open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
সুভদ্ৰা দেৱী

** সুভদ্ৰা দেৱী** () এগৰাকী ভাৰতীয় চিত্ৰশিল্পী, তেওঁ  পেপাৰমেকিং শিল্পৰ সৈতে জড়িত। বিহাৰৰ দৰভংগাৰ মানিগাছিতত থকা পৈতৃক ঘৰত পৰিয়ালৰ ডাঙৰবোৰক পেপাৰমেকিঙৰ কাম কৰা দেখি সুভদ্ৰাই এই কাম কৰিবলৈ শিকে আৰু সময়ত এই কলাৰ এগৰাকী প্ৰখ্যাত শিল্পী হৈ উঠে।  পেপাৰমেকিং শিল্পলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ভাৰত চৰকাৰে সুভদ্ৰা দেৱীক ২০২৩ বৰ্ষত দেশৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী বঁটা প্ৰদান কৰে।এই শিল্পকৰ্মৰ বাবে তেওঁক ১৯৮০ চনত ৰাজ্যিক পুৰস্কাৰ আৰু ১৯৯১ চনত ৰাষ্ট্ৰীয় পুৰস্কাৰেৰে পুৰস্কৃত কৰা হৈছিল। 

## জীৱনী
বিহাৰৰ দৰভংগা জিলাৰ মানিগাছিত সুভদ্ৰা দেৱীৰ জন্ম হৈছিল। ঐতিহাসিকভাৱে, তেওঁৰ মামাকে ইয়াত পেপাৰমেকিঙৰ কাম কৰিছিল। ঘৰৰ ডাঙৰসকলক অনুসৰণ কৰি শৈশৱতে সুভদ্ৰাই চৌকা, খেলৰ পুতলা আৰু আন বিভিন্ন বস্তু তৈয়াৰ কৰিছিল। এই সময়ছোৱাত তেওঁ ডৰ্ড ময়দা গছৰ বাকলি উলিয়াই শুকুৱাই ইয়াক গুৰি কৰি পাউডাৰ বনাইছিল। তাৰ পিছত সেই পাউডাৰৰ পৰা শিল্পসমূহ প্ৰস্তুত কৰিছিল। পিছত তেওঁ অতিৰিক্তভাৱে মেথিৰ পৰা শিল্পকলা নিৰ্মাণ কৰিছিল। আজিকালি, কাগজ বা কাৰ্ডবোৰ্ডৰ সৰু সৰু টুকুৰা পানীত তিয়াই ৰাখি সেইবোৰৰ মণ্ড প্ৰস্তুত কৰা হয়। তাৰ পিছত ফেভিকল, গাম আৰু মুলতানি মাটি ইয়াত একত্ৰিত কৰা হয় আৰু ময়দাৰ দৰে মেলি দিয়া হয়। ইয়াৰ পিছত ইয়াক ৰ’দত শুকুৱাই ৰং কৰা হয়। দৰভংগাৰ পৰা বিয়া হৈ চালেমপুৰলৈ অহাৰ পিছতো সুভদ্ৰাই এই কাম কৰিবলৈ নেৰিলে আৰু পেপাৰমেকিং শিল্পৰ সৈতে জড়িত হৈ থাকিল। পদ্মশ্ৰী বঁটা ঘোষণা কৰাৰ সময়ত সুভদ্ৰাৰ বয়স প্ৰায় নব্বৈ বছৰ। এতিয়া তেওঁ দিল্লীত পুত্ৰ আৰু বোৱাৰীৰ সৈতে বাস কৰে।

## শৈলী
ই এটি ঐতিহ্যমণ্ডিত মৌলিক শিল্প। এই শিলকৰ্মত কাগজ পানীত গলাই ইয়াৰ মণ্ড তৈয়াৰ কৰা হয় আৰু কপাৰ চালফেট আৰু আঠাৰে এই মণ্ডৰ পেষ্ট তৈয়াৰ কৰি ইয়াৰ পৰা ভিন্ন ভিন্ন কলা কৃতি নিৰ্মাণ কৰা হয়।

## বঁটা আৰু সন্মান
* ৰাজ্যিক পুৰস্কাৰ, ১৯৮০
* ৰাষ্ট্ৰীয় পুৰস্কাৰ, ১৯৯১
* পদ্মশ্ৰী বঁটা, ২০২৩

## তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:বিহাৰৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় চিত্ৰশিল্পী
শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
ভাৰতত কন্যা ভ্ৰুণ হত্যা

**ভাৰতত কন্যা ভ্ৰুণ হত্যা** () হৈছে আইনী পদ্ধতিৰ বাহিৰত কন্যা ভ্ৰুণৰ গৰ্ভপাত। কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ তথ্যৰ ভিত্তিত পিউ ৰিচাৰ্চ চেণ্টাৰৰ এক গৱেষণাই ২০০০-ৰ পৰা ২০১৯-লৈ কমেও ৯০ লাখ কন্যা ভ্ৰুণ হত্যাৰ ইংগিত দিছে। গৱেষণাত দেখা গৈছে যে এই ভ্ৰুণ হত্যাৰ ৮৬.৭% হিন্দু (জনসংখ্যাৰ ৮০%)। তাৰ পিছতে আছে শিখ(জনসংখ্যাৰ ১.৭%) ৪.৯%, আৰু মুছলমান(জনসংখ্যাৰ ১৪%) ৬.৬%। উক্ত গৱেষণাই অৱশ্যে এই সময়ছোৱাত ল’ৰা সন্তানৰ প্ৰতি থকা পছন্দ সামগ্ৰিকভাৱে হ্ৰাস পোৱাৰ ইংগিতও দিছে। 

প্ৰাকৃতিক লিংগ অনুপাত প্ৰতি ১০০ গৰাকী মহিলাৰ ভিতৰত ১০৩-ৰ পৰা ১০৭ জন পুৰুষ বুলি ধৰা হয় আৰু ইয়াৰ ওপৰৰ যিকোনো সংখ্যাই কন্যা ভ্ৰুণ হত্যাৰ ইংগিত দিয়ে বুলি ধৰা হয়। দহ বছৰৰ মূৰেমূৰে হোৱা লোকপিয়ল অনুসৰি ভাৰতত ০-ৰ পৰা ৬ বছৰ বয়সৰ লিংগ অনুপাত ১৯৬১ চনত প্ৰতি ১০০ গৰাকী মহিলাৰ বিপৰীতে ১০২.৪ জন  পুৰুষৰ পৰা,[2] ১৯৮০ চনত ১০৪.২ জন, ২০০১ চনত ১০৭.৫ জন, ২০১১ চনত ১০৮.৯ জনলৈ বৃদ্ধি পাইছে। 

ভাৰতৰ সকলো পূৰ্বাঞ্চল আৰু দাক্ষিণাত্যৰ ৰাজ্যসমূহত শিশুৰ লিংগ অনুপাত স্বাভাৱিক পৰিসৰৰ ভিতৰত আছে।   কিন্তু কিছুমান পশ্চিমাঞ্চলৰ আৰু বিশেষকৈ উত্তৰ-পশ্চিমৰ ৰাজ্য, যেনে- মহাৰাষ্ট্ৰ, হাৰিয়ানা, জম্মু আৰু কাশ্মীৰত এই অনুপাত যথেষ্ট বেছি। ২০১১ চনৰ পিয়লৰ হিচাপত এই অনুপাত ক্ৰমে ১১৮, ১২০ আৰু ১১৬।   পশ্চিমৰ মহাৰাষ্ট্ৰ আৰু ৰাজস্থানত ১১৩, গুজৰাটত ১১২ আৰু উত্তৰ প্ৰদেশত ১১১ পোৱা গৈছে। 

ভাৰতৰ লোকপিয়লৰ তথ্যই ইংগিত দিয়ে যে মহিলাৰ এটা বা দুটা সন্তান হ’লে লিংগ অনুপাত হতাশাজনক হয়। কিন্তু সন্তান অধিক হোৱাৰ লগে লগে এই অনুপাত উন্নত হয়; যিটো লিংগ নিৰ্বাচন "বন্ধ কৰা প্ৰথা"ৰ (জন্মৰ লিংগৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি সন্তান জন্ম দিয়া বন্ধ কৰা) ফল।  ভাৰতীয় লোকপিয়লৰ তথ্যয়ো প্ৰকাশ কৰে যে অস্বাভাৱিক লিংগ অনুপাত আৰু উন্নত আৰ্থ-সামাজিক অৱস্থা তথা সাক্ষৰতাৰ মাজত ইতিবাচক সম্পৰ্ক আছে। ইয়াৰ সৈতে ভাৰতৰ যৌতুক প্ৰথাৰ সম্পৰ্ক থাকিব পাৰে, য'ত ছোৱালী এজনীক আৰ্থিক বোজা হিচাপে দেখা গ'লে যৌতুকজনীত মৃত্যু ঘটিব পাৰে। ১৯৯১, ২০০১ আৰু ২০১১ চনৰ লোকপিয়লৰ তথ্য অনুসৰি নগৰীয়া ভাৰতত গ্ৰাম্য ভাৰততকৈ শিশুৰ লিংগ অনুপাত বেছি। ইয়াৰ পৰা বুজা যায় যে চহৰীয়া ভাৰতত কন্যা ভ্ৰুণ হত্যাৰ প্ৰাদুৰ্ভাৱ বেছি। একেদৰে য’ত প্ৰধান সংখ্যাগৰিষ্ঠ হিন্দু, তাত প্ৰতি ১০০ জনী ছোৱালীৰ বিপৰীতে লিংগ অনুপাত ১১৫ জনলৈকে দেখা যায়। আনহাতে মুছলমান, শিখ বা খ্ৰীষ্টান সংখ্যাগৰিষ্ঠ অঞ্চলত এই অনুপাত ১০৪-ৰ পৰা ১০৬। এই তথ্যসমূহে প্ৰকাশ কৰে যে লিংগ নিৰ্বাচনৰ কাৰ্যকলাপ ভাৰতীয় সমাজৰ বিশেষ ধৰ্মৰ কিছুমান শিক্ষিত আৰু ধনীলোকৰ মাজত দেখা যায়।   

এই উচ্চ লিংগ অনুপাত কেৱল কন্যা ভ্ৰুণ হত্যাৰ ফলত হয় নে কিছু অংশ প্ৰাকৃতিক কাৰণতো হয় সেই বিষয়ে বিতৰ্ক চলি আছে।  ভাৰত চৰকাৰে প্ৰসৱৰ পূৰ্বে যৌন পৰীক্ষা আৰু কন্যা ভ্ৰুণ হত্যা নিষিদ্ধ আৰু শাস্তি প্ৰদানৰ বাবে ১৯৯৪ চনত প্ৰি-কনচেপচন এণ্ড প্ৰি-নেটেল ডায়েগনষ্টিক টেকনিকছ আইন (PCPNDT) গৃহীত কৰে। বৰ্তমান ভাৰতত ভ্ৰুণৰ লিংগ নিৰ্ধাৰণ বা কাৰোবাৰ আগত প্ৰকাশ কৰাটো অবৈধ। কিন্তু এই আইনখন কৰ্তৃপক্ষই সঠিকবাবে বলবৎ কৰিব পৰা নাই বুলি উদ্বেগ প্ৰকাশ কৰা হৈছে। 

## তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:ভাৰতত লিংগ চয়ন
হীৰাবাঈ ইব্ৰাহিম লোবি

** হীৰাবাঈ ইব্ৰাহিম লোবি** () আফ্ৰিকীয় মূলৰ এগৰাকী ভাৰতীয় গুজৰাটী মহিলা। তেওঁ গুজৰাটৰ জুনাগড় অঞ্চলৰ সিদ্দি জনগোষ্ঠীক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। এই জনজাতীয় সম্প্ৰদায়টোৰ উন্নতি আৰু বিকাশৰ বাবে তেওঁ আগবঢ়োৱা জীৱনজোৰা অৱদানৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক ২০২৩ বৰ্ষত দেশৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী বঁটা প্ৰদান কৰে।

## সংক্ষিপ্ত জীৱনী
শৈশৱতে নিজৰ মাক-দেউতাকক হেৰুৱাই হীৰাবাঈ আইতাকৰ সৈতে ডাঙৰ-দীঘল হৈছিল।অশিক্ষিত হীৰাবাঈৰ সৰুৰেপৰা ৰেডিঅ’ শুনি শুনি যিকোনো কথা শিকাৰ অভ্যাস আছিল আৰু ৰেডিঅ’ৰ জৰিয়তে সিদ্দিত মহিলা বিকাশ আঁচনিৰ বিষয়ে তথ্য লাভ কৰিছিল। সিদ্দি মহিলাসকলে কাঠ কাটি জীৱিকা উপাৰ্জন কৰিছিল আৰু তেওঁলোক কাঠ কাটিবলৈ যোৱা জংঘলসমূহ সিংহৰ বিচৰণ ভূমি আছিল বাবে সততে ই তেওঁলোকলৈ মৃত্যুভয় কঢ়িয়াইছিল। সেয়ে ২০০৪ চনত হীৰাবাঈয়ে এটি মহিলা বিকাশ ফাউণ্ডেচন স্থাপন কৰি মহিলাসকলক কাঠ কটাৰ পৰিবৰ্ত্তে *গ্ৰোচাৰী দোকান* আৰু *টেইলাৰিঙৰ* কাম কৰি জীৱিকা উপাৰ্জন কৰিবলৈ উদগনি যোগায়। তেওঁ প্ৰথমে আগাখান ফাউণ্ডেচনৰ সৈতে কাম কৰিছিল আৰু তাৰ পিছত কৃষক সংগঠন বিএআইএফৰ সৈতে জড়িত হৈ মহিলাসকলক আত্মনিৰ্ভৰশীল কৰি তুলিবলৈ এটা অভিযান আৰম্ভ কৰিছিল। তেওঁ পশুপালন কৰিবলৈ আৰু খেতিত ব্যৱহৃত সাৰ বনাবলৈ মহিলাসকলক উৎসাহিত কৰিছিল আৰু নিজেও  সাৰ তৈয়াৰ কৰি জীৱিকা উপাৰ্জন কৰিছিল। এতিয়ালৈকে, তেওঁ সাতশৰো অধিক মহিলাক বেংক একাউণ্ট খুলিবলৈ আৰু ধন ৰাহি কৰিবলৈ শিকাইছে। হীৰাবাঈয়ে তেওঁৰ জীৱনৰ এটা ডাঙৰ অংশ সিদ্দি জনজাতীয় মহিলাসকলৰ উন্নতি আৰু শিশুৰ শিক্ষাৰ বাবে অতিবাহিত কৰিছে আৰু সহস্ৰাধিক মহিলা আৰু অসংখ্য শিশুৰ জীৱন সলনি কৰিছে। চিদ্দি সম্প্ৰদায়ৰ শিশুহঁতক মৌলিক শিক্ষা প্ৰদানৰ বাবে তেওঁ কেইবাখনো প্ৰাক-প্ৰাথমিক বিদ্যলয় স্থাপন কৰিছিল। জীৱনত প্ৰথবাৰৰ বাবে লাভ কৰা পাঁচশ ডলাৰৰ পুৰস্কাটিও হীৰাবাঈয়ে তেওঁৰ গাঁও জাম্বুৰৰ মহিলাসকলৰ উন্নয়নৰ বাবে খৰছ কৰিছিল।

তেওঁ মহিলাসকলক আগুৱাই অনাত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছে আৰু তেওঁলোকক খেতি কৰিবলৈও শিকাইছে। তেওঁ ৰেডিঅ’ৰ জৰিয়তে সামাজিক সংগঠনৰ সহায়ত মহিলাসকলক নিযুক্তি প্ৰদান কৰাত আগভাগ লৈছিল। এএনআইৰ সৈতে হোৱা এটি সাক্ষাৎকাৰত হীৰাবাঈয়ে কৈছে যে, *“মই অৰণ্যত গছ খেতি কৰা নাই, কিন্তু মই অৰণ্য ধ্বংস হোৱাৰ পৰা ৰক্ষা কৰিছো।”*

## বঁটা আৰু সন্মান
সামাজিক কামৰ বাবে ২০২৩ বৰ্ষত পদ্মশ্ৰী বঁটা লাভ কৰাৰ উপৰিও হীৰাবাঈ লোবিয়ে ৰিলায়েঞ্চৰ ৰিয়েল এৱাৰ্ড, জানকী দেৱী প্ৰসাদ বাজাজ বঁটা আৰু দ্য গ্ৰীণ এৱাৰ্ডেৰে সন্মানিত হৈছে।মহিলাসকলৰ উন্নয়নৰ বাবে ‘সখী মণ্ডল’ নামে মহিলা গোট আৰম্ভ কৰা বাবে তেওঁলৈ ৰিলায়েঞ্চৰ ৰিয়েল এৱাৰ্ড আৰু ‘জানকী দেৱী প্ৰসাদ বাজাজ বঁটা’ আগবঢ়োৱা হৈছিল।

## তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী
নলিনী পাৰ্থসাৰথি

**নলিনী পাৰ্থসাৰথি** () পণ্ডিচেৰীৰ এগৰাকী ভাৰতীয় চিকিৎসক আৰু সমাজসেৱিকা। তেওঁ জিপমাৰ (JIPMER)ৰ শিশু ৰোগ বিভাগৰ প্ৰাক্তন অধ্যাপক আছিল। হিমোফিলিয়া ৰোগত আক্ৰান্ত ৰোগীসকললৈ আগবঢ়োৱা চিকিৎসাৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁ আগবঢ়োৱা জীৱনজোৰা অৱদানৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক ২০২৩ বৰ্ষত দেশৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী বঁটা প্ৰদান কৰে। নলিনীয়ে কেৱল পণ্ডিচেৰীত হিমোফিলিয়া সমাজ আৰম্ভ কৰাই নহয়, তেওঁ পণ্ডিচেৰী আৰু টেনেচীৰ চাৰিওফালৰ বিভিন্ন অঞ্চলৰ ৰোগীৰ যত্ন লোৱাৰ বাবে ত্ৰিশ বছৰৰো অধিক সময় অতিবাহিত কৰিছে। পণ্ডিচেৰীৰ লগতে নলিনীয়ে তামিলনাডুৰ আশ-পাশৰ বিভিন্ন জিলাত ৰোগীৰ হকে সেৱা আগবঢ়াই আহিছে।

হিমোফিলিয়া হৈছে এক বংশানুক্ৰমিক তেজৰ বিকাৰ ৰোগ, যাৰ প্ৰভাৱত ৰক্তক্ষৰণ হ'লে সহজে তেজ গোট নামাৰে; ফলত সামান্য আঘাততে এই ৰোগত আক্ৰান্ত লোকৰ প্ৰচুৰ ৰক্তক্ষৰণ হয়। নলিনীলৈ আগবঢ়োৱা বঁটা হিমোফিলিয়ালৈ আগবঢ়োৱা সেৱাৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰথমটো পদ্ম বঁটা। প্ৰতিবছৰে ১৭ এপ্ৰিল তাৰিখটো বিশ্ব হিমোফিলিয়া দিৱস ৰূপে পালন কৰা হয়।

## সংক্ষিপ্ত জীৱনী
নলিনীয়ে অধ্যাপক ৰূপে জেআইপিএমইআৰত  কাম আৰম্ভ কৰিছিল আৰু পিছলৈ শিশু ৰোগ বিভাগৰ মুৰব্বীৰ পদ পাইছিল। কিন্তু তেওঁ হিমোফিলিয়া পীড়িত ৰোগীৰ বাবে কাম কৰিবৰ বাবে স্বেচ্ছাই কামৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে। অৱসৰ গ্ৰহণ কৰাৰ আগতে তেওঁ  জিপমাৰত দহ বছৰৰ সেৱা আগবঢ়াইছিল। চাকৰিৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণৰ পিছত তেওঁ পণ্ডিচেৰীত হিমোফিলিয়া চছাইটি আৰু হিমোফিলিয়া স্বাস্থ্য কেন্দ্ৰ আৰম্ভ কৰে। এই কেন্দ্ৰ আৰম্ভ কৰিবলৈ মুখ্যমন্ত্ৰীয়ে থাটানচাভাডিত ভূমি দান কৰিছিল আৰু ইণ্ডিয়ান অইল কৰ্পোৰেশ্যনে ভৱনটো নিৰ্মাণত অৰিহণা যোগইছিল। বৰ্তমান এই কেন্দ্ৰই ৩০০ জন হিমোফিলিয়া ৰোগীক চিকিৎসা প্ৰদান কৰি আছে। নলিনীয়ে নিজৰ উপাৰ্জনৰ অংশও ৰোগীসকলক প্ৰয়োজনীয় সা-সুবিধা প্ৰদানত খৰছ কৰে।

হিমোফিলিয়াৰ ঔষধবোৰ অত্যন্ত ব্যয়বহুল আৰু এইবোৰ যিহেতু আমদানি কৰিব লাগে, সেয়ে বেছিভাগ ৰোগীয়ে সেইবোৰ ক্ৰয় কৰিব নোৱাৰে। নলিনীয়ে হিমোফিলিয়া চছাইটিৰ জৰিয়তে ভাৰতৰ বাবে  ঔষধবোৰ সংগ্ৰহ কৰে আৰু সেইবোৰ পণ্ডিচেৰীৰ জিপমাৰ আৰু ইন্দিৰা গান্ধী চৰকাৰী সাধাৰণ চিকিৎসালয় আৰু স্নাতকোত্তৰ প্ৰতিষ্ঠানৰ লগতে কৰাইকালতো প্ৰদান কৰে। তেওঁ ৰোগীসকলক বিনামূলীয়া ঔষধ প্ৰদানৰ ব্যৱস্থা কৰাৰ লগতে সকলো চৰকাৰী চিকিৎসালয়ত যাতে প্ৰয়োজনীয় মাত্ৰাত ঔষধ মজুত থাকে, তাৰ বাবে জোৰ দি আহিছে। তদুপৰি, সংস্থাটোৱে হিমোফিলিয়াৰ শিক্ষাৰ্থীসকলক তেওঁলোকৰ অধ্যয়নৰ বাবে বৃত্তি প্ৰদান কৰে। বৃত্তি প্ৰাপ্ত কিছুসংখ্যক ছাত্ৰ-ছাত্ৰী ইতিমধ্যে চিকিৎসক বা অভিযন্তা ৰূপে প্ৰতিষ্ঠিত হৈছে।

## তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় চিকিৎসক
উৰুলি

**উৰুলি** () এবিধ মুখবাদ্য৷ সাধাৰণতে হিন্দু ধৰ্মাৱলম্বী নাৰীয়ে মাংগলিক কাৰ্য্যত উৰুলি ধ্বনি কৰে৷ অসমীয়া, বঙালী আৰু উড়ীয়া লোকসংস্কৃতিত ই এক এৰাব নোৱৰা সামজিক প্ৰথা৷ ই কেৱল মহিলাসকলৰ দ্বাৰাহে কৰা হয়৷ উৰুলিক উৎসৱ আৰু সমৃদ্ধিৰ প্ৰতীক হিচাপে গণ্য কৰা হয়৷ 
## উৎপত্তি
উৰুলি শব্দৰ উৎপত্তি সম্পৰ্কে মতভেদ দেখা যায়৷ সুমেৰীয় শব্দ ’উলু’ৰ পৰা উৰুলি বা উলুধ্বনি শব্দটোৰ সৃষ্টি হোৱা বুলি ক’ব পাৰি৷ ইংৰাজীত ইয়াৰ অৰ্থ, মুখেৰে কৰা এক ধেমেলীয়া শব্দ৷ সুমেৰীয় ভাষাৰ ’উলু’ শব্দৰ অৰ্থ আনন্দত চিৎকাৰ কৰা৷ সেইফালৰ পৰা এই উলু শব্দৰ পৰাই উৰুলি বা উলুধ্বনি হোৱা বুলি ক’ব পাৰি৷ আনহাতে, ফেঁচাই খৰকৈ মতা মাতৰ অনুকৰণত এই উৰুলি ধ্বনি সৃষ্টি হোৱা বুলিও বহুতে ক’ব খোজে৷ উলুক মানে ফেঁচা৷ উলুকৰ উলুধ্বনিৰ অনুকৰণত হয়তো উৰুলি বা উলুধ্বনি হ’ল৷

## উৰুলি দিয়াৰ নিয়ম
বিয়া, পূজা, গৃহপ্ৰৱেশ, উপনয়ন, তোলনী বিয়া আৰু ৰাজহুৱা অনুষ্ঠানৰ শুভাৰম্ভণৰ সময়ত উৰুলি অসমীয়া আৰু বাঙালী সমাজৰ এক প্ৰাচীন পৰম্পৰা৷ বৈদিক যুগৰে পৰা উৰুলিৰ প্ৰচলন থকাৰ কথা পোৱা যায়৷ বৰ্তমানো বিভিন্ন পূজাত ঘণ্টাধ্বনিৰ লগতে উৰুলিধ্বনি এৰাব নোৱৰা বিষয়৷ উৰুলি মহিলাসকলেহে দিয়ে৷ ওঁঠ দুটা জোঙা কৰি জিভাখন দীঘলীয়াকৈ উলিয়াই জিভাৰে দুয়ো ওঁঠৰ কোণত খৰকৈ খুন্দিয়াই মুখেৰে ’উলুলুলু’ ধ্বনি কৰে৷ সেইকাৰণে উৰুলিক হয়তো বঙালীসকলে “উলুধ্বনি’’ বোলে৷ উৰুলি অপায়-অমংগল আঁতৰোৱাৰ উপায় হিচাপেও গণ্য কৰা হয়৷ সাধাৰণতে ফেঁচাক লোকসমাজত অমংগলৰ প্ৰতীক ৰূপে গণ্য কৰা হয় যদিও কেতিয়াবা ফেঁচাই উৰুলি দিলে সেই ঠাইখনত শুভ কাম হোৱাৰ ইংগিত পোৱা বুলি ধৰা হয়৷ কাৰোবাৰ ঘৰৰ বাৰীত পৰি ফেঁচাই উৰুলি দিলে সেইঘৰত অচিৰে কিবা মাংগলিক কাৰ্য হ’বই বুলি লোকবিশ্বাস প্ৰচলিত৷ বাঙালী সমাজত ভূমিকম্প আহিলে কাঁহ আৰু শঙ্খ বজাই উৰুলি দিয়ে৷
## বিবাহত উৰুলিৰ প্ৰয়োগ
অসমীয়া সমাজৰ বিবাহত উৰুলি এক অবিচ্ছেদ্য লোকাচাৰ৷ একেটা উশাহত উৰুলি দিয়া হয়৷ আয়তীৰ জাত জাত বিয়ানামৰ লগতে উৰুলিৰ ধ্বনিয়ে বিয়াঘৰত এক মাংগলিক পৰিৱেশৰ সৃষ্টি কৰে৷ বিয়াৰ জোৰোণ আহি পদূলিমুখ পোৱাৰ পিছতে দৰাঘৰীয়া আয়তীৰ উৰুলিত কইনাঘৰত উখল-মাখল লাগে৷ তাৰপিছত প্ৰতিটো কাৰ্যৰে আৰম্ভণি উৰুলিৰে কৰা হয়৷ কইনা বহা কঠত চাউল ছটিয়াওতে, কইনাৰ শিৰত সেন্দূৰ দিওঁতে, পানী কাটোঁতে, পানী তোলোতে, পানী তুলি উভতি খোজ লওঁতে, কইনা নোৱাওঁতে, সুৱাগুৰি তোলা, গাঁঠিয়ন খুন্দা, দৈয়ন দিয়া, দৰা আদৰা, মালা পিন্ধোৱা আদি বিয়াৰ সকলো পৰ্যায়তে উৰুলি ধ্বনি কৰাটো নিয়ম৷ বিয়াৰ বাদে আন আন নাৰীকেন্দ্ৰিক লোকাচাৰত উৰুলি এক অবিচ্ছেদ্য অংগ৷ উপনয়ন, পঞ্চামৃত খোৱা, জেঠুৱা খোৱা, জেওৰা দিয়া আদি কামৰ মহিলাসকলে উৰুলিৰে মংগল কামনা কৰে৷ অসমৰ কিছুমান অঞ্চলৰ কোনো কোনো জনগোষ্ঠীৰ মাজত ল’ৰা সন্তান জন্ম হ’লে শঙ্খ বজোৱাৰ লগতে উৰুলি ধ্বনি দি আনন্দ প্ৰকাশ কৰে৷

## তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:বিবাহ
শ্ৰেণী:সংস্কৃতি
কমফোৰ্ট ৱুমেন

**কমফোৰ্ট ৱুমেন** বা **কমফোৰ্ট গাৰ্ল** () আছিল দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ পূৰ্বে আৰু সাম্ৰাজ্যবাদী জাপানী সেনাই  দখল কৰা দেশ আৰু ভূখণ্ডত যৌন দাসত্বত আকোৱালি ল’বলৈ বাধ্য কৰোৱা মহিলা আৰু ছোৱালী।   "কমফোৰ্ট ৱ’মেন" শব্দটো জাপানী *ইয়ানফু*  শব্দৰ (慰安婦)ৰ অনুবাদ,  যাৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে "সুখ, সান্ত্বনা দিয়া মহিলা"। 

কিমানগৰাকী মহিলা ইয়াৰ সৈতে জড়িত আছিল সেই সম্পৰ্কে বেলেগ বেলেগ অনুমান কৰা হয়। বেছিভাগ ইতিহাসবিদৰ মতে কমফোৰ্ট ৱুমেনৰ সংখ্যা ৫০,০০০–২০০,০০০ৰ  ভিতৰত;[8] সঠিক সংখ্যাৰ ওপৰত এতিয়াও গৱেষণা আৰু বিতৰ্ক চলি আছে।   বেছিভাগ মহিলাই কোৰিয়া, চীন আৰু ফিলিপাইনছকে ধৰি অধীকৃত দেশৰ আছিল। সামৰিক "কমফোৰ্ট ষ্টেচন"ৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা মহিলাসকলো বাৰ্মা, থাইলেণ্ড, ফৰাচী ইণ্ডোচাইনা, মালয়, মানচুকুও, টাইৱান (তেতিয়াৰ জাপানৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল দেশ), ডাচ ইষ্ট ইণ্ডিজ, পৰ্তুগীজ টিম’ৰ,  পাপুৱা নিউ গিনি  ( কিছুমান জাপানী-পাপুৱানকে ধৰি)  আৰু অন্যান্য জাপান অধীকৃত ভূখণ্ডৰ পৰা আহিছিল।  জাপান, চীন, ফিলিপাইনছ, ইণ্ডোনেছিয়া, মালয়, থাইলেণ্ড, বাৰ্মা, নিউ গিনি, হংকং, মাকাউ আৰু ফৰাচী ইণ্ডোচাইনাত কমফোৰ্ট ষ্টেচনসমূহ অৱস্থিত আছিল।  নেদাৰলেণ্ড  আৰু অষ্ট্ৰেলিয়াৰো কম সংখ্যক ইউৰোপীয় মূলৰ মহিলা ইয়াত জড়িত হৈ পৰিছিল; য’ত ডাচ্চ মহিলাৰ সংখ্যাই প্ৰায় ২০০–৪০০ আছিল।  আন ইউৰোপীয় মহিলাৰ সংখ্যা অজ্ঞাত।

মূলতঃ যুদ্ধকালীন ধৰ্ষণৰ প্ৰাদুৰ্ভাৱ হ্ৰাস কৰিবলৈ, যিটো অধীকৃত ভূখণ্ডত জাপান বিৰোধী আৱেগ বৃদ্ধিৰ কাৰণ আছিল আৰু সৈনিকসকলক যৌন চাহিদা পূৰণ কৰিবলৈ এই বেশ্যালয়সমূহ স্থাপন কৰা হৈছিল।  কিন্তু ধৰ্ষণ আৰু যৌন ৰোগ হ্ৰাস কৰাৰ লক্ষ্য থকাৰ পিছতো কমফোৰ্ট ষ্টেচনসমূহে ধৰ্ষণক আৰু অধিক ভয়াৱহ কৰি তুলিছিল আৰু যৌন ৰোগৰ বিস্তাৰ বৃদ্ধি কৰিছিল।  বহু মহিলাক জোৰ-জবৰদস্তি কৰা হৈছিল বেশ্যালয়ত কাম কৰিবলৈ। সাক্ষ্য অনুসৰি সাম্ৰাজ্যবাদী জাপানী শাসনৰ অধীনত থকা দেশসমূহত কিছুমান যুৱতীক ঘৰৰ পৰা অপহৰণ কৰা হৈছিল। জাপানী মহিলাসকল প্ৰথমে সামৰিক বেশ্যালয়ৰ দাসত্বৰ বলি হৈছিল আৰু সমগ্ৰ জাপান, অ’কিনাৱা, জাপানৰ উপনিবেশ আৰু অধীকৃত ভূখণ্ড আৰু বিদেশৰ যুদ্ধক্ষেত্ৰ সমূহলৈ সৰবৰাহ কৰা হৈছিল। বহু ক্ষেত্ৰত সামৰিক বাহিনীৰ বাবে মহিলা ক্ৰয় কৰাৰ দায়িত্ব দিয়া স্থানীয় মধ্যভোগীয়ে তেওঁলোকক কাৰখানা বা ৰেষ্টুৰেণ্টত কাম কৰাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দি প্ৰতাৰণা কৰিছিল। কিছুমান ক্ষেত্ৰত  সমতা আৰু মহিলাৰ বাবে উচ্চ শিক্ষাৰ পৃষ্ঠপোষকতাৰ অপপ্ৰচাৰ চলোৱা হৈছিল। আন আন প্ৰলোভনৰ ভিতৰত আছিল আউটপোষ্ট বা জাপানী সেনা ঘাটিত নাৰ্চৰ চাকৰিৰ বাবে ভুৱা বিজ্ঞাপন। এবাৰ নিযুক্তি পোৱাৰ পিছত তেওঁলোকক নিজৰ দেশৰ বা বিদেশৰ কমফোৰ্ট ষ্টেচনত আবদ্ধ কৰি ৰখা হৈছিল। কমফোৰ্ট ৱ’মেনৰএক উল্লেখযোগ্য সংখ্যক মহিলা নাবালক আছিল। 

## তথ্য উৎস

## বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:পতিতাবৃত্তি
শ্ৰেণী:যৌন নিৰ্যাতন
শ্ৰেণী:নাৰীৰ বিৰুদ্ধে হিংসা
দুপাট্টা

**দুপাট্টা** বা **দোপাট্টা** () ভাৰতীয় উপমহাদেশত নাৰীসকলৰ মূৰ আৰু বুকু ঢাকিবলৈ ব্যৱহৃত এবিধ পৰম্পৰাগত বস্ত্ৰ; যাক হিন্দু সংস্কৃতিৰ এক অংশ হিচাপে বিবেচনা কৰা হয়। দুপাট্টা আজিকালি চেলোৱাৰ-কামিজ, কুৰ্টা বা ঘাগৰাৰ সৈতে বহুলভাবে ব্যৱহাৰ কৰা দেখা যায়। 
## ইতিহাস

দুপাট্টৰ প্ৰাৰম্ভিক প্ৰমাণ সিন্ধু উপত্যকাৰ সভ্যতাত দেখা যায়। সিন্ধু সভ্যতাৰ খনন কাৰ্যত উদ্ধাৰ হোৱা বাওঁ কান্ধত চাদৰেৰে আবৃত ৰজা-পুৰোহিতৰ ভাস্কৰ্যৰ পৰা অনুমান কৰিব পাৰি যে দুপাট্টাৰ ব্যৱহাৰ এই প্ৰাচীন ভাৰতীয় সংস্কৃতিৰ পৰাই আৰম্ভ হৈছিল।  প্ৰাচীন সংস্কৃত সাহিত্যত প্ৰাচীন কালত মহিলাসকলে ব্যৱহাৰ কৰা ওৰণি আৰু গা-ঢকা বস্ত্ৰ বুজোৱা বিস্তৃত শব্দভাণ্ডাৰ আছে, যেনে- অবগুন্থন (মুখঢকা), উত্তৰীয়া (কান্ধত লোৱা বস্ত্ৰ), শিৰোবস্ত্ৰ (মূৰঢকা বস্ত্ৰ), আৰু মুখপট (মুখঢকা)।[8] প্ৰাচীন উত্তৰিয়াৰ পৰাই দুপাট্টাৰ বিৱৰ্তন হোৱা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।  The dupatta is believed to have evolved from the ancient uttariya.
## ব্যৱহাৰ

সমগ্ৰ দক্ষিণ এছিয়াত ভিন্ন ভিন্ন স্থানীয় শৈলীত এই দুপাট্টা পৰিধান কৰা হয়। মূলতঃ ইয়াক বিনয়ৰ প্ৰতীক হিচাপে পৰিধান কৰা হৈছিল। সেই প্ৰতীকবাদ এতিয়াও চলি আছে যদিও আজি বহুতে ইয়াক কেৱল সজ্জাৰ আনুষংগিক বস্তু হিচাপেহে পিন্ধে। দুপাট্টা পিন্ধাৰ একক ধৰণ নাই। সময়ৰ বিকাশ আৰু ফেশ্বনত আধুনিকৰ পৰশ পৰাৰ সমান্তৰালকৈ দুপাট্টাৰ শৈলীও বিকশিত হৈছে। পৰম্পৰাগতভাৱে দুয়ো কান্ধৰ ওপৰেৰে আৰু মূৰৰ চাৰিওফালে দুপাট্টা পিন্ধা হয়। অৱশ্যে দুপাট্টা গোটেই মূৰটোৰ চাৰিওফালে মেৰিয়ায়ো পিন্ধিব। পৰম্পৰাগত শৈলীত, মূৰৰ ওপৰত মেৰিয়াই নোলোৱা সময়ত সাধাৰণতে দুপাট্টাৰ মাজৰ অংশটো বুকুৰ ওপৰত মালাৰ দৰে অৱস্থান কৰে, দুই মূৰ দুই কান্ধৰ ওপৰেৰে পেলাই ৰখা হয়। চেলোৱাৰ- কামিজৰ সৈতে দুপাট্টা পিন্ধিলে ইয়াক সন্মুখ আৰু পিছফালৰ পৰা তললৈ নামি যাবলৈ দিয়া হয়। বৰ্তমানৰ ফেশ্বনত দুপাট্টা বেছিভাগ ক্ষেত্ৰত কান্ধৰ ওপৰত, আনকি কেৱল বাহুৰ ওপৰতো মেৰিয়াই লোৱা হয়। শেহতীয়া আন এটা ফেশ্বন হ’ল চুটি দুপাট্টা; যিখনক বেছিকৈ স্কাৰ্ফ বা ষ্ট’লৰ দৰে প্ৰায়ে কুৰ্তি আৰু ইংগ-প্ৰাচ্যাত্য কাপোৰৰ সৈতে পিন্ধা হয়। মূলতঃ দুপাট্টাক বৰ্তমানৰ নগৰীয়া জীৱনৰ প্ৰায়ে আনুষংগিক বস্ত্ৰ হিচাপে গণ্য কৰা হয়।

ইয়াৰ উপৰিও দক্ষিণ এছিয়াৰ মহিলাসকলে ৰাজহুৱা স্থানলৈ ওলাই যাওতে যেনে, মন্দিৰ, মছজিদ, দৰগাহ, গীৰ্জা বা গুৰুদ্বাৰাত প্ৰৱেশ কৰাৰ সময়ত দুপাট্টা পিন্ধে।  চকুৰ বাহিৰেও প্ৰদূষণ বা ৰ’দৰ পৰা সুৰক্ষা কবচ হিচাপে ইয়াক মূৰৰ চাৰিওফালে মেৰিয়াই লোৱা হয়। ক'ভিড-১৯ মহামাৰীৰ প্ৰেক্ষাপটত ইয়াক  মুখৰ আৱৰণী হিচাপে ব্যৱহাৰৰ বাবে পৰ্যাপ্ত বুলি গণ্য কৰা হোৱা নাছিল।
মূৰ আৰু মুখৰ আৱৰণ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা দুপাট্টাক উত্তৰ ভাৰত আৰু পাকিস্তানত ঘুংঘট বুলি কোৱা হয়। নেপালত দুপাট্টা বা অনুৰূপ চাদৰক পাচৌৰা বোলা হয়।
## তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:বস্ত্ৰ
বান্ধনী

**বান্ধনী** () হৈছে এক প্ৰকাৰৰ টাই-ডাই বস্ত্ৰ, য’ত নখৰে কাপোৰখন চিকুটি ক্ষুদ্ৰ ক্ষুদ্ৰ গাঁঠি দি ৰং কৰি ডিজাইন তৈয়াৰ কৰা হয়। বান্ধনী শব্দটো সংস্কৃত মূল "বান্ধ" ("বন্ধা বা গাঁঠি দিয়া")ৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে। আজিকালি অধিকাংশ বান্ধনী তৈয়াৰ কেন্দ্ৰ গুজৰাট,[4] ৰাজস্থান,[1] সিন্ধ, পঞ্জাব অঞ্চল আৰু তামিলনাডুত অৱস্থিত। তামিলনাডুত ইয়াক ছুংগুডি আৰু পাকিস্তানত ইয়াক চুনৰি বুলি জনা যায়। বান্ধনীৰ প্ৰথম নিদৰ্শন সিন্ধু উপত্যকাৰ সভ্যতাত দেখা যায়, য'ত ৪০০০ খ্ৰীষ্টপূৰ্বতে কাপোৰত ৰং কৰাৰ প্ৰমাণ পোৱা গৈছে। আটাইতকৈ ব্যাপক ৰূপত হোৱা বান্ধনীৰ প্ৰথম নিদৰ্শন অজন্তাৰ ১ নং গুহাৰ দেৱালত পোৱা বুদ্ধৰ জীৱন চিত্ৰিত ষষ্ঠ শতিকাৰ চিত্ৰসমূহত দেখা পোৱা যায়। বান্ধনীক তামিল আৰু আঞ্চলিক উপভাষাত বন্ধেজ শাৰী, বান্ধনী, পিলিয়া, আৰু চুংগিড়ি নামেৰেও জনা যায়। মথৰা, একদলি, শিকাৰি আদি কাপোৰখন বন্ধাৰ বা গাঁঠি দিয়াৰ কৌশলৰ নাম। উৎপাদনৰ শেষত বস্ত্ৰসমূহক খোম্বি, ঘৰ-চোলা, পাটোৰি, চান্দ্ৰোখানীকে আদি কৰি বিভিন্ন নামেৰে জনা যায়।
## ইতিহাস
সিন্ধু উপত্যকাৰ সভ্যতাত বান্ধনীৰ প্ৰাচীন নিদৰ্শন দেখা পোৱা যায়। খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৪০০০ চনতে সিন্ধু সভ্যতাত কাপোৰত ৰং কৰা পদ্ধতি প্ৰচলিত আছিল। আনহাতে অজন্তাৰ প্ৰথম গুহাৰ দেৱালত পোৱা বুদ্ধৰ জীৱন চিত্ৰিত ষষ্ঠ শতিকাৰ চিত্ৰসমূহত প্ৰথমবাৰৰ বাবে ব্যাপকৰূপত বান্ধনীৰ ব্যৱহাৰ দেখা গৈছে।আলেকজেণ্ডাৰৰ সময়ৰ ৰচনাত এই শিল্পবিধৰ উল্লেখ পোৱা যায়। বাণভট্টৰ হৰ্ষচৰিতত ৰাজকীয় বিবাহত বান্ধনী শাৰী পিন্ধাৰ উল্লেখ আছে। বান্ধনী শাৰীয়ে কইনাৰ উজ্জ্বল ভৱিষ্যত কঢ়িয়াই আনিব বুলি বিশ্বাস কৰা হৈছিল। ৰং শিল্পীসকলে যুগযুগ ধৰি প্ৰাকৃতিক আৰু কৃত্ৰিম ৰঙৰ উপাদান ব্যৱহাৰ সম্পৰ্কে তথা কাপোৰৰ ওপৰত চানেকী তৈয়াৰ কৰিবলৈ বিভিন্ন ধৰণৰ বান্ধনী বা গাঁঠিৰ কৌশলৰ সম্পৰীক্ষাও চলাই আহিছে।

## বিৱৰণ
বান্ধনীৰ কলা এক উচ্চ দক্ষতাসম্পন্ন প্ৰক্ৰিয়া। এই কৌশলত কাপোৰখনৰ বহুকেইটা বিন্দুত সূতাৰে টানকৈ বান্ধি বা গাঁঠি দি ৰং কৰা হয় আৰু ফলস্বৰূপে তাত বিভিন্ন চানেকিৰ সৃষ্টি হয়। চানেকি নিৰ্ভৰ কৰে কাপোৰখনত গাঁঠি দিয়া পদ্ধতিৰ ওপৰত। বান্ধনীত ব্যৱহৃত প্ৰধান ৰং হ’ল- হালধীয়া, ৰঙা, নীলা, সেউজীয়া আৰু ক’লা। প্ৰতিটো ৰঙে পৰম্পৰাগতভাৱে নিৰ্দিষ্ট সাংস্কৃতিক অৰ্থ বহন কৰে। ৰঙা বিবাহৰ প্ৰতীক আৰু বিবাহিত মহিলাৰ আচাৰ-অনুষ্ঠানৰ সৈতে জড়িত। হালধীয়া ৰং বসন্তৰ প্ৰতীক; ই ঋতু আৰু প্ৰসৱ দুয়োটাৰে সৈতে জড়িত। কেশৰ হৈছে বলিদানৰ ৰং আৰু যুদ্ধত নিজৰ জীৱন ত্যাগ কৰিবলৈ সাজু যোদ্ধাৰ সৈতে বা সাংসাৰিক জীৱন ত্যাগ কৰা যোগীসকলৰ সৈতে সম্পৰ্কিত। ক’লা আৰু মেৰুণ ৰং শোক বা দুখত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

যিহেতু বান্ধনী হৈছে গাঁঠি দিয়া আৰু ৰং প্ৰক্ৰিয়া, সেয়েহে ৰং হাতেৰে কৰা হয়; যাৰবাবে বান্ধনীত উত্তম ৰং আৰু সংমিশ্ৰণ সম্ভৱ হয়। ৰঙৰ স্থায়িত্বৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি পৰম্পৰাগতভাবে ৰঙত দুইভাগত বিভাজন কৰা হয়- পাক্কা, য’ত ৰং সহজে এৰাই নাযায়; আৰু কাচ্চা, য’ত ৰংবোৰ সহজে ধুই যায় বা ম্লান পৰে। ঐতিহাসিকভাৱে কাচ্চা কৌশল বেছি পছন্দৰ আছিল। কাৰণ ৰংবোৰ এৰাই গৈছিল আৰু পুনৰ ৰং কৰিব পৰা গৈছিল। আনহাতে পাক্কা কৌশল বয়সীয়া মানুহৰ বাবে উপযোগী বুলি ধৰা হৈছিল। পুৰুষৰ পাগুৰি বা মহিলাৰ মূৰ ঢকা ওৰণি আদি বস্ত্ৰ আদিৰ সুক্ষ্মাতিসুক্ষ্ম আৰু জটিল চানেকিবোৰৰ বাবে সদায় কাচ্চা ৰঙৰ ব্যৱহাৰ হৈছিল। বান্ধনীত ব্যৱহৃত প্ৰধান ৰংবোৰ প্ৰাকৃতিক। টি এইচ হেণ্ডলেই ঊনবিংশ শতিকাতে তেওঁৰ লেখাত কাচ্চা আৰু পাক্কাৰ ৰঙৰ জৈৱিক উৎসসমূহৰ উল্লেখ কৰি গৈছিল। বান্ধনিৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা ৰঙৰ জৈৱিক উৎস প্ৰদান কৰিছিল। বেছিভাগে ৰঙা আৰু নীলা ৰং ফুলৰ পৰা আহৰণ কৰা হৈছিল। আনহাতে হালধীয়া ৰং হালধী আৰু মাখনযুক্ত গাখীৰ মিহলি কৰি তৈয়াৰ কৰা হৈছিল।
## তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ হস্তশিল্প
শ্ৰেণী:বস্ত্ৰ
চাং নৃত্য

**চাং নৃত্য** () ভাৰতৰ ৰাজস্থানৰ এক লোকনৃত্য। ইয়াক *ধামাল*, *ডুফ* নৃত্য, আৰু হোলী নৃত্য বুলিও কোৱা হয় কাৰণ ইয়াক একে নামৰ হিন্দু উৎসৱ (হোলী)ৰ সময়ত অসুৰৰ পৰাজয়ৰ উদযাপনৰ বাবে কৰা হয়। ই হৈছে পুৰুষে চাং বাদ্যযন্ত্ৰৰ ছন্দময় স্পন্দনত কেৰাউজিং আৰু দাঙ্গাপূৰ্ণভাৱে গাই পৰিবেশন কৰা এটা গোট নৃত্য।

ইয়াৰ উৎপত্তি ৰাজস্থানৰ শেখাৱতী অঞ্চলৰ পৰা হৈছিল। এই নৃত্য মহা শিৱৰাত্ৰি উৎসৱৰ পৰা আৰম্ভ হৈ ধূলণ্ডিত অৰ্থাৎ হোলী উৎসৱৰ পিছদিনা শেষ হয়। এই লোকনৃত্যত ব্যৱহৃত লোকগীতক *ধামাল* বোলা হয়। সকলো পুৰুষে গান গায়, নাচে আৰু নাচে। ইফালে কিছুমানে নাটককো প্ৰতিনিধিত্ব কৰে যাক *চাং* বুলি কোৱা হয়।

## বাদ্যযন্ত্ৰ

* চাং, বা ডুফ (এবিধ পেঁটা) - লোক নৃত্য ফৰ্মৰ লগত eponymous, এই বাদ্যযন্ত্ৰ এখন কাঠৰ ডিস্কৰে গঠিত, সাধাৰণতে  ৰ পৰা  ব্যাসাৰ্ধৰ, এখন কক্ষত আবৃত টানি লোৱা মতা ভেড়াৰ ছালৰ চামৰা দি তৈয়াৰি। হলুদ আৰু অন্যান্য সুগন্ধি স্প্ৰে’ৰ ওপৰত তৈয়াৰ কৰা হয়। ইয়াৰ ওপৰত কিছুমান চিত্ৰও অংকন কৰা হয়। 
* Cymbal - বৃত্তাকাৰ সমতল বা উত্তল ধাতু (সাধাৰণতে ব্ৰঞ্জ বা লোহা) ছন্দ বাদ্যযন্ত্ৰ, দম্পতীৰ দ্বাৰা তাৰিখ ৰাগত বজোৱা হয়.
* বাঁহী - ইয়াক প্ৰাকৃতিক বাঁহৰ পৰা সৃষ্টি কৰা হয়। বাঁহৰ ভিতৰত বেল আঁতৰাই শৰীৰত আঠটা ফুটা কৰা হয়। সকলোৰে প্ৰথম ফুটা মুখৰ লগত মিলাই ফুৱাই, বাকী সাতটা ফুটাত হাতৰ আঙুলিৰে বেলেগ বেলেগ শব্দ তোলা হয়। 
* ঘুংৰু - শাস্ত্ৰীয় ভাৰতীয় নৃত্যশিল্পীৰ ভৰিত বান্ধি থোৱা সংগীতৰ গোৰোহা
* বৰ্তমান ঢোল আৰু অন্যান্য বাদ্যযন্ত্ৰও ব্যৱহাৰ কৰা হয়। 

### চাং নৃত্যৰ সময়
চাং নৃত্য মহাশিৱৰাত্ৰিৰ পৰা (ভাৰতৰ এটা উৎসৱ) দিন আৰু ৰাতি গোটেই মাহটো আৰম্ভ হয় আৰু শেষত হোলী উৎসৱৰ অন্ত পৰে। খেতি আৰু ঘৰুৱা কামৰ পিছত মানুহে চৌকত (গাঁৱৰ এখন মাটি) গোট খাই উপভোগ কৰে। 

### চাং নৃত্যৰ এলেকা
সমগ্ৰ ৰাজস্থানত চাং নৃত্য অনুষ্ঠিত হয়। কিন্তু প্ৰধান অঞ্চল শ্বেখাৱতী অঞ্চল (সীকাৰ, চুৰু, ঝুনঝুনু আৰু বিকানেৰ) য'ত এই নৃত্য বহুত অনুশাসিত, পদ্ধতিগতভাৱে পৃষ্ঠপোষকতা কৰা আঁচনিৰ সৈতে পালন কৰা হয়। এই নৃত্য সাধাৰণতে সীমান্ত জিলা ৰাজ্য ৰাজস্থানত পোৱা যায়। 

## তথ্যসূত্ৰ
প্ৰীতিকনা গোস্বামী

**প্ৰীতিকনা গোস্বামী** (; ) পশ্চিমবঙ্গ নিবাসী এগৰাকী ভাৰতীয় হস্তকলা বিশাৰদ। কাঁথা চিলাই বংগৰ এক পৰম্পৰাগত শিল্পকলা আৰু এই শিল্পক প্ৰীতিকনাই ইমান জনপ্ৰিয় কৰে যে বংগৰ বহুসংখ্যক মহিলা এই শিল্পকলাৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হয়। এই শিল্পকলালৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰে প্ৰীতিকনা গোস্বামীক ২০২৩ বৰ্ষত দেশৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী বঁটাৰে সন্মানিত কৰে।

## সংক্ষিপ্ত জীৱনী
প্ৰীতিকনা গোস্বামী পশ্চিমবঙ্গৰ দক্ষিণ চব্বিছ পৰগণা জিলাৰ বৰ্তমানৰ সোণাৰপুৰৰ ৯ নং ৱাৰ্ডৰ কামৰাবাদ অঞ্চলৰ বাসিন্দা। দহ বছৰ বয়সতে তেওঁ দেউতাকক হেৰুৱাইছিল। অভিভাৱহীন মাক আৰু পাঁচগৰাকী ভগ্নীৰ সৈতে এটি অতি দৰিদ্ৰ পৰিয়ালত প্ৰীতিকণাৰ জন্ম হৈছিল আৰু পৰিয়ালটোক সকাহ দিবৰ বাবে চিলাইকে জীৱিকা ৰূপে লৈছিল। ডাঙৰ মহাকৰ আশ্ৰয়ত তেওঁ বিদ্যালয় শিক্ষা সমাপ্ত কৰিছিল। চিলাই কৰাৰ মাজেদি নতুন কিবা এটি কৰিবলৈও প্ৰীতিকনা আগ্ৰহী আছিল। কলকাতাৰ বালিগঞ্জৰ মাৰোৱাৰী ফাৰ্মৰ পৰা শাৰী চিলাইৰ অৰ্ডাৰ ঘৰলৈ আনি তেওঁ চিলাই কাম আৰম্ভ কৰিছিল। তেওঁ প্ৰায় পঞ্চাশ বছৰ এই কামটোৰ সৈতে জড়িত হৈ আছে। ১৯৭৭ চনত, অমলেণ্ডু গোস্বামীৰ সৈতে প্ৰীতিকনাৰ বিয়া হয়। বিয়াৰ পিছত, পঢ়া-শুনা অব্যাহত ৰখাৰ মনেৰে প্ৰীতিকনা কলকাতাৰ চিটি কলেজত ভৰ্তি হৈছিল। কিন্তু গৰ্ভৱতী হোৱাৰ বাবে পঢ়া শুনাৰ আধাতে সামৰণি পৰিল। শহুৰেকৰ দৰিদ্ৰ পৰিয়ালটো পোহপাল দিয়াৰ অৰ্থে প্ৰীতিকনাই চিলাই কৰা অব্যাহত ৰাখিছিল। ১৯৮০ চনত তেওঁ এটি কন্যা সন্তানৰ মাতৃ হয়। অৱশেষত, পশ্চিম বংগৰ ক্ৰাফ্ট কাউন্সিলৰ তদানীন্তন অধ্যক্ষ ৰুবি পাল চৌধুৰীৰ সৈতে পৰিচয় সূত্ৰে, তেওঁ গাওঁখনৰ মহিলাসকলক আত্মনিৰ্ভৰশীল কৰি তুলিবলৈ এখন কৰ্মশালা স্থাপন কৰে। কমলাদেৱী কণ্ঠ কেন্দ্ৰত, তেওঁ কোনো খৰচ নকৰাকৈ মহিলাসকলক চিলাই শিকায়। ১৯৯০ চনত, পশ্চিম বংগ ক্ৰাফ্ট কাউন্সিলৰ পৰা কাঁথা চিলাইৰ বাবে এটা অৰ্ডাৰ  আহিছিল। তাৰ পিছত, তেওঁ আৰু তেওঁৰ সৈতে থকা মহিলাসকলে আৰু পিছলৈ ঘূৰি চাব লগা হোৱা নাই। যিদৰে তেওঁ দূৰৱৰ্তী গাওঁবোৰত মহিলাসকলক বিনামূলীয়া এম্ব্ৰইডাৰী শিকোৱা অব্যাহত ৰাখিছে, ঠিক তেনেদৰে তেওঁ বংগৰ এই অতি পুৰণি কলাটোও বিভিন্ন ধৰণে পুনৰ প্ৰকাশ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰি আহিছে। কেৱল চিলাইৰ জৰিয়তে কলা সৃষ্টিয়েই তেওঁৰ কাম নহয়, মহিলা সৱলীকৰণৰ বাবেও প্ৰীতিকনাই সমানে কাম কৰিছে। প্ৰীতিকনাৰ নিজৰ জীৱনো আন দহগৰাকী নাৰীৰ বাবে আদৰ্শ স্বৰূপ। 

প্ৰীতিকনাই বংগৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত সিঁচৰতি হৈ থকা বিলুপ্ত প্ৰায় হাতৰ কামৰ কিছুমান নমুনা পুনৰ নিৰ্মাণ কৰিছে, যিবোৰ কলকাতাৰ গুৰুচাডে সংগ্ৰহালয়ত সংগ্ৰহ কৰা হৈছে। জ্যামিতিক ব্যৱস্থাৰ সূক্ষ্মতা তেওঁৰ কলা কৰ্মত আকৰ্ষণীয়, যি মজলীয়া আকাৰৰ বৰ্গ কাপোৰৰ ওপৰত সূতাৰ দ্বাৰা অংকিত হয়। বংগৰ পুৰণি শিল্পকৰ্মসমূহৰ পুনৰুদ্ধাৰৰ মাজেৰে প্ৰকাশিত তেওঁৰ শিল্পকৰ্ম দেশৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ লগতে বিদেশতো আলোচিত আৰু প্ৰশংসিত হৈছে। প্ৰীতিকনা গোস্বামীৰ শিল্পকৰ্ম ইতিমধ্যে ভিক্টোৰিয়া এলবাৰ্ট মিউজিয়াম, ফিলাডেলফিয়া মিউজিয়াম অৱ আৰ্ট, দ্য ৱাশ্বিংটন ডি.চি. টেক্সটাইল মিউজিয়াম আৰু হনুলুলু মিউজিয়াম অৱ আৰ্টৰ দৰে সংগ্ৰহালয়ত প্ৰদৰ্শিত হৈছে। 

## শৈলী
প্ৰীতিকনাই মূলতঃ কাঁথা চিলাই কৰে, যাক বংগৰ ঐতিহাসিক নক্ষী কাঁথা বোলা হয়। সাধাৰণ কাঁথা চিলাইৰ ওপৰত পৰম্পৰাগত শৈলীৰে বিভিন্ন নক্সা তৈয়াৰ কৰাকে নক্ষী কাঁথা বোলে। নক্ষী কাঁথা ভাৰত আৰু বাংলাদেশৰ লোকশিল্পৰ এটা অংশ। ই পশ্চিম বঙ্গ, অসম, উড়িষ্যা আৰু বাংলাদেশত জনপ্ৰিয়।

## তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
দিশা পাৰমাৰ

**দিশা পাৰমাৰ বৈদ্য** ( ; জন্ম: ১১ নৱেম্বৰ ১৯৯৪) হিন্দী টেলিভিছন জগতৰ এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী। ২০১২ চনত অভিনয়ত আত্মপ্ৰকাশ কৰা দিশাই *প্যাৰ কা দৰদ হায় মীথা মীথা প্যাৰা প্যাৰা* ছবিখনত পংকুৰি গুপ্তাৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰি পৰিচয় লাভ কৰে। *বড়ে অচ্ছে লগাতে হায় ২*ত প্ৰিয়া ছুদৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰি তেওঁ বহুল স্বীকৃতি লাভ কৰে।
## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
দিশা পাৰমাৰে ১৯৯৪ চনৰ ১১ নৱেম্বৰত নতুন দিল্লীত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ দিল্লীৰ সাধু বাসৱানী ইণ্টাৰনেশ্যনেল স্কুলৰ পৰা স্কুলীয়া শিক্ষা সমাপ্ত কৰিছিল। উচ্চতৰ মাধ্যমিক শিক্ষাৰ সময়ছোৱাত তেওঁ নৃত্য প্ৰতিযোগিতা, নাটক আৰু ফেশ্বন শ্ব'ত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল।

দিল্লীত কেইবাটাও ছপা আৰু বাণিজ্যিক বিজ্ঞাপনত পাৰমাৰে অভিনয় কৰিছিল। দিশাই বিজনেছ মাৰ্কেটিঙত স্নাতক শিক্ষা লাভ কৰি আছিল যদিও ধাৰাবাহিক 'প্যাৰ কা দৰ্দ হায় মীথা মীথা প্যাৰা প্যাৰা'ৰ বাবে নিৰ্বাচিত হোৱাত  দিশাই স্নাতক অধ্যয়ন মাজভাগত এৰি থৈ যায়।
## ব্যক্তিগত জীৱন
গায়ক ৰাহুল বৈদ্যই তেওঁৰ জন্মদিনত দিশা পৰমাৰক বিবাহৰ প্ৰস্তাৱ দিছিল, বিগ বছ ১৪ত তেওঁৰ অংশগ্ৰহণৰ সময়ছোৱাত। পাৰমাৰে ২০২১ চনৰ ১৬ জুলাইত মুম্বাইত বৈদ্যৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়।
## কেৰিয়াৰ
এবছৰ ধৰি পাৰমাৰে দিল্লীস্থিত কোম্পানী এলিট মডেল মেনেজমেণ্ট ইণ্ডিয়া প্ৰাইভেট লিমিটেডত কাম কৰিছিল। তেওঁ ৰাজশ্ৰী প্ৰডাকচনৰ বাবে অডিচনৰ আয়োজন কৰে।

অডিচনৰ বাবে নামভৰ্তি কৰি *প্যাৰ কা দৰ্দ হায় মীথা মীথা প্যাৰা প্যাৰা* ধাৰাবাহিকত পাংকুৰিৰ মুখ্য চৰিত্ৰৰ বাবে দিশা নিৰ্বাচিত হয়। সেই সময়ত তেওঁৰ বয়স আছিল ১৭ বছৰ। সহ-অভিনেতা নকুল মেহতাৰ সৈতে আগবঢ়োৱা প্ৰদৰ্শনৰ বাবে তেওঁ প্ৰশংসা লাভ কৰিছে।ধাৰাবাহিকখনৰ লগতে দিশাই সমান্তৰালভাৱে বিজ্ঞাপনতো কাম কৰি থাকিল। She continued working in commercials along with the serial.

২০১৬ চনত পাৰমাৰে *আৰ্‌ৰে*ৰ দ্বাৰা মুকলি হোৱা ৱেব ধাৰাবাহিক *আই ডন'ট ৱাচ টিভি*ত অভিনয় কৰে। ২০১৭ চনত জি টিভিৰ দৈনিক ধাৰাবাহিক *ৱহ আপনা সা*ত জিয়া/জাহ্নৱীৰ মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে।

ৰাহুল বৈদ্যৰ সৈতে মিউজিক ভিডিঅ' "য়াদ তেৰী" আৰু "মাধন্যা" দুয়োটাতে দিশাই অভিনয় কৰিছিল। পিছলৈ ২০১৪ চনত বক্স ক্ৰিকেট লীগত খেলুৱৈ হিচাপে তেওঁক দেখা যায়। ভেলেন্টাইন ডে'ত প্ৰেমিক ৰাহুল বৈদ্যক লগ কৰিবলৈ বিগ বছ ১৪ত অতিথি হিচাপেও অংশগ্ৰহণ কৰে।

২০২১ চনৰ আগষ্ট মাহৰ পৰা পাৰমাৰে একতা কাপুৰৰ *বড়ে আচ্ছে লগা হায় ২*ত প্ৰিয়াৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে। দিশাই অভিনয়ৰ বাবে ইতিবাচক সমালোচনা লাভ কৰে আৰু মেহতাৰ সৈতে আগবঢ়োৱা অভিনয়ৰ বাবে তেওঁ বহুল প্ৰশংসিত হয়।
## বঁটা আৰু মনোনয়ন

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী
নলিনী জমীলা

**নলিনী জমিলা** (; জন্ম: ১৮ আগষ্ট ১৯৫৪) এগৰাকী ভাৰতীয় বেষ্ট চেলাৰ লেখিকা, যৌনকৰ্মীৰ সক্ৰিয় প্ৰবক্তা আৰু কেৰালাৰ থ্ৰিছুৰৰ প্ৰাক্তন যৌনকৰ্মী। তেখেত *দ্য অটোবায়’গ্ৰাফী অৱ এ চেক্স-ৱৰ্কাৰ* (২০০৫) আৰু *ৰোমাণ্টিক এনকাউণ্টাৰছ অৱ এ চেক্স ৱৰ্কাৰ* (২০১৮) নামৰ গ্ৰন্থৰ লেখিকা। তেখেত কেৰালাৰ যৌনকৰ্মী মঞ্চৰ সমন্বয়ক আৰু পাঁচটা বেচৰকাৰী সংস্থাৰ (NGO) সদস্য। ৫১ সংখ্যক কেৰেলা ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটাত *ভাৰতপুঝা* ছবিখনৰ সাজ-পোছাকৰ ডিজাইনৰ বাবে নলিনীয়ে বিশেষ জুৰীৰ উল্লেখ লাভ কৰে।

## জীৱনী
১৯৫৪ চনৰ ১৮ আগষ্টত ভাৰতৰ থ্ৰিচ্ছুৰৰ কল্লুৰ গাঁৱত নলিনী জমিলাৰ জন্ম হৈছিল। ২৪ বছৰ বয়সত স্বামীৰ কৰ্কট ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ মৃত্যু নোহোৱালৈকে তেওঁ পথাৰত শস্য ৰোপণ আৰু চপোৱা কাম কৰিছিল ইয়াৰ বাহিৰে তেওঁৰ দুটা সৰু সন্তানক পোহপাল দিইত্য়াথৰ কোনো উপায় নাছিল। ৰোজেচি নামৰ এগৰাকী যৌনকৰ্মীয়ে তেওঁক যৌন কৰ্মৰ সৈতে পৰিচয় কৰাই দিছিল। ৰোজেচিয়ে তেওঁৰ প্ৰথম ক্লায়েণ্ট হিচাপে এজন জ্যেষ্ঠ আৰক্ষী বিষয়াৰ ব্যৱস্থা কৰিছিল আৰু তেওঁক থ্ৰিচ্ছুৰৰ এটা অতিথিশালাত লগ পাইছিল য’ত ৰাজনীতিবিদসকলে সঘনাই গৈছিল। ৰাতিপুৱা অতিথিশালাৰ পৰা ওলাই আহোঁতে তাইক আৰক্ষীয়ে গ্ৰেপ্তাৰ কৰি মাৰপিট কৰে।

প্ৰায় সাত বছৰ বয়সত তেওঁ ৩য় শ্ৰেণীলৈকে পঢ়ি স্কুল এৰিছিল।১৯৯০ চনত তেওঁ কল্লুৰ চৰকাৰী বিদ্যালয়ত অধিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে আৰু শেষত দ্বাদশ শ্ৰেণীত উপনীত হয়।

২০০১ চনত তেওঁ কেৰালাৰ যৌনকৰ্মী মঞ্চৰ (SWFK) সমন্বয়ক হিচাপে নিৰ্বাচিত হয়। তেওঁৰ নেতৃত্বত SWFK-এ ৰাজপথৰ যৌনকৰ্মীসকলৰ দুৰ্দশাৰ প্ৰতি দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিবলৈ প্ৰতিবাদী সমদল অনুষ্ঠিত কৰে।

জমিলা পাঁচটা বেচৰকাৰী সংস্থা (এন জি অ')ৰ সদস্য। বাংগালুৰুত এইডছ কাউন্সেলিং প্ৰগ্ৰেমৰ চতুৰ্থখন বৈঠকত তেওঁ চৰকাৰক কেৱল কণ্ডম বিতৰণ কৰাই নহয়, যৌনকৰ্মী আৰু তেওঁলোকৰ সন্তানক শিক্ষা প্ৰদান কৰিবলৈ আহ্বান জনায়।

## কৰ্মজীৱন

### এগৰাকী যৌনকৰ্মীৰ আত্মজীৱনী
২০০৫ চনত জমীলাই লিখা *Oru Lyngikathozhilaliyude Atmakatha* *(Autobiography of a Sex Worker, এগৰাকী যৌনকৰ্মীৰ আত্মজীৱনী ) গ্ৰন্থখনৰ ১৩,০০০ কপি বিক্ৰী হৈছিল। কিতাপখন প্ৰকাশৰ ১০০ দিনৰ ভিতৰতে ছটা সংস্কৰণলৈ মুক্তি পাইছিল। মূলতঃ মালায়ালম ভাষাত লিখা এই গ্ৰন্থখন ২০০৭ চনত জে দেৱিকাই ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰে,আৰু পিছৰ বছৰত ছফী বাষ্টাইড-ফল্টজে ফৰাচী ভাষালৈ অনুবাদ কৰে।[15] এই গ্ৰন্থখনে সমাজত ব্যাপক আন্দোলনৰ সৃষ্টি কৰিছিল, আৰু কেৰেলাত বহু বিবাব আৰু বিতৰ্কৰ সৃষ্টি কৰিছিল। নাৰীবাদীসকলে এই গ্ৰন্থখনক নিন্দা কৰিছিল। তেওঁলোকেৰ মতে, এই কিতাপ যৌন কৰ্মক মহিমামণ্ডিত কৰে আৰু ৰক্ষণশীলসকলেও এই বিষয়টো প্ৰচাৰ কৰা উচিত নহয়‌।

### যৌনকৰ্মীৰ ৰোমাণ্টিক এনকাউণ্টাৰ
২০১৮ চনত জমিলাৰ দ্বিতীয়খন গ্ৰন্থ Romantic Encounters of a Sex Workerপ্ৰকাশ পায়। কিতাপখন থৈৰেশমা ভৰদ্বাজে ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰিছিল, আৰু গুজৰাটী, বাংলা আৰু তামিললৈও অনুবাদ কৰিছিল। কিতাপখনত ১৯৭০ চনৰ পৰা ২০০০ চনলৈকে লিখা আঠটা কাহিনী সন্নিবিষ্ট কৰা হৈছে, ইয়াত তেওঁৰ ক্লায়েণ্টসকলৰ সৈতে গঢ় লৈ উঠা সম্পৰ্কৰ বিষয়ে কোৱা হৈছে।

### তথ্যচিত্ৰ
উল্লেখযোগ্য যে বিখ্যাত চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক সন্তোষ শিৱনৰ কনিষ্ঠ ভাতৃ সঞ্জীৱ শিৱনে ২০১৩ চনত জমিলাৰ জীৱনক লৈ ২৮ মিনিটৰ এখন তথ্যচিত্ৰ ‘Sex, Lies and a Book’ নিৰ্মাণ কৰিছিল। এই তথ্যচিত্ৰখন ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ উন্নয়ন কাৰ্যসূচী (UNDP) আৰু পাব্লিক চাৰ্ভিচ ব্ৰডকাষ্টিং ট্ৰাষ্টৰ যৌথ উদ্যোগত আছিল। ছবিখনত অভিনয় কৰিছিল জমিলাই।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:পতিতাবৃত্তি
শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
সুবচনী পূজা

**সুবচনী পূজা** () অসম, পশ্চিমবংগ আদি ভালেমান ঠাইত পালন কৰা হয়৷ বিঘিনিনাশক এই পূজা হিন্দু সমাজৰ মহিলাকেন্দ্ৰিক অনুষ্ঠান যদিও অসমৰ কোনো কোনো ঠাইত বুঢ়া মহাদেউৰ বাবেও পূজা-অৰ্চনা কৰা হয়৷ বাঙালী হিন্দু মহিলাসকলে ঘৰত নৱবিবাহিত দম্পতীৰ মঙ্গলকামনাত এই পূজা পাতে৷ বছৰৰ সকলো সময়তে এই পূজা কৰা যায়৷ অসমৰ নামনি অঞ্চলৰ কোনো কোনো ঠাইত সু-পতি পাবৰ বাবে ঘৰৰ চোতালত সুবচনী পূজা পাতে৷ কেতিয়াবা এই পূজা আই থানতো পতা দেখা যায়৷ এই পূজাত প্ৰসাদ হিচাপে পৰমান্ন আৰু তামোল-পাণ দিয়া হয়৷ অসমত আহোমসকলে দুৰ্গাদেৱীৰ পূজা সুবচনী নামেৰে কৰিছিল আৰু আহোম আৰু অসমীয়া স্তুতি মন্ত্ৰেৰে এই পূজা লৌকিক ৰূপত কৰিছিল৷ ৰজাঘৰতো সুবচনী পূজা অনুষ্ঠিত হৈছিল৷ অসমৰ ৰাজবংশী সম্প্ৰদায়ৰ মাজত সুবচনী পূজা কৰাটো স্ত্ৰী আচাৰৰ ভিতৰত পৰে৷ এই পূজা কৰিলে কোনো ধৰণৰ বিপদ-আপদ নহয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়৷ ৰাজবংশীসকলে সুবচনী পূজা মনোকামনা অনুসৰি দুই ধৰণে পালন কৰে৷ “সুৰাপূজা’’ বা “খাৰাপূজা’’ আৰু “পূৰ্ণপূজা’’৷ সুৰাপূজাত কেৱল “গুৱা-পাণ’’ নৈবেদ্য হিচাপে আগবঢ়োৱা হয়৷ ইয়াত আন প্ৰসাদ বা নৈবেদ্য বস্তু একো নালাগে৷ পূৰ্ণপূজাত মাটিৰ দেৱীমূৰ্তি সাজি পৰম্পৰাগত নিয়মেৰে পূজা কৰা হয়৷

উজনি অসমত আহোমসকলে পূজা দুইধৰণে পালন কৰে, এটা হ’ল, সৃষ্টি শক্তি সত্তা আৰু আনটো বৌদ্ধিক সত্তা৷ সৃষ্টি শক্তি সত্তাত কল্পিত দেৱ-দেৱীৰ সন্তুষ্টিৰ বাবে জীৱ বলি দিয়া হয়৷ আনহাতে বৌদ্ধিক সত্তাৰ পূজাত কেৱল ফলাহাৰ দিয়ে৷ সুবচনী পূজাত বলি দিয়া হয় এই পূজাৰ বাবে চোতাল বা ঘৰৰ ভিতৰ কোঠালিত কাপোৰেৰে বেঢ়ি বেদী স্থাপন কৰে৷ চোঁৱৰ আবৃত চন্দ্ৰতাপ, চাৰিটা খুঁটিত চাৰিটা কলপুলি, চাৰিজোপা কুঁহিয়াৰ পুলি, চাৰিজোপা বাঁহপুলি পুতি চাৰিওকাষে আমপাত ওলোমাই দিয়া হয়৷ মূল বেদীৰ চৌপাশে চাৰিটা বাঁহৰ ঘট, এঁৱা টেকেলিৰ ঘট আৰু চৰু স্থাপন কৰে৷ দেৱীৰ সাজ এখন শৰাইত সজাই থোৱা হয়৷ পূজাৰ সামগ্ৰী হিচাপে গৃহস্থই টংলতি, তুলসী, কল দহ আষি, কুকুৰাচৰাই, বুঢ়া মহাদেউৰ বাবে হাঁহ, জীয়া মাছ, কেঁচা পিঠাগুড়ি তামোল-পাণ, সোণ-ৰূপৰ অলংকাৰ, পইচা, পানী, চাকি-ধূপ-ধূনা, কলপাত আদি সকলো বস্তু পুৰোহিতক গতাই দিয়ে৷ পুৰোহিতে মন্ত্ৰোচ্চাৰণ কৰি বলি দিয়ে৷ সুবচনী পূজাত বলি একেঘাপে কাটিব লাগে৷ বলিৰ অন্তত প্ৰসাদসমূহ চাৰিটা ভাগত থোৱা হয়৷ এভাগ গৃহস্থৰ, এভাগ পুৰোহিতৰ আৰু বাকী দুভাগ ৰাইজৰ বাবে৷ ইয়াৰ পিছত আন এটা অনুষ্ঠান “কনাই বৰশী বোৱা’’ কাৰ্য কৰে৷ কনাই বৰশী বাই মাছ উঠিল বুলি উচ্চাৰণ কৰাৰ লগে লগে গৃহস্থই ধন, সোণ, ফুল ছটিয়াই বেদী ওপচাই দিয়ে৷ ইয়াৰ পিছত দেৱীক নিজস্থানলৈ যাবলৈ দি পুৰোহিতে স্তুতি কৰি পুনৰ পুনৰ সেৱা কৰে৷

## তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
মিচেল য়হ

**মিচেল য়হ চু কেং**( ; জন্মনাম: **য়হ চু কেং**; ৬ আগষ্ট, ১৯৬২) এগৰাকী মালয়েচিয়ান অভিনেত্ৰী। তেওঁৰ প্ৰাৰম্ভিক চলচ্চিত্ৰসমূহত তেওঁ মিচেল খান নামেৰে অভিনয় কৰিছিল, হংকঙৰ একচন চলচ্চিত্ৰৰ এটি শৃংখলাত অভিনয় কৰাৰ পিছত ১৯৯০ ৰ দশকত *ইয়েছ, মেডাম* (১৯৮৫), *পুলিচ ষ্ট’ৰি থ্ৰী: চুপাৰকপ* (১৯৯২) আৰু *হলি ৱেপন* (১৯৯৩) আদি চলচ্চিত্ৰৰ জৰিয়তে মিচেলে খ্যাতি লাভ কৰিছিল য’ত তেওঁ নিজৰ ষ্টাণ্ট প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। তেওঁ জেমছ বণ্ডৰ ছবি *টুমৰু নেভাৰ ডাইজ* (১৯৯৭) আৰু এং লীৰ মাৰ্চিয়েল আৰ্ট ছবি *ক্ৰাউচিং টাইগাৰ, হিডেন ড্ৰেগন* (২০০০)ত কৰা অভিনয়ৰ বাবে আন্তৰ্জাতিক স্বীকৃতি লাভ কৰে। পিছৰ চৰিত্ৰটোৰ বাবে  মিচেলে বাফটা শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ মনোনয়ন অৰ্জন কৰিছিল।

য়হৰ অন্যান্য কামসমূহৰ ভিতৰত আছে *মেম’ৰছ অফ এ গেইছা* (২০০৫), *ৰেইন অৱ এচেছিনছ* (২০১০), *কুং ফু পাণ্ডা টু* (২০১১), *ক্ৰাউচিং টাইগাৰ, হিডেন ড্ৰেগন: ছৰ্ড অৱ ডেষ্টিনি* (২০১৬), আৰু *দ্য লেডী* (২০১১), য’ত তেওঁ আং চান চ্যু কিৰ চৰিত্ৰটি ৰূপায়ণ কৰিছিল। মিচেলে ৰোমাণ্টিক কমেডী *ক্ৰেজি ৰিচ এছিয়ানছ* (২০১৮) আৰু *লাষ্ট খ্ৰীষ্টমাছ* (২০১৯), আৰু মাৰ্ভেল চিনেমাটিক ইউনিভাৰ্ছৰ ছবি *শ্বাং-চি এণ্ড দ্য লেজেণ্ড অফ দ্য টেন ৰিংছ* (২০২১)ত সহ অভিনেত্ৰীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। দূৰদৰ্শনত, ২০১৭ চনৰ পৰা ২০২০ চনলৈ বিজ্ঞান কল্পকাহিনী শৃংখলা *ষ্টাৰ ট্ৰেক: ডিস্কভাৰী*ত য়হই এটি পিৰিয়দিক চৰিত্ৰ কৰিছিল, আৰু কল্পনামূলক মিনিচিৰিজ *দ্য উইচাৰ: ব্লাড অৰিজিন* (২০২২)তো তেওঁক দেখা গৈছিল। ২০২২ চনত, মিচেলে কল্পবিজ্ঞান  চলচ্চিত্ৰ *এভৰিথিং এভ্ৰিহোৱেৰ অল এট ৱানছ*ত কৰা অভিনয়ৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ গ’ল্ডেন গ্লৱ বঁটা লাভ কৰে আৰু ২০২৩ বৰ্ষত একেখন চলচ্চিত্ৰৰ বাবে একে শিতানত একাডেমী বঁটা লাভ কৰা প্ৰথম গৰাকী এছিয়ান তথা মালয়েছিয়ান অভিনেত্ৰী হিচাপে সমালোচকৰ দ্বাৰা প্ৰশংসিত হৈছে।

চলচ্চিত্ৰ পৰ্যালোচনা একত্ৰীকৰণ ৱেবছাইট ‘ৰটেন টমেট'ছে’ তেওঁক ২০০৮ চনত সৰ্বকালৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ একচন নায়িকা হিচাপে স্থান দিছিল। ১৯৯৭ চনত তেওঁক ‘পিপ’ল’ (People) আলোচনীয়ে *‘ফিফটি মষ্ট বিউটিফুল পিপ’ল অৱ দ্য ৱৰ্ল্ড’* ৰ এগৰাকী হিচাপে বাছনি কৰে, আৰু ২০০৯ চনত একেখন আলোচনীয়ে তেওঁক *‘থাৰ্টি ফাইভ অল টাইম স্ক্ৰীণ বিউটি’* তালিকাত স্থান দিয়ে। ২০২২ চনত ‘টাইম’ আলোচনীয়ে তেওঁক *‘আইকন অফ দা ইয়েৰ’* সন্মান দিয়াৰ লগতে ইয়াৰ বাৰ্ষিক তালিকাত বিশ্বৰ ১০০ জন আটাইতকৈ প্ৰভাৱশালী ব্যক্তিৰ এজন হিচাপে নামাকৰণ কৰে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:এছিয়া
শ্ৰেণী:মালয়েছিয়ান অভিনেত্ৰী
বীণা শেঠ লস্কৰী

**বীণা শেঠ লস্কৰী** ()  ভাৰতৰ মুম্বাইৰ দোৰষ্টেপ স্কুলৰ প্ৰতিষ্ঠাপক। ৩০ বছৰতকৈও অধিক সময় ধৰি তেওঁ মুম্বাইৰ এক লাখ শিশুৰ শিক্ষাৰ সংগঠনত সহায় কৰিছে। ২০১৩ চনত তেওঁক স্ত্ৰী শক্তি বঁটাৰে সন্মানিত কৰা হয়।
## জীৱন
লস্কৰীয়ে শিশু মনোবিজ্ঞানত প্ৰথম ডিগ্ৰী লৈছিল।

১৯৮৮ চনত মুম্বাইৰ কোলাবাৰ কাফে পেৰেডত প্ৰথমখন বিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ পৰাই তেওঁৰ কৰ্ম জীৱন আৰম্ভ হয়। সেই সময়ত বস্তিৰ ল'ৰা-ছোৱালীয়ে কেৱল ধনী ল'ৰা-ছোৱালীয়ে আড়ম্বৰপূৰ্ণ স্কুললৈ যোৱাৰ দৃশ্যহে চাব পাৰিছিল।  প্ৰথমে তেওঁৰ ২৫জন শিশু ছা্ত্ৰ আছিল আৰু তেওঁলোকৰ বাঞ্জাৰা পিতৃ-মাতৃয়ে অতি কম মজুৰিত সাগৰীয় মাছৰ পেটু গুছোৱাৰ কাম কৰিছিল। সমাজসেৱাৰ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লওঁতে তেওঁ বস্তিৰ শিশুহঁতক শিক্ষাদান কৰা ধাৰণাটোৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈছিল। তেওঁ স্থানীয় স্কুলখন ভ্ৰমণ কৰি আচৰিত হৈ পৰ্যবেক্ষণ কৰে যে তিনি-চাৰি বছৰৰ পিছত ল’ৰা-ছোৱালীবোৰ স্কুল এৰি গুছি যায়। ল’ৰা-ছোৱালীবোৰৰ পিতৃ-মাতৃক লগ ধৰি দেখিলে যে ল’ৰা-ছোৱালীবোৰ তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ মজুৰি উপাৰ্জনৰ এক অপৰিহাৰ্য অংশ। পৰিয়ালটো চলি থাকিবলৈ সৰু ল’ৰা-ছোৱালীবোৰেও পঢ়াৰ সলনি কাম কৰিবলৈ বাধ্য। সেয়েহে ৰজনী পৰঞ্জপেৰ সৈতে মিলি বস্তিৰ ল’ৰা-ছোৱালীবোৰে পদুলি মুখতে পঢ়িব পৰাকৈ এখন বিদ্যালয় আৰম্ভ কৰে।

২০১৩ চনত আন্তৰ্জাতিক নাৰী দিৱসত ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতি প্ৰণৱ মুখাৰ্জীয়ে তেওঁক স্ত্ৰী শক্তি পুৰস্কাৰ  প্ৰদান কৰে। শিক্ষা আৰু প্ৰশিক্ষণৰ ক্ষেত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা অন্যবদ্য অৱদানৰ বাবে মহাৰাষ্ট্ৰ চৰকাৰে তেওঁৰ নাম উক্ত বঁটাৰ বাবে মনোনীত কৰিছিল। বৰ্তমানে নাৰী শক্তি পুৰস্কাৰ নামেৰে নামাংকিত এই বঁটাৰ পুৰ্বৰ নাম আছিল স্ত্ৰী শক্তি পুৰস্কাৰ। এই বঁটাটো ছয়গৰাকী মহিয়সী নাৰী অহল্যাবাই হোলকাৰ, কণ্ণগি দেৱী, মাতা জীজাবাঈ, ৰাণী গাইডিনলিউ, ৰাণী লক্ষ্মীবাই আৰু ৰাণী ৰুদ্ৰম্মাৰ নামত ভিন-ভিন শিতানত প্ৰদান কৰা হয়।

২০১৬ চনত ডিউক এণ্ড ডাচেছ অফ কেম্ব্ৰিজে মুম্বাইলৈ আহি তেওঁক লগ ধৰি যায়।  সেই বছৰটোতে বিদ্যালয়খনে চলোৱা শৈক্ষিক অভিযানৰ ফলস্বৰূপে  মুম্বাইৰ তিনিটা অঞ্চলৰ পূৰ্বতে নাম নথকা ৰাস্তাৰ তেওঁলোকৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ নামেৰে নামাকৰণ কৰা হয়। ইয়াৰ উদ্দেশ্য আছিল, আন ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক শিক্ষা লাভ আৰু উচ্চাকাংক্ষাৰ প্ৰতি অনুপ্ৰাণিত কৰা। ২০১৯ চনত আনুমানিক হিচাপ মতে ৩১ বছৰত তেওঁ মুম্বাইৰ এক লাখ শিশুৰ শিক্ষাৰ সংগঠনত সহায় কৰিছে।
## ভ্ৰাম্যমান শ্ৰেণীকোঠা
দোৰষ্টেপ স্কুল সেই সকল ল’ৰা-ছোৱালীৰ বাবে আছিল, যিসকলে স্কুললৈ গৈ শিক্ষা আহৰণ কৰিব নোৱাৰে। সেয়েহে বীণা লস্কৰ আৰু তেওঁৰ সংগীসকলে বাছৰ ভিতৰতে স্কুল খোলাৰ পৰিকল্পনা কৰে। ১৯৯৮ চনত আৰম্ভ হোৱা এই সেৱাৰ নাম প্ৰথমে *স্কুল অন হুইল* ৰখা হয়। এই বাছখন জাপানী কনছুলেটে দান কৰিছিল আৰু *আশা ফৰ এডুকেচন* নাম অনা-চৰকাৰী সংগঠন এটাই পূঁজিৰ যোগান ধৰিছিল। ২০১৬ চনত তেওঁলোক ৮খন বাছৰ গৰাকী হয় আৰু প্ৰায় ৭০০ ব্যক্তি দোৰষ্টেপ স্কুলৰ সৈতে জড়িত। বাছবোৰৰ ভিতৰখন এটা শ্ৰেণী কোঠাৰ দৰে। এই বাছবোৰ বস্তি অঞ্চললৈ যায় আৰু তাতে আনুষ্ঠানিক শিক্ষা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম নোহোৱা ৭ বছৰৰ পৰা ১৮ বছৰৰ ভিতৰৰ ল’ৰা-ছোৱালীবোৰ আহি দুই-তিনিঘণ্টা পাঠগ্ৰহণ কৰে।

## তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় শিক্ষাবিদ
শ্ৰেণী:নাৰী শক্তি পুৰস্কাৰ বিজয়ী
অৰ্চনা পূৰণ সিং

**অৰ্চনা পূৰণ সিং** (;  জন্ম: ২৬ ছেপ্তেম্বৰ, ১৯৬২) এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী আৰু টেলিভিচন ব্যক্তিত্ব। তেওঁ বহু কেইখন বলীউডী চলচ্চিত্ৰৰ কৰা কৌতুক অভিনেত্ৰী আৰু কৌতুকধৰ্মী টেলিভিচন শ্বো- *দ্য কপিল শৰ্মা শ্বো* আৰু *কমেডী চাৰ্কাচ*ৰ বিচাৰক ৰূপে জনাজাত। *কুচ কুচ হোতা হ্যায়* ছবিখনৰ মিচ ব্ৰেগেঞ্জা নামৰ চৰিত্ৰটোত কৰা অভিনয়ৰ বাবে অৰ্চনাৰ শলাগ লোৱা হয়। তেওঁ ১০০ খনতকৈও অধিক চলচ্চিত্ৰ আৰু টিভি ধাৰাবাহিকত অভিনয় কৰিছে।  
## ব্যক্তিগত জীৱন
অৰ্চনাৰ প্ৰথম বিবাহ নিটিকিল আৰু বিবাহ-বিচ্ছেদৰ মাজেৰে ইয়াৰ সমাপ্তি হয়। তাৰপিছতে তেওঁ *জালৱা* ছবিখন পৰিচালনা কৰা বলীউডৰ পৰিচালক পংকজ পৰাশৰৰ লগত জড়িত হৈ পৰে। পিছলৈ ১৯৯২ চনৰ ৩০ জুনত অভিনেতা পৰমিত সেঠীৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। তেওঁলোকৰ দুজন পুত্ৰ সন্তান- আৰ্যমন আৰু আয়ুষ্মান।
## কৰ্মজীৱন
#### চলচ্চিত্ৰত
১৯৮৭ চনত নাৰি হীৰাৰ টিভি ফিল্ম *অভিষেক*ৰ যোগেদি চলচ্চিত্ৰ জগতত অৰ্চনাই পদাৰ্পন কৰে। এই ছবিখনত তেওঁ আদিত্য পাঞ্চোলিৰ বিপৰীতে অভিনয় কৰে। পৰৱৰ্তী বছৰটোত *জালৱা*ত তেওঁক নাচিৰুদ্দিন শ্বাহৰ সৈতে দেখা যায়। পিছলৈ তেওঁ বিগ বেনাৰত নিৰ্মিত- *অগ্নিপথ* (১৯৯০), *সৌদাগৰ* (১৯৯১), *শোলা ঔৰ শবনম* (১৯৯২), *আশিক আৱাৰা* (১৯৯৩) আৰু *ৰাজা হিন্দুস্তানী*ৰ (১৯৯৬) দৰে বহু কেইখন ছবিত সৰু সৰু চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে। গোবিন্দাই মূল ভূমিকাত অভিনয় কৰা থ্ৰিলাৰ ছবি *বাজ* আৰু সুনীল শেট্টীয়ে মূল ভূমিকাত অভিনয় কৰা *জাজ মুজৰিম*ত অৰ্চনাই আইটেম চং কৰিছিল। ইয়াৰ পিছৰে পৰা তেওঁ নিজকে সহযোগী চৰিত্ৰত, বিশেষকৈ বহু কেইখন ছবিত কমেডী চৰিত্ৰত সীমাবদ্ধ কৰি ৰাখে। তেওঁৰ কেইখন উল্লেখযোগ্য ছবি হ’ল- *লাভষ্টোৰী ২০৫০*, *মোহাব্বতে*, *ক্ৰিছ*, *কুচ কুচ হোতা হ্যায়*, *মস্তি*, *দে দনা দন* আৰু *বোল বচ্ছন*।
#### দূৰদৰ্শনত
অৰ্চনাই ১৯৯৩ চনত জী টিভিৰ *ৱাহ ক্যায় ছিন হ্যায়*ৰ উপস্থাপনা কৰে। ইয়াৰ পিছত কৰিছিল *আনচেঞ্চৰড্*। পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ টিভি ধাৰাবাহিক *শ্ৰীমান শ্ৰীমতী*, *জুনুন*ত অভিনয় কৰাৰ উপৰিও চোনী এণ্টাৰচেইনমেণ্ট টেলিভিচনত সম্প্ৰচাৰিত *অৰ্চনা টকীজ*ৰ উপস্থাপনা কৰিছিল। তেওঁ অভিনয় কৰা আন এখন টিভি ধাৰাবাহিক *জী হৰৰ শ্বো*। তেওঁ পৰিচালনা আৰু প্ৰযোজনাৰ সৈতে জড়িত। তেনে দুখন হাস্য-ব্যংগ ধাৰাবাহিক- *জানে ভী দো পাৰো* আৰু *সামনেৱালী খিড়কী*। ইয়াৰ প্ৰথমখনৰ অৰ্চনা পৰিচালক আছিল আৰু আনখনৰ প্ৰযোজক।

২০০৫ চনত সম্প্ৰচাৰিত ডেঞ্চ ৰিয়েলিটি শ্বো *নাচ বালিয়ে-১*ত তেৱোঁ স্বামী পৰমাৰ সেঠীৰ সৈতে অংশ লয়। তেওঁলোক ৬নং খণ্ডটোত তেওঁলোক আঁতৰি আহিবলৈ লগীয়া হৈছিল। ২০০৬ চনত তেওঁ স্বামীৰ সৈতে আন এটা ডেঞ্চ ৰিয়েলিটি শ্বো *ঝলক দিখলা যা*ৰ (চিজন-১) উপস্থাপনা কৰে। 

ইয়াৰ পিছত তেওঁক চোনী টিভি ইণ্ডিয়াৰ *কমেডী চাৰ্কাচ* (চিজন-১) (২০০৬)  আৰু চিজন-২-ত(২০০৮)বিচাৰকৰ আসনত দেখা যায়।[12] ২০০৮-ৰ জানুৱাৰীত তেওঁ স্বামীৰ সৈতে ষ্টাৰ প্লাচৰ *কহো না যাৰ হ্যায়*ৰ হোষ্টিং কৰে। ২০০৮-ত *কমেডী চাৰ্কাচ চিজন-২* সমাপ্ত হোৱাৰ লগেলগে তেওঁৰ আন এটা শ্বো *কমেডী শ্বো-কাঁটে কী তক্কৰ* আৰম্ভ হয়। তেওঁ *কমেডী চাৰ্কাচ-তিন কা তৰকা*, *কমেডী চাৰ্কাচ কে চুপাৰষ্টাৰ*, *কমেডী চাৰ্কাত কা জাদু*, *জুবিলি কমেডী চাৰ্কাচ*, *কমেডী চাৰ্কাচ কে তানসেন*, *কমেডী কা নয়া দৌৰ*, *কাহানি কমেডী চাৰ্কাচ কী*, *কমেডী চাৰ্কাচ কে আজুবে* আৰু *কমেডী চাৰ্কাচ কে মহাৱলী*ৰো বিচাৰক আছিল। চাবটিভিৰ *দ্য গ্ৰেট ইণ্ডিয়ান ফেমেলী ড্ৰামা*ত তেওঁক বেগম পাৰোৰ ৰূপত দেখা গৈছিল।
২০১৯-ত তেওঁ *দ্য কপিল শৰ্মা শ্বো*ত বিচাৰক ৰূপে অংশগ্ৰহণ কৰে।

## তথ্য উৎস

## বাহ্যিক সংযোগ
* 

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
ত্ৰিবেণী আচাৰ্য

**ত্ৰিবেণী আচাৰ্য** (;) মুম্বাইবাসী এগৰাকী ভাৰতীয় সাংবাদিক আৰু এক্টিভিষ্ট। তেওঁ ঘাইকৈ যৌন সৰবৰাহ-বিৰোধী গোট *ৰেচকিউ ফাউণ্ডেচন*ৰ সৈতে কৰা কামৰ বাবে জনাজাত। বিশ বছৰৰো অধিক সময় ধৰি ত্ৰিবেণী আচাৰ্যই বাধ্য হৈ যৌন ব্যৱসায়ত লিপ্ত হোৱা আৰু সৰবৰাহ কৰা যুৱতী আৰু মহিলাসকলক উদ্ধাৰ কৰিবলৈ অক্লান্ত ভাৱে কাম কৰি আহিছে আৰু তেওঁলোকক সেই জীৱন ঘূৰাই দিয়াৰ চেষ্টা কৰিছে আহিছে, যি জীৱন প্ৰকৃততে তেওঁলোকৰ প্ৰাপ্য। এতিয়ালৈকে তেওঁ তেওঁৰ সংগঠনৰ জৰিয়তে প্ৰায় চাৰি হাজাৰ ভুক্তভোগীক উদ্ধাৰ কৰিছে আৰু এটি নতুন জীৱন দিছে।

*ৰেচকিউ ফাউণ্ডেচন* নামৰ সেচ্ছাসেৱী সংস্থাটো ত্ৰিবেণীৰ স্বামী বালকৃষ্ণ আচাৰ্যই প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল, কিন্তু ২০০৫ চনত এক মটৰ দুৰ্ঘটনাত তেওঁৰ মৃত্যু হোৱাত ত্ৰিবেণীয়ে ইয়াৰ সভাপতিৰ দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰে। সংগঠনটোৱে বলপূৰ্বক পতিতাবৃত্তিৰ বাবে বিক্ৰী কৰা আৰু ভাৰত, নেপাল আৰু বাংলাদেশৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ মানৱ সৰবৰাহৰ চিকাৰ হোৱা ভুক্তভোগীসকলক উদ্ধাৰ, পুনৰ সংস্থাপন আৰু প্ৰত্যাৱৰ্তনৰ বাবে কাম কৰে। সংস্থাৰ কৰ্মীসকলে ১৯৯৩ চনৰ পৰা *‘পতিতালয় অভিযান’* চলাই আহিছে। সংগঠনটোৱে বছৰি মোটামুটি তিনিশজনী ছোৱালীক মুক্ত কৰে, আৰু লগতে সিহঁতক দিহা-পৰামৰ্শ (counseling), চাকৰিৰ প্ৰশিক্ষণ আৰু এইচ.আই.ভি. পৰীক্ষাৰ সুবিধা প্ৰদান কৰে। যিহেতু এই অভিযানৰ ফলত প্ৰায়ে যৌন সৰবৰাহকাৰীসকলৰ গুৰুতৰ আৰ্থিক ক্ষতি বা কাৰাবাস হয়, সেয়ে তেওঁৰ কামৰ ফলস্বৰূপে ত্ৰিবেণী আচাৰ্যই  ইতিমধ্যে কেইবাটাও মৃত্যুৰ ভাবুকি লাভ কৰিছে।

আচাৰ্যৰ সভাপতিত্বত কৰা কামৰ বাবে ৰেচকিউ ফাউণ্ডেচনে বহুকেইটা ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰিছে। ২০০৮ চনত, গোটটোৱে মহিলা উদ্যোগীসকলৰ বাবে ‘স্ত্ৰী শক্তি বঁটা’ লাভ কৰিছিল। টাইৱানৰ ৰাষ্ট্ৰপতি মা ইং-জেউৱে আচাৰ্যলৈ *টাইৱান ফাউণ্ডেশ্যন ফৰ ডেমক্ৰেচি*ৰ ‘এচিয়ান ডেমক্ৰেচি এণ্ড হিউমেন ৰাইটচ্ এৱাৰ্ড’ বঁটা প্ৰদান কৰাৰ লগতে ১,০০,০০০ আমেৰিকান ডলাৰৰ নগদ অনুদান আগবঢ়ায়। এই বঁটাৰ বাবে এজন প্ৰাক্তন ভুক্তভোগীয়ে *ৰেচকিউ ফাউণ্ডেচন*ৰ নাম মনোনীত কৰিছিল, যাক সংগঠনটোৱে মানৱ সৰবৰাহকাৰীৰ হাতৰ পৰা ৰক্ষা কৰিছিল। ২০১১ চনত আচাৰ্যই নিজেই *ট্ৰেইন ফাউণ্ডেচন*ৰ ‘চিভিল কাৰেজ প্ৰাইজ’ লাভ কৰিছিল। *দৃঢ়তাৰে অশুভ শক্তিৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দিয়া* সকলক বছৰি এই বঁটা প্ৰদান কৰা হয়। যৌন সৰবৰাহ, ঘৰুৱা হিংসা আৰু শিশু পৰ্ণগ্ৰাফীৰ বিৰূদ্ধে কাম কৰা মেক্সিকান সাংবাদিক লিডিয়া কেচ’ ৰিবেৰ’ৰ সৈতে যুটীয়াভাৱে আচাৰ্যক এই বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছিল। ২০১৩ চনত, *ৰেচিকিউ ফাউণ্ডেচন*ৰ সৈতে একেলগে কৰা  কামৰ বাবে ত্ৰিবেণীক ‘ৱৰ্ল্ড অৱ চিলড্ৰেন হিউমেনিটেৰিয়ান এৱাৰ্ডেৰে’ সন্মানিত কৰা হয়। এই স্বীকৃতিৰ সৈতে নগদ  ৭৫,০০০ ডলাৰৰ অনুদান আগবঢ়োৱা হৈছিল।

## তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী
শ্ৰেণী:সাংবাদিক
সুচিত্ৰা ভট্টাচাৰ্য

**সুচিত্ৰা ভট্টাচাৰ্য** (; ১০ জানুৱাৰী ১৯৫০ – ১২ মে’ ২০১৫) এগৰাকী ভাৰতীয় ঔপন্যাসিক, *হেমন্তেৰ পাখী*, *কাষেৰ মানুষ*, *অলীক সুখ*, *ইচ্ছে* আৰু *কাচেৰ দেৱাল* আদি ৰচনাৰ বাবে পৰিচিত। লেখিকা হিচাপে কাম কৰাৰ সময়ছোৱাত তেওঁ ২০খনতকৈও অধিক উপন্যাস আৰু বহুতো চুটিগল্প ৰচনা কৰিছিল। তেওঁৰ উপন্যাস *দহন*ক ১৯৯৭ চনত একে নামত চলচ্চিত্ৰলৈ ৰূপান্তৰিত কৰা হয় আৰু তেওঁৰ উপন্যাস *ইচ্ছেৰ গাছ*, *অলীক সুখ* আৰু *ৰামধনু ৰঙ*ক শিৱপ্ৰসাদ মুখাৰ্জীয়ে চলচ্চিত্ৰ আৰু *অন্য বসন্ত*ক অদিতি ৰয়ে টিভি চলচ্চিত্ৰৰ ৰূপ দিয়ে।
## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
সুচিত্ৰ ভট্টাচাৰ্যৰ জন্ম হৈছিল ১৯৫০ চনত বিহাৰৰ ভাগলপুৰত। শৈশৱৰ পৰাই তেওঁ লিখাৰ প্ৰতি আগ্ৰহী আছিল। ভট্টাচাৰ্যই কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অন্তৰ্গত ছোৱালীৰ শিক্ষাপ্ৰতিষ্ঠান যোগমায়া দেৱী মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে।

## কৰ্মজীৱন
যৌৱনৰ আৰম্ভণিতে বহুতো মন-পচন্দ নোহোৱা চাকৰি কৰাৰ পিছত তেওঁ অসামৰিক সেৱাত যোগদান কৰে আৰু ২০০৪ চনত চাকৰি এৰি পূৰ্ণকালীন লেখিকা হয়। ১৯৭০ দশকৰ শেষৰ ফালে তেওঁ লিখিবলৈ আৰম্ভ কৰে আৰু ১৯৮০ দশকৰ মাজভাগত উপন্যাসত হাত দিয়ে। তেওঁৰ উপন্যাস *কাচেৰ দেৱাল*ৰ জৰিয়তে আৰম্ভণিতেই সফলতা মুখ দেখে।

তেওঁৰ লেখাত সমসাময়িক সামাজিক বিষয়সমূহৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হৈছে। নিজৰ জীৱনৰ অভিজ্ঞতাবোৰ তেওঁৰ বহু গল্প আৰু উপন্যাসত প্ৰতিফলিত হোৱা দেখা যায়। ভট্টাচাৰ্য সমসাময়িক নাৰী লেখিকা সংগীতা বন্দ্যোপাধ্যায় আৰু তিলোত্তমা মজুমদাৰৰ প্ৰতি উৎসাহী আছিল আৰু আশাপূৰ্ণা দেৱী আৰু মহাশ্বেতা দেৱীৰ দ্বাৰা গভীৰভাৱে প্ৰভাৱিত হৈছিল। তেওঁৰ উপন্যাস আৰু চুটিগল্পসমূহ হিন্দী, তামিল, তেলেগু, মালায়ালম, উৰিয়া, মাৰাঠী, গুজৰাটী, পাঞ্জাবী আৰু ইংৰাজীলৈ অনূদিত হৈছে। তেওঁ শিশুৰ বাবেও উপন্যাস আৰু চুটিগল্প ৰচনা কৰিছে।

তেওঁৰ দহন উপন্যাসক ১৯৯৭ চনত বাংলা পৰিচালক ঋতুপৰ্ণ ঘোষে একে নামেৰ ছবিলৈ ৰূপান্তৰিত কৰে। "ইচ্ছেৰ গাছ" শীৰ্ষক চুটিগল্পটোক *ইচ্ছে* নামেৰে চলচ্চিত্ৰৰ ৰূপ দিয়া হৈছে; ছবিখন পৰিচালনা কৰিছে শিৱপ্ৰসাদ মুখাৰ্জী আৰু নন্দিতা ৰয়ে। "হেমন্তৰ পাখী"কো উৰ্মি চক্ৰৱৰ্তীয়ে চলচ্চিত্ৰ ৰূপ দিছে।

বঙালী সাহিত্যৰ কেইটামান উল্লেখনীয় মহিলা ডিটেক্টটিভ চৰিত্ৰৰ অন্যতম- *মিতিন মাসী*ৰ (মিতিন মাহী) সৃষ্টিকৰ্তা সুচিত্ৰা ভট্টাচাৰ্য। এই চৰিত্ৰটোৰ যোগেদি তেওঁ বঙালী অপৰাধমূলক কল্প-কাহিনীৰ ধাৰাটোলৈকেও বিশিষ্ট অৱদান আগবঢ়াইছে। মিতিন মাসী চিৰিজৰ প্ৰথম উপন্যাস আছিল- *সাৰাণ্ডাই চয়তান*; তাৰ পিছৰবোৰ হ’ল- *সৰ্প ৰহস্য সুন্দৰবনে*, *ঝানু ঝিয়েন হত্যা ৰহস্য*, *দুঃস্বপ্ন বাৰবাৰ*

২০১৫ চনৰ ১২ মে'ত ৬৫ বছৰ বয়সত কলকাতাৰ ঢাকুৰীয়াৰ বাসভৱনত হৃদযন্ত্ৰৰ ক্ৰিয়া বন্ধ হৈ ভট্টাচাৰ্যৰ মৃত্যু হয়।
## বঁটা আৰু স্বীকৃতি
ভট্টাচাৰ্যই বহুতো বঁটা-বাহন লাভ কৰিছে, তাৰ ভিতৰত আছে- ২০০৪ চনত কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা *ভূবন মোহিনী পদক*, ১৯৯৬ চনত *নঞ্জনাগুডু তিৰুমালম্বা ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা*, ১৯৯৭ চনত *কথা বঁটা*, ২০০০ চনত *তাৰাশংকৰ বঁটা*, ২০০১ চনত *দ্বিজেন্দ্ৰলাল বঁটা*, ২০০২ চনত *শৰৎ পুৰস্কাৰ* আদি। তাৰোপৰি আছে *ভাৰত নিৰ্মাণ বঁটা*, *সাহিত্যা সেতু বঁটা*,  *শৈলজানন্দ স্মৃতি পুৰস্কাৰ*, *দীনেশ চন্দ্ৰ স্মৃতি পুৰস্কাৰ* (২০১৫), *মাতি নন্দী বঁটা* (২০১২) আদি।
## তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:বঙালী সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:বঙালী ব্যক্তি
সুমেইৰা আব্দুলআলি

**সুমেইৰা আব্দুলআলি** (; জন্ম: ২২ মে’, ১৯৬১) মুম্বাই নিবাসী এগৰাকী  ভাৰতীয় পৰিৱেশবিদ, বেচৰকাৰী সংস্থা আৱাজ ফাউণ্ডেচনৰ প্ৰতিষ্ঠাতা আৰু এক্টিভিষ্টসকলৰ প্ৰতি সততে প্ৰদৰ্শিত ভীতি , ভাবুকি আৰু প্ৰতিশোধৰ বিৰুদ্ধে সংঘবদ্ধ আন্দোলন ‘মিত্ৰ’ৰ আহ্বায়ক। তেওঁ সংৰক্ষণ উপ সমিতিৰ সহ-অধ্যক্ষ আৰু এছিয়াৰ আটাইতকৈ পুৰণি আৰু সৰ্ববৃহৎ বেচৰকাৰী পৰিৱেশ  সংস্থা ‘বম্বে নেচাৰেল হিষ্ট্ৰি চ’ছাইটি’ৰ সন্মানীয় সচিব তথা ২০০৮ আৰু ২০২১ চনৰ ভিতৰত পৰিচালনা পৰিষদৰ সদস্য আছিল।

আইনী হস্তক্ষেপ, ওকালতি আৰু ৰাজহুৱা প্ৰচাৰ তথা তথ্যচিত্ৰলৈ অৱদান, দূৰদৰ্শনৰ মুকলি আলোচনা আৰু প্ৰকাশিত প্ৰবন্ধৰ জৰিয়তে সুমেইৰা আব্দুলআলিয়ে পূৰ্বতে অজ্ঞাত পাৰিপাৰ্শ্বিক বিপদ, বিশেষকৈ শব্দ প্ৰদূষণ আৰু বালি খননক সফলতাৰে মূলসুঁতিৰ প্ৰচাৰ মাধ্যমলৈ আনিছে আৰু মানুহৰ মাজত এই বিষয়ে এক সজাগতা গঢ়ি তোলাত বিশেষ ভূমিকা লৈছে। তেওঁৰ কামৰ বাবে তেওঁ ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বঁটাৰে সন্মানিত হৈছে। ২০০৪ চনত, বালি মাফিয়াৰ দ্বাৰা তেওঁক কৰা আক্ৰমণৰ পিছতেই সুমেৰাই ভাৰতীয় এক্টিভিষ্টসকলৰ সুৰক্ষাৰ বাবে প্ৰথমটো নেটৱৰ্ক ‘মিত্ৰ’ স্থাপন কৰিছিল।

তেওঁক *ভাৰতৰ এগৰাকী আগশাৰীৰ পৰিৱেশ কৰ্মী* বুলি কোৱা হৈছে।

## তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:পৰিৱেশবিদ
শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী