাইত শৌচ কৰাৰ সময়ত সন্মুখীন হোৱা অপমান আৰু বিপদৰ স্পষ্ট কাহিনী কৈছে‍।

কেমেৰাই দৰ্শকক পথাৰ আৰু পথৰ কাষলৈ লৈ যায় য'ত মহিলাসকলে অন্ধকাৰ আৱৰণত নিজকে মুক্ত কৰিবলৈ দলৱদ্ধভাৱে একত্ৰিত হয়। এই বিশেষ অসুবিধাক আলোকপাত কৰা এটা লোকগীতে ছবিখনৰ আখ্যানৰ মাজত সংযোগ স্থাপন কৰে। আছমাৰ প্ৰচাৰ আৰু এই বিষয়টো সংবাদ মাধ্যমত প্ৰকাশ পোৱাৰ বাবে চৰকাৰী কৰ্তৃপক্ষই ছয়টা ঘৰত শৌচাগাৰ নিৰ্মাণ কৰে। তেতিয়াহে মহিলাসকলে তেওঁলোকৰ বৈবাহিক ঘৰলৈ উভতি আহিছিল।

এই মহিলাসকলৰ কাহিনী নথিভুক্ত কৰাৰ সমান্তৰালকৈ ছবিখনে বিয়াত নিজৰ সামৰ্থ্যৰ বাহিৰত খৰচ কৰা কিন্তু পিছফালৰ চোতালত শৌচাগাৰ নিৰ্মাণ কৰিবলৈ পৰ্যাপ্ত ধন নথকা পৰিয়ালসমূহৰ অগ্ৰাধিকাৰৰ ওপৰত প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰিছে। ইয়াৰ পৰা এই প্ৰশ্ন উত্থাপন হয় যে ঘৰৰ এটা শৌচাগাৰে কেৱল এগৰাকী মহিলাৰ উদ্দেশ্য পূৰণ কৰে নেকি? প্ৰধানমন্ত্ৰী শ্ৰী নৰেন্দ্ৰ মোদীয়ে স্বাধীনতা দিৱসৰ ভাষণত এই বিষয়টোৰ উল্লেখ কৰাটো স্বচ্ছতাৰ ক্ষেত্ৰত এতিয়াও কিমান কাম কৰিবলগীয়া আছে তাৰ প্ৰতিফলন।

## বঁটা আৰু মনোনয়ন

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:তথ্যচিত্ৰ