open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
গুমৰাগ

**গুমৰাগ** () অসমত বাস কৰা মিছিং জনগোষ্ঠীৰ পৰম্পৰাগত লোকনৃত্য৷ মিছিংসকলৰ জাতীয় উৎসৱ আলি আই লৃগাংত এই নাচ নচা হয়৷ আলি আই লৃগাং কৃষিভিত্তিক উৎসৱ৷ প্ৰতিবছৰে ফাগুন মাহৰ প্ৰথম বুধবাৰে এই উৎসৱ পালন কৰা হয়৷ মিচিং ভাষাত ‘আলি’ৰ অৰ্থ হৈছে ‘বীজ’, ‘আঃয়ে’ মানে হৈছে ‘ফল’ আৰু ‘লৃগাং’ মানে হৈছে ‘সিঁচা’। এই সময়তে, আহুধানৰ বীজ সিঁচাৰ শুভাৰম্ভণিৰ আলি আই লৃগাঙত গুমৰাগ নচা হয়৷ এই নাচক মিছিংসকলে “গুমৰাগ পাক্চ চঃনাম’’ বুলি কয়৷ নৰাছিগা বিহু বা পঃৰাগ উৎসৱতো গুমৰাগ নাচ পৰিৱেশন কৰা হয়৷ এই উৎসৱত মিছিংসকলে শস্য সিঁচাৰ আৰম্ভণিৰ উলাহতে সকলোৱে মিলিজুলি সমূহীয়াকৈ ভোজ-ভাত খাই নৃত্য-গীত পৰিৱেশন কৰে৷ ঘৰৰ গৃহস্থই আগবেলা পথাৰত বীজ সিঁচি আনুষ্ঠানিকভাৱে এই উৎসৱৰ আৰম্ভণি কৰে আৰু ডেকাসকলে সন্ধিয়া ঘৰে ঘৰে গৈ ৰঙালী বিহুৰ হুঁচৰিৰ দৰে পদূলিয়ে পদূলিয়ে গুমৰাগ চঃমেন নৃত্য-গীত পৰিৱেশন কৰে টকা-সিকা বা খাদ্যসম্ভাৰ লৈ গৃহস্থই সেৱা কৰে৷ গুমৰাগ নাচৰ দলে গৃহস্থক বছৰটোলৈ আশীৰ্বাদ দিয়ে৷

## গীত-বাদ্য
গুমৰাগ নাচ ঐনিতমৰ সুৰৰ তালে তালে নচা হয়৷ গুমৰাগ নাচৰ ঐনিতমৰ উপৰি “লালে গীত’’ নামৰ এবিধ বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ ধৰ্মীয় গীতৰ প্ৰচলন আছিল৷ নতুন চামৰ মাজত এই গীতৰ প্ৰচলন কমি গৈছে৷ ইয়াৰ লগত সংগত কৰা বাদ্যসমূহ হ’ল, ঢোল, পেঁপা, গগণা, বৰকাঁহ, তাল আদি৷ জনবিশ্বাস প্ৰচলিত আছে যে, আলি আই লৃগাঙত গুমৰাগ নানাচিলে আৰু বৰকাঁহ নবজালে বৰষুণ নহয় আৰু শস্যৰ বীজ নগজে৷ সেয়ে, মিছিং ডেকা-গাভৰুৱে পথাৰত জাবৰ পুৰি, দলি-চপৰা ভাঙি, কোৰেৰে মাটি চহাই ঐনিতম গাই যায় আৰু গুমৰাগ নাচি আহুধানৰ বাবে ধৰালৈ বৰষুণ নমাই আনে৷ এই নৃত্যত পুৰণিকলীয়া *লীনং* আৰু *মাৰাবাং* নামৰ বাদ্যও সংগত কৰা হয়৷ গুমৰাগ নাচৰ ঢোলৰ চেওঁ হ’ল “গুমৰাগ গুমৰাগ, কাদু কাদু গুমৰাগ৷ আলি আই গুমৰাগ, কাদু কাদু গুমৰাগ’’৷

## সাজ-পাৰ
নাচত ডেকা-গাভৰু উভয়ে অংশগ্ৰহণ কৰাৰ উপৰি সকলো বয়সৰ লোকে নৃত্যস্থলীত সমবেত হয়৷ গুমৰাগ নাচত মিছিং ডেকাসকলে পুৰুষৰ জাতীয় সাজ মিবু গালোগ্ আৰু গনৰ, উগন দুমেৰ নামৰ জাতীয় সাজ  পিন্ধে আৰু গাভৰুসকলে মহিলাৰ মিছিং জাতীয় সাজ ৰিঃবি গাচেং, গাপা গাঃৰে আদি পৰিধান কৰে৷

## নৃত্য ভংগী
গুমৰাগ নাচ যিহেতু ঘাইকৈ কৃষিভিত্তিক উৎসৱ আলি আই লৃগাঙত পৰিৱেশন কৰা হয়, সেয়ে এই নৃত্যৰ ভংগীমায়ো কৃষিৰ বিভিন্ন কৰ্মক প্ৰকট কৰে৷ নাচৰ ভংগীত মাটি চহ কৰা, কঠিয়া তোলা, ভূঁই ৰোৱা, তাঁত বোৱা, ধান কটা, শস্য পথাৰত হালি-জালি থকা, কুলাৰে ধান জৰা আদি কথা বৰ্ণিত হয়৷ এনে ধৰণৰ মুদ্ৰাক মিছিং ভাষাত “দাকেঃ-কেঃনাক’’ বুলি কোৱা হয়৷ গাঁৱৰ কোনো মুখীয়াল মানুহ এঘৰত গুমৰাগ নাচৰ আৰম্ভণি কৰা হয় আৰু তাৰ পাছত ঘৰে ঘৰে পৰিৱেশন কৰে৷ এই নৃত্যত গীততকৈ নাচৰ প্ৰাধান্য বেছি৷ ডেকা-গাভৰু আটায়ে শাৰী শাৰীকৈ বৃত্তাকাৰে থিয় দি নাচে৷ কোৱা হয় যে, লৃগাঙত নচা নৃত্য গীতৰ সৈতে সংগত কৰা গীত আৰু ঢোলৰ চেওঁ তেওঁলোকে আন উৎসৱ পাৰ্বনত ব্যৱহাৰ নকৰে৷ গুমৰাগ নাচ উৰ্বৰতা বৃদ্ধি আৰু ঐন্দ্ৰজালিক ক্ৰিয়াৰে সমৃদ্ধ৷

## তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোক-নৃত্য
শ্ৰেণী:অসম
টুম্পেং

**টুম্পেং** (জাভানিজ: ꦠꦸꦩ꧀ꦥꦼꦁ; বালিনিজ: ᬢᬸᬫ᭄ᬧᭂfl) হৈছে ইণ্ডোনেছিয়াৰ এবিধ পৰম্পৰাগত খাদ্য। জাভানীজ খাদ্যৰ পৰা উৎপত্তি হোৱা চাউলৰ পৰা প্ৰস্তুত কৰা শঙ্কু আকৃতিৰ এই খাদ্যক ইণ্ডোনেছিয়াত শাক-পাচলি আৰু মাংসৰ সৈতে পৰিবেশন কৰা হয়। পৰম্পৰাগতভাৱে স্লামাটান অনুষ্ঠানত শঙ্কু আকৃতিৰ বাঁহৰ পাত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰি চাউলৰ পৰা এই খাদ্য তৈয়াৰ কৰা হয়। এই খাদ্য প্ৰস্তুত কৰিবলৈ চাউলবোৰ সাধাৰণ ভাপত দিয়া হয়, নাৰিকলৰ গাখীৰৰ সৈতে সিজোৱা হয়, বা হালধিৰ ৰং মিহলাই সিজোৱা হয়।

চাউলৰ শঙ্কুটো টাম্পাহ নামৰ ঘূৰণীয়াকৈ নিৰ্মাণ কৰা বাঁহৰ পাত্ৰত স্থাপন কৰা হয়, কল পাতেৰে ঢাকি থোৱা হয়, আৰু চাৰিওফালে অন্যান্য বিভিন্ন ধৰণৰ ইণ্ডোনেছিয়ান খাদ্যৰ সৈতে উপস্থাপন কৰা হয়। ২০১৩ চনত ইণ্ডোনেছিয়াৰ “পৰ্যটন আৰু সৃষ্টিশীল অৰ্থনীতি মন্ত্ৰালয়ে” (Ministry of Tourism and Creative Economy) টুম্পেঙক ইণ্ডোনেছিয়াৰ ৩০ টা ইণ্ডোনেছিয় ৰন্ধনশৈলী আইকনৰ ভিতৰত অন্যতম হিচাপে প্ৰচাৰ কৰে আৰু ২০১৪ চনত ইয়াক ইণ্ডোনেছিয়াৰ চৰকাৰী জাতীয় খাদ্যৰ মৰ্যাদা প্ৰদান কৰে, ইয়াক “ইণ্ডোনেছিয়াৰ বিভিন্ন ৰান্ধনীশালৰ পৰম্পৰাৰ বৈচিত্ৰ্যক বান্ধি ৰখা খাদ্য” বুলি অভিহিত কৰে।

## ইতিহাস
সাধাৰণতে বিভিন্ন গুৰুত্বপূৰ্ণ উৎসৱ উদযাপনৰ সময়ত জাভা, বালি আৰু মাদুৰাৰ মানুহে টুম্পেং প্ৰস্তুত কৰে। অৱশ্যে সকলো ইণ্ডোনেছিয়ান টুম্পেঙৰ সৈতে পৰিচিত। টুম্পেঙৰ আঁৰত থকা দৰ্শন ইণ্ডোনেছিয়াৰ ভৌগোলিক অৱস্থাৰ, বিশেষকৈ অসংখ্য পৰ্বত আৰু আগ্নেয়গিৰি থকা উৰ্বৰ দ্বীপ হিচাপে জাভাৰ সৈতে জড়িত কৰা হয়। টুম্পেং প্ৰাচীন ইণ্ডোনেছিয়ান পৰম্পৰাত পৰ্বতক পূৰ্বপুৰুষ আৰু দেৱতাৰ আত্মা ‘হিয়াং’ৰ বাসস্থান হিচাপে শ্ৰদ্ধা কৰিছিল। শঙ্কু আকৃতিৰ চাউলে পবিত্ৰ পৰ্বতটোক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। প্ৰচুৰ পৰিমাণে শস্যৰ উৎপাদন বা আন কোনো আশীৰ্বাদৰ বাবে ধন্যবাদৰ চিন স্বৰূপে এই ভোজৰ আয়োজন কৰা হয়।

আধুনিক যুগত সামাজিক অনুষ্ঠান বা বঁটা প্ৰদান অনুষ্ঠান আদিৰ সন্মানীয় অতিথিক টুম্পেং পৰিবেশন কৰা হয়। ইণ্ডোনেছিয়াৰ বহু চহৰত, যেনে যোগাকাৰ্টাত, এটা পৰম্পৰা গঢ় লৈ উঠিছে সেয়া হৈছে ইণ্ডোনেছিয়াৰ স্বাধীনতা দিৱস ১৭ আগষ্টৰ প্ৰাকক্ষণত অনুষ্ঠিত কৰা টুম্পেংগান অনুষ্ঠান। এই অনুষ্ঠানৰ উদ্দেশ্য হৈছে জাতিটোৰ সুৰক্ষা আৰু কল্যাণৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰা।

## উপস্থাপন
টুম্পেঙৰ শঙ্কু আকৃতিৰ চাউলৰ চাৰিওফালে বিভিন্ন ধৰণৰ ইণ্ডোনেছিয়ান খাদ্য, যেনে উৰাপ শাক-পাচলি (চালাড), আয়ম গোৰেং (শুকান কৈ ভজা কুকুৰা মাংস), আয়াম বাকাৰ (গ্ৰিল কৰা কুকুৰা), এম্পাল গেপুক (মিঠা আৰু টেঙা দি ভজা গৰুৰ মাংস), আবন চাপি (গো-মাংসৰ এবিধ খাদ্য), চেমুৰ ( মিঠা ছয়া চচত দি তৈয়াৰ কৰা গৰুৰ মাংস), টেৰী কাকাং, ভজা চিংৰা, টেলুৰ পিণ্ডাং, টুকুৰা টুকুৰ কৰা অমলেট, টেম্পে অৰেক, পাৰ্কেডেল কেন্টাং, পাৰ্কেডেল জাগং, আদি বহু ধৰণৰ খাদ্য দিয়া হয়।

পৰম্পৰাগতভাৱে শাক-পাচলি, কণী, মাংস, আৰু সাগৰীয় খাদ্যৰ মাজত ভাৰসাম্যতা ৰক্ষা কৰি টুম্পেং পৰিবেশন কৰা হয়। পৰম্পৰাগত জাভানীজ টুম্পেঙৰ গঠন অধিক জটিল কাৰণ জাভানীজ বিশ্বাস অনুসৰি উপাদানসমূহে ইটোৱে সিটোক ভাৰসাম্য ৰক্ষা কৰিব লাগিব। এনে টুম্পেঙত সাধাৰণতে উৰাপ শাক-পাচলি, টেম্পে, আয়ম গোৰেং, টেৰী কাকেং, ভজা চিংৰা, তেলুৰ পিণ্ডাং, এম্পাল গেপুক আৰু চাম্বল আদি সন্নিবিষ্ট কৰা হয়। টুম্পেঙক ৰাষ্ট্ৰীয় খাদ্য হিচাপে গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত ই ইণ্ডোনেছিয়াৰ ৰন্ধন পৰম্পৰাক একত্ৰিত কৰিব বুলি আশা কৰা হৈছে। গাডো-গাডো, চেটেই আৰু ৰেণ্ডাঙৰ দৰে জনপ্ৰিয় ইণ্ডোনেছিয়ান খাদ্যক ইয়াৰ সৈতে পৰিবেশন কৰা হয়। আজি কালি গৃহস্থই নিজা বিবেচনাৰে টুম্পেঙৰ সৈতে অন্য খাদ্য সংলগ্ন কৰে।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:খাদ্য
শ্ৰেণী:ইণ্ডোনেছিয়াৰ সংস্কৃতি
পেড়া

চিত্ৰ:Kesar_Peda.jpg|alt=Kesar peda with Garnishing of Pistachio and Cardamom
চিত্ৰ:Peda_Makers_of_Bokakhat.jpg|alt=Peda Makers at Bokakhat, Assam, India. Bokakhat is famous for its peda Industry
**পেডা** ( ) বা **পেৰা**  ভাৰতৰ উত্তৰ প্ৰদেশৰ ম উদ্ভাৱন হোৱা এবিধ মিঠাই। অথুৰা চহৰত ইয়াৰ উৎপত্তি হৈছিল। পৰম্পৰাগতভাৱে ঘূৰণীয়া গল্ক এটা হাতৰ তলুৱা বা আঙুলিৰে হেঁ‌চা মাৰি দিলে যি ৰূপ লয় সেই হিচাপে প্ৰস্তুত কৰা হয়। ইয়াৰ মূল উপাদানসমূহ হ’ল খোয়া, চেনি আৰু ইলাচিৰ গুটিকে ধৰি পৰম্পৰাগত সোৱাদ যেনে শুকান ফল। ইয়াৰ ৰং বাদামী। ইয়াক*পেধা*, *পেণ্ডা* ( গুজৰাটী ভাষাত) আৰু *পেৰা* বুলিও জনা যায়। অসমৰ বোকাখাটৰ পেড়া অতি জনপ্ৰিয়। পূজাত দেৱতালৈয়ো প্ৰসাদ হিচাপে পেড়া আগবঢ়োৱা হয়।

## ইতিহাস আৰু ব্যুৎপত্তি
*পেডাৰ পিদা*  শব্দটো সংস্কৃত শব্দ *পিণ্ডা* বা *পিণ্ডক*  ৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে। শব্দটোৱে গাখীৰ আৰু আটা ভিত্তিক মিঠাইক এটা গোট হিচাপে ভাগ কৰে। ভাৰতীয় প্ৰাচীন চিকিৎসা শাস্ত্ৰ চৰক সংহিতাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি পাকশাস্ত্ৰ *ভোজনকুটুহললৈকে* আয়ুৰ্বেদিক আৰু *পাকাশাস্ত্ৰ* গ্ৰন্থসমূহত *পিণ্ডকক* মিঠা আৱিষ্কাৰ হিচাপে উল্লেখ কৰা হৈছে। *চৰক সংহিতাইত* আটা ভিত্তিক ভাৰতীয় মিঠাইৰ তালিকাত *পিণ্ডকক স্থান দিয়া* হৈছে। *ভোজনকুতুহল নামৰ পুথিত* ইলাচি, নিমাখ আৰু জলকীয়া আদি মছলা আৰু গাখীৰ আৰু চেনি ব্যৱহাৰ কৰি মিঠাই প্ৰস্তুত কৰাৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

সংস্কৃত সাহিত্যত গাখীৰৰ *পেডাক* *দুগ্ধ* *পিণ্ডক* আৰু *ক্ষীৰাৱটিকা আদি নামেৰে উল্লেখ কৰা হৈছে।* আচাৰ্য সুষেনৰ আয়ুৰ্বেদ মহোদাধিত কৃতন্ন্ন বৰ্গত ইয়াৰ প্ৰস্তুতিৰ কথা উল্লেখ আছে। আন এখন আয়ুৰ্বেদিক গ্ৰন্থ *ন্বৃহদোগ্যতৰংগিনীত* *ক্ষীৰাৱতী*  নামৰ এবিধ মিঠাইৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছে যি বৰ্তমান দুধ পেডা বুলি জনাজাত।

বৰ্তমানৰ উত্তৰ প্ৰদেশৰ মথুৰা চহৰত আধুনিক পেডাৰ উৎপত্তি হৈছিল। মথুৰা পেডা চহৰৰ বৈশিষ্ট্য। উত্তৰ প্ৰদেশৰ পৰা এই পেডা ভাৰত উপমহাদেশৰ বহু ঠাইলৈ বিয়পি পৰে। ১৮৫০ চনত বৰ্তমানৰ কৰ্ণাটকতলৈ প্ৰব্ৰজন কৰা লক্ষ্ণৌৰ ঠাকুৰ ৰাম ৰতন সিঙে তাত পেডাৰ প্ৰচলন কৰে। পেড়াৰ এই প্ৰকাৰবিধ বৰ্তমান ধৰৱাদ পেধা নামেৰে বিখ্যাত ৷ মহাৰাষ্ট্ৰৰ সতৰাৰ কান্দি পেডেল আৰু কৰ্ণাটকৰ  ডুড পেডাও দুই জনপ্ৰিয় প্ৰকাৰ।

অসমৰ বোকাখাটৰ গাখীৰৰ পেড়া বিখ্যাত। বোকাখাটত অতীজৰে পৰা প্ৰচুৰ পৰিমাণে গাখীৰ উৎপাদন হয়। মিঠাই নিৰ্মাতা আৰু বিক্ৰেতাসকলে এই বিশুদ্ধ গাখীৰ পানী নিমিহলোৱাকৈ পেড়া বনায়। এই পেড়াত কোনো বাহ্যিক সোৱাদৰ সমল নাথাকে। এই পেড়া সাধাৰণতে পাতল বা৯ গাঢ় বাদামী ৰঙৰ হয়। সম্পূৰ্ণ গাখীৰেৰে তৈয়াৰী এই এই পেড়া সমগ্ৰ অসমতে জনপ্ৰিয়। অসমত বিহুৰ সময়ত পিঠাৰ সৈতে পেড়াও বনায়।
চিত্ৰ:Kesar_Peda.jpg|alt=Kesar peda with Garnishing of Pistachio and Cardamom|কেশৰ পেড়া
চিত্ৰ:Peda_Makers_of_Bokakhat.jpg|alt=Peda Makers at Bokakhat, Assam, India. Bokakhat is famous for its peda Industry|বোকাখাটৰ পেড়া নিৰ্মাতা


## পুষ্টি
পেডাৰ কেলৰিৰ পৰিমাণ ইয়াৰ  আকাৰ, উপাদান আৰু প্ৰস্তুত কৰাৰ পদ্ধতিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। ই ভিন্ন হ'ব পাৰে যদিও গড়ে এটা পেডাত প্ৰায় ৪০ৰ পৰা ৯০ কেলৰি থকাটো সম্ভৱ। ইয়াত যথেষ্ট পৰিমাণৰ প্ৰটিন, চৰ্বি, চুক্ৰ’জ আৰু লেক্ট’জ থাকে। 
## তথ্য সংগ্ৰহ

## শ্বেল্ফ লাইফ আৰু ষ্ট’ৰেজ
আন কম গাখীৰ ভিত্তিক মিঠাই যেনে ৰসগোল্লা বা কালাকান্দৰ (ফ্ৰীজত ৰখাৰ সময়ত ২ দিনতকৈ কম সময়ৰ বাবে) তুলনাত পেডাৰ শ্বেল্ফ-লাইফ বেছি।  ইয়াৰ কাৰণ হ’ল ইয়াত থকা চেনিৰ উচ্চ ওঅৰিমাণ আৰু কম আৰ্দ্ৰতা। সাধাৰণতে শীতলিকৰণ যন্ত্ৰত নৰখাকৈ ই ৩ দিন ভালে থাকে। 
শ্ৰেণী:গুজৰাটী ৰন্ধনশৈলী
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰন্ধনশৈলী
শ্ৰেণী:খাদ্য
মিহিদানা

**মিহিদানা** ভাৰতৰ পশ্চিম বংগৰ বৰ্ধমানত উৎপত্তি হোৱা এবিধ ভাৰতীয় মিঠাই। ইয়াক পৰম্পৰাগত বুণ্ডী বা বুন্দিয়াৰ কণমানি সম্পৰ্কীয় ভাই হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হয়। মিহিদানা দুটা শব্দৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে, মিহিৰ অৰ্থ মিহি বা নিমজ আৰু ডানা, যাৰ অৰ্থ হৈছে শস্য। ই ২০১৭ চনত ভৌগোলিক সূচাংক লাভ কৰে। মিহিদানা বংগৰ এক সুপৰিচিত মিঠাই বৰ্ধমানৰ মিহিদানা অতি বিখ্যাত  মিহিদানাক ভাৰতৰ পৰম্পৰাগত মিঠাই হিচাপে স্বীকৃতি দিয়া হৈছে। মিহিদানাৰ পেটেণ্ট পশ্চিম বংগ চৰকাৰক আইনগতভাৱে প্ৰদান কৰা হৈছে। কলকাতাৰ নেতাজী সুভাষ চন্দ্ৰ বসু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বিমানবন্দৰৰ বিশ্ব বাংলা শ্ব'ৰুমত পশ্চিম বংগৰ সংস্কৃতিৰ অংশ হিচাপে মিহিদানাক প্ৰদৰ্শন কৰা হৈছিল।

## ইতিহাস
thumb| সীতাভোগ-মিহিদানা
সীতাভোগ আৰু মিহিদানাৰ জন্ম হৈছিল ভাৰতত ইংৰাজ শাসনকালত। বৰ্ধমানৰ ৰজাই সেই সময়ৰ বৰলাট বা বহআয়চৰয় লৰ্ড কাৰ্জনক আচৰিত কৰি দিব পৰা নতুন মিঠাই বিচাৰিছিল। সেইমতে মিঠাইৰ কাৰিকৰে এই দুয়োবিধ মিঠাই উদ্ভাৱন কৰিছিল আৰু লৰ্ড কাৰ্জনক আচৰিত আৰু আপ্লুত কৰি তোলাত সফল হৈছিল। 

মহাতবচন্দ বাহাদুৰৰ শাসনকালত তেওঁৰ জ্যেষ্ঠ ভাতৃ ক্ষেত্ৰনাথ নাগে প্ৰথমে বৰ্ধমানত এক বিশেষ প্ৰকাৰৰ সীতাভোগ আৰু মিহিদানা উদ্ভাৱন কৰে। ইয়াৰ। ৭২ বছৰৰ পাছত লৰ্ড কাৰ্জন বৰ্ধমানত উপস্থিত হৈ এই মিঠাই দুবিধ মূল্যায়ন কৰে আৰু ইয়াৰ পিছত সমগ্ৰ ভাৰততে সীতাভোগ আৰু মিহিদানৰ নামটোৱে খ্যাতি অৰ্জন কৰে।

আপ্লুতআন এক কিগ্বদন্তি অনুযায়ী বৰ্ধমানৰ মহাৰাজ বিজয়চন্দ মহাতবৰ আমন্ত্ৰণত লৰ্ড কাৰ্জন ১৯০৪ চনৰ ১৯ আগষ্টত বৰ্ধমানলৈ যায়। লৰ্ড কাৰ্জনৰ আদৰণি আহাৰৰ বাবে মহাৰাজে চহৰখনৰ মিঠাইৰ কাৰিকৰ বৈৰবচন্দ্ৰ নাগক নতুন আৰু অনন্য কিবা এটা প্ৰস্তুত কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়ে। বৈৰৱচন্দ্ৰ নাগে তেতিয়া সীতা। ভোগ আৰু মিহিদান নামেৰে দুবিধ নতুন মিঠাইৰ উদ্ভাৱন কৰে। লৰ্ড কাৰ্জনে দুয়োবিধ মিঠাই খাই আপ্লুত হয়। নাগক তেওঁ‌ প্ৰশংসা কৰি প্ৰমাণ পত্ৰও দিয়ে। ইয়াৰ পিছত এই মিঠাই দুবিধৰ গুণগত মান আৰু নাম সমগ্ৰ দেশৰ লগতে বিদেশত বিয়পি পৰে। বৈৰবচন্দ্ৰ নাগৰ পুত্ৰ নগেন্দ্ৰনাথ নাগে ১৯৭৬ চনৰ ১৫ নৱেম্বৰত ৰেডিঅ'ত এই ঘটনা সম্প্ৰচাৰ কৰে।

যেতিয়া জৱাহৰলাল নেহৰু আৰু লাল বাহাদুৰ শাস্ত্ৰী বৰ্ধমানলৈ যায় তেওঁ‌লোকে এই মিটঠাই খাই আশ্চৰ্য প্ৰকাশ কৰে। ইয়াক বংগত মিঠিদানা বুলিও কোৱা হয়। 

## প্ৰক্ৰিয়া
প্ৰথমে কামিনীভোগ, গোবিন্দোভোগ আৰু বাচমতি চাউলৰ গুড়ি, সামান্য পৰিমাণৰ বেচন মিলাই লোৱা হয়। সোণালী ৰঙৰ বাবে কেশৰো মিহলোৱা হয়। তাৰ পিছত ইয়াৰ ৰং পাতলীয়া হোৱালৈকে হাতেৰে পানীৰ লগত মিহলাই থক হয়। এই মিশ্ৰণটো একেবাৰে সৰু সৰু বিন্ধা থকা পিতলৰ হেঁ‌তাৰ মাজেৰে ঘিঁউৰ পাত্ৰ এটাত ঢালি ঘিঁউত ডুবাই ভজা হয়। মিহি সৰু সৰু দানাবোৰ চেনিৰ ৰসত ডুবাই এবাৰ তিয়াই লোৱাৰ পি৪ছত পানীখিনি উলিয়াই লোৱা হয়। ইয়াত কেতিয়াবা খোৱা ৰং, সাধাৰণতে ৰঙা আৰু সেউজীয়া যোগ কৰা হয়। 

অসমতো মিহিদানা অতিকৈ জনপ্ৰিয়। এসময়ত অসমীয়া বিবাহ অনুষ্ঠানত মিঠাই হিচাপে কেৱল মিহিদানা প্ৰচলিত আছিল। ইয়াক সাধাৰণতে মিঠা দৈ বা ক্ৰীমৰ লগত সৰু সৰু বাটিত পৰিবেশন কৰা হৈছিল। লগৰ দিয়া হৈছিল পুৰি, ঘুগনি আৰু বিলাহীৰ টক। এই যুগলবন্দী বৰ্তমানো আছে। 

বুন্দিয়া লাড়ু, বুন্দিয়া বৰফি আদি আধুনিক কিছু মিঠাই প্ৰস্তুত কৰোঁতে মূল উপাদান হিচাপে মিহিদানাৰ ব্যৱহাৰ হয়। 

## জনপ্ৰিয়তা
[thumb| মিহিদানা ''[দুৰ্গা পূজা|বিজয়া দশমীত'']]
পবিখ্যাত বাংলা অভিনেতা, কমেডিয়ান আৰু নাট্য ব্যক্তিত্ব, নবদ্বীপ হালদাৰ এই শাৰীটো গীত  -

সুকুমাৰ ৰায়ৰ পাগলা দশু কাহিনীত মিহিদানাৰ উল্লেখ পোৱা যায়। 

## ভৌগোলিক সূচাংক
পশ্চিম বংগৰ বৰধমানৰ মিহিদানাই ২০১৭ চনৰ ২৯ এপ্ৰিলত ভৌগোলিক সূচাংক বা জি আই টেগ লাভ কৰে। 
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰন্ধনশৈলী
শ্ৰেণী:খাদ্য
শ্ৰেণী:পশ্চিম বংগৰ ভৌগলিক সূচক
কালাকান্দ

***কলাকান্দ*** ভাৰতৰ এবিধ  মি ঠাই। ইয়াক মিঠা পনিৰৰ বাগাখীৰৰ চানাৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হয়। ইয়াক " ইটালীয়ান চীজকেকৰ সৈতে মিল থকা, *[[বৰফি|বৰফিতকৈ]]* কোমল" বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। ই ভাৰতৰ এক অন্যতম জনপ্ৰিয় মিঠাই।

## ইতিহাস
১৯৪৭ চনৰ ভাৰত বিভাজনৰ পিছত মিঠাই নিৰ্মাতা আৰু বিজ্ৰেতা বাবা ঠাকুৰ দাস আৰু পুত্ৰসকলে পাকিস্তানৰ পৰা প্ৰব্ৰজন কৰে। ১৯৪৭ চনতেই ৰাজস্থানৰ আলৱাৰত *হালোৱাই* ( মিঠাই ) *কালাকান্দ* উদ্ভাৱন কৰে ৷

## প্ৰস্তুতি
*কালাকান্দ* প্ৰস্তুত কৰিবলৈ *গাখীৰৰ চানা* প্ৰস্তুত কৰি চেকি লোৱা হয়। পৃথকে পৃথকে গোটা গাখীৰ আৰু পানী মিহলাই উতলাই অবিৰতভাৱে ইয়াক মিশ্ৰণটো মূল আয়তনৰ আধা হোৱালৈ লৰাই থকা হয়। চনাখিনি ফুড প্ৰচেছৰ ব্যৱহাৰ কৰি বা হাতেৰে গুড়ি কৰি কোমল কৰা হয়। তাৰ পিছত ইয়াক উতলাই হ্ৰাস কৰা গাখীৰ-পানীৰ মিশ্ৰণত দি গাঢ় থুপথুপিয়া হোৱালৈকে সিজাই লোৱা হয়। তাৰ পিছত ইয়াত  চেনি দিয়া হয়। আৰু মিশ্ৰণটো কম জুইত উতলি থাকিবলৈ দিয়া হয আৰু গাঢ় হোৱালৈকে অবিৰতভাৱে লৰাই থকা হয়। তাৰ পিছত *ঘিউ* বা মাখন দি মিশ্ৰণটো আৰু পাঁচ মিনিট লৰাই থাকে। এই মিশ্ৰণটো মাখনযুক্ত ট্ৰে বা প্লেটত আয়তক্ষেত্ৰৰ আকৃতিত বিস্তাৰ কৰি পিষ্টাচিঅ'ৰে সজাই লোৱা হয়। ঠাণ্ডা হোৱাৰ পিছত বৰ্গক্ষেত্ৰত কাটি পৰিবেশন কৰা হয়।

## লগতে চাওক

* ভাৰতীয় মিঠাই আৰু মিঠাইৰ তালিকা
* পাকিস্তানী মিঠাই আৰু ডেজাৰ্টৰ তালিকা

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:মিঠাই
ছাৰং

**ছাৰং** (ইংৰাজী: sarong; /səˈrɒŋ/) হৈছে দক্ষিণ-পূব এছিয়া, দক্ষিণ এছিয়া, পশ্চিম এছিয়া, উত্তৰ আফ্ৰিকা, পূব আফ্ৰিকা, পশ্চিম আফ্ৰিকা আৰু প্ৰশান্ত মহাসাগৰীয় দ্বীপসমূহ বহু অঞ্চলত প্ৰায়ে কঁকালত মেৰিয়াই পৰিধান কৰা এবিধ দীঘল চুঙাকৃতিৰ বস্ত্ৰ। এই কাপোৰ বিধত প্ৰায়ে ঘৰ ঘৰ কৈ ভিন্ন ৰঙৰ সাজোন বোৱা, বা বাটিক বা ইকাট পদ্ধতিত ৰং কৰি উজলাই হয়। বহুতো আধুনিক ছাৰঙত প্ৰায়ে জীৱ-জন্তু বা উদ্ভিদৰ চিত্ৰও যন্ত্ৰৰ সহায়ত ছপা কৰা হয়। পৃথিৱীৰ বিভিন্ন ঠাইত বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ ছাৰং পৰিধান কৰা হয়, বিশেষকৈ ভাৰত উপমহাদেশৰ লুঙী আৰু আৰব উপদ্বীপৰ ইজাৰ উল্লেখযোগ্য।

## ব্যুৎপত্তি
ছাৰং শব্দটো এটা ইংৰাজী শব্দ আৰু শব্দটো মালয় মূলৰ পৰা ইংৰাজীলৈ আমদানীকৃত শব্দ। মূল মালয় শব্দটোৰ অৰ্থ হৈছে 'ঢাকি থোৱা' বা 'আৱৰণ দিয়া'। ১৮৩৪ চনত মালয়সকলে ব্যৱহাৰ কৰা স্কাৰ্টৰ দৰে কাপোৰক বুজাবলৈ ইয়াক প্ৰথম ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। ইণ্ডোনেছিয়ান আৰু মালয় ভাষাৰ ছাৰুং (sarung) শব্দৰ কথিত আৰু পুৰণি বানানো হৈছে সাৰং, আনহাতে আনুষ্ঠানিক ইণ্ডোনেছিয়ান ভাষাত ইয়াক ছাৰুং ([ˈsaruŋ]) বুলি জনা যায়।

এছিয়াৰ বিভিন্ন ভাষাত ছাৰঙক বেলেগ বেলেগ নামেৰে জনা যায়, যেনে জাভানীজত ছাৰুং (sarung), তামিলত ছাৰম (saram, சாரம்) আদি।

পশ্চিম আফ্ৰিকাত আকান ভাষাত ছ্ৰং (srong) বা ছৰং (sorong) শব্দটো পোৱা যায় আৰু এই শব্দটোৰ অৰ্থ হৈছে "সৰ্বোচ্চ বিন্দু", অৰ্থাৎ কাপোৰখনক সুৰক্ষিত কৰিবলৈ একেবাৰে ওপৰত বান্ধি থোৱা সন্দৰ্ভত।

## বিৱৰণ
ছাৰং বুলিলে দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ পুৰুষ আৰু মহিলাসকলে শৰীৰৰ নিম্নাংশত পৰিধান কৰা এক প্ৰকাৰৰ কাপোৰক বুজায়। এই কাপোৰখন প্ৰায় এক গজ (০.৯১ মিটাৰ) বহল আৰু ডেৰ গজ (২.৩ মিটাৰ) দীঘল হয়। কাপোৰখনৰ মাজত, সংকীৰ্ণ অংশৰ ওপৰেৰে, প্ৰায় এফুট বহল বিপৰীতমুখী ৰঙৰ বা আৰ্হিৰ এটা পেনেল কাপোৰখনত বোৱা বা ৰং কৰা হয়, যিটোক ছাৰঙৰ কেপালা (kepala) বা "মূৰ" বুলি জনা যায়। কাপোৰখনৰ সংকীৰ্ণ প্ৰান্তটো চিলাই কৰি নলীৰ দৰে কৰি দিয়া হয়। এই নলীৰ এটা স্তৰত ওপৰৰ প্ৰান্তটো নাভিৰ স্তৰৰ সমানলৈ আনি (হেমটো গোৰোহাৰ সৈতে সমতল হ’ব লাগে), কেপালাটো পিঠিফালে সোঁমাজত ৰাখি অতিৰিক্ত কাপোৰখন দুয়োফালৰ পৰা সন্মুখফালৰ সোঁমাজত ভাঁজ কৰি ছাৰঙখন ওলাই নপৰাকৈ সুৰক্ষিত কৰা হয়। মালয় পুৰুষে ঘৰ ঘৰ পেটাৰ্ণৰ বোৱা ছাৰং পিন্ধে, মহিলাসকলে বাটিক পদ্ধতিত ৰং কৰা ছাৰং পিন্ধে। জাভা সংস্কৃতিত পুৰুষ আৰু মহিলা সকলোৱে ৰং কৰা ছাৰং পিন্ধে।

কেবায়া ব্লাউজৰ সৈতে আনুষ্ঠানিক পৰিৱেশত ছাৰং হৈছে মহিলাসকলৰ বাবে সাধাৰণ পৰিধান। মালয় পুৰুষে মছজিদত শুকুৰবাৰৰ নামাজত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ সময়তহে ৰাজহুৱা স্থানত ছাৰং পিন্ধে, কিন্তু ব্ৰুণেই, ইণ্ডোনেছিয়া, ফিলিপাইন, কম্বোডিয়া, মালয়েছিয়া, ছিংগাপুৰ, শ্ৰীলংকা আৰু ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ বহু অঞ্চলত সকলো জাতি আৰু ধৰ্মৰ পুৰুষৰ বাবে ছাৰং হৈছে ঘৰত পিন্ধা সাধাৰণ পৰিধান। (শ্ৰীলংকাক বাদ দি ভাৰতীয় উপমহাদেশত ছাৰঙক কেতিয়াবা মুণ্ডু বা লুঙী বুলিও জনা যায়।)

## সুৰক্ষা
ছাৰং পিন্ধোতাজনৰ শৰীৰৰ পৰা ছাৰং খহি নাযাবলৈ বিভিন্ন বান্ধি ৰখা পদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰা হয়। কিছুমান ক্ষেত্ৰত এই কৌশলসমূহ প্ৰথাগতভাৱে পিন্ধোতাৰ লিংগ অনুসৰি পৃথক হয়। কিছুমান ছাৰং ৰছিৰ সহায়ত কঁকালত বান্ধি পিন্ধা হয়। ফলত পিন্ধোতাজনক অলপ অতিৰিক্ত নিৰাপত্তা প্ৰদান কৰে। যদি ছাৰঙত বান্ধি থোৱাৰ কোনো সমল নাথাকে, তেতিয়া পিন ব্যৱহাৰ কৰা হয়, মূল চাদৰৰ চুকবোৰ শৰীৰৰ চাৰিওফালে মেৰিয়াই গাঁঠি দিয়া হয় নাইবা ছাৰংখন ঠাইত ধৰি ৰাখিবলৈ কমৰবান্ধনি ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:বস্ত্ৰ
ইয়াৰখুষ্টা

**ইয়াৰখুষ্টা** () হৈছে আৰ্মেনিয়াৰ লোক নৃত্য আৰু সমৰকলা নৃত্য, এই নৃত্য ছাছুন অঞ্চলৰ ঐতিহাসিক উচ্চভূমি অঞ্চলত বেছিকৈ দেখা যায়৷ ইয়াৰখুষ্টা নৃত্য আৰ্মেনিয়াৰ বহল পৰিসৰত দেখা পোৱা "ক্লেপ ডান্স" শ্ৰেণীৰ অন্তৰ্গত। এই নৃত্য কেৱল পুৰুষে পৰিৱেশন কৰে৷ নৃত্যৰ সময়ত তেওঁলোকে যোৰা যোৰাকৈ ইজনে সিজনৰ মুখামুখি হৈ থিয় হয়। নৃত্যৰ মূল উপাদানটো হ’ল আগবাঢ়ি যোৱা৷ গতিকে, অংশগ্ৰহণকাৰীসকলে দ্ৰুতগতিত ইজনে সিজনৰ কাষলৈ আগুৱাই যায় আৰু বিপৰীত শাৰীৰ নৃত্যশিল্পীসকলৰ হাতৰ তলুৱাত হাত দি জোৰকৈ চাপৰি বজায়। সময়ৰ পৰিৱৰ্তনৰ লগে লগে পুৰুষে পৰিৱেশন কৰা এই নৃত্যত আজিকালি যুৱতী বা মহিলায়ো অংশ লোৱা দেখা গৈছে৷

## ইতিহাস আৰু পৰম্পৰা
ইয়াৰখুষ্টাৰ উৎপত্তি মধ্যযুগৰ আৰম্ভণিতে হোৱা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়, কাৰণ ইয়াৰ উল্লেখ মভচেছ খোৰেনাট্সি, বাইজেণ্টিয়ামৰ ফাউষ্টাছ আৰু গ্ৰীগ'ৰ মেজিষ্ট্ৰ'ছৰ গ্ৰন্থত পোৱা গৈছে।

আৰ্মেনিয়াৰ পৰম্পৰা অনুসৰি কোনো যুদ্ধৰ পূৰ্বে আৰ্মেনিয়ান সৈন্যই ইয়াৰখুষ্টা নৃত্য পৰিৱেশন কৰে৷ ইয়াৰ উদ্দেশ্য, কিছু পৰিমাণে আচাৰ-অনুষ্ঠান পালনৰ কৰা আৰু কিছু পৰিমাণে মনৰ ভয় দূৰ কৰিবলৈ আৰু অধিক ফলপ্ৰসূ কাৰণ হ’ল, হাতে হাতে যুঁজৰ দৰে চাপৰি মাৰি যুদ্ধৰ মনোভাৱ বৃদ্ধি কৰা।
​
​
ইয়াৰখুষ্টা নৃত্যৰ সৈতে সংগত কৰা সুৰ ইচ্ছাকৃতভাৱে উচ্চ স্বৰত বজোৱা হয়৷ ইয়াৰ বাদ্য হ’ল, দুটা জুৰ্না বা পিকু নামৰ হৰ্ণপাইপ আৰু এটা বা দুটা মূৰৰ *বেছ ড্ৰাম* বা ঢোল৷ প্ৰত্যেকটো ড্ৰামৰ পেটৰ বিপৰীত ফালৰ পৰা মেলেট আৰু লাঠিৰে আঘাত কৰা হয়। এইটো প্ৰমাণিত হৈছে যে, হৰ্ণপাইপৰ উচ্চ কম্পাঙ্কৰ সুৰ আৰু বেছ ড্ৰামৰ গভীৰ অথচ কম কম্পাঙ্কৰ স্পন্দনৰ সংমিশ্ৰণে উচ্চতকৈয়ো উচ্চ প্ৰসাৰৰ শব্দৰ সৃষ্টি কৰে আৰু সৃষ্ট সংমিশ্ৰিত সুৰে ইয়াৰখুষ্টাৰ নৃত্যশিল্পীসকলক উল্লাসিত অৱস্থাত ৰাখিবলৈ সক্ষম হয়৷ এই কাৰকে সাধাৰণতে ইয়াৰখুষ্টাৰ নৃত্যশিল্পীসকলৰ এড্ৰিনেলিন/এপিনেফ্ৰিন হ’ৰম’নৰ প্ৰভাৱ বৃদ্ধি কৰে৷

## আধুনিক পুনৰুত্থান
আধুনিক আৰ্মেনিয়াত আৰ্মেনিয়ান গণহত্যাৰ পিছত ছুছৌনৰ পৰা অহা শৰণাৰ্থীসকলে বসতি স্থাপন কৰা ঠাইসমূহত বিশেষকৈ টালিন, অপৰাণ আৰু আষ্টাৰক চহৰৰ আশে-পাশে থকা গাঁওসমূহত ইয়াৰখুষ্টা জনপ্ৰিয় হৈ পৰে। ১৯৩০ চনৰ শেষৰ ফালে ইয়েৰেভান নৃত্য মহাবিদ্যালয়ত অধ্যাপনা কৰা স্ৰবুহি লিচিচিয়ানে এই নৃত্য জনপ্ৰিয় কৰিবলৈ কাম কৰে। ১৯৫৭ চনত লোক সংস্কৃতিৰ অনুৰাগী বহৰাম আৰিষ্টাকেছিয়ানে এই নৃত্যটোক অধিক পৰিশোধন কৰে আৰু আশ্ৰাক গাঁৱৰ লোকৰ দ্বাৰা এটা লোক নৃত্যৰ দল উলিয়াই ইয়াক পৰিৱেশন কৰাৰ ব্যৱস্থা কৰে।

১৯৮০ চনত লোক সংস্কৃতিৰ দল *মাৰাটুক* আৰু পিছলৈ লোক সংস্কৃতিৰ দল *কাৰিনে* এই নৃত্যটোক পুনৰ সজীৱ কৰি তুলিছিল। আৰ্মেনিয়ান সেনাৰ নৃত্য আৰু গীতৰ পাঠ্যক্ৰমত ইয়াৰখুষ্টাক পাঠ্য হিচাপে অন্তৰ্ভুক্ত কৰাৰ প্ৰয়াস কৰা হৈছে। 

ইয়াৰখুষ্টাই আৰ্মেনিয়াৰ সাহিত্য আৰু চিত্ৰকলাতো ঠাই পাইছে। ইয়াৰ বিষয়বস্তুক চুই যোৱা কেইবাটাও কবিতা আৰু চিত্ৰকলাৰ নমুনা পোৱা গৈছে। সেইবোৰৰ ভিতৰত ১৯৭৫ চনত প্ৰকাশিত গেভৰ্গ এমিনে লিখা "ডেন্স অৱ ছেজন" নামৰ কবিতাটো এটা উল্লেখযোগ্য কবিতা। চিত্ৰনিৰ্মাতা গগিক হাৰুত্যুন্যানে প্ৰযোজনা কৰা ছবি *মেন* (১৯৭২) আৰু *ইয়াৰখুষ্টা* (২০০৪)ত ইয়াৰখুষ্টা নৃত্যক বিশিষ্টভাৱে প্ৰকাশ কৰা দেখা গৈছে।

## চিত্ৰভাণ্ডাৰ

Image:Armenian martial dance Yarkhushta 2.jpg
Image:Armenian martial dance Yarkhushta 4.jpg
Image:Armenian martial dance Yarkhushta 5.jpg
Image:Armenian martial dance Yarkhushta 7.jpg


## ভিদিও লিংক
* Yarkhushta danced by Maratuk folk group
*Yarkhushta danced by Karin folk group
*The Yarkhushta tune (instrumental)

## তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোক-নৃত্য
শ্ৰেণী:আৰ্মেনিয়াৰ নৃত্য
ব্লেক ফৰেষ্ট হেম

thumb|250x250px|ব্লেক ফৰেষ্ট হেম
right|thumb|ব্লেক ফৰেষ্ট হেম টুকুৰা কৰা
right|thumb|ব্লেক ফৰেষ্ট হেমৰ সৈতে টোষ্ট
**ব্লেক ফৰেষ্ট হেম** () হৈছে জাৰ্মানীৰ ব্লেক ফৰেষ্ট অঞ্চলত উৎপাদিত বিভিন্ন ধৰণৰ শুকান নিৰাময় কৰা ধোঁৱা দিয়া হেম।

১৯৫৯ চনত বনডৰ্ফৰ হান্স এডলাৰে খুচুৰা আৰু মেইল অৰ্ডাৰৰ জৰিয়তে অৰিজিনেল ব্লেক ফৰেষ্ট হাম নিৰ্মাণ আৰু বিক্ৰীৰ পথ উলিয়াইছিল। ১৯৯৭ চনৰ পৰা ইউৰোপীয় সংঘত ব্লেক ফৰেষ্ট হেম শব্দটো সংৰক্ষিত ভৌগোলিক ইংগিত হিচাপে পৰিগণিত হৈছে, অৰ্থাৎ ইউৰোপীয় ইউনিয়নত ব্লেক ফৰেষ্ট হাম হিচাপে বিক্ৰী কৰা যিকোনো সামগ্ৰী পৰম্পৰাগতভাৱে আৰু অন্ততঃ আংশিকভাৱে ব্লেকৰ ভিতৰতে নিৰ্মিত (প্ৰস্তুত, প্ৰক্ৰিয়াকৰণ বা উৎপাদন) জাৰ্মানীৰ বনাঞ্চল হ’ব লাগিব। কিন্তু ইউৰোপীয় ইউনিয়নৰ বাহিৰত এই নাম স্বীকৃতি দিয়া হোৱা নাই, বিশেষকৈ কানাডা আৰু আমেৰিকাত, য’ত বাণিজ্যিকভাৱে উৎপাদিত বিভিন্ন ধৰণৰ আৰু মানৰ হেম বজাৰত বিক্ৰী কৰি ব্লেক ফৰেষ্ট হেম হিচাপে বিক্ৰী কৰা হয়।

## প্ৰস্তুতি
কেঁচা হেম নিমখ দি হালধি, ধনীয়া, জলকীয়া, জুনিপাৰ জামু আৰু অন্যান্য মছলাৰ সৈতে জুতি লোৱা হয়। দুসপ্তাহৰ পৰা তিনিসপ্তাহলৈকে কুয়াৰ কৰাৰ পিছত নিমখ আঁতৰাই হেমটো অতিৰিক্ত দুসপ্তাহ বয়সীয়াল কৰা হয়। তাৰ পিছত ইয়াক "স্থানীয় কনিফাৰ আৰু কাঠৰ গুড়ি" ব্যৱহাৰ কৰি প্ৰায় ২৫ ডিগ্ৰী চেলছিয়াছ (৭৭ ডিগ্ৰী ফাৰেনহাইট)ত কেইবাদিনো ঠাণ্ডা ধোঁৱা দিয়া হয়। তাৰ পিছত ই শীততাপ নিয়ন্ত্ৰিত কোঠাত কেইবা সপ্তাহ ধৰি পকি যায়, বাহিৰৰ পৰা প্ৰায় ক’লা হৈ পৰে আৰু ইয়াৰ বহুখিনি স্বকীয় সোৱাদ লাভ কৰে।

## বৈশিষ্ট্যসমূহ
ব্লেক ফৰেষ্ট হেম হাড়বিহীন আৰু প্ৰায় এক পঞ্চমাংশ চৰ্বিযুক্ত। ইয়াৰ সোৱাদ অতি উচ্চাৰিত আৰু ই সাধাৰণ জাৰ্মান খাদ্য। ইয়াক সতেজভাৱে খাব পাৰি, উদাহৰণস্বৰূপে হোলজ’ফেনব্ৰট বা ৰাই ব্ৰেডত, ফলৰ সৈতে, বা ৰন্ধা খাদ্যত উপাদান হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি। ব্লেক ফৰেষ্ট হেমৰ গোটা টুকুৰাবোৰ সঠিকভাৱে সংৰক্ষণ কৰিলে মাহৰ পিছত মাহ ধৰি সংৰক্ষণ কৰিব পাৰি। সাধাৰণতে ইয়াক কোঠাৰ উষ্ণতাত পৰিবেশন কৰা হয়।

## সম্পৰ্কীয় সামগ্ৰী
ব্লেক ফৰেষ্ট বেকন () একে ধৰণে উৎপাদিত বেকন, আৰু দুটা ভাগত পোৱা যায়: ডাৰ্চৱাচচেনাৰ স্পেকত মাংসৰ কেইবাটাও তৰপ থাকে, আৰু ইয়াৰ আধা চৰ্বি থাকে; fetter স্পেক প্ৰায় সম্পূৰ্ণ চৰ্বিযুক্ত। দুয়োটা ভিন্নতে ছাল অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়, যাক গাহৰিৰ ছাল বোলা হয়। গাহৰিৰ মাংসৰ ছাল খাবলৈ বৰ কঠিন যদিও ইয়াক কিছুমান পৰম্পৰাগত জাৰ্মান খাদ্য, যেনে লিনচেন মিট স্পেট্জল বা আইনটফত ৰন্ধা হয়, যাতে খাদ্যত ইয়াৰ সোৱাদ যোগ হয়।

## লগতে চাওক

* প্ৰচিউট্টো
* হেমৰ তালিকা
* শুকান খাদ্যৰ তালিকা
* ধোঁৱা দিয়া খাদ্যৰ তালিকা

## তথ্যসূত্ৰ

## বাহ্যিক সংযোগসমূহ

* The Cooks Thesaurus - Ham
* Chow.com - Black Forest Ham 
* GIview ID card of the Protected Geographical indication 'Schwarzwälder Schinken'
ভীমকান্ত কোঁৱৰ

**ভীমকান্ত কোঁৱৰ** (ইংৰাজী: Bhimkanta Konwar, ১৯৪০-২০২২) অসমৰ এজন শিক্ষাবিদ, সমাজ সংগঠক, গান্ধীবাদী আছিল। তেওঁ ডিব্ৰুগড় হনুমানবক্স সুৰজমল কানৈ মহাবিদ্যালয়ৰ অৱসৰপ্ৰাপ্ত উপাধ্যক্ষ আছিল৷ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰীধাৰী কোঁৱৰে ডিব্ৰুগড় হনুমানবক্স সুৰজমল কানৈ মহাবিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিষয়ৰ অধ্যাপক হিচাপে যোগ দি পাছলৈ বিভাগীয় মূৰব্বী হোৱাৰ লগতে উপাধ্যক্ষ হিচাপে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে৷ শংকৰী কলা-কৃষ্টিৰ একনিষ্ঠ সেৱক ভীমকান্ত কোঁৱৰ “ডেৰশ বছৰীয়া ডিব্ৰুগড়” শীৰ্ষক তথ্যসমৃদ্ধ নিৱন্ধৰ ৰচক৷ শ্ৰীশ্ৰীঅনিৰুদ্ধদেৱৰ “গীত-পুথি-নামঘোষা” আৰু নিত্যানন্দদেৱৰ “ভক্তিমঙ্গল নামঘোষা”ৰ সম্পাদনাতো সক্ৰিয় ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিছে৷ এগৰাকী দক্ষ সংগঠক হিচাপে খ্যাত কোঁৱৰ অসম সাহিত্য সভাৰ ৬৬ তম ডিব্ৰুগড় অধিৱেশনৰ আদৰণী সমিতিৰ যুটীয়া সম্পাদক আছিল৷ অসম সত্ৰ মহাসভা, সৰ্বোদয় সংঘ, সদৌ অসম মইনা পাৰিজাত আদিৰ সৈতেও তেওঁ ওতঃপ্ৰোতভাৱে জড়িত হৈ আছিল৷ সদৌ অসম মইনা পাৰিজাতে তেখেতক ‘শিশুবন্ধু’ উপাধি প্ৰদান কৰিছিল৷
 
## জন্ম
১৯৪০ চনৰ ২২ ডিচেম্বৰত শিৱসাগৰ জিলাৰ কোঁৱৰপুৰৰ নকটানি চিৰিপুৰীয়া গাঁৱত ভীমকান্ত কোঁৱৰৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম আছিল মালিৰাম কোঁৱৰ (১৯১০-১৯৬৮) আৰু মাতৃৰ নাম লুদুৰী কোঁৱৰ৷ তেওঁৰ পত্নীৰ নাম ভানু কোঁৱৰ। ২০২২ চনৰ ২৭ ডিচেম্বৰত ডিব্ৰুগড়ত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।

## শিক্ষা জীৱন
ভীমকান্ত কোঁৱৰৰ প্ৰাথমিক শিক্ষা আৰম্ভ হৈছিল নকটানি প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা। তাৰ পিছত তেওঁ কৈজান গাঁও মাধ্যমিক বিদ্যালয়, নকটানি মধ্য ইংৰাজী বিদ্যালয়ত, গৌৰীসাগৰ ইণ্ডাষ্ট্ৰিয়েল ইনষ্টিটিউটত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। ১৯৫৬ চনত তেওঁ প্ৰৱেশিকা পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈছিল আৰু ১৯৬০ চনত শিৱসাগৰ কলেজৰ পৰা অনাৰ্চসহ স্নাতক ডিগ্ৰী আৰু ১৯৬৪ চনত গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল।

## কৰ্ম জীৱন
শিক্ষা জীৱন সমাপ্ত কৰাৰ পিছত ভীমকান্ত কোঁৱৰে কোঁৱৰপুৰ হাইস্কুলত শিক্ষকতা কৰিছিল। ১৯৬০ চনৰ আগষ্ট মাহ পৰ্যন্ত তেওঁ সংস্কৃত আৰু অসমীয়া বিষয়ৰ পাঠদান কৰিছিল৷ ১৯৬৪ চনৰ ২৬ আগষ্টৰ পৰা ২০০০ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহৰ ২৯ তাৰিখ পৰ্যন্ত ডিব্ৰুগড়স্থিত হনুমানবক্স সুৰজমল কানৈ কলেজত অধ্যাপনা কৰিছিল৷ পৰৱতী সময়ত বিভাগীয় মুৰব্বী অধ্যাপক হোৱাৰ লগতে উপাধ্যক্ষ হিচাপে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰিছিল৷ ইয়াৰ মাজতে তেওঁ মনোহাৰী দেৱী কানৈ মহিলা মহাবিদ্যালয়তো পাঠদান কৰিছিল আৰু ডিব্ৰুগড়ৰ চন্দ্ৰকান্ত হাজৰিকা বি.এড. কলেজত খোলা অসমীয়া বিষয়ৰ স্নাতকোত্তৰ শ্ৰেণীত অধ্যাপনা কৰাৰ লগতে বিভাগটো পৰিচালনাও কৰিছিল৷

## সাহিত্য কৰ্ম

## বঁটা বা উপাধি
***‘শিশুবন্ধু’ ২০১৫**: সদৌ অসম মইনা পাৰিজাতে শিশুৰ শাৰীৰিক, মানসিক আৰু বৌদ্ধিক বিকাশত আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে দুলীয়াজানত অনুষ্ঠিত পঞ্চদশ দ্বি-বাৰ্ষিক ৰাজ্যিক শিশু সমাৰোহত প্ৰদান কৰে৷
***মুখ্যমন্ত্ৰীৰ শ্ৰেষ্ঠ সমন্বয় বঁটা, ২০০৬**

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমীয়া শিক্ষাবিদ
কুলফি

'*কুলফি*' ( /kʊlfiː/ ) বা *:কুলফী*' ভাৰতীয় উপমহাদেশত উভৱ হোৱা এবিধ হিমায়িত গাখীৰৰ মিঠাই। ইয়াক প্ৰায়ে "পৰম্পৰাগত ভাৰতীয় আইচক্ৰীম" বুলি কোৱা হয়। মোগল যুগত ১৬ শতিকাৰ দিল্লীত কুলফীৰ উৎপত্তি হৈছিল ৷ ই ভাৰত, পাকিস্তান, আৰু ট্ৰিনিদাদ আৰু ট'বেগোৰ  ৰাষ্ট্ৰীয় খাদ্যৰ অংশ ৷ বাংলাদেশ, ম্যানমাৰ, নেপাল, শ্ৰীলংকা আৰু মধ্যপ্ৰাচ্যতো ই জনপ্ৰিয়।East]].

নিয়মীয়া আইচক্ৰীমতকৈ কুলফি ঘন আৰু ক্ৰীমযুক্ত।.  ইয়াৰ বিভিন্ন সোৱাদ পোৱা যায়। পৰম্পৰাগত সোৱাদসমূহৰ ভিতৰত ক্ৰীম (মলাই), গোলাপ, আম, ইলাচি, কেশৰ, আৰু পিষ্টাচিঅ' আদি অন্তৰ্ভুক্ত।  নতুন সোৱাদৰ ভিতৰত আপেল, কমলা, ষ্ট্ৰবেৰী, বাদাম, বা এভোকেডো থাকিব পাৰে। দৰে কুলফিক ফেটা নহয়, যাৰ ফলত ফ্ৰ'জেন কাষ্টাৰ্ডৰ দৰে গাঢ় আৰু ঘন। ইদৰে ইয়াক কেতিয়াবা হিমায়িত গাখীৰৰ মিঠাইঅৰ এক সুকীয়া শ্ৰেণী বুলি গণ্য কৰা হয়। কুলফিৰ ঘনত্বৰ বাবে ই আইচক্ৰীমতকৈ লাহে লাহে গলি যায়।

## ইতিহাস
কুলফি শব্দটো পাৰ্চী ভাষাৰ ক্যুলফিৰ (قلفی) পৰা আহিছে যাৰ অৰ্থ হৈছে "ঢাকি থোৱা কাপ"। ষোড়শ শতিকাত মোগল সাম্ৰাজ্যৰ সময়ত দিল্লীত এই মিঠাইৰ উৎপত্তি হৈছিল। ঘন বাষ্পীভৱন কৰা গাখীৰৰ মিশ্ৰণ ইতিমধ্যে ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ মিঠা ব্যঞ্জনত জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছিল। মোগল যুগত এই মিশ্ৰণটোক পিষ্টাচিয়া আৰু কেশৰেৰে সোৱাদ দিয়া হৈছিল, শঙ্কু আকৃতিৰ ধাতুৰ পাত্ৰত পেক কৰা হৈছিল আৰু বৰফত ডুবাই দিয়া হৈছিল, যাৰ ফলত কুলফি আৱিষ্কাৰ কৰা হৈছিল। মোগল সম্ৰাট আকবৰৰ প্ৰশাসনৰ বিশদ তথ্য আইন-ই-আকবাৰীত শীতলীকৰণৰ বাবে নিমখৰ ব্যৱহাৰৰ লগতে হিমালয়ৰ বৰফ উষ্ণ অঞ্চললৈ পৰিবহণৰ কথা উল্লেখ কৰা হৈছে।

যদিও দিল্লীক কুলফীৰ জন্মস্থান বুলি অভিহিত কৰা হৈছে, অষ্ট্ৰেলিয়াৰ খাদ্য ইতিহাসবিদ চাৰ্মেইন অ'ব্ৰাইনে মত প্ৰকাশ কৰিছে, "...এয়া সম্ভৱ যে [কুলফি] প্ৰথমে পাৰস্য বা সমৰকন্দৰ শীতল জলবায়ুত বিকশিত হৈছিল আৰু মোগলে এই ধাৰণাটো নিজৰ কৰি লৈ বিশদভাৱে প্ৰকাশ কৰিছিল।"

## প্ৰস্তুতি

কুলফি প্ৰস্তুত কৰিবলৈ মিঠা কৰি লোৱা, সোৱাদযুক্ত গাখীৰ লাহে লাহে সিজোৱা হয় ৷ গাখীৰ ৰন্ধন  কৰা বাচনত লাগি নাথাকিবলৈ প্ৰায় অবিৰতভাৱে লৰাই থাকে। এই প্ৰক্ৰিয়াৰ সময়ত গাখীৰ ঘনীভূত হৈ ঘন হৈ পৰে।  লাহে লাহে ৰন্ধাটোৱে মিশ্ৰণটোত থকা চেনিখিনি কেৰামেলাইজ কৰি ইয়াৰ গাখীৰৰ প্ৰটিনবোৰ কজলা  কৰি পেলায়, যাৰ ফলত কুলফীয়ে ইয়াৰ সুকীয়া সোৱাদ দিয়ে।"name="tour"/>  r তাৰ পিছত মিশ্ৰণটো ছাঁ‌চ বা কুলহাৰ নামৰ ত্ৰত ঢালি ঢাকনি বন্ধ কৰি দিয়া হয়। বন্ধ কৰা ছাঁচবোৰ বৰফ আৰু নিমখ এটা অৱৰোধিত মাটকাত ডুবাই থোৱা হয়। ইয়াৰ ফলত মিশ্ৰণটো সোনকালে জমা হৈ পৰে, যাৰ ফলত ই বৰফৰ স্ফটিকমুক্ত কোমল, মসৃণ স্থায়িত্ব লাভ কৰে। এই পৰম্পৰাগত পদ্ধতিৰে প্ৰস্তুত কৰা কুলফীক মটকা কুলফি বোলা হয় ৷

পৰিবেশনৰ ১০–১৫ মিনিট আগতে ফ্ৰীজৰ পৰা উলিয়াই আঁতৰাই পেলোৱা হয় যাতে কুলফি অলপ গলিব পাৰে। তাৰ পিছত কুলফি ছাঁচবোৰৰ পৰা উলিয়াই পিহি লোৱা ইলাচি, কেশৰ বা পিষ্টাচিঅ’ৰে সজাই তোলা হয়। কুলফি ফালুডা ( vermicelli noodles ) ৰ সৈতেও পৰিবেশন কৰা হয়। 

## খুচুৰা ব্যৱসায়
সমগ্ৰ ভাৰত উপমহাদেশতে কুলফি বিক্ৰী কৰে কুলফিৱাল্লাহৰ বা কুলফিৱালা নামেৰে জনাজাত ৰাজপথৰ বিক্ৰেতাসকলে। ভাৰতীয় ৰেষ্টুৰেণ্টতো ইয়াক সাধাৰণতে পৰিবেশন কৰা হয়।
File:Kesari Aam Kulfi 01.jpg|কেশৰ আৰু আম
File:Strawbeerry kulfi.JPG|ষ্ট্ৰবেৰী
File:Kulfi.jpg|পিস্তা বাদাম, ভেনিলা আৰু গোলাপজল
File:Kulfi Faluda.jpg|ফালুদা
File:Kulfi (1).jpg|কুলফি বিক্ৰী কৰি থকা অৱস্থহ এজন কুলফিৱালা


## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:খাদ্য
চাঁ‌ছ

*"চাঁ‌ছ*' হৈছে সমগ্ৰ ভাৰতীয় উপমহাদেশতে জনপ্ৰিয় এবিধ পানীয। 
  ইয়াক দৈৰ পৰা প্ৰস্তুত কৰা হয়।মগাহিত ইয়াক মাথা বুলি কোৱা হয় ৷ ৰাজস্থানীত ইয়াক ঘোল, ওডিয়াত ঘোল/চাঁ‌।ছ, তামিল আৰু মালয়ালমত মৰু, মাৰাঠীত টাক, , তুলুত আলে (এ-লেই) আৰু বাংলা ভাষাত ঘোল বুলি কোৱা হয়। ভাৰতীয় ইংৰাজীত ইয়াক প্ৰায়ে মাখন বুলি কোৱা হয় ৷ অসমত ইয়াৰ স্থানীয়ভাৱে প্ৰচলন নাই।

## ব্যুৎপত্তি
চাঁ‌ছ বা চাচ শ্ব্দটো সংস্কৃত শব্দ চচ্চিকাৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে, যাৰ অৰ্থ হৈছে মাখন আঁ‌তৰাই পেলোৱা মন্থন কৰা দৈ।

## প্ৰস্তুতি আৰু তাৰতম্য
পৰম্পৰাগতভাৱে দৈ আৰু পানী একেলগে এটা পাত্ৰত মিগলি কৰি, মাধনী নামৰ মথনী বা ঘুটনি ব্যৱহাৰ কৰি ঘুটি চাঁ‌ছ তৈয়াৰ কৰা হয়। ইয়াক সাধাৰণভাৱে বা বিভিন্ন মছলাৰ সৈতে পৰিৱেশন কৰিব পাৰি। ইয়াক মিঠা সোৱাদৰো কৰি ল’ব পাৰি আৰু তেতিয়া ইয়াক মীথি চাঁ‌ছ বুলি কোৱাহয়।  চাঁ‌ছ সতেজ দৈৰ পৰাও তৈয়াৰ কৰিব পাৰি, আৰু এনে চাঁ‌ছৰ প্ৰাকৃতিক সোৱাদ মৃদু মিঠা।

## ছিজনিং আৰু সোৱাদ

চাঁ‌চ একো বাহিৰা সোৱাদ যোগ নকৰাকৈ সাধাৰণভাৱে খাব পাৰি। কিন্তু ইয়াত লসাধাৰণতে অলপ নিমখ দিয়া হয়। এইটোৱেই হৈছে চাঁ‌ছৰ আটাইতকৈ সাধাৰণ জুতি। নিমখীয়া চাঁ‌ছত আন বহুতো জুতি আৰু মছলা দিব পাৰি। এই মছলাবোৰ সাধাৰণতে মুকলি পাত্ৰ এটাত শুকানকৈ বা নামমাত্ৰ তেল দি ভজা হয় আৰু চাঁ‌ছত দিয়া হয়। এইদৰে চাঁ‌ছত যোগ কৰিব পৰা মছলাসমূহ হ'ল: অলপ মোটাকৈ পিহি ভজা জিৰা, নৰসিংহ পাত, হিং, কুটি লোৱা আদা, অতি মিহিকৈ কাটি লোৱা কেঁ‌চা জলকীয়া আৰু সৰিয়হৰ গুটি। চাঁ‌ছত চেনিও দিব পাৰি, কিন্তু যদি চেনি যোগ কৰা হয়, তেন্তে সাধাৰণতে নিমখ বা মছলা ব্যৱহাৰ কৰা নহয়।

বিক্ৰেতাসকলে কেইবাটাও মালিকানাধীন সামগ্ৰী আৰু চাঁ‌চৰ মানক সোৱাদৰ কথা উলিয়াইছে যিবোৰ ঔদ্যোগিক পৰ্যায়ত উৎপাদিত আৰু ইয়াত বটলত ভৰোৱা পেকেজড পানীয় হিচাপে বিক্ৰী কৰা হয়। এনে ব্ৰেণ্ডৰ ভিতৰত বেষ্ট-চেলাৰ হৈছে আমুলৰ মছলা চাঁ‌ছ। বটলত ভৰোৱা পানীয় হিচাপে উপলব্ধ অন্যান্য জনপ্ৰিয় আধুনিক সোৱাদসমূহৰ ভিতৰত গোলাপৰ সোৱাদযুক্ত চাঁ‌ছ গুলাবি আৰু পদিনা সোৱাদযুক্ত পদিনা চাঁ‌ছ অন্যতম।

## গ্ৰহণ বা সেৱন

ভাৰতৰ গ্ৰাম্য অঞ্চলত চাঁ‌ছ খোৱাৰ সাংস্কৃতিক অনুৰণন আৰু সংগতি আছে। এনে সংগতি চাহ, কফি বা লাচীৰ দৰে অন্যান্য পানীয়ৰ ক্ষেত্ৰত পোৱা নাযায়। মাটিৰ পাত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰি চাঁ‌ছ প্ৰস্তুত কৰি খোৱাৰ আগতে কেইঘণ্টামান ৰাখিব লাগে। চাঁ‌ছ সংৰক্ষণ কৰিবলৈ মাটিৰ বস্তু ব্যৱহাৰ কৰিলে ইয়াক ফ্ৰীজত ৰখাৰ প্ৰয়োজন নোহোৱাকৈ ঠাণ্ডা কৰি ৰখাত সহায় কৰে, আনকি অতি গৰমতো গুজৰাট আৰু ৰাজস্থানৰ অতি উষ্ণ মৰুভূমি অঞ্চলত মানুহে ৰ'দৰ সংস্পৰ্শলৈ অহাৰ পিছত নিমখ দিয়া চাঁ‌ছ সেৱন কৰে। চাঁ‌ছ বা মৰু দক্ষিণ ভাৰতত বেছিকৈ খোৱা হয় কাৰণ ই গৰম জলবায়ুৰ পৰা শৰীৰক পুনৰ পানী যোগান ধৰে। চাঁ‌ছ গোটেই বছৰটো জুৰি সেৱন কৰা হয়। সাধাৰণতে ইয়াক খাদ্য খোৱাৰ লগে লগে গ্ৰহণ কৰা হয় যদিও পানীয় হিচাপেও সেৱন কৰা হয়।
ইয়াৰ স্বাস্থ্য উপকাৰিতাৰ বাবেও মানুহে চাঁ‌ছ খায়। চাঁ‌ছত থকা মচলা বিশেষকৈ জলকীয়া আৰু আদাই এচিডিটিৰ সৈতে অনুভৱ কৰা জ্বলন অনুভূতি হ্ৰাস কৰাত সহায় কৰে। সেই মছলাবোৰে হজম শক্তিও উন্নত কৰাত সহায় কৰে। চাঁ‌ছ ইলেক্ট্ৰলাইট আৰু পানীৰে ভৰপূৰ হৈ থাকে। ই শৰীৰক পানীলগাৰ পৰা আৰোগ্য লাভ কৰাত সহায় কৰে।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:খাদ্য
লিংগ-সমতা বিৰোধাভাস

**লিংগ-সমতা বিৰোধাভাস** বা **লিংগ-সমতাৰ বিৰোধ** () হৈছে লিংগ সমতা অধিক প্ৰচলিত থকা দেশসমূহত ব্যক্তিত্ব আৰু বৃত্তিৰ পছন্দৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি পৰিলক্ষিত হোৱা বৃহৎ লিংগীক পাৰ্থক্যৰ সন্ধান। বৃহৎ পঞ্চ ব্যক্তিত্বৰ বৈশিষ্ট্য, অন্ধকাৰ ত্ৰয়ীৰ বৈশিষ্ট্য, আত্মসন্মান, হতাশা, ব্যক্তিগত মূল্যবোধ, বৃত্তিগত আৰু শৈক্ষিক পছন্দৰ ক্ষেত্ৰত বৃহৎ লিংগীক পাৰ্থক্য দেখা পোৱা যায়। এই পৰিঘটনাটো আপাত দৃষ্টিত বিৰোধমূলক কাৰণ অধিক লিংগ সমতাবাদী হোৱাৰ লগে লগে পাৰ্থক্যসমূহ হ্ৰাস পাব বুলি আশা কৰিব পাৰি। এনে বিৰোধৰ বিষয়ে বিজ্ঞান, গণিত, পঢ়া, ব্যক্তিত্বৰ বৈশিষ্ট্য, মৌলিক মানৱীয় মূল্যবোধ আৰু বৃত্তিগত আগ্ৰহৰ পৰা আৰম্ভ কৰি অসংখ্য অধ্যয়নৰ আলোচনাৰ বিষয়। সাধাৰণতে উন্নত দেশসমূহত লিংগ সমতা বেছি প্ৰচলিত।

এই বিৰোধাভাসৰ বিভিন্ন ব্যাখ্যা আগবঢ়োৱা হৈছে। কিছুমান পণ্ডিতৰ মতে অধিক লিংগ সমতা প্ৰচলিত দেশত অতীজৰে পৰা চলি অহা কু-সংস্কাৰ আৰু লিংগভিত্তিক আশা ইয়াৰ মূল  দায়ী। অনুন্নত আৰু দেশৰ মহিলাসকলে নিৰাপত্তা আৰু ভাল দৰমহাৰ বৰ্ধিত প্ৰয়োজনীয়তাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি ষ্টেমক্ষেত্ৰ অৰ্থাৎ বিজ্ঞান, প্ৰযুক্তিবিদ্যা, অভিযান্ত্ৰিকতা আৰু গণিত বাছি লোৱাৰ সম্ভাৱনা বেছি। আন কিছুমানে তত্ত্ব আগবঢ়ায় যে অধিক লিংগ সম দেশসমূহত গভীৰভাৱে শিপাই থকা অন্তৰ্নিহিত লিংগ পাৰ্থক্য অধিক সহজে বাস্তৱায়িত হয়।

শ্ৰেণী:লিংগভিত্তিক অধ্যয়ন
ফালুদা

**ফালুডা** বা **ফালুদা** হৈছে চেৱৈৰে তৈয়াৰী এবিধ মোগলাই শীতল মিঠাই। ইয়াৰ উৎপত্তি পাৰ্চী খাদ্য ফালুদেহৰ পৰা হৈছে, যাৰ ভিন্নতা সমগ্ৰ পশ্চিম, মধ্য, দক্ষিণ আৰু দক্ষিণ-পূব এছিয়াত পোৱা যায়।  পৰম্পৰাগতভাৱে ইয়াক গাখীৰৰ সৈতে গোলাপৰ ৰস, চেৱৈ আৰু মিঠা তুলসীৰ গুটি (বাচিল) মিহলাই তৈয়াৰ কৰা হয়। ইয়াক প্ৰায়ে আইচক্ৰীমৰ সৈতে পৰিবেশন কৰা হয়। ফালুডা প্ৰস্তুত কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা চেৱৈ ঘেঁহু,   এৰোৰুট, কৰ্ণষ্টাৰচ বা চেগোৰপৰা তৈয়াৰ কৰা হয়। ভাৰতত ই এক জনপ্ৰিয় ষ্ট্ৰীট ফুড।

## ইতিহাস

ফালুডাৰ উৎপত্তি ইৰাণৰ (পাৰস্য) পৰাই হয়, য'ত একেধৰণৰ মিঠাই ফালুদেহ জনপ্ৰিয় আছিল। The ১৬ৰ পৰা ১৮ শতিকাত দক্ষিণ এছিয়াত আক্ৰমণ কৰি বসতি স্থাপন কৰা বহু মধ্য এছিয়ান বংশৰ সৈতে মধ্যযুগৰ শেষৰ ফালে ভাৰতলৈ এই মিঠাই আহিছিল। বৰ্তমানৰ ফালুডাৰ ৰূপটো মোগল সাম্ৰাজ্যত বিকশিত হৈছিল আৰু ৰাজ্য জয়ৰ লগে লগে ই বিয়পি পৰিছিল। মোগলৰ পৰা পৃষ্ঠপোষকতা লাভ কৰা পাৰ্চী শাসকসকলে বিশেষকৈ হায়দৰাবাদ ডেক্কান আৰু বৰ্তমানৰ ভাৰতৰ কৰ্ণাটিক অঞ্চলত নিজৰ নিজৰ অভিযোজনৰ দ্বাৰা মিঠাইবিধ পৃষ্ঠপোষকতা কৰিছিল। এই মিঠাই এতিয়া পাকিস্তানী খাদ্য, বাৰ্মিজ খাদ্য, ভাৰতীয় খাদ্য, বাংলাদেশী খাদ্য আৰু শ্ৰীলংকাৰ খাদ্যৰ অংশ আৰু বিয়া আৰু অন্যান্য অনুষ্ঠানত ইয়াক পৰিবেশন কৰা হয়। ইয়াক প্ৰায়ে ভাৰতীয় আইচক্ৰীম সংস্কৰণ কুলফিৰ সৈতে পৰিবেশন কৰিব পাৰি।

## ৰূপক বা বক্ৰোক্তি
হিন্দুস্তানী ভাষাত কেতিয়াবা ফালুডা হোৱা বস্তুৰ উল্লেখ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়, যিটো চেৱৈৰ ইংগিত। উদাহৰণস্বৰূপে, কোনোবাই বদনামত পৰিলে ক’ব পাৰে যে তেওঁৰ ইজ্জত ফালুডালৈ ৰূপান্তৰিত কৰা হৈছে () যিটো মোটামুটিভাৱে "মোৰ সুনামত আঘাত হানিছে" বুলি কোৱাৰ সমতুল্য। ই ৰাইটা ফেইল গয়া, অব ক্যা ভুজিয়া তলে আদি বাক্যাংশৰ দৰে এক বক্ৰোক্তি।

## ভিন্নতা
কিছুমান ভাৰতীয় সংস্কৰণত অৰ্ধস্বচ্ছ ঘেঁহুৰ ষ্টাৰচ নুডলছ আৰু সোৱাদযুক্ত ৰস থাকে।

ম্যানমাৰত ফালুডা (ဖာလူဒါ) তুলসীৰ গুটি, গ্ৰাছ জেলী, কণীৰ পুডিং, ভেনিলা আইচক্ৰীম, মিঠা গাখীৰ আৰু গোলাপৰ ৰসেৰে তৈয়াৰ কৰা হয়। অধিক বিশদ সংস্কৰণত চেগো, চাউলৰ নুডলছ, ফলৰ জেলী, আৰু কটা ফলও অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।

দক্ষিণ বাংলাদেশত,ম, পিষ্টা, চেগু পাৰ্ল, ক্ৰীমযুক্ত নাৰিকল, আম, গাখীৰ আৰু ভাৰ্মিচেলিৰে ফালুডা তৈয়াৰ কৰা হয়, আনকি  ক'লা চাহো থাকিব পাৰে।

মালয়েছিয়া আৰু ছিংগাপুৰত বেণ্ডুং নামৰ একেধৰণৰ পানীয় আছে ৷

থাইলেণ্ডত একেধৰণৰ পানীয় নাম মেইংলাক (น้ำแมงลัก) আছে, যিটো নেমু, তুলসীৰ গুটি, টুকুৰা টুকুৰ কৰা জেলী, টেপিওকা পাৰ্ল আৰু ইয়বৰ ম চেনি, পানী আৰু গোলাপ জলৰ সৈতে মিহলাই তৈয়াৰ কৰা হয়।

ইৰাকী কুৰ্দসকলে গাঢ় চেৱৈৰ এটা সংস্কৰণ তৈয়াৰ কৰে। 

মৰিচাছৰ সংস্কৰণটোক আলৌদা বুলি কোৱা হয় ৷

'বম্বে ক্ৰাছ' নামেৰে জনাজাত এটা ভিন্নতা দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ ভাৰতীয়সকলৰ মাজত জনপ্ৰিয়।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:খাদ্য
দোপো (কাপোৰ)

**দোপো** () হৈছে হানবক নামৰ পোছাকৰ ভিতৰুৱা প' বা অভাৰকোট, যিটো প্ৰথমবাৰৰ বাবে ১৬ শতিকাৰ জো’চেন যুগৰ মাজভাগৰ পৰা পিন্ধা হৈছিল। জো’চেন যুগত চেঅ'নবি নামৰ পুৰুষ কনফুচিয়ান পণ্ডিতসকলৰ বেছিভাগেই এই দোপোটো  পিন্ধিছিল। ইয়াক ৰজা আৰু ৰাজকুমাৰ আৰু চৰকাৰী বিষয়াসকলেও পিন্ধিছিল। দোপোৰ কনফুচিয়াছবাদৰ এটা শক্তিশালী মূল্য আছিল। ইয়াক নব্য কনফুচিয়াছ পণ্ডিতসকলে দৈনন্দিন বাহিৰৰ কাপোৰ হিচাপে পিন্ধিছিল, যাক সাধাৰণতে চৰকাৰী কামত পিন্ধা কাপোৰ হিচাপে বা আনুষ্ঠানিকতাৰ কাপোৰ বুলি কোৱা হৈছিল। ইয়াৰ উপৰিও ই আছিল আদালতৰ বিষয়াসকলে পিন্ধা এটা সাধাৰণ চোলা। ১৮৯৪ চনৰ সংস্কাৰ সাধনৰ পৰা দোপোকে ধৰি বহল হাতৰ সকলো ধৰণৰ প' ৰজা গ'জঙে সাধাৰণ মানুহে পিন্ধাটো নিষিদ্ধ কৰিছিল, সেয়ে ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে মানুহে *ডুৰুমাগি* পিন্ধিবলগীয়া হৈছিল।

## গঠন আৰু শৈলী
দোপো হৈছে ভি-নেক (ইংৰাজী V আখৰটোৰ দৰে) আৰু বহল হাতৰ সৈতে এটা দীঘল অভাৰ-কোট। দোপো পিন্ধোতাজনৰ ভৰিৰ গোৰোহালৈকে ঢাক খাই থকাকৈ দীঘল। সাধাৰণতে সাধাৰণ ব্যৱহাৰৰ বাবে বগা ৰঙৰ দোপো পিন্ধা হৈছিল, আনহাতে পাতল নীলা ৰঙৰ ড'পো উৎসৱমুখৰ অনুষ্ঠানৰ বাবে পিন্ধা হৈছিল। আন বহুতো ৰঙো দোপোৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। ৰেমিৰ পৰা তৈয়াৰী দোপো গ্ৰীষ্মকালত ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল; আনহাতে ৰেচম আৰু কপাহৰ পৰা তৈয়াৰী দোপো শীতকালত ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। দোপো তৈয়াৰ কৰাৰ ক্ষেত্ৰত দোপোৰ মূল ৰূপটো পোন কলাৰ থকা *জিক্ৰিয়ং*ৰ দৰেই আছিল। অৱশ্যে ই *মু*(gusset) আকৃতিৰ *জিকিয়ং*তকৈ পৃথক। দোপোৰ *মু* অংশ কাপোৰৰ ভিতৰত বা পিঠি ফালৰ ঠাইত পোৱা গৈছিল; ইয়াক কাপোৰৰ সম্মুখৰ অংশৰ কাষেৰে নি কাপোৰটোৰ পিছফালে দুটা ফ্লেপৰ সৃষ্টি কৰিছিল। দোপোৰ আন এটা বৈশিষ্ট্য হ'ল, ইয়াৰ পিছফালৰ অঞ্চলটো, যিটো পিঠিফালৰ সোঁমাজৰ ৰেখাত ২টা ভাগত বিভক্ত আৰু সম্পূৰ্ণৰূপে জেওনছাম নামৰ আন এটুকুৰা কাপোৰেৰে আবৃত কৰা হয়। সাধাৰণ মানুহে পিন্ধা দোপোবোৰ ৰাজপৰিয়ালৰ সদস্যসকলে পিন্ধা দোপোতকৈ শৈলীৰ ফালৰ পৰা পৃথক আছিল; উদাহৰণস্বৰূপে, সাধাৰণ মানুহে পিন্ধা দোপোৰ *লেপেল* (বুকুৰ পৰা ডিঙিটো মেৰ খাই থকা কলাৰ অংশ) পোন আছিল আনহাতে ৰজা ইয়ংজোৱে পিন্ধা দোপোৰ *লেপেল* আছিল বৰ্গক্ষেত্ৰৰ আকৃতিৰ, যিটো নোমাল উপাদানৰ সংমিশ্ৰণৰ দ্বাৰা তৈয়াৰ কৰা হৈছিল।

## উৎপত্তি
এইটো লিখিত তথ্যৰ পৰা জনা যায় যে দোপো প্ৰথমে জোচেন বংশৰ মাজভাগত পৰিধান কৰা হৈছিল। ঐতিহাসিক তথ্য আৰু ধ্বংসাৱশেষ অনুসৰি ১৬ শতিকাৰ পৰাই জোচেনত দোপৰ প্ৰচলন হ'বলৈ আৰম্ভ কৰে। লি ইউনজুৰ মতে, দোপো প্ৰথমে চীন দেশত প্ৰৱৰ্তন কৰা হৈছিল যদিও অতিৰিক্ত উপাদান সংযুক্ৰ কৰি কোৰিয়াত ইয়াক স্থানীয়কৰণ কৰা হৈছিল। *Seongho saseol Ojuyeon munjang jeonsango* ৰ দৰে উল্লেখযোগ্য ঐতিহাসিক নথি অনুসৰি এই কাপোৰখন বৌদ্ধ ধৰ্মৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত আছিল। লেখকসকলে দাবী কৰিছিল যে, দোপো আছিল প্ৰথমে সন্ন্যাসীৰ চোলা যাক, *gwontu* বুলি কোৱা হৈছিল, যিটো জাংছাম বা সন্ন্যাসীৰ আন কাপোৰৰ সৈতে একে আছিল। বৌদ্ধ জাংছাম (দীঘল চোলা) আছিল বৌদ্ধ ভিক্ষুসকলৰ পোছাক, যিটো “কাছায়া (কাপোৰ)’’ৰ তলত পিন্ধা হৈছিল; জোচেন যুগৰ আৰম্ভণিলৈকে, চীনা মঠৰ *ঝিডুও* চোলাৰ আকৃতিৰ আছিল৷ কোৰিয়াত জাপানী আক্ৰমণ(১৫৯২–১৫৯৮,ইমজিন যুদ্ধ)ৰ পিছত জোচেন ব্যৱস্থাত পোক চোলা হিচাপে গ্ৰহণ কৰা হয়, যিয়ে দোপো আৰু ডুৰুমাগি জংছাম (সন্যাসীৰ বস্ত্ৰ) হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। চো গেউন-হীৰ মতে দোপো নামটোৰ উৎপত্তি চীন ভাষাৰ পৰা হ'ব পাৰে; কিন্তু দোপোৰ গঠন অন্যান্য ধৰণৰ পৰম্পৰাগত কোৰিয়ান পোছাকৰ প্ৰভাৱত বিকশিত হৈছিল৷
​

## তথ্য সূত্ৰ
​

শ্ৰেণী:বস্ত্ৰ
শ্ৰেণী:কোৰিয়াৰ জাতীয় পোছাক
ৰাইতা

**ৰাইতা** বা *ৰাইটা* হৈছে ভাৰতীয় খাদ্যত দহি বা দৈৰ সৈতে কেঁচা বা সিজোৱা শাক-পাচলি, ফল-মূল, বা বুণ্ডী ৰাইতাৰ ক্ষেত্ৰত, বেচনৰ পৰা তৈয়াৰী ঘোলৰ ভজা টোপালৰ সৈতে তৈয়াৰী এবিধ পাৰ্শ্ব খাদ্য। 

পশ্চিমীয়া খাদ্যৰ আটাইতকৈ ওচৰৰ আনুমানিক ৰূপটো হ'ল চাইড ডিচ বা পাৰ্শ্ব খাদ্য, বা ৰন্ধা চালাড। ইয়াক প্ৰায়ে মছলা বুলি কোৱা হয়। কিন্তু ই পশ্চিমীয়া সাধাৰণ মচলা যেনে জলকীয়া, সৰিয়হ, আৰু হৰ্চৰেডিচৰ দৰে নহয় যিয়ে খাদ্যক অধিক টেঙা কৰি তোলে, দহি বা ৰাইতাই টেঙা তৰকাৰী আৰু কাবাবৰ বিপৰীতে শীতল প্ৰভাৱ পেলায়। ভাৰতীয় খাদ্যত কোনো ধৰণৰ ফ্লেটব্ৰেড ৰাইতা, চাটনি, আৰু আচাৰৰ সৈতে কেলগে খাব পাৰি। দৈত ধনীয়া, পোৰা জিৰা, পদিনা,। কেয়েন জলকীয়া, চাট মছলা আৰু অন্যান্য বনৌষধি আৰু মছলা দিব পাৰে। 

## ব্যুৎপত্তি
ৰাইতা শব্দটো প্ৰথম ছপা ৰূপত ১৯ শতিকাৰ আশে-পাশে আবিৰ্ভাৱ হৈছিল; ই হিন্দী ভাষাৰ পৰা আহিছে। বাংলা আৰু হিন্দী ভাষাত ৰাইতা শব্দটো সংস্কৃত শব্দ ৰাজিকা বা হিন্দী ৰায় (উচ্চাৰণ "ৰা-ই") অৰ্থাৎ ক'লা সৰিয়হৰ গুটি, আৰু টিকটকৰ (যাৰ অৰ্থ চোকা বা তিতা) 
দক্ষিণ ভাৰতত বিশেষকৈ কেৰালা আৰু তামিলনাডুত পৰম্পৰাগত ৰাইতাক পাচাড়ি, তয়িৰ পাচাড়ি বুলি কোৱা হয়। 
পূব নেপালত এই খাদ্যক দহি কাকৰো (দৈ তিয়ঁহ ), আনহাতে নেপালৰ পশ্চিম অঞ্চলত ইয়াক ৰাইটো বুলি জনা যায়।

বিশেষকৈ দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ ভাৰতীয় খাদ্যত ইয়াৰ মূল উপাদানৰ নামেৰে ৰাইতাক কেতিয়াবা সৰলভাৱে দহি বা "টেঙা গাখীৰ" বুলিও কোৱা হয়।  

## প্ৰস্তুতি
জিৰা আৰু ক'লা সৰিয়হ ভাজি লোৱা হয়। ইয়াৰ পিছত কুটি লোৱা, কেঁচা শাক-পাচলি বা ফল-মূল (যেনে শসা, পিঁয়াজ, বিলাহী, আনাৰস) আৰু দৈ মিহলাই লোৱা হয়।
 
কেঁচা আদা আৰু নহৰুৰ পেষ্ট, কেঁ‌চা জলকীয়াৰ পেষ্ট, আৰু কেতিয়াবা সৰিয়হৰ পেষ্ট ব্যৱহাৰ কৰি সোৱাদ সমৃদ্ধ কৰা হয়। 
ভাৰতৰ বিভিন্ন ধৰণৰ ৰাইতা অঞ্চলভেদে বেলেগ বেলেগ। আটাইতকৈ উল্লেখযোগ্য ৰাইথাসমূহ হ’ল বুণ্ডী ৰাইতা—ভজা বেচনৰ সৰু সৰু বল, যিবোৰৰ সোৱাদ নিমখীয়া বা জ্বলা আৰু পিঁয়াজৰ ৰাইতা আৰু শাক-পাচলিৰ ৰাইতা। মিশ্ৰণটো ঠাণ্ডা কৰি পৰিবেশন কৰা হয়।

## ভিন্নয়া

File:Onion Raita.jpg|Onion Raita
File:Spring onion raitha.jpg|Spring Onion Raita
File:Boondhi raita picture.JPG|Boondi raita 
File:Beetroot carrot raita picture.JPG|Beetroot and carrot raita
File:Raita Bhojpuri Lucknow Uttar Pradesh India.jpg|Boondi Raita

ৰাইতা তিনিটা মূল ভিত্তি উপাদানেৰে প্ৰস্তুত কৰিব পাৰি: শাক-পাচলি, দালি আৰু ফল-মূল। এইবোৰ দৈৰ লগত মিহলাই বিভিন্ন ধৰণৰ জুতিৰে সোৱাদ দি বিভিন্ন ধৰণৰ ৰাইতা তৈয়াৰ কৰা হয়।

### শাক-পাচলিৰ ৰাইতা

বাথুৱা কা ৰাইতা, শীতকালত হাৰিয়ানাত জনপ্ৰিয়।

## শসা ৰাইতা

হাৰিয়ানা আৰু উত্তৰ প্ৰদেশত জনপ্ৰিয় লাউকি (বটল গাৰ্ড/ কালাবছ ) ৰাইতা

বুটমাহ ৰাইতা
ব্ৰিঞ্জল ৰাইতা
বিলাহীৰ ৰাইতা
চিলি ছল্ট ৰাইতা,
শিংযুক্ত বগৰী ৰাইতা
পদিনা আৰু বাদামৰ ৰাইতা
পিঁয়াজ ধনীয়া বসন্ত পিঁয়াজ ৰাইতা
পিঁয়াজ টমেটো ৰাইতা
আলু ৰাইতা
কুমলীয়া ৰাইতায়
কচু ৰাইতা
হালধি পদিনা ৰাইতা
### ফলৰ ৰাইতা

আমৰ ৰাইতা
অমিতা ৰাইতা
আঙুৰৰ ৰাইতা
আনাৰসৰ ৰাইতা
ডালিমৰ ৰাইতা
নাচপতি ৰাইতা

### মাহৰ ৰাইতা
হয় অংকুৰিত দালি, পোৰা দালি বা দালিৰ আটাৰ পৰা তৈয়াৰী অন্যান্য মচলাৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হয়। 

ভূজিয়া চেভৰাইতা
বুণ্ডি ৰাইতা
অংকুৰিত সেউজীয়া বুটমাহ ৰাইতা

## আগবঢ়োৱা পদ্ধতি
### পাৰ্শ্ব খাদ্য হিচাপে
 
ৰাইতাক মূল খাদ্যৰ খাদ্যৰ সৈতে খাবলৈ চাইড ডিচ হিচাপে পৰিবেশন কৰা হয়।

বিৰিয়ানী
পোলাও
সীখ কবাব
পৰঠা
পাভ ভাজী
ভাৰতীয় থালি

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:খাদ্য
অৰুণাচল প্ৰদেশ ৰাজ্যিক মহিলা আয়োগ

**অৰুণাচল প্ৰদেশ ৰাজ্যিক মহিলা আয়োগ** () হৈছে অৰুণাচল প্ৰদেশ ৰাজ্যৰ মহিলাৰ বিৰুদ্ধে অপৰাধ সম্পৰ্কীয় বিষয়সমূহ মোকাবিলা কৰিবলৈ ১৯৯৩ চনত গঠন কৰা এক বিধিগত সংস্থা। অৰুণাচল প্ৰদেশ চৰকাৰে অৰ্ধ-ন্যায়িক সংস্থা হিচাপে এই আয়োগ গঠন কৰিছিল৷

## ইতিহাস আৰু উদ্দেশ্য
ৰাজ্যখনৰ মহিলা সম্পৰ্কীয় বিষয়সমূহ অধ্যয়ন কৰাৰ লগতেৰ মহিলা সম্পৰ্কীয় নিৰ্দিষ্ট সমস্যাসমূহৰ তদন্তৰ বাবে ১৯৯৩ চনত অৰুণাচল প্ৰদেশ ৰাজ্যিক মহিলা আয়োগ গঠন কৰা হৈছিল।আয়োগ নাৰী অধিকাৰ সুৰক্ষিত কৰাৰ ক্ষমতাৰে সজ্জিত৷ ইয়াৰ লগতে আয়োগে পৰিয়াল আৰু সমাজত সন্মুখীন হোৱা যিকোনো ধৰণৰ হাৰাশাস্তি আৰু সমস্যাৰ বিৰুদ্ধে নাৰীসমাজৰ সুৰক্ষা আৰু সমতা নিশ্চিত কৰে।

তলত উল্লেখ কৰা উদ্দেশ্যেৰে এই আয়োগ গঠন কৰা হৈছিল-

(১) মহিলাৰ সুৰক্ষা আৰু কল্যাণ নিশ্চিত কৰা।

(২) প্ৰাসংগিক আইন উলংঘা, সুযোগ অস্বীকাৰ কৰা বা মহিলাসকলক কোনো অধিকাৰৰ পৰা বঞ্চিত কৰাৰ ক্ষেত্ৰত সময়মতে লিংগভিত্তিক বিষয়সমূহ চম্ভালা।

(৩) মহিলাভিত্তিক বিষয়ত ৰাজ্য চৰকাৰক পৰামৰ্শ দিয়া।

(৪) আয়োগে মাজে মাজে ৰাজ্যখনৰ মহিলাভিত্তিক আইনসমূহৰ সন্দৰ্ভত ৰাজহুৱা স্থানত সজাগতা সৃষ্টিৰ পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰে।[3]

## গঠন
অৰুণাচল প্ৰদেশ মহিলাৰ ৰাজ্যিক আয়োগ এজন অধ্যক্ষ আৰু ৪ জন সদস্যৰে গঠন কৰা হৈছিল।

ৰাধিলো চ্ছাই (টেচ্ছি) অৰুণাচল প্ৰদেশ ৰাজ্যিক মহিলা আয়োগৰ অধ্যক্ষ।আন সদস্যসকলৰ সৈতে তেওঁৰ কাৰ্যকালৰ সময় তিনি বছৰ।

## কাৰ্যকলাপ
তলত দিয়া কাম-কাজসমূহ সম্পন্ন কৰিবলৈ অৰুণাচল প্ৰদেশ ৰাজ্যিক মহিলা আয়োগ গঠন কৰা হৈছিল:

(১)  আয়োগে ভাৰতৰ সংবিধান আৰু মহিলা সম্পৰ্কীয় আইনৰ অধীনত মহিলাসকলৰ বাবে নিশ্চিত কৰা ব্যৱস্থা আৰু সুৰক্ষা মানি চলিব লাগে।

(২) ৰাজ্যৰ কোনো সংস্থাই যদি মহিলাৰ বিৰুদ্ধে সুৰক্ষামূলক ব্যৱস্থা ৰূপায়ণ কৰাত ব্যৰ্থ হয়, তেন্তে মহিলাসকলে চৰকাৰী জাননীত একেখিনি ব্যৱস্থা লাভ কৰাটো আয়োগে সুনিশ্চিত কৰিব লাগে।

(৩) ৰাজ্যৰ মহিলাসকলক ন্যায় প্ৰদানৰ ক্ষেত্ৰত যিকোনো আইন বিফল হ'লে সংশোধনীৰ বাবে পৰামৰ্শ দিয়া।

(৪) মহিলাৰ অধিকাৰ খৰ্বৰ যিকোনো বিষয় সংশ্লিষ্ট কৰ্তৃপক্ষৰ সৈতে গ্ৰহণ কৰা আৰু তেওঁলোকক অনুসৰণমূলক ব্যৱস্থা গ্ৰহণৰ পৰামৰ্শ দিয়া।

(৫) ভাৰতৰ সংবিধানৰ অধীনত নিশ্চিত কৰা আত্ম-অধিকাৰ উলংঘা আৰু নিজৰ সুৰক্ষা ব্যৱস্থা ৰূপায়ণ নকৰাৰ অভিযোগ থকা মহিলাসকলে প্ৰতিকাৰৰ বাবে মহিলা আয়োগৰ সৈতে পোনপটীয়াকৈ কাষ চাপিব পাৰে।

(৬) ৰাজ্যত অত্যাচাৰ আৰু বৈষম্যৰ বলি হোৱা মহিলাসকলক পৰামৰ্শ আৰু সহায় কৰা।

(৭) মহিলাৰ গণ গোটৰ সৈতে জড়িত যিকোনো বিষয়ৰ মীমাংসাৰ খৰচৰ বিত্তীয় সাহায্য প্ৰদান কৰা আৰু মাজে-মাজে সেইবোৰৰ সৈতে জড়িত বিষয় সম্বন্ধে ৰাজ্য চৰকাৰক প্ৰতিবেদন দিয়া।

(৮) মহিলা বন্দীক দাখিল কৰা যিকোনো চৌহদ, কাৰাগাৰ বা অন্যান্য ৰিমাণ্ড হোম বা আন যিকোনো গোচৰ পৰিদৰ্শন কৰি প্ৰয়োজন হ’লে নিজ নিজ কৰ্তৃপক্ষৰ জাননীলৈ আওতালৈ অনা।

(৯) মহিলা ভিত্তিক যিকোনো নিৰ্দিষ্ট বিষয়ৰ সোধা-পোছা, অধ্যয়ন আৰু অনুসন্ধান কৰা।

(১০) শৈক্ষিক গৱেষণা আৰম্ভ কৰা বা যিকোনো প্ৰচাৰ পদ্ধতি গ্ৰহণ কৰা আৰু সকলো ক্ষেত্ৰতে মহিলাৰ প্ৰতিনিধিত্ব নিশ্চিত কৰাৰ উপায়ৰ পৰামৰ্শ দিয়া আৰু তেওঁলোকৰ অধিকাৰৰ পৰা বঞ্চিত কৰা কাৰণ চিনাক্ত কৰা।

(১১) মহিলাসকলক তেওঁলোকৰ অধিকাৰৰ পৰা বঞ্চিত কৰা কোনো বিষয় বা মহিলা সুৰক্ষা আইন কাৰ্যকৰী নোহোৱা বা তেওঁলোকৰ সৈতে জড়িত কোনো নীতি অমান্য কৰা বা তেওঁলোকৰ সৈতে জড়িত মহিলা কল্যাণ আৰু সকাহৰ সৈতে জড়িত নিৰ্দেশনা মানি চলাত ব্যৰ্থ হোৱাৰ বিষয়ে suo-moto বা যিকোনো অভিযোগৰ সোধা-পোছা কৰা।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:নাৰীবাদী সংস্থা
ৰাধাষ্টমী

**ৰাধাষ্টমী** () কৃষ্ণ দেৱতাৰ প্ৰধান সংগী ৰাধা দেৱীৰ জন্ম জয়ন্তী উপলক্ষে হিন্দু ধৰ্মীয় দিৱস। ভাদ মাহৰ (আগষ্ট - ছেপ্টেম্বৰ) শুক্লপক্ষৰ অষ্টম দিনত (অষ্টমী তিথিত) তেওঁৰ জন্মস্থান বৰসনা আৰু সমগ্ৰ ব্ৰজ অঞ্চলত পালন কৰা হয়। কৃষ্ণ জন্মাষ্টমীৰ পোন্ধৰ দিনৰ পিছত ৰাধাষ্টমী পৰে।

বৈষ্ণৱ ধৰ্মত ৰাধাক কৃষ্ণৰ চিৰন্তন সংগী হিচাপে শ্ৰদ্ধা কৰা হয় আৰু তেওঁৰ প্ৰতি থকা নিশ্চৰ্ত প্ৰেম আৰু অটল ভক্তিৰ বাবে পূজা কৰা হয়। ৰাধা অষ্টমী উৎসৱ উদযাপনৰ পৰা অনুমান কৰিব পাৰি যে, দেৱী ৰাধা মানুহৰ সামাজিক জীৱনত পৰিচালিত হোৱা সাংস্কৃতিক-ধৰ্মীয় বিশ্বাস ব্যৱস্থাৰ এক উল্লেখযোগ্য দিশ৷

## ইতিহাস
 
সংস্কৃত শাস্ত্ৰ পদ্ম পুৰাণৰ ৭ নং অধ্যায়ত ৰাধা-অষ্টমী উৎসৱৰ লগত জড়িত বিশদ তথ্য আৰু ৰীতি-নীতিৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰা আছে৷ স্কন্দ পুৰাণৰ *বিষ্ণু খণ্ড*ত ঈশ্বৰ কৃষ্ণৰ ১৬,০০০ গোপী আছিল বুলি উল্লেখ আছে যাৰ ভিতৰত দেৱী ৰাধা আছিল সকলোতকৈ মুখ্য৷ ৰজা বৃষভানু আৰু তেওঁৰ পত্নী কীৰ্তিদাই দেৱী ৰাধাক পুখুৰীৰ সোণৰ পদুম ফুলৰ মাজত পাইছিল। লোককথা অনুসৰি, ৰাধাই জন্মিয়ে জগতখন চাবলৈ চকু মেলিব পৰা নাছিল, যেতিয়ালৈকে কৃষ্ণ নিজেই তেওঁৰ সম্মুখত আবিৰ্ভাৱ হোৱা নাছিল। 

## উদযাপন

ৰাধা বল্লভ সম্প্ৰদায়, গৌড়ীয় বৈষ্ণৱ ধৰ্ম, নিম্বৰক সম্প্ৰদায়, পূষ্ঠিমাৰ্গ আৰু হৰিদাসী সম্প্ৰদায়ৰ পৰম্পৰাৰ লগত জড়িত বিভিন্ন মন্দিৰত ৰাধা-অষ্টমী পালন কৰা হয়৷  ৰাধা বল্লভ মন্দিৰ, বৃন্দাবন আৰু সেৱা কুঞ্জত এই উৎসৱৰ ন দিনলৈকে উদযাপন চলি থাকে। অনুষ্ঠানত ৰাধা আৰু কৃষ্ণৰ শোভাযাত্ৰাৰ আয়োজন, খাদ্য আৰু কাপোৰ বিতৰণ, সংগীত আৰু নৃত্য আদিৰ ব্যৱস্থা কৰা হয়৷

পৰম্পৰাগতভাৱে গৌড়ীয় বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ (ইস্কন ভক্তসকলো অন্তৰ্ভুক্ত) অনুগামী আৰু দেৱী ৰাধাৰ ভক্তসকলে ৰাধা অষ্টমী ব্ৰত পালন কৰে। ভক্তসকলে সাধাৰণতে এই দিনটোত দিনৰ সময়ত উপবাসে থাকে। কিন্তু, কিছুমান ভক্তই একাদশী পালনৰ দৰে সম্পূৰ্ণ দিন আৰু কিছুমানে পানী নোখোৱাকৈও এই ব্ৰত পালন কৰে। ইস্কন মন্দিৰত এই দিনটোত ৰাধাৰাণীৰ *মহাভিষেক* (এটা স্নান অনুষ্ঠান) আয়োজন কৰা হয়।

ব্ৰজ ধামত ৰাধাঅষ্টমী আনুষ্ঠানিকভাৱে পালন কৰা হয়। ৰাধাষ্টমীৰ দিনা ৰাধা কৃষ্ণৰ মূৰ্তিক পৰম্পৰাগতভাৱে সম্পূৰ্ণ ফুল আৰু অলংকৃত সাজ-পোছাক পৰিধান কৰোৱা হয়। ইয়াৰ উপৰিও ৰাধাঅষ্টমী একমাত্ৰ দিন, যিদিনা ভক্তসকলে ৰাধাৰ ভৰিৰ *[[দৰ্শন (ভাৰতীয় ধৰ্ম)|দৰ্শন]]* (দৃষ্টি) লাভ কৰিব পাৰে। বাকী সকলো দিনতে ৰাধাৰ পদযুগল ঢাকি থোৱা থাকে৷ ৰাধাঅষ্টমীৰ আৰম্ভণি হয় পৰম্পৰাগত স্নানেৰে। ঘৰত আৰু মন্দিৰত দেৱী ৰাধাৰ মূৰ্তিক স্নান কৰাই পঞ্চামৃত যচা হয় - গাখীৰ, ঘিউ, মৌ, চেনি আৰু দৈৰ পাঁচটা ভিন্ন খাদ্যমিশ্ৰণৰ সংমিশ্ৰণ আৰু তাৰ পিছত তেওঁক নতুন সাজ-পোছাক পৰিধান কৰা হয়। তাৰ পিছত তেওঁক *ভোগ' (খাদ্য) আগবঢ়োৱা হয়। এই দিনটোত ভক্তসকলে ভক্তিমূলক গীত গাই দম্পতী [[ৰাধা কৃষ্ণ]] আৰু তেওঁলোকৰ গুণ লীলাৰ প্ৰশংসা কৰে। শেষত, এই দিনটো উদযাপনৰ বাবে *প্ৰসাদ* হিচাপে খাদ্য পৰিবেশন কৰা হয়।

ৰাধাঅষ্টমী বিশেষভাৱে হিমাচল প্ৰদেশৰ চৰকাৰী পৃষ্ঠপোষকতাত হোৱা *মণিমহেশ হ্ৰদ*ৰ পবিত্ৰ তীৰ্থযাত্ৰাৰ বাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ, যাক *মণিমহেশ যাত্ৰা'' বোলা হয়৷ এই যাত্ৰাত "পৱিত্ৰ ছৰি"(তীৰ্থযাত্ৰীসকলে কান্ধত কঢ়িয়াই নিয়া পৱিত্ৰ লাঠি) খালী ভৰিৰে ঈশ্বৰ শিৱৰ গীত গাই আৰু নাচি তীৰ্থযাত্ৰীসকলে হাডছৰৰ নিকটতম পথৰ পৰা মণিমাহেশ হ্ৰদলৈকে ১৪ কিলোমিটাৰ (৮.৭ মাইল) দূৰত্বৰ এই যাত্ৰা আৰম্ভ কৰে।
কৃষ্ণ জন্মাষ্টমীৰ পৰা আৰম্ভ হোৱা মণিমহেশ যাত্ৰা, পোন্ধৰ দিনৰ পিছত ৰাধাঅষ্টমীত শেষ হয়৷

## তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:হিন্দু ধৰ্ম
শ্ৰেণী: হিন্দু ধৰ্মীয় উৎসৱ
শ্ৰেণী: ভাৰত
উমৰজী অনুৰাধা

**উমাৰজী অনুৰাধা** (তেলেগু: ఉమర్జీ అనూరాధ, ) এগৰাকী ভাৰতীয় তেলেগু ভাষাৰ লেখক। তেওঁক তেলেগু চলচ্চিত্ৰ আৰু সাংবাদিকতা ক্ষেত্ৰত কৰা কামৰ বাবে জনা যায়। তেওঁ সৰ্বাধিক প্ৰচাৰিত তেলেগু সাপ্তাহিক চলচ্চিত্ৰালোচনী *চিতাৰা ফিল্ম ৱিকলি মেগাজিন*ত ভেণ্ডি তেৰা নিৰ্দেশকুলুৰ দৰে চলচ্চিত্ৰৰ সৰ্ব্ববৃহৎ ব্যক্তিস্বত্বাসমূহৰ বিষয়ে ধাৰাবাহিকভাৱে লিখিছিল।
মংগল শোভাযাত্ৰা

**মংগল শোভাযাত্ৰা** বা মংগোল শোভাযাত্ৰা, বাংলাদেশত বাংলা নৱবৰ্ষৰ প্ৰথম দিনটোত সম্পন্ন হোৱা এক গণ শোভাযাত্ৰা।  ঢাকা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সূক্ষ্ম কলা অনুষদৰ শিক্ষক আৰু ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে এই শোভাযাত্ৰাৰ আয়োজন কৰে। এই উৎসৱক বাংলাদেশী জনসাধাৰণৰ ধৰ্মনিৰপেক্ষ পৰিচয়ৰ প্ৰকাশ আৰু একতা বৃদ্ধিৰ উপায় হিচাপে গণ্য কৰা হয়। ২০১৬ চনত ইউনেস্কোৱে ইয়াক *অস্পষ্ট সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য* হিচাপে ঘোষণা কৰে, আৰু এই মংগল শোভাযাত্ৰাক প্ৰতিনিধিত্বমূলক তালিকাত মানৱ ঐতিহ্য হিচাপে শ্ৰেণীভুক্ত কৰা হয়।

## ব্যুৎপত্তি
বাংলা ভাষাৰ বাক্যাংশ মংগল শোভাযাত্ৰাৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে "মংগলৰ বাবে কৰা শোভাযাত্ৰা।"  চাৰু কলা অনুষদৰ এই শোভাযাত্ৰাৰ নামটো আৰম্ভণিৰ পৰাই মংগল শোভাযাত্ৰা নাছিল। মাহবুব জামাল শামীম নামৰ এই উৎসৱৰ আৰম্ভণিকালৰ ব্যক্তিৰ পৰা জনা যায়, ইয়াৰ পূৰ্বৰ নাম আছিল, “আনন্দ শোভাযাত্ৰা’’। ১৯৯৬ চনৰ পৰাহে আনন্দ শোভাযাত্ৰাক “মংগল শোভাযাত্ৰা’’ নামে জনা যায়।

## ইতিহাস
 
১৯৮৯ চনত স্বৈৰাচাৰী শাসক হুছেইন মহম্মদ এৰশ্বাদ দেশৰ ৰাষ্ট্ৰপতি হৈ থকাৰ সময়তে এই উৎসৱৰ শোভাযাত্ৰা প্ৰথমবাৰৰ বাবে পালন কৰা হয়। বাংলাদেশৰ ৰক্তহীন অভ্যুত্থানৰ জৰিয়তে তেওঁ দেশৰ ৰাষ্ট্ৰপতি হৈছিল।

সেই সময়ত দেশখন সামৰিক একনায়কত্ববাদী শাসনৰ অধীনত থকাৰ উপৰি বাংলাদেশে বছৰি বানৰ যাতনাত ভুগিছিল। সেই সময়ত বাংলাদেশৰ ঢাকাত গণ বিদ্ৰোহ সংঘটিত হয় আৰু সেই বিদ্ৰোহত নূৰ হোছেইনকে ধৰি বহু লোকৰ মৃত্যু হয়। ইয়াৰ প্ৰতিবাদ স্বৰূপে ঢাকা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ চাৰু কলা অনুষদৰ শিক্ষক, ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে *পয়লা বৈশাখ* অৰ্থাৎ ব’হাগৰ এক তাৰিখৰ দিনা মংগল শোভাযাত্ৰাৰ ব্যৱস্থা কৰি শাসন ব্যৱস্থাৰ বিৰুদ্ধে বিক্ষোভ প্ৰদৰ্শন কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়। তেতিয়াৰে পৰা এই শোভাযাত্ৰাৰ ব’হাগৰ প্ৰথম দিনা অনুষ্ঠিত হয়। ক’ৰোণা অতিমাৰীৰ বাবে দুবছৰমান স্তিমিত হৈছিল যদিও ২০২১ চনৰ পৰা পুনৰ ইয়াক পালন কৰা হৈছে। চট্টগ্ৰাম বিশ্ববিদ্যালয়ত প্ৰথম মঙ্গল শোভাযাত্ৰা অনুষ্ঠিত হয় ২০০৮ চনত আৰু জগন্নাথ বিশ্ববিদ্যালয়ত প্ৰথম মঙ্গল শোভাযাত্ৰা অনুষ্ঠিত হয় ২০১৪ চনত।

## বৰ্ণনা
প্ৰতি বছৰে হাজাৰ হাজাৰ লোকে অংশ গ্ৰহণ কৰা এই শোভাযাত্ৰাত চৰাই, মাছ, জীৱ-জন্তু, বিভিন্ন লোককথা আৰু অন্যান্য কাহিনীৰ বিশাল প্ৰতিৰূপ প্ৰদৰ্শন কৰি এই শোভাযাত্ৰাত অংশগ্ৰহণ কৰে। এই সমাৱেশ সমদলক পৃথিৱীৰ ঐক্য, শান্তি আৰু দেশ আৰু মানৱতাৰ আগুৱাই নিবলৈ আৰু অশুভ শক্তিক খেদি পঠিওৱাৰ প্ৰতীক হিচাপে গণ্য কৰা হয়। ইয়াক বাঙালী জনগোষ্ঠীৰ ধৰ্ম-নিৰপেক্ষ পৰিচয়ৰ প্ৰকাশ হিচাপে গণ্য কৰা হয়, য’ত শ্ৰেণী, বয়স, ধৰ্মীয় বিশ্বাস বা লিংগ নিৰ্বিশেষে দেশৰ সকলোকে একত্ৰিত কৰে।

## ইউনেস্ক’ৰ স্বীকৃতি
২০১৪ চনত বাংলাদেশৰ বাংলা একাডেমীয়ে ইউনেস্ক’ত “মংগল শোভাযাত্ৰা’’ৰ স্বীকৃতিৰ বাবে মনোনয়নৰ এটা ফাইল প্ৰস্তুত কৰে যিটো বাংলাদেশৰ সাংস্কৃতিক পৰিক্ৰমা মন্ত্ৰালয়ৰ দ্বাৰা অনুমোদিত হয় আৰু ইউনেস্কোত দাখিল কৰা হয়। ২০১৬ চনৰ ৩০ নৱেম্বৰত ইথিওপিয়াৰ *আদিছ আবাবা*ত অনুষ্ঠিত হোৱা ইউনেস্ক’ৰ অস্পষ্ট সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য ৰক্ষাৰ আন্তঃচৰকাৰী সমিতিৰ দ্বাৰা মংগল শোভাযাত্ৰা উৎসৱক *অস্পষ্ট সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য* হিচাপে নিৰ্বাচিত কৰা হয়৷
## ভাৰতত
২০১৭ চনত বাংলাদেশৰ পদাংক অনুসৰণ কৰি বাঙালী অধ্যুষিত পশ্চিম বংগত উৎসৱমুখৰ মংগল শোভাযাত্ৰা উলিয়াই ঐক্য-সম্পীতিৰ ভাব প্ৰকাশ কৰে৷। ই বৰ্তমান বাংলাৰ লোকসংস্কৃতি আৰু কৃষ্টিৰ উৎসৱ হৈ পৰিছে৷

## তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:বাংলাদেশ