open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
বন্ধমতী

**বন্ধমতী** লোকসকল ভাৰতৰ উত্তৰ প্ৰদেশ ৰাজ্যত পোৱা এটা হিন্দু জাতি। এওঁলোকক বনবাসী বুলিও কোৱা হয়।

## মূল
বন্ধমতীসকল পৰম্পৰাগতভাৱে ৰছী নিৰ্মাণৰ লগত জড়িত এক জাতি। কিছুমান পৰম্পৰা অনুসৰি তেওঁলোক বঞ্জাৰাৰ এটা সম্প্ৰদায় যিয়ে ৰছী নিৰ্মাণৰ কামত লাগিছিল কাৰণ সেইবাবেই এটা এণ্ডোগেমাছ উপগোটত পৰিণত হৈছিল। বন্ধমতীসকল প্ৰধানকৈ চাহাৰনপুৰ জিলাত পোৱা যায়, আৰু মুছলমান বন্ধমতীৰ এটা সৰু গোটৰ বাহিৰে বেছিভাগেই হিন্দু। তেওঁলোকৰ প্ৰধান জনজাতীয় দেৱতা বাল্মিকী।
বন্ধমতীসকলে হিন্দীৰ খৰী বোলি উপভাষা কয় যদিও সম্প্ৰদায়ৰ বেছিভাগেই মানক হিন্দী কয় আৰু বুজে।

## বৰ্তমানৰ পৰিস্থিতি
বন্ধমতীসকলে কঠোৰ সম্প্ৰদায়ৰ অন্তঃবিবাহৰ লগতে বংশৰ বহিঃবিবাহৰ প্ৰথাও পালন কৰে, যিটো বেছিভাগ উত্তৰ ভাৰতীয় হিন্দুৰ মাজত সাধাৰণ প্ৰথা। বহুজাতিক গাঁৱত বাস কৰে, কিন্তু নিজৰ নিজৰ সুকীয়া অঞ্চল দখল কৰে। তেওঁলোকৰ প্ৰতিটো বসতিতে এটা অনানুষ্ঠানিক জাতি পৰিষদ থাকে, যাক পঞ্চায়ত বুলি জনা যায়, যাক কেতিয়াবা সভা বা সংঘ বুলিও কোৱা হয়। পঞ্চায়তখনৰ নেতৃত্বত থাকে এজন চৌধুৰী, যিটো পদ ঐচ্ছিক।  এটা প্ৰতিষ্ঠান হিচাপে পঞ্চায়তৰ মূল কাম হ'ল যিকোনো আন্তঃসম্প্ৰদায়ৰ বিবাদ সমাধান কৰা, লগতে সামাজিক নিয়ন্ত্ৰণৰ আহিলা হিচাপে কাম কৰা।

বন্ধমতীসকল আজিও তেওঁলোকৰ পৰম্পৰাগত বৃত্তি অৰ্থাৎ ৰছী নিৰ্মাণৰ লগত জড়িত হৈ আছে। ইয়াৰ পিছত এইবোৰ স্থানীয় বজাৰত বিক্ৰী কৰা হয়। ৰছী নিৰ্মাণৰ কেঁচামাল চৰকাৰী মালিকানাধীন অৰণ্যৰ পৰা আহৰণ কৰা হয়, যাৰ বাবে সম্প্ৰদায়টোৱে অনুজ্ঞাপত্ৰৰ প্ৰয়োজন হয়। উল্লেখযোগ্য সংখ্যক বন্ধমতী কৃষি শ্ৰমিক, আনহাতে আন কিছুমানে দৈনিক মজুৰি শ্ৰমিক হিচাপে কাম কৰিবলৈ প্ৰায়ে মুম্বাই আৰু দিল্লীলৈ প্ৰব্ৰজন কৰে। আন অনুসূচিত জাতি সম্প্ৰদায়ৰ দৰেই তেওঁলোকেও অত্যন্ত প্ৰান্তীয় অৰ্থনৈতিক অস্তিত্ব কটায়।
সামান্য সংখ্যক বন্ধমতীও হাঁহ-কুকুৰা পালক হৈ পৰিছে, নিজৰ বসতিৰ ওচৰৰ চহৰবোৰত নিজৰ উৎপাদিত সামগ্ৰী বিক্ৰী কৰিছে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ জনগোষ্ঠী
বাঞ্চপোৰ

**বাঞ্চপোৰ** ভাৰতৰ উত্তৰ প্ৰদেশ ৰাজ্যত পোৱা এটা হিন্দু জাতি।

## মূল
এই সম্প্ৰদায়টোৱে হিন্দী শব্দ *বন*, অৰ্থাৎ বাঁহ আৰু *ফাৰ্না* যাৰ অৰ্থ বিভাজিত হোৱা শব্দৰপৰাই এই সম্প্ৰদায়টোৱে নাম লাভ কৰিছে। পৰম্পৰাগতভাৱে ঘৰুৱা ব্যৱহাৰৰ বাবে বাঁহৰ সামগ্ৰী প্ৰস্তুত কৰাৰ কামত জড়িত হৈ আছিল এক জনগোষ্ঠী। পৰম্পৰা অনুসৰি ডোম সম্প্ৰদায়ৰ সাতটা উপগোটৰ ভিতৰত তেওঁলোক অন্যতম। তেওঁলোকৰ নিজৰ পৰম্পৰাত এজন *বাঞ্চ ৰাজাহ* নামৰ এজন ৰাজকুমাৰক আৱধ অঞ্চলত শাসন কৰা বুলি কোৱা হয়, যাৰপৰা এই সম্প্ৰদায়টো আহিছে। পশ্চিম উত্তৰ প্ৰদেশৰ ফাৰৰুখাবাদ, চাহাৰানপুৰ আৰু পিলিভীট জিলাত, আৰু অৱধৰ সীতাপুৰ, খেৰী, হৰদয়, প্ৰতাপগড় আৰু লক্ষ্ণৌ, আৰু দক্ষিণ উত্তৰ প্ৰদেশৰ মিৰ্জাপুৰ আৰু ললিতপুৰ জিলাত এইবিধ বিশেষ ঘনত্ব সমগ্ৰ উত্তৰ প্ৰদেশত পোৱা যায়। পশ্চিমীয়া বাঞ্চপোৰসকলে খৰী বোলি কয়, আনহাতে অৱধৰ লোকসকলে অৱধি কয়। ছাহাৰানপুৰ আৰু মোৰাদাবাদৰ বাঞ্চপোৰৰ এটা অংশই ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিছে, আৰু এতিয়া মুছলমান বাঞ্চপোৰৰ এটা সুকীয়া সম্প্ৰদায় গঠন কৰিছে।

## বৰ্তমানৰ পৰিস্থিতি
বাঞ্চপোৰসকলে কঠোৰ সম্প্ৰদায়ৰ অন্তঃবিবাহৰ লগতে বংশৰ বহিঃবিবাহৰ প্ৰথাও পালন কৰে, যিটো বেছিভাগ উত্তৰ ভাৰতীয় হিন্দূৰ মাজত সাধাৰণ প্ৰথা। এওঁলোকৰ বংশক গোত্ৰ বোলা হয়, প্ৰধান গোত্ৰসমূহ হ’ল মহাৱতী, চামকেল, গৌশাল, সমুদ্ৰা, নাহৰ, কলাই আৰু চৰাইহা। মুছলমান বাঞ্চপোৰ সম্প্ৰদায়ৰ লগত বিবাহ নহয়। বাঞ্চপোৰসকলে বহুজাতিক গাঁৱত বাস কৰে, কিন্তু নিজৰ নিজৰ সুকীয়া অঞ্চল দখল কৰে। তেওঁলোকৰ প্ৰতিটো বসতিতে এটা অনানুষ্ঠানিক জাতি পৰিষদ থাকে, যাক পঞ্চায়ত বুলি জনা যায়। পঞ্চায়তখনৰ নেতৃত্বত থাকে এজন প্ৰধান, যিটো পদ বংশগত। ইয়াৰ উপৰি তিনিৰপৰা চাৰিখন গাঁৱৰ এখন সামগ্ৰিক পঞ্চায়ত আছে, যাৰ নেতৃত্বত আছে এজন চৌধুৰী। পঞ্চায়তে যিকোনো আন্তঃসম্প্ৰদায়ৰ বিবাদ নিষ্পত্তি কৰে, লগতে সামাজিক নিয়ন্ত্ৰণৰ আহিলা হিচাপে কাম কৰে। 
বৰ্তমানৰ সুকীয়া মুছলমান বাঞ্চপোৰৰ সম্প্ৰদায়ৰ বাহিৰে তেওঁলোক হিন্দু আৰু তেওঁলোকৰ জনজাতীয় দেৱতা হিচাপে হনুমান আছে।

২০১১ চনৰ উত্তৰ প্ৰদেশৰ ভাৰতৰ লোকপিয়লত বাঞ্চপোৰৰ জনসংখ্যা ৫৯,৮০৪ জন।
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ জনগোষ্ঠী
তপকেশ্বৰ মন্দিৰ

**টপকেস্বৰ মন্দিৰ ()** স্থান: ৩০.৩৫৭২৭২৪°উত্তৰ ৭৮.০১৬৬৭৬৮°পূব টাপকেশ্বৰ মন্দিৰ, যাক টাপকেশ্বৰ মহাদেৱ মন্দিৰ বুলিও কোৱা হয়, ডেৰাডুনৰ এটা মন্দিৰ শিৱক উৎসৰ্গিত। টনছ নদীৰ পাৰত এই মন্দিৰটো প্ৰাকৃতিক গুহাৰ ওপৰত নিৰ্মিত, য'ত মন্দিৰৰ মূল শিৱলিংগ আছে। 

 
## ইতিহাস
টাপকেশ্বৰ মন্দিৰ ৬,০০০ বছৰ পুৰণি বুলি ধাৰণা কৰা হয়।   গুহাটোত ইয়াৰ প্ৰাকৃতিক শিৱলিংগ আছে, যিটো স্থানীয় লোকৰ শ্ৰদ্ধাৰ স্থানত পৰিণত হৈছিল।

হিন্দু মহাকাব্য মহাভাৰতত পাণ্ডৱ আৰু কৌৰৱৰ গুৰু দ্ৰোনাচাৰ্যই ইয়াক বাসস্থান হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিছিল বুলিও বিশ্বাস কৰা হয়; তেওঁৰ নামেৰে এই গুহাটোক দ্ৰোণ গুহা বুলি কোৱা হয়।  দ্ৰোনাচাৰ্যৰ পত্নী কল্যাণীয়ে তেওঁলোকৰ নৱজাত পুত্ৰ অশ্বত্থামাক স্তনপান কৰাব পৰা নাছিল।  যিহেতু দ্ৰোনাচাৰ্য্যই গৰু বা গৰুৰ গাখীৰ ক্ৰয় কৰিব নোৱাৰিলে, সেয়েহে অশ্বত্থামাই শিৱক প্ৰাৰ্থনা কৰিলে আৰু তাৰ পিছত শিৱই তেওঁক গুহাত থকা শিৱলিংগৰ পৰা টোপাল টোপালকৈ অহা গাখীৰ খুৱাই দিলে।

## সঞ্চালন
এই মন্দিৰটো ডেৰাডুনৰ পৰ্যটনস্থলী আৰু তীৰ্থস্থান দুয়োটা হিচাপে জনপ্ৰিয়। তীৰ্থযাত্ৰীসকলে মন্দিৰত প্ৰৱেশ কৰাৰ আগতে ওচৰৰ গন্ধকযুক্ত পানীত  গা ধুই লয়।

পাহাৰেৰে আগুৰি থকা দ্ৰোনা গুহা ডেৰাডুন আৰু ইয়াৰ আশে-পাশে থকা জিলাসমূহৰ পৰা অহা দৰ্শনাৰ্থীৰ বাবে জনপ্ৰিয় পিকনিক স্থান।

## পৰম্পৰাগত তাৎপৰ্য্য
এই শিৱ মন্দিৰটো প্ৰাচীন পূজাস্থলী। গুহাৰ চিলিঙৰ পৰা টোপাল টোপাল পানীৰ টোপাল মন্দিৰৰ শিৱলিংগৰ ওপৰত পৰি যোৱাৰ বাবে ইয়াক তপকেশ্বৰ বুলি কোৱা হয়।

তপকেশ্বৰ মন্দিৰৰ ধৰ্মীয় আৰু সাংস্কৃতিক তাৎপৰ্য গভীৰ। এই স্থান অতীজৰে পৰা ভগৱান শিৱৰ ভক্তসকলৰ বিশ্বাসৰ কেন্দ্ৰবিন্দু হৈ আহিছে। গুহাটোত অৱস্থিত শিৱলিংগৰ ওপৰত পানীৰ টোপাল অবিৰতভাৱে পৰে, যিটো ভক্তসকলে প্ৰাকৃতিক অলৌকিক আৰু শিৱৰ পৰা আশীৰ্বাদ বুলি গণ্য কৰে।[1]

শিৱৰাত্ৰি উপলক্ষে ইয়াত এখন বিশেষ মেলা অনুষ্ঠিত হয়। এই শুভ ক্ষণত মহাদেৱৰ "আঘোৰী" ৰূপতো ইয়াত দেখা যায়। যি কেদাৰনাথ আৰু বদ্ৰীনাথৰ পৰা আহে। মহাশিৱৰাত্ৰিৰ উপৰিও শ্ৰাৱণ মাহত এই মন্দিৰত দৰ্শনৰ বাবে ভক্তসকলেও দৰ্শন কৰে। এই মন্দিৰটো প্ৰতিদিনে পুৱা ৬ বজাৰ পৰা সন্ধিয়া ৭ বজালৈ খোলা থাকে, কিন্তু শ্ৰৱণত মন্দিৰটো দিনে নিশাই খোলা ৰখা হয়, যাতে সকলো ভক্তই মহাদেৱ জীৰ দৰ্শন লাভ কৰিব পাৰে।  য’ত দূৰ-দূৰণিৰ পৰা বৃহৎ সংখ্যক ভক্তই আকৰ্ষণ কৰে। ভক্তসকলে শিৱলিংগক পানী আৰু ফুল আগবঢ়াই নিজৰ ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰে। স্থানীয় পৰম্পৰা অনুসৰি এই মন্দিৰ ভ্ৰমণে জীৱনত শান্তি আৰু সুখ কঢ়িয়াই আনে।

তপকেশ্বৰ মন্দিৰ কেৱল ধৰ্মীয়ভাৱে তাৎপৰ্যপূৰ্ণ নহয়, ই ডেৰাডুন অঞ্চলৰ সাংস্কৃতিক পৰিচয়ৰ অংশ। ভক্ত আৰু পৰ্যটকসকলে এই ঠাইখন ভ্ৰমণ কৰে, ইয়াক আধ্যাত্মিক অভিজ্ঞতা আৰু প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য্যৰ সংগমস্থলী বুলি বিবেচনা কৰে।

প্ৰতি বছৰে হোলীত স্থানীয় নাট্যদল হামাৰী পেহচানে মন্দিৰত ছুটীৰ প্ৰদৰ্শন আৰম্ভ কৰে।

## তথ্যৰ উৎস

শ্ৰেণী:উত্তৰাখণ্ড
শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ মঠ-মন্দিৰ
স্বপুৰীয়া

**স্বপুৰীয়া** (কেতিয়াবা উচ্চাৰণ স্বানপুৰীয়া) ভাৰতৰ পশ্চিম বংগ ৰাজ্যৰ লগতে বাংলাদেশতো পোৱা এটা মুছলমান সম্প্ৰদায়। এওঁলোকক বেদিয়া মাল আৰু চানপুই বুলিও কোৱা হয়।

## মূল
স্বপুৰীয়াসকল এনে এটা সম্প্ৰদায় যাৰ পৰম্পৰাগত বৃত্তি আছিল সাপক নচুওৱা। কিছুমান তথ্য অনুসৰি তেওঁলোক হিন্দু বেদিয়া জাতিৰ পৰা ধৰ্মান্তৰিত। স্বপুৰীয়াৰ নামটো সাপ শব্দৰ পৰা লোৱা বুলি কোৱা হয় আৰু স্বপুৰীয়াৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে সাপ মোহিত কৰা। 
তেওঁলোকে নিজৰ এটা উপভাষা কয় যদিও বেছিভাগেই বাংলা ভাষাও কয় আৰু মূলতঃ মিদনাপুৰ, বীৰভূম, মুৰ্ছিদাবাদ, হাওৰা, নাদিয়া আৰু ২৪ খন পৰগনা জিলাত পোৱা যায়। বাংলাদেশতো স্বপুৰীয়া পোৱা যায়।

## বৰ্তমানৰ পৰিস্থিতি
স্বপুৰীয়াসকলৰ মাজত এতিয়া দুটা সুকীয়া উপগোট আছে, যিসকলে এতিয়াও নিজৰ পৰম্পৰাগত বৃত্তি সাপক মোহিত কৰে, আৰু এটা সৰু গোট আছে, যি এতিয়া খেতিয়ক। এই দুয়োটা গোটে আন্তঃবিবাহ কৰে যদিও সামগ্ৰিকভাৱে সম্প্ৰদায়টো এণ্ড’গেমাছ। বহুতো সপুৰীয়া এতিয়াও যাযাবৰী, আৰু স্থানীয় কৃষকে প্ৰায়ে সাপ ধৰা হিচাপে নিয়োগ কৰে। এওঁলোকৰ শিবিৰ সাধাৰণতে গাঁৱৰ শেষৰ ফালে পোৱা যায়। সম্প্ৰদায়টোৰ এটা মোটামুটি শক্তিশালী জাতি পঞ্চায়ত আছে, যিয়ে সাম্প্ৰদায়িক নিয়ম বলবৎ কৰে আৰু সম্প্ৰদায়ৰ ভিতৰৰ বিবাদ সমাধান কৰে।
### লগতে চাওক
*স্বপেৰা

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ মুছলমান সম্প্ৰদায়
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ জনগোষ্ঠী
স্বপেৰা

উত্তৰ ভাৰতত পোৱা এবিধ হিন্দু জাতি **স্বপেৰা**। পশ্চিমবংগত বৰৱা চাম্পেৰিয়া, পঞ্জাৱৰ চাপেলা আৰু মধ্যপ্ৰদেশৰ চাপেৰা বুলিও জনা যায়।

## মূল
উত্তৰ ভাৰতত পোৱা কেইবাটাও অৰ্ধ যাযাবৰী সম্প্ৰদায়ৰ ভিতৰত এওঁলোক অন্যতম, যিয়ে উত্তৰ ভাৰতৰ বেছিভাগ চহৰৰ বাহিৰৰ শিবিৰত বাস কৰে।

হাৰিয়ানাত এই সম্প্ৰদায়টোক *স্বপেৰা নাথ* বুলি জনা যায়, আৰু দহটা উপগোটত বিভক্ত, তাৰে কিছুমান হ’ল ব্ৰাহ্মণ স্বপেৰা, ঝিনৱাৰ স্বপেৰা, সোগগাৰ স্বপেৰা, বিহল স্বপেৰা, নকফুলে স্বপেৰা, আৰু সন্দেনাথ স্বপেৰা। এই বিভাজনে এই সম্প্ৰদায়ৰ বৈচিত্ৰময় উৎপত্তিৰ কথা প্ৰমাণ কৰে বুলি কোৱা হয়, য’ত বিভিন্ন জাতিৰ লোকে সাপক বশ কৰা কামৰ বৃত্তি গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু সময়ৰ লগে লগে এক সুকীয়া সম্প্ৰদায়লৈ বিকশিত হৈছিল। এতিয়া তেওঁলোকৰ হাৰিয়ানাত অনুসূচিত জাতিৰ মৰ্যাদা আছে।

পঞ্জাৱত স্বপেলা শব্দটো পাঞ্জাৱী শব্দ সাপৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে। তেওঁলোক এতিয়া নাথ নামেৰেও পৰিচিত। সম্প্ৰদায়টো সাপ ধৰা মানুহ হিচাপে আৰু সাপ বশীকৰণ কৰা মানুহ হিচাপেই পৰিচিত আৰু নিয়োজিত। তেওঁলোকৰ পৰম্পৰা অনুসৰি এই সম্প্ৰদায়টো এজন কনিপা, এজন ঝিনৱাৰৰ বংশধৰ, যিয়ে সাপ মনোমোহা কৰিবলৈ লৈছিল। এওঁলোক যাযাবৰী, আৰু সম্ভৱতঃ ডোম মূলৰ।
পঞ্জাৱৰ স্বপেলাসকলে পাঞ্জাবী ভাষা কয় আৰু সমগ্ৰ ৰাজ্যতে পোৱা যায়।

## বৰ্তমানৰ পৰিস্থিতি
স্বপেৰাসকলক উত্তৰ প্ৰদেশৰ বিশেষকৈ বাৰেলী জিলাৰ সাহাৰপুৱা আৰু বাইগা নামৰ অন্তঃবিবাহী গোটত বিভক্ত। এইবোৰক আৰু অধিক বহিঃবিবাহৰ বংশত বিভক্ত কৰা হয়, আৰু ইহঁতে বংশৰ বহিঃবিবাহৰ এক কঠোৰ ব্যৱস্থা বজাই ৰাখে।
স্বপেৰাসকলৰ প্ৰধান বৃত্তি সাপৰ মনোমোহা হৈয়েই আছে, আৰু তেওঁলোকে গাঁৱে গাঁৱে বিচৰণ কৰি কোব্ৰাৰ দৰে মাৰাত্মক সাপৰ সৈতে অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰে। সাপ ধৰা বিশেষজ্ঞও, আৰু সাপ ধৰিবলৈ আৰু সাপে কামোৰা ব্যক্তিৰ পৰা বিষ আঁতৰাবলৈ আন গাঁৱৰ মানুহে প্ৰায়ে মাতি আনে। মুঞ্জ নামৰ এক মোটা ৰছী নিৰ্মাণৰ কামতো সামান্য সংখ্যক সপেৰা জড়িত হৈ পৰিছে। আন যাযাবৰী গোটৰ দৰেই ভাৰত ৰাষ্ট্ৰই তেওঁলোকক থিতাপি ল’বলৈ হেঁচা প্ৰয়োগ কৰিছে। দুই এজনে এতিয়া স্থায়ী বসতি গ্ৰহণ কৰিছে আৰু মূলতঃ শ্বেয়াৰক্ৰপাৰ। তেওঁলোক এটা অত্যন্ত প্ৰান্তীয় গোট হৈয়েই আছে, দৰিদ্ৰতাত ভুগি আছে।

পঞ্জাৱৰ স্বপেলা সম্প্ৰদায়টো কেইবাটাও বংশৰে গঠিত, ইয়াৰ মূল বংশসমূহ হ’ল মাৰাৰ, গোৱাৰ, ভাম্বী, ডুম আৰু লাধু।
এই সকলোবোৰ বংশ সমান মৰ্যাদাৰ আৰু আন্তঃবিবাহ হয়। স্বপেলাসকল এতিয়াও সাপক বশ কৰা আৰু সাপ ধৰাৰ পৰম্পৰাগত বৃত্তিৰ লগতে বনৰীয়া শিপা আৰু কন্দ সংগ্ৰহৰ সৈতে বহুলাংশে জড়িত, যিবোৰ তেওঁলোকে ঔষধি কামত ব্যৱহাৰ কৰে। যাযাবৰী ইহঁতক প্ৰায়ে গাঁৱত সাপ ধৰিবলৈ নিয়োগ কৰা হয়। এই সম্প্ৰদায়টোৱে লাউৰ খোলাৰে তৈয়াৰী বীণ বজোৱাত পাকৈত। আন স্বপেৰা গোটৰ দৰে এওঁলোকো অত্যন্ত প্ৰান্তীয়কৃত, আৰু অনুসূচিত জাতিৰ মৰ্যাদা প্ৰদান কৰা হৈছে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ জনগোষ্ঠী
আমেৰ দুৰ্গ

**আমেৰ দুৰ্গ** বা **আম্বৰ দুৰ্গ** ভাৰতৰ ৰাজস্থানৰ আমেৰত অৱস্থিত এটা দুৰ্গ। আমেৰ হৈছে ৰাজস্থানৰ ৰাজধানী জয়পুৰৰ পৰা ১১ কিলোমিটাৰ (৬.৮ মাইল) দূৰত্বত অৱস্থিত ৪ বৰ্গ কিলোমিটাৰ (১.৫ বৰ্গমাইল)।  পাহাৰৰ ওপৰত অৱস্থিত এইখন জয়পুৰৰ এক প্ৰধান পৰ্যটনস্থলী। আমেৰ দুৰ্গ কলাত্মক শৈলীৰ উপাদানৰ বাবে জনাজাত। বিশাল প্ৰাচীৰ আৰু ধাৰাবাহিকভাৱে গেট আৰু শিলগুটিৰে নিৰ্মিত পথৰ সৈতে এই দুৰ্গটোৱে মাওটা হ্ৰদৰ ওপৰেৰে চাই থাকে,  যিটো আমেৰ প্ৰসাদৰ পানীৰ মূল উৎস।

আমেৰ পেলেচ ৰাজপুত স্থাপত্যৰ এক সুন্দৰ নিদৰ্শন। ইয়াৰ কিছুমান অট্টালিকা আৰু কৰ্মত মোগল স্থাপত্যৰ প্ৰভাৱ আছে। ৰঙা বেলেগ বেলেগ বেলেগ শিল আৰু মাৰ্বলৰে নিৰ্মিত এই আকৰ্ষণীয়, ভয়ংকৰ ৰাজপ্ৰসাদটো চাৰিটা স্তৰত নিৰ্মিত, প্ৰতিটো স্তৰতে এটা চোতাল আছে। ইয়াৰ ভিতৰত আছে দিৱান-ই-আম বা "ৰাজহুৱা দৰ্শকৰ হল", দিৱান-ই-খাছ বা "ব্যক্তিগত দৰ্শকৰ হল", শ্বীশ মহল (আইনা প্ৰাসাদ), বা জয় মন্দিৰ, আৰু সুখ নিৱাছ, য'ত ৰাজপ্ৰসাদৰ ভিতৰত পানীৰ ঢৌৰ ওপৰেৰে বতাহ বলি থকা বতাহৰ ফলত কৃত্ৰিমভাৱে শীতল বতৰৰ সৃষ্টি হয়। সেয়েহে আমেৰ দুৰ্গক সাধাৰণতে আমেৰ প্ৰসাদ বুলিও কোৱা হয়। ৰাজপুত মহাৰাজ আৰু তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ বাসগৃহ আছিল এই ৰাজপ্ৰসাদ। দুৰ্গৰ গণেশ গেটৰ ওচৰৰ ৰাজপ্ৰসাদৰ প্ৰৱেশদ্বাৰত চৈতন্য পন্থাৰ দেৱী শিলা দেৱীৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত এটা মন্দিৰ আছে, যিটো মন্দিৰ ১৬০৪ চনত বংগত বংগত জেচোৰ ৰজাক পৰাস্ত কৰাৰ সময়ত ৰাজা মান সিংহক দিয়া হৈছিল (জেচোৰ বৰ্তমান বাংলাদেশত আছে)। ৰজা মান সিঙৰ ১২ গৰাকী ৰাণী আছিল গতিকে তেওঁ ১২টা কোঠা সাজিছিল, প্ৰতিগৰাকী ৰাণীৰ বাবে এটাকৈ। প্ৰতিটো কোঠাতে ৰজাৰ কোঠাৰ লগত সংযুক্ত চিৰি আছিল যদিও ৰাণীসকলক ওপৰলৈ যাবলৈ দিয়া হোৱা নাছিল। ৰাজা জয় সিঙৰ মাত্ৰ এগৰাকী ৰাণী আছিল গতিকে তেওঁ আগৰ তিনিগৰাকী ৰাণীৰ কোঠাৰ সমান কোঠা এটা সাজিছিল।

২০১৩ চনত কম্বোডিয়াৰ ফ্নম পেনত অনুষ্ঠিত বিশ্ব ঐতিহ্য সমিতিৰ ৩৭ সংখ্যক অধিবেশনত ৰাজস্থানৰ আন পাঁচটা দুৰ্গৰ সৈতে আমেৰ দুৰ্গক ৰাজস্থানৰ পাহাৰীয়া দুৰ্গ গোটৰ অংশ হিচাপে ইউনেস্কোৰ বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰ হিচাপে ঘোষণা কৰা হয়।

## ব্যুৎপত্তিবিজ্ঞান
Cheel পাহাৰৰ ওপৰত নিৰ্মিত অম্বিকেশ্বৰ মন্দিৰৰ পৰাই আমেৰ বা আম্বাৰ নামটো লোৱা হৈছে। অম্বিকেশ্বৰ ভগৱান শিৱৰ স্থানীয় নাম। কিন্তু স্থানীয় লোককথা অনুসৰি দুৰ্গা দেৱীৰ মাতৃ আম্বাৰ পৰাই এই দুৰ্গৰ নাম লোৱা হৈছে।

## ভূগোল
ৰাজস্থানৰ ৰাজধানী জয়পুৰৰ পৰা প্ৰায় ১১ কিলোমিটাৰ (৬.৮ মাইল) দূৰত্বত আমেৰ চহৰৰ ওচৰৰ মাওতা হ্ৰদত ওলাই থকা এটা বনাঞ্চল পাহাৰত আমেৰ প্ৰাসাদ অৱস্থিত। এই ৰাজপ্ৰসাদটো দিল্লীলৈ যোৱা ১১চি ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথৰ ওচৰত। প্ৰৱেশদ্বাৰলৈ যোৱা ৪WD ৰ এটা সৰু পথ, যাক দুৰ্গৰ সুৰজ পল (ছান গেট) বুলি জনা যায়। এতিয়া পৰ্যটকসকলে হাতীত উঠাতকৈ জীপেৰে গড়লৈ যোৱাটো অধিক নৈতিক বুলি বিবেচিত হৈছে।

## ইতিহাস
### আৰম্ভণি ইতিহাস

আমেৰ আছিল সুসাৱত বংশৰ শাসিত মীনা ৰাজ্য। কাকিল দেৱাই সুসাৱতক পৰাস্ত কৰি খোহৰ পিছত আমেৰক ধূন্ধৰৰ ৰাজধানী কৰিলে। কাকিল দেৱ দুলহেৰাইৰ পুত্ৰ।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰত
শ্ৰেণী:বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ পৰ্যটনস্থলী
অক্ষয় খান্না

**অক্ষয় খান্না** (; জন্ম: ২৮ মাৰ্চ ১৯৭৫) এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেতা। তেওঁ মূলতঃ হিন্দী ছবিত কাম কৰে। তেওঁ তেওঁৰ অভিনয়ৰ বহুমুখীতা আৰু শক্তিশালী চিত্ৰণৰ বাবে পৰিচিত। তেওঁ ফিল্মফেয়াৰ বঁটাকে ধৰি বহুতো বঁটা-বাহন তথা স্বীকৃতি লাভ কৰিছে।

অভিনেতা বিনোদ খান্নাৰ ঘৰত জন্মগ্ৰহণ কৰা তেখেতে *হিমালয় পুত্ৰ* (১৯৯৭) ছবিৰে অভিনয়ত আত্মপ্ৰকাশ কৰে। তেওঁৰ পৰৱৰ্তী মুক্তি, জে পি দত্তৰ যুদ্ধ নাটক *বোৰ্ডাৰ* (১৯৯৭) সমালোচনাত্মক আৰু বাণিজ্যিক সফলতা হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰে আৰু তেওঁক শ্ৰেষ্ঠ পুৰুষ আত্মপ্ৰকাশৰ বাবে ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰে। খান্নাই এই সফলতাৰ প্ৰতিলিপি ৰোমাঞ্চ *তাল* (১৯৯৯), কমেডী-ড্ৰামা *দিল চাহতা হাই* (২০০১) যিয়ে তেওঁক শ্ৰেষ্ঠ সহযোগী অভিনেতাৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰে, কমেডী ছবি *হুংগামা* (২০০৩) আৰু *হলচল* (২০০৪), হত্যাৰ ৰহস্য *৩৬ চাইনা টাউন* (২০০৬) আৰু ডকাইতৰ কমেডী *টিছ মাৰি খান* (২০১০)। থ্ৰিলাৰ *হুমৰাজ* (২০০২) আৰু *দীৱাংগী* (২০০২), বায়’পিক *[[গান্ধী, মাই ফাদাৰ]]* (২০০৭) আৰু একচন থ্ৰিলাৰ *ৰেচ* (২০০৮) আৰু *আক্ৰোছ* (২০১০)ত অভিনয় কৰি তেওঁ সমালোচকৰ প্ৰশংসা লাভ কৰে।

চাৰি বছৰীয়া বিৰতিৰ পিছত খান্নাই একচন-কমেডী *ডিশ্বুম* (২০১৬) আৰু ২০১৭ চনৰ থ্ৰিলাৰ ছবি *[[মম (চলচ্চিত্ৰ)|মম]]* আৰু *ইটেফাকৰ* সৈতে সহায়ক চৰিত্ৰত ঘূৰি আহে আৰু আইনী নাটক *ছেকচন ৩৭৫* (২০১৯)ত প্ৰতিৰক্ষা উকীল আৰু অপৰাধ থ্ৰিলাৰ *দৃষ্টিম ২* (২০২২)ত এজন পুলিচৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰাৰ বাবে অধিক প্ৰশংসা লাভ কৰে। ইয়াৰ পিছত ২০২৫ চনত খান্নাই ঐতিহাসিক একচন *ছাৱাত* ঔৰংজেবৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰি ব্যাপক স্বীকৃতি লাভ কৰে; যিখন তেওঁৰ সৰ্বাধিক উপাৰ্জনকাৰী ছবি আৰু চোৰাংচোৱা একচন থ্ৰিলাৰ *[[ধুৰন্ধৰ]]* ৰেহমান ডকাইতৰ চৰিত্ৰ ৰূপায়ণ কৰে।

## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু পৰিয়াল
১৯৭৫ চনৰ ২৮ মাৰ্চ তাৰিখে, অভিনেতা তথা ৰাজনীতিবিদ বিনোদ খান্না আৰু তেওঁৰ পত্নী গীতাঞ্জলি তালয়াৰখানৰ ঘৰত খান্নাৰ জন্ম হৈছিল। খান্নাৰ পিতৃ পঞ্জাবী খাত্ৰী সম্প্ৰদায়ৰ লোক। এই হিন্দী চিনেমাৰ অভিনেতাগৰাকীৰ ২০১৭ চনত মৃত্যু হৈছিল। আনহাতে অক্ষয়ৰ মাতৃৰ জন্ম হৈছিল পেচাত উকীল আৰু ব্যৱসায়ী, পাৰ্চী পৰিয়ালত; অভিনেতা ৰাহুল খান্না তেওঁৰ জেষ্ঠ্য ভাতৃ আৰু ক্ৰিকেট মন্তব্যকাৰী ববি এ এফ এছ তালয়াৰখান তেওঁৰ মাতৃৰ ফালৰ ককাক।

খান্নাই বাবুলনাথৰ বম্বে ইণ্টাৰনেশ্যনেল স্কুলত শিক্ষা লাভ কৰিছিল৷ তাৰ পিছত তেওঁ একাদশ আৰু দ্বাদশ শ্ৰেণীলৈকে, উটিৰ লাভডেলৰ লৰেন্স স্কুলত পঢ়িছিল। এক সাক্ষাৎকাৰত তেওঁ কৈছিল যে তেওঁ পঢ়া-শুনাতকৈ খেলত ভাল।

## তথ্য উৎস

## বাহ্যিক সংযোগ

* 
* 

শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেতা
শ্ৰেণী:মুম্বাইৰ অভিনেতা
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ একাডেমী বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:জী চিনে বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ অভিনেতা
শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী
শিৱনেৰী দুৰ্গ

**শিৱনেৰী দুৰ্গ** (কিল্লা বুলিও জনাজাত) ভাৰতৰ মহাৰাষ্ট্ৰৰ পুনে জিলাৰ জুন্নাৰৰ ওচৰত অৱস্থিত এটা প্ৰাচীন সামৰিক দুৰ্গ। ই মাৰাঠা ৰাজ্যৰ প্ৰতিষ্থাপক চত্ৰপতি শিৱাজী মহাৰাজৰ জন্মস্থান।
## ইতিহাস
দেৱগিৰিৰ যাদৱসকলৰ দখলত থকাৰ বাবে শিৱনেৰীয়ে নাম পালে। এই দুৰ্গটো মূলতঃ দেশৰপৰা বন্দৰ চহৰ কল্যাণলৈ যোৱা পুৰণি বাণিজ্যিক পথটো পহৰা দিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। 
পঞ্চদশ শতিকাৰ ভিতৰত দিল্লী চুলতানী দুৰ্বল হোৱাৰ পিছত এই ঠাইখন বাহমানী চুলতান ৰাজ্যলৈ গতি কৰে আৰু তাৰ পিছত ষোড়শ শতিকাত আহমদনগৰ চুলতান ৰাজ্যলৈ যায়। ১৫৯৫ চনত ছাত্ৰপতি শিৱাজী মহাৰাজৰ দাদা মালোজী ভোছালে নামৰ এজন মাৰাঠা মুখিয়ালক আহমদনগৰ চুলতান বাহাদূৰ নিজাম শ্বাহে ডাঙৰ কৰি দিয়ে আৰু তেওঁ শিৱনেৰী আৰু চাকনক মঞ্জুৰ কৰে। ১৬৩০ চনৰ ১৯ ​​ফেব্ৰুৱাৰীত দুৰ্গটোত জন্মগ্ৰহণ কৰা শিৱাজী মহাৰাজে শৈশৱ তাতেই কটায়।
দুৰ্গৰ ভিতৰত শিৱৈ দেৱী দেৱীৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত এটা সৰু মন্দিৰ আছে (কিছুমান বিৱৰণীত আমাক তথ্য পোৱা যায় যে গড়ৰ নাম অৰ্থাৎ শিৱনেৰীৰ পৰা শিৱাজী নাম আহিছে), যাৰ নামেৰে শিৱাজীৰ নামকৰণ কৰা হৈছিল। ইংৰাজ ভ্ৰমণকাৰী ফ্ৰেজে ১৬৭৩ চনত এই দুৰ্গটো পৰিদৰ্শন কৰিছিল আৰু ইয়াক অজেয় বুলি বিবেচনা কৰিছিল। তেওঁৰ হিচাপ অনুসৰি গড়টোত সাত বছৰ ধৰি হাজাৰটা পৰিয়ালক খাদ্য যোগান ধৰিব পৰাকৈ ভালদৰে জমা হৈছিল। তৃতীয় এংলো-মাৰাঠা যুদ্ধৰ পিছত ১৮১৯ চনত এই দুৰ্গটো ব্ৰিটিছ শাসনৰ অধীনলৈ আহে।

২০২১ চনত ইউনেস্কোৰ বিশ্ব ঐতিহ্য সমিতিৰ আংশিক তালিকাত ইয়াক "মহাৰাষ্ট্ৰত মাৰাঠা সামৰিক স্থাপত্যৰ ধাৰাবাহিক মনোনয়ন"ৰ অংশ হিচাপে অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়।

## স্থাপত্য
শিৱনেৰী দুৰ্গ হৈছে ত্ৰিকোণীয় আকৃতিৰ এটা পাহাৰীয়া দুৰ্গ আৰু ইয়াৰ প্ৰৱেশদ্বাৰ পাহাৰৰ দক্ষিণ-পশ্চিম ফালৰ পৰা। মূল গেটৰ বাহিৰেও কাষৰ পৰা দুৰ্গৰ প্ৰৱেশদ্বাৰ আছে যাক স্থানীয়ভাৱে চেইন গেট বুলি কোৱা হয়, য'ত দুৰ্গৰ গেটলৈকে উঠিবলৈ শিকলি ধৰিব লাগে। এই দুৰ্গটো ১ মাইল (১.৬ কিলোমিটাৰ) পৰ্যন্ত বিস্তৃত আৰু ইয়াৰ সাতটা সৰ্পিল সুৰক্ষিত গেট আছে। গড়টোৰ চাৰিওফালে বোকাময় দেৱাল। দুৰ্গৰ ভিতৰত প্ৰধান অট্টালিকাসমূহ হৈছে প্ৰাৰ্থনা হল, এটা সমাধি আৰু এটা মছজিদ। য'ত ফাঁচী দিয়া হৈছিল তাত এটা ওভাৰহেংগিং আছে। এই দুৰ্গটোৰ নিৰাপত্তাৰ বাবে কেইবাটাও গেট গঠন আছে। দুৰ্গটোৰ বহু দুৱাৰৰ ভিতৰত মহা দৰৱাজা অন্যতম।

## প্ৰৱেশ
নিকটতম চহৰ জুন্নাৰ এখন তালুকা ঠাই আৰু পথৰ দ্বাৰা ভালদৰে সংযুক্ত। পুনেৰ পৰা প্ৰায় ৯০ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত জুন্নাৰ। এই দুৰ্গটো জুন্নাৰ চহৰৰ পৰা প্ৰায় ২–৩ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত। মূল প্ৰৱেশদ্বাৰেৰে দুৰ্গৰ শিখৰলৈ যোৱাটো সহজ; কিন্তু সঠিক বগাই যোৱাৰ সঁজুলি থকা ট্ৰেকাৰসকলে দুৰ্গৰ পশ্চিম স্কাৰপত অৱস্থিত শৃংখলাবদ্ধ পথটো চেষ্টা কৰিব পাৰে। দুৰ্গৰ ওপৰৰ পৰা নাৰায়ণগদ, হাদছাৰ, চাৱন্দ আৰু নিমগিৰি দুৰ্গ সহজে দেখা পোৱা যায়।


Image:MainEntranceGate.jpg|Entrance Gate
File:Shivneri pic2.jpg|Stairs Leading to Shivneri Fort
File:Shivneri.pic.jpg|Mandir at Shivneri Fort
File:Shivneripic5.jpg|Sideview of Shivneri Fort


## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ পৰ্যটনস্থলী
শ্ৰেণী:বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰত
জল মহল

**জলমহল**  ভাৰতৰ ৰাজস্থান ৰাজ্যৰ ৰাজধানী জয়পুৰ চহৰৰ মান সাগৰ হ্ৰদৰ মাজভাগত থকা এটা ৰাজপ্ৰসাদ । এই ৰাজপ্ৰসাদটো প্ৰথমে ১৬৯৯ চনৰ আশে-পাশে নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল; পিছলৈ ১৮ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে আমেৰৰ মহাৰাজ দ্বিতীয় জয় সিংহই এই অট্টালিকা আৰু ইয়াৰ চাৰিওফালে থকা হ্ৰদটো সংস্কাৰ আৰু বৃদ্ধি কৰে।

## ৰাজপ্ৰসাদ

জলমহল প্ৰাসাদ হৈছে ৰাজপুত শৈলীৰ স্থাপত্য (ৰাজস্থানত সাধাৰণ) এক বৃহৎ পৰিসৰত স্থাপত্য প্ৰদৰ্শন। এই অট্টালিকাটোৰ পৰা মান সাগৰ হ্ৰদৰ বিশাল চিত্ৰময় দৃশ্য দেখা যায় যদিও স্থলভাগৰ পৰা নিৰ্জন হোৱাৰ বাবে ই সমানেই চাৰিওফালৰ নাহৰগড় ("বাঘৰ বাসস্থান") পাহাৰৰ পটভূমিৰ সন্মুখত হ্ৰদটোৰ পূব দিশৰ মান সাগৰ বান্ধৰ পৰা এটা দৃশ্যপটৰ কেন্দ্ৰবিন্দু। স্থানীয় বেলেগ শিলেৰে নিৰ্মিত এই ৰাজপ্ৰসাদটো তিনিমহলীয়া অট্টালিকা, তৃতীয় মহলাটো কেৱল ৰাজপ্ৰসাদৰ পূব দিশতহে আছে।
ৰাজপ্ৰসাদৰ পশ্চিম দিশৰ পথৰ কাষৰ ৰাজহুৱা প্ৰমেনেডৰ পৰা পূব দিশটো দেখা নাযায়। পূব দিশৰ অতিৰিক্ত নিম্নস্তৰবোৰ হ্ৰদটো ভৰি পৰিলে পানীৰ তলত থাকে। জলমহলৰ টেৰেচৰ মজিয়াত বাগিচা আছে, আৰু বাগিচাখনত উত্তৰ, দক্ষিণ, পূব আৰু পশ্চিমমুখী চাৰিখন তিবাৰী আছে। বংগৰ ছাদৰ শৈলীৰ স্থাপত্যত তিবাৰী ডিজাইন কৰাৰ বিপৰীতে ছাদত থকা চাৰিখন অষ্টভুজ ছাত্ৰীয়ে কীৰ্তিচিহ্নটোৰ চুকবোৰ চিহ্নিত কৰিছে।
ৰাজস্থান চৰকাৰৰ পুনৰুদ্ধাৰ প্ৰকল্পৰ অধীনত মেৰামতি কৰা পানী জমা হোৱাৰ ফলত (আৰ্দ্ৰতা বৃদ্ধিৰ বাবে প্লাষ্টাৰৰ কাম আৰু দেৱালৰ ক্ষতি)ৰ বাবে ৰাজপ্ৰসাদটো পূৰ্বতে ডুব যোৱাৰ লগতে আংশিকভাৱে লিক হোৱাৰ সন্মুখীন হৈছে।

জয়পুৰৰ উত্তৰ-পূব দিশত হ্ৰদ অঞ্চলটোক আগুৰি থকা পাহাৰবোৰত কোৱাৰ্টজাইট শিলৰ গঠন (মাটিৰ আৱৰণৰ পাতল তৰপ থকা) আছে, যিটো আৰাৱল্লী পাহাৰ ৰেঞ্জৰ অংশ। প্ৰকল্প এলেকাৰ কিছুমান অংশত পৃষ্ঠত থকা শিলৰ উন্মুক্ত অংশও অট্টালিকা নিৰ্মাণৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে। উত্তৰ-পূব দিশৰ পৰা কনক বৃন্দাবন উপত্যকা, য’ত এটা মন্দিৰ কমপ্লেক্স বহি আছে, পাহাৰবোৰ লাহে লাহে হ্ৰদৰ পাৰৰ ফালে ঢাল খাইছে। হ্ৰদ অঞ্চলৰ ভিতৰত মাটিৰ ডাঠ আৱৰণ, উৰি যোৱা বালি আৰু জলজ পদাৰ্থৰে গঠিত। বিশেষকৈ পাহাৰীয়া অঞ্চলত বনাঞ্চলৰ ক্ষয়-ক্ষতিৰ ফলত মাটিৰ খহনীয়া হৈছে, যিটো বতাহ আৰু পানীৰ ক্ৰিয়াৰ ফলত আৰু বেছিকৈ বৃদ্ধি পাইছে। ফলত হ্ৰদটোত জমা হোৱা পলিয়ে হ্ৰদৰ বিচনাখন ক্ৰমান্বয়ে ওপৰলৈ তুলি লয়। ৰাজপ্ৰসাদৰ টেৰেচত খিলানযুক্ত পথেৰে এখন বাগিচা নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। এই ৰাজপ্ৰসাদৰ প্ৰতিটো চুকত অৰ্ধ-অষ্টভুজ টাৱাৰ এটা মাৰ্জিত কুপোলাৰ সৈতে নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।
### ৰাজপৰিয়ালৰ ছাত্ৰী আৰু সমাধি
হ্ৰদটোৰ বিপৰীতে গাইটোৰেত জয়পুৰৰ কিছুমান কাচৱাহা শাসকৰ দাহ মঞ্চৰ ওপৰত স্থাপন কৰা ছাট্ৰি আৰু সমাধি আছে। দ্বিতীয় জয় সিংহই এইবোৰ লেণ্ডস্কেপিং বাগিচাৰ ভিতৰত নিৰ্মাণ কৰিছিল। প্ৰতাপ সিং, দ্বিতীয় মাধো সিং আৰু দ্বিতীয় জয় সিং আদিৰ সন্মানত এই সমাধি স্থাপন কৰা হৈছে। দ্বিতীয় জয় সিংহৰ সমাধি মাৰ্বলৰ আৰু ইয়াত আকৰ্ষণীয় জটিল খোদিত শিল্পকৰ্ম আছে। ইয়াৰ এটা গম্বুজ আছে য'ত ২০টা খোদিত খুঁটা আছে।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ পৰ্যটনস্থলী
শ্ৰেণী:ৰাজস্থান
সৌম্যা টেণ্ডন

**সৌম্যা টেণ্ডন** (; জন্ম: ৩ নৱেম্বৰ ১৯৮৪) এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী আৰু টেলিভিছন উপস্থাপক। তেওঁ ভাভী জী ঘৰ পৰ হায়! নামৰ হিন্দী চিটকম টেলিভিছন ধাৰাবাহিকখনত অনিতা বিভূতি নাৰায়ণ মিশ্ৰৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰাৰ বাবে পৰিচিত। তেওঁ *[[:en:Dance India Dance|ডান্স ইণ্ডিয়া ডান্স]]*, *[[:en:Bournvita Quiz Contest|বৰ্ণভিটা কুইজ প্ৰতিযোগিতা]]* আৰু *[[:en:Entertainment Ki Raat|মনোৰঞ্জন কি ৰাত]]*কে ধৰি বিভিন্ন টিভি শ্বʼত আয়োজক হিচাপেও সুপৰিচিত। তেওঁ *[[:en:Jab We Met|জব উই মেট]]* আৰু অক্ষয় খান্নাৰ বিপৰীতে অভিনীত ২০১৫ চনত মুক্তিপ্ৰাপ্ত ব্লকবাষ্টাৰ ছবি ধুৰন্ধৰত অভিনয়েৰেও খ্যাতি লাভ কৰে।

## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৮৪ চনৰ ৩ নৱেম্বৰ তাৰিখে মধ্যপ্ৰদেশৰ ভোপালত টেণ্ডনৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁলোকৰ পৰিয়ালটো উজ্জয়িনলৈ স্থানান্তৰিত হোৱাৰ পিছত তেওঁ চহৰখনৰ ছেইণ্ট মেৰী কনভেণ্ট স্কুলৰ পৰা স্কুলীয়া শিক্ষা সম্পূৰ্ণ কৰে। তেওঁৰ পিতৃ বি জি টেণ্ডন এজন লেখক আৰু উজ্জয়িনৰ এখন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যাপক আছিল।

## কৰ্মজীৱন
টেণ্ডনে তেওঁৰ কেৰিয়াৰৰ আৰম্ভণিতে মডেলিংৰ দায়িত্ব লয় আৰু ২০০৬ চনত "ফেমিনা কভাৰ গাৰ্ল ফাৰ্ষ্ট ৰানাৰ্ছ আপ" হয় ২০০৮ চনত আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰকল্পৰ অংশ হিচাপে তেওঁ আফগান ধাৰাবাহিক *খুছিতো* অভিনয় কৰে, য'ত তেওঁ এগৰাকী আফগান মহিলা চিকিৎসকৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে। শ্বাহৰুখ খানৰ সৈতে *জোৰ কা ঝাটকা: টোটেল ৱাইপআউট* (*ৱাইপআউট* ফৰ্মেটৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি) সহ-আয়োজক আছিল। ডেৰেক অ'ব্ৰাইনৰ সৈতে তিনিটা ছিজনৰ বাবে তেওঁ *বৰ্ণভিটা কুইজ প্ৰতিযোগিতাৰ* সহ-আয়োজক আছিল। ইমতিয়াজ আলীৰ শ্বাহিদ কাপুৰ আৰু কৰীনা কাপুৰ অভিনীত *<nowiki/>'জব উই মেট'ত* তেওঁ কৰীনাৰ চৰিত্ৰৰ ভগ্নী ৰূপৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ তিনিটা ছিজনৰ বাবে *এল জি মল্লিকা-ই-কিচেনৰ* আয়োজন কৰিছিল।

২০১৫ চনত টাণ্ডনে *ভাভী জী ঘৰ পৰ হায়!* নামৰ কমেডী ধাৰাবাহিকখনত অনিতা বিভূতি নাৰায়ণ মিশ্ৰৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। ধাৰাবাহিক খনত তেওঁ "গৰি মেম" নামেৰেও জনাজাত। ২০১৮ চনত তেওঁ কালাৰছ টিভিত *এণ্টাৰটেইনমেণ্ট কি ৰাত* ছিজন ২ আয়োজন কৰে।

২০২০ চনৰ ২১ আগষ্ট তাৰিখে, তেওঁ *ভাভী জী ঘৰ পৰ হায়!* ধাৰাবাহিকখন ত্যাগ কৰিছিল।

২০২৫ চনত, তেওঁ অক্ষয় খান্নাৰ বিপৰীতে সহ-অভিনীত জনপ্ৰিয় আৰু সফল স্পাই-থ্ৰিলাৰ *[[ধুৰন্ধৰ]]*-ত ৰহমান ডকাইতৰ পত্নী উলফতেৰ চৰিত্ৰত অভিনয়েৰে অধিক খ্যাতি লাভ কৰে।

## ব্যক্তিগত জীৱন
২০১৬ চনত তেওঁ তেওঁৰ প্ৰেমিক সৌৰভ দেৱেন্দ্ৰ সিঙৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয় যাৰ সৈতে তেওঁৰ দহ বছৰীয়া সম্পৰ্ক আছিল।

২০১৯ চনত টেণ্ডনে এটা লʼৰা সন্তান জন্ম দিয়ে।

## চলচ্চিত্ৰপুঞ্জী

### চলচ্চিত্ৰ

### টেলিভিছন

## লগতে চাওক
* হিন্দী টেলিভিছন অভিনেত্ৰীসকলৰ তালিকা
* ভাৰতীয় টেলিভিছন অভিনেত্ৰীসকলৰ তালিকা
* ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰীসকলৰ তালিকা

## তথ্য উৎস

## বাহ্যিক সংযোগ

* 
* 
* 

শ্ৰেণী:হিন্দী টেলিভিছনৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মহিলা টেলিভিছন উপস্থাপক
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় টেলিভিছন অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
ৰজনীশ

**ৰজনীশ** () (জন্ম : চন্দ্ৰ মোহন জৈন; ১১ ডিচেম্বৰ ১৯৩১১৯ জানুৱাৰী ১৯৯০) **আচাৰ্য ৰজনীশ** বুলি পৰিচিত৷ তেওঁৰ জনপ্ৰিয় নাম হৈছে **অশ্বো**(Osho) ৷ তেওঁ এজন ভাৰতীয় ধৰ্মগুৰু, দাৰ্শনিক, ৰহস্যবাদী, আৰু ৰজনীশ আন্দোলনৰ প্ৰতিষ্ঠাপক৷ জীৱনকালত তেওঁ বিতৰ্কিত নতুন ধৰ্ম আন্দোলনৰ নেতা আছিল। তেওঁ প্ৰতিষ্ঠানিক ধৰ্মসমূহক নাকচ কৰিছিল, আধ্যাত্মিক অভিজ্ঞতাক ধৰ্মীয় মতবাদৰ কোনো এটা ব্যৱস্থাত সংগঠিত কৰিব নোৱাৰি বুলি জোৰকৈ কৈছিল। গুৰু হিচাপে তেওঁ ধ্যান-ধাৰণাৰ পোষকতা কৰিছিল আৰু গতিশীল ধ্যান নামৰ এক অনন্য ৰূপৰ শিক্ষা দিছিল। পৰম্পৰাগত তপস্বী প্ৰথাক প্ৰত্যাখ্যান কৰি তেওঁ অনুগামীসকলক সাংসাৰিক কামনাৰ প্ৰতি অসংলগ্ন হৈ জীৱনক সম্পূৰ্ণৰূপে আকোৱালি ল’বলৈ উৎসাহিত কৰিছিল।

১৯৫৩ চনত ২১ বছৰ বয়সত ৰাজনীশে আধ্যাত্মিক জাগৰণৰ অভিজ্ঞতা লাভ কৰে। কেইবাবছৰ ধৰি শিক্ষাবিদ্যাত কাম কৰাৰ পিছত ১৯৬৬ চনত ৰাজনীশে জবলপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ দৰ্শনৰ প্ৰবক্তা হিচাপে পদত্যাগ কৰে আৰু সমগ্ৰ ভাৰত ভ্ৰমণ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে৷ তেওঁ মূলসুঁতিৰ ধৰ্মসমূহৰ গতানুগতিকতা, লগতে মূলসুঁতিৰ ৰাজনৈতিক মতাদৰ্শ আৰু মহাত্মা গান্ধীৰ সমালোচনাৰ বাবে পৰিচিত হয়।১৯৭০ চনত ৰজনীশে মুম্বাইত সময় কটায় আৰু "নব্য-সন্ন্যাসী" হিচাপে পৰিচিত অনুগামীসকলক দীক্ষা দিয়ে। এই সময়ছোৱাত তেওঁ আধ্যাত্মিক শিক্ষাৰ সম্প্ৰসাৰণ ঘটাই বিশ্বৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ ধৰ্মীয় পৰম্পৰা, ৰহস্যবাদী, ভক্তি কবি, দাৰ্শনিকসকলৰ লেখাৰ ওপৰত বক্তৃতাত বিস্তৃত মন্তব্য আগবঢ়ায়। ১৯৭৪ চনত ৰজনীশ পুনেলৈ স্থানান্তৰিত হয়, য'ত এটা আশ্ৰম স্থাপন কৰা হয় আৰু মানৱ সম্ভাৱনা আন্দোলনে প্ৰথমে বিকশিত কৰা পদ্ধতিসমূহ অন্তৰ্ভুক্ত কৰি বিভিন্ন ধৰণৰ চিকিৎসা পদ্ধতি ক্ৰমাৎ বৃদ্ধি পোৱা পশ্চিমীয়া অনুগামীসকলক আগবঢ়োৱা হয়। ১৯৭০ চনৰ শেষৰ ফালে মোৰাৰজী দেশাইৰ শাসকীয় জনতা পাৰ্টি চৰকাৰ আৰু আন্দোলনৰ মাজত উত্তেজনাৰ ফলত আশ্ৰমৰ উন্নয়ন ৰোধ কৰা হয় আৰু ৫০ লাখ ডলাৰৰ বেক টেক্স দাবী কৰা হয়।

১৯৮১ চনত ৰাজনীশ আন্দোলনে আমেৰিকাত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে আৰু ৰাজনীশে অৰেগনৰ ৱাস্কো কাউণ্টিত ৰাজনীশপুৰম নামৰ এটা কমিউন স্থাপন কৰে। এই আন্দোলনে কাউণ্টি বাসিন্দা আৰু ৰাজ্য চৰকাৰৰ সৈতে সংঘাতত লিপ্ত হয় আৰু আশ্ৰমখনৰ নিৰ্মাণ আৰু অবিৰত উন্নয়ন সম্পৰ্কীয় একেৰাহে আইনী যুদ্ধৰ ফলত ইয়াৰ সফলতা কমি যায়। ১৯৮৫ চনত ৰজনীশে ৰাজহুৱাভাৱে স্থানীয় কৰ্তৃপক্ষক তেওঁৰ ব্যক্তিগত সচিব মা আনন্দ শীলা আৰু তেওঁৰ ঘনিষ্ঠ সমৰ্থকসকলক কেইবাটাও অপৰাধৰ তদন্ত কৰিবলৈ কয়, য’ত ১৯৮৪ চনত কাউণ্টি নিৰ্বাচনত প্ৰভাৱ পেলোৱাৰ উদ্দেশ্যে গণ খাদ্য বিষক্ৰিয়াৰ আক্ৰমণ, আমেৰিকাৰ অধিবক্তা চাৰ্লছ এইচ টাৰ্নাৰৰ ওপৰত গৰ্ভপাত কৰা হত্যাৰ পৰিকল্পনা, ৰজনীশৰ ব্যক্তিগত চিকিৎসকক হত্যাৰ চেষ্টা আৰু নিজৰ জীৱিকাৰ বাগিং আদি কেইবাটাও অপৰাধৰ তদন্ত কৰিবলৈ কয়৷  পিছলৈ কৰ্তৃপক্ষই শ্বীলাকে ধৰি আশ্ৰমৰ কেইবাজনো সদস্যক দোষী সাব্যস্ত কৰে। সেই বছৰতে এলফৰ্ডৰ আবেদন অনুসৰি ৰজনীশক প্ৰব্ৰজন সম্পৰ্কীয় পৃথক অভিযোগত আমেৰিকাৰ পৰা বিতাড়িত কৰা হয়।তেওঁক বিতাড়িত কৰাৰ পিছত ২১খন দেশে তেওঁক প্ৰৱেশৰ পৰা বঞ্চিত কৰে।

১৯৮৬ চনত ৰাজনীশে মুম্বাইলৈ উভতি যায় আৰু কিছু সময়ৰ ৰাজহুৱা বক্তৃতাৰ পিছত ১৯৮৭ চনৰ জানুৱাৰী মাহত পুনৰ পুনেলৈ গুচি যায় আৰু তেওঁৰ আশ্ৰম পুনৰুজ্জীৱিত হয় আৰু ১৯৯০ চনত তেওঁৰ মৃত্যু হয়। ৰাজনীশৰ আশ্ৰম, যিটো বৰ্তমান অ'এছঅ' ইণ্টাৰনেশ্যনেল মেডিটেচন ৰিজৰ্ট, আৰু ইয়াৰ লগত জড়িত সকলো বৌদ্ধিক সম্পত্তি, পঞ্জীয়নভুক্ত অশ্বো ইণ্টাৰনেশ্যনেল ফাউণ্ডেচন (পূৰ্বতে ৰজনীশ ইণ্টাৰনেশ্যনেল ফাউণ্ডেশ্যন)ৰ দ্বাৰা পৰিচালিত। ৰজনীশৰ শিক্ষাই পশ্চিমীয়া নৱযুগৰ চিন্তাধাৰাত প্ৰভাৱ পেলাইছে, আৰু তেওঁৰ মৃত্যুৰ পিছত ইয়াৰ জনপ্ৰিয়তা বৃদ্ধি পাইছে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ধৰ্ম প্ৰচাৰক
শ্ৰেণী:দাৰ্শনিক
শ্ৰেণী:দাৰ্শনিক আন্দোলন
প্ৰতাপগড়

**প্ৰতাপগড়**  হৈছে পশ্চিম ভাৰতৰ মহাৰাষ্ট্ৰ ৰাজ্যৰ সতৰা জিলাত অৱস্থিত এটা পাহাৰীয়া দুৰ্গ। মহাবলেশ্বৰ পাহাৰীয়া ষ্টেচনৰ পৰা ২৪ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত অৱস্থিত এই দুৰ্গটো। দুৰ্গটো এতিয়া পৰ্যটনস্থলী হৈ পৰিছে।

এই দুৰ্গৰ ঐতিহাসিক তাৎপৰ্য্যৰ কাৰণ হৈছে ১৬৫৯ চনৰ ১০ নৱেম্বৰত ইয়াত চত্ৰপতি শিৱাজী মহাৰাজ আৰু বিজাপুৰ চুলতানী সেনাপতি আফজল খানৰ মাজত হোৱা প্ৰতাপগড় যুদ্ধ। সমুদ্ৰপৃষ্ঠৰ পৰা প্ৰায় ১০৮০ মিটাৰ উচ্চতাত পাহাৰৰ শিখৰত নিৰ্মাণ কৰা এই দুৰ্গটোৰ পৰা চাৰিওফালৰ প্ৰাকৃতিক দৃশ্যৰ দৃশ্য দেখা গৈছিল। গড়টোৰ মূল প্ৰৱেশদ্বাৰ দুটা, আৰু দুৰ্গৰ দুৱাৰবোৰ ওখ দেৱালেৰে সুৰক্ষিত।ইয়াক দুটা ভাগত বিভক্ত – তলৰ দুৰ্গ আৰু ওপৰৰ দুৰ্গ। বৰ্তমান তলৰ গড়টোত মূল প্ৰৱেশদ্বাৰ আছে, আনহাতে ওপৰৰ গড়টোত মন্দিৰ, শিৱাজী মহাৰাজৰ আধুনিক প্ৰতিমূৰ্তি আৰু কেইবাটাও অট্টালিকা আছে। দুৰ্গটোৰ ব্যৱহাৰৰ সময়ত কৌশলগত সামৰিক সুবিধা প্ৰদানৰ বাবে কেইবাটাও ৱাচ টাৱাৰ আৰু দুৰ্গ আছে।

## কাহিনী

মাৰাঠা শাসক ছাত্ৰপতি শিৱাজী মহাৰাজে তেওঁৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী মৰোপন্ত ত্ৰিম্বক পিংগলক নীৰা আৰু কয়না নদীৰ পাৰ ৰক্ষাৰ বাবে আৰু পাৰ পাছ ৰক্ষাৰ বাবে এই দুৰ্গ নিৰ্মাণৰ দায়িত্ব দিছিল। ১৬৫৬ চনত ইয়াৰ কাম সম্পূৰ্ণ হয়।

১৬৫৯ চনৰ ১০ নৱেম্বৰত এই দুৰ্গৰ প্ৰাচীৰৰ তলত শিৱাজী মহাৰাজ আৰু আদিল শ্বাহী বংশৰ সেনাপতি আফজল খানৰ মাজত প্ৰতাপগডৰ যুদ্ধ হৈছিল। এইটোৱেই আছিল নৱজাত ৰাজ্যখনৰ সেনাবাহিনীৰ প্ৰথমটো ডাঙৰ পৰীক্ষা আৰু ই মাৰাঠা সাম্ৰাজ্য প্ৰতিষ্ঠাৰ মঞ্চ তৈয়াৰ কৰিছিল। মহাৰাষ্ট্ৰৰ সতৰা জিলাত মহাবলেশ্বৰৰ সমীপত অৱস্থিত প্ৰতাপগড় দুৰ্গ এটা ঐতিহাসিক দুৰ্গ। মাৰাঠা সাম্ৰাজ্যৰ ইতিহাসত ইয়াৰ তাৎপৰ্য অতিশয় বেছি আৰু ছাত্ৰপতি শিৱাজী মহাৰাজৰ সৈতে ইয়াৰ সম্পৰ্কৰ বাবে জনাজাত। ১৬৫৬ চনত নিৰ্মিত এই দুৰ্গটো শৌৰ্য্য আৰু কৌশলগত উজ্জ্বলতাৰ প্ৰতীক হিচাপে থিয় দিছে।
প্ৰতাপগড় আঞ্চলিক ৰাজনীতিৰ লগত জড়িত হৈ থাকিল। পুনেৰ সুপৰিচিত মন্ত্ৰী সখাৰাম বাপু বকিলক ১৭৭৮ চনত তেওঁৰ প্ৰতিদ্বন্দ্বী নানা ফাডনিছে প্ৰতাপগড়ত বন্দী কৰি ৰাখিছিল। ১৭৯৬ চনত নানা ফাডনিছে দৌলাতৰাও শ্বিণ্ডে আৰু তেওঁৰ মন্ত্ৰী বালোবাৰ ষড়যন্ত্ৰৰ পৰা পলায়ন কৰি মহাদলৈ যোৱাৰ আগতে প্ৰতাপগড়ত এটা শক্তিশালী গেৰিছন একত্ৰিত কৰে। ১৮১৮ চনত তৃতীয় এংলো-মাৰাঠা যুদ্ধৰ অংশ হিচাপে প্ৰতাপগদক ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ হাতত আত্মসমৰ্পণ কৰা হয়।

## ভূগোল

পোলাডপুৰৰ পৰা ১৫ কিলোমিটাৰ (৯.৩ মাইল) আৰু মহাৰাষ্ট্ৰৰ জনপ্ৰিয় পাহাৰীয়া ষ্টেচন মহাবলেশ্বৰৰ পৰা ২৩ কিলোমিটাৰ (১৪ মাইল) পশ্চিমে প্ৰতাপগড় দুৰ্গ অৱস্থিত। সমুদ্ৰপৃষ্ঠৰ পৰা ১০৮০ মিটাৰ (৩,৫৪০ ফুট) উচ্চতাত অৱস্থিত এই দুৰ্গটো এটা স্পাৰত নিৰ্মাণ কৰা হৈছে যাৰ পৰা পাৰ আৰু কিনেশ্বৰ গাঁৱৰ মাজৰ পথটো দেখা যায়।

গড়টোত ছাত্ৰপতি শিৱাজীৰ সময়ৰ তুলজা ভৱানী মন্দিৰ আছে। ইয়াত দেৱী ভৱানীৰ মূৰ্তি আছে, যাৰ আঠ হাত (মাৰাঠী : অষ্টভুজ) আছে। এই মন্দিৰৰ ওচৰত সৈনিকৰ অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ প্ৰদৰ্শিত হৈছে।

## পৰ্যটন

মহাৰাষ্ট্ৰ ৰাজ্যিক পথ পৰিবহণ নিগমে নিয়মীয়া বাছ সেৱা আগবঢ়ায়। সৰু সৰু দোকান, ৰেষ্টুৰেণ্ট আৰু হস্তশিল্পৰ দোকান। বহু বিদ্যালয়ে দুৰ্গটোলৈ শৈক্ষিক ভ্ৰমণৰ ব্যৱস্থাও কৰে। এই দুৰ্গটো অঞ্চলটোৰ বহুতো ট্ৰেকিং পথতো আছে।

গড়টোত শিৱাজী মহাৰাজৰ বৃহৎ ব্ৰঞ্জৰ অশ্বাৰোহী মূৰ্তি আছে। ১৯৫৭ চনৰ ৩০ নৱেম্বৰত ভাৰতৰ তেতিয়াৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী জৱাহৰলাল নেহৰুৱে ইয়াক উন্মোচন কৰে। সেই বছৰতে কুম্ভ্ৰসী গাঁৱৰ পৰা গড়লৈকে ৰাজহুৱা কাম বিভাগে এটা পথ নিৰ্মাণ কৰিছিল। ১৯৬০ চনত দুৰ্গৰ ভিতৰত এটা অতিথিশালা আৰু এখন সৰু উদ্যান নিৰ্মাণ কৰা হয়।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ পৰ্যটনস্থলী
শ্ৰেণী:বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰত
ভাৰতীয় বন সৰ্বেক্ষণ

**ভাৰতীয় বন সৰ্বেক্ষণ (** হৈছে ১৯৮১ চনৰ জুন মাহত প্ৰতিষ্ঠা হোৱা আৰু উত্তৰাখণ্ডৰ ডেৰাডুনত মুখ্য কাৰ্যালয় থকা ভাৰত চৰকাৰৰ পৰিৱেশ, বন আৰু জলবায়ু পৰিৱৰ্তন মন্ত্ৰ্যালয়ৰ এটা সংস্থা, যিয়ে সময়ৰ লগে লগে ভূমি আৰু বনজ সম্পদৰ পৰিৱৰ্তিত অৱস্থা নিৰীক্ষণ কৰিবলৈ আৰু পৰিৱেশ সুৰক্ষাৰ ৰাষ্ট্ৰীয় পৰিকল্পনা, সংৰক্ষণ আৰু বহনক্ষম ব্যৱস্থাপনাৰ বাবে তথ্য দাঙি ধৰিবলৈ বন জৰীপ,আৰু বন প্লকল্পৰ অধ্যয়ন আৰু গৱেষণা কৰে। 

## ইতিহাস
১৯৮১ চনত স্থাপিত ভাৰতীয় বন জৰীপ হৈছে খাদ্য আৰু কৃষি সংস্থা (FAO) আৰু ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ উন্নয়ন কাৰ্যসূচী (UNDP)ৰ পৃষ্ঠপোষকতাত ভাৰত চৰকাৰে ১৯৬৫ চনত আৰম্ভ কৰা "Pre-Investment Survey of Forest Resources" (PISFR)ৰ উত্তৰাধিকাৰী। ১৯৭৬ চনৰ প্ৰতিৱেদনত ৰাষ্ট্ৰীয় কৃষি আয়োগে দেশৰ বনজ সম্পদৰ নিয়মীয়া, সময়ে সময়ে আৰু ব্যাপক জৰীপৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰীয় বন জৰীপ সংস্থা গঠনৰ পৰামৰ্শ দিছিল, যাৰ ফলত একে বছৰতে এফ এছ আই গঠন কৰা হৈছিল। 

## সংগঠন
প্ৰতি দুবছৰৰ মূৰে মূৰে এফ এছ আয়ে ৰিম’ট চেন্সিং উপগ্ৰহৰ তথ্যৰ ডিজিটেল ব্যাখ্যাৰ জৰিয়তে দেশৰ বনাঞ্চলৰ আৱৰণৰ মূল্যায়ন কৰে আৰু ইয়াৰ ফলাফল ষ্টেট অৱ ফৰেষ্ট ৰিপ’ৰ্ট (এছ এফ আৰ) নামৰ প্ৰতিৱেদনত প্ৰকাশ কৰে। ১৯৮৭ চনত আৰম্ভ হোৱাৰপৰাই ১৬টা এছ এফ আৰ আছে। ২০০৪ চনৰপৰা এফ এছ আয়ে MODIS (Moderate-Resolution Imaging Spectrometer) আৰু GIS ভিত্তিক প্ৰযুক্তি ব্যৱহাৰ কৰি সমগ্ৰ দেশতে বনজুইৰ ওপৰত নিৰীক্ষণ কৰি আহিছে। 
এফ এছ আইৰ চাৰিটা আঞ্চলিক কাৰ্যালয় আছে:

#মধ্য অঞ্চল, নাগপুৰ
#দক্ষিণ অঞ্চল, বেংগালুৰু
#পূব অঞ্চল, কলকাতা
#উত্তৰ অঞ্চল, চিমলা

## প্ৰশিক্ষণ
(FSI )এফ এছ আয়ে ভাৰতৰ বিভিন্ন ৰাজ্যৰ বনকৰ্মী কেডাৰসকলক প্ৰশিক্ষণ প্ৰদান কৰে। বন সম্পদ মূল্যায়নৰ উপৰি প্ৰধান সংস্থাটোৰ প্ৰশিক্ষণ ইউনিটে ১৯৮১ চনৰপৰা বনজ কৰ্মীসকলক প্ৰশিক্ষণ প্ৰদানৰ সৈতেও জড়িত হৈ পৰিছিল যাতে বন জৰীপত ব্যৱহাৰ কৰা আধুনিক কৌশলৰ জ্ঞান আৰু তথ্য প্ৰচাৰৰ প্ৰয়াস কৰি দক্ষ পৰিকল্পনা, ব্যৱস্থাপনা, বৈজ্ঞানিক আৰু বহনক্ষম ৰাষ্ট্ৰৰ বন সম্পদ সক্ষম কৰিব পৰা যায়। গতিকে প্ৰশিক্ষণে মানৱ সম্পদ উন্নয়ন আৰু কাৰিকৰী দক্ষতাৰ গুৰুত্ব উপলব্ধি কৰি পৰিকল্পনা আৰু সামৰ্থ্য বিকাশক সামৰি লয়। 

## প্ৰকাশন
এফ এছ আইৰ দ্বিবাৰ্ষিক "ভাৰতীয় বন অৱস্থাৰ প্ৰতিৱেদন" আৰু "ইনভেণ্টৰী আৰু কাঠ ব্যৱহাৰৰ অধ্যয়নৰ প্ৰতিৱেদন"ৰ(The Reports on Inventory and Wood Consumption Studies) ওপৰত এলেকা-নিৰ্দিষ্ট প্ৰতিৱেদন আছে। 

## তথ্যৰ উৎস

## বাহ্যিক সংযোগ
*https://fsi.nic.in

শ্ৰেণী:অনুষ্ঠান প্ৰতিষ্ঠান
শ্ৰেণী:ভাৰত চৰকাৰ
বলৱনৰ সমাধি

ভাৰতৰ নতুন দিল্লীৰ দক্ষিণ অংশৰ মেহৰৌলিৰ *মেহৰৌলি প্ৰত্নতাত্ত্বিক উদ্যান*ত অৱস্থিত **ঘিয়াছ-উদ-দিন বলৱনৰ সমাধি** আছে। প্ৰায় ১২৮৭ খ্ৰীষ্টাব্দত শিলেৰে নিৰ্মিত এই সমাধিটোৰ ধ্বংসাৱশেষ ভাৰত-ইছলামিক স্থাপত্যৰ বিকাশৰ ক্ষেত্ৰত ঐতিহাসিক গুৰুত্বপূৰ্ণ অট্টালিকা, কিয়নো ইয়াতেই ভাৰতত প্ৰথম ইছলামিক সভ্যতাৰ আবিৰ্ভাৱ ঘটিছিল, আৰু বহুতৰ মতে, প্ৰথম ইছলামিক গম্বুজটোও ইয়াতেই আছিল, যিটো অৱশ্যে এতিয়া পাবলৈ নাই, যাৰ ফলত ১৩১১ খ্ৰীষ্টাব্দত নিৰ্মিত আলাই দৰৱাজা, ওচৰৰ কুতুব কমপ্লেক্সত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল, ভাৰতৰ আটাইতকৈ প্ৰাচীন গম্বুজ। ১২৬৬ চনৰ পৰা ১২৮৭ চনলৈকে দিল্লীৰ মামলুক বংশৰ (বা দাস বংশ) শাসনৰ সময়ত দিল্লী চুলতান ৰাজ্যৰ এজন তুৰ্কী শাসক আছিল ঘিয়াছ-উদ-দিন বলৱন (১২০০–১২৮৭)। দাস বংশৰ অন্যতম বিশিষ্ট শাসক আছিল তেওঁ। ২০ শতিকাৰ মাজভাগত “বলৱনৰ সমাধি’’ আৱিষ্কাৰ হৈছিল।

ইয়াৰ মালিক ইলটুৎমিছৰ সমাধিস্থলত দেখা পোৱা চমৎকাৰ অলংকৰণৰ অভাৱ যদিও ই এটা আকৰ্ষণীয় শিল আৰু শিলৰ ভৱন। এই সমাধিস্থলটোৰ চাৰিওফালে মধ্যযুগৰ শেষৰ ফালে এটা বিস্তৃত বসতিস্থলৰ ধ্বংসাৱশেষ আছে আৰু ইয়াৰ পৰা কিছুমান বিশেষ কোণৰ পৰা কুতুব মিনাৰৰ উল্লেখযোগ্য দৃশ্য দেখা যায়। বলৱনৰ সমাধিৰ পূব দিশত এটা ধ্বংসপ্ৰাপ্ত আয়তাকাৰ গঠন আছে বুলি কোৱা হয় বলৱনৰ পুত্ৰ খান শ্বাহিদৰ কবৰ, যাৰ মূল নাম আছিল মহম্মদ, যি ১২৮৫ চনত মুলতানৰ ওচৰত মংগোলীয়সকলৰ বিৰুদ্ধে যুঁজি মৃত্যুবৰণ কৰে।
## চিত্ৰ

File:Graveyard of Balban ,Mehrauli Archaeological Park,New Delhi,India.jpg|বলৱনৰ পুত্ৰৰ কবৰ
File:Tomb of Balban,Mehrauli Archaeological Park,New Delhi,India.jpg|মেহৰৌলীৰ বলৱনৰ সমাধি 
File:Ruins of tomb of Balban,Mehrauli Archaeological Park,New Delhi,India.jpg|বলৱনৰ সমাধিৰ ধ্বংসাৱশেষ
File:Ruins of the tomb of Balban,Mehrauli Archaeological Park,New Delhi,India.jpg|বলৱনৰ সমাধিৰ লগত সংলগ্ন গঠনৰ ধ্বংসাৱশেষ
File:Entrance to Tomb of Khan Shahid, Mehrauli.jpg|মেহৰৌলীৰ খান শ্বাহিদৰ সমাধিৰ প্ৰৱেশদ্বাৰ
File:Tomb of Khan Shahid, Balban's son, Mehrauli.jpg|খান প্ৰথম শ্বাহিদৰ সমাধি, বলৱনৰ পুত্ৰ, মেহৰৌলি
File:Grave in Balban's tomb enclosure.jpg|বলৱনৰ সমাধিৰ চাৰিওকাষ, মেহৰৌলি


## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ঐতিহাসিক কীৰ্তিচিহ্ন
আলাই দৰৱাজা

**আলাই দৰৱাজা** ভাৰতৰ দিল্লীৰ মেহৰৌলিৰ কুতুব কমপ্লেক্সত থকা কুৱাতুল ইছলাম মছজিদৰ দক্ষিণৰ দুৱাৰমুখ। 
১৩১১ চনত চুলতান আলাউদ্দিন খিলজীৰদ্বাৰা ধ্বংসপ্ৰাপ্ত হিন্দু মন্দিৰৰ অৱশিষ্টৰ ওপৰত নিৰ্মিত আৰু ৰঙা বেলেগ বেলেগ শিলৰদ্বাৰা নিৰ্মিত এইখন বৰ্গক্ষেত্ৰৰ গম্বুজযুক্ত গেটহাউচ যাৰ প্ৰৱেশদ্বাৰ খোলা আৰু ইয়াত এটা মাত্ৰ কোঠা আছে। 

ইছলামিক নিৰ্মাণ আৰু অলংকাৰ পদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰি নিৰ্মাণ কৰা প্ৰথম ভাৰতীয় কীৰ্তিচিহ্ন হিচাপে ভাৰত-ইছলামিক স্থাপত্যত ইয়াৰ বিশেষ তাৎপৰ্য আছে আৰু ই বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰ।

## পৃষ্ঠভূমি
১৩১১ চনত খিলজী বংশৰ দিল্লীৰ চুলতান আলাউদ্দিন খিলজীয়ে নিৰ্মাণ কৰিছিল আলাই দৰৱাজা। ই তেওঁৰ পৰিকল্পনাৰ এটা অংশ আছিল যে কুৱাত-উল-ইছলাম মছজিদ চাৰিফালৰপৰা সম্প্ৰসাৰণ কৰা হ’ব। যদিও তেওঁ চাৰিখন গেট নিৰ্মাণ কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰিছিল, মাত্ৰ আলাই দৰৱাজাহে সম্পূৰ্ণ কৰিব পৰা গৈছিল, কিয়নো ১৩১৬ চনত তেওঁৰ মৃত্যু হৈছিল। ই মছজিদৰ দক্ষিণ প্ৰৱেশদ্বাৰ হিচাপে কাম কৰে। ই কুতুব কমপ্লেক্সৰ দক্ষিণ অংশত অৱস্থিত।

১৯৯৩ চনত দৰৱাজা আৰু এই কমপ্লেক্সৰ অন্যান্য কীৰ্তিচিহ্নসমূহক বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰ হিচাপে নিৰ্ধাৰণ কৰা হয়। বহু সমাধি, মছজিদ, আৰু লোহাৰ স্তম্ভকে ধৰি কুতুব মিনাৰৰ চৌপাশক কুতুব কমপ্লেক্স বুলি কোৱা হয়।
## স্থাপত্য
আলাই দৰৱাজা এটা দীঘলীয়া ঘৰেৰে গঠিত যাৰ ভিতৰৰ অংশৰ জোখ ৩৪.৫ ফুট (১০.৫ মিটাৰ) আৰু বাহিৰৰ অংশৰ জোখ ৫৬.৫ ফুট (১৭.২ মিটাৰ)। ইয়াৰ উচ্চতা ৬০ ফুট (১৮ মিটাৰ) আৰু বেৰসমূহ ১১ ফুট (৩.৪ মিটাৰ) ডাঠ।

১৩১১ চনৰ এই গেটহাউচটোৱে এতিয়াও নতুন প্ৰযুক্তিৰ প্ৰতি সতৰ্ক দৃষ্টিভংগী দেখুৱাইছে, ইয়াৰ বেৰ অতি ডাঠ আৰু অগভীৰ গম্বুজ, কেৱল নিৰ্দিষ্ট দূৰত্ব বা উচ্চতাৰ পৰাহে দেখা যায়। ৰঙা বেলেগ বেলেগ শিল আৰু বগা মাৰ্বলৰ সৈতে শিলৰ শক্তিশালী বিপৰীতমুখী ৰঙে ভাৰত-ইছলামিক স্থাপত্যত পাৰস্য আৰু মধ্য এছিয়াত ব্যৱহৃত বহুৰঙী টাইলছৰ বিকল্পৰ এটা সাধাৰণ বৈশিষ্ট্য হ’বলগীয়া কথাটোৰ পৰিচয় দিয়ে। ঘূৰণীয়া গাঁঠনিসমূহ গুৰিতে সামান্য একেলগে মিলি যায়, যাৰ ফলত দেখাত ঘোঁৰাৰ নালৰ দৰে হয় আৰু ইহঁতৰ ভিতৰৰ প্ৰান্তবোৰ পদুমৰ পাহি এটাৰ দৰে আকৃতি লৈ লগ লগাৰ দৰে। ইতিমধ্যে বহু নিৰ্মাণ কাৰ্যত ব্যৱহৃত শিলৰ জালি, শিলৰ পৰ্দা ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে।

গম্বুজটোৰ উচ্চতা ৪৭ ফুট (১৪ মিটাৰ)। ই ভাৰতত নিৰ্মিত প্ৰথম প্ৰকৃত গম্বুজ, কিয়নো পূৰ্বৰ প্ৰকৃত গম্বুজ নিৰ্মাণৰ প্ৰচেষ্টা সফল নহ'ল।

সমগ্ৰ দৰৱাজাতে ৰঙা বেলেগ বেলেগ শিলৰ দ্বাৰা গঠিত আৰু বাহিৰৰ দেৱালত বগা ৰঙৰ মাৰ্বলেৰে অলংকৰণ কৰা হৈছে। দৰৱাজাৰ দেৱালত বিস্তৃত আৰবী কেলিগ্ৰাফী আছে। তোৰণবোৰ ঘোঁৰাৰ নালৰ আকৃতিৰ, ভাৰতত প্ৰথমবাৰৰ বাবে এনে তোৰণ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। সম্মুখভাগত প্ৰাক-তুৰ্কী খোদিত আৰু আৰ্হি আছে। খিৰিকীবোৰত মাৰ্বলৰ জালি আছে। পৃষ্ঠৰ সজ্জাটো ওপৰাওপৰিকৈ বৈ লোৱা ফুলৰ থোপাৰে গঠিত আৰু তিনিখন দুৱাৰত একে অলংকৰণৰে পুনৰাবৃত্তি কৰা হয়।
## চিত্ৰ

File: Alai Darwaza, Qutub Complex, Delhi in the 1870s.jpg|১৮৭০ চনত আলাই দৰৱাজা 
File: Qutub Minar Alai Darwaza Imam Zamin Delhi India - panoramio.jpg|আগফালে ইমাম জমিনৰ সমাধিৰ সৈতে আলাই দৰৱাজা
File:Alai Darwaza-Qutub-Complex.jpg|দৰৱাজাৰ প্ৰৱেশ পথ
File: Window at Alai Darwaza, Qutb complex.jpg|দৰৱাজাৰ খিৰিকী


## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ঐতিহাসিক কীৰ্তিচিহ্ন
ইব্ৰাহিম লোডীৰ সমাধি

**ইব্ৰাহিম লোডীৰ সমাধি** ভাৰতৰ হাৰিয়ানাৰ পানীপথত আছে আৰু ই হৈছে লোডী বংশৰ শেষ চুলতান ইব্ৰাহিম লোডীৰ সমাধি। 

## সমাধিস্থল
ইব্ৰাহিম লোডীৰ সমাধি দিল্লীৰ লোডী গাৰ্ডেনৰ ভিতৰত থকা শ্বিশ গুম্বাদ বুলি প্ৰায়ে ভুল কৰা হয়। বৰঞ্চ ইব্ৰাহিম লোডীৰ সমাধি আচলতে পানীপথৰ তহচিল কাৰ্যালয়ৰ ওচৰত, চুফী সন্ত বু আলী শ্বাহ কালাণ্ডাৰৰ দৰগাহৰ ওচৰত অৱস্থিত। ই এটা উচ্চ বেদীত থকা এটা সৰল আয়তাকাৰ গঠন।

## ইতিহাস
পিতৃ ছিকন্দৰৰ মৃত্যুৰ পাছত ১৫১৭ চনত ইব্ৰাহিম লোডী দিল্লীৰ চুলতান হয়। তেওঁ লোডী বংশৰ শেষ শাসক আছিল, ১৫১৭ চনৰ ভিতৰত ৯ বছৰ ৰাজত্ব কৰিছিল আৰু ১৫২৬ চনত বাবৰৰ ৰক্তপিপাসু সৈন্যৰ হাতত পানীপথৰ যুদ্ধত পৰাস্ত হৈ নিহত হৈছিল আৰু ভাৰতত মোগল সাম্ৰাজ্যৰ উত্থানৰ পথ মুকলি কৰিছিল।

ইব্ৰাহিম আছিল এজন জনগোষ্ঠীয় পাষ্টুন। পিতৃ চিকন্দৰৰ মৃত্যুৰ লগে লগে তেওঁ সিংহাসন লাভ কৰিছিল যদিও একে পিতৃৰ দৰে শান্তিৰে শাসন কৰিবলৈ পোৱা নাছিল। তেওঁ কেইবাটাও বিদ্ৰোহৰ সম্মুখীন হৈছিল। মেৱাৰৰ শাসক সংগ্ৰাম সিঙে পশ্চিম উত্তৰ প্ৰদেশলৈকে নিজৰ সাম্ৰাজ্য সম্প্ৰসাৰণ কৰি আগ্ৰা আক্ৰমণ কৰাৰ ভাবুকি দিছিল। পূবতো বিদ্ৰোহ হৈছিল। ইব্ৰাহিম লোডীয়েও পূৰ্বৰ বয়োজ্যেষ্ঠ্য বিষয়াসকলক অসন্তুষ্ট কৰিছিল যেতিয়া তেওঁ বৃদ্ধ আৰু জ্যেষ্ঠ সেনাপতিৰ ঠাইত তেওঁৰ প্ৰতি আনুগত্যশীল কনিষ্ঠ সেনাপতিসকলক নিযুক্তি দিছিল। তেওঁৰ আফগান পাৰিষদে অৱশেষত বাবৰক ভাৰত আক্ৰমণ কৰিবলৈ আমন্ত্ৰণ জনায় আৰু ৰাণা সংগাইয়ো বাবৰক ভাৰত আক্ৰমণ কৰিবলৈ আমন্ত্ৰণ জনায়, যাতে ৰংগা সংগাই দিল্লীত শাসন কৰিব পাৰে। 

১৫২৬ চনত কাবুলিষ্টান (কাবুল, আফগানিস্তান)ৰ ৰজা বাবৰৰ মোগল বাহিনীয়ে ইব্ৰাহিমৰ বহু বৃহৎ সৈন্যবাহিনীক পানীপথ যুদ্ধত পৰাস্ত কৰে। পানীপথৰ যুদ্ধৰ সময়ত ইব্ৰাহিমক হত্যা কৰা হৈছিল আৰু তেওঁৰ সমাধি এতিয়া তাতেই আছে। অনুমান কৰা হৈছে যে বাবৰৰ বাহিনীৰ সংখ্যা আছিল প্ৰায় ২৫,০০০–৩০,০০০ জন আৰু তাত ২০ৰপৰা ২৪ টা পদাতিক সৈন্যবাহিনী আছিল। ইব্ৰাহিম লোডীৰ প্ৰায় ৩০,০০০–৪০,০০০ পুৰুষৰ লগতে কমেও ১০০টা হাতী আছিল। লোডী বংশৰ অন্ত পৰাৰ পাছত মোগল শাসনৰ যুগ আৰম্ভ হয়।

## পুনৰুদ্ধাৰ আৰু স্থানান্তৰ
১৮৬৬ চনত গ্ৰেণ্ড ট্ৰাংক ৰোড নিৰ্মাণৰ সময়ত ব্ৰিটিছে সমাধিস্থলটো স্থানান্তৰিত কৰি পানীপথ যুদ্ধত ইব্ৰাহিম লোডীৰ মৃত্যুৰ ওপৰত আলোকপাত কৰা এটা শিলালিপিৰে সংস্কাৰ কৰে।

গোৱালিয়ৰৰ পুৰণি বংশৰ শেষৰজন ৰজা বিক্ৰমাদিত্য একে যুদ্ধতে পতিত হোৱাৰ পিছৰেপৰা গোৱালিয়ৰৰ জনসাধাৰণৰ বাবে তীৰ্থস্থান গঠন কৰা আন এটা কোনো ধৰণৰ স্মৃতিসৌধ অৱশ্যে থকা যেন লাগে। আলেকজেণ্ডাৰ কানিংহামৰ মতে এই স্মৃতিসৌধটো গ্ৰেণ্ড ট্ৰাংক ৰোড নিৰ্মাণ কৰাৰ সময়ত ধ্বংস হৈছিল।
## তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ঐতিহাসিক কীৰ্তিচিহ্ন
আল-আমিন এডুকেশ্বনেল চ’ছাইটি

**আল-আমিন এডুকেশ্যনেল ছ’চাইটি** ১৯৬৬ চনত সংখ্যালঘু মুছলমান সম্প্ৰদায়ৰ শিক্ষাৰ প্ৰয়োজনীয়তা পূৰণ কৰিবলৈ বাংগালুৰু চহৰত আৰম্ভ কৰা হৈছিল। মুমতাজ আহমেদ খান আল-আমিন এডুকেচনেল ছ'চাইটিৰ প্ৰতিষ্ঠাপক। আল-আমিন এডুকেচনেল ছ'চাইটিৰ প্ৰায় ২০টা শাখা আৰু সমগ্ৰ ভাৰততে ২০০ খন প্ৰতিষ্ঠান আৰম্ভ আৰু প্ৰতিষ্ঠা কৰাত তেওঁক বহুসংখ্যক সমাজকৰ্মীয়ে সহায় কৰিছিল।

## ইতিহাস
মুমতাজ আহমেদ খান আল-আমিন এডুকেচনেল ছ'চাইটিৰ প্ৰতিষ্ঠাপক। ৩১ বছৰ বয়সত ১৯৬৬ চনত খানে আল আমিন আন্দোলন প্ৰতিষ্ঠা কৰে। কৰ্ণাটক বিধান পৰিষদৰ সদস্য আব্বাছিয়া বেগমক প্ৰথম অধ্যক্ষ নিৰ্বাচিত কৰা হয়।
## গঠন

## কাৰ্যকলাপ
ভাৰতীয় পৰিকল্পনা আয়োগৰ সদস্য চৈয়দা ছাইয়দীন হামিদক ২০০৭ চনৰ ২৩ জানুৱাৰীত সম্পাদক, অধ্যক্ষ আৰু উপ-সভাপতিৰ দ্বাৰা আল-আমিন অল ইণ্ডিয়া কমিউনিটি লিডাৰশ্বিপ বঁটা – ২০০৬ প্ৰদান কৰা হয়।
## প্ৰতিষ্ঠানসমূহ

*আল আমিন কলেজ অৱ ফাৰ্মাচী
*আল-আমীন আইন মহাবিদ্যালয়
*আল আমিন কলা, বিজ্ঞান আৰু বাণিজ্য ডিগ্ৰী মহাবিদ্যালয়
*আল আমিন শিক্ষা মহাবিদ্যালয়
*আল আমিন ইনষ্টিটিউট অৱ মেনেজমেণ্ট ষ্টাডিজ
*আল আমিন ইনষ্টিটিউট অৱ ইনফৰ্মেচন ছায়েন্সেছ
*আল-আমীন প্ৰি ইউনিভাৰ্চিটি কলেজ -* PUC WEBSITE
*আল আমিন প্ৰাথমিক আৰু হাইস্কুল

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:শিক্ষা প্ৰতিষ্ঠান
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ শিক্ষা
বু আলী শ্বাহ কালাণ্ডাৰ

**শ্বেইখ চৈয়দ শ্বাৰফুদ্দিন বু আলী শ্বাহ কালাণ্ডাৰ পানীপতি**, *বু আলী কালাণ্ডাৰ* নামেৰে বিখ্যাত (১২০৯–১৩২৪ খ্ৰীষ্টাব্দ), দিল্লী চুলতানীৰ ভাৰতৰ বৰ্তমানৰ হাৰিয়ানাৰ পানীপথত জন্মগ্ৰহণ কৰা আৰু ভাৰতত অধ্যাপনা কৰা ওৱেইছি অৰ্ডাৰৰ এজন কালাণ্ডাৰ আৰু চুফী সন্ত। তেওঁৰ দৰগাহ (মন্দিৰ) পানীপথত অৱস্থিত, আৰু তেওঁৰ অনুগামীসকলৰ বাবে ই এক তীৰ্থস্থান।

তেওঁৰ প্ৰকৃত নাম শ্বাৰফুদ্দিন আছিল যদিও তেওঁৰ বু আলী শ্বাহ কালাণ্ডাৰ উপাধিৰ দ্বাৰা তেওঁ সকলোৰে পৰিচিত। তেওঁৰ পিতৃ *চৈয়দ মহম্মদ আবু আল হাছান ফাখাৰুদ্দিন* যাক ফাখাৰ ই আলম নামেৰেও পৰিচিত আছিল তেওঁৰ সময়ৰ এজন মহান পণ্ডিত আৰু সন্ত।
তেওঁৰ পিতৃক পাকিস্তানৰ ভিলেজ কিৰমান পাৰাচিনাৰত সমাধিস্থ কৰা হয়। তেওঁ ইমাম মুছা আল কাধিমৰ বংশধৰ। ১৯৪৭ চনত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ পিছত তেওঁৰ বৃহৎ বংশধৰসকলক পাকিস্তানলৈ স্থানান্তৰ কৰা হয়। কম বয়সতে পঢ়া-শুনা সমাপ্ত কৰি পৰৱৰ্তী সময়ত দিল্লীৰ কুতুব মিনাৰৰ ওচৰত ২০ বছৰ শিক্ষকতা কৰিছিল। তেওঁ "দিৱান হজৰত শ্বৰাফুদ্দিন বু আলী কালাণ্ডাৰ" নামেৰে পাৰ্চী কবিতা সংকলন প্ৰকাশ কৰে যিটো পাছলৈ খোৱাজা শ্বাহুদিনে পাঞ্জাবী ভাষাত অনুবাদ কৰে। পাৰ্চী ভাষাত ই আছিল এক মহান চুফী গ্ৰন্থ। আন কিছুমান বিখ্যাত কালাণ্ডাৰৰ ভিতৰত লাল শ্বাহবাজ কালাণ্ডাৰ আৰু ছামছ আলী কালাণ্ডাৰ আদি উল্লেখযোগ্য।
## জন্মস্থান
এটা বিৱৰণীত কোৱা হৈছে যে, তেওঁ ১২০৯ চনৰ আৰম্ভণিতে জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল আৰু ১৩২৪ চনলৈকে দিল্লী চুলতানৰ শাসনকালত পানীপথত বাস কৰিছিল। তেওঁৰ পিতৃ শ্বেখ ফখৰ উদ্দিন তেওঁৰ সময়ৰ এজন বিখ্যাত পণ্ডিত আছিল। তেওঁৰ মাতৃ আছিল মৌলানা নেমাত উল্লাহ হামদানীৰ কন্যা হাফিজা জামাল। কিছুমান মানুহে দাবী কৰে যে, তেওঁৰ পিতৃ প্ৰকৃততে ইৰাকৰ পৰা আহি পানীপাটত বসতি স্থাপন কৰিছিল।

## সমাধিস্থল
পানীপথৰ কালাণ্ডাৰ চ’কত থকা দৰগাহ (সমাধি বা মছজিদ), মছজিদ আৰু চৌহদ মোগল সম্ৰাট জাহাংগীৰৰ সেৱাত সেনাপতি মহাবত খানে নিৰ্মাণ কৰিছিল। সাধুজনৰ সমাধিস্থলৰ কাষতে ৰঙা বেলেগ বেলেগ শিলৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত মহাবত খানৰ নিজৰ সমাধি।
চৌহদৰ ভিতৰতে হাকিম মুকাৰাম খান আৰু উৰ্দু কবি মৌলানা আলতাফ হুছেইন হালিৰ সমাধিও আছে। ইয়াৰ ওচৰৰ এটা গঠন হৈছে পানীপথৰ প্ৰথম যুদ্ধত (১৫২৬) নিহত হোৱা দিল্লীৰ শেষৰজন লোডী বংশৰ শাসক ইব্ৰাহিম লোডীৰ সমাধি।

সমাধিস্থলৰ বাওঁফালৰ দেৱালত আকবৰৰ দিনত ভাৰত ভ্ৰমণ কৰা জাহুৰী নেইছাবুৰীয়ে লিখা কাচিদা (পেনেগাইৰিক) এমবছ কৰি নীলা আৰু সোণেৰে ৰং কৰা আছে।

হিন্দু, মুছলমান, শিখ আৰু খ্ৰীষ্টান সকলো শ্ৰেণীৰ লোকে এই সমাধিস্থললৈ গৈ প্ৰতি বৃহস্পতিবাৰে আৰু বাৰ্ষিক উৰুচ মেলাৰ সময়ত তাত প্ৰাৰ্থনা কৰে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:সন্ত
শ্ৰেণী:ইছলামী ধৰ্মীয় গুৰু
উৰুচ মেলা

**উৰুচ** বা **উৰ্চ মেলা** (আৰবী ভাষাত আক্ষৰিক অৰ্থ বিবাহ), হৈছে কোনো চুফী সন্তৰ মৃত্যু বাৰ্ষিকী, সাধাৰণতে সন্তজনৰ দৰগাহ (মন্দিৰ বা সমাধি)ত অনুষ্ঠিত হয়। প্ৰায়বোৰ চুফী ধাৰা, যেনে নক্সাবন্দী তৰিকা, চুহৰাৱৰ্দিয়া, চিষ্টিয়া, কাদিৰিয়া আদিত উৰুচৰ ধাৰা আছে আৰু ইয়াক উৎসাহেৰে পালন কৰা হয়। ভক্তসকলে তেওঁলোকৰ সন্তসকলক ঈশ্বৰৰ প্ৰেমিক, প্ৰিয় বুলি কয়।

উৰুচৰ অনুষ্ঠান সাধাৰণতে মন্দিৰৰ ৰক্ষক বা চিলচিলাৰ বৰ্তমানৰ শ্বেইখে কৰে। উৰুচৰ উদযাপন হামদৰ পৰা নাতলৈকে আৰু বহুক্ষেত্ৰত কাৱালীৰ দৰে ধৰ্মীয় সংগীত গোৱাও অন্তৰ্ভুক্ত। উদযাপনত খাদ্যৰ নমুনা, বজাৰ, বিভিন্ন ধৰণৰ দোকান আদিও অনুষ্ঠিত হয়।

আজমেৰৰ দৰগাহ শ্বৰীফত থকা খাজা মইনুদ্দিন চিষ্টিৰ উৰুচত প্ৰতি বছৰে ৪ লাখতকৈ অধিক ভক্তক আকৰ্ষণ কৰা হয় আৰু ইয়াক বিশ্বৰ অন্যতম বিখ্যাত উৰুচ উৎসৱ হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ইছলামী সংস্কৃতি
মেলা চিৰাঘন

**মেলা চিৰাঘন** বা মেলা শ্বালিমাৰ অথবা "পোহৰৰ উৎসৱ" হৈছে ষোড়শ শতিকাত লাহোৰত বাস কৰা পাঞ্জাবী কবি আৰু চুফী সন্ত শ্বাহ হুছেইন (১৫৩৮ – ১৫৯৯)ৰ উৰুচ (মৃত্যুৰ বাৰ্ষিকী) উপলক্ষ্যে পালন কৰা তিনিদিনীয়া বাৰ্ষিক উৎসৱ।

ই উদযাপিত হয় পাকিস্তানৰ লাহোৰৰ বাহিৰৰ বাঘবানপুৰাৰ শ্বাহ হুছেইনৰ মন্দিৰত, যিটো শ্বালিমাৰ উদ্যানৰ কাষতে আছে। ১৯৫৮ চনত ৰাষ্ট্ৰপতি আয়ুব খানে এই উৎসৱৰ বিৰুদ্ধে নিৰ্দেশ নিদিয়ালৈকে শ্বালিমাৰ বাগিছাত অনুষ্ঠিত হৈছিল এই উৎসৱ। 

আগতে এই উৎসৱ পঞ্জাৱৰ সৰ্ববৃহৎ উৎসৱ আছিল যদিও এতিয়া বসন্ত (উৎসৱ)ৰ পিছতে দ্বিতীয় স্থানত আছে। কৃষক, মোগল শাসক, পাঞ্জাবী শিখ বাসিন্দা আনকি তেওঁলোকৰ ব্ৰিটিছ ৰাজৰ সময়ত ব্ৰিটিছ বিষয়াসকলেও এই উৎসৱত দেখা দিছিল। মহাৰাজা ৰঞ্জিত সিংৰ (১৩ নৱেম্বৰ ১৭৮০ – ২৭ জুন ১৮৩৯) ষোড়শ শতিকাৰ এই চুফী সন্ত শ্বাহ হুছেইনৰ প্ৰতি অতিশয় সন্মান আছিল। ১৯ শতিকাৰ আৰম্ভণিৰ অৰ্ধত পঞ্জাৱত শিখ শাসনৰ সময়ত মহাৰাজ ৰঞ্জিত সিঙে লাহোৰ দুৰ্গৰপৰা এই উৎসৱস্থলীলৈ শোভাযাত্ৰাৰ নেতৃত্ব দিছিল।
## চিত্ৰ

Folk Cuisine of Lahore, Sweets at Mela Chiraghan of Madho Lal Hussain (Lahore).jpg|লোক খাদ্য
Making Sweet of Mela Chiraghan, Lahore (also Known as Qatlama).jpg|মিঠাই তৈয়াৰ
Celebrating Mela Chiraghan ("Festival of Lights") a three-day annual festival to mark the death anniversary of Punjabi poet and Sufi saint Shah Hussain.jpg|এজন মালাং
A Dervish in Lahore celebrating Mela Chiraghan "Festival of Lights").jpg|এজন মালাং

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:উৎসৱ
খোৱাজা খিজৰৰ সমাধি

**খোৱাজা খিজৰৰ সমাধি** ভাৰতৰ হাৰিয়ানাৰ শোনিপটৰ জাটোৱাৰাত অৱস্থিত এটা মকবৰা। ইয়াক
ইব্ৰাহিম লোডীয়ে ১৫২২–১৫২৪ খ্ৰীষ্টাব্দৰ সময়ছোৱাত দৰিয়া খানৰ পুত্ৰ মুছলমান সন্ত খোৱাজা খিজৰৰ স্মৃতিত নিৰ্মাণ কৰিছিল।

পাঁচশ বছৰ পুৰণি এই সমাধিটো ইব্ৰাহিম লোডীয়ে লোডী বংশৰ শেষ নিৰ্মাণ হিচাপে নিৰ্মাণ কৰিছিল। খোৱাজা খিজৰ নৱাজৰ সমাধি ৰঙা বালিশিল, লখৌৰী ইটা আৰু কংকৰ ব্লকৰে নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।

সমাধিস্থলত পোৱা এটা পাৰ্চী শিলালিপি অনুসৰি খোৱাজা খিজাৰ আছিল ইব্ৰাহিম লোডীৰ দৰবাৰত এজন প্ৰভাৱশালী সম্ভ্ৰান্ত ধৰ্মীয় খান শ্বাৰৱানীৰ পুত্ৰ। 

সমাধিবোৰ পাৰ্চী আৰু ভাৰতীয় স্থাপত্যৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত ভাৰত-ইছলামিক স্থাপত্যৰ মিশ্ৰণ। 

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ঐতিহাসিক কীৰ্তিচিহ্ন
চাৰুচন্দ্ৰ বসু

**চাৰুচন্দ্ৰ বসু** (পশ্চিমবংগ সংশোধনী সেৱাৰ ৰেকৰ্ড অনুসৰি **চাৰু চৰণ বসু**; ২৬ ফেব্ৰুৱাৰী ১৮৯০ – ১৯ মাৰ্চ ১৯০৯) এগৰাকী ভাৰতীয় বিপ্লৱী, অনুশীলন সমিতিৰ সদস্য আৰু বংগ বিভাজন-বিৰোধী আন্দোলনৰ সময়ত সক্ৰিয় হোৱা সাহসী সংগ্ৰামীৰ অন্যতম আছিল। জীৱনৰ খুব কম বয়সতেই দেশবন্ধুৰ আদৰ্শ, স্বাৱলম্বন আৰু স্বাধীনতাৰ প্ৰতি গভীৰ বিশ্বাসে তেওঁক বিপ্লৱৰ পথলৈ আনে। ব্ৰিটিছ উপনিৱেশবাদী শাসনযন্ত্ৰৰ অপব্যৱহাৰ আৰু দমননীতিকেই তেওঁৰ মনত তীব্ৰ প্ৰতিবাদৰ স্ফূৰণ ঘটাইছিল। বিশেষকৈ মুৰাৰিপুকুৰ বোমা গোচৰ নাইবিচাৰি বহু বিপ্লৱীক দোষী সাব্যস্ত কৰাৰ বাবে কুখ্যাত ৰাজহুৱা অভিযুক্ত আশুতোষ বিশ্বাসই কৈশোৰ অৱস্থাতেই চাৰুচন্দ্ৰক গভীৰভাৱে আঘাত দিছিল। 

## পৰিয়াল
১৮৯০ চনৰ ২৬ ফেব্ৰুৱাৰীত বৰ্তমান বাংলাদেশৰ খুলনা জিলাৰ শোভানা গাঁৱত জন্মগ্ৰহণ কৰা চাৰুচন্দ্ৰ বসুৰ পিতৃ কেশৱ চন্দ্ৰ বসু। জন্মৰ সময়তে তেওঁৰ সোঁহাতৰ তলুৱা নাছিল, যদিও এই শাৰীৰিক সীমাবদ্ধতাই তেওঁৰ দৃঢ়তা আৰু উদ্দেশ্যপূৰ্ণ মানসিকতাক কেতিয়াও প্ৰভাবিত কৰিব নোৱাৰিলে।

## বিপ্লৱী কাৰ্যকলাপ
চাৰুচন্দ্ৰ বসুৱে প্ৰায় ১২ বছৰ টালিগাঙৰ ১৩০, ৰুচা ৰোডত বাস কৰিছিল। জীৱিকাৰ প্ৰয়োজনত তেওঁ কলকাতাৰ বহু প্ৰেছ, ছপাখানা আৰু বাতৰি কাকতত কাম কৰিছিল। এই সময়তেই তেওঁ বিপ্লৱী সংগঠন অনুশীলন সমিতি আৰু যুগন্তৰৰ সৈতে জড়িত হয়। অসংখ্য বিপ্লৱীক দোষী সাব্যস্ত কৰাত সক্ৰিয় ভূমিকা লোৱা ৰাজহুৱা অভিযুক্ত আশুতোষ বিশ্বাসই বংগ বিভাজন বিৰোধী আন্দোলনৰ ক্ষেত্ৰতো ব্ৰিটিছৰ দৰে কঠোৰতা প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। অত্যাচাৰ, ভুৱা প্ৰমাণ সংগ্ৰহ, অত্যধিক তদন্ত আৰু বিপ্লৱীসকলৰ ওপৰত মানসিক নিৰ্যাতনৰ বাবে বিশ্বাস ব্ৰিটিছ শাসনযন্ত্ৰৰ এজন মুখ্য হাতিয়াৰ হিচাপে পৰিগণিত হৈছিল। 

এই অত্যাচাৰৰ প্ৰতি প্ৰতিশোধ স্বৰূপে চাৰুচন্দ্ৰে এক গুপ্ত পৰিকল্পনা গ্ৰহণ কৰে। ১৯০৯ চনৰ ১০ ফেব্ৰুৱাৰীত তেওঁ নিজৰ সোঁহাত নথকাৰো পৰোয়া নকৰি বাঁও হস্তত শক্তকৈ ৰিভলভাৰ বান্ধি চাদৰেৰে ঢাকি ৰাখি পইণ্ট-ব্লেংক ৰেঞ্জৰ ভিতৰতেই গুলীয়াই হত্যা কৰে আশুতোষ বিশ্বাসক। ঘটনাটোৰ তৎক্ষণাতেই তেওঁ গ্ৰেপ্তাৰ হয়।

## মৃত্যু
ব্ৰিটিছ চৰকাৰে এই ঘটনাৰ বাবে চাৰুচন্দ্ৰ বসুক মৃত্যুদণ্ড আৰোপ কৰে। কিশোৰ অৱস্থাতেই দেশৰ স্বাধীনতাৰ স্বপ্ন বোকোঁচাই ১৯০৯ চনৰ ১৯ মাৰ্চত আলিপুৰ কেন্দ্ৰীয় কাৰাগাৰত তেওঁ ফাঁচিকাঠত জীৱন উৎসৰ্গা কৰে। তেওঁৰ আত্মবলি দেশৰ বিপ্লৱী ৰাজনীতিত এক মূল্যৱান সমৰ্পণ। তেওঁৰ আত্মত্যাগে যৌৱনৰ সাহস আৰু সততা প্ৰদৰ্শন কৰে; স্মৃতিৰূপে বহু লেখক, গৱেষক আৰু প্ৰতিষ্ঠানে তেওঁৰ জীৱন আৰু আদৰ্শক স্মৰণীয় কৰি ৰাখিছে। ইতিহাসৰ পাতত তেওঁৰ নাম সদায় উজলি থাকিব।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:বিপ্লৱী
খাণ্ডেৰী দ্বীপ

thumb|right|200px|
**খাণ্ডেৰী**  ভাৰতৰ মহাৰাষ্ট্ৰৰ উপকূলৰ কাষত মুম্বাইৰ দক্ষিণে অৱস্থিত এটা দুৰ্গ থকা দ্বীপ।

## অৱস্থান
খাণ্ডেৰী মহাৰাষ্ট্ৰৰ উপকূলৰ পৰা ৫ কিলোমিটাৰ দূৰত (থাল, কিহিমৰ ওচৰত) আৰু মুম্বাইৰ পৰা ২০ কিলোমিটাৰ দক্ষিণে অৱস্থিত। খাণ্ডেৰীয়ে ভগ্নী দুৰ্গ আন্দেৰী (জয়দুৰ্গ)ৰ সৈতে মহাৰাষ্ট্ৰৰ উপকূলৰ কাষত প্ৰধান দুৰ্গ গঠন কৰিছিল, প্ৰথমটো শিৱাজী মহাৰাজৰ নিয়ন্ত্ৰণত আৰু দ্বিতীয়টো তেওঁৰ বিৰোধী ছিদ্দীসকলৰ অধীনত পৰে।
এই দ্বীপটো দুটা ওখ পাহাৰেৰে গঠিত, এটা উত্তৰ দিশ আৰু আনটো দক্ষিণমুখী। প্ৰথম অৱস্থাত আন্দেৰী আৰু খাণ্ডেৰী দ্বীপত জনবসতি নাছিল। ইয়াত ভিতৰৰ বাহিনীক পানী যোগান ধৰিবলৈ দুটা কূপ আৰু শ্ৰীবেতলৰ এটা মন্দিৰ আছিল।  এই দুৰ্গটো এটা নিষিদ্ধ এলেকা, যিটো ভাৰতীয় নৌসেনাৰ অধীনস্থ।

ইয়াৰ উপৰিও দুৰ্গটোত কেইটামান পুৰণি ধাতুৰ কেনন, ডাউদ পীৰৰ সমাধি,  এজন স্থানীয় সন্ত আৰু এটা সংগীতৰ শিল আছে যিয়ে আঘাত কৰিলে ধাতুৰ সংগীতৰ টোকা নিৰ্গত কৰে। আলিবাগৰ কুলাবা দুৰ্গৰ ওপৰত যোৱাৰ এটা গোপন পথ।

## ইতিহাস
১৬৭৯ চনত মায়নক ভাণ্ডাৰীৰ নেতৃত্বত শিৱাজীৰ বাহিনীয়ে খাণ্ডেৰী দখল কৰে আৰু তেওঁ দুৰ্গ নিৰ্মাণৰ কাম চোৱাচিতা কৰে। ইয়াৰ পিছত ১৬৭৯ খ্ৰীষ্টাব্দত মাৰাঠা সম্ৰাট শিৱাজী মহাৰাজৰ ৰাজত্বকালত মুৰুদ-জাঞ্জিৰা দুৰ্গত ছিদ্দিসকলৰ ওপৰত নিয়ন্ত্ৰণ ৰাখিবলৈ খাণ্ডেৰী দুৰ্গ নিৰ্মাণ কৰা হয় আৰু শিৱাজীৰ বাহিনী আৰু ছিদ্দীৰ নৌসেনাৰ মাজত বহু যুদ্ধৰ স্থান আছিল।  ১৮১৩ চনত বাবুৰাওৰ বিৰুদ্ধে দিয়া সহায়ৰ বিনিময়ত মানাজী আংগ্ৰে পেশ্বৱেক দুৰ্গটো গতাই দিয়ে।

ইয়াৰ পিছত ১৮১৮ চনত পেশ্বৱা ভূখণ্ডৰ অংশ হিচাপে বম্বেত থকা ব্ৰিটিছ ইষ্ট ইণ্ডিয়া কোম্পানীৰ বাহিনীক গড়টো অৰ্পণ কৰা হয়। দুৰ্গটোৰ বেছিভাগ অংশ এতিয়াও অক্ষত অৱস্থাত আছে, ইয়াৰ আটাইতকৈ বিশিষ্ট গঠনটো হৈছে ১৮৬৭ চনৰ জুন মাহত ব্ৰিটিছে নিৰ্মাণ কৰা এটা লাইটহাউচ আৰু লাইটহাউচটো থকা দুমহলীয়া অট্টালিকাটো।  ২২ ফুট উচ্চতাৰ এই লাইটহাউচটো ১৩ কিলোমিটাৰ দূৰৰ পৰা দেখা পোৱা যায়।

১৯৯৮ চনত মাৰাঠা এডমিৰেল কানহোজী আংৰেৰ সন্মানত খাণ্ডেৰী দ্বীপক কানহোজী আংগ্ৰে দ্বীপ নামেৰে নামাকৰণ কৰা হয়।

২০১৩ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত ভাৰতীয় পৰ্যটন মন্ত্ৰালয় আৰু জাহাজ মন্ত্ৰালয়ে খাণ্ডেৰী দ্বীপ আৰু ইয়াৰ অষ্টভুজ লাইট হাউচক পৰ্যটন স্থলী হিচাপে গঢ়ি তোলাৰ পৰিকল্পনা প্ৰস্তুত কৰে।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ দ্বীপ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ পৰ্যটনস্থলী
শ্ৰেণী:বিশ্ব ঐতিহ্য ক্ষেত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰত