open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
লেবাং বুমানি নৃত্য

**লেবাং বুমানি নৃত্য**() ত্ৰিপুৰা ৰাজ্যৰ অধিবাসী ত্ৰিপুৰী সম্প্ৰদায়ৰ মাজত প্ৰচলিত এক কৃষিভিত্তিক নৃত্য৷ “লেবাং’’ মানে ত্ৰিপুৰী ভাষাত এবিধ পতংগ যিয়ে ঝুম খেতিৰ উৎপাদিত শস্য নষ্ট কৰে৷ “বুমা’’ মানে কৌশল কৰি ধৰা৷ অৰ্থাৎ কৌশলপূৰ্ণভাবে লেবাং পোক ধৰাই লেবাংবুমানি৷ শস্যৰ লগত জড়িত কাৰণে ইয়াক কৃষিভিত্তিক নৃত্য বোলা হয়৷
অতীজতে ঝুম খেতিৰ পৰা পোকবিধ আঁতৰাবলৈ যুৱক-যুৱতীসকলে হাতত দুডালকৈ বাঁহৰ লাঠি লৈ অভিযান চলাইছিল৷ যুৱতীসকলে তললৈ সৰি পৰা পোকবোৰ ধৰিছিল৷ যিমানেই বেছি পোক ধৰিব পাৰে শস্য সিমানেই বেছি ভাল হয় বুলি বিশ্বাস৷ ইয়াৰ অনুকৰণতে পিছলৈ ইয়াক নৃত্য হিচাপে ধৰা হ’ল আৰু বৰ্তমান ই ত্ৰিপুৰাৰ অন্যতম বৈচিত্ৰ্যপূৰ্ণ নৃত্য৷

## নৃত্যশৈলী
কৃষিভিত্তিক এই লেবাংবুমানি নৃত্য ল’ৰা আৰু ছোৱালী উভয়েই অংশগ্ৰহণ কৰে আৰু হাতত বাঁহৰ টকা লৈ নৃত্য কৰে৷ আধুনিক ৰূপত মুঠ ১৩ টা ভংগী আছে৷
প্ৰথম ভংগীত আঠজন যুৱক দুহাতত বাঁহৰ লাঠি লৈ নৃত্যস্থলীত প্ৰৱেশ কৰি চাৰিওপিনে ঘূৰি ঘূৰি লাঠি বজাই বজাই শেষত দুটা শাৰীত বহি হাতৰ লাঠি বজাই থাকে৷
দ্বিতীয় ভংংগীত যুৱকসকলে হাতৰ লাঠি কাষত থৈ পতংগৰ সন্ধান কৰে আৰু হঠাৎ পতংগ দেখাৰ দৰে চকুৱে মুখে অভিনয় ফুটাই তোলে৷
তৃতীয় ভংগীত আঠগৰাকী যুৱতীয়ে এখন হাতত পোক এটা লৈ কৰাৰ দৰে অভিনয় কৰি দৌৰি নৃত্যস্থলীত প্ৰৱেশ কৰে৷
চতুৰ্থ ভংগীত যুৱকসকলে হাতৰ লাঠি তুলি বজাই পতংগবোৰক আকৰ্ষণ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে আৰু ছোৱালীবোৰে পতাকহস্ত মুদ্ৰাৰে তলৰ পৰা পতংগ বুটলি লোৱাৰ অভিনয় কৰে৷
পঞ্চম ভংগীত যুৱতীসকলে যুৱকসকলৰ কাষলৈ গৈ দেহ বেঁকা কৰি দূৰৈত পতংগ দেখুৱায়৷
ষষ্ঠ ভংগীত যুৱকসকল উঠে আৰু লাঠি বজাই থাকে, যুৱতীসকলে মূৰ তল কৰি পদ সঞ্চালন কৰি থাকে৷
সপ্তম ভংগীত যুৱক-যুৱতীসকলে জঁপিয়াই জঁপিয়াই পতংগ ধৰা অভিনয় কৰে৷ এই অংশত কেতিয়াবা দুটা শাৰী, কেতিয়াবা চাৰিটা শাৰী আৰু কেতিয়াবা গোলকৈ ঘূৰি ঘূৰি জঁপিয়াই থাকে৷
অষ্টম ভংগী যুৱকসকলৰ দুটা শাৰীৰ মাজত যুৱতীসকলেও দুটা শাৰীত থিয় হৈ মুখৰ ওচৰলৈ মুখ নি কাণে কাণে কিবা কোৱাৰ দৰে কৰে৷
নৱম ভংগীত যুৱতীসকলে মাটিত বহি পোক ধৰে, যুৱকসকলে ঘূৰি ঘূৰি হাতৰ লাঠি বজাই থাকে৷
দশম ভংগীত যুৱকযুৱতীসকলে দুটা শাৰীত থিয় হৈ ভৰিবোৰ আগলৈ পিছলৈ কৰি থাকে৷
একাদশ ভংগীত যুৱকসকলে শৰীৰ বেঁকা কৰি এবাৰ সোঁৱে এবাৰ বাঁৱে তিনিবাৰকৈ লাঠি বজায় আৰু যুৱতীসকলে একেই তালত চাপৰি মাৰে৷
দ্বাদশ ভংগীত যুৱকৰ দুই শাৰীৰ মাজত যুৱতীসকলে দুটা শাৰী কৰি আনন্দ প্ৰকাশক নৃত্য কৰে৷
ত্ৰয়োদশ ভংগীত যুৱক আৰু যুৱতীসকল দুটা শাৰীত থিয় দি যুৱতীসকলে হাতত পোক মুঠি মাৰি ধৰাৰ ভংগী কৰি পদ সঞ্চালন কৰে আৰু যুৱকসকলে হাতৰ লাঠি বজাই বজাই নৃত্যস্থলীৰ পৰা প্ৰস্থান কৰে৷
লেবাংবুমানি নৃত্যত যথেষ্ট অভিনয় পাৰদৰ্শিতাৰ প্ৰয়োজন হয়৷ কাৰণ ঝুম খেতিত পোক ধৰা কাৰ্যক নৃত্য আৰু অভিনয়ৰ মাধ্যমেৰে তুলি ধৰা হয়৷
## তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোক-নৃত্য
কাটেৰী আম্মান

**কাটেৰী আম্মান** () বা সংক্ষিপ্ত ৰূপত কাটেৰী হৈছে এগৰাকী হিন্দু দেৱী। তেওঁৰ পূজাৰ উৎপত্তি যিটো হিন্দু ধৰ্মৰ অধীনত শ্ৰেণীভুক্ত দ্ৰাবিড় লোকধৰ্মৰ পৰা হৈছে। 

তামিলনাডুত তেওঁক প্ৰায়ে পাৰ্বতীৰ ৰূপ হিচাপে গণ্য কৰা হয়। তেওঁক কোনো এখন চহৰৰ ৰক্ষক দেৱতা হিচাপে পূজা কৰা হয়। তেওঁৰ কোনো কোনো অনুগামীয়ে তেওঁক মহাদেৱীৰ এক ৰূপ বুলি গণ্য কৰে। কলিযুগত তেওঁক ৰোগ ধ্বংসৰ দায়িত্ব দিয়া হৈছিল বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। দেৱীক প্ৰায়ে তেওঁৰ স্বামী মুনিশ্বৰনৰ সৈতে চিত্ৰিত কৰা হয়।

## কিংবদন্তী
তামিল লোককথা অনুসৰি শিৱই এবাৰ তেওঁৰ পত্নী পাৰ্বতীক মাজনিশা তেওঁলোকৰ বিছনা এৰি যোৱা, আৰু সূৰ্য্য উদয়ৰ আগতেহে উভতি অহা দেখা পাইছিল। এই সন্দৰ্ভত যেতিয়া তেওঁ দেৱীক প্ৰশ্ন কৰিছিল, তেতিয়া দেৱী বিমোৰত পৰিছিল, দেৱীয়ে শিৱৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰত জনাইছিল যে তেওঁ গোটেই ৰাতি তেওঁৰ কাষতেই আছিল। কলৈকো আঁতৰি যোৱা নাই। শিৱই যেতিয়া দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে এই একেই পৰিঘটনাটোৰ পৰ্যবেক্ষণ কৰিলে, তেতিয়া তেওঁ দেৱী পিছে পিছে কৈলাসৰ পৰা এখন অৰণ্যলৈ আগবাঢ়ি গ’ল, আৰু প্ৰত্যক্ষ কৰিলে যে দেৱীয়ে মৃতদেহ খান্দি কালিৰ ভয়ানক ৰূপ ধাৰণ কৰি, সেইবোৰ ভক্ষণ কৰিবলৈ ধৰিছে। শিৱই দেৱীক ৰখাবলৈ দৃঢ়প্ৰতিজ্ঞ হৈ হাবিৰ বাটত এটা গাঁত খান্দিলে। যেতিয়া গাঁতৰ ভিতৰত পৰি কালিয়ে শিৱক দেখা পালে, তেতিয়া তেওঁ নিজৰ কৰ্মৰ বাবে অনুশোচনাৰে ভৰি পৰিল, আৰু শিৱক প্ৰতিশ্ৰুতি দিলে যে তেওঁ এই ৰোগজনিত অনুসৰণৰ অন্ত পেলাব। ইয়াৰোপৰি তেওঁ শিৱক ক’লে যে তেওঁ গাঁতৰ ভিতৰতে নিজৰ ভয়ংকৰ ৰূপটো এৰি, আৰু কৰ্তব্যপৰায়ণ পত্নী হিচাপে তেওঁৰ ওচৰলৈ উভতি যাব। এইদৰে গাঁ‌তৰ ভিতৰত এৰি অহা শক্তিয়েই দেৱীৰ কাটেৰী আম্মান ৰূপ হৈ পৰিল, যি ৰোগ ধ্বংস কৰা আৰু নিজৰ অনুগামীসকলক ৰক্ষা কৰা উপকাৰী দেৱী। 

অৱশ্যে কিছুমান সম্প্ৰদায়ৰ লোককথা অনুসৰি দেৱীক কেতিয়াবা কেতিয়াবা তেওঁৰ কুৎসিত দিশৰ সৈতেও চিনাক্ত কৰা হয়। উদাহৰণস্বৰূপে দলিত লোককথা অনুসৰি কাটেৰী আম্মানৰ উৎপত্তি শিৱই তেওঁক দিয়া অভিশাপৰ পৰাই উদ্ভৱ হৈছে, যাৰ ফলত তেওঁ অৰণ্যৰ মাজত ঘূৰি ফুৰে, তেওঁক গৰ্ভৱতী মহিলাই পূজা নকৰিলে চিকাৰৰ বলি সাজে। এই কাৰণে কাটেৰীক হিংস্ৰ আৰু ডাইনীসদৃশ বুলিও চিত্ৰিত কৰা হৈছে। এই স্বৰূপত তেওঁক তেজ আৰু আধ্যাত্মিকতাৰে জড়িত আচাৰ-অনুষ্ঠানৰ সৈতে পূজা কৰা হয়। তেওঁক এনে এক সত্তা হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হৈছে যিয়ে সন্তুষ্ট হ'লে সন্তানক সুৰক্ষা দিয়ে, আৰু অসন্তুষ্ট হ'লে ডিঙি চেপি হত্যা কৰে।

## মূৰ্তি প্ৰকাশ
কাটেৰী দেৱীক বহু ৰূপত চিত্ৰিত কৰা হয়। তেওঁৰ ছালৰ ৰং হয় গাঢ় নীলা বা ক’লা বুলি প্ৰতিনিধিত্ব কৰা হৈছে। দেৱীয়ে অৰুভাল (দা), বাটি, ত্ৰিশুল, পদুম বা এই সকলোবোৰ বৈশিষ্ট্য নিজৰ চাৰিবাহু ৰূপত ধৰি থকা দেখা যায়।

## উপাসনা
দক্ষিণ ভাৰত আৰু শ্ৰীলংকাৰ গাঁৱত দলিত সম্প্ৰদায়ৰ লোকে কাটেৰী আম্মানক পূজা কৰে। ট্ৰিনিদাদ, গায়ানা, জামাইকা, দক্ষিণ আফ্ৰিকাকে ধৰি অন্যান্য ঠাইৰ তামিল প্ৰব্ৰজনকাৰীসকলেও তেওঁক পূজা কৰে। দেৱীৰ প্ৰসাদত নিম পাত, চূণ, ৰঙা ফুল আদিৰ ব্যৱহাৰ হয়। কুকুৰা আৰু গাহৰি ব্যৱহাৰ কৰি পশু বলি দিয়াৰ দৰে নীতি-নিয়ম তেওঁৰ উপাসকসকলৰ মাজত সাধাৰণতে দেখা যায়। দেৱীক কুলাদৈৱম অৰ্থাৎ কুলদেৱতা বুলি গণ্য কৰা হয়।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
মুকাম্বিকা দেৱী

**মুকাম্বিকা** (, কানাড়া: ಮೂಕಾಂಬಿಕಾ, মালায়ালম: മൂകാംബിക ) এগৰাকী হিন্দু দেৱী। তেওঁ আদি পৰাশক্তিৰ এটা দিশ। হিন্দু ধৰ্মৰ পৰম দেৱী। সৃষ্টিশীলতা আৰু কৌশলক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা শক্তি, ঐশ্বৰিক নাৰী শক্তিৰ ৰূপ বুলি গণ্য কৰা হয়। যিহেতু তেওঁ আদি পৰাশক্তিৰ ৰূপ, সেয়েহে তেওঁৰ অনুগামীসকলে দেৱীক সৰস্বতী, লক্ষ্মী, লগতে পাৰ্বতীৰ এক ৰূপ বুলি গণ্য কৰে। কৰ্ণাটক, কেৰালা আৰু তামিলনাডু ৰাজ্যত তেওঁক বহুলভাৱে পূজা কৰা হয়। উপকূলীয় কৰ্ণাটকৰ উডুপি জিলাৰ কল্লুৰ গাঁৱত অৱস্থিত মূকাম্বিকা মন্দিৰটো তেওঁৰ বাবে উৎসৰ্গিত বিশেষ গুৰুত্বপূৰ্ণ মন্দিৰ বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। 
## কিংবদন্তি
এবাৰ কামাসুৰ নামৰ অসুৰে তপস্যাৰ জৰিয়তে শিৱ দেৱতাক সন্তুষ্ট কৰি অজেয় হ’বলৈ চেষ্টা কৰিছিল। পূৰ্বে তেওঁ কেৱল এগৰাকী মহিলাই হত্যা কৰাৰ বৰ লাভ কৰিছিল যদিও মহিষাসুৰৰ মৃত্যুৰ বাবে কামাসুৰ আতংকিত হৈ পৰিছিল। ইয়াক ৰোধ কৰিবলৈ দেৱী সৰস্বতীয়ে দেৱতাৰ অনুৰোধত তেওঁৰ বাক্য বিফল কৰি শিৱৰ পৰা বৰ অনুৰোধ কৰিবলৈ অক্ষম হৈ পৰিল। ইয়াৰ ফলত কামাসুৰ (বৰ্তমান নাম মুকাসুৰ, মুক অৰ্থাৎ বোবা) ক্ৰোধত ক'ব নোৱাৰা হৈ পৰিছিল। তেওঁ ইন্দ্ৰক পৰাজিত কৰি স্বৰ্গ ৰাজ্য দখল কৰিলে, আৰু ত্ৰিলোকক বিশৃংখল কৰি তুলিলে। মহাজাগতিক ভাৰসাম্য পুনৰুদ্ধাৰ কৰিবলৈ ত্ৰিমূৰ্তি (ব্ৰহ্ম, বিষ্ণু, আৰু শিৱ) সকলে তেওঁলোকৰ পত্নী ত্ৰিদেৱী (সৰস্বতী, লক্ষ্মী, আৰু পাৰ্বতী)ক অসুৰক পৰাস্ত কৰিব পৰাকৈ এটা ৰূপ সৃষ্টি কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছিল। তেওঁলোকৰ সংযুক্ত শক্তিৰ শিখৰত উপনীত হৈ এগৰাকী দেৱীয়ে সিংহত উঠি মুকাসুৰক বধ কৰি মুকাম্বিকা নাম লাভ কৰে।

## পূজা
জনপ্ৰিয় পৰম্পৰা অনুসৰি মুকাম্বিকাই কামাসুৰক বধ কৰা সময়ছোৱাত কলুৰৰ এজন ঋষিয়ে ত্ৰিমূৰ্তি আৰু ত্ৰিদেৱী উভয়কে তপস্যা কৰিছিল আৰু তেওঁ তপস্যা কৰা ঠাইতে এই সকলো দেৱতাৰ মূৰ্তি প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰিছিল। তেওঁলোকে এই ইচ্ছা পূৰণ কৰি, মাজত ফাটি যোৱা সোণৰ ৰেখা থকা লিংগ হৈ পৰিল, যাতে এটা পক্ষই ত্ৰিমূৰ্তি আৰু আনটো পক্ষ ত্ৰিদেৱীক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। সময়ৰ লগে লগে আদি শংকৰে মুকাম্বিকাৰ প্ৰতিলিপি কৰা বিগ্ৰহ বা মূৰ্তি এটা পাই লিংগৰ আঁৰত প্ৰতিষ্ঠা কৰি কৰ্ণাটকৰ কলুৰত মুকাম্বিকা মন্দিৰৰ অভয়াৰণ্য গঠন কৰা বুলি মতবাদ প্ৰচলিত হৈ আছে। এই মন্দিৰত ৰাতিপুৱা সৰস্বতী, দুপৰীয়া লক্ষ্মী আৰু সন্ধিয়া পাৰ্বতী দেৱীৰ পূজা কৰা হয়।

মুকাম্বিকা আৰু আদিশংকৰৰ লগত জড়িত আন এক জনপ্ৰিয় কিংবদন্তিত উল্লেখ আছে যে আদি শংকৰে কেৰেলাত দেৱী সৰস্বতীৰ বাবে মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰিব বিচাৰিছিল আৰু এইদৰেই দেৱতাক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ তপস্যা কৰিছিল। আদিশংকৰৰ অনুৰোধত সৰস্বতী মান্তি হয়, লগতে চৰ্ত ৰাখে যে তেওঁ দেৱীলৈ ঘূৰি নোচোৱাকৈ কেৰালালৈ তেওঁক লৈ যাব লাগিব। এই চৰ্তত শংকৰ মান্তি হয়, কিন্তু কিছুদুৰ যোৱাৰ পিছত তেওঁ মনকৰিলে যে যে দেৱীৰ ভৰিৰ নূপুৰৰ শব্দ হোৱা নাই সেয়েহে, কৌতূহলে তেওঁক আগুৰি ধৰাত পিছলৈ ঘূৰি চালে ফলত তেওঁ চৰ্ত ভংগ কৰা স্থানতে সৰস্বতী থাকি যায়। কিন্তু আদি শংকৰে দেৱীক অনুৰোধ কৰা বাবে দেৱীয়ে সন্মতি দিলে যে তেওঁ কেৰালাৰ চোত্তানিকৰা মন্দিৰৰ লগতে মুকাম্বিকা মন্দিৰৰো অংশ হ’ব। এইদৰে মুকাম্বিকা মন্দিৰৰ দুৱাৰৰ ঠিক পিছতেই চোত্তানিকৰা মন্দিৰৰ দুৱাৰ মুকলি কৰা হয়। 

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ দেৱ দেৱী
মহাসু পাহাড়ী

**মহাসু পাহাড়ী** (টাকৰী লিপিত: ) এটি পশ্চিমীয়া পাহাড়ী ভাষা, যি ঘাইকৈ ভাৰতৰ হিমাচল প্ৰদেশ ৰাজ্যত ব্যৱহাৰ কৰা হয়। এই ভাষাক **মহাসুঈ** বা **মহাসুৱী** নামেৰেও জনা যায়। ২০০১ চনত এই ভাষা প্ৰায় ১০০০০০০ লোকে কৈছিল বুলি অনুমান কৰা হয়। এই ভাষাক মুখ্যতঃ চিমলা আৰু চোলান জিলাত কোৱা হয়। এই দুই জিলা পূৰ্বৰ মহাসু জিলাৰ অংগ আছিল। ১৯৭২ চনতহে এই জিলা ভংগ কৰি দুই নতুন জিলা স্বীকৃত হৈছিল।

## লিপি
এই ভাষাৰ নিজা লিপি টাকৰী। পিচে যদিও টাকৰী আৰু নাস্তালিক লিপিত এই ভাষা লিখাৰ কিছু কিছু নথি আছে, বৰ্তমানে প্ৰায় এই ভাষা দেৱনাগৰী লিপিত লিখা হয়।
alt=|center|thumb|ৰামপুৰ বুশ্বাহৰৰ ওচৰে পাজৰে কোৱা কোচীৰ উদাহৰণ

## স্থিতি
এই ভাষাক প্ৰায় পাহাড়ী বা হিমাচলীও আখ্যা দিয়া হয়। এই ভাষাৰ কোনো আনুষ্ঠানিক স্বীকৃতি নাই আৰু ইয়াক সাধাৰণতে হিন্দী ভাষাৰ উপ-ভাষা হিচাপেহে নথিভুক্ত কৰা হয়। ইউনেস্ক'ই এই ভাষাক 'নিশ্চিতভাৱে বিপুপ্তপ্ৰায়' ভাষাৰ তালিকাত ৰাখিছে, কাৰণ মহাসূঈ শিশুৱে এই ভাষা মাতৃভাষা হিচাপে প্ৰায় নিশিকা হৈছে। পূৰ্বতে মহাসূঈক ৰাজ্যিক সাহায্য প্ৰদান কৰা হৈছিল। কিন্তু ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ পাছত চৰকাৰে হিন্দী ভাষাকহে প্ৰাধান্য দি আহিছে।

২০১০ চনত ভাৰতৰ সংবিধানৰ অষ্ট অনুসূচীত 'পাহাড়ী (হিমাচলী)' অন্তৰ্ভুক্ত কৰাৰ দাবী হিমাচল প্ৰদেশৰ বিধান সভাত তুলা হৈছিল, যিয়ে কেইবাটাও হিমাচলী পাহাড়ী ভাষাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰাৰ উদ্দেশ্য আগত ৰখা হৈছিল। কিন্তু তাৰ পাছত এই বিষয়ত কোনো অগ্ৰগতি দেখা হোৱা নাই, যদিও অনেক সৰু সৰু সংগঠনে এই ভাষা সংৰক্ষিত কৰিবলৈ যত্ন কৰি আহিছে। 

## তথ্য সংগ্ৰহ

## বাহ্যিক সংযোগ

* 
* 
* 
* গ্ৰিৰেছনৰ বিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে ভাৰতৰ ভাষা চাৰ্ভে (Linguistic Survey of India) ৰ পৰা পশ্চিমীয়া পহাৰি ভাষাৰ মানচিত্ৰ
শ্ৰেণী:Pages using multiple image with auto scaled images

শ্ৰেণী: ভাৰতৰ ভাষা
শ্ৰেণী: ভাষা
সিৰমৌৰী

**সিৰমৌৰী** এটি পশ্চিমীয়া পাহাড়ী ভাষা যি ঘাইকৈ ভাৰতৰ হিমাচল প্ৰদেশৰ সিৰমৌৰ জিলাত কোৱা হয়। এই ভাষাৰ দুই প্ৰধান উপ-ভাষা হ'ল গিৰিৱাৰী (বা ধাৰথী) আৰু গিৰিপাৰী।

## ব্যাকৰণ

### প্ৰত্যয়

## লিপি
সিৰমৌৰী ভাষাৰ নিজা লিপি সিৰমৌৰী লিপি এই লিপিক ইউনিকোডত অন্তৰ্ভুক্ত কৰাৰ প্ৰস্তাৱ ইতিমধ্যে বিবেচনাধীন। স্থানীয়ভাৱে এই লিপিক ধনকাৰী বুলিও জনা হয়। তদুপৰি, জ্যোতিষীসকলে পবূচী নামৰ এটি লিপিত এই ভাষা লিখিছিল।

## স্থিতি
সিৰমৌৰী ভাষাক প্ৰায় পাহাড়ী বা হিমাচলীও আখ্যা দিয়া হয়। এই ভাষাৰ কোনো আনুষ্ঠানিক স্বীকৃতি নাই আৰু ইয়াক হিন্দী ভাষাৰ উপভাষা হিচাপে নথিভুক্ত কৰা হয়। ইউনেস্ক'ই এই ভাষাক 'বিষমভাৱে লুপ্তপ্ৰায়' শাখাত ৰাখিছে, যাৰ অৰ্থ প্ৰায় এই ভাষা কোৱা আটাইতকৈ কম বয়সীয়া লোকো বৰ্তমানে ককাক বা আইতাক, আৰু তেওঁলোকেও এই ভাষা কেতিয়াবা কেতিয়াবাহে বা অংশিকভাৱেহে কয়। ইয়াৰ এটা কাৰণ এই বুলিও ধৰা হৈছে যে ভাৰত চৰকাৰে হিন্দী ভাষাক অধিক প্ৰাধান্য প্ৰদান কৰে।

২০১০ চনত হিমাচল প্ৰদেশৰ বিধান সভাই ভাৰতৰ সংবিধানৰ অষ্ট অনুসূচীত 'পাহাড়ী (হিমাচলী) অন্তৰ্ভুক্ত কৰাৰ দাবী তুলিছিল। ই হিমাচল প্ৰদেশৰ বিভিন্ন ভাষাক একেলগে প্ৰতিনিধিত্ব কৰাৰ উদ্দেশ্য ৰখা হৈছিল। পিচে তাৰ পাছত এই দিশে কোনো প্ৰগতি দেখা হোৱা নাই, যদিও অনেক সৰু সৰু সংগঠনে এই ভাষা ৰক্ষা কৰিবলৈ প্ৰচেষ্টা চলাই আহিছে। ৰাজনৈতিক কাৰণত বৰ্তমানে সিৰমৌৰী ভাষাক হিন্দী ভাষাৰ উপভাষা হিচাপে নথিভুক্ত কৰা হয়, যদিও এই দুই ভাষা কোৱা লোকে ইজনে সিজনক সহজে বুজিব নোৱাৰে।

## তথ্য সংগ্ৰহ


শ্ৰেণী:ভাষা
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ভাষা
পাহাড়ী কিনৌৰী ভাষা

**পাহাড়ী কিনৌৰী**, **কিনৌৰী পাহাড়ী** (টাকৰী লিপিত: ) বা **ওৰাস বোলী** (টাকৰী লিপিত: ) এটি পশ্চিমীয়া পাহাড়ী ভাষা, যি ভাৰতীয়-আৰ্ষ ভাষা পৰিয়ালৰ এটি উপ-গোট। এই ভাষা ঘাইকৈ ভাৰতৰ হিমাচল প্ৰদেশৰ কিনৌৰ জিলাৰ বিভিন্ন জনজাতীয় লোকে ব্যৱহাৰ কৰে। পূৰ্বতে এই ভাষাক 'কিনৌৰী জনজাতীয় ভাষা' বুলিও অভিহিত কৰা হৈছিল, কিন্তু বৰ্তমানে এই সংজ্ঞাক অপমানসূচক জ্ঞান কৰা হয়। এই কথাৰ নিশ্চিতি নাই যে পাহাড়ী কিনৌৰী আন হিমাচলী ভাষাসমূহতকৈ কিমান বেলেগ।

## লিপি
alt=|center|thumb|টাকৰী লিপিত লিখা কিনৌৰী ভাষাৰ লিখনিৰ উদাহৰণ

## স্থিতি
পাহাড়ী কিনৌৰীক প্ৰায় পাহাড়ী বা হিমাচলীও আখ্যা দিয়া হয়। এই ভাষাৰ কোনো আনুষ্ঠানিক স্বীকৃতি নাই আৰু ইয়াক পাহাড়ী বা কিনৌৰীৰ উপভাষা হিচাপে নথিভুক্ত কৰা হয়। ইউনেস্ক'ই এই ভাষাক 'নিশ্চিতভাৱে লুপ্তপ্ৰায়' শাখাত ৰাখিছে, যাৰ অৰ্থ প্ৰায় কিনৌৰী পাহাড়ী শিশুৱে এই ভাষাক মাতৃভাষা হিচাপে নিশিকা হৈছে। ইয়াৰ এটা কাৰণ এই বুলিও ধৰা হৈছে যে ভাৰত চৰকাৰে হিন্দী ভাষাক অধিক প্ৰাধান্য প্ৰদান কৰে।

২০১০ চনত হিমাচল প্ৰদেশৰ বিধান সভাই ভাৰতৰ সংবিধানৰ অষ্ট অনুসূচীত 'পাহাড়ী (হিমাচলী) অন্তৰ্ভুক্ত কৰাৰ দাবী তুলিছিল। ই হিমাচল প্ৰদেশৰ বিভিন্ন ভাষাক একেলগে প্ৰতিনিধিত্ব কৰাৰ উদ্দেশ্য ৰখা হৈছিল। পিচে তাৰ পাছত এই দিশে কোনো প্ৰগতি দেখা হোৱা নাই, যদিও অনেক সৰু সৰু সংগঠনে এই ভাষা ৰক্ষা কৰিবলৈ প্ৰচেষ্টা চলাই আহিছে। ৰাজনৈতিক কাৰণত বৰ্তমানে পাহাড়ী কিনৌৰী ভাষাক হিন্দী ভাষাৰ উপভাষা হিচাপে নথিভুক্ত কৰা হয়, যদিও এই দুই ভাষা কোৱা লোকে ইজনে সিজনক সহজে বুজিব নোৱাৰে।

বৰ্তমানে পাহাড়ী কিনৌৰীক আনুষ্ঠানিক স্বীকৃতি প্ৰদান কৰাৰ কোনো প্ৰস্তাৱ নাই।

## তথ্য সংগ্ৰহ

* 

শ্ৰেণী: ভাৰতৰ ভাষা
শ্ৰেণী: ভাষা
কুলূঈ

**কুলূঈ** বা **কুলৱী** (টাকৰী লিপিত: ) এটি পশ্চিমীয়া পাহাড়ী ভাষা যি ভাৰতৰ হিমাচল প্ৰদেশ ৰাজ্যত ঘাইকৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

## ধ্বনিতত্ত্ব

### ব্যঞ্জনধ্বনি

## লিপি
এই ভাষা টাকৰী লিপিত লিখা হয়।
alt=|left|thumb|কুলূঈ ভাষাত লিখা লেখ (টাকৰী লিপি ব্যৱহাৰ কৰি)

## স্থিতি
কুলূঈ ভাষাক অনেকে পাহাড়ী বা হিমাচলীও আখ্যা দিয়ে। এই ভাষাৰ কোনো আনুষ্ঠানিক স্বীকৃতি নাই। ইউনেস্ক'ই এই ভাষাক 'নিশ্চিতভাৱে লুপ্তপ্ৰায়' ভাষাৰ তালিকাত ৰাখিছে, যাৰ অৰ্থ হ'ল, কুলূঈ শিশুৱে এই ভাষাক মাতৃভাষা হিচাপে নিশিকা হৈছে।

## টোকা

## গ্ৰন্থৰ তালিকা

* 
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ভাষা
বিশ্ব যক্ষ্মা দিৱস

**বিশ্ব যক্ষ্মা দিৱস** বা **বিশ্ব যক্ষ্মা ৰোগ দিৱস** হৈছে যক্ষ্মা ৰোগৰ (TB) বিশ্বব্যাপী মহামাৰীৰ বিষয়ে জনসচেতনতা গঢ়ি তোলা আৰু এই ৰোগ নিৰ্মূলৰ প্ৰচেষ্টাৰ বাবে প্ৰতি বছৰে ২৪ মাৰ্চত পালন কৰা এক আন্তৰ্জাতিক দিৱস। ২০১৮ চনত সমগ্ৰ বিশ্বত এক কোটি লোক এই ৰোগত আক্ৰান্ত হৈছিল, আৰু ১৫ লাখ লোক মৃত্যুমুখত পৰিছিল, ইয়াৰ বেছিভাগেই লোকেই আছিল নিম্ন আৰু মধ্যবিত্ত দেশৰ লোক। ইয়াৰ ফলত ই কোনো সংক্ৰামক ৰোগৰ বাবে হোৱা মৃত্যুৰ এটা প্ৰধান কাৰণ স্বৰূপ হৈ পৰে।

বিশ্ব যক্ষ্মা দিৱস হৈছে বিশ্ব স্বাস্থ্য সংস্থায়ে পালন কৰা বিশ্বৰ স্বাস্থ্যৰ লগত জড়িত ১১ টা চৰকাৰী দিৱস আৰু কাৰ্যসূচীৰ অন্যতম। বাকীকেইটা হ’ল বিশ্ব হেপাটাইটিছ দিৱস, বিশ্ব ৰোগ প্ৰতিৰোধক সপ্তাহ, বিশ্ব স্বাস্থ্য দিৱস, বিশ্ব ধঁপাতবিৰোধী দিৱস, বিশ্ব এইড্‌ছ দিৱস, বিশ্ব ৰক্তদাতা দিৱস, বিশ্ব মেলেৰিয়া দিৱস, বিশ্ব চগাছ ৰোগ দিৱস, বিশ্ব ৰোগী সুৰক্ষা দিৱস আৰু বিশ্ব জীৱাণুৰোধী সজাগতা সপ্তাহ।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:দিৱসসমূহ
অসিক্নী

**অসিক্নী** () হৈছে হিন্দু পৌৰাণিক কাহিনীত উল্লিখিত এগৰাকী দেৱী। তেওঁক পঞ্চজনী আৰু বিৰাণী বুলিও কোৱা হয়। পৌৰাণিক কাহিনী অনুসৰি তেওঁ দক্ষৰ পত্নী। বেছিভাগ শাস্ত্ৰতে তেওঁক ৬০০০ পুত্ৰ আৰু ৬০ কন্যা সন্তানৰ মাতৃ বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে। 

## ব্যুৎপত্তি আৰু উপনাম
সংস্কৃত শব্দ "असिक्नी"ৰ অৰ্থ হৈছে 'আন্ধাৰ' বা 'ৰাতি'; ইয়াৰ দ্বাৰা "মহিলাৰ অৱসৰ বিনোদনৰ কোঠাত উপস্থিত থকা এগৰাকী ছোৱালী"কো বুজোৱা হ'ব পাৰে। চেনাব নদীৰ বৰ্ণনাৰ বাবে ঋকবেদত (প্ৰায় ১৫০০ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব) এই শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে।

তেখেতক পিতৃৰনামেৰে "পাঞ্চজনী" আৰু "বিৰাণী" বুলিও জনা যায়।

## কিংবদন্তী
### জন্ম
তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃৰ বিষয়ে বিভিন্ন পুৰাণত বেলেগ বেলেগ ধৰণে উল্লেখ আছে। 

দেৱী-ভাগৱত পুৰাণ, কালিকা পুৰাণ, গৰুড় পুৰাণ, আৰু ব্ৰহ্ম পুৰাণত অসিক্নীৰ জন্ম ব্ৰহ্মাৰ বাওঁহাতৰ বুঢ়া আঙুলিৰ পৰা হোৱা বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে। ভাগৱত পুৰাণ আৰু শিৱ পুৰাণৰ মতে, তেওঁ প্ৰজাপতি পঞ্চজনৰ কন্যা আছিল। 

ব্ৰহ্ম পুৰাণ, ব্ৰহ্মাণ্ড পুৰাণ, বায়ু পুৰাণ, কালিকা পুৰাণ, কুৰ্ম পুৰাণ, পদ্ম পুৰাণ, গৰুড় পুৰাণ, আৰু শিৱ পুৰাণত তেওঁক... প্ৰজাপতি বিৰাণৰ কন্যা বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে।

### বিবাহ
বিষয়বস্তুৰ বিস্তৃত বৰ্ণনাৰ ক্ষেত্ৰত বায়ু পুৰাণ, ভাগৱত পুৰাণ, আৰু ব্ৰহ্ম পুৰাণ উল্লেখযোগ্য।

ব্ৰহ্মাই দক্ষক ব্ৰহ্মাণ্ডক জনবসতিপূৰ্ণ কৰিবলৈ সত্তা সৃষ্টিৰ দায়িত্ব দিছিল; তেওঁ মনৰ পৰা দেৱতা, ঋষি, অসুৰ, যক্ষ আৰু ৰাক্ষস সৃষ্টি কৰিছিল, কিন্তু এইক্ষেত্ৰত তেওঁ অধিক সফল হ'ব নোৱাৰিলে। কঠোৰ তপস্যাৰ পিছত বিষ্ণুৱে অসিক্নীক তেওঁৰ পত্নী হিচাপে অনুমতি দিয়ে আৰু দুয়োকে সহবাসৰ বাবে আহ্বান জনায়।
## সন্তান-সন্ততি
তেওঁলোকৰ মিলনৰ জৰিয়তে অসংখ্য সন্তানৰ জন্ম হয়। ব্ৰহ্মাণ্ড পুৰাণ, ভাগৱত পুৰাণ, লিংগ পুৰাণ, গৰুড় পুৰাণ, কুৰ্ম পুৰাণ, শিৱ পুৰাণ, বিষ্ণু পুৰাণ, পদ্ম পুৰাণ, আৰু ব্ৰহ্ম পুৰাণত এই সম্পৰ্কে একেখিনি কথাকে উল্লেখ কৰা হৈছে।

দক্ষ আৰু অসিক্নীয়ে প্ৰথমে পাঁচ হাজাৰ পুত্ৰ সন্তান জন্ম দিয়ে, যিসকল হাৰ্যস্বস নামেৰে জনাজাত। তেওঁলোকে পৃথিৱীখনত জনবসতি স্থাপন কৰিবলৈ আগ্ৰহী আছিল যদিও নাৰদৰ পৰামৰ্শ অনুসৰি, ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে লৌকিক বিষয়বোৰ আৱিষ্কাৰ কৰিবলৈ লয় আৰু কেতিয়াও ঘূৰি নাহে। দক্ষ আৰু অসিক্নিয়ে পুনৰ আৰু এহেজাৰ পুত্ৰ (সবলস্ব) জন্ম দিয়ে, যিসকলক জন্মদিয়াৰ উদ্দেশ্য একেই আছিল। নাৰদে তেওঁলোককো একেই পাঠ পঢ়োৱাত ক্ৰোধিত হৈ দক্ষই নাৰদক চিৰন্তন বিচৰণকাৰী হৈ থাকিবলৈ বুলি অভিশাপ দিলে। এইবাৰ তেওঁ আৰু অসিক্নীয়ে ষাঠিগৰাকী কন্যা সন্তান জন্ম দিয়ে। তেওঁলোকৰ বিবাহ হয় বিভিন্ন ঋষি আৰু দেৱতাৰ সৈতে আৰু তেওঁলোকৰ পৰা বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ জীৱৰ জন্ম হয়।

শিৱ পুৰাণত উল্লেখ কৰা হৈছে যে শিৱই নিজেই অসিক্নীৰ গৰ্ভৰ পৰা পুনৰ্জন্ম লাভ কৰিছিল; এই সময়ছোৱাত অসিক্নীক সকলো দেৱতাই বহুলভাৱে সন্মান আৰু প্ৰশংসা কৰিছিল। দশম মাহত অসিক্নিয়ে সতীক জন্ম দিয়ে; দুয়োৱে সতীৰ ভালদৰে যত্ন লয়।

## তথ্যসূত্ৰ

## টোকা

শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
ভূৰাগাঁও মহাবিদ্যালয়

মৰিগাঁও জিলাৰ উচ্চ শিক্ষাৰ অন্যতম কেন্দ্ৰস্থল হ’ল **ভূৰাগাঁও মহাবিদ্যালয়**। মহাবিদ্যালয়খনি ১৯৮৮ খ্ৰীষ্টাব্দত স্থাপিত কৰা হৈছিল। এইখন মহাবিদ্যালয় গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ স্বীকৃত প্ৰাপ্ত।
## ভূগোল
ভূৰাগাঁও মহাবিদ্যালয়, মৰিগাঁও জিলাৰ অন্তৰ্গত ভূৰাগাঁও ৰাজহ চক্ৰৰ গ্ৰাম্য আৰু বানপ্ৰৱণ অঞ্চলত অৱস্থিত। জিলা সদৰৰ পৰা প্ৰায় ২০ কিলোমিটাৰ উত্তৰে আৰু ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ পৰা ৩০০ মিটাৰ দূৰত্বত দক্ষিণ দিশত এই মহাবিদ্যালয়খন অৱস্থিত। মৰিগাঁৱৰ জিলা সদৰৰ পৰা বহু দূৰত থকাৰ পাছতো ভূৰাগাঁও মহাবিদ্যালয়খনে অঞ্চলটোৰ এক প্ৰধান শিক্ষানুষ্ঠান হিচাপে নিজকে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছে।

## ইতিহাস
ভূৰাগাঁও মহাবিদ্যালয়, মৰিগাঁও জিলাৰ ভূৰাগাঁও চহৰত অৱস্থিত এক শিক্ষানুষ্ঠান। 
উক্ত অঞ্চলটোৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক মানসম্পন্ন উচ্চ শিক্ষা প্ৰদানৰ লক্ষ্যৰে ১৯৮৮ চনত প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল। 

বৃহত্তৰ ভূৰাগাঁও অঞ্চলৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ বাবে মৰিগাঁও জিলাৰ আন আন মহাবিদ্যালয়সমূহলৈ যোৱাটো প্ৰায় অসম্ভৱ আছিল আৰু যাতায়াত-যোগাযোগৰ ক্ষেত্ৰতো যথেষ্ট বাধা আছিল। এই সকলোবোৰ বিপৰ্যয় নাশ কৰিবলৈ ইচ্ছুক কেইজনমান মানুহ, তাৰে ভিতৰত শিক্ষাবিদ, চৰকাৰী চাকৰিয়াল, সমাজকৰ্মীসকল ওলাই আহিল আৰু ১৯৮৮ চনৰ ২০ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে হৰিচৰণ চৰকাৰ উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ চৌহদত প্ৰথমখন সভা অনুষ্ঠিত কৰে। তেতিয়াৰ লাহৰীঘাট বিধানসভা সমষ্টিৰ যুৱ বিধায়ক - আব্দুল জলিল, ভূৰাগাঁও হিন্দী প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ প্ৰয়াত ঁনৰেশ্বৰ শইকীয়া, আৰু অন্যান্যৰ উদ্যোগত অনুষ্ঠিত সভাখনত ভূৰাগাঁও, গেৰুৱা, জাপৰী, সোণডোবা, পাভকাটি, নিজ-চহৰীয়া, বানমুৰি, তপাতলা, বৰালিমাৰী ইত্যাদি বিভিন্ন অঞ্চলৰ পৰা অহা ৫০০ৰো অধিক ৰাইজৰ উপস্থিতি পঞ্জীয়ন কৰা হয়।

প্ৰথমখন সংগঠিত ৰাজহুৱা সভাত, ভূৰাগাঁৱত তাৎক্ষণিকভাৱে ডিগ্ৰী কলেজ স্থাপনৰ প্ৰস্তাৱ দিয়া হৈছিল আৰু এখন পৰিচালনা কৰা হৈছিল, যাৰ সবিশেষ তলত দিয়া ধৰণৰ: সভাপতি: প্ৰয়াত উপেন্দ্ৰ নাৰায়ণ সিং, উপ-সভাপতি: আনন্দ মোহন, সম্পাদক: প্ৰয়াত মোঃ আব্দুল জলিল, যুটীয়া সম্পাদক: শ্ৰী মানবেন্দ্ৰ সাহা। শাসকীয় মণ্ডলীৰ আন ২০জন সদস্যও আছিল যিসকলক সৰ্বসন্মতিক্ৰমে নিৰ্বাচিত কৰা হৈছিল। তাৰ লগে লগে ১৯৮৮ চনৰ ২০ ফেব্ৰুৱাৰীত মহাবিদ্যালয়খন উদ্বোধন কৰা হয়, আৰু ৬জন ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ সৈতে টিনৰ চালি আৰু বাঁহৰ বেৰৰ তলত হৰিচৰণ চৰকাৰ এইচ এছ স্কুলৰ চৌহদৰ ভিতৰত প্ৰাৰম্ভিক শ্ৰেণী গ্ৰহণ কৰা হয়। বহু অসুবিধাৰ সৈতে যাত্ৰা আগবঢ়াই নিয়া হ’ল।

## বিভাগ
কলেজখনৰ এটা বিস্তৃত চৌহদ আছে য’ত অত্যাধুনিক আন্তঃগাঁথনিৰ সুবিধা যেনে পুথিভঁৰাল, কম্পিউটাৰ লেব, বিজ্ঞান লেব, প্ৰেক্ষাগৃহ, ক্ৰীড়াৰ সুবিধা আছে।পুথিভঁৰালটোত কিতাপৰ লগতে আলোচনী, সাময়িকী আদি আছে। শিক্ষণ আৰু গৱেষণাৰ সুবিধাৰ বাবে কম্পিউটাৰ লেবসমূহত শেহতীয়া প্ৰযুক্তি আৰু চফটৱেৰ সজ্জিত কৰা হৈছে। 

বিভাগসমূহ হ'ল; 
* অসমীয়া
* অৰ্থনীতি
* শিক্ষা
* ইংৰাজী
* ভূগোল
* হিন্দী
* বুৰঞ্জী
* ৰাজনীতি বিজ্ঞান

## সন্দৰ্ভ

শ্ৰেণী:অসমৰ মহাবিদ্যালয়সমূহ
ত্ৰিপুৰ সুন্দৰী

**ত্ৰিপুৰ সুন্দৰী** () এগৰাকী হিন্দু দেৱী। ৰাজাৰাজেশ্বৰী, শোদাশী, কামাক্ষী, ললিতা আদি নামেৰেও তেওঁ পৰিচিত। পৰম দেৱী মহাদেৱীৰ এটা প্ৰধান স্বৰূপ হিচাপে তেওঁৰ পূজা কৰা হয়। হিন্দু ধৰ্মত দেৱীমুখী সম্প্ৰদায়ৰ মাজত প্ৰধানকৈ শক্তিবাদত এই দেৱীৰ পূজা হয়। দশ মহাবিদ্যাৰ ভিতৰতো তেওঁ অন্যতম। বহু শাক্ত গ্ৰন্থত তেওঁ বিভিন্ন নামেৰে উল্লেখ আছে। এই সমূহৰ ভিতৰত ললিতা, সহস্ৰনামা, সৌন্দৰ্য লহৰী আটাইতকৈ জনপ্ৰিয়। ব্ৰহ্মমাণ্ড পুৰাণৰ ললিতোপাখ্যানত তেওঁক আদি পৰশক্তি বুলি জনা যায়। 

শক্তি ধৰ্মৰ শ্ৰীকুল পৰম্পৰা অনুসৰি ত্ৰিপুৰ সুন্দৰী মহাবিদ্যাৰ ভিতৰত অগ্ৰণী, হিন্দু ধৰ্মৰ পৰম দেৱত্ব আৰু লগতে শ্ৰীবিদ্যাৰ প্ৰাথমিক দেৱী। ত্ৰিপুৰ উপনিষদে তেওঁক বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ চূড়ান্ত শক্তি হিচাপে স্থান দিছে। ব্ৰহ্মা, বিষ্ণু আৰু শিৱৰো উৰ্দ্ধত থাকি পালন কৰ্তা স্বৰূপে তেওঁক পৰম চেতনা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

## ব্যুৎপত্তি আৰু নামকৰণ
ত্ৰিপুৰ শব্দৰ অৰ্থ তিনি নগৰ বা তিন জগত, সুন্দৰী মানে ধুনীয়া নাৰী। অৰ্থাৎ ত্ৰিপুৰ সুন্দৰী মানে ত্ৰিজগতৰ আটাইতকৈ ধুনীয়া নাৰী। তেওঁক ত্ৰিপুৰ বুলি কোৱা হয় কাৰণ ই ত্ৰিভুজৰ সৈতে মিল থকা যি নেকি যোনিৰ প্ৰতীক আৰু তেওঁৰ এক বৃত্তাকাৰক্ষেত্ৰ গঠন কৰে। তেওঁৰ মন্ত্ৰত তিনিটা আখৰৰ থুপ থকাৰ বাবেও তেওঁক ত্ৰিপুৰ বুলি জনা যায়। আকৌ ব্ৰহ্মা, বিষ্ণু আৰু শিৱ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ সৃষ্টিকৰ্তা, সংৰক্ষক আৰু ধ্বংসকাৰী হিচাপে প্ৰকাশ পোৱাৰ বাবেও তেওঁক ত্ৰিপুৰ বুলি কোৱা হয়।
## ইতিহাস আৰু পৰমপাৰা
শ্ৰীকুল (শ্ৰীৰ পৰিয়াল) পৰম্পৰা (সম্প্ৰদায়)ত ললিতা-ত্ৰিপুৰ সুন্দৰী দেৱীৰ ৰূপত দেৱীৰ ওপৰত পূজা কেন্দ্ৰীভূত কৰা হৈছে। সপ্তম শতিকাৰ পিছতেই শ্ৰীকুল দক্ষিণ ভাৰতত এক শক্তিত পৰিণত হয় আৰু আজি ই দক্ষিণ ভাৰতৰ অঞ্চল যেনে কেৰালা, তামিলনাডু আৰু শ্ৰীলংকাৰ তামিল অঞ্চলত প্ৰচলিত শক্তিবাদৰ প্ৰচলিত ৰূপ।

শ্ৰীকুলৰ আটাইতকৈ পৰিচিত ভাগটো হৈছে শ্ৰীবিদ্যা, ই "শাক্ত তান্ত্ৰিক ধৰ্মৰ অন্যতম প্ৰভাৱশালী আৰু ধৰ্মতত্ত্বৰ অত্যাধুনিক আন্দোলন।" ইয়াৰ কেন্দ্ৰীয় প্ৰতীক শ্ৰীচক্ৰ সম্ভৱতঃ হিন্দু তান্ত্ৰিক পৰম্পৰাৰ সকলোতকৈ বিখ্যাত দৃশ্যমান প্ৰতিচ্ছবি। ইয়াৰ সাহিত্য আৰু অনুশীলন আন যিকোনো শাক্ত সম্প্ৰদায়তকৈ অধিক পদ্ধতিগত বুলি কোৱা হয়।

শ্ৰীবিদ্যাই দেৱীক বহুলাংশে "সৌম আৰু সুন্দৰ [সৌন্দৰ্য]" ৰূপত প্ৰতিষ্ঠা কৰে (কালিকুলে "উগ্ৰ আৰু ভয়ংকৰ" দেৱী ৰূপ যেনে কালি বা দুৰ্গাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়াৰ বিপৰীতে)। তদুপৰি শ্ৰীকুলৰ সাধনাত দেৱীৰ প্ৰতিটো দিশ (সেয়া মাৰাত্মক হওক বা সৌম্য হওক) ললিতাৰ সৈতে চিনাক্ত কৰা হয়।

শ্ৰীকুলৰ নিপুণসকলে বেছিভাগ সময়তে ললিতাক বিমূৰ্ত শ্ৰীচক্ৰযন্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰি পূজা কৰে, যিটোক তেওঁৰ সূক্ষ্ম ৰূপ হিচাপে গণ্য কৰা হয়। শ্ৰীচক্ৰক দৃশ্যগতভাৱে হয় দ্বিমাত্ৰিক চিত্ৰ হিচাপে (সেয়া পূজাৰ আচাৰ-অনুষ্ঠানৰ অংশ হিচাপে সাময়িকভাৱে অংকন কৰা, বা স্থায়ীভাৱে ধাতুত খোদিত কৰা হ'ব পাৰে) বা শ্ৰীমেৰু নামেৰে জনাজাত ত্ৰিমাত্ৰিক, পিৰামিডৰ দৰে ৰূপত দেখুৱাব পাৰি। 

শ্ৰীবিদ্যা পৰম্পৰাক আৰু অধিক ব্যাপকভাৱে দুটা ধাৰাত বিভক্ত কৰিব পাৰি, কৌল (এটা বামমাৰ্গ প্ৰথা) আৰু সময় (এটা দক্ষিণমাৰ্গ প্ৰথা)। কৌল বা কৌলাচৰ প্ৰথমবাৰৰ বাবে অষ্টম শতিকাত মধ্য ভাৰতত এক সুসংহত আচাৰ-ব্যৱহাৰ ব্যৱস্থা হিচাপে আবিৰ্ভাৱ হৈছিল, আৰু ইয়াৰ আটাইতকৈ পূজনীয় তত্ত্ববিদ হৈছে ১৮ শতিকাৰ দাৰ্শনিক ভাস্কৰাৰায়, যাক বহুতে "শাক্ত দৰ্শনৰ শ্ৰেষ্ঠ প্ৰতিষ্ঠাক" বুলি গণ্য কৰে। philosophy."

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
ছেইলাম নৃত্য

**ছেইলাম নৃত্য** ()  মিজো জনগোষ্ঠীৰ পাৰম্পৰিক লোক নৃত্য৷ এই নৃত্যই মনৰ আনন্দ আৰু উল্লাস প্ৰদৰ্শন কৰে৷ বাঁহৰ চুঙাৰ পেঁপা আৰু ঢোলৰ ছেঁৱত এই নাচ পৰিৱেশন কৰা হয়৷
এই নৃত্য “চাপচাৰ কুট’’ উৎসৱৰ সময়ত পৰিৱেশন কৰা হয়। এই নৃত্যত পুৰুষ আৰু মহিলাই বৃত্তাকাৰে থিয় হৈ পৰিৱেশন কৰে। নাৰী আৰু পুৰুষ ইজনে সিজনৰ পিছত থিয় হৈ একেলগে এটা বৃত্ত গঠন কৰে। ইজনে সিজনক কান্ধ আৰু কঁকালত ধৰি সমবেত সংগীত গায় আৰু তাৰ ছন্দত দোল খাই খাই নাচে। বাদ্যযন্ত্ৰ হিচাপে ঢোল আৰু গং(পেঁপা) ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

ছেইলাম’ৰ উৎপত্তি ১৯০০ চনৰ পিছত ‘Puma Zai’ নামেৰে জনাজাত গীতৰ লগত নচা হৈছিল যি ‘Tlanglam’ নামেৰে জনাজাত হৈছিল। আনন্দ আৰু উল্লাসৰ মনোভাৱক মূৰ্ত কৰি তোলা নৃত্য। “Chheih hla’’ নামৰ গীত এটাৰ সংগীতত পৰিৱেশন কৰা হয় বাবে ইয়াৰ নাম ছেইহ্ লাম।

ছেইলাম যিহেতু মিজো জনগোষ্ঠীৰ লোকনৃত্য, ই ত্ৰিপুৰাত বাস কৰা মিজো লোকসকলেও পাৰম্পৰিক ৰীতিৰে পৰিৱেশন কৰে৷ এই নৃত্য “চাপচাৰকূট’’ নামে উৎসৱৰ লগত নচা হয়৷ ’ছেই’ এক মনৰ আনন্দ প্ৰকাশক ধ্বনি৷ লাম মানে নৃত্য৷ মুখেৰে ছেই ছেই বুলি নৃত্য কৰাই ছেইলাম নৃত্য৷ আগতে ইয়াক ৰজাৰ আগত পৰিৱেশন কৰা হৈছিল; আজিকালি যিকোনো আনন্দমুখৰ অনুষ্ঠানতে নচা হয়৷

## শৈলী
যুৱক-যুৱতীসকলে নৃত্যস্থলীত প্ৰৱেশ কৰি বৃত্তাকাৰে ঘূৰি ঘূৰি হাততালি দি গান গাই থাকে৷ তাৰ মাজৰ পৰা হঠাৎ এজন যুৱক বৃত্তৰ মাজত সোমাই আঁঠু ভাঙি বহি দুহাত প্ৰসাৰিত কৰি মুখেৰে ছেই ছেই শব্দ কৰি নাচিবলৈ ধৰে৷ কেতিয়াবা এখন হাত, কেতিয়াবা দুখন হাত আন্দোলিত কৰি শৰীৰটো বিভিন্ন ধৰণে ভাঙি ভাঙি মাজে মাজে সামান্য জঁপিয়াই নাচি থাকে৷ ইয়াৰ পিছত আন এটি দিশৰ পৰা আন এজন যুৱক একেই ধৰণে সোমাই আহি নাচিবলৈ ধৰে৷ নাচ চলি থকা অৱস্থাতেই বহাৰ পৰাই এজনী যুৱতীক টানি কাষলৈ নিয়ে৷ তায়ো চৰাইয়ে পাখি মেলাৰ দৰে দুহাত মেলি নাচে৷ এইদৰে কিছুসময় নচাৰ পাছত প্ৰথম যুৱকজন বহি যায় আৰু আন এজন যুৱকে আন এজনী ছোৱালী আনি একেই ধৰণে নৃত্য কৰে৷ এইদৰে এজন এজনকৈ সকলোৱে একোজনী ছোৱালী আনি বৃত্তৰ মাজত আধা বহি নৃত্য কৰাৰ সময়ত বাকীসকলে বৃত্তাকাৰে থাকি হাতচাপৰি বজাই উৎসহ দি থাকে৷

এই নৃত্যত আনন্দোচ্ছাস প্ৰকাশেই মূল লক্ষ্য৷ ইয়াৰ আন এক বৈশিষ্ট্য হ’ল, যুৱকসকলৰ মনোৰম দেহভংগীমা প্ৰদৰ্শন৷
## তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোক-নৃত্য
হেমা চৌধুৰী

**হেমা চৌধুৰী** ()এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী৷ তেওঁক “দূৰ্গা প্ৰভা’’ নামেৰেও জনা যায়৷ তেওঁ প্ৰধানকৈ কানাড়া, তেলেগু, মালয়ালম আৰু তামিল কথাছবিত অভিনয় কৰিছে। ১৯৭৬ চনত তেলেগু ছবি “পেল্লী কানি পেল্লী’’ত মুখ্য অভিনেত্ৰী হিচাপে অভিনয় জীৱন আৰম্ভ কৰি ১৯৮০ চনত সহযোগী চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে৷ 

“বিজয়া বাণী’’, “শুভাষয়া’’, “দীপা’’, “গালি মাথু’’ আৰু “নী বৰেদা কদাম্বৰী’’ আদি কানাড়া ছবিত তেওঁ নেতিবাচক চৰিত্ৰত মনপৰশা অভিনয় কৰিছিল৷ তেওঁৰ তামিল ছবিসমূহৰ ভিতৰত কে. বালাচন্দ পৰিচালিত “মনমাধা লীলাই’’(১৯৭৬ চনৰ ছবি)ত অভিনেতা কমল হাছানৰ বিপৰীতে কৰা অভিনয় আটাইতকৈ উল্লেখযোগ্য। ১৫০ খনতকৈও অধিক ছবিত অভিনয় কৰা হেমাক দক্ষিণ ভাৰতীয় চিনেমাৰ অন্যতম জনপ্ৰিয় চৰিত্ৰ শিল্পী হিচাপে গণ্য কৰা হয়।

বহু বিখ্যাত শিল্পীৰ সৈতে হেমা চৌদহুৰীয়ে সহ অভিনয় কৰিছে৷ তাৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্যসকল হ’ল, এন টি ৰামা ৰাও, ড. ৰাজকুমাৰ, ড. বিষ্ণুবৰ্ধন, কল্যাণ কুমাৰ, ৰাজেশ(কানাড়া অভিনেতা), কৃষ্ণম ৰাজু, কৃষ্ণ, অম্বৰীশ, কমল হাছান, চিৰঞ্জীৱী, মোহন বাবু, অনন্ত নাগ, শংকৰ নাগ, লোকেশ, শ্ৰীনাথ, মালয়ালম ছুপাৰ ষ্টাৰ প্ৰেম নাজিৰ, শিৱৰাজ কুমাৰ, অৰ্জুন সৰ্জা, ৰবিচন্দ্ৰন আৰু টাইগাৰ প্ৰভাকৰ, বি. সৰোজা দেৱী, অঞ্জলি দেৱী, যমুনা, জয়ন্তী(অভিনেত্ৰী), ভাৰতী বিষ্ণুবৰ্ধন, কল্পনা(কানাড়া অভিনেত্ৰী), শৰদা(অভিনেত্ৰী), জয়াপ্ৰদা, শ্ৰীদেৱী, কে. আৰ বিজয়া, লক্ষ্মী, জয়মলা, আৰথী, মঞ্জুলা আৰু পদ্মপ্ৰিয়া আৰু অন্যান্য।

অভিনয়ৰ উপৰিও হেমা চৌধুৰী এগৰাকী নিপুণ কুচিপুড়ী নৃত্যশিল্পী আৰু নৃত্যত তেওঁৰ গুৰু আছিল গুৰু ভেম্পতী চিন্না সত্যম৷ গুৰুৰ সৈতে হেমাই সমগ্ৰ বিশ্বতে ৭০০ৰো অধিক অনুষ্ঠানত অভিনয় কৰিছে। নৃত্যৰ দক্ষতাৰ বাবে তেওঁ “পেনোৰামা বঁটা’’ লাভ কৰিছে। “ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা’’ সমিতিয়ে তেওঁক তিনি বছৰৰ বাবে “বিচাৰক পেনেল’’ৰ এজন হিচাপে নিৰ্বাচিত কৰা হৈছে।
## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
হেমাৰ জন্ম হৈছিল অন্ধ্ৰপ্ৰদেশত৷ তেওঁৰ মাক জনপ্ৰিয় মহিলা ডাবিং শিল্পী তথা তেলেগু ছবিৰ অভিনেত্ৰী ব্ৰুণ্ডাভানা চৌধাৰী। হেমাই চেন্নাই ফিল্ম ইনষ্টিটিউটৰ পৰা ৰাজনী কান্ত আৰু অন্যান্য বহুতৰ সৈতে স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।

## কৃতিত্ব
অভিনয়ৰ পাঠ্যক্ৰম সম্পূৰ্ণ কৰাৰ পিছত ১৯৭৬ চনত অধিৰাজ আনন্দ মোহনৰ পৰিচালনাত নিৰ্মিত “পেল্লী কানি পেল্লী’’ ছবিখনত তামিল অভিনেতা শ্ৰীধৰৰ বিপৰীতে হেমাই নিজৰ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰে আৰু কমল হাছানৰ ব্লকবাষ্টাৰ তামিল ছবি “মনমাধা লীলাই (১৯৭৬ ছবি)ত নায়িকাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে৷
তেওঁৰ প্ৰথম কানাড়া ছবি আছিল “বিজয়া বাণী’’(১৯৭৬), যত তেওঁ দ্বিতীয় মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল আৰু তাৰ পিছত “শুভাষয়া’’, “দেৱৰা দুদ্দু’’, “বংশ জ্যোতি’’ আৰু “দীপা’’। হেমাই “বাংগাৰু মণিষী (১৯৭৭), “নিজাম(১৯৭৮), “কোট্টা আল্লুডু’’(১৯৭৯) আদি তেলেগু ছবিতো কাম কৰিছিল। “গালি মাথু’’(১৯৮১) ছবিখনত ধূসৰ ৰঙৰ ছাঁ থকা চৰিত্ৰ এটাৰ সাহসী চিত্ৰণে তেওঁক সকলোৰে বাবে ঘৰুৱা যেন কৰি তুলিছিল। তেতিয়াৰ পৰাই কানাড়া চিনেমাৰ সকলো ডাঙৰ পৰিচালক আৰু অভিনেতাৰ সৈতে সহযোগী অভিনেত্ৰী হিচাপে ১৫০খনতকৈও অধিক ছবিত অভিনয় কৰে।

হেমাই তেওঁৰ প্ৰতিখন ছবি সম্পূৰ্ণ হোৱাৰ পিছত সমগ্ৰ দেশৰ হিন্দু দেৱী মন্দিৰত ৰেচম শাৰী আগবঢ়োৱাৰ প্ৰথা অনুসৰণ কৰে।

হেমাই তেওঁ কৰা নেতিবাচক সহ অভিনয়ৰ বাবে “Innovative Film Award’’ লাভ কৰাৰ উপৰি আন বহুতু বঁটা-সন্মান লাভ কৰে৷ 
## তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:নৃত্যশিল্পী
শ্ৰেণী:তেলেগু চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:তামিল চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:কানাড়া চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:মালয়ালম চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
বেগম ছমৰু

**জোৱানা নোবিলিছ ছম্ব্ৰে ** (; জনপ্ৰিয় নাম: বেগম ছমৰু; জন্ম: ফাৰ্জানা জেব উন-নিচা; প্ৰায় ১৭৫৩– ২৭ জানুৱাৰী ১৮৩৬) a convert Catholic Christian এগৰাকী ধৰ্মান্তৰিত কেথলিক খ্ৰীষ্টান আৰু দৰবাৰী নাচনী হিচাপে কৰ্মজীৱন  আৰম্ভ কৰে। তেওঁ ১৮ শতিকাত ভাৰতত জন্মগ্ৰহণ কৰে আৰু শেষত মীৰাটৰ ওচৰৰ সৰু ৰাজকীয় প্ৰদেশ সৰধানাৰ শাসক হয়। তেওঁৰ স্বামী, ইউৰোপীয় ভাড়াতীয়া প্ৰশিক্ষিত সেনা ৱালটাৰ ৰেইনহাৰ্ড ছম্ব্ৰেৰ পৰা উত্তৰাধিকাৰী সূত্ৰে লাভ কৰা প্ৰশিক্ষণপ্ৰাপ্ত ভাড়াতীয়া সেনাবাহিনীৰ মুৰব্বী আছিল। এই ভাড়াতীয়া সেনাবাহিনীত আছিল ইউৰোপীয় আৰু ভাৰতীয় উভয় ব্যক্তয়ে আছিল। ১৮ আৰু ১৯ শতিকাৰ ভাৰতত সৰধনা প্ৰদেশ শাসন কৰাৰ বাবে তেওঁক ভাৰতৰ একমাত্ৰ কেথলিক শাসক হিচাপেও গণ্য কৰা হয়।

বেগম ছমৰু আছিল অপৰিসীম ধনী, কিন্তু মৃত্যু হৈছিল কোনো উত্তৰাধিকাৰী নোহোৱাকৈ। ১৯২৩ চনত তেওঁৰ উত্তৰাধিকাৰ প্ৰায় ৫৫.৫ মিলিয়ন গোল্ড মাৰ্ক আৰু ১৯৫৩ চনত ১৮ বিলিয়ন ডাচ্চ মাৰ্ক বুলি মূল্যায়ন কৰা হৈছিল। *Reinhards Erbengemeinschaft* নামৰ এটা সংস্থাই এতিয়াও উত্তৰাধিকাৰৰ সমস্যা সমাধানৰ বাবে চেষ্টা চলাই আছে। 
## জীৱন
বেগম ছমৰু আছিল অস্বাভাৱিক ব্যতিক্ৰমী নেতৃত্ব দিব পৰা ক্ষমতা বিশিষ্ট। তেওঁ একাধিকবাৰ নিজৰ সৈন্যৰ নেতৃত্ব দিছিল। তেওঁক কাশ্মীৰী মূলৰ বুলি ভবা হয়। 

জোহান লেল নামৰ লেখক এজনে ‘বেগম ছমৰু - ফেডেড প'ৰ্ট্ৰেইট ইন এ গিল্ডেড ফ্ৰেম’ শীৰ্ষক গ্ৰন্থত লিখিছে যে কিশোৰ বয়সৰ আৰম্ভণিতে ভাৰতত কাম কৰি থকা লাক্সেমবাৰ্গৰ এজন ভাড়াতীয়া সৈনিক ৱালটাৰ ৰেইনহাৰ্ড ছম্ব্ৰেক বিয়া কৰায় বা বা তেওঁৰ লগত একেলগে থাকিবলৈ আৰম্ভ কৰে। ৪৫ বছৰীয়া ইউৰোপীয় ভাড়াতীয়া সৈনিক ৱালটাৰ ৰেইনহাৰ্ড ছম্ব্ৰে নিষিদ্ধ পল্লীলৈআহি তেতিয়াৰ ১৪ বছৰীয়া ছোৱালী ফাৰ্জানাৰ মোহত পৰে। 

সৌভাগ্যৰ সন্ধানত সৈনিক ছম্ব্ৰে লক্ষ্ণৌৰ পৰা বেৰেলীৰ ওচৰৰ ৰোহিলখণ্ডলৈ যায়। তাৰ পিছত আগ্ৰা, দীগ আৰু ভাৰতপুৰলৈ গৈ পুনৰ উভতি আহে দোৱাবলৈ। সেইখিনি সময়ত ফাৰ্জানাই তেওঁক বিভিন্ন চক্ৰান্তৰ পৰা সহায় কৰিছিল।
## শাসক
১৭৭৮ চনত স্বামী ৱালটাৰ ৰেইনহাৰ্ডৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ প্ৰিন্সিপালিটিৰ পৰা বেগম ছমৰুৱে বছৰি প্ৰায় ৯০,০০০ পাউণ্ড উপাৰ্জন কৰে। সময়ৰ লগে লগে তেওঁ শক্তিশালী হৈ পৰিছিল আৰু উত্তৰ প্ৰদেশৰ সৰধানাৰ এক বৃহৎ অঞ্চলত শাসন কৰিছিল। তেওঁৰ ইষ্টেটৰ আভ্যন্তৰীণ ব্যৱস্থাপনা অত্যন্ত প্ৰশংসনীয় আছিল। ১৭৮১ চনৰ ৭ মে’ তাৰিখে ৩০ বছৰ বয়সত বেগম ছমৰুক এজন ৰোমান কেথলিক যাজকে জোহানা নোবিলিছক বেপ্তিজিম কৰে। গোটেই জীৱনজুৰি তেওঁৰ মাত্ৰ এজন বন্ধু আছিল, বেগম উমদা, যি সৰধানাৰ আন এটা জাগীৰদাৰ পৰিয়ালৰ সদস্য আছিল। বেগম ছমৰুৰ সৈতে তেওঁৰ বন্ধুত্ব মৃত্যুলৈকে বৰ্তি আছিল। আনকি বেগম উমদাৰ বিয়া হোৱাৰ পাছতো বেগম চামৰুৱে তেওঁক লগ পাবলৈ সময় উলিয়াইছিল। 

## মৃত্যু
১৮৩৭ চনৰ জানুৱাৰী মাহত ৮৫ বছৰ বয়সত তেওঁৰ মৃত্যু হয় আৰু তেওঁৰ সম্পত্তিৰ অধিকাংশই ৱালটাৰ ৰেইনহাৰ্ড ছম্ব্ৰেৰ প্ৰথম পত্নীৰ ফালৰ বংশধৰ ডেভিদ অক্টাৰ্লনি ডাইচ ছম্ব্ৰেক উইল কৰি দিয়ে। তেওঁৰ ৰাজনৈতিক, কূটনৈতিক চতুৰতা আৰু তেওঁৰ প্ৰত্যক্ষ পৰিচালনাত থকা সৈন্যই কৰা গুৰুত্বপূৰ্ণ যুদ্ধৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি বহুতো গল্প আৰু উপন্যাস ৰচনা কৰা হৈছে।

## তথ্যউৎস

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাজকীয় নাৰী
শ্ৰেণী:নৃত্যশিল্পী
পানীমূৰ

**পানীমূৰ** () অসমৰ ডিমা হাছাও জিলাত অৱস্থিত এটি দৰ্শনীয় স্থান। ঠাইখন **পানীমূৰ জলপ্ৰপাত**ৰ বাবে বিখ্যাত, যাক **উত্তৰ-পূবৰ নায়াগ্ৰা** (Niagara of Northeast) বুলিও কোৱা হয়। জলপ্ৰপাতটো কপিলী নদীৰ দ্বাৰা গঠিত হয়। নদীখন শিলাময় ভূখণ্ডৰ ওপৰেৰে বৈ যোৱাৰ ফলত এটা বহল জলপ্ৰপাতৰ সৃষ্টি হয়। ই পৰ্যটক তথা আলোকচিত্ৰ শিল্পীসকলৰ বাবে এক প্ৰধান আকৰ্ষণৰ কেন্দ্ৰবিন্দু।

## ভূগোল
ডিমা হাছাওৰ জিলা সদৰ, হাফলঙৰ পৰা প্ৰায় ১২০ কিলোমিটাৰ (৭৫ মাইল) দূৰত্বত অৱস্থিত, পানীমূৰত বৰাইল পৰ্বতৰ অংশ হিচাপে এক মনোৰম পাহাৰীয়া প্ৰাকৃতিক দৃশ্য দেখা যায়। এই অঞ্চলৰ জলবায়ু অনন্য আৰু ই বৈচিত্ৰ্যময় উদ্ভিদকুল আৰু প্ৰাণীকুলেৰে সমৃদ্ধ। বিশেষকৈ, শৰৎকালত যেতিয়া পানীৰ সোঁত বেছি থাকে তেতিয়া কপিলী নদীখন শিলৰ ওপৰেৰে বৈ যোৱাৰ ফলস্বৰূপে পানীমুৰ জলপ্ৰপাত গঠন হয়।

## পৰ্যটন
ঠাইখন এক জনপ্ৰিয় গন্তব্যস্থান, বিশেষকৈ শীত আৰু বসন্তকালত ইয়াত মনোৰম দৃশ্য, ভ্ৰমণ আৰু বনভোজ উপভোগ কৰিব পাৰি। দৰ্শনাৰ্থীসকলে ইয়াত মাউণ্টেইন ৰিভাৰ ক্ৰছিং, ৱাটাৰফল ৰেপেলিং, ৱাটাৰ ৰাফটিং আৰু নাইট ট্ৰেকিং আদি কাৰ্য্যকলাপ উপভোগ কৰিব পাৰে, যাৰ ফলত ই জিৰণি আৰু দুঃসাহসিক দুয়োটা কামৰ বাবে আদৰ্শ হৈ পৰে।

## পৰিবহণ ব্যৱস্থা
পানীমূৰত ৰাজহুৱা পৰিবহণৰ বিকল্প সীমিত। সেয়েহে, নমনীয়তা আৰু ভ্ৰমণৰ সহজতাৰ বাবে গাড়ী বা বাইক এখন ভাড়া কৰাটোৱেই একমাত্ৰ বিকল্প। 

### পথ পৰিবহণ
ঠাইখনত কোনো পৰিবহণ কেন্দ্ৰ নাই। কেইবাটাও পথেৰে এই ঠাইখনলৈ যাব পৰা যায়, যাৰ বাবে ভ্ৰমণকাৰীৰ বাবে ই এক সুবিধাজনক গন্তব্যস্থান। নিকটতম প্ৰধান চহৰখন হ’ল লামডিং (দূৰত্ব ৭৩ কিলোমিটাৰ)। লংকাৰ পৰা ২৭ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথেৰে (দূৰত্ব ৩৮ কিলোমিটাৰ), আৰু হাফলঙৰ পৰা ৬২৭ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথেৰে (দূৰত্ব ১২০ কিলোমিটাৰ) দৰ্শনাৰ্থীসকলে পানীমূৰলৈ যাব পাৰে। 

### ৰেল পৰিবহণ
পানীমূৰৰ নিকটতম ৰেলৱে ষ্টেচন হৈছে লংকা ৰেলৱে ষ্টেচন, যিটো হোজাই জিলাত অৱস্থিত, প্ৰায় ৩৮ কিলোমিটাৰ (২৪ মাইল) দূৰত, আৰু এই ৰেলৱে ষ্টেচনখনে ঠাইখনৰ বাবে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু নিকটতম পৰিবহণ কেন্দ্ৰ হিচাপে কাম কৰে। ই অসমৰ ডাঙৰ ডাঙৰ চহৰৰ সৈতে সংযোগৰ সুবিধা প্ৰদান কৰে। পানীমূৰৰ ওচৰৰ আন ৰেলৱে ষ্টেচনসমূহ হʼল হোজাই, লামডিং জংচন আৰু নিউ হাফলং, যিবোৰ ক্ৰমে ৫১ কিলোমিটাৰ, ৭৩ কিলোমিটাৰ আৰু ১২০ কিলোমিটাৰ নিলগত অৱস্থিত। লামডিং জংচনৰ পৰা, যাত্ৰীসকলে পানীমূৰ পাবলৈ ব্যক্তিগত বাহন ভাড়া কৰিব পাৰে।

## লগতে চাওক

* উমৰাংছু

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ডিমা হাছাও জিলা
শ্ৰেণী:অসমৰ পৰ্যটনস্থলী
পাটেকীবড়ি

**পাটেকীবড়ি** বা **পাতেকীবৰি** () অসমৰ মৰিগাঁও জিলাৰ এখন ঠাই য’ত শংকৰদেৱৰ জন্ম হৈছিল বুলি জনা যায়। মৰিগাঁও জিলাৰ সদৰ ঠাই লাহৰীঘাটৰ পৰা ১৮ কিলোমিটাৰ দূৰত পাটেকীবড়ি অৱস্থিত। মহাপুৰুষ শংকৰদেৱৰ এই পাটেকীবড়ি-আলিপুখুৰী নামৰ এখন গাঁৱত হৈছিল। শংকৰদেৱৰ পূৰ্বপুৰুষ ৰাজধৰে ৰৌতাৰ পৰা উঠি গৈ ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ এটা সুঁতিৰ পাৰত বাৰভূঞাৰ সৈতে আলচ কৰি তাতে বসতি কৰাৰ সিদ্ধান্ত লৈ চাৰিওফালে আলি বন্ধাই পুখুৰী খান্দি বহিল। গুৰু চৰিত কথাত আছে,  এই ঠাইৰ মাটি আলতীয়া। সেয়ে বাৰভূঞাসকলে কপিলী নৈৰ পাৰৰ পৰা কুমাৰৰ মাটি আনি মাটিৰ পাত্ৰ, পাট নাদ আদি তৈয়াৰ কৰিছিল। বড়ি শব্দৰ অৰ্থ টিলা। তাৰ পৰাই পাটেকীবড়ি হোৱা বুলি অনুমান কৰা হয়। চৰিত পুথি মতে, শংকৰদেৱে প্ৰথমবাৰ তীৰ্থভ্ৰমণ সামৰি উভতি অহালৈকে আলিপুখুৰীতে তেওঁলোকৰ বাসস্থান আছিল। 

## থান উদ্ধাৰ
পাটেকীবড়ি থানখন প্ৰায় চাৰিশ বছৰ পৰিত্যক্ত অৱস্থাত আছিল। ১৯২৪ চনত লাহৰীঘাট মৌজাৰ মৌজাদাৰ ভূধৰ কাকতীয়ে থানখনৰ উদ্ধাৰৰ বাবে যত্নপৰ হয় আৰু চৰকাৰৰ পৰা ৫০ বিঘা নিষ্কৰ মাটি থানৰ নামত লাভ কৰে। কালক্ৰমত চৰকাৰে প্ৰৱৰ্তন কৰা “লাইন প্ৰথা’’ৰ সুবিধাতে এই অঞ্চলত পমুৱা মুছলমানৰ জনবসতি ঘন হৈ পৰাত লাহৰীঘাট মৌজা দুভাগত বিভক্ত হয় আৰু মৈৰাবাৰী মৌজা গঠন কৰা হয়। তেতিয়াৰে পৰা পাটেকীবড়ি থান মৈৰাবাৰী মৌজাৰ অন্তৰ্গত হৈ পৰে। ১৯৭১ চনৰ লোকপিয়লমতে, লাহৰীঘাট থানাৰ অন্তৰ্গত মুঠ জনসংখ্যাৰ ৮০.৫৯ ভাগেই পমুৱা মুছলমান লোক। ৬০ দশকৰ শেষৰ ফালে ধিং ৰাজহ চক্ৰৰ উপ-প্ৰতি সমাহৰ্তা গোপাল চন্দ্ৰ শৰ্মাৰ চেষ্টাত ৰত্নকান্ত বৰকাকতী, চন্দ্ৰকান্ত বৰকাকতী, মতিন খান আদি উল্লেখযোগ্য ব্যক্তিৰ সহযোগত নতুন ভৱন নিৰ্মাণৰ আধাৰশিলা স্থাপন কৰে। ড° মহেশ্বৰ নেওগে এই আধাৰশিলা স্থাপন কৰিছিল আৰু গড়মূৰৰ সত্ৰাধিকাৰ পীতাম্বৰ দেৱ গোস্বামীয়ে নৱনিৰ্মিত মণিকূটটি ১-৩-১৯৬১ চনত উদ্বোধন কৰে।

## থানৰ চৌহদ

## থানৰ সম্পদ

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ গাঁও
নিকাৰাগুয়াত লিংগ সমতা

লেটিন আমেৰিকাত লিংগ সমতাৰ কথা আহিলে অঞ্চলটোৰ আন দেশসমূহৰ ভিতৰত নিকাৰাগুয়াৰ স্থান উচ্চ।লিংগ সমতাৰ সন্দৰ্ভত বিশ্বৰ ৰেংকিঙৰ কথা আহিলে বিশ্ব অৰ্থনৈতিক মঞ্চই ২০১৫ চনত নিকাৰাগুয়াক বাৰ নম্বৰ স্থানত ৰাখিছিল, আনহাতে ২০১৬ চনত ই দশম স্থানত আছিল আৰু ২০১৭ চনত দেশখন ষষ্ঠ স্থানত আছিল।

লেটিন আমেৰিকা আৰু কেৰিবিয়ানৰ বহু দেশৰ ভিতৰত নিকাৰাগুয়াই মহিলাৰ বিৰুদ্ধে সকলো ধৰণৰ বৈষম্য দূৰীকৰণৰ চুক্তি অনুমোদন কৰিছিল, যাৰ লক্ষ্য আছিল মহিলাৰ অধিকাৰ প্ৰসাৰ।

মানৱ উন্নয়ন প্ৰতিবেদনে ২০১৭ চনত লিংগ বৈষম্য সূচকাংকত ১৬০খন দেশৰ ভিতৰত ১০৬ নং স্থানত নিকাৰাগুয়াক স্থান দিছে।

নিকাৰাগুয়াই এতিয়াও সামগ্ৰিকভাৱে লিংগ সমতা লাভ কৰিব পৰা নাই। নিকাৰাগুয়াৰ মহিলাসকলে পুৰুষতকৈ দৰিদ্ৰতাৰ সন্মুখীন হোৱাৰ সম্ভাৱনা বেছি আৰু মহিলাৰ বিৰুদ্ধে হিংসাৰ হাৰ এতিয়াও উচ্চ হৈয়ে আছে।

নিকাৰাগুয়াই ১৯৮১ চনৰ ২৭ অক্টোবৰত মহিলাৰ বিৰুদ্ধে সকলো ধৰণৰ বৈষম্য নিৰ্মূলৰ সন্ধি অনুমোদন কৰে।

বিশ্ব বেংকৰ জেণ্ডাৰ ডাটা পৰ্টেল অনুসৰি পুৰুষ আৰু মহিলাৰ মাজত শ্ৰমিক শক্তিত অংশগ্ৰহণৰ পাৰ্থক্য আছে।২০১৬ চনৰ বাবে কম আয়ৰ দিশত মহিলাৰ সংখ্যা আছিল ৬৫ শতাংশ, পুৰুষৰ সংখ্যা আছিল ৮০ শতাংশ। মধ্যম আয়ত ৪৬ শতাংশ মহিলা, আৰু ৭৭ শতাংশ পুৰুষ।উচ্চ আয়ৰ ক্ষেত্ৰত ৫২ শতাংশ মহিলা আৰু ৬৯ শতাংশ পুৰুষ।নিকাৰাগুয়াত পুৰুষ আৰু মহিলাৰ মাজত লিংগভিত্তিক দৰমহাৰ ব্যৱধান আছে।

খেতিৰ কথা আহিলে পুৰুষ আৰু মহিলাৰ মাজত বৈষম্য দেখা যায়। ২০১৬ চনত ৮.৫ শতাংশ মহিলাই কৃষি কৰ্মত নিয়োজিত হোৱাৰ বিপৰীতে ৪২.৯ শতাংশ পুৰুষহে নিয়োজিত হৈছিল। নিকাৰাগুয়াত মহিলাতকৈ পুৰুষৰ মাটি বেছি থকাৰ প্ৰৱণতা থাকে। নিকাৰাগুয়াৰ গ্ৰাম্য অঞ্চলত ৬৫ শতাংশ মহিলাই নিজৰ নথকা মাটিত কাম কৰি আছে।নিকাৰাগুয়াত অধিক পুৰুষৰ মাটিৰ মালিক হোৱাৰ বাবে আৰু নিকাৰাগুয়াত মালিকীস্বত্ব কৰ্তৃত্বৰ সৈতে জড়িত হোৱাৰ বাবে ১৯৯০ চনৰ কাৰ্যসূচীসমূহে অধিক মহিলাক মাটিৰ মালিক হোৱাৰ সুযোগ প্ৰদান কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল।

ইতিহাসৰ পাতত নিকাৰাগুয়াত নাৰীৰ ভূমিকা গভীৰভাৱে পৰম্পৰাগত আৰু সেয়েহে গভীৰভাৱে অসমান। পুৰুষ আৰু মহিলাই সঁচাকৈয়ে বেলেগ বেলেগ সামাজিক ভূমিকা পালন কৰিছিল আৰু সাধাৰণ কু-সংস্কাৰ মানি চলাৰ কথা আছিল৷ অৰ্থাৎ শ্ৰমিক পুৰুষ আৰু ঘৰখনৰ বাবে দায়বদ্ধ মহিলা। ইয়াৰ মূল কাৰণ আছিল লেটিন আমেৰিকাৰ সাংস্কৃতিক আচৰণৰ দুটা প্ৰচলিত ৰূপ মাৰিয়ানিজম আৰু মেচিজম ধাৰণা। মাৰিয়ানিজমো আৰু মাচিজমোৰ মতে, শ্ৰেণী নিৰ্বিশেষে মহিলাৰ পুৰুষৰ দৰে আইনী অধিকাৰ নাই। ইয়াৰ উপৰিও মহিলাসকল পিতৃ আৰু স্বামীৰ অধীনস্থ, নিজৰ সিদ্ধান্ত নিজে ল’বলৈ দিয়া নহয়। একে সময়তে মহিলাসকলে পৰিয়ালৰ নৈতিকতা বজাই ৰাখিব লাগে আৰু ইয়াৰ আধ্যাত্মিক বিকাশ আৰু মংগলৰ বাবেও দায়বদ্ধ।

সেই পৰিস্থিতিৰ ভিতৰত মহিলা নেতৃত্বাধীন পৰিয়ালৰ হাৰ আজিৰ তুলনাত কেইবাগুণো বেছি আছিল।

সামগ্ৰিকভাৱে মহিলাসকল কম শিক্ষিত আছিল, আৰ্থিক সম্পদ কম আছিল, কম দক্ষ, কম দৰমহাৰ চাকৰিত নিয়োজিত হৈছিল আৰু পুৰুষতকৈ নাগৰিক আৰু আইনী অধিকাৰ কম আছিল।পুৰুষসকলক সেই কৰ্তব্যৰ পৰা ৰেহাই দিয়া হৈছিল আৰু শিশুক স্বীকাৰ আৰু সহায় কৰিবলৈ বা পৰিয়ালক আৰ্থিকভাৱে পোহপাল দিবলৈ আইনগতভাৱে বাধ্য নাছিল।
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:লৈংগিক সমতা
সুশীলা অনিতা বনাৰ্জী

**সুশীলা অনিতা বনাৰ্জী (**; মৃত্যুː ২৫ ছেপ্টেম্বৰ ১৯২০) এগৰাকী চিকিৎসক, শিক্ষাবিদ আৰু ভোটাধিকাৰৰ হকে মাত মতা ব্যক্তি, যিয়ে ১৮০০ দশকৰ শেষৰ ফালে ইংলেণ্ড আৰু ভাৰতত মহিলাৰ শিক্ষা আৰু স্বাস্থ্যৰ পোষকতা কৰিছিল।

## জীৱন আৰু শিক্ষা
বনাৰ্জীৰ জন্ম হৈছিল ৱমেশ চন্দ্ৰ বনাৰ্জী (ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ প্ৰতিষ্ঠাপক আৰু প্ৰথম সভাপতি) আৰু হেমাংগিনী মটিলালৰ ঘৰত। তেওঁৰ চাৰিগৰাকী ভগ্নী আৰু দুজন ভাতৃ আছিল। ইংলেণ্ডৰ ক্ৰয়ডনত তেওঁ শিক্ষা লাভ কৰিছিল, য’ত তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃৰ এটা ঘৰ আছিল। তেওঁলোকে কলকাতাত থকা পূৰ্বপুৰুষৰ ঘৰলৈও সঘনাই যাত্ৰা কৰিছিল। ১৯২০ চনত পাকিস্তানৰ লাহোৰত (তেতিয়াৰ ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ অংশ) তেওঁৰ মৃত্যু হয়।

## শিক্ষা আৰু কেৰিয়াৰ
বনাৰ্জীয়ে ক্ৰয়ডেন হাইস্কুল ফৰ গাৰ্লছত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু পিছলৈ কেম্ব্ৰিজৰ নিউনহাম কলেজত পঢ়িছিল আৰু তাৰ পৰাই তেওঁ প্ৰাকৃতিক বিজ্ঞান অধ্যয়ন কৰিছিল। লণ্ডন স্কুল অৱ মেডিচিন ফৰ উইমেনত চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে আৰু ১৮৯৯ চনত এম বি ডিগ্ৰী লাভ কৰে।বনাৰ্জী আছিল ভাৰতীয় মহিলাৰ এটা সৰু গোটৰ ভিতৰত এজন (ৰুখমাবাই, এলিছ সোৰবজী, আৰু মেৰবাই বকিলকে ধৰি)। ১৮০০ চনত ইংলেণ্ডত চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ প্ৰশিক্ষণ লয়, পিছলৈ ভাৰতলৈ উভতি আহি মহিলাৰ বাবে চিকিৎসা বৃত্তি প্ৰতিষ্ঠা কৰাত সহায় কৰে আৰু মহিলা শিক্ষাৰ বাবে শিক্ষানুষ্ঠান মুকলি কৰে।

বনাৰ্জীয়ে প্ৰথমে ৰয়েল ফ্ৰী হস্পিতালত চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ চৰ্চা কৰিছিল। পিছলৈ তেওঁ ভাৰতৰ কলকাতাত থকা পাৰিবাৰিক ঘৰলৈ আৰু দিল্লীত কেম্ব্ৰিজ মিছন হাস্পতাললৈ গুচি যায়। তেওঁৰ ভগ্নী জানকীয়ে তেওঁৰ স্মৃতিগ্ৰন্থত লিপিবদ্ধ কৰিছে যে প্লেগ মহামাৰীৰ সময়ত তেওঁৰ মিছন ষ্টেচনত বনাৰ্জী একমাত্ৰ উপলব্ধ চিকিৎসক আছিল আৰু এই সময়ত ৰোগীৰ চিকিৎসাৰ টানটোৱে তেওঁৰ নিজৰ স্বাস্থ্যৰ ওপৰত প্ৰভাৱ পেলাইছিল। নিজাকৈ প্ৰেকটিছ প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ ইচ্ছাক লৈ পৰিয়ালৰ আপত্তিৰ সন্মুখীন হৈ ১৯০৬ চনত কেম্ব্ৰিজলৈ উভতি যায় যদিও তাতো স্বতন্ত্ৰ প্ৰেকটিছ প্ৰতিষ্ঠা কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা নাছিল, সঘনাই বৰ্ণবাদ আৰু হাৰাশাস্তিৰ কাণ্ডৰ সন্মুখীন হৈছিল যিবোৰ তেওঁৰ ভগ্নী জানকীয়ে পাৰিবাৰিক ইতিহাসত লিপিবদ্ধ কৰিছিল।পিছলৈ বনাৰ্জীয়ে নিউনহাম কলেজৰ বালফ'ৰ লেবৰেটৰীত যোগদান কৰে আৰু গিৰ্টন আৰু নিউনহাম কলেজৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক গৱেষণা আৰু শৰীৰবিজ্ঞানৰ শিক্ষা দিয়ে।

১৯১১ চনত বনাৰ্জীয়ে ইণ্ডিয়ান উইমেন’ছ এডুকেচন এছ’চিয়েচন নামৰ এটা ব্যক্তিগত সংস্থাৰ সভানেত্ৰী নিৰ্বাচিত হয়, আৰু ইংলেণ্ডত ভাৰতীয় মহিলাসকলক শিক্ষা প্ৰদান কৰাত সহায় কৰিবলৈ ধন সংগ্ৰহৰ কাম কৰে। ইংলেণ্ডৰ ভোটাধিকাৰবাদী আন্দোলনতো তেওঁ সক্ৰিয় আছিল আৰু ১৯১৩ চনত ইংলেণ্ডৰ ইলিঙৰ চাৰ্চ লীগ ফৰ উইমেনছ ভোটাধিকাৰৰ শাখা সভানেত্ৰী হৈছিল। . প্ৰথম বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত তেওঁক ব্ৰিষ্টলৰ এখন চিকিৎসালয়ত হোম চাৰ্জন হিচাপে অস্থায়ী পদ দিয়া হৈছিল।১৯২০ চনত মৃত্যুৰ আগলৈকে তেওঁ ভাৰত আৰু ইংলেণ্ডৰ মাজত চিকিৎসা বিজ্ঞানৰ পাঠদান আৰু মহিলাৰ শিক্ষাৰ বাবে ধন সংগ্ৰহৰ বাবে ভ্ৰমণ কৰি থাকিল।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:চিকিৎসাবিদ
শ্ৰেণী:শিক্ষাবিদ
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় চিকিৎসক
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:বিংশ শতিকাৰ ভাৰতীয় মহিলা বিজ্ঞানী
মুইনাৰী কাণ্ঠি মিছাৱা

**মুইনাৰী কাণ্ঠি মিছাৱা** তিৱা জনগোষ্ঠীৰ পৰম্পৰাগত লোক-উৎসৱ৷ এই উৎসৱ প্ৰতি পাঁচ বছৰৰ মূৰে মূৰে অনুষ্ঠিত হয়৷ ইয়াক “মাগ্ৰ’ মিছাৱা’’ নামেও জনা যায়৷

তিৱাসকলৰ মাজত কেইবাটাও ফৈদ আছে৷ তাৰ ভিতৰৰ এটা হ’ল, মাগ্ৰ’ৱালী৷ এই মাগ্ৰ’ৱালী তিৱাসকলে মাগ্ৰ’ মিছাৱা বা মুইনাৰী কাণ্ঠি মিছাৱা নৃত্য পৰিৱেশন কৰে৷ সাধাৰণতে তিৱাসকলৰ নৃত্যানুষ্ঠানত মহিলাসকলে প্ৰত্যক্ষ অংশ গ্ৰহণ নকৰে যদিও মুইনাৰী কাণ্ঠি মিছাৱাত মহিলাই নৃত্য কৰাটো বাধ্যতামূলক৷ প্ৰতি পাঁচ বা ছয় বছৰৰ মূৰে মূৰে মেঘালয়ৰ ফাদমাগ্ৰ’ নামে ঠাইত বিভিন্ন ঠাইত থকা মাগ্ৰ’ৱালী ফৈদৰ তিৱা লোক উপস্থিত হৈ এই উৎসৱ পালন কৰে আৰু বেলেগ বেলেগ কুলৰ ল’ৰা আৰু ছোৱালীয়ে যোৰ বান্ধি নৃত্য কৰে৷ এই ফৈদৰ ডেকা-বুঢ়া সকলো নিজ নিজ গাঁৱৰ পৰা গৈ উৎসৱত যোগ দিয়াটোও বাধ্যতামূলক৷ সপ্তাহৰ বুধবাৰৰ পৰা শুক্ৰবাৰলৈ তিনিদিন এই উৎসৱ পালিত হয় আৰু লৰ’ৰ ঘৰতে উৎসৱ পতা হয়৷ এই নৃত্যত তুমডিং, তগৰ আৰু মুহুৰি নামৰ বাদ্যহে বজোৱা হয়৷ তুমডিং খোলৰ দৰে মাটিৰে সজা এক বিশেষ ঢোল, তগৰ মানে তবলাৰ দৰে কাঠেৰে নিৰ্মিত আন এবিধ ঢোল আৰু মুহুৰি  হ’ল ফুঁ দি সুৰ তোলা এবিধ বাদ্য৷ এই তিনি বাদ্যৰ তালত ডেকা-গাভৰুৱে যোৰ পাতি সাপৰ দৰে নৃত্য কৰে৷
## লোক-কাহিনী
তিৱাসকলৰ প্ৰায়বোৰ উৎসৱ বা নৃত্যৰ লগতে একোটা লোককাহিনী থকাৰ দৰে মুইনাৰী কাণ্ঠি মিছাৱাৰো এটা কাহিনী আছে৷ মাগ্ৰ’ৱালী ফৈদৰ মূল আৰাধ্য দেৱতা হ’ল, কাব্লা৷ এই দেৱতাই পশ্চিম দিশতহে বলি খায়৷ অইন দেৱ-দেৱীয়ে পূবফালে দিয়া পূজাৰ ভাগ পায় যদিও কাব্লাই পূজাৰ ভাগ নাপায়৷ সেয়ে, তেওঁ এদিন নৰৰূপে এগৰাকী বাৰী তিৰোতাৰ ঘৰত দেখা দি খাবলৈ আহাৰ বিচাৰিলে৷ মানুহগৰাকীৰ ঘৰত খাবলৈ একো নাছিল৷ তেতিয়া “কাব্লা’’ই দেখা দি ক’লে যে, যদিহে মানুহগৰাকীয়ে বলি-বিধানেৰে তেওঁক সন্তুষ্টকৰিব পাৰে, তেন্তে তেওঁলোকৰ কোনো অভাৱ নাথাকিব৷

মানুহগৰাকী লগে লগে মান্তি হ’ল আৰু গোটেই ঘৰ ধনে-ধানে পূৰ হৈ পৰিল৷ স্বৰ্গৰ পৰা এজাক ডেকা-গাভৰু নামি আহি তুমডিং, তগৰ আৰু মুহুৰি বজাই নৃত্য কৰিবলৈ ধৰিলে৷ এনেদৰে সদায় ৰাতি নাচ গান চলিব ধৰিলে আৰু কাব্লাই মানুহগৰাকীক লৰ’ কুল হিচাপে স্বীকৃতি দিলে৷ 

আন এদি মাছলাই কুলৰ এজন মানুহে জংগলত বাট হেৰুৱাই মানুহগৰাকীৰ ঘৰত আশ্ৰয় ল’লে আৰু তাতে নাচ-গান দেখি সেই অলৌকিক ৰীতি-নীতি পালন কৰাৰ অনুমতি বিচাৰি কাব্লাক প্ৰাৰ্থনা কৰি কাব্লাক বলি-বিধানেৰে সন্তুষ্ট কৰি ৰাখিব বুলি কথা দিলে৷ কাব্লাৰ পৰা অনুমতি পাই মাছলাই লোকজনে গাঁৱলৈ আহি সকলো কথা গাঁৱৰ মানুহক ক’লে আৰু কাব্লাক মূল উপাস্য দেৱতা হিচাপে গ্ৰহণ কৰি তেওঁৰ সন্তুষ্টিৰ বাবে নাচ-গান, বলি-বিধান দিবলৈ সন্মত হ’ল৷ যিজনী তিৰোতাৰ ঘৰত কাব্লাই আশ্ৰয় লৈছিল, সেই তিৰোতাজনী থকা ঠাইখন হ’ল মেঘালয়ৰ ফাদমাগ্ৰ’৷ সেয়ে তেতিয়াৰে পৰা ফাদমাগ্ৰ’ গাঁৱতে সমগ্ৰ ফৈদটোৱে মাগ্ৰ’ মিছাৱা বা মুইনাৰী কাণ্ঠি মিছাৱা উৎসৱ পালন কৰে৷

## তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
সীতাজখলা দুগ্ধ উন্নয়ন সমবায় সমিতি

১৯৫৮ চনত মৰিগাঁও জিলাৰ আমলিঘাটত আৰম্ভ হৈছিল এক শ্বেত বিপ্লৱ| এই শ্বেত বিপ্লৱৰ আৰম্ভণি ঘটিছিল এক সমবায় উদ্যমৰ যোগেদি আৰু এই উদ্যমৰ নাম আছিল - সীতাজখলা দুগ্ধ উৎপাদক সমবায় সমিতি। সমবায় ভিত্তিক দুগ্ধ ব্যৱসায়ৰ বাটকটীয়া সীতাজখলা দুগ্ধ উৎপাদক সমবায় সমিতিয়ে বৰ্তমান এক বৃহৎ পৰিসৰত দুগ্ধ উৎপাদনৰ লগতে দুগ্ধজাত খাদ্যসামগ্ৰীৰ ব্যৱসায় কৰি আহিছে।

সমিতিখন সদস্যৰ মালিকানাধীন সংস্থা য’ত দুগ্ধ পালকসকলে একত্ৰিত হৈ গাখীৰ আৰু গাখীৰৰ সামগ্ৰী উৎপাদন, প্ৰক্ৰিয়াকৰণ, আৰু বজাৰ কৰে। সমাজখনে সমবায় আৰ্হিৰ ওপৰত কাম কৰে য’ত সদস্যসকলে নিজৰ সম্পদসমূহ একত্ৰিত কৰে, জ্ঞান আৰু দক্ষতা ভাগ-বতৰা কৰে, আৰু তেওঁলোকৰ পাৰস্পৰিক লাভৰ বাবে একেলগে কাম কৰে।

সীতাজাখলা দুগ্ধ উন্নয়ন সমবায় সমিতিয়ে সদস্যসকলৰ বাবে এক সুস্থিৰ আয়ৰ উৎস প্ৰদান কৰি অঞ্চলটোৰ অৰ্থনৈতিক উন্নয়নত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছে। সমাজখনে জৈৱিক কৃষি পদ্ধতিৰ ব্যৱহাৰকো প্ৰসাৰিত কৰে, যিয়ে দুগ্ধ পালনৰ পৰিৱেশ প্ৰভাৱ হ্ৰাস কৰাত সহায় কৰে আৰু গৰু আৰু গ্ৰাহক উভয়ৰে স্বাস্থ্যৰ উন্নতি সাধন কৰে।

অসমত দুগ্ধ উৎপাদনী আন্দোলনত সক্ৰিয় ভূমিকা পালন কৰাৰ বাবে সীতাজখলা দুগ্ধ উৎপাদক সমবায় সমিতিৰ অন্যতম প্ৰতিষ্ঠাপক সদস্য গুৰুদত্ত শৰ্মাক, ২০২২ চনত কৃষক অধিকাৰ সুৰক্ষা সমিতি আৰু নাৰী অধিকাৰ সুৰক্ষা সমিতি অসমে যৌথভাৱে **কৃষক সমন্বয়ক** বঁটা প্ৰদান কৰে৷

## তথ্য সংগ্ৰহ
প্ৰবাদ

**প্ৰবাদ** বা **পটন্তৰ** বা **প্ৰবচন** হৈছে কোনো জ্ঞানগৰ্ভ সাধাৰণ সত্য বুজাবলৈ পৰম্পৰাগত ভাৱে চলি থকা চুটি, ৰসাল উক্তি। অসমীয়া ভাষাত প্ৰচলিত বিভিন্ন প্ৰবাদসমূহ হৈছে, ডাকৰ বচন, ফকৰা যোজনা আদি।

## ডাকৰ বচন

ডাকৰ বচন হৈছে অসমীয়া জনজীৱনৰ লগত সংলগ্ন মৌখিক সাহিত্যৰ এলানি উল্লেখযোগ্য প্ৰৱচন বা নীতিবাক্য।কিছুমান "ডাকৰ বচন"ক ফকৰা যোজনা বুলিও কোৱা হয়। আক্ষৰিক অৰ্থত ই "প্ৰবাদ" বুজালেও অসমীয়া গঞাই এইবোৰ "ডাক পুৰুষ" বুলি এক কাল্পনিক ঐতিহাসিক চৰিত্ৰই কোৱা কথা বুলি কল্পনা কৰে। ডাকৰ বচনবোৰ সাধাৰণতে গ্ৰামীন জীৱনৰ বৈষয়ীক দিশত সাধাৰণ জ্ঞান বা উপদেশ দিয়ে।

## ফকৰা যোজনা

ফকৰা যোজনা হৈছে অসমীয়া ভাষাত ব্যৱহৃত চিৰন্তন সাধাৰণ জ্ঞানৰ শিক্ষা, যাক সাধাৰণতে সাধাৰণ অসমীয়া গঞা ৰাইজে বুজি পাবৰ কাৰণে সৰল ভাষা, প্ৰতীক আৰু ছন্দ ব্যৱহাৰ কৰি আকৰ্ষণীয় ৰূপত প্ৰকাশ কৰা কিছুমান প্ৰবাদ।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমীয়া লোকসাহিত্য
ৰংগনায়কী

**ৰংগনায়কী** (, ), তেখেতৰ উপনাম **তায়াৰ** দ্বাৰাও জনাজাত। ()
এগৰাকী হিন্দু দেৱী। শ্ৰীৰংগমৰ শ্ৰীৰংগনাথস্বামী মন্দিৰৰ মুখ্য দেৱী। শ্ৰীৰংগমৰ মুখিয়াল দেৱতা ৰংগনাথৰ প্ৰধান পত্নী। দেৱীক লক্ষ্মীৰ প্ৰকাশ হিচাপে গণ্য কৰা হয়, আনহাতে ৰংগনাথক বিষ্ণুৰ প্ৰকাশ হিচাপে গণ্য কৰা হয়। ৰংগনায়কী নাচিয়াৰ আৰু পেৰিয়া পিৰাট্টি নামেৰেও জনাজাত। 

ৰংগনায়কীক শ্ৰীৰংগমৰ লোকসকলৰ লগতে বিষ্ণুৰ অনুগামী বৈষ্ণৱসকলেও পূজা কৰে। শ্ৰীবৈষ্ণৱ পৰম্পৰা অনুসৰি তেওঁক স্বয়ং ৰংগনাথৰ সহ-সম বুলি গণ্য কৰা হয়। 

## মন্দিৰ
ৰংগনাথস্বামী মন্দিৰত দুটা মুখ্যমূৰ্তি আৰু এটা শোভাযাত্ৰাত ব্যৱহাৰ কৰা মূৰ্তি (উৎসৱ মূৰ্তি) আছে। এই শোভাযাত্ৰাৰ মূৰ্তিটো তেওঁৰ মন্দিৰৰ ওচৰৰ গছৰ তলত পুতি থোৱাৰ সময়ত মন্দিৰত খালজী বংশৰ (১৩২৩ খ্ৰীষ্টাব্দত) মালিক কাফুৰে আক্ৰমণ কৰিছিল। ইয়াত এখন দেৱাল স্থাপন কৰা হয় আৰু দেৱীৰ মূৰ্তি মন্দিৰৰ পৰা স্থানান্তৰ কৰা হয় যাতে ই অপবিত্ৰ নহয়। লুণ্ঠনৰ পাছত সেই মূৰ্তিটো পোৱা নগ’ল আৰু থানৰ পুৰোহিতে খৰখেদাকৈ নতুন মূৰ্তি সৃষ্টিৰ নিৰ্দেশ দিলে। এই মূৰ্তিটোৱেই আছিল এই মন্দিৰৰ দ্বিতীয় প্ৰধান মূৰ্তি। স্থানীয় কিংবদন্তি অনুসৰি দেৱীয়ে এজন ভক্তৰ সপোনত দেখা দি তেওঁৰ শোভাযাত্ৰাৰ মূৰ্তি (উৎসৱ মূৰ্তি) ক’ত আছে সেই কথা ক’লে। এই মূৰ্তিটো ভক্তই খান্দি উলিয়াই মন্দিৰত পুনৰ সংস্থাপন কৰে। আন মন্দিৰৰ দৰে ৰংগনাকীৰ শোভাযাত্ৰাৰ মূৰ্তি কেতিয়াও মন্দিৰৰ চৌপাশৰ পৰা আঁতৰাই নিয়া নাযায়। শোভাযাত্ৰাৰ সময়ত মন্দিৰৰ দেৱীয়ে মন্দিৰৰ দেৱতাৰ কাষত স্থান দিয়াটো মন্দিৰৰ প্ৰথা হিচাপে চলি আহিছে। শ্ৰীৰংগমত অৱশ্যে ৰংগনাথৰ শোভাযাত্ৰাৰ মূৰ্তিটো অনুগামীসকলে তেওঁৰ ধৰ্মীয় ক্ষেত্ৰত আনুষ্ঠানিকভাৱে কঢ়িয়াই লৈ ফুৰে। প্ৰতীকীভাৱে এইদৰে ৰংগনাথে তেওঁৰ প্ৰিয়জনক লগ কৰিবলৈ অহা বুলি ভৱা হয়।

বছৰত এবাৰ পাংগুনি উত্তীৰাম উপলক্ষে, তামিল মাহৰ পাংগুনীৰ যিদিনা তৰা উত্তীৰাম উচ্চতম স্থানত থাকে, সেইদিনা ৰংগনাথ আৰু ৰংগনায়কীৰ ঐশ্বৰিক শোভাযাত্ৰাৰ মূৰ্তি (উৎসৱ মূৰ্তি), এদিনৰ বাবে একত্ৰিত কৰা হয়। দুয়োকে একেলগে মৰ্ত্যৰ পৰিসীমা বা সীমাবদ্ধতাৰ বাহিৰত থকা দিব্য-দম্পতীযুগল (ঈশ্বৰ দম্পতী) বুলি জনা যায়। এই কাৰণে এই মন্দিৰত তিৰুকাল্যাণ-উৎসৱম (বিবাহ উৎসৱ) পতা নহয়। এই দৰ্শনক ছেৰতী-সেৱাই (যৌথ সেৱা) বোলা হয়। 

পৰসৰ ভট্টৰে ৰচনা কৰা শ্ৰীগুণৰত্ন কোসম নামৰ শ্লোকটো ৰংগনাকীৰ বাবে উৎসৰ্গিত। অৱশ্যে পৰম্পৰাগত লক্ষ্মী অষ্টোত্ৰম মন্দিৰত আচাৰ-অনুষ্ঠানৰ সময়ত পাঠ কৰা হয়। বেদান্ত দেশিকাৰ দ্বাৰা ৰচিত শ্ৰী স্তুতি আৰু আদি শংকৰাচাৰ্যৰ দ্বাৰা ৰচিত কনকধৰ স্তোত্ৰম মন্দিৰৰ ভক্তসকলে তেওঁক স্তুতিকৰি জপ কৰে। 

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ দেৱ দেৱী
হয়বৰগাঁও

**হয়বৰগাঁও** হৈছে অসমৰ নগাঁও জিলাৰ এখন জনবহুল অঞ্চল। সংস্কৃত ভাষাত 'হয়' মানে 'ঘোঁৰা' আৰু 'বৰ'ৰ অৰ্থ 'ডাঙৰ'। তাৰ নামেৰেই ঠাইখন পৰৱৰ্তী কালত হয়বৰগাঁও বুলি জনাজাত হ'ল। ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ এখন উপনৈ কলং নদীৰ পাৰত চহৰখন অৱস্থিত। কলং নদীয়ে নগৰখনক দুটা অংশত বিভক্ত কৰিছে: নগাঁও আৰু হয়বৰগাঁও। এই চহৰখন ৰাজ্যৰ সৰ্ববৃহৎ চহৰ গুৱাহাটীৰ পৰা প্ৰায় ১৩৫ কিলোমিটাৰ পূবে অৱস্থিত।

অঞ্চলটোত থকা উত্তৰ হয়বৰগাঁও বৰনামঘৰখন ১৮২৩ চনৰ ১৬ ফেব্ৰুৱাৰীত প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল। যি সম্প্ৰতি ২০০ বছৰত ভৰি দিছে।

## যাতায়ত
### পথ
হয়বৰগাঁও ঠাইখন নগাঁও জিলাৰ সদৰৰ পৰা প্ৰায় ২-৩ কি.মি. দূৰত্বত অৱস্থিত। হয়বৰগাঁৱৰ ওপৰেদি নগাঁও-মৰিগাঁও ৰাজ্যিক ঘাইপথ পাৰ হৈ গৈছে। বাছ পৰিবহণে ঠাইখনক অসমৰ অন্যান্য অঞ্চলসমূহৰ লগত সংযুক্ত কৰিছে।
### ৰে'লপথ
হয়বৰগাঁৱত এটা ৰে’ল ষ্টেচন আছে। হয়বৰগাঁৱৰ পৰা ৰে'ল লাইনটো আগলৈ নগাঁও জিলাৰ মৈৰাবাৰী লৈকে বিস্তৃত। হয়বৰগাঁওৰ ওপৰেদি অসমৰ ৰাজধানী গুৱাহাটীলৈ নিতৌ ৰে'ল চলাচল কৰে। সেই ৰে'ল দুখন হৈছে মৈৰাবাৰী - গুৱাহাটী কলংপাৰ পেছেঞ্জাৰ আৰু হয়বৰগাঁও - গুৱাহাটী কপিলী ডেমু স্পেচিয়েল।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:নগাঁও
মৃদুল ৱাধৱা

**মৃদুল মচিন্দ্ৰ ৱাধৱা** (, জন্ম ১৯৭৮) ভাৰতত জন্মগ্ৰহণ কৰা স্কটিছ মহিলাৰ অধিকাৰ, ট্ৰেন্স অধিকাৰ, আৰু ঘৰুৱা হিংসা বিৰোধী অভিযানকাৰী। তেওঁ এডিনবাৰ্গ ধৰ্ষণ সংকট কেন্দ্ৰৰ মুখ্য কাৰ্যবাহী বিষয়া হিচাপে কাম কৰে। তেওঁ স্কটিছ গ্ৰীণ পাৰ্টিৰ সদস্য আৰু পূৰ্বে স্কটিছ নেচনেল পাৰ্টিত সক্ৰিয় আছিল আৰু ২০২১ চনৰ স্কটিছ সংসদ নিৰ্বাচনত প্ৰাৰ্থী আছিল। ২০১৯ চনৰ পৰা ছ’চিয়েল মিডিয়া আৰু অন্যান্য উৎসৰ বৰ্ণবাদী মন্তব্য, ভুৱা অভিযোগ, শাৰীৰিক হিংসাৰ ভাবুকি আদিৰ তেওঁ লক্ষ্য হৈ পৰিছে।

## কৰ্মজীৱন
২০০৫ চনত বিশ্ববিদ্যালয় এৰি স্কটলেণ্ডৰ সমতা আৰু হিংসা বিৰোধী খণ্ডত কাম কৰি অহা ৱাধৱাই ২০০৮ চনৰ পৰা ২০১৭ চনলৈকে শক্তি মহিলা সাহায্যৰ তথ্য আৰু শিক্ষা বিষয়া আৰু শিশু সেৱা দলৰ নেত্ৰী, ৰেপ ক্ৰাইছিছ স্কটলেণ্ডৰ প্ৰশিক্ষণ আৰু স্বেচ্ছাসেৱী সমন্বয়ক হিচাপে কাম কৰিছিল৷ ২০১৪ চনৰ পৰা ২০১৮ চনলৈকে আৰু ২০১৮ চনৰ পৰা ২০২১ চনলৈকে ফৰ্থ ভেলী ৰেপ ক্ৰাইছিছ চেণ্টাৰৰ তেওঁ প্ৰবন্ধক আছিল। ইয়াৰ লগতে তেওঁ ২০১৭ চনৰ পৰা ২০২১ চনলৈকে ৱাইডব্লিউচিএ স্কটলেণ্ড আৰু ইকুৱেলিটি নেটৱৰ্কৰ ব’ৰ্ডৰ সদস্যও আছিল।২০২১ চনত তেওঁ এডিনবাৰ্গ ৰেপ ক্ৰাইছিছ চেণ্টাৰৰ মুখ্য কাৰ্যবাহী বিষয়া হৈছিল। 

২০২০ চনৰ অক্টোবৰ মাহত মাধোৱাই ২০২১ চনৰ স্কটিছ সংসদ নিৰ্বাচনত ষ্টাৰলিঙৰ বাবে এমএছপিৰ বাবে স্কটিছ নেচনেল পাৰ্টিৰ প্ৰাৰ্থীত্ব ঘোষণা কৰে।ৱাধৱাই দলৰ ভিতৰত নেতৃত্বৰ পদৰ প্ৰতি থকা আগ্ৰহৰ বাবে প্ৰেৰিত একাধিক আক্ৰমণ বুলি অভিহিত কৰা একাধিক আক্ৰমণৰ বাবেই দল এৰিছিল৷ ৱাধৱাৰ মতে, তেওঁৰ সহকৰ্মীসকলে তেওঁক সৰ্বমহিলা প্ৰাৰ্থীৰ তালিকাত তালিকাভুক্ত কৰাত ক্ষুণ্ণ হৈ আপত্তি কৰিছিল। ৱাধৱাই কয় যে তেওঁ এতিয়াও স্কটিছ স্বাধীনতাৰ বাবে ভোট দিব। ধৰ্ষণ আৰু যৌন হিংসাৰ পৰা ৰক্ষা পোৱা লোকসকলে তেওঁলোকক পৰীক্ষা কৰা ব্যক্তিজনৰ লিংগতকৈ লিংগ বাছি ল'বলৈ অনুমতি দিয়াৰ সংশোধনীৰ সমৰ্থনত এমএছপিসকলে এছএনপি এৰি থৈ যায়।

## হাৰাশাস্তি
ষ্টাৰলিঙৰ ফৰ্থ ভেলী ধৰ্ষণ সংকট কেন্দ্ৰৰ পৰিচালক হিচাপে কাম কৰাৰ সময়তে ২০১৯ চনত ৱাধৱাই নিৰ্যাতনৰ মুখামুখি হ'বলৈ আৰম্ভ কৰে।২০২১ চনৰ স্কটিছ সংসদ নিৰ্বাচনত এছ এন পি এম এছ পি হিচাপে প্ৰাৰ্থীত্ব ঘোষণা কৰাৰ পিছত এই নিৰ্যাতন তীব্ৰতৰ হৈ পৰে আৰু এডিনবাৰ্গ ধৰ্ষণ সংকট কেন্দ্ৰ (ই আৰ চি চি)ৰ সঞ্চালিকা হিচাপে নিযুক্তি পোৱাৰ পিছত পুনৰ তীব্ৰতৰ হৈ পৰে।ই আৰ চি চিত লাভ কৰা নিৰ্যাতনৰ ভিতৰত আছিল ছ’চিয়েল মিডিয়া আৰু ফোন কলত ঘৃণামূলক ভাষণ, চিঠি আৰু ইমেইল য’ত লুণ্ঠনকাৰী আচৰণৰ ভিত্তিহীন অভিযোগ, বৰ্ণবাদী মন্তব্য, আৰু ভিজিলেণ্ট হিংসাৰ ভাবুকি আদি। প্ৰায় সকলো মন্তব্যই ইচ্ছাকৃতভাৱে ৱাধৱাৰ লিংগ ভুলভাৱে প্ৰকাশ কৰিছিল।

## বঁটা
২০১৫ চনত ৱাধৱাই সমতা নেটৱৰ্কৰ "অসাধাৰণ প্ৰচাৰক বঁটা" লাভ কৰে

## তথ্যউৎস

শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:নাৰীবাদী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ট্ৰান্সজেণ্ডাৰ মহিলা