open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
কুকুৰনেচীয়া মানুহ

**কুকুৰনেচীয়া মানুহ** হৈছে অৰুণ শৰ্মাৰ এখন উল্লেখযোগ্য নাটক। এই নাটকখন প্ৰথমে ১৯৬৫ চনত হোমেন বৰগোহাঞিৰ সম্পাদনাত প্ৰকাশিত 'নীলাচল' আলোচনীত প্ৰকাশ পাইছিল। ১৯৮২ চনত আকাশবাণীৰ সৰ্বভাৰতীয় নাট প্ৰতিযোগিতাত নাটকখনে দ্বিতীয় পুৰস্কাৰ লাভ কৰিছিল। আকাশবাণী গুৱাহাটী কেন্দ্ৰৰ লগতে গুৱাহাটী দূৰদৰ্শনৰ পৰাও নাটকখন সম্প্ৰচাৰিত হৈ গৈছে। নাটকখনৰ এতিয়ালৈকে ইংৰাজীলৈ অনূদিত দুটা ৰূপ পোৱা গৈছে। সাহিত্য অকাদেমীৰ আলোচনী contemporary Indian literature-ত প্ৰতিম শৰ্মাই কৰা ইংৰাজী অনুবাদ প্ৰকাশ পাইছিল ২০০৩ চনৰ ফ্ৰেব্ৰুৱাৰী সংখ্যাত। আনটো ইংৰাজী অনূদিত ৰূপ 'কথা প্ৰকাশনে' প্ৰকাশ কৰা উত্তৰ-পূবৰ সাহিত্য সংখ্যাটিত প্ৰকাশ পাইছিল। অনুবাদক হৈছিল ৰুমা ফুকন। 
## লেখকৰ পৰিচয়ঃ

অৰুণ শৰ্মা (১৯৩১-২০১৭) একাধাৰে এজন নাট্যকাৰ, ঔপন্যাসিক, প্ৰবন্ধ লিখক, কবি তথা অনাতাঁৰ শিল্পী আছিল। 'শ্ৰী নিবাৰণ ভট্টাচাৰ্য' নাটকৰ বাবে খ্যাত। অৰুণ শৰ্মাদেৱ আশীৰ্বাদৰ ৰং শীৰ্ষক উপন্যাস খনৰ বাবে ১৯৯৮ বৰ্ষত সাহিত্য অকাডেমি বঁটা আৰু ২০০৩ বৰ্ষত সংগীত নাটক অকাডেমি বঁটা লাভ কৰে। ভাৰত চৰকাৰৰ পৰা উক্ত দুয়োটা বঁটা লাভ কৰা তেওেঁই একমাত্ৰ অসমীয়া। তেওঁ পঞ্চাছখনৰো অধিক অনাতাঁৰ নাটক আৰু অনাতাঁৰ ৰূপক ৰচনা কৰিছে।

## নাটকখনৰ বিষয়বস্তু আৰু সাৰাংশ
কাহিনীটো এটি কুকুৰনেচীয়া ল'ৰাক লৈ ৰচিত। কিন্তু মূল বক্তব্যৰপিনৰপৰা কুকুৰনেচীয়া ল'ৰাটোৰে বিশ্বৰ সমগ্ৰ সংখ্যালঘু সম্প্ৰদায়ক প্ৰতিনিধিত্ব কৰাৰ অৰ্থ বুজাবলৈ চেষ্টা কৰা হৈছে। আৰু দেখুৱাব খোজা হৈছে ছিন্নমূল মানুহ যেতিয়া সংখ্যালঘু হিচাপে পৰিগণিত হয়, তেতিয়া তেওঁলোকৰ জীৱনৰ কি পৰিণতি হয়। প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগ, নাইবা মানব-কৃত ৰাজনৈতিক-অৰ্থনৈতিক আদি কোনো কাৰণত কেতিয়াবা একোটা জনগোষ্ঠী মূলৰপৰা বিচ্ছিন্ন হৈ পৰে। কিন্তু বুৰঞ্জীয়ে এটা কৰুণ সত্য প্ৰতিষ্ঠা কৰিছে। সি হ'ল-এবাৰ ছিন্নমূল যি মানৱ, তাৰ পুনৰ সংস্থাপন এটা অতি জটিল প্ৰক্ৰিয়া। তেওঁ নতুন ভূমিতো সমাদৃত নহয়, আৰু কেনেবাকৈ পূৰ্ব্বৰ ভূমিলৈ প্ৰত্যাবৰ্তনৰ সুযোগ ওলালেও তেওঁৰ কণ্ঠত মানবীয় অধিকাৰৰ দাবী সদায় অস্ফুট, অবদমিত। এজন এংলো-ইণ্ডিয়ান ইংলণ্ডত ইংৰাজ বুলি পৰিচিত হোৱাৰ উপায় নাই। এজন কানাডীয়-ফৰাচী ফ্ৰান্সলৈ উভতি গ'লে তেওঁ সদায় অনুগ্ৰহ প্ৰাৰ্থী হৈ থাকে। তিনিপুৰুষ অসমত চিৰ-অনুগ্ৰহ-প্ৰাৰ্থী হৈ থকাৰ পাছত এটি বঙালী পৰিয়ালৰ এজন মানুহ কলিকতাত গৈ "আসামেৰ-বাঙালী" হোৱাৰ কাৰণে, এটি কামৰ বাবে সম্পূৰ্ণ যোগ্যতা থকা সত্ত্বেও, কামটো কৰাৰপৰা বঞ্চিত হ'ল। 

ছিন্নমূল মানুহৰ এই চিৰবঞ্চনা, সিয়েই হৈছে এই নাটকৰ মূল বক্তব্য। 

নাটকখনত কুকুৰনেচীয়া মানুহৰ সন্তান ৰমু সমগ্ৰ সংখ্যালঘু সম্প্ৰদায়ৰ প্ৰতিনিধি স্বৰূপ। অধ্যাপক অশোক চৌধুৰীয়ে কুকুৰনেচীয়া মানুহৰ সন্তান ৰমুক ৰামচাং হাবিৰ পৰা ধৰি আনি নিজৰ ঘৰত ৰাখি প্ৰকৃত মানুহৰ ৰূপত গঢ় দিবলৈ চেষ্টা কৰি সফল হৈছে। কিন্তু সমাজৰ পৰা বিচ্ছিন্ন হৈ থকা কুকুৰনেচীয়া মানুহৰ সন্তান ৰমুক মানুহে সমাজত আদৰি ল'ব পৰা নাই। সেয়ে সি নৃপতি বৰুৱাৰ দৰে কিছুমান স্বাৰ্থদ্ধ মানুহৰ কৱলত পৰি মানৱীয় অধিকাৰ, পাপ্য সা-সুবিধাৰ পৰা বঞ্চিত হ'ব লগা হৈছে। কিন্তু সি হতাশ নহৈ নিজে নিজৰ অধিকাৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ সংগ্ৰাম কৰি যাবলৈ সিদ্ধান্ত লৈছে।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমীয়া নাটক
ভাৰতৰ সেনা অভিযানৰ তালিকা

**ভাৰতৰ সেনা অভিযানৰ তালিকা**ত ভাৰতীয় সশস্ত্ৰ বাহিনীৰ ভাৰতীয় স্থলসেনা, ভাৰতীয় বায়ুসেনা আৰু ভাৰতীয় নৌসেনাক সামৰি লোৱা ভাৰত গণৰাজ্যৰ সামগ্ৰিক একত্ৰিত সামৰিক বাহিনীৰ বিভিন্ন কাৰ্যকলাপ তালিকাভূক্ত কৰা হৈছে। ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে সশস্ত্ৰ বাহিনীৰ প্ৰধান সেনাধ্যক্ষ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে। আনুমানিক মুঠ সক্ৰিয় বাহিনী ১,৩২৫,০০০ জোৱানৰ সৈতে, বিশ্বৰ দ্বিতীয় বৃহত্তম সশস্ত্ৰ বাহিনী বজাই ৰাখে। 

## তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:সামৰিক অভিযান
শ্ৰেণী:তালিকাসমূহ
বৰপেটা আতচবাজী

**বৰপেটাৰ আতচবাজী** হ'ল বৰপেটাৰ এক উল্লেখযোগ্য পৰম্পৰাগত থলুৱা সামগ্ৰীৰ নিৰ্মাণ কাৰ্য। বৰপেটা আতচবাজীৰ পৰম্পৰাটো অনুমাণিক ঊনবিংশ শতিকাৰ আগভাগৰপৰা চলি আহিছে। সম্ভৱতঃ বিহাৰৰপৰা তথা আতচবাজী নিৰ্মাণৰ জ্ঞান থকা এজন লোকৰপৰা থলুৱা মানুহে আতচবাজী সাজিবলৈ শিকিছিল। পাছলৈ সিয়েই এটা পৰম্পৰাত পৰিণত হ'ল। থলুৱা কেবাজনো লোকে এই আতচবাজী নিৰ্মাণ কৰি বিবাহ, দৌলোৎসৱ আদিত সেইবোৰ ব্যৱহাৰ কৰিছিল। বৰ্তমান বজাৰত পোৱা আতচবাজী লগত ইয়াৰ পাৰ্থক্য আছে। ইয়াৰ এটা বিশেষত্ব এই যে আতচবাজী সজা মানুহ নিজেই আহি বিচৰা মতে সেইবোৰ ফুটাই দি যায়। বিভিন্নপ্ৰকাৰৰ আতচবাজীৰ ভিতৰতে কেইবিধমান হ'ল- ম'তাৰ গছ, ফুলজাৰি, ৰকেট, চেৰেকী গছ, উৰণ চেৰেকী, আচমান গুল্লা ইত্যাদি। আতচবাজী তৈয়াৰ কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা বাৰুদখিনি তেওঁলোকে নিজেই তৈয়াৰ কৰি লয়। যখাৰ, ছালফাৰ, বগৰী, এঙাৰ আদি বিভিন্ন বাখৰৰ মিশ্ৰণ ঘটাই বাৰুদবোৰ তৈয়াৰ কৰা হয়। বৰপেটাৰ আতচবাজীৰ লগত জড়িত হৈ আছে ফানুচ পৰম্পৰা। বৰপেটাৰ আতচবাজী উল্লেখযোগ্য লক্ষ্মী নাবিক আৰু মণি মিস্ত্ৰীয়ে এই ফানুচ নামৰ বিশেষ আকাশবন্তিৰ সূচনা কৰে। ফানুচ দীপাৱলী আৰু বৰপেটাৰ ফাকুৱা উৎসৱৰ লগত সংগতি ৰাখি গোন্ধ যাত্ৰাৰদিনাখনৰপৰা প্ৰদৰ্শন কৰা হয়। উল্লেখযোগ্য যে বিয়া-বাৰু আদিৰ দৰে ব্যক্তিগত অনুষ্ঠানত ফানুচ প্ৰদৰ্শন কৰা নহয়। দৌল উৎসৱৰ সময়ত নিঃসন্তান মহিলাই সন্তান লাভৰ আশাৰে ফানুচ উৰুৱায়। ৰং-বিৰঙৰ কাগজত আঠা খুৱাই লগলগাই ফানুচ প্ৰস্তুত কৰা হয়। ই দেখাত ধান থোৱা ডুলিৰ নিচিনা। মুখত বাঁহৰ পাতল কামী ঘূৰণীয়াকৈ ঘেৰ দি কেইজনমান মানুহ লৈ মেলি ধৰা হয়। তলত জুই ধৰি তাৰ ভিতৰত গেছ জমা হ'বলৈ দিয়ে। ফানুচৰ ভিতৰত এৱাঁ সূতা একোছা পেট্ৰ'লেৰে তিয়াই গেছ জমা হোৱাৰ পাছত জুই জ্বলাই এৰি দিয়া হয়। বৰ্তমান বৰপেটাৰ আতচবাজী বিশেষ জনপ্ৰিয়তা লাভকৰা দেখা গৈছে। ইং ২০০৭ চনত অসমত অনুষ্ঠিত হোৱা ৰাষ্ট্ৰীয় গেমছৰ আৰম্ভণি আৰু সামৰণি অনুষ্ঠানত বৰপেটাৰ আতচবাজী প্ৰদৰ্শন কৰা হৈছিল।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ থলুৱা সামগ্ৰী
অসমৰ পুথিচিত্ৰ: অজামিলোপাখ্যান

**অসমৰ পুথিচিত্ৰ: অজামিলোপাখ্যান** মহাপুৰুষ শঙ্কৰদেৱে পদবন্ধ কৰা ষষ্ঠস্কন্ধ ভাগৱতৰ অংশ। অজামিল-উপাখ্যান খনিয়ে মধ্যযুগীয় সত্ৰীয়া আৰু ৰাজপৃষ্ঠপোষকতাৰে সমৃদ্ধ গড়গঞা-উভয় চিত্ৰশৈলীৰ যোগেদি আত্মপ্ৰকাশ কৰা দেখা যায়। সত্ৰীয়া চিত্ৰশৈলীৰ প্ৰথমখনি পুথিচিত্ৰ দক্ষিণপাট সত্ৰৰ পুথিশালাত থকা বুলি জনা যায়। এই পুথিখনিৰ বৈশিষ্ট্য হ'ল - কথা আৰু চিত্ৰিকাৰ চাৰিওফালে ভিন্ন ৰঙৰ পুষ্প-লতিকাৰ মণ্ডন কৰ্মৰ সংযোজন (গৌৰৱময় অসম, চিত্ৰফলক নং ৫৬) এই শৈলীৰ দ্বিতীয়খনি সাঁচিপতীয়া পুথি কামৰূপ জিলাৰ পুৰণি বুৰ্কা সত্ৰত আছে। ১৩.৪ X ৩৫ ছে.মি. জোখৰ এই পুথিচিত্ৰখনিৰ কিছু সংখ্যক ফলকৰ দুয়োমূৰ আংশিকভাবে নষ্ট হৈছে। পুথিচিত্ৰখনিৰ কেইটামান ফলক তেজপুৰৰ অসম চিত্ৰকলা সংগ্ৰহালয়ত সংৰক্ষিত। এইখনি পুথিচিত্ৰৰ সৈতে চিত্ৰ-ভাগৱতৰ চিত্ৰৰ এটা চকুত পৰা পাৰ্থক্য হ'ল- মোগলাই টুপীৰ পৰিৱৰ্তে জৈন পদ্ধতিৰ শিৰস্ত্ৰাণৰ প্ৰয়োগ আৰু ৰাজপুতী ধৰণৰ আগ কপাললৈকে নাৰীসকলে লোৱা ফুলাম ওৰণিৰ বহুল ব্যৱহাৰ। 

১৬৫৯ শকত ৰাজ-পৃষ্ঠপোষকতাত চিত্ৰিত গড়গঞা শৈলীৰ ষষ্ঠস্কন্ধ ভাগৱতৰ অন্তিম ফলকটি মাথোঁ ব্ৰহ্মদেশৰপৰা সংগ্ৰহ কৰি আনি বুৰঞ্জী আৰু পুৰাতত্ত্ব বিভাগত সুৰক্ষা দিয়া হৈছে। ইয়াৰ এটা পিঠিত আছে- '১৬৫৯ শকৰ আহাৰ মাহৰ ১৫ দিন যাওঁতে কৃষ্ণ-ত্ৰয়োদশী তিথিত ছবিৰে সৈতে বধ লিগিৰবা নামে পণ্ডিত এজনে লিখি মহাৰাজ শিৱসিংহক অৰ্পণ কৰা' আৰু আনটো পিঠিত 'গায়ন-বায়ন নৃত্যকাৰী শ্ৰীশ্ৰী শিবসিংহ মহাৰাজ, শ্ৰীশ্ৰী অম্বিকা নাম মহাদেৱীএ শ্ৰীশ্ৰী তিপাম ৰাজা সহিতে কৌতুক' কৰা দৃশ্য।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্য
আমবাৰীৰ মৃণ্ময় ভাস্কৰ্য

**আমবাৰীৰ মৃণ্ময় ভাস্কৰ্য** হ'ল গুৱাহাটীস্থিত আমবাৰীৰ খননৰ সময়ত উদ্ধাৰ হোৱা গুপ্তশৈলীৰ সাদৃশ্যপূৰ্ণ একাধিক পোৰা মাটিৰ ভাস্কৰ্যৰ সমষ্টি। ১৯৬৯ চনত হোৱা খননত শিলৰ সৈতে এই ভাস্কৰ্যসমূহ উদ্ধাৰ কৰা হৈছিল। ইয়াৰ ভিতৰত প্ৰথমতে উল্লেখযোগ্য হ'ল ফোঁপোলাকৈ নিৰ্মাণ কৰা নাৰীমূৰ্তিৰ একাংশ। এনে ধৰণৰ নাৰীমূৰ্তি উত্তৰ প্ৰদেশৰ অহিচ্ছত্ৰতো উদ্ধাৰ হোৱা দেখা যায়। আলোচিত মূৰ্তিটো গুপ্তকালীন মূৰ্তিৰ সৈতে সাদৃশ্যপূৰ্ণ। ইয়াৰ শিৰোদেশ, বাহুযুগল আৰু সোঁবক্ষ ভগ্ন হ’লেও, ডিঙিৰ কলাসম্মত আহল-বহল গলপতা আৰু কঁকালৰ কৰধনিৰ সৌন্দৰ্য অনুপম। কবি নৱকান্ত বৰুৱাৰ দৃষ্টিত— “এই ৰহস্যমজ়ী নাৰীমূৰ্তি দেবী নে মানৱী ক'ব নোৱাৰি; কিন্তু এষাৰ কথা ক'ব পাৰি সি হ'ল, এই নাৰীমূৰ্তি যেন অনন্ত যৌৱনা উৰ্বশী।”

ড° এইচ. ডি. সাংকালিয়াৰ ভাষাত— “মূৰ্তিটো অকল শ্ৰেষ্ঠতম কলা-সম্পদেই নহয়, পোৰা মাটিৰ ভাস্কৰ্যৰ ভিতৰতে শ্ৰেষ্ঠ, এই কাৰণেই যে ভিতৰ ফোঁপোলা এই মূৰ্তিটো হয়তো দুটা সাঁচত গঢ়া হৈছিল; অথবা বালি বা সমৰৰ সজ্জাৰ ওপৰত গঢ় দি নিখুঁত কৰণ-কৌশলৰ প্ৰদৰ্শনেৰে কেয়লীন কলা-সম্পদ প্ৰকাশ কৰা হৈছিল।”

আমবাৰীৰ খননৰ সময়ত উদ্ধাৰ হোৱা অন্য মৃণ্ময় ভাস্কৰ্যসমূহৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্য—
# অৰ্ধভগ্ন গণেশ-মূৰ্তি — ফোঁপোলাকৈ নিৰ্মিত এই গণপতিৰ মূৰ্তিত কিৰীটি-মুকুট, সোঁহাতলৈ অগ্ৰসৰ হোৱা শুঁড়ডাল, বহল কাণ দুখনি, পশ্চাৎপটৰ গোলাকাৰ ক্ষেত্ৰৰ পদুমৰ পাহি আৰু মুকুতাৰ মণ্ডনকৰ্ম দৃষ্টি-আকৰ্ষক। 
# অৰ্ধভগ্ন যোগী-মূৰ্তি — যোগাসনত উপবিষ্ট প্ৰলম্ব উদৰৰ এই মূৰ্তিটো হয় যোগেশ্বৰ শিৱৰ, নহয় বুদ্ধদেৱৰ। 
# যোনিপীঠ-সহ শিৱলিংগ — গুপ্তশৈলীৰ মৃণ্ময় ভাস্কৰ্যৰ সৈতে সাদৃশ্য থকা এই সম্পদসমূহ সময়ৰেখা অনুসৰি ষষ্ঠ-সপ্তম শতাব্দীৰ পৰৱৰ্তী নহয়।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ পুৰাতাত্বিক স্থান
সৌতেলা ভাই (১৯৬২ চলচ্চিত্ৰ)

**সৌতেলা ভাই**  () ১৯৬২ চনত মুক্তি পোৱা মহেশ কৌল পৰিচালিত এখন ভাৰতীয় হিন্দী ভাষাৰ নাট্যধৰ্মী ছবি। শৰৎচন্দ্ৰ চট্টোপাধ্যায়ৰ *বৈকুণ্ঠেৰ উইল* নামৰ গল্পৰ আধাৰত নিৰ্মিত ছবিখনত মুখ্য ভূমিকাত অভিনয় কৰিছে গুৰু দত্ত, প্ৰণতি আৰু ৰাজকুমাৰে। 

অনিল বিশ্বাসে সংগীত পৰিচালনা কৰা ছবিখনৰ গীতবোৰত কণ্ঠদান কৰিছে লতা মংগেশকাৰ, মীনা কাপুৰ, সুমন কল্যাণপুৰ, অনিল বিশ্বাস, মান্না দে, মহেন্দ্ৰ কাপুৰ, পংকজ মিত্ৰ আৰু অৰুণ দত্তই। গীত ৰচনা শৈলেন্দ্ৰৰ।

সৌতেলা ভাইত ভৱানী নামৰ এগৰাকী নাৰী আৰু তেওঁৰ সতীয়া পুত্ৰৰ মাজৰ সম্পৰ্ক, পৰস্পৰৰ মাজত থকা মমত্ববোধ, ভুল বুজাবুজি আৰু পুনৰ্মিলনৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰা হৈছে।  ১০ম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাত ছবিখনে সৰ্বভাৰতীয় স্তৰত তৃতীয় শ্ৰেষ্ঠ ছবিৰ চাৰ্টিফিকেট অফ মেৰিট লাভ কৰে।
## অভিনয় শিল্পী

*গুৰু দত্ত
*প্ৰণতি
*ৰাজ কুমাৰ
*বিপিন গুপ্তা
*কানহাইয়ালাল
*এছ এন বেনাৰ্জী
*অসিত সেন
*ৰত্না
*বেলা বসু

## বঁটা
;দশম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা (১৯৬২)
*তৃতীয় শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবি (অল ইণ্ডিয়া চাৰ্টিফিকেট অফ মেৰিট)
## তথ্যউৎস

## বাহ্যিক সংযোগ
* 
* ইউটিউৱত সৌতেলা ভাই

শ্ৰেণী:১৯৬২ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰ
 শ্ৰেণী:তৃতীয় শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
ৰুদালি (প্ৰথা)

**ৰুদালি** () হৈছে ৰাজস্থান, ভাৰতৰ কোনো কোনো ভৌগোলিক অংশত পালন কৰা এক পৰম্পৰাগত শোক প্ৰকাশৰ প্ৰথা, য'ত নিম্নবৰ্ণৰ মহিলাসকলক বিশেষকৈ উচ্চবৰ্ণৰ পুৰুষৰ অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়াত ৰাজহুৱাভাৱে শোক প্ৰকাশ কৰিবলৈ নিযুক্তি দিয়া হয়। "ৰুদালি" শব্দটো হিন্দী শব্দ *ৰোনা*ৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে যাৰ অৰ্থ হৈছে "কন্দা।" 

## ঐতিহাসিক প্ৰসংগ
এই প্ৰথাৰ শিপা ৰাজস্থানৰ জাতিভিত্তিক সামাজিক গাঁথনিৰ সৈতে সংপৃক্ত হৈ আছে, য’ত উচ্চবৰ্ণৰ মহিলাসকলে পৰিয়ালৰ কোনো ঘনিষ্ঠ সদস্যৰ মৃত্যুৰ সময়তো স্থিৰতা আৰু মৰ্যাদা বজাই ৰাখিব বুলি আশা কৰা হৈছিল। ফলত ৰাজহুৱাভাৱে শোক প্ৰকাশ কৰাটো তেওঁলোকৰ বাবে অনুচিত বুলি গণ্য কৰা হৈছিল। সেয়েহে শোকৰ সামাজিক প্ৰত্যাশা পূৰণ কৰিবলৈ নিম্নবৰ্ণৰ—সততে দৰিদ্ৰ আৰু প্ৰান্তীয়কৃত মহিলাসকলক—অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়াত জোৰেৰে কান্দিবলৈ আৰু বিলাপ কৰিবলৈ নিয়োগ কৰা হৈছিল।

## ৰীতি-নীতি
ৰুদালি সাধাৰণতে শোক প্ৰকাশৰ আচাৰ-ব্যৱহাৰত প্ৰশিক্ষিত মহিলা। তেওঁলোকৰ দুখৰ বাহ্যিক প্ৰকাশৰ ভিতৰত কান্দোন, বুকুত খুন্দিওৱা, মৃতকৰ গুণ-গান গোৱা আদি অন্তৰ্ভুক্ত। তেওঁলোকৰ অভিনয়ৰ নাটকীয় প্ৰকৃতিয়ে ক্ষতিৰ সাম্প্ৰদায়িক স্বীকাৰোক্তি প্ৰকাশ কৰে।

## সামাজিক তাৎপৰ্য্য
ৰুদালি পৰম্পৰাই মৃত্যুৰ লগত জড়িত গভীৰ আৱেগিক প্ৰয়োজনীয়তাক উজ্জ্বল কৰি তোলাৰ বিপৰীতে ভাৰতীয় সমাজত প্ৰচলিত কঠিন জাতি আৰু লিংগ স্তৰৰ ওপৰতো আলোকপাত কৰে। শোক আৰু প্ৰকাশভংগী কেনেকৈ সামাজিকভাৱে গঢ় লৈ উঠে আৰু নিয়ন্ত্ৰিত হয় তাৰ প্ৰকাশক হিচাপে এই প্ৰথাই গুৰুত্ব লাভ কৰে।

## জনপ্ৰিয় সংস্কৃতিত

right|150px
১৯৯৩ চনত কল্পনা লাজমীৰ পৰিচালনাত নিৰ্মিত আৰু মহাশ্বেতা দেৱীৰ চুটিগল্পৰ আধাৰত নিৰ্মিত হিন্দী ছবি *[[ৰুদালি (চলচ্চিত্ৰ)|ৰুদালি]]*ৰ জৰিয়তে এই পৰম্পৰাই ব্যাপক স্বীকৃতি লাভ কৰে। ছবিখনত এগৰাকী পেছাদাৰী শোকসন্তপ্ত চৰিত্ৰ প্ৰকাশৰ বাবে জোৰকৈ বাধ্য কৰোৱা এগৰাকী মহিলাৰ আৱেগিক সংগ্ৰামৰ চিত্ৰণ কৰা হৈছে।

## সমালোচনা
আধুনিক যুগত শোকক পণ্য কৰি জাতিভিত্তিক শোষণক শক্তিশালী কৰি তোলাৰ বাবে ৰুদালি পৰম্পৰাক সমালোচনা কৰা হৈছে। সামাজিক মূল্যবোধ, শিক্ষা, জাতি চেতনাৰ পৰিৱৰ্তনৰ লগে লগে এই প্ৰথা এতিয়া বিৰল আৰু ম্লান হৈ পৰিছে।
## লগতে চাওঁক
* অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়া
* মহাশ্বেতা দেৱী
* ভাৰতত বৰ্ণপ্ৰথা
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:হিন্দু ধৰ্মীয় প্ৰথা
বেলুচিস্তান

**বেলুচিস্তান** () পাকিস্তানৰ এখন প্ৰদেশ। দেশৰ দক্ষিণ-পশ্চিম অঞ্চলত অৱস্থিত বেলুচিস্তান ভূমিৰ ফালৰ পৰা পাকিস্তানৰ সৰ্ববৃহৎ প্ৰদেশ যদিও ইয়াৰ জনবসতি কম। ইয়াৰ উত্তৰ-পূবে পাকিস্তানৰ খাইবাৰ পখতুনখোৱা, পূবে পঞ্জাব আৰু দক্ষিণ-পূবে সিন্ধ প্ৰদেশ আছে; পশ্চিমে ইৰাণ আৰু উত্তৰে আফগানিস্তানৰ সৈতে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সীমান্ত ভাগ কৰে; আৰু দক্ষিণে আৰব সাগৰৰ দ্বাৰা সম্পৰ্কিত হৈ আছে। বেলুচিস্তান হৈছে যথেষ্ট উচ্চতা আৰু ৰুক্ষতাৰ পৰিসৰৰ দ্বাৰা বেচিনত বিভক্ত ৰুক্ষ ভূখণ্ডৰ এক বিস্তৃত মালভূমি। ইয়াৰ এটা বৃহৎ গভীৰ সাগৰীয় বন্দৰ আছে৷ আৰব সাগৰত অৱস্থিত গ্ৱাদাৰ বন্দৰ।

যদিও ই পাকিস্তানৰ প্ৰায় ৪৪% ভূমি আয়তন কৰে, ইয়াৰ মাত্ৰ ৫%হে কৃষিযোগ্য আৰু ই অতি শুকান মৰুভূমিৰ জলবায়ুৰ বাবে উল্লেখযোগ্য। ইয়াৰ পিছতো কৃষি আৰু পশুধনে বেলুচিস্তানৰ অৰ্থনীতিৰ প্ৰায় ৪৭% অংশ গ্ৰহণ কৰে।

"বেলুচিস্তান" নামৰ অৰ্থ হৈছে "বেলুচ জনগোষ্ঠীৰ দেশ"। বহুলাংশে অনুন্নত, ইয়াৰ অৰ্থনীতিত প্ৰাকৃতিক সম্পদ বিশেষকৈ ইয়াৰ প্ৰাকৃতিক গেছ ক্ষেত্ৰসমূহৰ আধিপত্যও আছে। কুৱেটাৰ বাহিৰেও প্ৰদেশখনৰ দ্বিতীয় বৃহত্তম চহৰ দক্ষিণে টাৰবাট৷ আনহাতে আন এটা ডাঙৰ অৰ্থনৈতিক গুৰুত্বপূৰ্ণ ক্ষেত্ৰ হৈছে আৰব সাগৰৰ বন্দৰ চহৰ গ্ৱাডাৰ, যিখন ভৱিষ্যতৰ উদীয়মান ব্যৱসায়িক কেন্দ্ৰ।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:দেশ
ব্যোমিকা সিং

**ৱিং কমাণ্ডাৰ ব্যোমিকা সিং** হৈছে ভাৰতীয় বায়ুসেনাৰ এগৰাকী বিষয়া, যিয়ে ফ্লাইং ব্ৰাঞ্চত হেলিকপ্টাৰ পাইলট হিচাপে সেৱা আগবঢ়াই আছে। তেওঁ 2025 চনত পাকিস্তান আৰু পাকিস্তান-অধিকৃত কাশ্মীৰত সন্ত্ৰাসবাদী আন্তঃগাঁথনিক লক্ষ্য কৰি চলোৱা এক সামৰিক অভিযান অপাৰেশ্যন সেন্দূৰৰ বাবে সংবাদমাধ্যমৰ ব্ৰীফিঙত সহ-নেতৃত্ব দিছিল।

## তথ্য সূত্ৰ
অসমীয়া ভাষা-চিন্তন

**অসমীয়া ভাষা-চিন্তন** হৈছে অৰ্পণা কোঁৱৰৰ দ্বাৰা ৰচিত অসমীয়া ভাষা বিষয়ক এখন গ্ৰন্থ। গ্ৰন্থখন ২০১৬ চনত বনলতা প্ৰকাশনে প্ৰথম প্ৰকাশ কৰে। গ্ৰন্থখনত সৰ্বমুঠ ৯টা অধ্যায় আছে। 

## অধ্যায়সমূহ

* অসমীয়া ভাষাৰ ধ্বনিতাত্ত্বিক বিশ্লেষণ
* অসমীয়া ভাষাৰ সৰ্গ
* অসমীয়া ভাষাৰ শব্দসাধন-প্ৰক্ৰিয়া
* অসমীয়া ভাষাৰ ক্ৰিয়াপদঃগঠন আৰু প্ৰকাৰ 
* অসমীয়া ভাষাৰ বাক্যতাত্ত্বিক বিশ্লেষণ
* অসমীয়া ভাষাত আৰ্যভিন্ন ভাষাৰ উপাদান
* আৰ্যভিন্ন ভাষাত অসমীয়া ভাষাৰ উপাদান
* অসমীয়া ভাষাৰ উচ্চাৰণ বিধি
* অসমীয়া ভাষাৰ আখৰ জোঁটনিঃ সমস্যা আৰু সমাধান

## লেখিকাৰ পৰিচয়

*অৰ্পণা কোঁৱৰ*' () হৈছে এগৰাকী অসমীয়া লেখিকা,ভাষা গৱেষক, অধ্যাপক। তেখেত বৰ্তমান ডিব্ৰুগড় বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সাহিত্যৰথী লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা আসনৰ সন্মানীয় অধ্যাপক আৰু Faculty of Humanities and Law বিভাগৰ ‘ডীন’ হিচাপে কৰ্মৰত৷ অসমৰ ভাষা বিষয়ক বহুকেইখন প্ৰাসংগিক গ্ৰন্থ ইতিমধ্যেই তেওঁ লিখি উলিয়াইছে৷ সেইদৰে অসমীয়া আৰু ইংৰাজী ভাষাত অসমৰ লগতে উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ বহুকেইটা ভাষাৰ বিষয়ে তেওঁ গ্ৰন্থ প্ৰকাশ কৰিছে৷

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
প্ৰপঞ্চ

**প্ৰপঞ্চ**  ()  ১৯৬১ চনৰ মধুকৰ পাঠকৰ দ্বাৰা পৰিচালিত আৰু ইণ্ডিয়ান নেচনেল পিকচাৰ্ছৰ দ্বাৰা প্ৰযোজিত ভাৰতীয় মাৰাঠী ভাষাৰ এখন পাৰিবাৰিক নাট্যধৰ্মী ছবি। ইয়াত সুলোচনা, শ্ৰীকান্ত মোঘে, সীমা দেও, কুসুম দেশপাণ্ডে, অমৰ শেখে মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে। প্ৰপঞ্চে নৱম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাত তৃতীয় শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ বাবে সৰ্বভাৰতীয় স্তৰত চাৰ্টিফিকেট অফ মেৰিট লাভ কৰে। এই ছবিখনে প্ৰথম মহাৰাষ্ট্ৰ ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটাতো শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ সন্মান পায়।
## কাহিনী
দেৱ কুম্ভৰ আৰু তেওঁৰ পত্নী পাৰুৰ এগাল ল’ৰা-ছোৱালী। বৃত্তিত দেৱ এজন কুমাৰ। কিন্তু তেওঁৰ সীমিত অৰ্জনেৰে পৰিয়াল চলাব নোৱাৰে। মূৰৰ ওপৰত অজস্ৰ ধাৰ। ইতিমধ্যে দেৱৰ মৰমৰ ভায়েক শংকৰে প্ৰশিক্ষণ লৈ আহি পাত্ৰ তৈয়াৰ কৰা এটা আধুনিক কাৰখানা তৈয়াৰ কৰিবলৈ প্ৰস্তুতি চলায়। তাৰবাবে তেওঁ ভালেমান টকা-পইচাও গোটায়। শংকৰেই দেৱ আৰু পাৰুৰ আশা-ভৰষাৰ স্থল। কিন্তু গাঁওৰ ধন ধাৰে দিয়া মহাজনে শংকৰৰ পৰিকল্পনাৰ কথা গম পাই মামলা কৰি কাৰখানা স্থাপন কৰিবলৈ সংগ্ৰহ কৰা সকলো ধন হস্তগত কৰে। সেই দুখত দেৱৰো মৃত্যু হয়।

শংকৰে এই সমগ্ৰ পৰিস্থিতিক সাহসেৰে মোকাবিলা কৰিবলৈ প্ৰস্তুত হয়। ইতিমধ্যে গাঁৱৰে ছোৱালী চম্পাৰ সৈতে থকা প্ৰেমৰ সম্পৰ্কও সমাপ্তিৰ দিশলৈ গতি কৰে। পাৰোই উপলব্ধি কৰে যে তেওঁ শংকৰৰ ওপৰত বোজা হৈ থকাটো অন্যায়। সেয়েহে তেওঁ ল’ৰা-ছোৱালীকেইটা লৈ বোম্বাইলৈ গুছি যায়। তাতো তেওঁ এক কঠিন পৰিস্থিতিৰ সন্মুখীন হয়; দুটা সন্তান অধঃপাতে যায়, দুটাৰ মৃত্যু হয়। এদিন পাৰোই এজন সমাজকৰ্মীয়ে পৰিয়াল নিয়ন্ত্ৰণৰ সুফল আৰু প্ৰয়োজনীয়তাৰ বিষয়ে কৈ থকা শুনে। তেওঁ উপলব্ধি কৰে যে এই বাৰ্তা যদি আগতেই পালেহেঁতেন, তেন্তে জীৱনত ইমানখিনি যন্ত্ৰনা নাপালেহেঁতেন। তেওঁ সংকল্প লয় যে জীৱনৰ বাকীচোৱা দিন পৰিয়াল পৰিকল্পনাৰ এই বাৰ্তা তেওঁ জনসাধাৰণৰ মাজলৈ কঢ়িয়াই লৈ যাব।

## অভিনয় শিল্পী

* সুলোচনা (পাৰো কুম্ভৰ)
* সীমা দেও (চম্পা)
* শ্ৰীকান্ত মোঘে (শংকৰ কুম্ভৰ)
* অমৰ শেখ (দেৱ কুম্ভৰ)
* কুসুম দেশপাণ্ডে
* আশা ভেণ্ডে
* জয়ন্ত ধৰ্মধিকাৰী
* প্ৰভাকৰ মজুমদাৰ
* বাপু সালভি
* বাবুৰাও আঠানে
* বালকোবা গোখলে

## বঁটা
;নৱম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা (১৯৬১)
*তৃতীয় শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবি (অল ইণ্ডিয়া চাৰ্টিফিকেট অফ মেৰিট)
;প্ৰথম মহাৰাষ্ট্ৰ ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা
*শ্ৰেষ্ঠ চলচ্চিত্ৰ
*শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালক- মধুকৰ পাঠক
*শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰী- সুলোচনা
*শ্ৰেষ্ঠ সহযোগী অভিনেত্ৰী- কুসুম দেশপাণ্ডে
*শ্ৰেষ্ঠ সংগীত পৰিচালক- সুধীৰ ফাড়কে
*শ্ৰেষ্ঠ গীতিকাৰ- জি ডি মদগুলকৰ

## তথ্যউৎস

## বাহ্যিক সংযোগ
* 

শ্ৰেণী:১৯৬১ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:মাৰাঠী চলচ্চিত্ৰ
 শ্ৰেণী:তৃতীয় শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
যোগেন চেতিয়া

**যোগেন চেতিয়া** অসমৰ এগৰাকী নাট্যকাৰ, মঞ্চ আৰু অনাতাঁৰ নাট্যশিল্পী, নাট পৰিচালক, নাট্য সমালোচক আৰু প্ৰাবন্ধিক আছিল। তেওঁ শিৱসাগৰ মহাবিদ্যালয়ৰ প্ৰবক্তা হিচাপে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰিছিল৷

## জীৱন
১৯৩৩ চনৰ ১ এপ্ৰিলত শিৱসাগৰ জিলাৰ পানীবিলৰ লংকাকত যোগেন চেতিয়াৰ জন্ম হৈছিল৷ ১৯৫১ চনত নাজিৰা উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈ চেতিয়া দেৱে ১৯৫৫ চনত কটন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷ ১৯৬০ চনত তেওঁ গৌহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে৷ ১৯৬০ চনৰ ২ ছেপ্তেম্বৰত তেওঁ শিৱসাগৰ বিশ্ববিদ্যালয়ত প্ৰবত্তা ৰূপে যোগদান কৰি ১৯৯৩ চনৰ ৩১ মাৰ্চত অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে৷ ১৯৬৬ চনৰ ২৪ এপ্ৰিলত তেওঁ তিলোত্তমা বুঢ়াগোহাঁইক বিবাহ কৰাই৷ ২০১৩ চনৰ ১২ অক্টোবৰত অসম চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ত তেওঁৰ দেহৱসান ঘটে৷

## সাহিত্যিক অৱদান
### একাংকিকা নাটক
*ধানটো-পতানটো
*এক কথা
*সৰু কথাই বৰ

### অনুবাদ নাটক
*চেনেহৰ সোঁতা
*সতৰ্ক প্ৰহৰী
*ৰজা ইডিপাছ
*কোকলোঙা

### শিশু নাট
*ভাকুটকুট

### নাট্য সমালোচনা
*আধুনিক নাট্য-কলা
*নাটকৰ ৰূপ-ৰীতি আৰু মঞ্চায়ন

ইয়াৰে কেইখনমান নাটক বিদেশী নাটকৰ অভিযোজনা। *চেনেহৰ সোঁতা* নাটকখন ইংৰাজী নাট্যকাৰ **Stanley Houghton**ৰ - ***The Dear Departed*** নাটকৰ ৰূপান্তৰ। তেনেদৰে *সতৰ্ক প্ৰহৰী* নাটকখন বিখ্যাত স্পেনীয় সাহিত্যিক **মেগুবেল ডি ছাৰ্ভেণ্টিছন**ৰ ***The Vigilant Sentinel*** নাটকৰ অসমীয়া অভিযোজনা। তদুপৰি গ্ৰীক নাট্যকাৰ **চফক্লিছ**ৰ ***ৰজা ইডিপাছ*** আৰু ফৰাচী সাহিত্যৰ শ্ৰেষ্ঠ কমেডি নাট্যকাৰ **মলিয়েৰ**ৰ ***কোকলোঙা*** যোগেন চেতিয়াৰ আন দুখন অনূদিত নাটক। 

উল্লেখযোগ্য যে নাট্যকাৰ চেতিয়াই শিশু নাট ৰচনাতো হাত দিছিল। *ভাকুটকুট* তেওঁৰ একমাত্ৰ শিশু নাটৰ সংকলন। পৰবৰ্তী সময়ত নাট্যকাৰগৰাকীৰ তিনিখন একাংকিকা নাট আৰু দুখন অনূদিত নাটকেৰে ***যোগেন চেতিয়াৰ নিৰ্বাচিত একাংকিকা*** শীৰ্ষকেৰে একত্ৰ সংকলন এটিও প্ৰকাশ হৈ ওলাইছে। 

এজন সুদক্ষ নাট্য সমালোচক হিচাপেও যোগেন চেতিয়াই অসমীয়া নাট্য সাহিত্যৰ ইতিহাসত নিজ প্ৰতিভাৰ স্বাক্ষৰ ৰাখি থৈ গৈছে। তেখেতে ৰচনা কৰা নাট্যকলাৰ দিশ নিৰ্ণয়কাৰী গ্ৰন্থ দুখন হৈছে ***আধুনিক নাট্য-কলা*** আৰু ***নাটকৰ ৰূপ-ৰীতি আৰু মঞ্চায়ন***। 

চেতিয়াৰ প্ৰায়কেইখন নাটকৰে ৰচনা তথা প্ৰকাশৰ চন, তাৰিখ সম্পৰ্কে স্পষ্ট তথ্য পোৱা নাযায়। সংখ্যাত কম হ'লেও যুগান্তকাৰী নাটক ৰচনাৰে যোগেন চেতিয়াই অসমীয়া নাট্য জগতৰ এছোৱা সোণালী সময় সমৃদ্ধ কৰিছে।

## সহায়ক গ্ৰন্থপঞ্জী
#***যোগেন চেতিয়াৰ নিৰ্বাচিত একাংকিকা***, তিলোত্তমা চেতিয়া,(প্ৰকাশক) ঋদ্ধি প্ৰকাশন, কাৰেং পথ, জয়সাগৰ-৭৮৫৬৬৫, শিৱসাগৰ, পৰিবৰ্দ্ধিত প্ৰকাশ, ১ এপ্ৰিল, ২০০৮
#***ছশ বছৰৰ অসমীয়া নাটক: পৰম্পৰা আৰু পৰিৱৰ্তন***, অজিৎ শইকীয়া(সম্পা.) পথাৰ (সামাজিক-সাংস্কৃতিক কৰ্ষণভূমি), দুলীয়াজান, অসম, দ্বিতীয় প্ৰকাশ, ২০১৪#
#***অসমীয়া নাট্য সাহিত্য***, সত্যেন্দ্ৰনাথ শৰ্মা,সৌমাৰ প্ৰকাশ, বিহাবাৰী, গুৱাহাটী-৮, প্ৰথম সংস্কৰণ, ১৯৬২,অষ্টম সংস্কৰণ, ২০০০

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমীয়া নাট্যকাৰ
অসমৰ সংস্কৃতি (গ্ৰন্থ)

**অসমৰ সংস্কৃতি** লীলা গগৈৰ দ্বাৰা ৰচিত সংস্কৃতি বিষয়ক গ্ৰন্থ। ১৯৮২ চনত গ্ৰন্থখন প্ৰথম প্ৰকাশ হয়। এই গ্ৰন্থখনৰ পৃষ্ঠা সংখ্যা	২৪৭ আৰু ইয়াৰ পঞ্চম সংস্কৰণ প্ৰকাশ কৰিছে বনলতা প্ৰকাশনে। সৰ্বমুঠ একুৰি দুটা অধ্যায়ত এইখন পুথিতেই অসমীয়া সংস্কৃতিৰ আটাইকেইটা দিশৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া হৈছে। নৃতাত্ত্বিক গাঁথনি, ধৰ্মীয় ঐতিহ্যৰ পৰা আৰম্ভ কৰি চাৰু কলা, কাৰু কলা আৰু দৈনন্দিন জীৱন ধাৰাৰ বৈশিষ্ট্যলৈকে- কোনোটো দিশকেই লেখকে উপেক্ষা কৰা নাই। অসমৰ মাটিত বুৰঞ্জীৰ দীঘল বাটত তৰপে তৰপে নতুন মানুহগোষ্ঠীৰ সংস্কৃতি পলস পৰিছে। সেই সকলোকেইটা তৰপৰ সাংস্কৃতিক অৰিহণা ভালকৈ ফঁহিয়াই অতি ফটফটীয়াকৈ তুলি ধৰা হৈছে।

## বিষয়বস্তু
* অসম, অসমীয়া
* ভৌগোলিক পৰিৱেশ আৰু সংস্কৃতি
* সংস্কৃতি
* অসমীয়া সংস্কৃতিৰ উপাদান
* নেগ্ৰিটো সংস্কৃতি
* অষ্ট্ৰিক সংস্কৃতি
* সমন্বয়ৰ সংস্কৃতি অসমীয়া
* প্ৰাক্-শংকৰী যুগৰ সংস্কৃতি
* আহোম যুগৰ সংস্কৃতি
* শংকৰী সংস্কৃতি
* আধুনিক অসমীয়া সংস্কৃতি
* অসমৰ ধৰ্মীয় ঐতিহ্য
* নগাৰাজ্যৰ সংস্কৃতি
* অৰুণাচলৰ সংস্কৃতি
* অসমীয়া সংস্কৃতি আৰু মুছলমান
* চাহবনুৱা আৰু অসমীয়া সংস্কৃতি
* লোকসংস্কৃতিৰ বিৱৰ্তন
* অসমৰ বস্ত্ৰ-শিল্প
* অসমৰ বসন্ত উৎসৱ
* বৌদ্ধ সংস্কৃতি
* লোকসংস্কৃতিৰ উৰ্ব্বৰা-বিশ্বাস
* অসমীয়া সংস্কৃতিৰ বৈশেষ্ট্য
* নৃত্য উৎসৱ আৰু যৌন সম্পৰ্ক
* ভাৰতত মাতৃ পূজাৰ উৎস
* অসমৰ লোক-সংস্কৃতিঃ অমঙ্গল 
* লোকবিশ্বাসত বৰষুণ
* অসমৰ লোক-সংস্কৃতিঃ ধান
* অসমীয়া শব্দ-গঠনত জাতি-জনজাতি
* উজনি অসমৰ বৌদ্ধসকল

## লেখকৰ পৰিচয়

ড॰ লীলা গগৈ (১৯৩০-১৯৯৪) এজন বিশিষ্ট সাহিত্যিক, বুৰঞ্জীবিদ, গ্ৰন্থকাৰ, শিক্ষাবিদ আছিল। তেওঁ অসম সাহিত্য সভাৰ সম্পাদক, উপ-সভাপতি, কাৰ্যনিৰ্বাহকৰ সদস্য, অসম প্ৰকাশন পৰিষদৰ সদস্য, সৰ্বভাৰতীয় পাঠ্যপুথি প্ৰণয়ন আৰু কাৰ্যকৰী সমিতিৰ সদস্য, সৰ্বভাৰতীয় পৰিভাষা প্ৰণয়ন সমিতিৰ সদস্য, অসম পাঠ্যপুথি প্ৰণয়ন আৰু প্ৰকাশন নিগমৰ সঞ্চালক আছিল। ১৯৯৪ চনত অসম সাহিত্য সভাৰ মৰিগাঁও বাৰ্ষিক অধিবেশনত সভাপতিত্ব কৰিছিল।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
সুৰদাস

**সুৰদাস** আছিল ষোড়শ শতিকাৰ এজন অন্ধ হিন্দু ভক্তি কবি আৰু গায়ক, যি কৃষ্ণৰ প্ৰশংসাত ৰচিত ৰচনাৰ বাবে পৰিচিত আছিল৷ তেওঁৰ ৰচনাসমূহে তেওঁৰ কৃষ্ণৰ প্ৰতি থকা ভক্তিক ধৰি ৰাখিছিল। তেওঁৰ অধিকাংশ কবিতা ব্ৰজ ভাষাত ৰচনা হোৱাৰ বিপৰীতে কিছুমান মধ্যযুগীয় হিন্দীৰ আন উপভাষাতো ৰচনা কৰা হৈছিল, যেনে অৱধী।

*সুৰ সাগৰ* নামৰ গ্ৰন্থখন পৰম্পৰাগতভাৱে সুৰদাসৰ বুলি কোৱা হয়। অৱশ্যে গ্ৰন্থখনৰ বহু কবিতা পিছৰ কবিসকলে সুৰৰ নামত লিখা যেন লাগে। বৰ্তমানৰ ৰূপত সুৰসাগৰখনে গোকুল আৰু ব্ৰজৰ মৰমলগা সন্তান হিচাপে কৃষ্ণক গোপীসকলৰ দৃষ্টিকোণৰ পৰা লিখা বৰ্ণনাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছে।

## জীৱনী
*ভাৰতীয় সাহিত্য বিশ্বকোষ*ৰ মতে ১২৫৮ চনত উত্তৰ প্ৰদেশৰ এটা ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালত সুৰদাসৰ জন্ম হৈছিল। আনহাতে *বিশ্বকোষ ব্ৰিটানিকা*ৰ মতে তেওঁৰ জন্ম হৈছিল ১৪৮৩ চনত আৰু মৃত্যু হৈছিল ১৫৬৩ চনত। 

সুৰদাসৰ নাম "সূৰ্য্যৰ দাস" বুলি অনুবাদ কৰা হয়, ব্ৰজ ভাষাত কাব্যিক শিল্পকলাৰ শিখৰ হিচাপে উদযাপন কৰা হয়। এই ভাষা ব্ৰজ অঞ্চলৰ সৈতে জড়িত, য'ত কৃষ্ণই শৈশৱ পাৰ কৰা বুলি কোৱা হয়। হাজিঅ'গ্ৰাফাৰ নভা দাসে তেওঁৰ ভক্তমালত সুৰদাসৰ কাব্যিক দক্ষতাৰ বাবে প্ৰশংসা কৰিছিল, বিশেষকৈ "হৰিৰ চঞ্চল কাৰ্য্য" চিত্ৰিত কৰাত, যিটো কৃষ্ণৰ ঐশ্বৰিক কাৰ্য্যকলাপৰ উল্লেখ। সুৰদাসে ৰাম আৰু সীতাৰ বিষয়েও কবিতা ৰচনা কৰিছিল যদিও মূলতঃ কৃষ্ণৰ জীৱন আৰু কৰ্মৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছিল।

## সুৰদাসৰ কবিতা
সুৰদাসৰ কবিতা ব্ৰজ ভাষা নামৰ হিন্দীৰ উপভাষাত ৰচনা কৰা হৈছিল , যিটো তেতিয়ালৈকে অতি সাধাৰণ ভাষা বুলি গণ্য কৰা হৈছিল, কিয়নো প্ৰচলিত সাহিত্যিক ভাষাবোৰ হয় পাৰ্চী বা সংস্কৃত আছিল । তেওঁৰ এই ৰচনাই ব্ৰজ ভাষাৰ মৰ্যাদা অখাদ্য ভাষাৰ পৰা সাহিত্যিক ভাষালৈ উন্নীত কৰিছিল। 

সুৰদাসৰ নামত আৰোপ কৰা কবিতাৰ বৃহৎ পৰিমাণৰ বাবে সুৰদাসৰ কবিতাসমূহক সামূহিকভাৱে সুৰসাগৰ বা "সুৰৰ সাগৰ" বুলি জনা যায়। হিন্দু শাস্ত্ৰ ভাগৱত পুৰাণৰ দৰেই সুৰসাগৰৰ পৰম্পৰাগত আৰ্হি বাৰটা ভাগত বিভক্ত । ভাগৱত পুৰাণত যিদৰে কৃষ্ণৰ জীৱন আৰু কৰ্মৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছে , সুৰসাগৰেও কৃষ্ণৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত কবিতাৰ গৰিষ্ঠসংখ্যকেৰে একেধৰণৰ কৃতিত্ব গ্ৰহণ কৰিছে। সুৰসাগৰত পোৱা বহু কবিতা পেড, ছয়ৰ পৰা দহটা ছন্দযুক্ত পদ। আন আন বিষয়সমূহ সামৰি লোৱা হৈছে ৰাম আৰু সীতা , বিষ্ণু , শিৱ , হিন্দু ধৰ্মৰ ভিতৰৰ গজেন্দ্ৰ আৰু ৰজা বালিৰ দৰে বীৰ , কবিৰ আধ্যাত্মিক সংগ্ৰাম।

## দৰ্শন
বল্লভ আচাৰ্যৰ আঠজন শিষ্যক অষ্টাচাপ , (হিন্দীত আঠটা ছীল) বুলি কোৱা হয় , সাহিত্যিক ৰচনাৰ সামৰণিত লিখা মৌখিক স্বাক্ষৰ চপৰ নামেৰে নামকৰণ কৰা হৈছে। তাৰ ভিতৰত সুৰক আগশাৰীৰ বুলি গণ্য কৰা হয়।

## চলচ্চিত্ৰ
কবি সুৰদাসৰ জীৱনক লৈ কেইবাখনো ছবি নিৰ্মাণ কৰা হৈছে। ইয়াৰ ভিতৰত আছে: কৃষ্ণ দেৱ মেহৰাৰ *সুৰদাস (১৯৩৯)*, চতুৰ্ভুজ দোষীৰ *ভক্ত সুৰদাস (১৯৪২)*, ৰবীন্দ্ৰ দৱেৰ *সন্ত সুৰদাস (১৯৭৫)*, ৰাম পাহৱাৰ *চিন্তামণি সুৰদাস (১৯৮৮)*।

অন্ধ কবি বিলৱামংগলা (সুৰদাসৰ সৈতে পৰিচয়) আৰু চিন্তামণিৰ কিংবদন্তি ভাৰতীয় চিনেমাতো কেইবাবাৰো অভিযোজিত হৈছে। এই ছবিসমূহৰ ভিতৰত আছে:  ৰুস্তমজী ধোতিৱালাৰ *বিল্বমঙ্গল অথবা ভগত ছুৰদাস (১৯১৯)*, *বিল্বমঙ্গল (১৯৩২)*, কল্লাকুৰি সদাচিৱ ৰাওৰ *চিন্তামণি (১৯৩৩)*, ৱাই ভি ৰাওৰ *চিন্তামণি (১৯৩৭)* , শান্তি কুমাৰৰ *ভক্ত বিল্বমঙ্গল (১৯৪৮)*, *বিল্বমঙ্গল (১৯৫৪)*, ডি এন মাধোকৰ  *ভক্ত বিল্বমঙ্গল (১৯৫৪)* পিনাকি ভূষণ মুখাৰ্জীৰ *চিন্তামণি (১৯৫৬)*, পি এছ ৰামকৃষ্ণ ৰাওৰ *চিন্তামণি (১৯৫৭)*, এম এন বাসৱৰাজৈয়াৰ *চিলাম্বলী (১৯৬৩)*, জি কে ৰামুৰ *বিল্বমঙ্গল (১৯৭৬)*, গোবিন্দ ৰয়ৰ *বিল্বমঙ্গল*, সঞ্জয় বীৰ্মানীৰ *বিল্বমঙ্গল কী প্ৰতিজ্ঞা (১৯৯৬)*।

## বাহ্যিক সংযোগ
* 

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কবি
লয়

**লয়** হ'ল ছন্দৰ সুষম গতি। মাত্ৰা, অক্ষৰ, স্বৰ বা শব্দৰ সংখ্যানুপাতিক যি বিন্যাস কৰা হয় তাৰ ফলত চৰণবিশেষ পঢ়ি যাওতে পাঠকে যি তৰংগিত স্পন্দন অনুভৱ কৰে তাৰেই নাম লয়।

ছন্দ আৰু লয়ৰ পাৰ্থক্য স্পষ্ট, কিন্তু বহুতেই দুয়োটাকে সমাৰ্থক বুলি গণ্য কৰে। লয় সম্পৰ্কে শ্ৰী অৰবিন্দই কৈছিল- কাব্যৰ লয়ত দুটা কথা আছে এটা হ'ল কৌশল (ছন্দৰ মৌলিক গঠন ব্যাহত নকৰাকৈ, চলনৰ বা গতিৰ বিভিন্নতা স্বৰধ্বনি আৰু ব্যঞ্জনধ্বনিৰ মাজত স্বৰসাদৃশ্য বা স্বৰবিৰোধৰ বিচক্ষণ প্ৰয়োগ, লঘু -গুৰুৰ চমৎকাৰ, সুচিন্তিত, সমানুপাতিক সংযোগ ইত্যাদি) আনটো হ'ল ইয়াৰ অন্তনিহিত সত্তা বা প্ৰাণবস্তু যি ওপৰত উল্লেখ কৰা উপাদান সমূহৰ সাধিত পৰিণতিৰ অধিক। পিছৰটোৰ অভাৱত লয়ৰ সাধিত পৰিণতি কৌশলগত দোষশূন্য হ'লেও, নিষ্প্ৰাণ হৈ পৰে। শব্দাদিৰ সাংগীতিক পৰিণতিৰো যি অধিক, তাতেই লয়ৰ প্ৰাণবস্তু নিহিত থাকে।

## তথ্যসূত্ৰ
পাৰ্হিদোলা

**দোলা** সৰ্বভাৰতীয় শব্দ। সংস্কৃত সাহিত্যত ইয়াৰ উল্লেখ আছে। মধ্যযুগত আহোম স্বৰ্গদেউ, ডা-ডাঙৰীয়া, সত্ৰাধিকাৰ, ৰাজবিষয়া প্ৰভৃতিৰ উপৰি আঢ্যৱন্ত লোকসকলে বিয়া-বাৰুৰ কালত দোলা ব্যৱহাৰ কৰাটো অপৰিহাৰ্য আছিল। সিবোৰৰ ভিতৰত আঁঠু ভঙা দোলা, ঢেকৰ লগোৱা দোলা, কেঁকোৰা দোলা, পাৰ্হি দোলা উল্লেখযোগ্য। **পাৰ্হিদোলা** কেঁকোৰা দোলাৰ দৰে-ঢেকৰ, দাপোণ আৰু তলিখনত কোনো পাৰ্থক্য নাই। ইয়াৰ ওপৰৰ মাৰিডাল সামান্য ৰূপে ঘোৰ খোৱা। এই দোলাৰ ওপৰত দিয়া চৈখনৰ দুই মূৰ ফেট মেলা আৰু মধ্যাংশ ওপৰলৈ ওখ হৈ যোৱা। চৈ থকা গুণে দোলাত মানুহ উঠিলে ৰ'দ-বৰষুণে নাপায়। চৈৰ ওপৰত বগা অথবা ৰঙা ৰঙৰ গিলিপ থাকে। গিলিপৰ তলত মানুহে ধৰি যোৱাৰ বাবে চোঁৱৰৰ দৰে সূতাৰে গোঁঠা কলডিলটো বান্ধি থয়। এইবিধ দোলাৰ সন্দৰ্ভত নাওবৈছা ফুকনৰ অসমৰ বুৰঞ্জীত আছে- 'এই দোলাত দুখন দাপোণ আৰু সিংহৰ মুখেৰে ঘোৰ খোৱা দুডাল ঢেকৰ তলফালৰ ডখৰ দুয়োডাল ঢেকৰৰ সিংহৰ মুখ ঘোৰ খাই ওপৰলৈ ফেটমেলা গাটোত ঢেকৰ দাপোণ- এই দুবিধ বস্তু হ'লেহে পৰ্হিদোলা সাজিব পাৰি।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ ইতিহাস
শংকৰদেৱৰ নাট

মহাপুৰুষ শ্ৰীশ্ৰীশংকৰদেৱ কেৱল ধৰ্ম প্ৰচাৰকেই নহয়, তেওঁ আছিল কৰ্মনিষ্ঠ সাধক, সংস্কাৰক, সাহিত্যিক।   কীৰ্তন, ভাগৱত, গীতাৱলী আদিত হাজাৰ হাজাৰ পদ ৰচনা কৰা উপৰিও তেখেতে কেইবাখনো নাট ৰচনা কৰে। শংকৰদেৱে প্ৰথম ৰচনা কৰা প্ৰথম নাট চিহ্নযাত্ৰা। চৰিত পুথি মতে তেখেতে ছয়খন অংকীয়া নাট ৰচনা কৰাৰ আগতে চিহ্নযাত্ৰা নামেৰে এখন নাট ৰচনা কৰি সকলোকে চমৎকৃত কৰিছিল। শংকৰদেৱে ৰচনা কৰা অংকীয়া নাট কেইখন হৈছে পত্নীপ্ৰসাদ, কালিয়দমন, কেলিগোপাল, ৰুক্মিণীহৰণ, পাৰিজাত হৰণ আৰু ৰামবিজয়।

## পত্নীপ্ৰসাদ
ভাগৱতৰ দশম স্কন্ধৰ ত্ৰয়োবিংশ অধ্যায়ৰ ভেটিত এই নাটকৰ কথাবস্তু ৰচিত  হৈছে। শংকৰদেৱ উজনি অসমত থকা কালছোৱাৰ শেষৰ ফালে নাটখন ৰচনা হোৱা বুলি বহুতে সমালোচকে মত পোষণ কৰে।

## কালিয়দমন
ভাগৱতৰ দশম স্কন্ধৰ ষোড়শ-সপ্তদশ অধ্যায়ৰ বিৱৰণৰ ভেটিত এই নাট ৰচনা কৰা হয়। নাটকখনত বৰ্ণনাত্মক ৰীতিৰ প্ৰাধান্য ঘটা দেখা যায়।

## কেলিগোপাল
ভাগৱতৰ দশমস্কন্ধৰ ঊনত্ৰিংশ অধ্যায়ৰ পৰা ত্ৰয় : ত্ৰিংশ অধ্যায়ত কৃষ্ণৰ ৰাসলীলা বৰ্ণনা কৰিছে। অধ্যায় পাঁচটাক সাধাৰণতে ৰাস পঞ্চাধ্যায় বোলা হয়। কেলিগোপাল নৃত্যগীতমুখৰ নাট।

## ৰুক্মিণীহৰণ
শংকৰদেৱৰ নাট ছয়খনৰ ভিতৰত ৰুক্মিণীহৰণেই কলেৱৰত ডাঙৰ। ৰুক্মিণীহৰণেৰ কথাবস্তু ভাগৱত পুৰাণৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰা। হৰিবংশৰ প্ৰভাৱ ইয়াত নাই।

## পাৰিজাতহৰণ
পাৰিজাতহৰণৰ মূল কাহিনী ভাগৱত-পুৰাণ, হৰিবংশ আৰু বিষ্ণুপুৰাণত পোৱা যায়। শংকৰদেৱৰ ছখন নাটৰ ভিতৰত নাটধৰ্মত  পাৰিজাতহৰণক শ্ৰেষ্ঠ বুলিব পাৰি। ৰামচৰণ ঠাকুৰৰ শংকৰ চৰিত মতে দ্বিতীয় বাৰ তীৰ্থ ভ্ৰমণৰ পৰা উভতি আহি শংকৰদেৱে পাৰিজাতহৰণ নাটখন ৰচনা কৰে।

## ৰামবিজয়
ৰামবিজয় শংকৰদেৱৰ শেষৰ নাট। ৰামবিজয় নাটখন যে শংকৰদেৱৰ শেষ ৰচনা সেই কথা নাটখনৰ সামৰণি শ্লোকৰ পৰা গম পোৱা যায়।   নাটখনৰ কথাবস্তু ৰামায়ণৰ আদিকাণ্ডৰ পৰা লোৱা হৈছে।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমীয়া নাটক
মৃণালমাহী

**মৃণালমাহী** হ'ল সত্যপ্ৰসাদ বৰুৱাৰ এখন উল্লেখযোগ্য সামাজিক মনস্তাত্ত্বিক নাটক। এই নাটকখন প্ৰকাশ হৈছিল ১৯৭৭ চনত।

## কাহিনী
এই নাটকখনৰ মূল চৰিত্ৰ হ'ল মৃণাল, দীপক, হাজৰিকা, ভবেশ।

স্বামীৰ অক্ষমতাৰ বাবে নাটকত নায়িকা মৃণাল সন্তানহীনা। তেওঁৰ স্বামী ভবেশ ঠিকাদাৰ। পুৱাই বিভিন্ন কামত ঘৰৰ পৰা ওলাই যায় আৰু ক্লাবত মদ খাই ৰাতি ঘৰলৈ উভতি আহে। ইতিমধ্যে মৃণালে তেওঁলোকৰ ঘৰত থাকি মেডিকেল পঢ়া দীপক নামৰ ডেকা ল'ৰাটিট পুত্ৰবৎ মৰম কৰি স্বামীৰ মৰমৰ পৰা বঞ্চিতা হোৱাৰ বেদনা পাহৰি অলপ শান্তি লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়। তাৰ পাছত তেওঁৰ সান্নিধ্যলৈ আহে সুচৰিত্ৰৱান আৰু আদৰ্শৱান ডেকা ইঞ্জিনীয়াৰ হাজৰিকা। এওঁ মৃণাল মাহীৰ প্ৰতি আকৃষ্ট হয়। কিন্তু মৃণাল বিবাহিতা বাবে তেওঁক বিয়া কৰি তেওঁৰ স্বামীৰ মনত দুখ দিবলৈ আৰু সমাজতো মৃণালক লঘু কৰিবলৈ হাজৰিকাই নিবিচাৰে। সেয়ে ইজনে সিজনৰ প্ৰতি অনুৰক্ত যদিও তেওঁলোকৰ সম্বন্ধ বন্ধুত্বৰহে। কিন্তু হাজৰিকাৰ প্ৰতি গঢ়ি উঠা অনুৰাগ আৰু সন্তান কামনা দুয়ো লগ লাগি মৃণাল মাহী 'চিওডোচায়েচিচ' (Pseudocyesis) ৰোগত ভোগে যাৰ ফলত তেওঁৰ গাত মিছা গৰ্ভধাৰণাৰ সকলো লক্ষণ মানসিক কাৰণতে দেখা দিয়ে। মৃণাল প্ৰকৃততে অন্তঃসত্ত্বা হোৱা বুলি ভাবি নিজৰ অক্ষমতাৰ কথা ভালদৰে জনা ভৱেশৰ সন্দেহ হয় যে মৃণালৰ দেহত থিতি লোৱা সন্তানটো কেতিয়াও তেওঁৰ হ'ব নোৱাৰে। সেয়ে এদিন ৰাতি ভৱেশে পত্নীৰ আগত তেওঁৰ সন্দেহ আৰু ঈৰ্ষাৰ ভাব নিষ্ঠুৰভাৱে প্ৰকাশ কৰে আৰু পাগলৰ দৰে ব্যৱহাৰ কৰি যেন মাৰি পেলাব এই ভাবত তেওঁৰ ডিঙিলৈ হাত মেলে। পিছত গা-ধোৱা ঘৰত মৃণালৰ মৃতদেহ চিপজৰী লৈ ওলমি থকা অৱস্থাত পোৱা যায়। নাট্যকাৰে খোলাখুলিভাবে নক'লেও দৰ্শকৰ মনত এই সন্দেহ নাথাকে যে আচলতে তেওঁক গিৰিয়েকেহে হত্যা কৰিলে। কাহিনী উপস্থাপনৰ বেলিকাও নাট্যকাৰে নতুনত্ব প্ৰদৰ্শন কৰিব পাৰিছে। নায়িকা নাট্যকাৰৰ লেখীয়াকৈ ইয়াতো ঠায়ে ঠায়ে আলোচনামূলক সংলাপে জ্যোতিপ্ৰসাদৰ কাৰেঙৰ লিগিৰীলৈ মনত পেলায়। নাটকৰ এঠাইত হাজৰিকাৰ চিন্তামূলক কথাৰ উত্তৰত মৃণাল মাহীয়ে কৈছেঃ “মনটো যে দেহটোতকৈ ডাঙৰ, দৈহিক সম্বন্ধত বাধা থাকিলেও মনৰ সম্বন্ধত তেনে বাধা যে নাথাকিবও পাৰে সেই কথা যেন মই কিছু পৰিমাণে উপলব্ধি কৰিব পাৰিছোঁ।” 

## নাট্যকাৰৰ চমু পৰিচয়

**সত্য প্ৰসাদ বৰুৱা** (; ১৯১৯-২০০১) অসমৰ এগৰাকী নাট্যকাৰ, অভিনেতা, নাট পৰিচালক, নাট সমালোচক হোৱাৰ লগতে এজন সাহিত্যিক, নিবন্ধকাৰ, সাংবাদিক আৰু নাট্য তত্ত্বৰ বিশিষ্ট গৱেষক আছিল। ডেকা বয়সতে তেখেতে নাটকত অভিনয় আৰম্ভ কৰাৰ লগতে লিখিবলৈও লয়। গুৱাহাটীৰ "সুন্দৰ সেৱী সংঘ"ৰ জৰিয়তে তেখেতে নাটকত মহিলা অভিনেত্ৰীৰ প্ৰৱেশত আগভাগ লৈছিল। "শিখা" (১৯৫৭) আৰু "জ্যোতিৰেখা" (১৯৫৮) নাটকেৰে তেখেতে চৰ্চালৈ আহে। তেখেতে ১৯৭৮ চনত অসম চৰকাৰৰ সাহিত্যিক পেঞ্চন লাভ কৰিছিল। তেখেতে জীৱনকালত প্ৰায় বিশখন মৌলিক নাটক, শিশু ৰচনা, মঞ্চতত্ত্বৰ ৰচনা, অনুবাদ নাটক আদি লিখি গৈছে।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমীয়া নাটক
নৃসিংহ যাত্ৰা

**নৃসিংহ যাত্ৰা নাট**খন ভাগৱত পুৰাণৰ সপ্তম স্কন্ধ (১-১০ অধ্যায়)ৰ পৰা কাহিনী সংগ্ৰহ কৰি দৈত্যাৰি ঠাকুৰে ৰচনা কৰিছিল। নাটখনৰ মূল সমল হৈছে ভগৱান বিষ্ণুৰ নৰসিংহ অৱতাৰৰ বিষয়বস্তু। 

ভক্তিৰসক প্ৰাধান্য দি ৰচনা কৰা নৃসিংহ যাত্ৰা নাটখনত বীৰৰসেও প্ৰাধান্য লাভ কৰিছে। নাটকখনিৰ আৰম্ভ হৈছে জয়-বিজয় আৰু চাৰি সিদ্ধিৰ কাহিনীৰে আৰু সেই অংশটোৰো মূল বিষয়বস্তু হ'ল কৃষ্ণ ভক্তি। নান্দী গীতত বিষ্ণু "সৃষ্টি-স্থিতি লয় লিলাকাৰি" বুলি কৈ তেওঁ কেনেকৈ নৰসিংহ ৰূপে" ত্ৰিদস দেৱৰ ঘোৰ ৰিপু" হিৰণ্যকশিপুক বধ কৰিলে তাৰেই আভাস দিছে। উল্লেখযোগ্য যে আলঙ্কাৰিকসকলে কাব্য বিচাৰৰ ক্ষেত্ৰত নববিধ ৰসৰ বিষয়ে আলোচনা কৰিছে। তাক শেষত ভক্তিকো এবিধ ৰস বুলি প্ৰতিপন্ন কৰিছে। পৰম ভক্তিত গদ গদ হৈ চকুপানী টোকা প্ৰহ্লাদক আকোঁৱালি লোৱা নৰসিংহৰ মাজেৰে ভগৱানৰ উজ্জ্বল মূৰ্তি প্ৰকাশ পাইছে।

## চৰিত্ৰ
*কৃষ্ণ
*সূত্ৰধাৰ 
*প্ৰহ্লাদ 
*হিৰণ্যকশিপু
*ষণ্ডামৰ্ক

## কাহিনী
ভগৱান বিষ্ণুৰ পত্নী লক্ষ্মী সৰস্বতী লৈ বৈকুণ্ঠ নগৰীত তেওঁৰ ৰাজসভাত বহিছিল। এনেতে ঈশ্বৰ দৰ্শনৰ নিমিত্তে চাৰি গৰাকী সিদ্ধ পুৰুষ সোমাই আহি সপ্তম দুৱাৰ পাৰ হৈ যোৱাত দ্বাৰৰক্ষী জয়-বিজয়ৰ খং উঠিল আৰু চাৰিওজনকে তেওঁলোকে খেদি উলিয়াই দিবলৈ উদ্যত হ'ল। চাৰি সিদ্ধই জয়-বিজয়ৰ অসুৰ স্বভাৱক তিৰস্কাৰ কৰি দুয়োকো পৃথিৱীত অসুৰ যোনিত জন্ম ল'বলৈ অভিশাপ দিলে। জয়-বিজয়ে কথা বিষম দেখিলে আৰু নিজৰ ভুল স্বীকাৰ কৰি চাৰি সিদ্ধক ক্ষমা খুজি থাকোঁতে বৈকুণ্ঠ পতিৰ প্ৰৱেশ ঘটে। এনেদৰে নাটকৰ আৰম্ভণিতে ভগৱান বিষ্ণুৰ লগত চাৰি সিদ্ধৰ সাক্ষাতৰ দৃশ্য অৱতাৰণা কৰিছে। পোনছাটেই হিৰণ্যকশিপু আৰু ভক্ত প্ৰহ্লাদৰ কাহিনী আৰম্ভ নকৰি এই সৰু কাহিনীটোৰ মাজেৰেও হৰিভক্তিৰ মাহাত্ম্য প্ৰকাশ কৰিবলৈ নাট্যকাৰ যত্নপৰ। চাৰি সিদ্ধক ভগৱান বিষ্ণুৱেও শ্ৰদ্বা জনাই জয়-বিজয়ক দিয়া অভিশাপৰ প্ৰয়োজন আছে বুলি মত পোষণ কৰিছে। 

নৃসিংহই ভক্তৰ মনোবাঞ্ছা পূৰ্ণ কৰি মহা আনন্দেৰে প্ৰহ্লাদৰ দৈত্যগণৰ ৰজা হিচাপে অভিষেক পাতে আৰু তেওঁ স্বৰ্গলৈ গুচি যায়। এনেদৰে নৃসিংহ যাত্ৰা নাটৰ কাহিনী ভাগৰ অন্ত পৰে। নাটৰ সামৰণি এটি কৃষ্ণস্তুতিমূলক গীত সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছে। 

## নাট
এই নাটখনত পৰম পুৰুষ বিষ্ণুৰ নৰসিংহ অৱতাৰ নাটখনিৰ মূল চৰিত্ৰ। নাটখনিৰ আৰম্ভণিতে বৈকুণ্ঠ নগৰীত লক্ষ্মী আৰু সৰস্বতী সৈতে তেওঁৰ অৱস্থান ঘোষণা কৰা হৈছে। তেওঁ অন্তৰ্যামী, তেওঁ ভক্তৰ অধীন আৰু পৃথিৱীৰ অশুভ শক্তিৰ বিনাশকাৰী কৃষ্ণ। এই ৰূপটোৱেই নাটখনিত উজ্জ্বলৰূপে প্ৰতিভাত হৈছে। 

## চৰিত্ৰ বিশ্লেষণ
*নৰসিংহ: নাটখনত নৰসিংহৰ চৰিত্ৰটো সফলভাৱে দাঙি ধৰাত দৈত্যাৰি ঠাকুৰ সক্ষম হৈছে। নাটখনত পৰম পুৰুষ বিষ্ণুৰ নৰসিংহ ৰূপত চিত্ৰিত কৰা হৈছে। 
*অন্যান্য চৰিত্ৰ: নৃসিংহ যাত্ৰা নাটখনৰ আন আন চৰিত্ৰসমূহো হৈছে জয়-বিজয়,চাৰি সিদ্ধ,হিৰণ্যাক্ষ, হিৰণ্যকশিপুৰ আন আন শিশুপুত্ৰ,লক্ষ্মী,সৰস্বতী। সম্ভৱতঃ নাটখন ৰাইজৰ মাজত জনপ্ৰিয় কৰি তুলিবলৈ দৈত্যাৰি ঠাকুৰে এই প্ৰয়াস কৰিছিল।

## সহায়ক গ্ৰন্থপঞ্জী
*অসমীয়া সাহিত্যৰ সমীক্ষাত্মক ইতিবৃত্ত, সত্যেন্দ্ৰনাথ শৰ্মা 
*মথুৰাদাস বুঢ়া আতাৰ জীৱন সুৰভি, ড° ভূপেন্দ্ৰৰেখা ৰায়চৌধুৰী, ২০০৭, পৃষ্ঠা: ৯১
*মহাপুৰুষ শ্ৰী শংকৰদেৱ আৰু মাধৱদেৱ, দৈত্যাৰি ঠাকুৰ, ১৯৫৫ চন, দত্তবৰুৱা পাব্লিছিং প্ৰ: কো: লি:

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:নাটক
অতিথি (১৯৬৫ চলচ্চিত্ৰ)

**অতিথি**  ()  ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ চুটিগল্পৰ আধাৰত ১৯৬৫ চনত নিৰ্মিত আৰু তপন সিনহা পৰিচালিত এখন বঙালী নাট্যধৰ্মী ছবি। ইয়াত ঘৰুৱা জীৱনৰ পৰিসীমাত আবদ্ধ জীৱনতকৈ বিচৰণকাৰীৰ জীৱনক বেছি পছন্দ কৰা এটা কিশোৰৰ কাহিনী কোৱা হৈছে। ছবিখন ত্ৰয়োদশ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাত দ্বিতীয় শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ সৰ্বভাৰতীয় স্তৰত চাৰ্টিফিকেট অফ মেৰিট লাভ কৰে। ইয়াৰ উপৰিও ছবি কেইবাটাও বিএফজেএ বঁটা পাবলৈ সক্ষম হয়। অতিথি ১৯৬৬ চনত ভেনিচ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত ভাৰতৰ প্ৰতিযোগিতামূলক প্ৰৱেশ আছিল, য'ত এইখন গোল্ডেন লায়নৰ বাবে মনোনীত হৈছিল। ছবিখন হিন্দীত *গীত গাতা চল* নামেৰে পুনৰ নিৰ্মাণ কৰা হয়।

## কাহিনী
তাৰাপদ এজন কিশোৰ। সি মাক আৰু ককায়েকৰ সৈতে এখন গাঁওত বাস কৰে। তাৰ এটা ভ্ৰমণপিপাসু মন আছে আৰু সেয়েহে প্ৰায়েই ঘৰৰ পৰা পলাই যায়। শেষৰ বাৰ পলাওতে তাৰ মতিবাবুৰ সৈতে দেখাদেখি হয়। মতিবাবু এজন চহকী অভিজাত লোক। তেওঁ পৰিয়ালৰ সৈতে নাৱেৰে তীৰ্থযাত্ৰাৰ পৰা উভতিছিল। তাৰাপদ তেওঁলোকৰ লগতে নাৱত একেলগে আহিছিল। মতিবাবু আৰু তেওঁৰ পত্নী অন্নপূৰ্ণা দুয়োৰে ল’ৰাটোক পছন্দ হয়। সি তেওঁলোকৰ সৈতে তেওঁলোকৰ ঘৰলৈ যায় আৰু অতি সোনকালে ঘৰখনৰ এজন সদস্যৰ দৰে হৈ উঠে। মতিবাবুৰ জীয়ৰী চাৰুৱেও তাক সংগী ৰূপে গ্ৰহণ কৰে। মতিবাবু আৰু অন্নপূৰ্ণাই তাৰ পঢ়াশুনাৰ দায়িত্ব লব বিচাৰে। তেওঁলোকে তাৰাপদ আৰু চাৰুৰ মাজত বৈবাহিক সম্বন্ধৰ কথাও ভাবে। তেওঁলোকে তাৰ মাকলৈ চিঠি লিখে। কিন্তু তাৰাপদ যে এক মুক্ত আত্মা, তাৰ সজাত বন্দী কৰি ৰাখিব পৰা নাযায়। সি পুনৰাই যাত্ৰা কৰে এক অজানা গন্তব্যলৈ।

## অভিনয় শিল্পী

* অজিতেশ বন্দোপাধ্যায় (তাৰাপদ)
* পাৰ্থ মুখাৰ্জী
* সমিতা বিশ্বাস (তাৰাপদৰ মাক)
* গীতা মুখাৰ্জী
* বাসৱী বেনাৰ্জী (চাৰুশশী)
* সলীল দত্ত
* বংকিম ঘোষ
* স্মিতা সিনহা

## নিৰ্মাণ
তপন সিনহাই পাৰ্থ মুখাৰ্জীক তাৰাপদৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিবলৈ বাছনি কৰাৰ আগতে "প্ৰায় দুশ পঞ্চাশজন ল'ৰা"ৰ সাক্ষাৎকাৰ লৈছিল। সিনহাই তেওঁক ছবিখনৰ বাবে প্ৰায় দুমাহ ধৰি ব্যাপক আখৰা কৰিবলৈ বাধ্য কৰাইছিল। চাৰুৰ চৰিত্ৰৰ বাবে তেওঁ সুপৰিচিত কৌতুক অভিনেতা ভানু বন্দোপাধ্যায়ৰ কন্যা বাসবীক বাছি লৈ দুয়োজন কিশোৰ-কিশোৰীক একেলগে আখৰা কৰাইছিল। বাসবীয়ে মনত পেলায়: “আমি দুয়োজনে 'অতিথি' কৰাৰ সময়ত অতি সৰু আছিলোঁ। পাৰ্থই সকলো নিৰ্দেশনা মানি চলিছিল... তেওঁ আৰু মই 'অতিথি'ৰ গোটেই ইউনিটৰ সৈতে ইন্দিৰা গান্ধীৰ পৰা দ্বিতীয় শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা ল’বলৈ দিল্লীলৈ গৈছিলোঁ।“

## বঁটা
;ত্ৰয়োদশ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা 
*দ্বিতীয় শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবি (অল ইণ্ডিয়া চাৰ্টিফিকেট অফ 
;বেংগল ফিল্ম জাৰ্ণেলিষ্টছ্ এছোচিয়েচন বঁটা (BFJA)
** শ্ৰেষ্ঠ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ
** শ্ৰেষ্ঠ চিত্ৰনাট্য – তপন সিনহা
** শ্ৰেষ্ঠ সহযোগী অভিনেত্ৰী- গীতা মুখাৰ্জী
## তথ্যউৎস

## বাহ্যিক সংযোগ
* 

শ্ৰেণী:১৯৬৫ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:বঙালী চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:দ্বিতীয় শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী 
শ্ৰেণী:তপন সিনহা পৰিচালিত চলচ্চিত্ৰ
গোঁসাই উলিওৱা মেলা

**গোঁসাই উলিওৱা মেলা** মধ্য অসমৰ নগাঁও জিলাৰ পশ্চিমাঞ্চল আৰু মৰিগাঁও জিলাত অনুষ্ঠিত এক লোক-উৎসৱ। এই উৎসৱ ব’হাগ-জেঠ মাহত পালন কৰা হয়।

## তাৎপৰ্য
গোঁসাই উলিওৱা মেলাত ৰজাঘৰে ৰখা প্ৰতিষ্ঠা কৰা গোঁসাইক এবছৰৰ মূৰত ৰাইজৰ দৰ্শনৰ বাবে মুকলি ঠাইলৈ উলিয়াই অনা হয়। উক্ত স্থানত ঢাল-তৰোৱাল লৈ নানা খেল-ধেমালি কৰি প্ৰজাক আমোদ দি মেলা পতা হয়।

## কিম্বদন্তি
কাহিনীমতে শংকৰদেৱৰ নাতি-বোৱাৰী আই কনকলতা আৰু দামোদৰে শংকৰদেৱৰ জন্ম ঠাইৰ চিন বিচাৰি বৰদোৱালৈ আহোঁতে তিহুলীয়া বিলৰ পাৰত চাতুৱা নামে মিকিৰ ৰজাক তেওঁলোকৰ গাঁৱত লগ পায়। দামোদৰ দেৱক সহায় কৰিবলৈ ৰজাই সৈন্য-সামন্ত দি হাবি-বন কাটি আগুৱাই গৈ বৰদোৱা থান পায়। তাতে মিকিৰ ৰজাই দামোদৰ দেৱৰ শিষ্যত্ব গ্ৰহণ কৰে। পিছত এদিন গুৰুৱে সেই ঠাইত ফল্গু উৎসৱৰ বিষয়ে সোধাত ৰজাই সেই উৎসৱ তাত পতা নহয় বুলি কয়; কিন্তু গুৰুৰ ইচ্ছা অনুসৰি ব’হাগ বিহুৰ পিছৰ গুৰুবাৰত(বৃহস্পতিবাৰ) পাত্ৰ-মন্ত্ৰীসহিতে গোঁসাই ফুৰোৱা মেলা পাতে।

## সময়
নগাঁওৰ বাৰপূজীয়াৰ মিকিৰ গাঁৱত পোনতে এই মেলা পতা হৈছিল। পিছৰ কালত ফল্গূৎসৱৰ পিছত পঞ্জিকাৰ গণনামতে প্ৰতিবছৰে ব’হাগ মাহত এই উৎসৱ পালন কৰা হয়।

## ৰীতি-নীতি
উৎসৱৰ দিনা পুৱাই বৰঢোল বজাই “ঢোল-সাৰ’’(জাননী) দিয়ে। তাৰপিছত নামঘৰৰ মণিকূটৰ পৰা খাটোলাত গোঁসাই উলিয়াই আনি ৰীতিমতে গোঁসাই ধুওৱা হয়। গোঁসাই ধুওৱা পানী মটিত পৰিবলৈ নিদিয়াকৈ তামৰ কাঁহী এখনৰ ওপৰত এই কাৰ্য কৰা হয় আৰু পিছত সেই পানী পদজল হিচাপে ভকতে গ্ৰহণ কৰে। পিছত গোঁসাইক ন-বস্ত্ৰ-অলংকাৰেৰে সজাই খাটোলাত তুলি প্ৰতিষ্ঠা কৰি নামকীৰ্তন কৰে আৰু ফাকুগুড়ি ছটিয়াই দিয়ে। সকলোৱে সেৱা কৰে। তাৰপিছত উংসৱথলীত কলপাতেৰে সজা তিনিখন ৰভাৰ এখনত গোঁসাই, এখনত ৰজা-ডেকাৰজা, আৰু আনখনত ডা-ডাঙৰীয়াসকল বহে। নাম-কীৰ্তন কৰি বৰঢোলৰ তালে তালে খেল-ধেমালি কৰে। শেষত গোঁসাইক পুনৰ নামঘৰত প্ৰৱেশ কৰোৱাব লওঁতে দুৱাৰমুখত ভেটা দিয়া হয়। শালীন বাদানুবাদ কৰি শেষত গোঁসাইক মণিকূটত পুনৰ স্থাপন কৰা হয়।
### বনমালা-ধূপমালা
তুলসীৰ দৰে পৱিত্ৰ জ্ঞান কৰা বনমালা আৰু ধূপমালা গুল্মজাতীয় গছ। ইয়াৰ আঁহ পকাই পকাই মূৰত পিন্ধিব পৰাকৈ মালা সজা হয়। ৰজা আৰু ডেকা ৰজাক বনমালা আৰু বৰঢুলীয়াল ধূপমালাৰ মালা দিয়া হয়।

## বাহ্যিক সংযোগ
* গোঁসাই উলিওৱা মেলা। https://www.youtube.com/watch?v=0-VZ23PTabg

## তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:লোক-সংস্কৃতি
মুম্বাই কাটিং

**মুম্বাই কাটিং** () ২০০৮ চনৰ ভাৰতীয় হিন্দী ভাষাৰ এঘাৰখন চুটিছবিৰ এখন এন্থ’ল’জী চলচ্চিত্ৰ। মুম্বাইৰ জীৱনৰ আধাৰত এঘাৰটা ভিন্ন গল্প কোৱা ছবিখনৰ প্ৰতিটো গল্প ভিন্ন ভিন্ন পৰিচালকে পৰিচালনা কৰিছে। পৰিচালকসকল হ’ল- অনুৰাগ কাশ্যপ, সুধীৰ মিশ্ৰ, ৰাহুল ঢোলাকিয়া, কুন্দন শ্বাহ, ৰেৱতী, জাহ্নু বৰুৱা, ঋতুপৰ্ণ ঘোষ, শশাংক ঘোষ, ৰুচি নাৰায়ণ, আয়ুষ ৰাইনা আৰু মনীষ ঝা। ইয়াৰে এটা গল্পৰ সংগীত ৰচনা কৰিছিল ইলায়াৰাজাই।

ছবিখন প্ৰযোজনা কৰিছে চাহাৰা ৱান আৰু হোৱাইটক্লাউড প্ৰডাকচনে।
## ছবিসমূহ

## মুক্তি
২০০৮ চনৰ লছ এঞ্জেলছত আয়োজিত ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱৰ সামৰণি ছবি হিচাপে ২০০৮ চনৰ ২৭ এপ্ৰিলত আৰ্কলাইট হলিউডত মুম্বাই কাটিঙৰ ৱৰ্ল্ড প্ৰিমিয়াৰ হয়। তাৰ পিছত একে বছৰৰে জুলাই মাহত ই দশম অ’ছিয়ান চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱৰো সামৰণি ছবি আছিল। অৱশ্যে এইখন ব্যৱসায়িকভাৱে মুক্তি পোৱা নাছিল।
## তথ্যউৎস

## বাহ্যিক সংযোগ
* 

শ্ৰেণী:২০০৮ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সংকলন চলচ্চিত্ৰ
বিহাৰ আৰু উৰিষ্যা প্ৰদেশ

**বিহাৰ আৰু উৰিষ্যা** () ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ এখন প্ৰদেশ আছিল,  য'ত বৰ্তমানৰ ভাৰতীয় ৰাজ্য বিহাৰ, ঝাৰখণ্ড আৰু ওড়িশাৰ কিছু অংশ অন্তৰ্ভুক্ত হৈ আছিল। অষ্টদশ আৰু ঊনবিংশ শতিকাত ব্ৰিটিছে এই ভূখণ্ডসমূহ দখল কৰিছিল আৰু ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ সৰ্ববৃহৎ প্ৰশাসনিক উপখণ্ড বেংগল প্ৰেচিডেঞ্চিৰ তেতিয়াৰ ভাৰতীয় অসামৰিক সেৱাৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হৈছিল।

১৯১২ চনৰ ২২ মাৰ্চত বিহাৰ আৰু উৰিষ্যা দুয়োটা সংমণ্ডল বেংগল প্ৰেচিডেঞ্চিৰ পৰা “বিহাৰ আৰু উৰিষ্যা প্ৰদেশ” হিচাপে পৃথক কৰা হয়। ১৯৩৬ চনৰ ১ এপ্ৰিলত এই প্ৰদেশখন বিহাৰ আৰু উৰিষ্যা নামেৰে দুখন সুকীয়া প্ৰদেশত বিভক্ত কৰা হয়।
## ইতিহাস
১৭৫৬ চনত বিহাৰ বংগ চুবাহৰ অংশ আছিল আৰু আনহাতে উৰিষ্যা মাৰাঠা কনফেডাৰেচনৰ অন্তৰ্গত নাগপুৰ ৰাজ্যৰ অংশ আছিল।

১৭৬৪ চনৰ ২২ অক্টোবৰত বক্সাৰ যুদ্ধৰ ফলত ১৭৬৫ চনৰ ১৬ আগষ্টত প্ৰয়াত  আলমগীৰ দ্বিতীয়ৰ পুত্ৰ মোগল সম্ৰাট শ্বাহ আলম আৰু ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ ৰবাৰ্ট লৰ্ড ক্লাইভৰ মাজত এলাহাবাদ সন্ধি স্বাক্ষৰিত হয়।  এই সন্ধিয়ে ৰাজনৈতিক আৰু সাংবিধানিক অংশীদাৰী আৰু ভাৰতত ব্ৰিটিছ শাসনৰ আৰম্ভণিক চিহ্নিত কৰিছিল। বুজাপৰাৰ  চৰ্তসমূহৰ ভিত্তিত আলমে ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীক দিৱানী অধিকাৰ বা সম্ৰাটৰ হৈ পূব বংগ-বিহাৰ-উৰিষ্যা প্ৰদেশৰ পৰা কৰ সংগ্ৰহৰ অধিকাৰ প্ৰদান কৰিছিল। বংগ চুবাহক বিলোপ কৰি বিহাৰক অধিগ্ৰহণ কৰা হয়। আনহাতে ইংগ-মাৰাঠা যুদ্ধত মাৰাঠাসকলৰ পৰাজয়ৰ পিছত উৰিষ্যা ব্ৰিটিছে দখল কৰি লয়।

১৯১২ চনৰ ১ এপ্ৰিলত পাটনাক ৰাজধানী হিচাপে লৈ বিহাৰ আৰু উৰিষ্যা বংগৰ পৰা পৃথক কৰা হয়।  উৰিষ্যা ট্ৰিবিউটেৰী ষ্টেটছকে ধৰি কেইবাখনো দেশীয় ৰাজ্য প্ৰাদেশিক গৱৰ্ণৰৰ কৰ্তৃত্বত আছিল।

১৯৩৬ চনৰ ১ এপ্ৰিলত এই প্ৰদেশক বিহাৰ প্ৰদেশ (য'ত বৰ্তমানৰ বিহাৰ আৰু ঝাৰখণ্ড ৰাজ্য অন্তৰ্ভুক্ত আছিল) আৰু উৰিষ্যা প্ৰদেশত বিভক্ত কৰা হয় আৰু ওড়িয়া ভাষী দেশীয় ৰাজ্যসমূহক ইষ্টাৰ্ণ ষ্টেটছ্ এজেঞ্চিৰ কৰ্তৃত্বত ৰখা হয়।

## তথ্যউৎস

## লগতে চাওক
*বিহাৰ প্ৰদেশ
*উৰিষ্যা প্ৰদেশ
## বাহ্যিক সংযোগ
*
 
শ্ৰেণী:ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ প্ৰদেশ
মেধা শংকৰ

**মেধা শংকৰ** (; জন্ম: ১ আগষ্ট ১৯৯৭) এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী। তেওঁ হিন্দী চলচ্চিত্ৰত তেওঁৰ কামৰ বাবে পৰিচিত। শংকৰে ব্ৰিটিছ মিনিচিৰিজ *বীচাম হাউচ* (২০১৯)ত অভিনয়েৰে অভিনয় জগতত আত্মপ্ৰকাশ কৰিছিল আৰু তাৰ পিছত বহু কেইখন ছবিত পাৰ্শ্ব চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। জীৱনীমূলক চলচ্চিত্ৰ, *[[টুৱেলভ্থ ফেইল]]* (২০২৩)ত অভিনয়েৰে তেওঁ সফলতা লাভ কৰে। ছবিখনৰ বাবে তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ নৱাগতা অভিনেত্ৰীৰ জি চিনে বঁটা লাভ কৰে।

## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
উত্তৰ প্ৰদেশৰ নয়ডা চহৰত শংকৰে জন্ম গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু তাতেই তেওঁ ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল। শংকৰ এগৰাকী প্ৰশিক্ষিত হিন্দুস্তানী শাস্ত্ৰীয় কণ্ঠশিল্পী। তেওঁ দিল্লীৰ নেচনেল ইনষ্টিটিউট অৱ ফেশ্বন টেকন'লজিৰ পৰা ফেশ্বন মেনেজমেণ্ট বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে।

## কৰ্মজীৱন
২০১৯ চনত, ব্ৰিটিছ টেলিভিছন ধাৰাবাহিক *বীচাম হাউচ*ত অভিনয়েৰে, শংকৰে অভিনয় জগতত আত্মপ্ৰকাশ কৰে। ধাৰাবাহিকখনত তেওঁ ৰোশনাৰা নামৰ ছোৱালী এজনীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে। ইয়াৰ পিছত ২০২১ চনত, *শ্বাদিস্থান* নামৰ হিন্দী ভাষাৰ কিশোৰ-কিশোৰীৰ সংগীতধৰ্মী ছবি এখনত অভিনয়েৰে শংকৰে চলচ্চিত্ৰত অভিষেক ঘটায়। *নিউজ১৮-*ৰ সৃষ্টি নেগীয়ে মতামত আগবঢ়ায়, "মেধাই কিশোৰী এগৰাকীৰ দুৰ্বলতা আৰু উতলি থকা হতাশাক সম্পূৰ্ণ সততাৰে উপস্থাপন কৰে"  একে বছৰতে, তেওঁ ষ্ট্ৰীমিং ধাৰাবাহিক *দিল বেকাৰাৰ*ত কনিষ্ঠ ভগ্নী ঈশ্বৰীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। এই ধাৰাবাহিকখনে সমালোচকৰ পৰা ইতিবাচক সমালোচনা লাভ কৰিছিল।

২০২২ চনত, শংকৰে *মেক্স, মিন এণ্ড মেউজাকি* নামৰ ছবিখনত মিনাৰাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল, যিয়ে বয়সস্থ মানুহ এজনৰ বাবে তাইৰ প্ৰেমিকক এৰি দিয়ে। এই ছবিখনে বিভিন্ন চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত সমালোচকৰ প্ৰশংসা লাভ কৰিছিল। ২০২৩ চনত, শংকৰে অভিনেতা বিক্ৰান্ত মেছিৰ বিপৰীতে নাট্যধৰ্মী ছবি *[[টুৱেলভ্থ ফেইল|টুৱেলভ্থ ফেইলত]]* শ্ৰদ্ধা যোশীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে। *ইণ্ডিয়া টুডেৰ* ভাবনা আগৰৱালাই উল্লেখ কৰিছে, "শ্ৰদ্ধাৰ চৰিত্ৰত মেধা শংকৰৰ এটা নিৰ্দিষ্ট অংশও আছে, আৰু তেওঁ হৈছে ছবিখনৰ লঘু মুহূৰ্তত সহায় কৰা ক্ৰাচ।"  *[[দ্য হিন্দু|দ্য হিন্দুৰ]]* অনুজ কুমাৰে কয় যে শংকৰে তেওঁৰ "স্থিৰতা আৰু উষ্ণতাৰে" আপ্লুত কৰে। ছবিখনে শ্লিপাৰ হিট হিচাপে মৰ্যাদা লাভ কৰিছিল। এই ছবিখনে তেওঁৰ কৰ্মজীৱনৰ অগ্ৰগতি প্ৰদান কৰিছিল আৰু তেওঁ অভিনেত্ৰীৰূপে সকলোৰে নজৰলৈ আহে।

## চলচ্চিত্ৰপুঞ্জী

### চলচ্চিত্ৰ

### টেলিভিছন

## বঁটা আৰু মনোনয়ন

## তথ্য উৎস

## বাহ্যিক সংযোগ

* 
* 

শ্ৰেণী:উত্তৰ প্ৰদেশৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:উত্তৰ প্ৰদেশৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় টেলিভিছন অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
ক্ষুধিত পাষাণ

**ক্ষুধিত পাষাণ**  ()  ১৮৯৫ চনত ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ দ্বাৰা ৰচিত একে নামৰ চুটিগল্পৰ আধাৰত তপন সিনহাই পৰিচালনা কৰা এখন বঙালী নাট্যধৰ্মী ছবি। প্ৰযোজনা কৰিছে হেমেন গাংগুলীয়ে। ১৯৬০ চনত মুক্তি পোৱা এই ছবিখনে দ্বিতীয় শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে। ক্ষুধিত পাষাণৰ সংগীত পৰিচালনা ওস্তাদ আলী আকবৰ খানৰ।
## কাহিনীসাৰ
সৰু চহৰ এখনত এজন যুৱ টেক্স কালেক্টৰ চাকৰিত নিযুক্ত হৈছে। তেওঁ এটা পৰিত্যক্ত পুৰণি ৰাজপ্ৰসাদত বাস কৰিবলৈ লয়, য’ত ভূতৰ উপদ্ৰৱ হয় বুলি উৰাবাতৰি প্ৰচলিত। স্থানীয় লোকে তেওঁক সকীয়াই দিবলৈ চেষ্টা কৰে যে প্ৰাসাদটোৰ ক্ষুধিত পাষাণৰ বাবে যিয়েই তাত থাকিবলৈ চেষ্টা কৰিছে তেওঁ হয় উন্মাদ হৈ পৰিছে নহয় মৃত্যুমুখত পৰিছে। তেওঁ উপলব্ধি কৰে যে ৰাতি প্ৰাসাদত এগৰাকী ৰহস্যময়ী সুন্দৰী নাৰী ঘূৰি ফুৰে।
## অভিনয় শিল্পী

* অৰুন্ধতী মুখাৰ্জী 
* সৌমিত্ৰ চেটাৰ্জী 
* ছবি বিশ্বাস
* দিলীপ ৰায়
* পদ্মা দেৱী
* ৰবীন বেনাৰ্জী
* অৰুণ মুখাৰ্জী
* ৰাধামোহন ভট্টাচাৰ্য

## বঁটা
;অষ্টম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা (১৯৬০)
*দ্বিতীয় শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবি (অল ইণ্ডিয়া চাৰ্টিফিকেট অফ মেৰিট)
;কৰ্ক চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱ, আয়াৰলেণ্ড
*শ্ৰেষ্ঠ চলচ্চিত্ৰ

## তথ্যউৎস

## বাহ্যিক সংযোগ
* 

শ্ৰেণী:১৯৬০ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:বঙালী চলচ্চিত্ৰ
 শ্ৰেণী:দ্বিতীয় শ্ৰেষ্ঠ পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য ছবিৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
মেৱা

**মেৱা**, **মেওৱা**, **লতা কোমোৰা** বা **লতা বেল** (ইংৰাজী: Passiflora quadrangularis / badea‌ / giant granadilla / giant tumbo) এবিধ লতাজাতীয় উদ্ভিদ, যি দেখাত কোমোৰাৰ দৰে, কিন্তু কোমোৰাতকৈ কিছু সৰু আৰু ইয়াক আঞ্জা হিচাপে বা ভাজি খোৱা হয়। ই পেচিফ্ল'ৰা প্ৰজাতিৰ ভিতৰত আটাইতকৈ ডাঙৰ ফল উৎপাদন কৰে।
thumb|অসমত পোৱা মেৱা ফল।
## বিৱৰণ

*পেচিফ্ল’ৰা কোৱাড্ৰেংগুলাৰিছ* এটা সবল, কোমল, সেউজ পৰ্ণমোচী লতা জাতীয় উদ্ভিদ। ইয়াৰ ৰঙা ৰঙৰ ফুলবোৰ ৰোৱা মূৰে পৰা ওলায় আৰু প্ৰত্যেকটোৰ চাৰিওফালে বগা আৰু বেঙুনীয়া ৰঙৰ সূতাসদৃশ গঠন থাকে। ইয়াৰ পাত মসৃণ, হৃদাকাৰ, ডিম্বাকাৰ বা তীক্ষ্ণপ্ৰান্তীয় (acuminate) আকৃতিৰ; পাতৰ ডাঁটিত ৪ ৰ পৰা ৬ টালৈ গ্ৰন্থি থাকে। ইয়াৰ ফুল সুভাষিত আৰু ফল ডাঙৰ, দীঘলাকাৰ, প্ৰায় ১২ ইঞ্চি (৩০ ছেণ্টিমিটাৰ) পৰ্যন্ত দীঘল হয়। এই ফলৰ ভিতৰত বহু সংখ্যক বীজ থাকে, যিবোৰ এটা অম্ল-মধুৰ খাদ্যযোগ্য গাদত আৱদ্ধ হৈ থাকে।

## ব্যৱহাৰ
কেতিয়াবা *বাডিয়া* সেউজগৃহত খেতি কৰা হয়। *Passiflora* গণৰ আন কেইবাটাও প্ৰজাতিৰ ফল খোৱা হয়। উদাহৰণস্বৰূপে, পশ্চিম ইণ্ডিজত *পি. লউৰিফ’লিয়া* ক পানীৰ নেমু আৰু *পি. মেলিফৰ্মিছ* ক *ছুইট কেলাবাশ* হিচাপে জনা যায়।

*বাডিয়া* ফলৰ ৰস পানীয় হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। শ্ৰীলংকাৰ অঞ্চল বিশেষে এই ফলটোক *ටං ටිං* (টং টিং), *රට පුහුල්* (ৰট পুহুল্) বা *ටුං ටුං* (টুং টুং) নামেৰে জনা যায়। ইয়াক শাক-পাচলিৰ তৰকাৰী হিচাপে ৰান্ধি খোৱা হয়, আৰু বীজবোৰ জলপান হিচাপে খোৱা হয় বা ৰস উলিয়াবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

এই উদ্ভিদৰ পাতৰ পৰা চাহ তৈয়াৰ কৰা হয়, যি উচ্চ ৰক্তচাপ আৰু মধুমেহৰ চিকিৎসাত ব্যৱহৃত হয়। এইবিধ ফলৰ পৰা এবিধ পানীয় আৰু আইচক্ৰীমো প্ৰস্তুত কৰা হয়।

## অলংকাৰিক ব্যৱহাৰ

*পেচিফ্ল’ৰা কোৱাড্ৰেংগুলাৰিছ* অলংকাৰিক উদ্ভিদ হিচাপেও খেতি কৰা হয়। ইয়াৰ বৃদ্ধিৰ বাবে ন্যূনতম তাপমাত্ৰা প্ৰয়োজন , সেয়েহে নাতিশীতোষ্ণ অঞ্চলসমূহত ইয়াক কাঁচৰ গৃহত খেতি কৰিব লাগে। ই ৰয়েল হৰ্টিকালচাৰেল ছচাইটিৰ গাৰ্ডেন মেৰিট বঁটা লাভ কৰিছে।

## চিত্ৰ গেলাৰী

Passiflora quadrangularis-IMG 4481.jpg|মেৱা ফুল 
Passiflora quadrangularis (2944484362).jpg|মেৱা উদ্ভিদৰ অংশ 
Badea.jpg|মেৱা ফলৰ ভিতৰৰ অংশ 
Flore des serres et des jardins de l'Europe (8594787963).jpg|লুই ভান হাউটৰ চিত্ৰ, ১৮৫৩


## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:পাচলি
ৰাম-নৱমী নাটক

**ৰাম-নৱমী নাট** গুণাভিৰাম বৰুৱা দেৱ ৰচিত প্ৰথম আধুনিক অসমীয়া নাটক।।  এই নাটকখনক এখন গহীন সামাজিক নাটক হিচাপেও আখ্যা দিয়া হয়। এই নাটক খনৰ স্বৰূপ আছিল সংস্কৃত নাটক আৰু অঙ্কীয়া নাট। সমসাময়িক কালৰ সৰ্বভাৰতীয় নৱজাগৰণৰ লগত জড়িত মানৱতাবাদী আৰু সংস্কাৰমুখী আন্দোলনেই হৈছে এই নাটখনৰ মূল সমল। নাটকখনৰ পাতনিত উল্লেখ থকা অনুসৰি এই নাটকখনৰ ৰচনা কাল ১৮৫৭ চন। গুণাভিৰাম বৰুৱাৰ পত্নী ব্ৰজসুন্দৰীৰ আগ্ৰহৰ বাবে ১৮৬৭ চনত এই নাটকখন ছপাশাললৈ পঠিওৱা হয়। প্ৰচাৰধৰ্মী নাটক হিচাপে এই নাটকখনে বিধৱা বিবাহৰ প্ৰচলনৰ সপক্ষে প্ৰচাৰ চলাইছে।
## কাহিনী
নাটকখনৰ মুখ্য বিষয় এহাল প্ৰেমিক-প্ৰেমিকাৰ দৈহিক মিলনৰ পৰিণতি। শিবকান্ত শৰ্মা চৰিত্ৰটোৰ বাল বিধবা ছোৱালী নৱমীৰ লগত এজন শিক্ষিত যুৱক ৰামচন্দ্ৰৰ পৰিচয় ঘটে আৰু দুয়োৰে মাজত প্ৰেম হয়। সৰুতেই বিয়া হোৱা নৱমীয়ে দুৰ্ভাগ্যবশতঃ বৈধব্য জীবন আঁকোৱালি ল'ব লগা হয়। নৱমীৰ সম্ভ্ৰান্ত দেউতাক-মাকে তাইৰ মনটো ভালে থাকক বুলিয়েই ঘৰৰ পাছফালে এখন ফুলৰ উদ্যান পাতি দিয়ে। নৱমীৰ দুগৰাকী বান্ধৱী জয়ন্তী আৰু উৰ্বশীৰ সৈতে আমোদ-প্ৰমোদ কৰি থকাৰ ব্যৱস্থাও কৰি দিয়ে। সিহঁতৰ সৈতে লগ লাগি তাই পঢ়া-শুনা কৰে। বোৱা-কটাও শিকে। এই উদ্যানতে এদিন ৰামচন্দ্ৰৰ সৈতে নৱমীৰ চিনাকি হয়। ৰামচন্দ্ৰৰ বৌৱেক আৰু নৱমীৰ সখীয়েক জয়ন্তীৰ সহযোগত তেওঁলোক গোপনে মিলিত হ'বলৈ ধৰে। এই গোপন মিলনৰ পৰিণতিত নৱমী অন্তঃসত্ত্বা হয়। এই কথা সকলোৱে জনাজনি হোবাত সমাজত হুলস্থল লাগে আৰু ৰাইজে বিচাৰ পাতি নৱমীহতঁ‌ৰ ঘৰখনক এমঘৰীয়া কৰে। সমাজৰ এনে বিচাৰ সহ্য কৰিব নোৱাৰি আৰু ৰামচন্দ্ৰৰ লগতো কোনো মিলনৰ আশা নেদেখি নৱমীয়ে ৰামচন্দ্ৰই দিয়া প্ৰেমৰ প্ৰতীক স্বৰূপ কটাৰী এখনেৰে ডিঙিত ৰেপ দি আত্মহত্যা কৰে। একেই কাৰণতে ৰামচন্দ্ৰইও আত্মহননৰ পথকে বাচি লয়। নৱমীৰ সখীয়েক জয়ন্তীয়েও নিজকে তাৰ বাবে জগৰীয়া বুলি ভাবি তেৱোঁ‌ সেই পথকে বাছি ল'লে। তিনিজন যুৱক-যুৱতীৰ মৃত্যুত সমাজৰ মুখিয়াল লোকসকলে নিজন ভুল বুজিব পাৰি আত্মশুদ্ধিৰ পথ বাছিল'লে। তেওঁলোকে বাল্য বিবাহ আৰু বাল্য বিবাহৰ সমস্যা সম্পৰ্কে সচেতন হয় আৰু বিধৱা বিবাহৰ যুক্তিযুক্ততা পলমকৈ হ'লেও স্বীকাৰ কৰি লয়।
## চৰিত্ৰ

*ৰামচন্দ্ৰ 
*নৱমী
*জয়ন্তী 
*কামদেৱ

*শিৱকান্ত
*ফুলেশ্বৰী
*উৰ্বশী 
*মহাজন

### চৰিত্ৰ বিশ্লেষণ
#### মুখ্য চৰিত্ৰ
নাটকখনৰ কাহিনী ভাগ ৰামচন্দ্ৰ অৰ্থাৎ ৰাম নামৰ চৰিত্ৰটোৰ সৈতে সংপৃক্ত। সেই অনুযায়ী ৰাম নায়ক। অল্প শিক্ষিতা, কম বয়সীয়া নৱমী নাটকখনৰ নায়িকা। পাৰ্শ্ব চৰিত্ৰত অন্যান্য চৰিত্ৰসমূহতকৈ অধিক উজ্জ্বল ৰূপত থকা চৰিত্ৰ কেইটা হৈছে- জয়ন্তী আৰু উৰ্বশী, কামদেৱ, শিৱকান্ত আৰু ফুলেশ্বৰী। 
#### অন্যান্য চৰিত্ৰ
অন্যান্য চৰিত্ৰসমূহৰ ভিতৰত নাৰী চৰিত্ৰত আছে- শিক আৰু সয়েন্দ্ৰী। আনহাতে পুৰুষ চৰিত্ৰবোৰ হৈছে- মহাজন, মঙলু, সীহু, দতো, নিগদতি, হৰনাথ, ধৰ্মনাথ,  দেৱদত্ত, ৰঙ্গনাথ, খাটনিয়াৰ, সাজতোলা, কুলনাথ আদি। ইয়াৰে মহাজন চৰিত্ৰটো কিছু পৰিমাণে সপ্ৰতিভ। এই চৰিত্ৰটোৱে নাট্য-কাহিনীৰ বিকাশত বিশেষ অৰিহণা যোগাইছে।
## লগতে চাওক
*গুণাভিৰাম বৰুৱা
## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমীয়া নাটক
বিহাৰ প্ৰদেশ

**বিহাৰ প্ৰদেশ** () ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ এখন প্ৰদেশ আছিল। ১৯৩৬ চনত বিহাৰ আৰু উৰিষ্যাৰ বিভাজন ঘটি এই প্ৰদেশখনৰ সৃষ্টি হৈছিল।

## ইতিহাস
১৭৫৬ চনত বিহাৰ বেংগল প্ৰেচিডেঞ্চিৰ অংশ আছিল। ১৮০৩ চনৰ ১৪ অক্টোবৰত উৰিষ্যা ব্ৰিটিছে দখল কৰে।  ১৯১২ চনৰ ২২ মাৰ্চত বিহাৰ আৰু উৰিষ্যা বংগৰ পৰা পৃথক কৰি বিহাৰ আৰু উৰিষ্যা প্ৰদেশ গঠন কৰা হয়।  আকৌ ১৯৩৬ চনৰ ১ এপ্ৰিলত বিহাৰ আৰু উৰিষ্যা দুখন প্ৰদেশত পৰিণত হয়। 

ভাৰত চৰকাৰ আইনত প্ৰাদেশিক বিধানসভা আৰু দায়িত্বশীল চৰকাৰ নিৰ্বাচনৰ ব্যৱস্থা ৰখা হৈছিল। সেই অনুসাৰে ১৯৩৭ চনত নিৰ্বাচন অনুষ্ঠিত হয়। ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছে সংখ্যাগৰিষ্ঠ আসন লাভ কৰে যদিও চৰকাৰ গঠন কৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰে। ফলস্বৰূপে মহম্মদ ইউনুছৰ অধীনত সংখ্যালঘু অস্থায়ী চৰকাৰ এখন গঠন কৰা হয়। 

কিন্তু ১৯৩৭ চনৰ জুলাই মাহত কংগ্ৰেছে পূৰ্বৰ সিদ্ধান্ত সলনি কৰি কাৰ্যভাৰ গ্ৰহণ কৰাৰ সংকল্প লয়। সেয়েহে গৱৰ্ণৰে শ্ৰী কৃষ্ণ সিনহাক চৰকাৰ গঠনৰ বাবে আমন্ত্ৰণ জনায়।

১৯৩৯ চনত গৱৰ্ণৰ জেনেৰেলে অন্যান্য প্ৰদেশৰ কংগ্ৰেছ মন্ত্ৰালয়কে ধৰি কোনো ভাৰতীয় নেতাৰ লগত আলোচনা নকৰাকৈয়ে জাৰ্মানীৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ ঘোষণা কৰাৰ প্ৰতিবাদত সিনহাই পদত্যাগ কৰে আৰু বিহাৰ গৱৰ্ণৰৰ শাসনৰ অধীনলৈ আহে। ১৯৪৬ চনত আন এক ৰাউণ্ড নিৰ্বাচন অনুষ্ঠিত হোৱাত কংগ্ৰেছৰ পুনৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠতা লাভ কৰে আৰু সিনহা পুনৰ চৰকাৰৰ প্ৰমুখ (Premier) হয়।

অৱশেষত ১৯৪৭ চনৰ ১৫ আগষ্টত বিহাৰ প্ৰদেশ স্বাধীন ভাৰতৰ অংশ হৈ পৰে। 

### প্ৰিমিয়াৰ
*১ এপ্ৰিল ১৯৩৭ – ১৯ জুলাই ১৯৩৭: মহম্মদ ইউনুছ (মুছলিম ইনডিপেণ্ডেণ্ট পাৰ্টী)
*২০ জুলাই ১৯৩৭ – ৩১ অক্টোবৰ ১৯৩৯: শ্ৰী কৃষ্ণ সিনহা (ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছ)
*৩১ অক্টোবৰ ১৯৩৯ – ২৩ মাৰ্চ ১৯৪৬ গৱৰ্ণৰৰ শাসন
*২৩ মাৰ্চ ১৯৪৭ – ১৫ আগষ্ট ১৯৪৭: শ্ৰী কৃষ্ণ সিনহা (ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছ)

## তথ্যউৎস

শ্ৰেণী:ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ প্ৰদেশ
শ্ৰেণী:বিহাৰ