ওছামু দাজাই

**শ্বোজি চুচিমা** () ছদ্মনামেৰে পৰিচিত **ওছামু দাজাই এগৰাকী** প্ৰখ্যাত জাপানী ঔপন্যাসিক আৰু লেখক। তেওঁৰ কেইবাখনো জনপ্ৰিয় গ্ৰন্থ যেনে দ্য চেটিং ছান (斜陽, Shayō) আৰু ন' লংগাৰ হিউমেন (人間失格, নিংগেন শ্বিকাকু)ক আধুনিক যুগৰ মহাকাব্য (Classic) বুলি গণ্য কৰা হয়।

তেওঁৰ প্ৰভাৱিত লেখকসকলৰ ভিতৰত যুৰ্নোছ্যুকে আকুটাগাৱা, মুৰাছাকি শ্বিকিবু আৰু ফ্যোডৰ দস্তয়েভস্কি অন্যতম। তেওঁৰ শেষৰখন গ্ৰন্থ ন’ লংগাৰ হিউমেন জাপানৰ বাহিৰত তেওঁৰ আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় গ্ৰন্থ। 

তেওঁ আন এটা ছদ্মনাম শ্বোনপেই কুৰোকি (黒木 舜平) ব্যৱহাৰ কৰি ইল্যুঁজন অৱ দ্য ক্লিফছ (断崖の錯覚, ডাংগাই নো ছাক্কাকু) নামৰ উপন্যাসখন ৰচনা কৰিছিল। 

## প্ৰাথমিক জীৱন
১৯০৯ চনৰ ১৯ ​​জুনত আওমোৰি প্ৰিফেকচাৰৰ টোহোকুৰ উত্তৰ প্ৰান্তত অৱস্থিত কানাগীত এজন ধনী মাটিৰ মালিক আৰু ৰাজনীতিবিদৰ অষ্টমটো জীৱিত সন্তান শ্বোজি চুছিমাৰ জন্ম হৈছিল। পিতৃ-মাতৃৰ এঘাৰটা সন্তানৰ ভিতৰত তেওঁ আছিল দশম সন্তান। জীৱনৰ প্ৰথম সময়ছোৱাত তেওঁলোকৰ বিশাল, নতুনকৈ সমাপ্ত হোৱা চুছিমা অট্টালিকাটোত পৰিয়ালৰ প্ৰায় ত্ৰিশজন সদস্য আছিল।  চুচিমা পৰিয়ালটো আছিল পূৰ্বৰ কৃষক মূলৰ, দাজাইৰ প্ৰাক্তন পিতৃ-মাতৃয়ে পৰিয়ালটোৰ ধন-সম্পত্তি ধনদাতা হিচাপে গঢ়ি তুলিছিল আৰু তেওঁৰ পুত্ৰই ধন আৰু অধিক বৃদ্ধি কৰিছিল। তেওঁলোকৰ ক্ষমতা দ্ৰুতগতিত বৃদ্ধি পায় আৰু কিছু সময়ৰ পিছত সমগ্ৰ অঞ্চলটোত অতিশয় সন্মানীয় হৈ পৰে।

ডাজাইৰ পিতৃ জেন'ইমন আছিল মাটছুকি পৰিয়ালৰ সৰু পুত্ৰ, যাৰ "অতি 'সামন্তবাদী' পৰম্পৰা"ৰ বাবে ডাঙৰ পুত্ৰ আৰু উত্তৰাধিকাৰীৰ বাহিৰে আন পুত্ৰৰ বাবে কোনো কাম নাছিল। ফলত জেন'ইমনক চুচিমা পৰিয়ালত ডাঙৰ ছোৱালী টানেক বিয়া কৰাবলৈ দত্তক লোৱা হয়। প্ৰিফেকচাৰৰ চাৰিজন ধনী মাটিৰ মালিকৰ ভিতৰত এজন হিচাপে তেওঁৰ পদবীৰ বাবে তেওঁ ৰাজনীতিত জড়িত হৈ পৰে আৰু তেওঁক হাউছ অৱ পিয়ৰ্ছৰ সদস্যপদৰ প্ৰস্তাৱ দিয়া হয়। ইয়াৰ ফলত দজাইৰ প্ৰাথমিক শৈশৱৰ বেছিভাগ সময়তে দেউতাক অনুপস্থিত আছিল; মাতৃ টানে অসুস্থ হোৱাৰ বাবে, দাজাইক বেছিভাগেই পৰিয়ালৰ চাকৰ আৰু তেওঁৰ পেহীয়েক কিয়েই ডাঙৰ-দীঘল কৰিছিল।

## শিক্ষা আৰু সাহিত্যৰ আৰম্ভণি
১৯১৬ চনত দজাইয়ে কানাগী প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত শিক্ষা আৰম্ভ কৰে। ১৯২৩ চনৰ ৪ মাৰ্চত তেওঁৰ পিতৃ জেন'ইমনৰ হাওঁফাওঁৰ কৰ্কট ৰোগত মৃত্যু হয়। এমাহৰ পিছত এপ্ৰিল মাহত দাজাই আওমোৰি জুনিয়ৰ হাইস্কুলত পঢ়ে, আৰু তাৰ পিছত ১৯২৭ চনত হিৰোছাকি উচ্চ বিদ্যালয়, বিশ্ববিদ্যালয়ৰ প্ৰস্তুতি বিদ্যালয়ত পঢ়ে। তেওঁ এডো সংস্কৃতিৰ প্ৰতি আগ্ৰহ উপজিছিল আৰু বুনৰাকুত ব্যৱহৃত জপ কৰা আখ্যানৰ এটা প্ৰকাৰ *গিদায়ু* অধ্যয়ন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। ১৯২৮ চনৰ আশে-পাশে দাজাইয়ে ছাত্ৰ প্ৰকাশনৰ ধাৰাবাহিক সম্পাদনা কৰে আৰু নিজৰ কিছুমান ৰচনাৰে অৱদান আগবঢ়ায়। বন্ধু-বান্ধৱীৰ সৈতে ছাইবো বুংগেই (কোষ সাহিত্য) নামৰ এখন আলোচনীও প্ৰকাশ কৰে আৰু তাৰ পিছত কলেজখনৰ কাকতখনৰ কৰ্মচাৰী হয়।

ডাজাইৰ লেখাৰ সফলতা স্তব্ধ হৈ পৰে যেতিয়া তেওঁৰ **আনুগামী** লেখক ৰ্যুনোছুকে আকুটাগাৱাই ১৯২৭ চনত ৩৫ বছৰ বয়সত আত্মহত্যা কৰে। দাজাইয়ে পঢ়া-শুনাত মন নিদিয়া হ'ল আৰু দৰমহাৰ সৰহভাগেই কাপোৰ, মদ আৰু বেশ্যাৰ বাবে খৰচ কৰিলে। সেই সময়ত চৰকাৰে যথেষ্ট দমন কৰা মাৰ্ক্সবাদৰ সৈতেও তেওঁ জড়িত হৈ পৰিল। ১৯২৯ চনৰ ১০ ডিচেম্বৰৰ নিশা দাজাইয়ে প্ৰথম আত্মহত্যাৰ চেষ্টা কৰে যদিও বাচি যায় আৰু পিছৰ বছৰত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়। ১৯৩০ চনত ডাজাইয়ে টকিঅ’ ইম্পেৰিয়েল ইউনিভাৰ্চিটিৰ ফৰাচী সাহিত্য বিভাগত নামভৰ্তি কৰে আৰু কেইদিনমান পাছতে পুনৰ অধ্যয়ন বন্ধ কৰে। অক্টোবৰ মাহত তেওঁ হাটছুয়ো ওয়ামা [জা] নামৰ এজন নৰ্তকীক লৈ পলাই যায় আৰু পৰিয়ালে তেওঁক আনুষ্ঠানিকভাৱে পৰিত্যাগ কৰে। 

টকিঅ’ ইম্পেৰিয়েল ইউনিভাৰ্চিটিৰ পৰা বহিষ্কাৰ হোৱাৰ ৯ দিনৰ পাছত ডাজাইয়ে কামাকুৰাৰ বিলৰ পৰা আন এগৰাকী মহিলা ১৯ বছৰীয়া বাৰৰ পৰিচাৰিকা শ্বিমেকো টানাবে [জা]ৰ সৈতে পানীত জঁপিয়াই আত্মহত্যাৰ চেষ্টা কৰে। তানাবেৰ মৃত্যু হয় যদিও দাজাই জীয়াই থাকে, মাছমৰীয়াৰ নাৱেৰে উদ্ধাৰ কৰে আৰু তানাবেৰ মৃত্যুৰ সহযোগী হিচাপে অভিযোগ উত্থাপন কৰা হয়। ঘটনাত স্তম্ভিত হৈ দজাইৰ পৰিয়ালে হস্তক্ষেপ কৰি আৰক্ষীৰ তদন্ত বন্ধ কৰে। তেওঁৰ ভাট্টা পুনৰ ঘূৰাই দিয়া হ’ল, আৰু যিকোনো অভিযোগৰ পৰা তেওঁক মুকলি কৰি দিয়া হ’ল। ডিচেম্বৰ মাহত ডাজাই ইকাৰিগাচেকিত সুস্থ হৈ উঠে আৰু তাতেই হাটছুয়োক বিয়া কৰায়।

## বাওঁপন্থী আন্দোলন
১৯২৯ চনত হিৰোছাকি হাইস্কুলৰ অধ্যক্ষৰ বিৰোদ্ধে ৰাজহুৱা ধনৰ অপব্যৱহাৰৰ অভিযোগ উঠে, তেতিয়া সমাজ বিজ্ঞান অধ্যয়ন গোটৰ নেতা উয়েডা শ্বিগেহিকো (ইছিগামি গেনিচিৰো)ৰ নেতৃত্বত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে পাঁচ দিনীয়া ধৰ্মঘট কৰে, যাৰ ফলত অধ্যক্ষই পদত্যাগ কৰিবলৈ বাধ্য হয়। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ বিৰুদ্ধে কোনো অনুশাসনমূলক ব্যৱস্থা গ্ৰহণ নকৰা কথাটোৱে দাজাইক অনুপ্ৰাণিত কৰে। দাজাই ধৰ্মঘটত প্ৰায়েই অংশগ্ৰহণ কৰা নাছিল যদিও সেই সময়ত প্ৰচলিত সৰ্বহাৰা সাহিত্যৰ অনুকৰণত তেওঁ *ছাত্ৰ গোট* নামৰ উপন্যাস এখনত ঘটনাটোৰ সাৰাংশ দাঙি ধৰি উয়েদাক পঢ়ি শুনাইছিল। দাজাইৰ বাওঁপন্থী কাৰ্যকলাপৰ প্ৰতি সতৰ্ক আছিল চুচিমা পৰিয়াল। পিছৰ বছৰৰ ১৬ জানুৱাৰীত বিশেষ উচ্চ আৰক্ষীয়ে ছেইগেন তানাকাৰ সশস্ত্ৰ কমিউনিষ্ট পাৰ্টিৰ কৰ্মী হিচাপে কাম কৰা হিৰোকো ইনষ্টিটিউট অৱ ছ’চিয়েল ষ্টাডিজৰ আন ৯জন ছাত্ৰক গ্ৰেপ্তাৰ কৰে। 

কলেজত থাকোঁতে ডাজাইয়ে কৰ্মী আইজো কুডোক লগ পায়, আৰু জাপানী কমিউনিষ্ট পাৰ্টিলৈ মাহিলী ১০ য়েন আৰ্থিক বৰঙণি আগবঢ়ায়। হাটছুয়ো ওয়ামাৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হোৱাৰ পিছত তেওঁক পৰিয়ালৰ পৰা বহিষ্কাৰ কৰাৰ কাৰণ আছিল ৰাজনীতিবিদ বুঞ্জীৰ সৈতে অবৈধ কাৰ্যকলাপৰ সম্পৰ্ক ৰোধ কৰা। বিয়াৰ পিছত দজাইক নিজৰ সহযোগিতাৰ কথা লুকুৱাবলৈ নিৰ্দেশ দিয়া হৈছিল আৰু বাৰে বাৰে আন্দোলন কৰিছিল। ১৯৩২ চনৰ জুলাই মাহত বুঞ্জীয়ে তেওঁক বিচাৰি উলিয়াইছিল, আৰু তেওঁক আওমোৰী থানাত আত্মসমৰ্পণ কৰাইছিল। ডিচেম্বৰ মাহত ডাজাইয়ে আওমোৰি অভিযুক্ত কাৰ্যালয়ত বাওঁপন্থী কাৰ্যকলাপৰ পৰা সম্পূৰ্ণৰূপে আঁতৰি যোৱাৰ প্ৰতিশ্ৰুতিত স্বাক্ষৰ কৰে আৰু ছীল কৰে। 

## সাহিত্যিক জীৱনৰ আৰম্ভণি
দজাই নিজৰ প্ৰতিশ্ৰুতি পালন কৰি অলপ থিতাপি ল’লে। তেওঁ প্ৰতিষ্ঠিত লেখক মাছুজী ইবুছেৰ সহায় লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়, যাৰ সংযোগে তেওঁৰ ৰচনাসমূহ প্ৰকাশ কৰাত আৰু সুনাম প্ৰতিষ্ঠা কৰাত সহায় কৰে। পিছৰ কেইটামান বছৰ দাজাইৰ বাবে উৎপাদনশীল আছিল। জ্বৰৰ গতিৰে লিখি তেওঁ ১৯৩৩ চনত "ৰেছা" ("列車", "ট্ৰেইন") নামৰ চুটিগল্পত প্ৰথমবাৰৰ বাবে "ওছামু দাজাই" কলমৰ নাম ব্যৱহাৰ কৰিছিল। এই গল্পটোৱেই আছিল তেওঁৰ আই-উপন্যাসৰ প্ৰথম পৰীক্ষা যিটো পিছলৈ তেওঁৰ ট্ৰেডমাৰ্ক হৈ পৰিছিল। 

১৯৩৫ চনত দাজাইৰ মনত স্পষ্ট হ’বলৈ ধৰিলে যে তেওঁ স্নাতক নহ’ব। টকিঅ’ৰ এখন বাতৰি কাকততো চাকৰি লাভ কৰাত ব্যৰ্থ হয়। দাজাইয়ে বিশ্বৰ পৰা বিদায় লোৱাৰ উদ্দেশ্যেৰে নিৰ্মিত দ্য ফাইনেল ইয়াৰ্ছ (বেনেন) শেষ কৰিছিল আৰু ১৯৩৫ চনৰ ১৯ ​​মাৰ্চত নিজকে ফাঁচী দিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল, পুনৰ বিফল হৈছিল। তিনি সপ্তাহ নৌহওঁতেই দজাইৰ তীব্ৰ এপেণ্ডিচাইটিছ ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ চিকিৎসালয়ত ভৰ্তি কৰোৱা হয়। হস্পিতালতে তেওঁ মৰ্ফিন ভিত্তিক বিষনাশক ঔষধ পাভিনালৰ প্ৰতি আসক্ত হৈ পৰে। এবছৰ ধৰি এই নিচাৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দিয়াৰ পিছত ১৯৩৬ চনৰ অক্টোবৰ মাহত তেওঁক মানসিক প্ৰতিষ্ঠানলৈ লৈ যোৱা হয়,[18] এটা কোঠাত আবদ্ধ কৰি ৰখা হয় আৰু ঠাণ্ডা টাৰ্কি এৰিবলৈ বাধ্য হয়। 

এমাহৰো অধিক সময় ধৰি চলিছিল এই চিকিৎসা। এই সময়ছোৱাত ডাজাইৰ পত্নী হাটছুয়োৱে তেওঁৰ প্ৰিয় বন্ধু জেনশ্বিৰো কোডাটেৰ সৈতে ব্যভিচাৰ কৰে।[citation needed] এই কথা অৱশেষত পোহৰলৈ আহে আৰু ডাজাইয়ে পত্নীৰ সৈতে শ্বিনজু কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে। দুয়োজনে টোপনিৰ বড়ি খাইছিল যদিও দুয়োৰে কোনোৰে মৃত্যু হোৱা নাছিল। ইয়াৰ পিছত অলপ সময়ৰ পিছতে ডাজাইয়ে হাটছুয়োক বিবাহ বিচ্ছেদ কৰে। তেওঁ সোনকালে পুনৰ বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়, এইবাৰ মিচিকো ইছিহাৰা (石原美知子) নামৰ এগৰাকী মধ্যবিদ্যালয়ৰ শিক্ষকৰ সৈতে। তেওঁলোকৰ প্ৰথম কন্যা ছ’নোকো (園子)ৰ জন্ম হৈছিল ১৯৪১ চনৰ জুন মাহত। 

যোৱা বছৰৰ আগৰ বছৰটোত মোক পৰিয়ালৰ পৰা বহিষ্কাৰ কৰা হৈছিল আৰু ৰাতিটোৰ ভিতৰতে দৰিদ্ৰতালৈ হ্ৰাস পাইছিলোঁ, বিভিন্ন ঠাইৰ বাবে সহায় ভিক্ষা কৰি ৰাস্তাত ঘূৰি ফুৰিবলৈ এৰি দিয়া হৈছিলোঁ, এদিনৰ পৰা আনদিনালৈকে জীয়াই থাকিবলৈ কষ্টেৰে সক্ষম হৈছিলোঁ, আৰু ঠিক যেতিয়াই আৰম্ভ কৰিছিলোঁ তেতিয়াই ভাবিলোঁ হয়তো মোৰ লেখাৰে নিজকে পোহপাল দিব পাৰিম, মই এটা গুৰুতৰ ৰোগ লৈ নামি আহিলোঁ। আনৰ মমতাৰ বাবেই বোকাময় সাগৰৰ কাষৰ চিবাৰ ফুনাবাছিত সৰু ঘৰ এটা ভাড়া কৰি তাতেই অকলে গৰমৰ দিনটো কটালোঁ, সুস্থ হৈ উঠিলোঁ। যদিও প্ৰতিটো নিশাই মোৰ চোলাটোক আক্ষৰিক অৰ্থত ঘামত তিতি যোৱা এটা ৰোগৰ সৈতে যুঁজিছিলো, তথাপিও মোৰ কামত আগবাঢ়ি যোৱাৰ বাহিৰে আন উপায় নাছিল। প্ৰতিদিনে ৰাতিপুৱা খোৱা ঠাণ্ডা আধা পিণ্ট গাখীৰটোৱেই মোক জীৱনৰ আনন্দৰ এক নিৰ্দিষ্ট অদ্ভুত অনুভৱ দিছিল; 'মোৰ মানসিক যন্ত্ৰণা আৰু ক্লান্তি ইমানেই আছিল যে বাগিচাৰ এটা চুকত ফুলি থকা অলিয়েণ্ডাৰবোৰ মোৰ বাবে কেৱল শিখাৰ জিভা টিপি থকা যেন লাগিছিল...

— ছিস্কেপ উইথ ফিগাৰছ ইন গোল্ড (১৯৩৯), ওছামু ডাজাই, অনুবাদ। ৰালফ এফ মেককাৰ্থী (১৯৯২)[19]

১৯৩০ আৰু ১৯৪০ চনত দাজাইয়ে আত্মজীৱনীমূলক প্ৰকৃতিৰ কেইবাখনো সূক্ষ্ম উপন্যাস আৰু চুটিগল্প ৰচনা কৰিছিল। তেওঁৰ প্ৰথম কাহিনী গ্যোফুকুকি (魚服記, "ৰূপান্তৰ", ১৯৩৩) আত্মহত্যাৰ সৈতে জড়িত এক ভয়ানক কল্পনা। এই সময়ছোৱাত লিখা আন গল্পসমূহৰ ভিতৰত ড'কে ন' হানা (道化の花, "বাফৌনেৰীৰ ফুল", ১৯৩৫), গ্যাকো (逆行, "লোজিং গ্ৰাউণ্ড", ১৯৩৫), কিয়গেন ন' কামি (狂言の神, "ফাৰ্চৰ ঈশ্বৰ।" ", ১৯৩৬), কিয়োকো নো হাৰু নামৰ এখন পত্ৰ উপন্যাস (虚構の春, False Spring, 1936) আৰু ১৯৩৬ চনত তেওঁৰ সংকলন Bannen (Declining Years বা The Final Years) ত প্ৰকাশিত যিবোৰত তেওঁৰ ব্যক্তিগত বিচ্ছিন্নতাৰ অনুভূতি আৰু তেওঁৰ অশ্লীলতাৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছে। 

## যুদ্ধকালীন বছৰ
ডিচেম্বৰ মাহত জাপানে আমেৰিকাক আক্ৰমণ কৰি প্ৰশান্ত মহাসাগৰীয় যুদ্ধখন দীঘলীয়া হৈছিল বুকুৰ দীৰ্ঘদিনীয়া সমস্যাৰ বাবে ডাজাইৰ যক্ষ্মা ৰোগ ধৰা পৰাত তেওঁক ৰেহাই দিয়া হৈছিল। চেঞ্চৰসকলে দজাইৰ অফবিট কামক গ্ৰহণ কৰিবলৈ অধিক অনিচ্ছুক হৈ পৰিছিল যদিও তেওঁ অকলেই যথেষ্টখিনি আগবঢ়াই নিবলৈ সক্ষম হৈছিল, এই সময়ছোৱাত এই ধৰণৰ সামগ্ৰী গ্ৰহণ কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা অতি কম সংখ্যক লেখকৰ ভিতৰত এজন হৈয়েই আছিল। যুদ্ধৰ সময়ত দাজাইয়ে প্ৰকাশ কৰা কেইবাটাও গল্প আছিল *ইহাৰা চাইকাকু*ৰ (১৬৪২–১৬৯৩) গল্পৰ পুনৰ কথন। তেওঁৰ যুদ্ধকালীন ৰচনাসমূহৰ ভিতৰত আছিল *উডাইজিন ছানেটোমো* (右大臣実朝, "মিনিষ্টাৰ অৱ দ্য ৰাইট ছানেটোমো", ১৯৪৩), চুগাৰু (১৯৪৪), পাণ্ডোৰা নো হাকো (パンドラの匣, পাণ্ডোৰাৰ বাকচ, ১৯৪৫–৪৬), আৰু অটোগিজোছি (お伽草紙, Fairy Tales, 1945) য'ত তেওঁ "জীৱন্ততা আৰু বুদ্ধিমত্তা"ৰ সৈতে কেইবাটাও পুৰণি জাপানী সাধুকথাৰ পুনৰ কথন। 

টকিঅ'ত আমেৰিকাৰ বোমা বিস্ফোৰণত ডাজাইৰ ঘৰ দুবাৰ জ্বলি যায় যদিও তেওঁৰ পৰিয়াল কোনো ক্ষতি নোহোৱাকৈ পলায়ন কৰে আৰু ১৯৪৪ চনত জন্মগ্ৰহণ কৰা মাছাকি (正樹) নামৰ এজন পুত্ৰ লাভ কৰে। তেওঁ ১৯৮৭ চনৰ মে মাহত তৃতীয় সন্তান কন্যা সাটোকো (里子)ক লাভ কৰে যি পিছলৈ Yuko Tsushima ছদ্মনামেৰে এগৰাকী বিখ্যাত লেখিকা হৈ পৰে। 

## যুদ্ধৰ পিছৰ পেচা
যুদ্ধৰ পিছৰ সময়ছোৱাত দাজাই জনপ্ৰিয়তাৰ শিখৰত উপনীত হয়। তেওঁ যুদ্ধোত্তৰ টকিঅ'ৰ এক বিচ্ছিন্ন জীৱনক ভিয়ন ন' চুমা (ヴィヨンの妻, "ভিলনৰ পত্নী", ১৯৪৭)ত চিত্ৰিত কৰিছিল, য'ত তেওঁক পৰিত্যাগ কৰা এজন কবিৰ পত্নী আৰু কষ্টৰ মাজেৰে জীয়াই চেষ্টা অব্যাহত ৰখাৰ কষ্টকৰ জীৱনৰ চিত্ৰণ কৰিছিল। 

১৯৪৬ চনত ওছামু দাজাইয়ে কুনো নো নেনকান (বিষৰ আলমানাক) নামৰ এটা বিতৰ্কিত সাহিত্যিক গ্ৰন্থ মুকলি কৰে, যিটো দাজাইৰ নিজেই ৰাজনৈতিক স্মৃতিগ্ৰন্থ। ইয়াত দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধত পৰাস্ত হোৱাৰ তৎক্ষণাত পৰিণতিৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছে, আৰু দেশখনৰ পৰাজয়ৰ পিছত জাপানী মানুহে কেনে অনুভৱ কৰিছিল সেই বিষয়ে সন্নিবিষ্ট কৰা হৈছে। ডাজাইয়ে সেই সময়ৰ জাপানী সম্ৰাট *সম্ৰাট হিৰোহিটো* আৰু তেওঁৰ পুত্ৰ *আকিহিটো*ৰ প্ৰতি নিজৰ আনুগত্য পুনৰ দৃঢ় কৰে। ডাজাই তেওঁৰ গোটেই কেৰিয়াৰত এজন পৰিচিত কমিউনিষ্ট আছিল, আৰু এই আলমানাক অৱ পেইনৰ জৰিয়তেও তেওঁৰ বিশ্বাস প্ৰকাশ কৰিছিল। 

১৪ ডিচেম্বৰত ডাজাই আৰু লেখকৰ এটা দলে ইউকিঅ' মিছিমাই ৰেষ্টুৰেণ্ট এখনত ৰাতিৰ আহাৰ গ্ৰহণ কৰে। পিছৰজনে স্মৰণ কৰিছিল যে সেই উপলক্ষে তেওঁ দজাইৰ প্ৰতি থকা অপছন্দৰ কথা প্ৰকাশ কৰিছিল। পিছলৈ মিছিমাৰ এক বক্তব্য অনুসৰি:

** 

ৰাতিৰ আহাৰ গ্ৰহণৰ আন অংশগ্ৰহণকাৰীসকলে মনত পেলাব পৰা নাছিল যে মিছিমাই বৰ্ণনা কৰা ধৰণে কিছুমান পৰিঘটনা সংঘটিত হৈছে নে নাই। তেওঁলোকে ৰিপ'ৰ্ট কৰিছিল যে তেওঁ দাজাইৰ "ক্লাউনিং" ভাল নাপায় আৰু মিছিমাই প্ৰশংসা কৰা লেখক ওগাই মৰিৰ বিষয়ে তেওঁলোকৰ বিবাদ আছিল। 

ইয়াৰ সমান্তৰালভাৱে ডাজাইয়ে জুগোনেকান (পোন্ধৰ বছৰৰ বাবে) আন এটা আত্মজীৱনীমূলক টুকুৰাও লিখিছিল। এইটোৱে আলমানাক অৱ পেইনৰ লগতে ডাজাইৰ যুদ্ধোত্তৰ কল্পকাহিনীৰ বিবেচনাৰ প্ৰস্তাৱনা হিচাপে কাম কৰিব পাৰে। 

১৯৪৭ চনৰ জুলাই মাহত যুদ্ধৰ পিছত জাপানী আভিজাত্যৰ অৱনতিৰ চিত্ৰণ কৰা ডাজাইৰ বিখ্যাত গ্ৰন্থ শ্বায়ো (দ্য চেটিং ছান, অনুবাদ ১৯৫৬) প্ৰকাশ পায়, যিয়ে ইতিমধ্যে জনপ্ৰিয় লেখকজনক চেলিব্ৰিটি হিচাপে আগুৱাই লৈ যায়। এই ৰচনাখন ১৯৪১ চনত প্ৰথম লগ পোৱা ডাজাইৰ ৰচনাৰ প্ৰশংসক *শ্বিজুকো ওটা* (太田静子)ৰ ডায়েৰীৰ আধাৰত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। ১৯৪৭ চনত তেওঁলোকৰ এগৰাকী কন্যা হাৰুকো (治子) জন্ম দিছিল। 

প্ৰচুৰ মদ্যপায়ী দাজাই Alcoholic হৈ পৰিছিল আৰু তেওঁৰ স্বাস্থ্যৰ দ্ৰুত অৱনতি ঘটিছিল। এই সময়তে তেওঁ টমি ইয়ামাজাকি (山崎富栄) নামৰ এগৰাকী সৌন্দৰ্য্যবিদ আৰু যুদ্ধ বিধৱাক লগ পায়, যিয়ে বিয়াৰ মাত্ৰ দহ দিনৰ পিছতে স্বামীক হেৰুৱাইছিল। ডাজাইয়ে ক্ষন্তেকতে পত্নী আৰু সন্তানক পৰিত্যাগ কৰি টমীৰ লগত থাকিবলৈ লয়। 

ডাজাইয়ে তেওঁৰ উপন্যাস ন’ লংগাৰ হিউমেন (人間失格 নিংগেন শ্বিকাকু, ১৯৪৮) লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰে হট-স্প্ৰিং ৰিজ’ৰ্ট আটামিত। টমিৰ সৈতে তেওঁ ওমিয়ালৈ গুচি যায় আৰু মে’ মাহৰ মাজভাগলৈকে তাতেই থাকি উপন্যাসখন শেষ কৰে। অৰ্ধ-আত্মজীৱনী, ইয়াত এজন যুৱক, আত্মধ্বংসী ব্যক্তিয়ে নিজকে মানৱ জাতিৰ পৰা অযোগ্য বুলি ভবাৰ চিত্ৰণ কৰা হৈছে। জাপানী সাহিত্যৰ অন্যতম ক্লাছিক গ্ৰন্থ হিচাপে গণ্য কৰা এই গ্ৰন্থখন কেইবাটাও বিদেশী ভাষালৈ অনুবাদ কৰা হৈছে। 

১৯৪৮ চনৰ বসন্ত কালত দাজাইয়ে আছাহি শ্বিম্বুনত ধাৰাবাহিকভাৱে নিৰ্মাণ হ’বলগীয়া এখন উপন্যাসৰ কাম কৰিছিল, যাৰ নাম আছিল *গুডবাই*, কিন্তু সেয়া তেওঁ শেষ কৰিব নোৱাৰিলে। 

## মৃত্যু
১৯৪৮ চনৰ ১৩ জুনত ডাজাই আৰু টমীয়ে তেওঁৰ ঘৰৰ ওচৰৰ বৰষুণেৰে ফুলি উঠা *টামাগাৱা খাল*ত ডুবি আত্মহত্যা কৰে। ছয় দিনৰ পিছত, ১৯ জুনতহে তেওঁলোকৰ মৃতদেহ আৱিষ্কাৰ হ'ল। সেই দিনটো আছিল তেওঁৰ ৩৯ সংখ্যক জন্মদিন! তেওঁৰ কবৰ টকিঅ’ৰ মিটাকাৰ জেনৰিন-জীৰ মন্দিৰত। 

সেই সময়ত এই কাণ্ডক লৈ বহু চৰ্চা চলিছিল, টমীৰ বলপূৰ্বক আত্মহত্যাৰ তত্ত্বৰ সৈতে। যুৱক চুচিমা পৰিয়ালটোক সঘনাই অহা-যোৱা কৰা কিমোনো ব্যৱসায়ী কেইকিচি নাকাহাটাক মিটাকা থানাৰ এজন গোয়েন্দাই পানীৰ প্ৰৱেশৰ দৃশ্য দেখুৱাইছিল। তেওঁ অনুমান কৰিছিল যে "দাজাইক মৰিবলৈ কোৱা হৈছিল, আৰু তেওঁ কেৱল মান্তি হৈছিল, কিন্তু মৃত্যুৰ ঠিক আগতেই তেওঁ হঠাতে জীৱনৰ প্ৰতি আকৰ্ষণ অনুভৱ কৰিছিল।" 

## সাহিত্যকৰ্ম

## তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:জাপানৰ সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:জাপানৰ ব্যক্তি