open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
পি. কে. মহানন্দিয়া

**প্ৰদ্যুম্ন কুমাৰ মহানন্দিয়া** (ইংৰাজী: *Pradyumna Kumar Mahanandia*; জন্ম: ১৯৪৯) ভাৰতৰ জন্মগ্ৰহণ কৰা ছুইডেনৰ শিল্পী, যিয়ে ১৯৭৭ চনত ভাৰতৰ নতুন দিল্লীৰ পৰা ছুইডেনৰ বৰাছলৈ ছেকেণ্ড হেণ্ড চাইকেলেৰে যাত্ৰা কৰি ছুইডেনৰ পত্নী চাৰ্লট ভন শ্বেডভিনৰ সৈতে পুনৰ মিলিত হোৱাৰ বাবে বিখ্যাত।

## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
মহানন্দিয়াৰ জন্ম হৈছিল ১৯৪৯ চনত ওড়িশাৰ আংগুল জিলাৰ আঠমল্লিক মহকুমাৰ কান্ধপাৰা গাঁৱৰ এটা ওড়িয়া শিপিনী পৰিয়ালত৷ দেউতাক আথমল্লিকত ডাক মাষ্টৰ আছিল, য'ত তেওঁ সপ্তাহবোৰত থাকিছিল আৰু ছুটিৰ দিনত চাইকেলেৰে ঘৰলৈ অহা-যোৱা কৰিছিল। পৰিয়ালটো পিছলৈ আথমল্লিকলৈ গুচি যায়।

যিহেতু তেওঁৰ পিতৃ পানো জাতিৰ সদস্য আছিল, সৰুতে তেওঁ প্ৰায়ে উচ্চবৰ্ণৰ ভাৰতীয়ৰ পৰা বৈষম্যৰ সন্মুখীন হৈছিল কাৰণ তেওঁ এজন দলিত আৰু মাতৃ খোণ্ড জনগোষ্ঠীৰ সদস্য আছিল। খোণ্ড ভাৰতৰ জাতি ব্যৱস্থাত অন্তৰ্ভুক্ত নহয় আৰু সেয়েহে ইয়াক জাতিহীন বুলি গণ্য কৰা হৈছিল।

মহানন্দিয়াই আথমল্লিকৰ মহেন্দ্ৰ হাইস্কুলত অধ্যয়ন কৰি পিছলৈ বিশ্ব-ভাৰতী বিশ্ববিদ্যালয়ত যোগদান কৰি শিল্প অধ্যয়ন কৰে। আৰ্ট স্কুলত নামভৰ্তি হোৱাৰ পিছতো তেওঁৰ বাবে টিউচনৰ ধন দিয়া অসম্ভৱ হৈ পৰিল, গতিকে ঘৰলৈ উভতি যাব লগা হ’ল। পিছলৈ তেওঁ খাল্লীকোটেৰ চৰকাৰী কলা আৰু শিল্প মহাবিদ্যালয়ত যোগদান কৰে আৰু তাৰ পিছত ১৯৭১ চনত দিল্লীৰ কলা মহাবিদ্যালয়লৈ গুচি যায়।

## চিত্ৰশিল্প আৰু শাৰ্লট ভন শেডভিনৰ সৈতে সাক্ষাৎ
দিল্লী কলেজ অৱ আৰ্টত অধ্যয়ন কৰি থাকোঁতে তেওঁ ইন্দিৰা গান্ধীৰ প্ৰতিকৃতি অংকন কৰি প্ৰতিকৃতিৰ ক্ষেত্ৰত খ্যাতি লাভ কৰে।  তেওঁ কন’ট প্লেচৰ ফোয়াৰাৰ তলত বহি প’ৰ্ট্ৰেইট আঁকিবলৈ কৰ্তৃপক্ষৰ পৰা অনুমতি বিচাৰিছিল। ইয়াতেই তেওঁ ১৯৭৫ চনৰ ১৭ ডিচেম্বৰত চাৰ্লট ভন শ্বেডভিনক লগ পায়। সেই ছবিখনে তেওঁলোকৰ জীৱন সলনি কৰি পেলালে যেতিয়া তেওঁলোকে ইজনে সিজনৰ প্ৰেমত পৰি বিবাহ পাশত আবদ্ধ হয়। ভন শ্বেডভিনে ছুইডেনলৈ উভতি আহি মহানন্দিয়াক তাইৰ লগত আহিবলৈ ক’লে, কিন্তু তেওঁ সিদ্ধান্ত ল’লে যে এদিন তেওঁ নিজাববীয়াকৈ যাব। তাই যোৱাৰ পিছত দুয়োৰে মাজত চিঠিৰ যোগেদি যোগাযোগ অব্যাহত আছিল।

মহানন্দিয়াৰ হাতত বিমানৰ টিকট কিনিবলৈ পইচা নাছিল। তেওঁ সকলো বিক্ৰী কৰাৰ সিদ্ধান্ত লৈ চাইকেল এখন কিনি ১৯৭৭ চনৰ ২২ জানুৱাৰীত বাইক যাত্ৰাত ৰাওনা হ’ল।প্ৰতিদিনে প্ৰায় ৪৪ কিলোমিটাৰ (২৭ মাইল) চাইকেল চলাই বাটত টকা, খাদ্য আৰু বাসস্থানৰ ব্যৱস্থা কৰা মানুহৰ প্ৰতিকৃতি আঁকি নিজকে পোহপাল দিছিল। তেওঁৰ ভ্ৰমণে তেওঁক আফগানিস্তান, ইৰাণ আৰু শেষত তুৰস্কৰ মাজেৰে লৈ যায় যাৰ ফলত তেওঁ ২৮ মে'ত ইউৰোপত উপস্থিত হয়, তাৰ পিছত তেওঁ ৰেলযোগে গোটেনবাৰ্গলৈ যায়।

মহানদিয়া আৰু শ্বেডভিনৰ দুটা সন্তান, এতিয়া প্ৰাপ্তবয়স্ক, সিদ্ধাৰ্থ আৰু ইমেলি।

## স্বীকৃতি
মহানন্দিয়া ছুইডেনত শিল্পী হিচাপে সুপৰিচিত আৰু ছুইডেন চৰকাৰৰ শিল্প আৰু সংস্কৃতিৰ উপদেষ্টা হিচাপে কাম কৰে। তেওঁৰ ছবিসমূহ বিশ্বৰ প্ৰধান চহৰসমূহত প্ৰদৰ্শন কৰা হৈছে আৰু ইউনিচেফৰ শুভেচ্ছা কাৰ্ডত প্ৰকাশ পাইছে। ২০১২ চনৰ ৪ জানুৱাৰীত তেওঁ ওড়িশাৰ ভুৱনেশ্বৰত থকা উৎকল ইউনিভাৰ্চিটি অৱ কালচাৰৰ পৰা সন্মানীয় ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তেওঁক ওড়িশা চৰকাৰে ছুইডেনত ওড়িয়া সাংস্কৃতিক ৰাষ্ট্ৰদূত হিচাপেও নিযুক্তি দিয়ে ।

২০১০ চনত ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা সঞ্জয় লীলা ভণশালীয়ে মহানন্দিয়া আৰু ভন শ্বেডভিনৰ প্ৰেম কাহিনীৰ ওপৰত এখন ছবি নিৰ্মাণৰ পৰিকল্পনা কৰিছিল।

## তথ্যসূত্ৰ
অপু বিশ্বাস

**অপু বিশ্বাস** (ইংৰাজী: *Apu Biswas*; জন্ম: ১১ অক্টোবৰ ১৯৮৯) এগৰাকী বাংলাদেশী চলচ্চিত্ৰ অভিনেত্ৰী আৰু মডেল।

চলচ্চিত্ৰ জীৱনৰ আৰম্ভণিত *কাল সকালে*, *ও আমাৰ ছেলে*, *মেশিন মেন* আৰু *পিতাৰ আসন* আদিৰ দৰে ছবিত মুখ্য অভিনেত্ৰী হিচাপে নিজকে প্ৰতিষ্ঠা কৰাত তেওঁ সংগ্ৰাম কৰিছিল। পাছলৈ *কোটি টাকাৰ কেবিন* আৰু *চাচুচু* আদি সুপাৰহিট ছবিয়ে তেওঁক ঢালিউডৰ অন্যতম শীৰ্ষ অভিনেত্ৰী হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰে। 

২০১০ দশকৰ শেষভাগত *নাম্বাৰ ৱান শাকিব খান* আৰু *ভালোবাসলেই ঘৰ বান্ধা যায় না* আদিৰ জৰিয়তে তেওঁ নিজৰ আধিপত্য বজাই ৰাখে। অভিনেতা শাকিব খানৰ সৈতে তেওঁৰ জুটি ঢালিউডৰ আটাইতকৈ সফল আৰু জনপ্ৰিয় চলচ্চিত্ৰ জুটিসমূহৰ অন্যতম বুলি গণ্য কৰা হয়।

২০০৬ চনত তেওঁ এফ. আই. মাণিক পৰিচালিত *কোটি টাকাৰ খেলা* ছবিখনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে শাকিব খানৰ বিপৰীতে মুখ্য নাৰী চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে। পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ শাকিব খানৰ সৈতে ৭৫ৰো অধিক চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰে। 

## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
অপু বিশ্বাস মেঘাৰ জন্ম ১৯৮৯ চনৰ ১১ অক্টোবৰ তাৰিখে বাংলাদেশৰ বগুড়াত হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ আছিল উপেন্দ্ৰনাথ বিশ্বাস (মৃত্যু ২০১৪) আৰু মাতৃ আছিল শেফালি বিশ্বাস (মৃত্যু ২০২০)। তেওঁ তিনিগৰাকী ভগ্নী আৰু এজন ভাতৃৰ ভিতৰত আটাইতকৈ কনিষ্ঠ।

## কৰ্মজীৱন
বিশ্বাসে ২০০৬ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত *কাল শকালে* চলচ্চিত্ৰৰ জৰিয়তে চলচ্চিত্ৰ জগতত আত্মপ্ৰকাশ কৰে। ইয়াৰ পিছত তেওঁ *[[কোটি টকাৰ কেবিন]]* চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰে। ২০১৩ চনত নিৰ্মিত বাংলাদেশী পুনৰ্নিৰ্মাণ চলচ্চিত্ৰ *[[দেৱদাস (২০১৩ চলচ্চিত্ৰ)|দেৱদাস]]*ত তেওঁ পাৰ্বতীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে। ২০১৩ চনত তেওঁ *[[মাই নেম ইজ খান (২০১৩ চলচ্চিত্ৰ)|মাই নেম ইজ খান]]* চলচ্চিত্ৰতো অভিনয় কৰে।

## বাহ্যিক সংযোগ
* 
* 

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ অভিনেত্ৰী

শ্ৰেণী:বাংলাদেশী হিন্দু
তিৰুমালা

**তিৰুমালা**  ভাৰতৰ অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ ৰাজ্যৰ তিৰুপতি জিলাৰ এখন হিন্দু ধৰ্মীয় মন্দিৰ চহৰ। তিৰুপতি চহৰৰ অন্যতম চুবুৰী। তিৰুপতি নগৰ উন্নয়ন প্ৰাধিকৰণৰ অংশ আৰু তিৰুপতি ৰাজহ সংমণ্ডলৰ তিৰুপতি (নগৰীয়া) মণ্ডলত অৱস্থিত এই চহৰখন। চহৰখন সম্পূৰ্ণ নিৰামিষভোজী।  ই এখন পাহাৰীয়া চহৰ য'ত তিৰুমালা ভেংকটেশ্বৰ মন্দিৰ অৱস্থিত, বিষ্ণুৰ জনপ্ৰিয় মন্দিৰ। বিষ্ণুৱে ইয়াত বৈকুণ্ঠৰ দৰে সম্পূৰ্ণ শক্তিৰে বাস কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয় আৰু এইদৰেই এই ঠাইখনক 'ভুলোক বৈকুণ্ঠ' বুলিও কোৱা হয়।

## ব্যুৎপত্তিবিজ্ঞান
তিৰুমালা শব্দটো তামিল মূলৰ। "তিৰু" শব্দৰ অৰ্থ হৈছে পবিত্ৰ বা পবিত্ৰ আৰু "মালা" শব্দৰ অৰ্থ হৈছে পৰ্বত বা পাহাৰ। "তিৰু" (বা "থিৰু") উপসৰ্গটো বহুলভাৱে স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত তামিল শব্দ আৰু ইয়াক বহুতো দক্ষিণ ভাৰতীয় স্থানৰ নামত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
## ভূগোল

তিৰুমালা সমুদ্ৰপৃষ্ঠৰ পৰা ৯৮০ মিটাৰ (৩,২০০ ফুট) উচ্চতাত অৱস্থিত আৰু ইয়াৰ আয়তন প্ৰায় ২৬.৮ বৰ্গ কিলোমিটাৰ (১০.৩৩ বৰ্গমাইল)। পাহাৰৰ চাৰিওফালে পূব ঘাটৰ শেশাচলাম ৰেঞ্জৰ সাতটা শৃংগ ক্ৰমে শেশাদ্ৰী, নীলাদ্ৰী, গৰুদাদ্ৰী, অঞ্জনাদ্ৰী, বৃষাবদ্ৰী, নাৰায়ণদ্ৰী, আৰু ভেংকটদ্ৰী। ভেংকটেশ্বৰৰ মন্দিৰ সপ্তম শৃংগ (ভেংকটদ্ৰী)ত আছে।

তিৰুপতি – তিৰুমালা ঘাট পথৰ ১২ কিলোমিটাৰ (৭.৫ মাইল) বিন্দুত স্তৰীয় তাৎপৰ্য্যৰ এক বৃহৎ বিচ্ছিন্নতা আছে যিয়ে পৃথিৱীৰ ভূতাত্ত্বিক ইতিহাসত উল্লেখযোগ্য নিশ্চিন্ততাৰ সময়ছোৱাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। ইয়াক এপাৰ্চিয়ান অসংগততা বুলি কোৱা হয়। এই অসামঞ্জস্যতাই প্ৰটেৰ'জয়িক যুগৰ নাগাৰী কোৱাৰ্টজাইটক আৰ্কিয়ানৰ গ্ৰেনাইটৰ পৰা পৃথক কৰে, যিয়ে ৮০০ মায়াৰ সময়ৰ ব্যৱধানক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।
২০০১ চনত ভাৰতীয় ভূতাত্ত্বিক জৰীপে (GSI) এপাৰচিয়ান অসংগততাক ২৬টা "ভাৰতৰ ভূতাত্ত্বিক কীৰ্তিচিহ্ন"ৰ ভিতৰত অন্যতম বুলি ঘোষণা কৰে।

তিৰুমালা ভেংকটেশ্বৰ মন্দিৰৰ পৰা ১ কিলোমিটাৰ (০.৬২ মাইল) দূৰত্বত তিৰুমালা পাহাৰত অৱস্থিত প্ৰাকৃতিক তোৰণ আৰু এক সুকীয়া ভূতাত্ত্বিক আশ্চৰ্য্য চিলাথোৰানাম। এই তোৰণৰ প্ৰস্থ ৮ মিটাৰ (২৬ ফুট) আৰু উচ্চতা ৩ মিটাৰ (৯.৮ ফুট) আৰু ই মধ্য আৰু উচ্চ প্ৰটেৰ'জয়িক (১৬০০ৰ পৰা ৫৭০ মায়া)ৰ কুড্ডাপাহ ছুপাৰগ্ৰুপৰ কোৱাৰ্টাইটাইটৰ পৰা পানী আৰু বতাহৰ দৰে বতৰৰ ক্ষতিকাৰক কাৰকৰ দ্বাৰা খহাই পেলোৱা হয়।

## কিংবদন্তি
প্ৰাচীন সাহিত্যত তিৰুপতীক আদি বৰাহ ক্ষেত্ৰ বুলি উল্লেখ আছে। পুৰাণত এই স্থান বিষ্ণুৰ অন্যতম দশৱতৰ বৰাহৰ সৈতে জড়িত। বৰাহ পুৰাণৰ মতে ভেংকটদ্ৰীক বিষ্ণুৰ বাসস্থান বৈকুণ্ঠৰ পৰা তেওঁৰ বাহন গৰুড়েৰে পৃথিৱীলৈ অনা মেৰু পৰ্বতৰ এটা অংশ বুলি গণ্য কৰা হয়। সাতটা শৃংগে আদিশেষৰ সাতটা মূৰ বা বৈকুণ্ঠৰ সাতটা দুৱাৰক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।

## জনগাঁথনি
২০০১ চনৰ ভাৰতৰ লোকপিয়ল অনুসৰি তিৰুমালাৰ জনসংখ্যা আছিল ৭,৭৪১ জন। জনসংখ্যাৰ ৫২ শতাংশ পুৰুষ আৰু ৪৮ শতাংশ মহিলা। তিৰুমালাৰ গড় সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৭২.৮ শতাংশ, যিটো ৰাষ্ট্ৰীয় গড় ৫৯.৫ শতাংশতকৈ বেছি। পুৰুষৰ সাক্ষৰতাৰ হাৰ ৫৭.১ শতাংশ আৰু মহিলাৰ ৪২.৯ শতাংশ। তিৰুমালাত ১১ শতাংশ জনসংখ্যা ছয় বছৰৰ তলৰ। তিৰুমালাত হিন্দু ধৰ্ম একমাত্ৰ ধৰ্ম।

## সংস্কৃতি

তিৰুমালা চহৰখন সম্পূৰ্ণ নিৰামিষভোজী। তিৰুমালাত নিৰামিষ খাদ্য, মদ আৰু ধঁপাতজাতীয় সামগ্ৰী সেৱন কৰাটো কঠোৰভাৱে নিষিদ্ধ আৰু ইয়াৰে যিকোনো এটা চোৰাংচোৱাগিৰি কৰাটো গুৰুতৰ অপৰাধ বুলি গণ্য কৰা হয়।
ধুটি আৰু শাৰী জনপ্ৰিয় পৰম্পৰাগত সাজ-পোছাক। ভেংকটেশ্বৰৰ ভক্তসকলৰ মাজত টনছুৰিং কৰি তিলক লগোৱাৰ প্ৰথা প্ৰচলিত।

## তথ্য সংগ্ৰহ
চণ্ড আৰু মুণ্ড

হিন্দু ধৰ্মৰ গ্ৰন্থ *দেৱী মাহাত্ম্যত* **চণ্ড আৰু মুণ্ড** শুম্ভ আৰু নিশুম্ভ অসুৰৰ সেৱা কৰা দুই অসুৰ (দানৱ)।
এদিন দুয়ো পাৰ্বতীৰ সৌন্দৰ্যৰ ওপৰত চকু পৰাত দুয়ো আত্মহাৰা হৈ পৰিল। এই দেৱীৰ ৰূপৰ খবৰ তেওঁলোকে শুম্ভলৈ লৈ গৈছিল। শুম্ভই দেৱীক বিয়া কৰাবলৈ ইচ্ছা কৰিছিল। দেৱীৰ হাতত সেনাপতি ধুম্ৰলোচনৰ মৃত্যুৰ পিছত শুম্ভই চণ্ড আৰু মুণ্ডক তেওঁৰ লগত যুঁজিবলৈ পঠিয়াই দিলে, আৰু বলপূৰ্বক তেওঁক ধৰি ওচৰলৈ অনাৰ নিৰ্দেশ দিলে। চণ্ড আৰু মুণ্ড দেৱীৰ ওচৰলৈ যোৱাৰ পিছত তেওঁ ক্ৰোধিত হৈ পৰিল আৰু কালী দেৱীৰ কপালৰ পৰা জপিয়াই আহি সিহঁতক হত্যা কৰিলে। তাৰ পিছত যিহেতু কালীয়ে চণ্ড আৰু মুণ্ডক বধ কৰিছিল, সেয়েহে দেৱীয়ে কালীক "চামুণ্ডা" নাম দিছিল। ইয়াৰ পিছত শুম্ভ-নিশুম্ভই ৰক্তবীজক পঠিয়াইছিল যদিও কালী দেৱীয়ে তেওঁকো বধ কৰিছিল।

স্কণ্ড পুৰাণ পুৰাণৰ মতে চণ্ড আৰু মুণ্ডইয়ো সূৰ্যদেৱতাক পূজা কৰিছিল।
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসুৰ
পুলোমন

**পুলোমন**, যাক পুলোমা নামেৰেও জনা যায়, হিন্দু পৌৰাণিক কাহিনীৰ এক ব্যক্তিত্ব। তেওঁক দানৱ জাতিৰ অন্যতম প্ৰধান হিচাপে উল্লেখ কৰা হৈছে। তেওঁৰ পূৰ্বপুৰুষ আছিল কাশ্যপ ঋষি আৰু তেওঁৰ পত্নী দনু। পুলোমন ইন্দ্ৰ দেৱতাৰ পত্নী শচীৰ পিতৃও আছিল।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসুৰ
বিপ্ৰচিত্তী

**বিপ্ৰচিত্তী** হিন্দু সাহিত্যত প্ৰচলিত এজন দানৱ, কাশ্যপ আৰু দনুৰ পুত্ৰ। বিষ্ণু পুৰাণত উল্লেখ আছে যে দনুৱে তেত্ৰিশজন শক্তিশালী অসুৰৰ জন্ম দিছিল, যাৰ ভিতৰত বিপ্ৰচিত্তী আছিল জ্যেষ্ঠ, শম্বৰ আদিক তেওঁৰ কনিষ্ঠ ভাতৃ হিচাপে লৈ। মহাভাৰতৰ মতে তেওঁৰ ভাতৃ পুলোমনক ইন্দ্ৰৰ দ্বাৰা বধ কৰাৰ পিছত তেওঁ দানৱৰ ৰজা হয়।
বিপ্ৰচিত্তীয়ে হিৰণ্যকশিপুৰ ভগ্নী আৰু দিতিৰ কন্যা হোলিকাক বিয়া কৰায়।
মহাভাৰতত এইটোও উল্লেখ আছে যে বিষ্ণুৱে যেতিয়া ত্ৰিলোক জোখাৰ বাবে বামনৰ ৰূপ ধাৰণ কৰিছিল, তেতিয়া আন অসুৰৰ সৈতে বিপ্ৰচিত্তীয়ে তেওঁক আগুৰি ধৰিছিল। মহাভাৰতৰ আদি পৰ্বত উল্লেখ আছে যে বিপ্ৰচিত্তীয়ে পৰৱৰ্তী জীৱনত জৰাসন্ধ দানৱ হিচাপে পুনৰ জন্ম লয়। 
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসুৰ
ৰমাই দেৱ

**ৰমাই দেৱ** (ইংৰাজী: *Ramai Deva* বা *Ramai Deo*) এজন ৰাজপুত শাসক আছিল, যিয়ে ১৩৬০ খ্ৰীষ্টাব্দত আধুনিক ওড়িশা ৰাজ্যৰ বলাঙ্গীৰ জিলাৰ অন্তৰ্গত তৎকালীন পাটনা ৰাজ্যত চৌহান বংশৰ শাসনৰ ভেটি স্থাপন কৰে। কুৰি বছৰ বয়সতে তেওঁ জনসাধাৰণৰ সমৰ্থনত এক অভ্যুত্থান সংঘটিত কৰি অঞ্চলটোত অলিগাৰ্কী পদ্ধতিত শাসন কৰা আটজন গাঁওটিয়া বা মুল্লিকক উৎখাত কৰে। সেই সময়ছোৱাত পূৰ্ব গঙ্গ বংশৰ প্ৰশাসকৰ মৃত্যু হোৱাৰ পিছত কেন্দ্ৰীয় শাসন প্ৰায় ভাঙি পৰিছিল।

ৰমাই দেৱ এজন উদ্যমী আৰু প্ৰতিভাৱান নেতা আছিল। তেওঁ তৎকালীন পাতনা ৰাজ্যত নিজৰ দৃঢ় নিয়ন্ত্ৰণ স্থাপন কৰে, যাৰ ভিতৰত আধুনিক ছত্তীশগড়ৰ কিছুমান অঞ্চলো অন্তৰ্ভুক্ত আছিল বুলি ধাৰণা কৰা হয়।

কোসালানন্দ কাব্যম নামৰ সংস্কৃত গ্ৰন্থ অনুসৰি ৰমাই দেৱে প্ৰায় ২০ বছৰ শাসন কৰিছিল। এই গ্ৰন্থখন সপ্তদশ শতিকাত পুৰীৰ কবি পণ্ডিত গংগাধৰ মিশ্ৰই ৰচনা কৰে।

ৰমাই দেৱৰ উত্থান আৰু চৌহান শাসনৰ বিষয়ে সংস্কৃতৰ *কোসালানন্দ কাব্যম*, হিন্দী ভাষাৰ *জয়চন্দ্ৰিকা* (প্ৰহ্লাদ দুবে দ্বাৰা ৰচিত) আৰু ওড়িয়া ভাষাৰ *নৃসিংহ মহাত্ম্য* (লক্ষ্মণ মিশ্ৰ দ্বাৰা ৰচিত) আদিত উল্লেখ পোৱা যায়। ইয়াৰ উপৰিও পঞ্চদশ শতিকাত পাতনা ৰাজ্যৰ ৰজা বৈজাল দেৱে ৰচনা কৰা *প্ৰবোধ চন্দ্ৰিকা* গ্ৰন্থতো ৰমাই দেৱৰ বিষয়ে তথ্য পোৱা যায়।

## পশ্চিম ওড়িশাত চৌহান আগমনৰ কিংবদন্তি
সাহিত্যিক উৎসসমূহ অনুসাৰে ৰমাই দেৱ হুটুম্বুৰ সিংহ ওৰফে হাম্বীৰ দেৱ ওৰফে বিশাল দেৱৰ এজন ৰাণীৰ পুত্ৰ আছিল। তেওঁৰ পিতৃ পৃথ্বীৰাজ চৌহানৰ সৈতে সম্পৰ্কিত গঢ় সম্ভৰৰ চৌহান বংশৰ অন্তৰ্গত আছিল।

বিশাল দেৱ এজন মুছলমান শাসকৰ সৈতে যুদ্ধত নিহত হোৱাৰ পিছত (যাক ফিৰোজ শ্বাহ তুঘলক বুলি চিনাক্ত কৰা হয়), তেওঁৰ গৰ্ভৱতী পত্নী জয়ন্তী দেৱী পালাই আহি পাতনা ৰাজ্যৰ খোলনগড় বিভাগৰ ব্ৰাহ্মণ শাসক চক্ৰধৰ পাণিগ্ৰাহীৰ আশ্ৰয় লয়।

চক্ৰধৰ পাণিগ্ৰাহীয়ে ৰমাই দেৱক দত্তক লয়। এজন মানুহখোৱা বাঘ বধ কৰাৰ পিছত ৰমাই দেৱ জনসাধাৰণৰ মাজত অতি জনপ্ৰিয় হৈ উঠে। পৰম্পৰাগত নিয়ম অনুসাৰে বাঘ বধ কৰা ব্যক্তিক ৰাজ্যৰ শাসক ঘোষণা কৰা হৈছিল। ফলস্বৰূপে ৰমাই দেৱে অন্য সাতজন গাঁওটিয়াক উৎখাত কৰি পাতনা ৰাজ্যৰ শাসক হয়। সেই আটখন বিভাগ আছিল—পাতনগড়, কাগাঁওগড়, সলেভাটগড়, জাৰাসিংহগড়, সিন্দেকেলগড়, খোলনগড়, গোৰাগড় আৰু কুমনগড়।

## শাসনকাল, ব্যক্তিত্ব আৰু সাংস্কৃতিক অৱদান
ৰমাই দেৱে ন্যায়সংগত শাসন ব্যৱস্থা অনুসৰণ কৰিছিল যদিও আইন ভংগকাৰীৰ বিৰুদ্ধে কঠোৰ ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ পূৰ্বৱৰ্তী শাসকৰ সময়ত হেৰুৱা অঞ্চল পুনৰ দখল কৰে আৰু এক শক্তিশালী ৰাজ্য গঢ় দিয়ে।

*কোসালানন্দ কাব্যম* অনুসৰি পুৰীত তীৰ্থযাত্ৰাৰ সময়ত তেওঁ গঙ্গ বংশৰ ৰজা ভানু দেৱ তৃতীয়ৰ সৈতে সাক্ষাৎ কৰে আৰু ৰজাই সন্তুষ্ট হৈ নিজৰ ভাতৃঝীয়েকক ৰমাই দেৱৰ সৈতে বিবাহ দিয়ে। তেওঁ বিষ্ণু, শিৱ, গণেশ, সূৰ্য আৰু দুৰ্গা দেৱতাৰ পূজা কৰিছিল। তেওঁ পাতনেশ্বৰী দেৱীৰ মন্দিৰ আৰু কৌসলেশ্বৰ মহাদেৱ মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰায়। এই মন্দিৰসমূহৰ পুৰোহিতসকলে আজিও ডেউলগাঁও, কলঙ্গাপালি, দিয়াডুমেৰ, উচভালি আৰু ঘুঙঘুটিপালি গাঁওসমূহ ভোগ কৰি আহিছে।

ৰমাই দেৱৰ বংশধৰ বলৰাম দেৱে সম্বলপুৰত চৌহান শাসনৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰে। পৰৱৰ্তী কালত চৌহান বংশে উনবিংশ শতিকালৈকে পশ্চিম ওড়িশাত শাসন অব্যাহত ৰাখে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:সম্বলপুৰ
শীতল ষষ্ঠী

**শীতল ষষ্ঠী** (ইংৰাজী: *Shitalasasthi* বা *Sital Sasthi*) হৈছে ভাৰতৰ ওড়িশা ৰাজ্যত উদ্‌যাপিত এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ হিন্দু ধৰ্মীয় উৎসৱ, য’ত ভগৱান শিৱ আৰু দেৱী পাৰ্বতীৰ বিবাহ উদ্‌যাপন কৰা হয়। এই উৎসৱ প্ৰধানকৈ উৎকল ব্ৰাহ্মণ (ওড়িয়া ব্ৰাহ্মণ) আৰু আৰণ্যক ব্ৰাহ্মণ (যাক ঝাড়ুৱা ব্ৰাহ্মণ বুলিও কোৱা হয়) সমাজৰ দ্বাৰা পালন কৰা হয়।

এই উৎসৱৰ মূল উৎপত্তি সম্বলপুৰ অঞ্চলত হোৱা বুলি ধাৰণা কৰা হয় আৰু প্ৰায় ৪০০ বছৰ আগৰ পৰা ইয়াৰ উদ্‌যাপন চলি আহিছে। সম্বলপুৰৰ ৰজাই পুৰী জিলাৰ ব্ৰাহ্মণ সাসন গাঁওসমূহৰ পৰা উৎকল শ্ৰোত্ৰিয় বৈদিক ব্ৰাহ্মণসকলক আমন্ত্ৰণ জনোৱাৰ পিছত এই উৎসৱৰ সূচনা হয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। নন্দপাড়া ব্ৰাহ্মণ সমাজে শীতল ষষ্ঠী উৎসৱৰ প্ৰাথমিক ৰূপ আৰম্ভ কৰিছিল।

এই উৎসৱ গ্ৰীষ্মকালৰ অন্তিম সময়ত, জেঠ মাহৰ শুক্ল পক্ষৰ ষষ্ঠীত পালন কৰা হয়। পৰম্পৰাগত বিশ্বাস অনুসাৰে, এই উৎসৱৰ উদ্দেশ্য বৰষুণ দেৱতাক আহ্বান জনাই তীব্ৰ গ্ৰীষ্মৰ পৰা উপশম লাভ কৰা। এই সময়ছোৱাত সম্বলপুৰত বৃহৎ কাৰ্ণিভাল অনুষ্ঠিত হয় আৰু দেশ-বিদেশৰ পৰ্যটকৰ আগমন ঘটে।

## কিংবদন্তি
শীতল ষষ্ঠী উৎসৱ শিৱ পুৰাণত বৰ্ণিত শিৱ-পাৰ্বতীৰ বিবাহ কাহিনীৰ সৈতে সম্পৰ্কিত। কিংবদন্তি অনুসাৰে, তাৰকাসুৰ নামৰ এক অসুৰে স্বৰ্গ, মৰ্ত্য আৰু পাতালত আতংক সৃষ্টি কৰিছিল। তাৰকাসুৰক বধ কৰিবলৈ কেৱল শিৱৰ পুত্ৰই সক্ষম হ’ব বুলি ব্ৰহ্মায়ে বৰদান দিছিল।

শিৱ তেতিয়া তেওঁৰ প্ৰথম পত্নী সতীৰ মৃত্যুৰ পিছত গভীৰ তপস্যাত লীন আছিল। দেৱতাসকলে বিষ্ণুৰ পৰামৰ্শ অনুসাৰে শক্তিক পুনৰ জন্ম গ্ৰহণ কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰে। ফলস্বৰূপে শক্তিয়ে হিমালয় পৰ্বতৰ কন্যা পাৰ্বতীৰ ৰূপত জন্ম গ্ৰহণ কৰে।

মুনি নাৰদৰ উপদেশত পাৰ্বতীয়ে শিৱক লাভ কৰিবলৈ কঠোৰ তপস্যা আৰম্ভ কৰে। শেষত কামদেৱে শিৱক প্ৰেমবাণ নিক্ষেপ কৰাত শিৱৰ তৃতীয় নয়ন মুকলি হয় আৰু কামদেৱ দগ্ধ হয়। তথাপিও পাৰ্বতীৰ অটল ভক্তিত সন্তুষ্ট হৈ শিৱে বিবাহত সম্মতি দিয়ে।

## ঐতিহাসিক তথ্য
সম্বলপুৰৰ চৌহান বংশৰ ৰজা অজিত সিংহ (১৬৯৫–১৭৬৬) এই উৎসৱৰ ৰাজকীয় পৃষ্ঠপোষক আছিল। তেওঁ বৈষ্ণৱ ধৰ্মালম্বী হ’লেও সম্বলপুৰক এক ধৰ্মীয় কেন্দ্ৰ হিচাপে গঢ়ি তুলিবলৈ উদ্যোগ লয়। এই উদ্দেশ্যে তেওঁ পুৰীৰ পৰা বৈদিক শৈৱ ব্ৰাহ্মণসকলক সম্বলপুৰলৈ আমন্ত্ৰণ জনায়।

এই সময়ছোৱাত আষ্টসম্ভু (শিৱৰ আঠটা ৰূপ) মন্দিৰসমূহৰ বিকাশ ঘটে। ইয়াৰ ভিতৰত হুমাৰ হেলনীয়া মন্দিৰ অন্যতম গুৰুত্বপূৰ্ণ। পৰৱৰ্তী সময়ত শীতল ষষ্ঠী যাত্ৰা ৰাজকীয় পৃষ্ঠপোষকত এক বৃহৎ ধৰ্মীয়-সাংস্কৃতিক উৎসৱত পৰিণত হয়।

## অনুষ্ঠান
শীতল ষষ্ঠী যাত্ৰাত এটা পৰিয়ালে দেৱী পাৰ্বতীৰ পিতৃ-মাতৃৰ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰে আৰু কন্যাদান কৰে। শিৱক স্বয়ম্ভূ বুলি গণ্য কৰা হয় বাবে তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃৰ ভূমিকা কোনো পৰিয়ালে নলয়।

বিবাহ যাত্ৰা শিৱৰ মন্দিৰৰ পৰা আৰম্ভ হয় আৰু বিভিন্ন দেৱ-দেৱী, লোকনৃত্য, লোকসংগীত আৰু ভাসমান শোভাযাত্ৰাৰে সৈতে উদ্‌যাপন কৰা হয়। বিবাহৰ পিছদিনা দেৱ-দেৱীসকলৰ মন্দিৰ প্ৰৱেশ অনুষ্ঠান অনুষ্ঠিত হয়।

সময়ৰ সৈতে এই উৎসৱ সম্বলপুৰৰ বাহিৰেও বৰগড়, পদমপুৰ, বৰপালি আৰু ঝাৰসুগুড়া আদিতো বিস্তৃত হৈছে।

## তথ্যসূত্ৰ
বীৰ সুৰেন্দ্ৰ সাএ

**বীৰ সুৰেন্দ্ৰ সাএ** (২৩ জানুৱাৰী ১৮০৯ – ২৮ ফেব্ৰুৱাৰী ১৮৮৪) এগৰাকী ভাৰতীয় বিপ্লৱী আৰু স্বাধীনতা সংগ্ৰামী আছিল। তেওঁ সম্বলপুৰ ৰাজ্যৰ ৰাজা ৰূপে ব্ৰিটিছৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিবাদ কৰিছিল।

সাএৰ সহযোগীসকল—মাধো সিং, কুঞ্জল সিং, আইৰি সিং, বাইৰি সিং, উদ্দান্ত সাএ, উজ্জ্বল সাএ, খগেশ্বৰ দাও, কৰুণাকৰ সিং, শেলগ্ৰাম বাৰীহা, গোবিন্দ সিং, পাহাৰ সিং, ৰাজী ঘাছিয়া, কমল সিং, হাটি সিং, ছলিক ৰাম বাৰীহা, লোকনাথ পাণ্ডা/গাডটীয়া, মৃতুঞ্জয় পানীগ্ৰাহী, জগবন্ধু হোতা, পদ্মনাভ গুৰু, ত্ৰিলোচন পানীগ্ৰাহী আৰু আন বহু লোক ব্ৰিটিছৰ বিৰুদ্ধে সংগ্ৰাম চলাই সম্বলপুৰ অঞ্চল দীৰ্ঘ সময় পৰ্যন্ত ব্ৰিটিছৰ নিয়ন্ত্ৰণৰপৰা ৰক্ষা কৰিছিল।

## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু পৰিয়াল
সাএৰ জন্ম ২৩ জানুৱাৰী ১৮০৯ চনত খিন্দা গাঁৱত হৈছিল, সম্বলপুৰৰ ৪০ কিমি উত্তৰে। তেওঁ ধৰ্মা সিংৰ সাতজন সন্তানৰ ভিতৰত এজন আছিল আৰু সম্বলপুৰ ৰাজ্যৰ শাসনীয়া বংশৰ সন্তান। তেওঁ অনিৰুধা সাএৰ বংশৰপৰা অহা।

## ৰাজপ্ৰত্যাশী
সম্বলপুৰৰ শেষ মহাৰাজ মহাৰাজ সাএৰ পুত্ৰ নাছিল। তেওঁ বীৰ সুৰেন্দ্ৰ সাএক তেওঁৰ আইনী উত্তৰাধিকাৰী হিচাপে নিৰ্বাচন কৰিছিল। ব্ৰিটিছৰ শাসনৰ অধীনত পূৰ্ণ স্বাধীন পৰিচালনা বিচৰা সাএৰ দাবী স্বীকাৰ কৰা নহ’ল। 

## সিংহাসনৰ বাবে বিদ্ৰোহ
১৮২৭ চনত মহাৰাজ সাএ মৃত্যুৰ পাছত ব্ৰিটিছ চৰকাৰে ৰাণী মোহন কুমাৰীক ৰাজ্যৰ শাসক নিযুক্ত কৰে। সাএৰ দাবী বঞ্চিত হোৱাৰ বাবে বিদ্ৰোহ আৰম্ভ হয়। তেওঁ আৰু তেওঁৰ সহযোগীসকলে সম্বলপুৰৰ পাহাৰী আৰু গ্ৰাম্য অঞ্চলত প্ৰতিবাদ চলায়। উড্যন্ত সাএ আৰু বালৰাম সিংৰ সৈতে সংঘৰ্ষৰ পাছত তেওঁ হাজাৰীবাঘ জেললৈ পঠোৱা হয়। 

## বিদ্ৰোহ
সাএ ১৮ বছৰ বয়সতে প্ৰতিবাদ আৰম্ভ কৰে। ১৮৪০ চনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে হাজাৰীবাঘ জেলত বন্দী কৰা হয়। ১৮৫৭ চনৰ বিদ্ৰোহৰ সময়ত মুক্তি পায়। পাহাৰী অঞ্চললৈ গিয়াৰ পাছত ১৮৬২ চনত আত্মসমৰ্পণ কৰে। তেওঁৰ বন্দীকালত হাজাৰীবাঘ আৰু আসিৰগড়ত ৩৬ বছৰ ধৰি বন্দী আছিল।

## দমন চেষ্টা
১৮৫৭ চনৰ বিদ্ৰোহৰ পাছতো, ব্ৰিটিছসকলে সৈন্য আৰু জেনাৰেলৰ সহায়ত সাএক দমন কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে। মেজৰ ফৰষ্টাৰ আৰু মেজৰ ইম্পিৰ নীতিৰ পাছতো সাএৰ বিপ্লব থমকি নাযায়। তেওঁ শান্তি আৰু সদিচ্ছাৰ নীতিৰ বাবে আত্মসমৰ্পণ কৰে, কিন্তু ব্ৰিটিছসকলে পাছত পুনৰ শত্ৰুতা প্ৰদৰ্শন কৰে। 

## শেষ দিন
১৮৬২ চনত সম্বলপুৰ কেন্দ্ৰীয় প্ৰদেশৰ অধীনলৈ অনাৰ পাছত, সাএ আৰু তেওঁৰ অনুসাৰীসকল আসিৰগড় কেল্লাত বন্দী কৰা হয়। ১৮৮৪ চনৰ ২৩ মেয়ত বীৰ সুৰেন্দ্ৰ সাএ তাত মৃত্যুবৰণ কৰে। সম্বলপুৰ অঞ্চল দীৰ্ঘ সময় ব্ৰিটিছৰ অধীন নহয় থাকিবলৈ তেওঁৰ প্ৰচেষ্টাই কাৰক হৈছিল। 

## স্বীকৃতি
* ২০০৯ চনত বিশ্ববিদ্যালয় কলেজ অৱ ইঞ্জিনিয়াৰিং, বৰলাৰ নাম বিৰ সুৰেন্দ্ৰ সাএ বিশ্ববিদ্যালয় অৱ টেকনলজি ৰূপে পৰিৱৰ্তন। 
* ২০০৫ চনত ভাৰত চৰকাৰে সংসদ ভবনত তেওঁৰ প্ৰতিমূৰ্তি স্থাপন। 
* বীৰ সুৰেন্দ্ৰ সাএ মেডিকেল কলেজ, বৰলা, সম্বলপুৰ। 
* ভাৰত চৰকাৰে ডাক টোপ মুকলি কৰি সন্মান প্ৰকাশ। 
* ২৩ জানুৱাৰী ২০০৯ চনত তেওঁৰ ২য় জন্মশতবৰ্ষ উদ্‌যাপন। 
* সম্বলপুৰৰ বীৰ সুৰেন্দ্ৰ সাএ ষ্টেডিয়াম। 
* ২০১৮ চনত ঝাৰসুগুড়া বিমানবন্দৰ তেওঁৰ নামত। 
* ৰৌৰেকেলাৰ VSS বজাৰ আৰু অন্যান্য সংস্থাপন। 

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ওড়িয়া ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী
শ্ৰেণী:সম্বলপুৰ
দীনেশ ভ্ৰমাৰ

**দীনেশ ভ্ৰমাৰ () ** ( জন্ম: ২৬ জুন ১৯৩৯) ভাৰতৰ বিহাৰৰ এজন হিন্দী আৰু ভোজপুৰী ভাষাৰ কবি। তেখেতে ভোজপুৰী সাহিত্যত গজল আৰু ৰুবায়ী প্ৰৱৰ্তনৰ কৃতিত্ব লাভ কৰিছে। ভোজপুৰী সাহিত্যৰ কবি ভ্ৰমাৰ হৃদয় আৰু আত্মাত মূলতঃ প্ৰেম আৰু সৌন্দৰ্য্যৰ কবি। তেওঁৰ গীতৰ দাপোনত জিলিকি থকা মুখখনেই হৈছে কবি নিজেই। গদ্য আৰু পদ্য দুয়োটাই তখেতে লিখে যদিও কবি হিচাপে বেছি পৰিচিত। 

## প্ৰাথমিক জীৱন আৰু শিক্ষা
১৯৩৯ চনৰ ২৬ জুনত বৃটিছ ভাৰতৰ বিহাৰৰ অবিভক্ত চম্পাৰণৰ এখন সৰু চহৰ বাগাহাত ভ্ৰমাৰৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ পিতৃ পণ্ট. গুঞ্জেশ্বৰী পাঠক আছিল সংস্কৃত পণ্ডিত আৰু ধ্ৰুপদী কলাৰ পৃষ্ঠপোষক। ১৯৬১ চনত ভ্ৰমাৰে পাটনা বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা হিন্দী সাহিত্যত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।

## কৰ্মজীৱন
ভ্ৰমাৰে প্ৰবক্তা হিচাপে (১৯৬১–১৯৬২) হিন্দী সাহিত্যৰ অধ্যাপনা কৰিছিল এম.জে.কে. কলেজ, বেটিয়া, আৰু পিছলৈ ৰীডাৰ হিচাপে (১৯৬২–১৯৬৬) জামছেদপুৰৰ টাটা ৱৰ্কাৰছ কলেজত। 

কেইবাখনো কবি সন্মিলনত তেওঁ হিন্দী বিখ্যাত কবি যেনে ৰামধৰি সিং দিংকাৰ, অগ্যেয়া, গোপাল সিং নেপালী, জানাকী বল্লভ শাস্ত্ৰী, নিদা ফাজলী, বছিৰ বদৰ, আদিৰ সৈতে মঞ্চত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁৰ কবিতাক প্ৰশংসা কৰে হৰিবংশ ৰায় বচ্চন  আৰু নাজিৰ বানাৰসীয়ে। তেওঁৰ কিছুমান হিন্দী কবিতা ৰাজেন্দ্ৰ প্ৰসাদ সিঙৰ সম্পাদনাত "নৱগীত সপ্তদাশক" আৰু সত্যনাৰায়ণৰ সম্পাদনাত "ধৰ্তি সে জুডেকাৰ" সংকলনসমূহৰ বাবে নিৰ্বাচিত হৈছিল। গ্ৰন্থ প্ৰকাশৰ প্ৰতি তেওঁৰ বিশেষ আগ্ৰহ নাছিল, ইয়াৰ একমাত্ৰ ব্যতিক্ৰম আছিল ১৯৬১ চনত প্ৰকাশিত "গীত মেৰে স্বৰ তুম্হাৰে,।" 

কাব্য ৰচনাৰ উপৰি ভ্ৰমাৰে বিভিন্ন সাহিত্য আন্দোলনৰ সৈতে জড়িত হৈ কেইবা দশক ধৰি চম্পাৰণ জিলা আৰু ইয়াৰ আশে-পাশে কেইবাটাও ধাৰাবাহিক কবি সন্মিলন, মুছাইৰা আৰু অন্যান্য সাহিত্য-সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানৰ আয়োজন কৰি আহিছে। 

## বঁটা আৰু স্বীকৃতি

তেখেতে লাভ কৰা স্বীকৃতি তথা বঁটাৰ ভিতৰত গোপাল সিং নেপালী সন্মান (২০১১), বাজমে আদাব (১৯৯৯), লোক শিকাৰ সন্মান (১৯৯৮), চম্পাৰণ ৰত্ন (১৯৯৩), আৰু সাহিত্য সৌৰভ সন্মান (১৯৭২) বঁটা লাভ কৰিছে। 
## গ্ৰন্থপঞ্জী
* 
* 
* 

## তথ্যৰ উৎস

## বাহ্যিক সংযোগ
*Some of the Hindi Gazals of Dinesh Bhramar on Aaj Tak/India Today website
*Dinesh Bhramar's Bhojpuri Gazals on KavitaKosh
*Geet Mere Swara Tumhare: A collection of Hindi poems (Navgeet) published in 1961
*Jagarn ke geet Lohu ke chhand: Book published in 1962
*Author Rameshchandra Jha on Dinesh Bhramar, in his book on literary history of Champaran, Bihar
*Memoir of an ISKON sanyasin who visits Dinesh Bhramar in 2013 
*
*https://www.bhaskar.com
कार्यक्रम: सुप्रसिद्ध गीतकार दिनेश भ्रमर को नैतिक जागरण मंच ने कपड़ा व ...

শ্ৰেণী:কবি
শ্ৰেণী:হিন্দী কবি
শ্ৰেণী:বিহাৰৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ব্যক্তি
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
হত্যাপুৰী

***হত্যাপুৰী*** (ইংৰাজী শিৰোনামা: *The House of Death*) সত্যজিৎ ৰায় ৰচিত এখন বিখ্যাত ফেলুদা শৃংখলাৰ ডিটেকটিভ উপন্যাস। উপন্যাসখনৰ নাম ওড়িশাৰ উপকূলীয় নগৰী *[[পুৰী]]*ৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে, যি বংগোপসাগৰৰ কাষত অৱস্থিত আৰু পূব ভাৰতৰ এক জনপ্ৰিয় পৰ্যটন কেন্দ্ৰ।

এই উপন্যাসখন প্ৰথমে ১৯৭৯ চনত *সন্দেশ* আলোচনীত ধাৰাবাহিকভাৱে প্ৰকাশ পাইছিল আৰু একে বছৰত আনন্দ পাব্লিচাৰ্ছৰ দ্বাৰা গ্ৰন্থাকাৰে প্ৰকাশিত হয়।

## কাহিনী
কলকাতাৰ জুন মাহৰ অসহনীয় গৰম, আৰ্দ্ৰতা আৰু সঘন বিদ্যুৎ বিভ্ৰাটৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈ “তিনি মস্কেটিয়াৰ” — প্ৰদোষ চন্দ্ৰ মিত্ৰ (ফেলুদা), তপেশ ৰঞ্জন মিত্ৰ (তোপশে) আৰু লালমোহন গাঙ্গুলী (জাতায়ু) পুৰীলৈ অৱকাশ কাটাবলৈ যায়। তেওঁলোকে নীলাচল হোটেলত বাস কৰে, যাৰ ব্যৱস্থাপক শ্যামলাল বাৰিক।

সন্ধিয়াৰ সময়ত সাগৰৰ পাৰত ফুৰোতে তেওঁলোকে বালিত কিছুমান অদ্ভুত খোজৰ দাগ লক্ষ্য কৰে। পাছত জাতায়ু এজন জ্যোতিষী লক্ষ্মণ ভট্টাচাৰ্যৰ ওচৰলৈ যায়, যিজনে নিজকে অতীন্দ্ৰিয় শক্তিৰ অধিকাৰী বুলি দাবী কৰে। লক্ষ্মণ “সাগৰিকা” নামৰ এটা ঘৰত থাকে, যাৰ গৰাকী পাণ্ডুলিপি সংগ্ৰাহক দুৰ্গাগতি সেন (ডি. জি. সেন)।

পিছদিনা পুৱা তোপশে আৰু জাতায়ুৱে সাগৰৰ পাৰত ৰূপচাঁদ সিং নামৰ এজন লোকৰ মৃতদেহ আৱিষ্কাৰ কৰে। আৰক্ষীক জনোৱা হয় আৰু তদন্তৰ দায়িত্ব পৰিদৰ্শক মহাপাত্ৰই গ্ৰহণ কৰে। মৃত লোকজন নেপালৰ পৰা অহা বুলি জানিব পৰা যায়।

ফেলুদাই ডি. জি. সেনৰ সৈতে সাক্ষাৎ কৰে আৰু তেওঁৰ মূল্যবান পাণ্ডুলিপিসমূহ — *অষ্টাদশসহস্ৰিকা প্ৰজ্ঞা পাৰমিতা* আৰু *কাল্পসূত্ৰ* — পৰ্যবেক্ষণ কৰে। তেওঁ জানে যে সেন এই পাণ্ডুলিপিসমূহ বিক্ৰী নকৰে।

ইফালে বিলাস মজুমদাৰ নামৰ এজন লোকক লগ পোৱা যায়, যিজনে নিজকে বনৰীয়া জীৱ-জন্তুৰ ফটোগ্ৰাফাৰ বুলি পৰিচয় দিয়ে। ক্ৰমে প্ৰকাশ পায় যে তেওঁৰ অতীত সন্দেহজনক। পিছত নিশীথ বসু (ডি. জি. সেনৰ সচিব) নিখোঁজ হয় আৰু পাছত তেওঁৰ মৃতদেহ “ভুজঙ্গ নিবাস” নামৰ এটা ঘৰত উদ্ধাৰ হয়।

## হত্যাকাৰী আৰু সমাধান
ফেলুদাই অৱশেষত সকলোকে একেলগ কৰি প্ৰকাশ কৰে যে বিলাস মজুমদাৰ আচলতে **এ. সৰকাৰ** নামৰ এজন পাণ্ডুলিপি চোৰাচালানকাৰী। প্ৰকৃত বিলাস মজুমদাৰৰ ইতিমধ্যে নেপালত মৃত্যু হৈছিল। লক্ষ্মণ ভট্টাচাৰ্য তেওঁৰ সহযোগী আছিল।

নিশীথ বসুৱে চোৰাচালানৰ কথা জানি পেলোৱাৰ বাবে লক্ষ্মণে পাণ্ডুলিপিৰে আঘাত কৰি তেওঁক হত্যা কৰে আৰু পাণ্ডুলিপিখন সাগৰত পেলাই দিয়ে। ৰূপচাঁদ সিঙকো চৰকাৰে হত্যা কৰিছিল ব্লেকমেইলৰ বাবে। পৰিদৰ্শক মহাপাত্ৰই দুয়োকে গ্ৰেপ্তাৰ কৰে।

শেষত প্ৰকাশ পায় যে ডি. জি. সেন গাঁঠিৰ ৰোগত ভুগি নাছিল; তেওঁৰ এখন কাঠৰ ভৰি আছিল, যি চৰকাৰৰ পূৰ্বৰ হত্যাচেষ্টাৰ ফল।

## চৰিত্ৰসমূহ
* প্ৰদোষ চন্দ্ৰ মিত্ৰ (ফেলুদা) – ব্যক্তিগত গোয়েন্দা
* তপেশ ৰঞ্জন মিত্ৰ (তোপশে) – ফেলুদাৰ সহায়ক
* লালমোহন গাঙ্গুলী (জাতায়ু) – লেখক
* দুৰ্গাগতি সেন (ডি. জি. সেন) – পাণ্ডুলিপি সংগ্ৰাহক
* মহিম সেন – সেনৰ পুত্ৰ
* বিলাস মজুমদাৰ / এ. চৰকাৰ – চোৰাচালানকাৰী
* লক্ষ্মণ ভট্টাচাৰ্য – ভুৱা জ্যোতিষী
* নিশীথ বসু – সচিব
* পৰিদৰ্শক মহাপাত্ৰ – আৰক্ষী বিষয়া
* শ্যামলাল বাৰিক – হোটেল ব্যৱস্থাপক

## ৰূপান্তৰ
২০১৭ চনত মিৰ্চি বাংলাৰ *Sunday Suspense* অনুষ্ঠানত এই উপন্যাসখন ধ্বনি-নাট্য ৰূপে সম্প্ৰচাৰিত হয়।

২০২২ চনৰ ২৩ ডিচেম্বৰত সন্দীপ ৰায়ৰ পৰিচালনাত *হত্যাপুৰী* নামৰ চলচ্চিত্ৰ মুক্তি পায়।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:সত্যজিৎ ৰায়
সৌমেন্দু ৰায়

**সৌমেন্দু ৰায়** (৭ ফেব্ৰুৱাৰী ১৯৩৩ – ২৭ ছেপ্টেম্বৰ ২০২৩) এজন প্ৰখ্যাত ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ চিত্ৰগ্ৰাহক আছিল। তেওঁ বিশেষকৈ পৰিচালক সত্যজিৎ ৰায়ৰ সৈতে কৰা দীৰ্ঘদিনীয়া সহযোগিতাৰ বাবে সুপৰিচিত। সত্যজিৎ ৰায়ৰ চলচ্চিত্ৰ *[[তিন কন্যা]]* (১৯৬১)ৰপৰা আৰম্ভ কৰি তেওঁ বহু গুৰুত্বপূৰ্ণ চলচ্চিত্ৰত কাম কৰিছিল। যদিও তাৰ আগতেই তেওঁ সত্যজিৎ ৰায়ৰ তথ্যচিত্ৰ *ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ* (১৯৬১)ত চিত্ৰগ্ৰহণ কৰিছিল আৰু *[[পথেৰ পাঁচালি]]*ৰ পাছৰ বহু চলচ্চিত্ৰত সুব্ৰত মিত্ৰৰ সহকাৰী হিচাপে কাম কৰিছিল।

## কৰ্মজীৱন
সৌমেন্দু ৰায়ে ১৯৪০-ৰ দশকৰ আৰম্ভণিতে কলিকাতাত চাৰ্লি চ্যাপলিনৰ *গোল্ড ৰাছ* চলচ্চিত্ৰখন চাই প্ৰথমবাৰৰ বাবে চলচ্চিত্ৰৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হয়। ১৯৪৭–৪৮ চনৰ সময়ছোৱাত তেওঁ নিজৰ বিদ্যালয়ৰ বন্ধুৰ দাদা-মালিকানাধীন এটা ষ্টুডিঅ’ত ফটোগ্ৰাফীৰ ডাৰ্কৰুম সম্পৰ্কে শিক্ষা লয়। 

১৯৫০-ৰ দশকৰ মাজভাগত তেওঁ চিত্ৰগ্ৰাহক ৰমানন্দ সেনগুপ্ত, দীনেন গুপ্ত, জগমোহন মেহৰোত্ৰা আৰু জি. কে. মেহতাৰ সহকাৰী হিচাপে পোহৰৰ কাম আৰম্ভ কৰে। এই সময়ছোৱাত তেওঁ কলিকাতাৰ টেকনিচিয়ান্স ষ্টুডিঅ’ৰ সৈতে জড়িত আছিল। আৰম্ভণিতে তেওঁ ট্ৰলি টানোতা হিচাপেও কাম কৰিছিল। ৰমানন্দ সেনগুপ্তৰ সহকাৰী হিচাপে তেওঁ প্ৰথমবাৰৰ বাবে এখন ওড়িয়া চলচ্চিত্ৰত কেমেৰা চলায়।

পাছলৈ গৈ তেওঁ সত্যজিৎ ৰায়ৰ ২২খন চলচ্চিত্ৰত কাম কৰে, যাৰ ভিতৰত ১৮খন পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য চলচ্চিত্ৰ আছে। ইয়াৰ ভিতৰত *[[অশনি সংকেত]]* (১৯৭৩) — যিয়ে বেৰ্লিন চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত গোল্ডেন বেয়াৰ বঁটা লাভ কৰিছিল — আৰু *[[অৰণ্যেৰ দিন ৰাত্ৰী]]* (১৯৬৯) বিশেষভাৱে উল্লেখযোগ্য। ইয়াৰ উপৰি তেওঁ তপন সিনহা, তৰুণ মজুমদাৰ, বুদ্ধদেৱ দাসগুপ্ত আৰু এম. এছ. সত্যুৰ সৈতে কাম কৰিছিল।

দীৰ্ঘ কৰ্মজীৱনত সৌমেন্দু ৰায়ে তিনিবাৰ শ্ৰেষ্ঠ চিত্ৰগ্ৰাহকৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে। লগতে তেওঁ ৰাজা সেন পৰিচালিত তথ্যচিত্ৰ *সুচিত্ৰা মিত্ৰ* (১৯৯৩)ৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ অ-পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য চলচ্চিত্ৰ চিত্ৰগ্ৰাহকৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰে। ২০০০ চনত অৱসৰ গ্ৰহণ কৰাৰ পাছতো তেওঁ বিভিন্ন প্ৰতিষ্ঠানত চলচ্চিত্ৰ শিক্ষাৰ্থীসকলক পাঠদান কৰিছিল।

২০০৬ চনত পাপিয়া ৰায় পৰিচালিত তেওঁৰ ওপৰত নিৰ্মিত ৩০ মিনিটীয়া তথ্যচিত্ৰ *Portrait of a Cinematographer* গোৱাত অনুষ্ঠিত ভাৰতীয় আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত প্ৰদৰ্শিত হয়। ইয়াৰ পিছত অৰিন্দম সাহা চৰ্দাৰৰ পৰিচালনাত ৭০ মিনিটীয়া তথ্যচিত্ৰ *Soumendu Ray* নিৰ্মাণ কৰা হয়। তেওঁ পশ্চিমবংগ চৰকাৰৰ অধীনস্থ ভাৰত–ইটালী চলচ্চিত্ৰ প্ৰতিষ্ঠান ৰূপকলা কেন্দ্ৰৰ চিত্ৰগ্ৰহণ বিভাগৰ উপদেষ্টা আছিল। 

## মৃত্যু
সৌমেন্দু ৰায়ৰ মৃত্যু ২৭ ছেপ্টেম্বৰ ২০২৩ তাৰিখে ৯০ বছৰ বয়সত হয়।

## চলচ্চিত্ৰতালিকা
* *ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ* (১৯৬১)
* *তিন কন্যা* (১৯৬১)
* *অভিযান* (১৯৬২)
* *পলাতক* (১৯৬৩)
* *গুপী গাইন বাঘা বাইন* (১৯৬৯)
* *অৰণ্যেৰ দিন ৰাত্ৰী* (১৯৭০)
* *অশনি সংকেত* (১৯৭৩)
* *সোণাৰ কেল্লা* (১৯৭৪)
* *জন অৰণ্য* (১৯৭৬)
* *শত্ৰঞ্জ কে খিলাড়ি* (১৯৭৭)
* *হীৰোক ৰাজাৰ দেশে* (১৯৮০)
* *ঘৰে-বাহিৰে* (১৯৮৫)
* *চৰাচৰ* (১৯৯৩)
* *অজব গ্ৰামেৰ অজব কথা* (১৯৯৮)

## বঁটা আৰু সন্মান
* ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা 
** ১৯৭৪ – শ্ৰেষ্ঠ চিত্ৰগ্ৰাহক: *অশনি সংকেত* 
** ১৯৭৫ – শ্ৰেষ্ঠ চিত্ৰগ্ৰাহক: *সোণাৰ কেল্লা* 
** ১৯৭৮ – শ্ৰেষ্ঠ চিত্ৰগ্ৰাহক: *শত্ৰঞ্জ কে খিলাড়ি* 
** ১৯৯৩ – শ্ৰেষ্ঠ অ-পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য চলচ্চিত্ৰ চিত্ৰগ্ৰাহক: *সুচিত্ৰা মিত্ৰ* 

* তামিলনাডু ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা 
** ১৯৮২ – শ্ৰেষ্ঠ চিত্ৰগ্ৰাহক: *কণ্ণ সিৱন্থাল মান্ন সিৱাক্কুম* 

* ২০১৫ – বিশেষ চলচ্চিত্ৰ বঁটা, পশ্চিমবংগ চৰকাৰ 
* ২০২০ – সত্যজিৎ ৰায় আজীৱন সাফল্য বঁটা 

## তথ্যসূত্ৰ

## বাহ্যিক সংযোগ
* 

শ্ৰেণী:বঙালী ব্যক্তি
অসমৰ ফেৰী দুৰ্ঘটনা

**অসমৰ ফেৰী দুৰ্ঘটনা** ২০১২ চনৰ ৩০ এপ্ৰিল তাৰিখে অসম ৰাজ্যৰ ধুবুৰী জিলাৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীত সংঘটিত এক ভয়ংকৰ নৌ-দুৰ্ঘটনা। প্ৰায় ৩৫০জন যাত্ৰী বহন কৰা এখন ফেৰী হঠাৎ অহা ধুমুহাত পৰি নদীত উলটি পৰে। এই দুৰ্ঘটনাত অন্ততঃ ১০৮জন লোকৰ মৃত্যু ঘটে আৰু বহু লোক নিখোঁজ হয়।

## দুৰ্ঘটনা
অধিকাৰীসকলৰ মতে, অতিভাৰত পৰিপূৰ্ণ এখন ফেৰী ধুমুহাত পৰি নিয়ন্ত্ৰণ হেৰুৱাই নদীত উলটি যায়। BBC News অনুসৰি ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীত সুৰক্ষা ব্যৱস্থাৰ অভাৱৰ বাবে এইধৰণৰ দুৰ্ঘটনা সাধাৰণ যদিও এইটো সাম্প্ৰতিক সময়ৰ ভিতৰত আটাইতকৈ ভয়াৱহ দুৰ্ঘটনাসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম।

এই দুৰ্ঘটনাটো ধুবুৰী জিলাৰ ফকিৰগঞ্জ গাঁৱৰ ওচৰৰ মেদৰটাৰী অঞ্চলত সংঘটিত হয়, যি গুৱাহাটীৰ পৰা প্ৰায়  পশ্চিমে অৱস্থিত।

ফেৰীখনত লাইফ জেকেট বা লাইফ বোট নথকা আৰু অধিক যাত্ৰী আৰু সামগ্ৰী বহন কৰা হৈছিল বুলি আৰক্ষীয়ে জানিবলৈ দিয়ে। অধিকাংশ যাত্ৰী আছিল স্থানীয় কৃষক আৰু কৃষি-শ্ৰমিক পৰিয়ালৰ লোক।

## প্ৰতিক্ৰিয়া
দুৰ্ঘটনাৰ পাছত ভাৰতীয় সেনা, ৰাষ্ট্ৰীয় দুৰ্যোগ সঁহাৰি বাহিনী আৰু সীমান্ত সুৰক্ষা বাহিনীয়ে উদ্ধাৰ অভিযান আৰম্ভ কৰে।

অসম চৰকাৰে নিহত প্ৰতিজন ব্যক্তিৰ পৰিয়ালক ₹১,৫০,০০০ ক্ষতিপূৰণ ঘোষণা কৰে। গুৰুতৰভাৱে আহত যাত্ৰীসকলক ₹৫০,০০০ সহায় আৰু বিনামূলীয়া চিকিৎসাৰ ব্যৱস্থা কৰা হয়।

ৰাষ্ট্ৰপতি প্ৰতিভা পাটিল আৰু প্ৰধানমন্ত্ৰী মনমোহন সিংয়ে গভীৰ শোক প্ৰকাশ কৰে আৰু কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ পৰা অতিৰিক্ত সহায়ৰ ঘোষণা কৰা হয়।

## প্ৰভাৱ আৰু গুৰুত্ব
২০১২ চনৰ অসম ফেৰী দুৰ্ঘটনাই ৰাজ্যখনত জলপথ পৰিবহণ ব্যৱস্থাৰ সুৰক্ষা বিষয়টো নতুনকৈ আলোচনাৰ কেন্দ্ৰবিন্দু কৰি তোলে। এই দুৰ্ঘটনাৰ পাছত ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীত চলা ফেৰীসমূহৰ অতিভাৰৰ সমস্যা, জীৱন ৰক্ষাৰ সঁজুলি নথকা, আৰু প্ৰতিকূল বতৰৰ সময়ত যাত্ৰা বন্ধ নকৰাৰ দৰে গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়সমূহ পোহৰলৈ আহে। বহু সামাজিক সংগঠন আৰু সংবাদ মাধ্যমে ফেৰী সেৱাত কঢ়া সুৰক্ষা ব্যৱস্থা শক্তিশালী কৰাৰ দাবী তোলে। এই ঘটনাই স্থানীয় জনসাধাৰণৰ মাজত গভীৰ শোকৰ সৃষ্টি কৰাৰ লগতে চৰকাৰক জলপথ পৰিবহণ নীতি পুনৰীক্ষণ কৰিবলৈ বাধ্য কৰে। পৰৱৰ্তী সময়ত কিছুমান ঘাটত সুৰক্ষা নিৰ্দেশনা কটকটীয়া কৰা হয় আৰু দুৰ্ঘটনাগ্ৰস্ত পৰিয়ালসমূহে দীৰ্ঘদিন ধৰি ন্যায় আৰু সহায়ৰ দাবী জনাই আহে। এই দুৰ্ঘটনাটো অসমৰ ইতিহাসত এক উল্লেখযোগ্য নৌ-দুৰ্ঘটনা।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ দুৰ্যোগ
শ্ৰেণী:ধুবুৰী জিলা
শ্ৰেণী:ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদী
বিভৱ কুমাৰ তালুকদাৰ

**বিভৱ কুমাৰ তালুকদাৰ** () এজন ভাৰতীয় সংৰক্ষণবিদ আৰু জীৱবিজ্ঞানী। তেওঁ ভাৰতৰ অসমৰ গুৱাহাটীত অৱস্থিত বন্যপ্ৰাণীৰ অগ্ৰণী বেচৰকাৰী সংস্থা আৰণ্যকৰ প্ৰতিষ্ঠাপক। ই ভাৰতৰ এটা বৈজ্ঞানিক, ঔদ্যোগিক গৱেষণা আৰু আগশাৰীৰ পৰিৱেশ সংস্থা৷

২০০৭ চনৰ পৰা তেওঁ আই ইউ চি এনৰ এছিয়ান ৰাইনো স্পেচিয়েলিষ্ট গ্ৰুপৰ অধ্যক্ষ আৰু ভাৰত চৰকাৰৰ অধীনত থকা নেচনেল ব’ৰ্ড অৱ ৱাইল্ড লাইফৰ সদস্য আছিল। তেওঁ এছিয়ান গঁড় আৰু ইয়াৰ বাসস্থান নিৰীক্ষণ বিষয়ত কাম কৰি আহিছে৷ দক্ষিণ আৰু দক্ষিণ-পূব এছিয়াত কাম কৰি তেওঁ জলবায়ু পৰিৱৰ্তনৰ প্ৰভাৱৰ ফলত এছিয়ান গঁড়ৰ প্ৰতি অহা ভাবুকিৰ বিষয়ে অধ্যয়ন কৰিছে৷
## আৰম্ভণি জীৱন
বিভৱ কুমাৰ তালুকদাৰে ১৯৮৯ চনত বিজ্ঞান শাখাত স্নাতক পৰীক্ষাত অৱতীৰ্ণ হৈছিল৷ এই সময়ছোৱাত তেওঁ যুৱক-যুৱতীসকলক চৰাই চোৱাৰ ক্ষেত্ৰত উৎসাহিত আৰু নিয়োজিত কৰিবলৈ প্ৰকৃতি ক্লাৱ হিচাপে অসমত আৰণ্যক প্ৰতিষ্ঠা কৰে। আশীৰ দশক আৰু নব্বৈৰ দশকৰ আৰম্ভণিৰ সময়ছোৱা অসম ৰাজনৈতিক অশান্তিৰ মাজত আছিল। এই সময়ছোৱাত আৰণ্যক ইতিবাচক খবৰ হিচাপে আহিছিল৷ বৰ্তমান ই উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ সৰ্ববৃহৎ বেচৰকাৰী জীৱ বৈচিত্ৰ্য সংৰক্ষণ আৰু গৱেষণা সংস্থা।
## জীৱন-বৰ্ণনা
ড° বিভৱ কুমাৰ তালুকদাৰ বৰ্তমান আৰণ্যকৰ মহাসচিব আৰু কাৰ্যবাহী সঞ্চালক। বন্যপ্ৰাণী জীৱবিজ্ঞানী, গৱেষক আৰু সংৰক্ষণ কৰ্মীৰে গঠিত এই আৰণ্যকৰ দলটোৰ মুখ্য কাৰ্যালয় ভাৰতৰ গুৱাহাটীত।

২০০৭ চনৰ জুলাইৰ পৰা ২০১০ চনৰ মে' মাহলৈকে তেওঁ ভাৰত চৰকাৰৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বন্যপ্ৰাণী ব’ৰ্ডৰ স্থায়ী সমিতিৰ সদস্য আছিল। ২০১০ চনৰ পৰা ২০১২ চনলৈকে তেওঁ ভাৰত চৰকাৰৰ প্ৰজেক্ট এলিফেণ্ট ষ্টিয়াৰিং কমিটি আৰু ২০১৭–২০৩১ চনৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰীয় বন্যপ্ৰাণী কাৰ্য্য পৰিকল্পনা প্ৰণয়নৰ বাবে সমিতিত আছিল।

তেওঁ অসম ৰাজ্যিক জীৱ বৈচিত্ৰ্য ব’ৰ্ডৰো সদস্য। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ পেচিডাৰ্ম - আই ইউ চি এন এছ এছ চি আফ্ৰিকান হাতী বিশেষজ্ঞ গোট, ১৯৯৯ৰ এখন জাৰ্নেলৰ সম্পাদকীয় মণ্ডলীৰ সদস্য, আফ্ৰিকান গঁড় বিশেষজ্ঞ গোট আৰু এছিয়ান গঁড় বিশেষজ্ঞ গোটৰ সদস্য৷

ভাৰতীয় বিশ্ববিদ্যালয় অনুদান আয়োগৰ নিৰ্দেশনা অনুসৰি ২০২৫ চনৰ জুন মাহত অসমৰ গুৱাহাটীৰ গিৰিজানন্দ চৌধুৰী বিশ্ববিদ্যালয়ে ড° তালুকদাৰক প্ৰেকটিছৰ প্ৰাধ্যাপক হিচাপে নিযুক্তি দিছে। বিশ্ববিদ্যালয়খনে আশা কৰিছে যে ড° তালুকদাৰে অনুশীলনৰ প্ৰাধ্যাপক হিচাপে নিজৰ নতুন ভূমিকাত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক বাস্তৱ জগতৰ অমূল্য অন্তৰ্দৃষ্টি আৰু ব্যৱহাৰিক জ্ঞান প্ৰদান কৰিব পাৰিব। ইয়াৰ দ্বাৰা ৰাষ্ট্ৰীয় শিক্ষা নীতি ২০২০ৰ এটা মূল উদ্দেশ্য পোনপটীয়াকৈ পূৰণ হয়।
## এছিয়ান গঁড় সংৰক্ষণৰ কাম
এছিয়ান গঁড় সংৰক্ষণৰ দিশত কৰা কামৰ বাবে বিভৱ কুমাৰ তালুকদাৰক ২০০৭ চনত এছিয়ান গঁড় বিশেষজ্ঞ গোটৰ অধ্যক্ষ হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হৈছিল।

ইণ্ডোনেছিয়াৰ সংৰক্ষণ সংস্থাসমূহৰ লগতে জটিলভাৱে বিপন্ন জাভা আৰু সুমাত্ৰাৰ গঁড়ৰ সংৰক্ষণ আৰু পৰিচালনাতো তেওঁ অৰিহণা যোগাইছিল।

গঁড় চিকাৰৰ ঘটনা ৰোধ কৰিবলৈ আৰু ইয়াৰ সংৰক্ষণৰ সজাগতাৰ বাবে বিভৱ কুমাৰ তালুকদাৰে ১৯৯৮ চনৰ পৰা আৰম্ভ কৰি বন বিষয়াসকলৰ বাবে আইনী কৰ্মশালা আৰম্ভ কৰে। তেওঁ নিজৰ ৰাজ্যৰ অসম আৰক্ষী, সহস্ত্ৰ সীমা বল (এছ এছ বি) আৰু সীমান্ত সুৰক্ষা বাহিনী (বি এছ এফ)ৰ বাবেও আইনী কৰ্মশালাৰ সমন্বয় কৰিছিল।

## তথ্যসূত্ৰ
আগমনী

**আগমনী** (ইংৰাজীত Agomani বা Agamani বুলিও লিখা হয়) অসম ৰাজ্যৰ ধুবুৰী জিলাৰ এখন গুৰুত্বপূৰ্ণ উপ-বিভাগীয় নগৰাঞ্চল। এই ঠাইখন গংগাধৰ নদীৰ পাৰত অৱস্থিত আৰু ঐতিহাসিক দৃষ্টিকোণৰপৰা যথেষ্ট তাৎপৰ্যপূৰ্ণ। আগমনী প্ৰায়  এলেকাজুৰি বিস্তৃত। 

এই নগৰখন জিলা সদৰ ধুবুৰীৰপৰা প্ৰায় ৫০ কিলোমিটাৰ উত্তৰ-পশ্চিমত অৱস্থিত। ইয়াৰপৰা পশ্চিমবংগৰ সীমান্ত প্ৰায় ১২ কিলোমিটাৰ দক্ষিণে আৰু বাংলাদেশ সীমান্ত প্ৰায় ৮ কিলোমিটাৰ উত্তৰ-পূবে অৱস্থিত। ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ ১৭ উত্তৰ-দক্ষিণ দিশে আগমনীক অতিক্ৰম কৰিছে আৰু ঐতিহাসিক গোহাঁই কমল আলি (পথ) পূব-পশ্চিম দিশে বিস্তৃত। এই দুয়োটা পথ আগমনী নগৰৰ মাজভাগত মিলিত হৈছে, য’ত এখন দৈনিক বজাৰ আৰু বিভিন্ন ধৰণৰ ব্যাৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠান গঢ় লৈ উঠিছে। 

১৯৬৩ চনত আগমনী এখন ভয়ংকৰ ঘূৰ্ণীবতাহত ভয়াবহভাৱে ক্ষতিগ্ৰস্ত হৈছিল। এই প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগত বহু ঘৰ-দুৱাৰ ধ্বংস হৈছিল আৰু বহু লোকৰ মৃত্যু হৈছিল। এই ঘটনাই আগমনীক সেই সময়ত সংবাদ-পত্ৰ, ৰেডিঅ’ আৰু দূৰদৰ্শনত বিশেষভাৱে চৰ্চালৈ আনিছিল আৰু সমগ্ৰ অসমত আগমনী পৰিচিত হৈ পৰে।

## ইতিহাস
আগমনী এখন ঐতিহাসিক পটভূমি থকা অঞ্চল। “আগমনী” নামটো ‘আগমন’ শব্দৰপৰা উদ্ভৱ হোৱা বুলি কোৱা হয়, যাৰ অৰ্থ আগমন বা উপস্থিতি। জনশ্ৰুতি অনুসৰি, মহাপুৰুষ শ্ৰীশ্ৰী শংকৰদেৱে তেওঁৰ ভতিজী আই ভূবনেশ্বৰীৰ বিয়াৰ উদ্দেশ্যে কোচ ৰাজ্যৰ ৰাজকুমাৰ চিলাৰায়ৰ সৈতে সাক্ষাৎ কৰিবলৈ পাটবাউসীৰপৰা নৌকাযোগে যাত্ৰা কৰিছিল। গঙ্গাধৰ নদীৰে যাত্ৰা কৰি তেওঁলোক আগমনী ঘাটত উপস্থিত হৈছিল। এই আগমনৰ ঘটনাৰ স্মৃতিতেই ঠাইখনৰ নাম আগমনী হোৱা বুলি ধাৰণা কৰা হয়, যদিও এই মতটো বিতৰ্কিত। 

আন এক মত অনুসৰি, গৌৰীপুৰৰ জমিদাৰ ৰাজা প্ৰভাত চন্দ্ৰ বৰুৱা আৰু কোচ ৰাজ্যৰ ৰজা নৰনাৰায়ণে ভূমি-সংক্ৰান্তীয় বিবাদ নিষ্পত্তিৰ বাবে এই ঠাইত মিলিত হৈছিল। এই ঐতিহাসিক আগমনৰ স্মৃতিতো এই অঞ্চলৰ নাম আগমনী বুলি জনাজাত হয়। 

## জনসংখ্যা আৰু সমাজ
আগমনী ঘনবসতিপূৰ্ণ অঞ্চল। ইয়াৰ অধিকাংশ বাসিন্দা কৃষিজীৱী যদিও চৰকাৰী চাকৰি, ব্যৱসায় আৰু বাণিজ্যৰ সৈতে জড়িত লোকো আছে। ধান, পাট, গম, শাক-পাচলি আদি ইয়াৰ প্ৰধান কৃষিজ উৎপাদন। সাধাৰণভাৱে আগমনীবাসীৰ আৰ্থ-সামাজিক অৱস্থা সন্তোষজনক। 

এই অঞ্চলত হিন্দু আৰু মুছলমান দুয়ো সম্প্ৰদায়ৰ লোক বসবাস কৰে আৰু বহু বছৰ ধৰি সাম্প্ৰদায়িক সৌহাৰ্দ্য বজাই ৰখা হৈছে। আগমনীত গুৰুত্বপূৰ্ণ সাম্প্ৰদায়িক সংঘাতৰ বিশেষ নথি পোৱা নাযায়। প্ৰখ্যাত অসমীয়া সাহিত্যিক শীলভদ্ৰই লিখা **“আগমনীৰ ঘাট”** উপন্যাসখনে আগমনীক সাহিত্যিক জগততো পৰিচিত কৰি তুলিছে। 

## সুবিধা-সেৱা
আগমনীত বহু চৰকাৰী আৰু বেচৰকাৰী কাৰ্যালয় আছে। ইয়াৰ ভিতৰত চক্ৰ বিষয়াৰ কাৰ্যালয়, উন্নয়ন খণ্ড কাৰ্যালয়, বিদ্যুৎ বিভাগ, ডাকঘৰ, বেংক (ইউচিঅ’ বেংক, ষ্টেট বেংক অৱ ইণ্ডিয়া, বন্ধন বেংক), প্ৰাথমিক স্বাস্থ্য কেন্দ্ৰ, চিকিৎসালয়, বিদ্যালয়-মহাবিদ্যালয়, ইনড’ৰ ষ্টেডিয়াম আৰু মিনি ষ্টেডিয়াম উল্লেখযোগ্য।
  পশ্চিম দিশত অৱস্থিত কালডোবা হাট অঞ্চলটোৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ বাণিজ্য কেন্দ্ৰ।

## শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠান

আগমনীত বহু শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠান আছে, তাৰ ভিতৰত—
* প্ৰগতি মহাবিদ্যালয়
* আগমনী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয় (স্থাপিত: ১৯৪৮)
* ল’ৱাৰ অসম পাব্লিক স্কুল
* আগমনী ছোৱালী উচ্চ বিদ্যালয়
* আগমনী জাতীয় বিদ্যালয়
* আগমনী জুনিয়ৰ কলেজ (স্থাপিত: ২০১৮)
আদি উল্লেখযোগ্য। 

## যাতায়াত
আগমনীত আগমনী ৰেলৱে ষ্টেচন অৱস্থিত। ইয়াত ধুবুৰী–নিউ জলপাইগুড়ী আন্তঃনগৰ ৰেল আৰু ৰাজ্যৰাণী এক্সপ্ৰেছ চলাচল কৰে। ইয়াৰ উপৰি সৰু বাছ আস্থান আছে। ওচৰৰ বিমানবন্দৰ হৈছে ৰূপসী বিমানবন্দৰ, যি প্ৰায় ৩৫ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত অৱস্থিত। 

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ধুবুৰী জিলা
শ্ৰেণী:অসমৰ নগৰ
মূলাগাঁও

**মূলাগাঁও** (ইংৰাজী: Mulagaon) হৈছে ভাৰতৰ অসম ৰাজ্যৰ বঙাইগাঁও জিলাৰ অন্তৰ্গত এখন গাঁও, যি বঙাইগাঁও উপ-জিলা/চাৰ্কলৰ অন্তৰ্গত। গাঁওখনৰ ডাক সূচাংক (PIN ক’ড) হ'ল ৭৮৩৩৮০ আৰু ইয়াৰ গ্ৰাম কোড ৩০১২৭৩।

## ভৌগোলিক অৱস্থান
মূলাগাঁও প্ৰায় ২০৩.৪৫ হেক্টৰ এলেকা জুৰি বিস্তৃত। গাঁওখন বঙাইগাঁও চহৰৰপৰা প্ৰায় ৮–১৪ কিল'মিটাৰ দূৰত অৱস্থিত, যি অঞ্চলটোক বাছ, টেম্পু আৰু ব্যক্তিগত বাহনে অন্যান্য অঞ্চলৰ সৈতে সংযোগ স্থাপন কৰি ৰাখে।

## জনসংখ্যাৰ তথ্য
২০১১ চনৰ ভাৰতীয় জনগণনা অনুসৰি, মূলাগাঁও গাঁওখনত মুঠ জনসংখ্যা আছিল ১৩৩১ জন — য’ত ৬৩৬ পুৰুষ আৰু ৬৯৫ মহিলা আছিল। গাঁওখনৰ লিংগ অনুপাত প্ৰায় ১০৯৩ মহিলা প্ৰতি ১০০০ পুৰুষ, যিটো ৰাজ্যিক গড়ৰ তুলনাত বেছি।

০–৬ বছৰ বয়সৰ শিশু সংখ্যাহে প্ৰায় ১৩৮ জন, যি মুঠজনসংখ্যাৰ প্ৰায় ১০.৩৭% গঠন কৰিছিল।

## শিক্ষা আৰু সাক্ষৰতা
মূলাগাঁও গাঁওখনৰ সাক্ষৰতা হাৰ প্ৰায় ৭৮.২৯%, যিটো ২০১১ চনৰ অসম ৰাজ্যৰ গড় (৭২.১৯%)তকৈ বেছি। পুৰুষৰ সাক্ষৰতা প্ৰায় ৮৩.৯২% আৰু মহিলাৰ প্ৰায় ৭৩.১১% আছিল।

সংগ্ৰহ কৰা তথ্য অনুসৰি, গাঁওখনৰ মুঠ ২৯৫খন পৰিয়াল আছিল।

মূলাগাঁও গাঁওখনত শিক্ষা সংস্থাসমূহৰ ভিতৰত আছে চৰকাৰী প্ৰাথমিক বিদ্যালয় Mulagaon MES School, য’ত স্থানীয় শিশুসকলক প্ৰাথমিক শিক্ষা প্ৰদান কৰা হয়। ইয়াৰ উপৰি চিলাৰায় জাতীয় বিদ্যালয়, মূলাগাঁও ইয়াত অৱস্থিত। 

## সমাজ আৰু বাসিন্দা
মূলাগাঁওতে প্ৰধানকৈ অসমীয়া আৰু কোচ ৰাজবংশী ভাষা ব্যৱহৃত হয়। গাঁওখনত ধাৰ্মিক, সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক একতা বজাই ৰাখে।

## অৰ্থ-সামাজিক জীৱন
গাঁওখনৰ অৰ্থনীতি প্ৰধানকৈ কৃষিভিত্তিক; ধান, পাট, শাক-পাচলি আৰু আন শস্য খেতিত স্থানীয় মানুহ সক্ৰিয়। বহু ঘৰতো শিক্ষা আৰু সেৱাৰ জগতত কাম কৰি অধিক অৰ্থ-উৎপাদন কৰা হৈছে। এছাড়াও সমূহিক আৰু ব্যক্তিগত বাণিজ্যো গাঁওবাসীৰ অৰ্থনৈতিক জীৱনত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা ৰাখে।

## সংস্কৃতি আৰু উৎসৱ
মূলাগাঁও গাঁওবাসীৰ জীৱন সাংস্কৃতিক আৰু পৰম্পৰাগত উৎসৱৰ সৈতে সম্পৃক্ত। গাঁওবাসী প্ৰধানকৈ অসমীয়া আৰু কোচ ৰাজবংশী সংস্কৃতি অনুসৰণ কৰে। ইয়াত বিহু প্ৰধান উৎসৱ হিচাপে উদ্‌যাপন কৰা হয়, য’ত নৃত্য, গীত আৰু স্থানীয় খোৱা-পানীৰ ব্যৱস্থা থাকে। গাঁওখনৰ স্থানীয় লোকসকল একে লগতে মিলি পৰস্পৰৰ উৎসৱত অংশগ্ৰহণ কৰে, যিয়ে ধাৰ্মিক আৰু সামাজিক একতাৰ দৃঢ় প্ৰমাণ। সংস্কৃতিক অনুষ্ঠানৰ সময়ত স্থানীয় নৃত্য, সংগীত আৰু লোককাহিনী সকলোৰে মনোমোহা অভিজ্ঞতা প্ৰদান কৰে আৰু পৰম্পৰা সংৰক্ষণত সহায় কৰে। গাঁওখনৰ শিশু আৰু যুৱকৰ মাজতো এই সাংস্কৃতিক মূল্যবোধ সজীৱ অৱস্থাত থাকে, যিয়ে পৰম্পৰা আৰু আধুনিক শিক্ষাৰ সংযোগ স্থাপন কৰে।

## সংযোগ আৰু পৰিবহণ
মূলাগাঁও পথযোগে আশে-পাশৰ নগৰ আৰু গাঁওসমূহৰ সৈতে সংযুক্ত; নিকটৱৰ্তী বাছ সেৱা উপলব্ধ আৰু ৰেলৱে ষ্টেচনো সহজে লাভ কৰিব পাৰি।

## ওচৰৰ গাঁওসমূহ
মূলাগাঁৱৰ ওচৰৰ আন কিছু গাঁও হৈছে — বৰ্ষণগাঁও, দোচিমাপাৰা, জোগীপাৰা, ভাটিপাৰা আদি।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ গাঁও
শ্ৰেণী:বঙাইগাঁও জিলা
বিবেকানন্দ বিদ্যাপীঠ উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়

**বিবেকানন্দ বিদ্যাপীঠ উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়** হৈছে নিউ বঙাইগাঁৱৰ ৰেলৱে টাউনশ্বিপৰ কেন্দ্ৰীয় কলনী অঞ্চলত ১৯৬৫ চনত প্ৰতিষ্ঠিত এখন বাংলা মাধ্যমৰ বিদ্যালয়। এই বিদ্যালয় SEBAৰ অধীনত চলা বঙালি মাধ্যমৰ বিদ্যালয়। প্ৰাক-বিদ্যালয়ৰপৰা দশম শ্ৰেণীলৈ শিক্ষাৰ ব্যৱস্থা বঙালীত কৰা হয় আৰু উচ্চতৰ মাধ্যমিক শাখাত (একাদশ শ্ৰেণী পৰা দ্বাদশ শ্ৰেণী) কেৱল কলা (Arts) শাখাত অসমীয়াত শিক্ষা দিয়া হয়। বিদ্যালয়খনৰ তিনিটা প্ৰশাসনিক শাখা আছে - প্ৰি-নাৰ্ছাৰীৰপৰা পঞ্চম শ্ৰেণীলৈকে (LP), পঞ্চম শ্ৰেণীৰপৰা 
অষ্টম শ্ৰেণীলৈকে (ME), আৰু নৱম শ্ৰেণীৰপৰা দ্বাদশ শ্ৰেণীলৈকে (উচ্চতৰ)। এই তিনিটা শাখাৰ বাবে পৃথক- পৃথক বিদ্যালয়ৰ ভৱন আছে। বিদ্যালয়খন কো-এডুকেশ্যন পৰিৱেশত চলিছে। 

## ইতিহাস
বিদ্যালয়খন ১৯৬৫ চনত প্ৰতিষ্ঠা হৈছিল। বহুজন প্ৰথম আগ্ৰহী ব্যক্তিৰ প্ৰচেষ্টাত বিদ্যালয়খন আৰম্ভ হৈছিল, য'ত প্ৰথম প্ৰধান শিক্ষক শক্তিপদ চট্টোপাধ্যায় বিশেষভাৱে উল্লেখযোগ্য। বিদ্যালয়খনৰ বাবে অঞ্চলখন ১০০ বছৰলৈ ভাড়াত দিয়া হৈছিল। 

## পোছাক
ছাত্ৰৰ বাবে খাকি পেণ্ট আৰু বগা কমিজ, ছাত্ৰীৰ বাবে ৭ম শ্ৰেণীলৈ সেউজী স্কাৰ্ট আৰু বগা কমিজ। ৮ম শ্ৰেণীৰপৰা ছাত্ৰীয়ে সেউজী সলিকাই বগা চুলাই পৰিধান কৰিব লাগে। 

## প্ৰাৰ্থনা
বিদ্যালয়খন ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় গীত বন্দে মাতৰম গাই আৰম্ভ কৰে। 

## ফলাফল
বিবেকানন্দ বিদ্যাপীঠ বঙাইগাঁৱৰ অন্যতম প্ৰধান বিদ্যালয়। বিদ্যালয়খনৰ ফলাফল প্ৰতি বছৰে উন্নতি হৈছে। বিগত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ ভিতৰত সিদ্ধাৰ্থ শৰ্মা আছিল, যিজনে HSLC পৰীক্ষা ২০০৮ত অসমৰ ভিতৰত ১৩ম স্থান লাভ কৰিছিল। বিশেষকৈ বিদ্যালয়খন সাংস্কৃতিক কাৰ্যকলাপৰ বাবে জনাজাত। 

## ক্ৰীড়া দিৱস
বিদ্যালয়খন প্ৰতিবছৰে ক্ৰীড়া দিৱস আয়োজন কৰে, য’ত বহু ধৰণৰ খেল-ধুলাৰ প্ৰতিযোগিতা অনুষ্ঠিত হয়। 

## বিদ্যালয় পত্ৰিকা
**অৰ্ঘ্য** বিদ্যালয়খনৰ পত্ৰিকা, যিটো ছাত্ৰ-ছাত্ৰী আৰু শিক্ষকে মিলি প্ৰকাশ কৰে। 

## সংস্কৃতি আৰু অনুষ্ঠান
বিবেকানন্দ বিদ্যাপীঠ উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত শিক্ষাৰ সৈতে সংগতি ৰাখি সাংস্কৃতিক জীৱনো সমৃদ্ধ। বিদ্যালয়খনত প্ৰতিবছৰে একাধিক অনুষ্ঠান অনুষ্ঠিত হয়, যেনে স্বাধীনতা দিৱস, ৰবীন্দ্ৰ জয়ন্তী, শিক্ষক দিৱস, সৰস্বতী পূজা, সাংস্কৃতিক প্ৰতিযোগিতা ইত্যাদি। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে নাটক, নৃত্য, গান আৰু বক্তৃতাত অংশগ্ৰহণ কৰে। বিশেষকৈ বঙালি আৰু অসমীয়া পৰম্পৰাগত গান আৰু নৃত্যৰ প্ৰতি আগ্ৰহ আছে। এই অনুষ্ঠানসমূহে শিক্ষাৰ্থীৰ আত্ম-বিশ্বাস বৃদ্ধি কৰে আৰু তেওঁলোকক সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক দিশৰ সৈতে সংযুক্ত কৰে। বিদ্যালয়খনৰ সাংস্কৃতিক কাৰ্যকলাপসমূহে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ মেধা বিকাশৰ লগতে ব্যক্তিত্ব বিকাশত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা ৰাখে। 

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:বঙাইগাঁও জিলা
শ্ৰেণী:অসমৰ বিদ্যালয়সমূহ
ইল্বল আৰু বাতাপী

**ইল্বল আৰু বাতাপি** হিন্দু পৌৰাণিক কাহিনীত অসুৰ ভাতৃ। মহাভাৰতত তেওঁলোকৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰা হৈছে, য'ত তেওঁলোকে লোৱা হত্যাৰ পৰিকল্পনাৰ অন্ত পেলাইছে অগস্ত্য ঋষিয়ে।

## কিম্বদন্তি
মহাভাৰতত লোমশ মুনিয়ে ৰাজকুমাৰ যুধিষ্ঠিৰক ইল্বল আৰু বাতাপি নামৰ দৈত্যৰ কিম্বদন্তি বৰ্ণনা কৰিছে। ভাইসকলৰ জ্যেষ্ঠ ইল্বলে এবাৰ এজন ব্ৰাহ্মণ সন্ন্যাসীক ইন্দ্ৰ দেৱতাৰ সমান পুত্ৰ প্ৰদান কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰা বুলি কোৱা হৈছে। ব্ৰাহ্মণে এই অনুৰোধ নাকচ কৰাত ইল্বলৰ খং উঠিল। বাতাপিক ভেৰা পোৱালি বা ছাগলীলৈ পৰিণত কৰি মাংস ৰান্ধি ব্ৰাহ্মণক পৰিবেশন কৰিছিল। ব্ৰাহ্মণে খাদ্য সম্পূৰ্ণ কৰাৰ পিছত ইল্বলে নিজৰ ভায়েকক নাম ধৰি মাতিলে, আৰু ভায়েকে ব্ৰাহ্মণৰ পেটৰ পৰা তৎক্ষণাত ওলাই আহি তেওঁক হত্যা কৰিলে। ইল্বলে মুখামুখী হোৱা ব্ৰাহ্মণসকলৰ সৈতে একাধিকবাৰ এই কাম কৰিছিল। অগস্ত্য ঋষিৰ সম্মুখীন হওঁতেও ভাতৃদ্বয়ে একে আঁচনিতে লিপ্ত হৈছিল।
যেতিয়া ইল্বলে ঋষিয়ে মাংস ৰূপত খাই পেলোৱা বাতাপিক মাতিলে, তেতিয়া ঋষিয়ে তেওঁক জনাই দিলে যে, তেওঁৰ ভাতৃ ইতিমধ্যে তেওঁৰ পেটত হজম হৈছে। যেতিয়া আতংকিত অসুৰে অগস্ত্যক সুধিলে যে তেওঁ কেনেকৈ তেওঁৰ সেৱা কৰিব পাৰে, তেতিয়া অগস্ত্যই দহ হাজাৰ গৰু আৰু সোণৰ টুকুৰা আৰু দুটা ঘোঁৰাৰ জোৰা লগোৱা সোণৰ ৰথ বিচাৰিলে। 

ৰামায়ণত ইল্বলে ভাতৃৰ মৃত্যুৰ পিছত অগস্ত্যক আক্ৰমণ কৰা বুলি কোৱা হৈছে, তাৰ পিছত তেওঁকো ঋষিৰ ক্ৰোধদৃষ্টিৰে তেওঁক হত্যা কৰা হৈছিল।

ভাগৱত পুৰাণত উল্লেখ আছে যে ইল্বলৰ *বলৱলা* নামৰ এজন পুত্ৰ আছিল, যিজনে উগ্ৰশ্ৰৱাৰ পৰা বিভিন্ন পুৰাণৰ আখ্যান শুনি নৈমিষাৰণ্য বনাঞ্চলত উপস্থিত ঋষিসকলক অশান্তি দিছিল। তীৰ্থযাত্ৰাৰ সময়ত তেওঁক বলোৰামে বধ কৰে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসুৰ
গোলকগঞ্জ

**গোলকগঞ্জ** (ইংৰাজীত Golokganj; কেতিয়াবা Golakganj বা Galakganj বুলিও লিখা হয়) অসম ৰাজ্যৰ ধুবুৰী জিলাত অৱস্থিত এখন সৰু নগৰ। ধুবুৰী জিলাৰ ঐতিহাসিক স্থানসমূহৰ ভিতৰত গোলকগঞ্জ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ নাম।

## ভৌগোলিক অৱস্থান

গোলকগঞ্জ  অৱস্থানত অৱস্থিত। এই নগৰখনৰ গড় উচ্চতা প্ৰায় । গোলকগঞ্জ জিলা সদৰ ধুবুৰীৰ পৰা প্ৰায় ২০ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত অৱস্থিত।

এই অঞ্চলটো গঙ্গাধৰ নদীৰ পূব পাৰত অৱস্থিত আৰু ভাৰত–বাংলাদেশ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সীমান্ত ইয়াৰ পৰা প্ৰায় ৫ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত। গোলকগঞ্জ ইয়াৰ কাষৰীয়া গাঁও আৰু চহৰসমূহৰ বাবে এক প্ৰধান বাণিজ্যিক কেন্দ্ৰ হিচাপে পৰিগণিত। ইয়াৰ মাটি অত্যন্ত উৰ্বৰ।

## জনসংখ্যা
 চনৰ ভাৰতৰ জনগণনা অনুসৰি, গোলকগঞ্জৰ জনসংখ্যা আছিল ৭,৬১২। ইয়াৰ ভিতৰত পুৰুষৰ হাৰ ৫৪% আৰু মহিলাৰ হাৰ ৪৬%। সাক্ষৰতাৰ হাৰ প্ৰায় ৬৩%—পুৰুষৰ ৬৯% আৰু মহিলাৰ ৫৫%। প্ৰায় ১৩% লোক ৬ বছৰৰ তলৰ শিশু। ইয়াত সাধাৰণতে গোৱালপৰীয়া উপভাষা ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

## যাতায়াত
গোলকগঞ্জত ১৯০১ চনত বৃটিছ শাসনকালত নিৰ্মিত এখন পুৰণি ৰেল-সহ-সড়ক সেঁতু আছে, যি বৰ্তমান ব্যৱহাৰযোগ্য নহয়। গোলকগঞ্জ ৰেলৱে ষ্টেচন নগৰৰ মাজভাগত অৱস্থিত আৰু ইয়াক ১৯০৫ চনৰ পূৰ্বে বৃটিছে নিৰ্মাণ কৰিছিল।

২০১১ চনৰ পৰা পুনৰ ৰেল সেৱা আৰম্ভ হৈছে। বৰ্তমান গুৱাহাটী–ধুবুৰী, শিলিগুৰী–ধুবুৰী আৰু বঙাইগাঁও–নিউ জলপাইগুড়ী ৰেল চলাচল কৰে। তদুপৰি, নাগাঁও জিলাৰ শিলঘাটৰ পৰা পশ্চিমবংগৰ আলিপুৰদুৱাৰলৈ সপ্তাহত তিনিদিনীয়া ৰেলো চলি আছে। ওচৰৰ বিমানবন্দৰ হৈছে ৰূপসী বিমানবন্দৰ, যি প্ৰায় ১৫ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত অৱস্থিত। কুচবিহাৰ, শিলিগুৰী আৰু গুৱাহাটীৰ সৈতে বাছ সেৱা সুসংযুক্ত।

## শিক্ষা
গোলকগঞ্জত ১৯৭৩ চনত প্ৰতিষ্ঠিত চিলাৰায় মহাবিদ্যালয় অৱস্থিত। এই মহাবিদ্যালয়ক উন্নীত কৰি ধুবুৰী জিলাৰ প্ৰথম বিশ্ববিদ্যালয় স্থাপন কৰাৰ পৰিকল্পনা চলি আছে। ইয়াৰোপৰি ইয়াত শিক্ষক প্ৰশিক্ষণ কেন্দ্ৰ (B.T.C), DIET কেন্দ্ৰ, প্ৰস্তাৱিত ITI, কস্তূৰবা গান্ধী বালিকা বিদ্যালয় আৰু কেইবাখনো উচ্চ আৰু উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয় আছে।

## শিল্প
* দত্ত ফুড প্ৰডাক্টছ (দাদাগিৰি)

## বাণিজ্যিক কেন্দ্ৰ
* জগন্নাথ ভাণ্ডাৰ  
* ৰিলায়েন্সৰ ‘‘Smart Point’’  
* ‘‘Mall for U’’

## ৰাজনীতি
গোলকগঞ্জ ধুবুৰী লোকসভা সমষ্টিৰ অন্তৰ্গত। গোলকগঞ্জ বিধানসভা সমষ্টিৰ বৰ্তমান বিধায়ক হৈছে শ্ৰী আব্দুছ চোবাহান আলী চৰকাৰ (ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছ)।

## আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বাণিজ্য কেন্দ্ৰ
ভাৰত চৰকাৰে শেহতীয়াকৈ লক্ষীমাৰীত (ভাৰত–বাংলাদেশ সীমান্ত) এখন আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বাণিজ্য কেন্দ্ৰ আৰম্ভ কৰিছে। এই স্থানখন গঙ্গাধৰ নদীৰ পশ্চিম পাৰত অৱস্থিত আৰু গোলকগঞ্জ নগৰৰ পৰা প্ৰায় ৪ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ধুবুৰী জিলা
চোকাপাৰা

**চোকাপাৰা** অসমৰ ধুবুৰী জিলাৰ বিলাসীপাৰা উপ-বিভাগৰ অন্তৰ্গত লক্ষীগঞ্জ গাঁও পঞ্চায়তৰ অধীনস্থ এখন গাঁও। এই গাঁওখন বিলাসীপাৰা চহৰৰ পৰা প্ৰায় ৭ কিলোমিটাৰ উত্তৰে অৱস্থিত। পূৰ্বৰ গোৱালপাৰা জিলাৰ অন্যতম পুৰণি ৰাজহ গাঁও হিচাপে চোকাপাৰাৰ ঐতিহাসিক গুৰুত্ব আছে। ২০০১ চনৰ ভাৰতীয় জনগণনা অনুসৰি গাঁওখনৰ জনসংখ্যা আছিল ১,১৪৮ জন আৰু মুঠ ২৫৩টা পৰিয়াল আছিল। ইয়াৰ প্ৰায় ৫২% পুৰুষ আৰু ৪৮% মহিলা।

## ইতিহাস
‘‘চোকাপাৰা’’ নামটোৰ উৎস সম্পৰ্কে এক জনপ্ৰিয় লোককথা প্ৰচলিত। স্থানীয় ভাষাত ‘চোকা’ মানে তীক্ষ্ণ বা সতৰ্ক আৰু ‘পাৰা’ মানে গাঁও। লোককথা অনুসৰি, প্ৰাচীন কালত গাঁওখন ঘন জংঘলেৰে আৱৃত আছিল আৰু সন্ধিয়া সময়ত ‘ডাইনী’ নামৰ অলৌকিক শক্তিৰ ভয়ত ওচৰৰ গাঁওবাসীয়ে এই অঞ্চললৈ অহাৰ সাহস নকৰে। এই সতৰ্কতা আৰু ভয়ৰ পৰাই গাঁওখনৰ নাম চোকাপাৰা হোৱা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।

## মানুহ
চোকাপাৰা গাঁওখনত হিন্দু আৰু মুছলমান সম্প্ৰদায়ৰ মানুহ প্ৰায় সমান অনুপাতত বসবাস কৰে আৰু দীৰ্ঘদিন ধৰি সম্প্ৰীতিৰে একেলগে বাস কৰি আহিছে। হিন্দুসকল মূলত নাথ সম্প্ৰদায়ৰ আৰু জোগী হিচাপে পৰিচিত। মুছলমানসকলে ইছলাম ধৰ্মৰ ছুন্নী শাখা অনুসৰণ কৰে। পৰম্পৰাগতভাৱে গাঁওখনত ‘গাঁওবুঢ়া’ প্ৰথা চলি আহিছে, যিয়ে সৰু-মজলীয়া বিবাদ নিষ্পত্তি কৰে।

## ভাষা
চোকাপাৰাৰ লোকসকলে প্ৰধানকৈ গোৱালপাৰীয়া উপভাষাত কথা কয়, যি অসমীয়া ভাষাৰ এক উপভাষা। চৰকাৰী কাম-কাজ আৰু শিক্ষাৰ মাধ্যম হিচাপে অসমীয়া আৰু ইংৰাজী ভাষাৰ ব্যৱহাৰ হয়।

## সংস্কৃতি
চোকাপাৰাৰ সংস্কৃতি সামগ্ৰিক অসমীয়া সংস্কৃতিৰ অংশ। ইয়াত হিন্দু, ইছলাম আৰু স্থানীয় লোক-সংস্কৃতিৰ সমন্বয় দেখা যায়। গামোচা, জাপি, শৰাই আদি সাংস্কৃতিক প্ৰতীকসমূহ গাঁওবাসীৰ দৈনন্দিন জীৱনৰ অংশ। তামোল-পান খোৱাৰ প্ৰচলন ইয়াৰ এটা বিশেষ সাংস্কৃতিক বৈশিষ্ট্য।

## অৰ্থনীতি
পৰম্পৰাগতভাৱে চোকাপাৰাৰ অৰ্থনীতি কৃষিনিৰ্ভৰ। ধান ইয়াৰ প্ৰধান শস্য। ইয়াৰ উপৰিও সৰিয়হ, পাট, তেলবীজ, শাক-পাচলি আদি খেতি কৰা হয়। বৰ্তমান নতুন প্ৰজন্মে ব্যৱসায়, শিক্ষা আৰু বিভিন্ন পেছাত আগ্ৰহ দেখুৱাইছে। আত্মসহায়ক গোটসমূহো গাঁওখনত সক্ৰিয়।

## শিক্ষা
শিক্ষাই চোকাপাৰা গাঁওখনত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ স্থান দখল কৰি আছে। গাঁওখনত ১৯৩৩ নং চোকাপাৰা নিম্ন বুনিয়াদী বিদ্যালয় (স্থাপিত ১৯৬২) আৰু এখন কন্যা উচ্চ বিদ্যালয় আছে। ইয়াৰ উপৰিও লাখিগঞ্জ উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ো ইয়াত অৱস্থিত। বহু গাঁওবাসী শিক্ষক, চৰকাৰী কৰ্মচাৰী আৰু বিভিন্ন পেছাত নিযুক্ত।

## ক্ৰীড়া আৰু উৎসৱ
ভলীবল, ক্ৰিকেট, ফুটবল, বেডমিণ্টন আৰু কবাডী চোকাপাৰাৰ জনপ্ৰিয় ক্ৰীড়া। কেতিয়াবা গাঁওখনৰ কবাডী দল উপ-বিভাগত বিশেষ খ্যাতি লাভ কৰিছিল। বিহু, ঈদুল ফিতৰ, ঈদুল আজহা, দুৰ্গা পূজা আদি উৎসৱসমূহ ইয়াত সমান উৎসাহেৰে পালন কৰা হয়।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ গাঁও
লোমশ মুনি

**লোমশ মুনি** হিন্দু গ্ৰন্থত উল্লেখ কৰা এজন ঋষি। মহাভাৰতত তেওঁক আটাইতকৈ বেছি উল্লেখ কৰা হৈছে, য'ত তেওঁ পাণ্ডৱসকলক অৰণ্যত নিৰ্বাসনৰ সময়ছোৱাত কেইবাটাও কিম্বদন্তি বৰ্ণনা কৰিছে।
## সাহিত্যত
### মহাভাৰত
মহাভাৰতত লোমশে ইন্দ্ৰক শ্ৰদ্ধাঞ্জলি জনাবলৈ ইন্দ্ৰলোক ভ্ৰমণ কৰা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। তেওঁ তাত দেখিলে যে, দেৱতাৰ সিংহাসনৰ আধাত পাণ্ডৱ অৰ্জুন বহি আছিল। ইন্দ্ৰই ঋষিক বুজাই দিলে যে অৰ্জুন তেওঁৰ পুত্ৰ হোৱাৰ গুণে তেওঁৰ লগত সিংহাসন ভাগ কৰিছিল, আৰু ৰাজকুমাৰৰ জন্ম আৰু পৰিচয়ৰ পৰিস্থিতিৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰিছিল। তেওঁ ঋষিক পৃথিবীলৈ, কাম্যকৰ অৰণ্যলৈ উভতি যাবলৈ নিৰ্দেশ দিলে আৰু যুধিষ্ঠিৰক আশ্বাস দিয়ক যে, তেওঁৰ ভাতৃয়ে সৰগীয় অস্ত্ৰ লাভ কৰি তেওঁৰ ওচৰলৈ ঘূৰি আহিব, আৰু তেওঁ বাকী পাণ্ডৱসকলৰ সৈতে তেওঁক তীৰ্থস্থানত স্নান কৰিবলৈ ক’ব। দেৱতাই যুধিষ্ঠিৰক অৰণ্যত বাস কৰা ৰাক্ষসৰ পৰা ৰক্ষা কৰাৰ কথা ক’বলৈও ঋষিক আদেশ দিছিল। সেই অনুসৰি লোমাশে যুধিষ্ঠিৰলৈ গৈ পূৰ্বতে উল্লেখ কৰা ইন্দ্ৰৰ বাৰ্তা প্ৰেৰণ কৰে আৰু তীৰ্থযাত্ৰাৰ সময়ত তেওঁৰ লগত যাবলৈ আগবঢ়ায়। যুধিষ্ঠিৰৰ অধাৰ্মিক শত্ৰুৰ সফলতাৰ অভিযোগ শুনি লোমশে ৰাজকুমাৰক ধৰ্মৰ স্বৰূপ সম্পৰ্কে প্ৰচাৰ কৰিলে। অসুৰৰ ওপৰত দেৱতাৰ শ্ৰেষ্ঠত্বৰ উদাহৰণ দি ঋষিয়ে তেওঁক আশ্বাস দিলে যে যিসকলে ধৰ্ম পালন নকৰে তেওঁলোকৰ ধ্বংস হ'ব। ঋষিয়ে পাণ্ডৱসকলৰ আগত অগস্ত্য, ৰাম, পৰশুৰাম আৰু ঋষ্যশৃংগৰ দৰে কেইবাজনো ব্যক্তিৰ কাহিনী আমোদ দিছিল। নৈমিষাৰণ্য, গয়া, যমুনা নদী আদি কেইবাটাও পবিত্ৰ স্থান ভ্ৰমণৰ সময়ত তেওঁলোকৰ লগত গৈছিল আৰু তেওঁলোকক ইয়াৰ তাৎপৰ্য্য বুজাই দিছিল।

ইন্দ্ৰই বৃত্ৰক বধ কৰাৰ কিম্বদন্তি লোমশে বৰ্ণনা কৰিছে।

### পদ্ম পুৰাণ
পদ্মপুৰাণত নাৰদে বৰ্ণনা কৰামতে গন্ধৰ্ব জাতিৰ পাঁচগৰাকী কুমাৰী লোমশ ঋষিৰ পুত্ৰৰ প্ৰেমত পৰিছিল। মুনিপুত্ৰই তেওঁলোকৰ আগ্ৰহক অস্বীকাৰ কৰিলে আৰু যেতিয়া তেওঁলোকে তেওঁক বলপূৰ্বকভাৱে দাবী কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিলে, তেতিয়া তেওঁ সেই পাঁচ কুমাৰীক পিশাচলৈ ৰূপান্তৰিত কৰিলে আৰু তেওঁলোকেও তেনেদৰে থাকিল। তেওঁলোকৰ দুৰ্দশাৰ প্ৰতি দুখ অনুভৱ কৰি ঋষিয়ে তেওঁলোকক নৰ্মদা নদীৰ পবিত্ৰ পানীত গা ধুবলৈ দিলে, যাৰ ফলত তেওঁলোক তেওঁলোকৰ আদি ৰূপলৈ ঘূৰাই পালে। লোমশই পুত্ৰক পাঁচগৰাকী কুমাৰীকে পত্নী হিচাপে লৈ নদীৰ পাৰত একেলগে থাকিবলৈ পৰামৰ্শ দিলে।

### স্কন্দ পুৰাণ
স্কন্দ পুৰাণত লোমশে কেইবাটাও কিম্বদন্তি বৰ্ণনা কৰিছে, যেনে সমুদ্ৰ মন্থন আৰু বিৰোচনৰ নেতৃত্বত অসুৰ আৰু ইন্দ্ৰৰ নেতৃত্বত দেৱসকলৰ মাজত হোৱা সংঘাত।

### তুলসী ৰামায়ণ
তুলসী ৰামায়ণত লোমশে এবাৰ ব্ৰাহ্মণৰ সগুণ (যোগ্য নিৰপেক্ষ) পূজাৰ ওপৰত নিৰ্গুণ (অযোগ্য নিৰপেক্ষ) পূজাৰ গুণৰ বিষয়ে বক্তৃতাত লিপ্ত হোৱা বুলি কোৱা হৈছে। ভুশুন্দি ঋষিয়ে এই মতামত গ্ৰহণ কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰিলে। ক্ৰোধত লোমশই তেওঁক কাউৰী হ'বলৈ অভিশাপ দিলে, যাৰ ফলত তেওঁৰ নাম কাকভুশুন্দি ৰখা হ'ল।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ঋষি
বিদ্যাপতি ধাম

**বিদ্যাপতি ধাম** (মৈথিলী: विद्यापति धाम) হৈছে ভগৱান শিৱক উৎসৰ্গিত এখন প্ৰখ্যাত হিন্দু ধৰ্মীয় স্থান। এই ধামখন মৈথিলী সাহিত্যৰ মহান কবি বিদ্যাপতিৰ সৈতে ওতপ্ৰোতভাৱে জড়িত আৰু ইয়াক বিদ্যাপতিৰ নিৰ্বাণ স্থান হিচাপেও গণ্য কৰা হয়। এই ধৰ্মস্থানখন ভাৰতৰ বিহাৰ ৰাজ্যৰ মিথিলা অঞ্চলৰ অন্তৰ্গত সমস্তিপুৰ জিলাৰ বিদ্যাপতি নগৰ গাঁৱত অৱস্থিত। মন্দিৰ প্ৰাঙ্গণত অৱস্থিত শিৱলিঙ্গত পবিত্ৰ জলাভিষেক অৰ্পণ কৰাৰ বাবে এই স্থান অঞ্চলটোত বিশেষভাৱে প্ৰসিদ্ধ। এই ধামখন **বালেশ্বৰ স্থান** নামেও পৰিচিত।

## বৰ্ণনা
বিদ্যাপতি ধাম হৈছে মিথিলা অঞ্চলৰ ইতিহাস আৰু লোককথাৰ সৈতে জড়িত এখন গুৰুত্বপূৰ্ণ ধৰ্মীয় স্থান। জনশ্ৰুতি অনুসৰি, মহান মৈথিলী কবি বিদ্যাপতিয়ে নিজৰ জীৱনৰ শেষ সময় এই স্থানতে অতিবাহিত কৰিছিল। প্ৰতিবছৰে বিহাৰ চৰকাৰৰ উদ্যোগত তিনিদিনীয়া **বিদ্যাপতি ৰাজকীয় মহোৎসৱ** এই মন্দিৰ প্ৰাঙ্গণত অনুষ্ঠিত হয়। এই উৎসৱৰ সময়ত ভাৰত বা বিহাৰ চৰকাৰৰ বিশিষ্ট ৰাজনৈতিক নেতা আৰু মন্ত্ৰীসকলৰ উপস্থিতি লক্ষ্য কৰা যায়। এই মহোৎসৱখনক বিহাৰ চৰকাৰে ৰাজ্যিক উৎসৱ হিচাপে স্বীকৃতি প্ৰদান কৰিছে।

বিদ্যাপতি ধাম কেৱল এটা ধৰ্মীয় স্থানেই নহয়, ই মিথিলা অঞ্চলৰ সাহিত্যিক আৰু সাংস্কৃতিক পৰিচয়ৰো এক গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰতীক। এই স্থানখন মৈথিলী ভাষা, ভক্তি সাহিত্য আৰু লোকবিশ্বাস সংৰক্ষণ আৰু প্ৰচাৰত উল্লেখযোগ্য ভূমিকা পালন কৰি আহিছে।

## লোককথা
লোককথা অনুসৰি, এই স্থানখন ভগৱান শিৱ, তেওঁৰ ভক্ত বিদ্যাপতি আৰু মা গঙ্গাৰ সৈতে জড়িত। কোৱা হয় যে গঙ্গা দেৱীক সাক্ষাৎ কৰিবলৈ যাত্ৰাৰ সময়ত বিদ্যাপতি এই স্থানত ভাগৰি পৰিছিল। তেতিয়া মা গঙ্গাই নিজে এই স্থানলৈ আহি নিজৰ ভক্তক সাক্ষাৎ কৰিছিল।

মন্দিৰ প্ৰশাসনৰ মতে, জীৱনৰ অন্তিম সময়ত বিদ্যাপতি গঙ্গা নদী অভিমুখে যাত্ৰা কৰিছিল। এই স্থানত আহি তেওঁ অত্যন্ত ক্লান্ত হৈ পৰে আৰু এগৰাকী গোৱালকক গঙ্গা নদী কিমান দূৰত আছে বুলি সোধে। গোৱালকে উত্তৰ দিয়ে যে নদীখন প্ৰায় আঢ়ৈৰ পৰা তিনি কোষ দূৰত। এই কথা শুনি বিদ্যাপতিয়ে কয়—যদি মই ইমান দূৰৰ পৰা গঙ্গাক মাতিব পাৰোঁ, তেন্তে মা গঙ্গাই কিয় ইয়ালৈ আহিব নোৱাৰে? জনশ্ৰুতি অনুসৰি, তাৰ পিছতেই গঙ্গা নদীৰ প্ৰৱাহ এই স্থানলৈ আহে আৰু বিদ্যাপতিয়ে ইয়াতেই জীৱনৰ শেষ মুক্তি লাভ কৰে। এই কাৰণেই এই স্থানখন বিদ্যাপতিৰ নিৰ্বাণ স্থান হিচাপে জনপ্ৰিয় হৈ উঠে।

## তথ্যসূত্ৰ