open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
সত্যভামা

**সত্যভামা** () হৈছে হিন্দু দেৱী আৰু হিন্দু দেৱতা বিষ্ণুৰ অষ্টম অৱতাৰ কৃষ্ণৰ তৃতীয় ৰাণী-সহধৰ্মী। তেওঁক সত্ৰজিতী বুলিও কোৱা হয়। সত্যভামাক পৃথিৱী-দেৱী ভূদেৱীৰ অৱতাৰ বুলিও বৰ্ণনা কৰা হয়। তেওঁ দানৱ নৰকাসুৰক পৰাস্ত কৰিবলৈ শ্ৰীকৃষ্ণক সহায় কৰিছিল।

## স্যমন্তক মণি আৰু সত্যভামা

এবাৰ সূৰ্যদেৱতাই দ্বাৰকাৰ বিশিষ্ট নাগৰিক যাদৱ বংশীয় সত্ৰাজিতৰ ভাতৃ প্ৰসেনক স্যামন্তক মণি উপহাৰ দিছিল। তেতিয়া সত্ৰজিতে সকলো দ্বাৰকাবাসীক সেই মণি চাবলৈ আমন্ত্ৰণ জনাইছিল। দ্বাৰকাধীশ শ্ৰীকৃষ্ণও সেই মণিৰ কথা শুনি কৌতূহলী হৈ উঠে আৰু সেই মণি দৰ্শন কৰিবলৈ সত্ৰাজিতৰ গৃহলৈ আহে। কিন্তু শ্ৰীকৃষ্ণই যেতিয়া সত্ৰাজিতৰ গৃহত স্যামন্তক মণি চাবলৈ বিচাৰে তেতিয়া সত্ৰাজিতে তেওঁক সন্দেহৰ দৃষ্টিৰে চায় আৰু ভাবে যে, বাসুদেৱে তেওঁৰ মণিটোৰ কথা শুনি প্ৰলোভিত হৈছে আৰু মণিটো চুৰ কৰাৰ উদ্দেশ্যলৈ মণিটো চাবলৈ বিচাৰি আহিছে। মণি চাই সত্ৰাজিতৰ ঘৰৰ পৰা প্ৰস্থান কৰাৰ মুহূৰ্তত সত্ৰাজিতৰ একমাত্ৰ কন্যা সত্যভামাৰ সৈতে শ্ৰীকৃষ্ণৰ সাক্ষাৎ হয়। পৰবৰ্তী সময়ত সত্যভামা আৰু শ্ৰীকৃষ্ণৰ বিবাহ হয়।

## মহাভাৰতত সত্যভামা
হিন্দুসকলৰ ধৰ্মগ্ৰন্থ মহাভাৰতৰ বনপৰ্ব বা অৰণ্য পৰ্বত সত্যভামা আৰু দ্ৰৌপাদীৰ মাজৰ থকা বন্ধুত্ব প্ৰদৰ্শন কৰা হৈছে। কৃষ্ণ, সত্যভামা, দ্ৰৌপাদী আৰু পাণ্ডৱসকল কাম্যকৰ অৰণ্যত ভ্ৰমণ কৰে। যেতিয়া দুয়োগৰাকী মহিলা অকলে আছিল, সত্যভামায়ে দ্ৰৌপাদীক বিবাহিত জীৱন বা 'স্ত্ৰীধৰ্ম'ৰ বিষয়ে কেইবাটাও প্ৰশ্ন সোধে। দ্ৰৌপদীয়ে তেতিয়া তেওঁৰ অভিজ্ঞতাৰপৰা বিবাহৰ গোপন কথা-বতৰাৰ ভাগ-বতৰা কৰি সত্যভামাক পৰামৰ্শ দিয়ে। মহিলা দুগৰাকীৰ আলোচনাত স্থান পোৱা কেইটামান বিষয়বস্তু আছিল: পৰিয়াল, সম্পৰ্ক, সন্মান, কাম ইত্যাদি।

অশ্বমেধ পৰ্বত, যেতিয়া ভীম কৃষ্ণক অশ্বমেধৰ আমন্ত্ৰণ দিবলৈ দ্বাৰকাত উপস্থিত হৈছিল, সেইসময়ত কৃষ্ণক সত্যভামাই সেৱা শুশ্ৰুষা কৰিছিল।

## সত্যভামাৰ অৱতাৰ আৰু নৰকাসুৰৰ হত্যা
বৰ প্ৰাপ্তিৰ পিছত নৰকাসুৰ, তেওঁৰ শক্তিৰ বাবে অহংকাৰী আৰু গৌৰৱান্বিত হৈ পৰিছিল। তেওঁ মহিলাসকলৰ ওপৰত অত্যাচাৰ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল আৰু তেওঁলোকক জোৰ কৰি তেওঁৰ পত্নী কৰি লৈছিল। তেওঁ প্ৰায় ১৬ হাজাৰ মহিলাক বন্দী কৰিছিল। তেওঁ স্বৰ্গৰ ৰজা ইন্দ্ৰকো পৰাস্ত কৰিছিল আৰু স্বৰ্গখনক নিয়ন্ত্ৰণ কৰিবলৈ লৈছিল। প্ৰাপ্ত কৰা বৰৰ বাবে কোনেও তেওঁক পৰাজিত কৰিবলৈ সক্ষম হোৱা নাছিল। নৰকাসুৰে আনকি ইন্দ্ৰৰ মাক অদিতিৰ কাণৰ ফুলিযোৰো চুৰ কৰি আনিছিল আৰু তেওঁৰ মাতৃ ভূদেৱীলৈ বুলি দিছিল। ইন্দ্ৰই তেওঁক হত্যা কৰিবলৈ কৃষ্ণক অনুৰোধ কৰিছিল। কেৱল মাকৰ হাতেৰেহে মৃত্যু হ'ব বুলি নৰকে বৰ লাভ কৰিছিল। নৰকক হত্যাৰ উদ্দেশ্যে কৃষ্ণ অৱতাৰৰ সময়ত ভূদেৱীয়ে সত্ৰাজিৎৰ কন্যা সত্যভামা হিচাপে অৱতাৰ লৈছিল। সত্যভামাৰ কৃষ্ণৰ সৈতে বিয়া হৈছিল আৰু তেওঁলোকে পিছত নৰকাসুৰক হত্যা কৰিছিল।

## সন্তান
শ্ৰীকৃষ্ণ আৰু সত্যভামাৰ দহটি সন্তান জন্মে। সত্যভামাৰ গৰ্ভত কৃষ্ণৰ যি দহটি সন্তান জন্মলাভ কৰিছিল সেইসকল হ’ল- ভানু, স্বভানু, সুভানু, ভানুমান, প্ৰভানু, অতিভানু, প্ৰতিভানু, শ্ৰীভানু, বৃহদ্ভানু আৰু চন্দ্ৰভানু।

## কল্পবৃক্ষ
এবাৰ নাৰদে কৃষ্ণক গছৰ কেইটামান ফুল দিছিল। কৃষ্ণই সিবোৰ তেওঁৰ পত্নীসকলৰ মাজত বিতৰণ কৰিছিল, কিন্তু সত্যভামাক দিবলৈ পাহৰি যায়। সত্যভামাই ইয়াৰ কাৰণে কৃষ্ণৰ ওপৰত অভিমান কৰে। কৃষ্ণ তেওঁৰ অভিমান ভাঙিবলৈ ইন্দ্ৰৰ সৈতে যুদ্ধ কৰি কল্পবৃক্ষ লৈ আহে আৰু সত্যভামাৰ গৃহৰ প্ৰাঙ্গনত ৰোপণ কৰে।

## ভামা কল্পম
ভামা কল্পম হৈছে এখন কুচিপুড়ি নৃত্য নাটিকা য'ত সত্যভামাৰ কাহিনীটো বৰ্ণন কৰা হয়। পৰম্পৰা মতে, প্ৰতিগৰাকী নৃত্য শিল্পীয়ে তেওঁলোকৰ জীৱন কালত এই কাহিনীটো প্ৰদৰ্শন কৰিব লাগে।
## তথ্য সংগ্ৰহ

## বাহ্যিক সংযোগ
* 

শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ দেৱ দেৱী
গীতা দত্ত

**গীতা দত্ত** (, জন্ম **গীতা ঘোষ ৰায়চৌধুৰী**; ২৩ নৱেম্বৰ ১৯৩০ – ২০ জুলাই ১৯৭২) এগৰাকী ভাৰতীয় নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী আছিল। তেওঁ ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ ফৰিদপুৰত (বৰ্তমান বাংলাদেশত) জন্ম গ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁ বঙালী আৰু হিন্দী চলচ্চিত্ৰত গীত গোৱাৰ উপৰিও অসংখ্য অচলচ্চিত্ৰীয় আধুনিক বঙালী গীতো গাইছে।

## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
গীতা দত্ত ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ ফৰিদপুৰ জিলাৰ ইদিলপুৰ গাঁৱৰ (বৰ্তমান বাংলাদেশৰ চৰিয়তপুৰ জিলা) চহকী জমিদাৰ পিতৃৰ দহটা সন্তানৰ এজনী আছিল। তেওঁৰ জন্ম হৈছিল ১৯৩০ চনৰ ২৩ নৱেম্বৰত। তেওঁলোকৰ পৰিয়াল তেওঁলোকৰ সা-সম্পত্তি এৰি থৈ আহি চল্লিশৰ দশকৰ প্ৰথমভাগতে কলকাতা আৰু অসমলৈ প্ৰব্ৰজন কৰিছিল। ১৯৪২ত তেওঁৰ মাক-দেউতাক বোম্বেৰ এটা এপাৰ্টমেণ্টলৈ গুছি গৈছিল। গীতা তেতিয়া বাৰ বছৰীয়া আৰু বঙালী হাইস্কুলত তেওঁ পঢ়াশুনা কৰিছিল।

## সঙ্গীত-জীৱন
কে. হনুমান প্ৰসাদে গীতা দত্তক তেওঁৰ তত্ত্বাৱধানত ৰাখি প্ৰশিক্ষিত কৰিছিল। পিছতে হনুমান প্ৰসাদে গীতাক ছবিত গীত গোৱাৰ সুবিধা কৰি দিছিল। ১৯৪৬ত ষোল বছৰ বয়সত তেওঁ হনুমান প্ৰসাদে সঙ্গীত পৰিচালনা কৰা ধৰ্মমূলক ছবি ‘ভক্ত প্ৰহ্লাদ’ত প্ৰথম গীত গোৱাৰ সুযোগ লাভ কৰে। তেওঁক দুটা গীতৰ দুশাৰীকৈ গাবলৈ হৈছিল।

## ব্যক্তিগত জীৱন
বাজী ছবিখনৰ গীত বাণীবদ্ধ কৰাৰ সময়ত তেওঁ ডেকা আৰু উঠি অহা পৰিচালক গুৰু দত্তক লগ পায়। প্ৰথমে তেওঁলোকৰ প্ৰেম আৰু তাৰপিছত ১৯৫৩ৰ ২৬ মে’ত বিয়া হৈ যায়। তেওঁলোকৰ তিনিটা সন্তান জন্ম পাইছিল- তৰুণ (১৯৫৪-১৯৮৫), অৰুণ (১৯৫৬-২০১৪) আৰু নীনা (জন্ম ১৯৬৪)। ১৯৫৭ত গুৰু দত্তই গীতাৰ সৈতে গৌৰী নামৰ ছবি এখনৰ কাম হাতত লয়, যিখন ভাৰতৰ প্ৰথম চিনেমাস্কোপ ছবি হ’লহেঁতেন। কিন্তু মাত্ৰ কেইদিনমানৰ শ্বুটিঙৰ পিছতে এই প্ৰকল্প স্থবিৰ হৈ পৰে। গুৰু দত্তৰ ৱাহীদা ৰহমানৰ সৈতে প্ৰেমৰ সম্পৰ্ক আৰম্ভ হৈছিল যাৰবাবে গীতা দত্তই মদ্যপান কৰিবলৈ লৈছিল। বৈবাহিক জীৱনৰ কেণা লগাত ই তেওঁৰ কৰ্মক্ষেত্ৰত গুৰুতৰ প্ৰভাৱ পেলাইছিল।

১৯৫৮ত শচীন দেৱবৰ্মণৰ লতা মংগেশকাৰৰ সৈতে মতানৈক্য হোৱাত গীতা দত্তৰ হতুৱাই তেওঁৰ গীতৰ গৰিষ্ঠাংশ গোৱাবৰ মন মেলিলে। কিন্তু ব্যক্তিগত সমস্যাৰ বাবে উপযুক্তভাবে অভ্যাস কৰিব নোৱাৰাত দেৱবৰ্মণে বিচৰা ধৰণে গীতাই গাব নোৱাৰিলে। ইয়াৰ পিছৰে পৰা দেৱবৰ্মণ আৰু আন এজন সঙ্গীত পৰিচালক ও.পি.নায়াৰে আশা ভোঁচলেৰ সৈতে কাম কৰা আৰম্ভ কৰে।

১৯৬৪ চনত অত্যধিক মদপান আৰু শ্লিপিং টেবলেট সেৱন কৰা বাবে গুৰু দত্তৰ মৃত্যু হয়। তেওঁৰ এই মৃত্যুক বহুতে আত্মহত্যা বুলি ভাবে। কাৰণ ইয়াৰ আগতো তেওঁ দুবাৰ আত্মহত্যাৰ চেষ্টা কৰিছিল।) গীতাই তেতিয়া প্ৰবল স্নায়ৱিক ৰোগত ভুগি আছিল। যথেষ্ট আৰ্থিক সংকটেও তেওঁক জুৰুলা কৰিছিল। তেওঁ পুনৰ সঙ্গীতৰ জগতখনত খোপনি পুতিবলৈ চেষ্টা চলাইছিল। তেওঁ দুৰ্গা পূজা উপলক্ষে মুক্তি দিয়া গ্ৰামোফোন ৰেকৰ্ডৰ কাম কৰাৰ উপৰিও মঞ্চানুষ্ঠানত ভাগ লৈছিল। বঙালী ছবি ‘বহু বৰণ’ত (১৯৬৭) তেওঁ মূল ভূমিকাত অভিনয় কৰিছিল। ১৯৭১ত মুক্তি পোৱা কানু ৰায়ে সঙ্গীত পৰিচালনা কৰা ‘অনুভৱ’ ছবিত গীত গাইছিল আৰু এয়াই আছিল তেওঁৰ শেষ পৰিবেশন।

১৯৭২ চনৰ ২০ জুলাইত ৪১ বছৰ বয়সত লিভাৰ চিৰোচিচ ৰোগত বোম্বেত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:মদ্যপানজনিত মৃত্যু
শীলা মেহতা

**শীলা মেহতা** () এগৰাকী ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় নৃত্য কলাকাৰ, কোৰিঅ’গ্ৰাফী, শিক্ষক আৰু সংগীতকাৰ। তেওঁৰ পটভূমি কথকত উত্তৰ ভাৰতীয় ৰূপত দৃঢ়ভাভাৱে নিহিত হৈ আছে, যিটো তেওঁ বিশ্বৰ দৰ্শকৰ মাজত উপস্থাপন কৰিছে, যাৰ ভিতৰত আছে ভাৰত, উত্তৰ আমেৰিকা, অষ্ট্ৰেলিয়া আৰু ইউৰোপ ভ্ৰমণ। তেওঁ ভাৰতৰ মুম্বাইৰ "নূপুৰ ঝংকাৰ একাডেমী অৱ পাৰফমিং আৰ্টচ্‌ এণ্ড ৰিচাৰ্চ চেণ্টা"ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক, যি এতিয়া স্থানীয় আৰু আন্তঃৰ্জাতিক শিক্ষাৰ্থীসকলৰ বাবে এক সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ হৈ পৰিছে। প্ৰতিষ্ঠানটো ভাৰতীয় সাংস্কৃতিক সম্পৰ্ক পৰিষদ, নতুন দিল্লী, ভাৰতৰ সৈতে পঞ্জীয়ন কৰা হৈছে।

## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু প্ৰশিক্ষণ
১৯৬০ চনৰ ১ জানুৱাৰীত কলকাতাত শীলাৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ কলকাতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা বাণিজ্যত স্নাতক ডিগ্ৰী লয়, আৰু ভাৰতৰ মহাৰাষ্ট্ৰৰ পৰা কবি কুলগুৰু কালিদাস সংস্কৃত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা সূক্ষ্ম কলাৰ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লয়। তেওঁ ভাৰতৰ এলাহাবাদৰ "প্ৰয়োগ সংগীত সমিতি"ৰ পৰা "নৃত্য প্ৰবীন" উপাধি অৰ্জন কৰিছিল। তেওঁ কানাডাৰ টৰণ্টোৰ য়ৰ্ক বিশ্ববিদ্যালয়ৰ জৰিয়তে ব্যৱসায়িক বিকাশৰ এক ব্যাপক শ্ৰেণীৰ কাম কৰিছে, য’ত সমসাময়িক নৃত্য, নৃত্য চিকিৎসা আৰু স্থান-নিৰ্দিষ্ট নৃত্য আদি জড়িত হৈ আছে। মেহতাই পাঁচ বছৰ বয়সত নৃত্যচাৰ্য শ্ৰীপ্ৰহলাদ দাসৰ অধীনত নৃত্য আৰম্ভ কৰিছিল। ষোল বছৰ বয়সৰ পৰা তেওঁ কুমুদিনী লাখিয়াৰ দৰে অন্যান্য প্ৰখ্যাত প্ৰদৰ্শকসকলৰ সংস্পৰ্শ পোৱাৰ উপৰিও তেওঁ পণ্ডিত চিত্ৰেশ দাস, পণ্ডিত বিজয় শংকৰ আৰু পণ্ডিত বিৰজু মহাৰাজৰ সৈতে প্ৰশিক্ষণত বহুত সময় ব্যয় কৰিছিল।

## তথ্যসূত্ৰ

## বাহ্যিক সংযোগ
* 
* 

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:পশ্চিমবঙ্গৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নৃত্যশিল্পী
নূতন

**নূতন সামৰ্থ** (, ৪ জুন ১৯৩৬- ২১ ফেব্ৰুৱাৰী ১৯৯১) এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী, যি **নূতন** নামেৰে বহুলভাৱে জনা যায়। প্ৰায় চাৰি দশকৰ কৰ্মময় জীৱনত তেওঁ ৭০তকৈও অধিক হিন্দী চলচ্চিত্ৰত মূল ভূমিকাত অভিনয় কৰিছে। ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ এগৰাকী অতি দক্ষ অভিনেত্ৰী বুলি তেওঁক গণ্য কৰা হয়। নূতনে ৫বাৰকৈ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰাৰ ৰেকৰ্ড কৰিছে। ১৯৭৪ত তেওঁক ভাৰত চৰকাৰে পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰে। 

## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
এটা মাৰঠী হিন্দু পৰিয়ালত ১৯৩৬ৰ ৪ জুনত নূতনৰ জন্ম হৈছিল। পৰিচালক-কবি কুমাৰসেন সামৰ্থ আৰু অভিনেত্ৰী শোভনাৰ চাৰিটা সন্তানৰ ভিতৰত নূতন জ্যেষ্ঠ আছিল। তেওঁৰ দুজনী ভনীয়েক আছিল- তনুজা আৰু চতুৰা। এজন ভায়েক আছিল, নামটো আছিল জয়দ্বীপ। জয়দ্বীপৰ জন্মৰ আগতেই মাক-দেউতাকৰ বিচ্ছেদ হৈছিল। পঞ্চগনীৰ চেইণ্ট যোচেফ কনভেণ্ট স্কুলত নূতনে পঢ়া-শুনা কৰিছিল। চলচ্চিত্ৰৰ অভিনয়ত বিশেষ দক্ষতা দেখুৱাব নোৱাৰাত মাকে তেওঁক উচ্চশিক্ষাৰ বাবে ১৯৫৩ চনত চুইজাৰলেণ্ডলৈ পঠাই দিয়ে। চুইজাৰলেণ্ডত কটোৱা এবছৰ তেওঁৰ জীৱন আটাইতকৈ সুখৰ দিন বুলি নূতনে উল্লেখ কৰিছে।

## অভিনয় জীৱন
নূতনে ১৪ বছৰ বয়সতে ‘হামাৰী বেটী’ (১৯৫০) ছবিৰ যোগেদি চলচ্চিত্ৰ জগতত ভৰি দিয়ে। ছবিখন মাক শোভানাই প্ৰযোজনা কৰিছিল। ‘সীমা’ (১৯৫৫) ছবিখন তেওঁৰ জীৱনৰ মাইল খুঁটি স্বৰূপ, যিখন ছবিৰ বাবে তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰিছিল। দেৱ আনন্দৰ সৈতে কৰা ‘পেয়িং গেষ্ট’তো তেওঁৰ সফলতা অক্ষুণ্ন আছিল। ১৯৫৯ত তেওঁ দুখন হিট ছবিত অভিনয় কৰে- ৰাজ কাপুৰৰ সৈতে ‘আনাৰী’ আৰু সুনীল দত্তৰ সৈতে বিমল ৰায় পৰিচালিত ‘সুজাতা’। ১৯৬০ চনত তেওঁ পুনৰ মনমোহন দেশাইৰ ‘চেইলা’ত ৰাজ কাপুৰৰ বিপৰীতে অভিনয় কৰি ফিল্মফেয়াৰ বঁটাৰ মনোনয়ন পায়।

দেৱ আনন্দৰ সৈতে তেওঁৰ যুঁটিটো জনপ্ৰিয় হৈছিল আৰু দুয়োজনে একেলগে চাৰিখন ছবি কৰিছিল- 'পেয়িং গেষ্ট' (১৯৫৭), 'বাৰিশ' (১৯৫৭), 'মঞ্জিল' (১৯৬০) আৰু 'তেৰে ঘৰ কে সামনে' (১৯৬৩)। 

## ব্যক্তিগত জীৱন
নূতনে ১৯৫৯ৰ ১১ অক্টোবৰত ভাৰতীয় নৌসেনাৰ লেফটেনেণ্ট কৰ্ণেল ৰাজনীশ বেহলক বিয়া কৰায়। তেওঁলোকৰ একমাত্ৰ পুত্ৰ মনিশ বেহলৰ জন্ম ১৯৬১ চনত হয়। মনিশ পিছলৈ টিভি আৰু চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেতা হয়। মনিশৰ জীয়ৰী প্ৰনূতনো এগৰাকী বলীউডী অভিনেত্ৰী। নূতনে চিকাৰ কৰি ভাল পাইছিল। ১৯৯০ চনত নূতনৰ স্তনৰ কৰ্কট ৰোগ ধৰা পৰে। ১৯৯১ৰ ফেব্ৰুৱাৰীত গা বেয়া কৰাত তেওঁক মুম্বাইৰ ব্ৰীচকেণ্ডি হাস্পাতালত ভৰ্তি কৰা হয়। ২১ ফেব্ৰুৱাৰীৰ দিনা তেওঁৰ মৃত্যু হয়। সেই সময়চোৱাত তেওঁ ‘গৰজনা’ আৰু ‘ইনচানিয়ত’ (১৯৯৪) ছবিত অভিনয় কৰি আছিল। তেওঁৰ স্বামীৰ এক অগ্নি-দুৰ্ঘটনাত ২০০৪ চনত মৃত্যু হয়।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
স্মিতা মাধৱ

**স্মিতা মাধৱ** () এগৰাকী কৰ্ণাটিক ধ্ৰুপদী গায়িকা আৰু ভাৰতনাট্যম নৃত্যশিল্পী। কৰ্ণাটিক সংগীত হৈছে সাধাৰণতে ভাৰতৰ দক্ষিণ অংশৰ সৈতে সম্পৰ্কিত সংগীতৰ এক প্ৰণালী আৰু ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ দুটা মুখ্য শ্ৰেণীবিভাজনৰ ভিতৰত এটা (আনটো হৈছে হিন্দুস্তানী ধ্ৰুপদী সংগীত)।

## সংগীত জীৱন
স্মিতা "শ্ৰুতি লয় কেন্দ্ৰ নটৰাজলয়"ৰ পৰিচালক গুৰু নৃত্য চহুদামণি শ্ৰীমতি ৰাজেশ্বৰী সৈনাথৰ পৰা ভাৰতনাট্যমৰ প্ৰশিক্ষণ লয়। এই প্ৰতিষ্ঠানটো মৰুদাংগম মায়েষ্ট্ৰো কৰৈকুডি মণিৰ দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল। তেওঁ হাইদৰাবাদ চিষ্টাৰ বুলি জনাজাত ললিতা আৰু সুপ্ৰিয়াৰ পৰা কৰ্ণাটিক ধ্ৰুপদী সংগীতৰ উন্নত প্ৰশিক্ষণ লৈ আছে। স্মিতা তেলেগু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা সংগীত আৰু নৃত্য বিষয়ত ডিজটিংশ্যনসহ ডিপ্লমা সম্পূৰ্ণ কৰিছিল। তেওঁ বৰ্তমান ইন্দিৰাকলা সংগীত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা নৃত্যত মাষ্টাৰছ প্ৰগ্ৰাম আৰু মাদ্ৰাজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা সংগীতত মাষ্টাৰছ প্ৰগ্ৰাম কৰি আছে। তেওঁ "ইণ্ডিয়ান কাউঞ্চিল ফৰ কালচাৰেল ৰিলেশ্যনচ" (চমুকৈ আই. চি. চি. আৰ.) -ৰ এগৰাকী ইমপেনেল শিল্পী।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নৃত্যশিল্পী
ডলী গুলেৰীয়া

**ডলী গুলেৰীয়া** (জন্ম: ১৪ এপ্ৰিল ১৯৪৯) এগৰাকী ভাৰতীয় গায়ক, মুখ্যতঃ পঞ্জাবী লোক সংগীত, শাবাদ গুৰবাণী, চুফী আৰু গজল ধাৰাৰ সংগীতত দক্ষতাৰ সৈতে পঞ্জাবীত এজন লোক গায়ক। তেওঁ অধ্যাপক যোগিন্দ্ৰ সিং আৰু কিংবদন্তী লোক গায়ক সুৰিন্দৰ কৌৰৰ কন্যা, যাক 'পঞ্জাবৰ দি নাইটিঙল' বুলি জনা যায়।

## কৰ্মজীৱন
ডলী গুলেৰীয়া এগৰাকী চিকিৎসক হ'বলৈ আকাংশা কৰিছিল, এজন চিকিৎসা বিদ্যাৰ্থী হিচাপে। ১৯৭০ চনত তেওঁ সেনা বিষয়া কৰ্নল এছ.এছ. গুলেৰীয়াক বিয়া কৰিছিল আৰু তেওঁৰ এগৰাকী কন্যা সুনাইনি আৰু দুজন পুত্ৰ দিলপ্ৰীত সিং আৰু অমনপ্ৰীত সিং আছিল। মাতৃত্বৰ সৈতে থিয় হোৱাৰ পিছত তাইক তেওঁৰ স্বামীয়ে এক অতি বিজ্ঞ উস্তাদ, 'খান চাহিব' আব্দুল ৰেহমান খানৰ শিষ্য হোৱাৰ সুযোগ পোৱাৰ বাবে শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ প্ৰশিক্ষণ অব্যাহত ৰাখিবলৈ উৎসাহিত কৰিছিল, যিয়ে তেওঁক পাতল শাস্ত্ৰীয় আৰু লোক গীতত ৰূপায়ণ কৰাৰ বাবে নিৰ্দিষ্ট দক্ষতাৰ সৈতে শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰশিক্ষণ দিছিল।

শিশুকালৰ পৰাই ভক্তিৰ প্ৰৱণতা, তেওঁৰ উস্তাদৰ সক্ষম নিৰ্দেশনাত, তেওঁ ৰাগাছৰ গুৰবাণীত তেওঁৰ একক প্ৰথম এলবাম মুকলি কৰিবলৈ বাছি লৈছিল আৰু ইয়াৰ মূল ৰাগত সন্ধিয়া "ৰেহৰাছ চাহিব" গাইছিল। তাৰ পিছত, পঞ্জাবী লোকগীতৰ এলবাম মুকলি কৰা হয়, কিছুমান তেওঁৰ মাতৃৰ সৈতে আৰু কিছুমান একক যাৰ ভিতৰত আছে শবাদ কীৰ্তন, শিৱ কুমাৰ বাতলৱী, ভাই বীৰ সিং আৰু অন্যান্য প্ৰসিদ্ধ লেখকসকলৰ কবিতা।

তেওঁ *ৰব দিয়া ৰখান, দেচন পাৰদেছ* আৰু *মেঁ মা পঞ্জাব দি*-ৰ দৰে পঞ্জাবী ছবিত নেপথ্য গায়িক হিচাপেও তেওঁ কণ্ঠদান কৰিছে।

## স্বীকৃতি
১৯৯৭ চনৰ নৱেম্বৰত পাকিস্তানলৈ তেওঁৰ সদিচ্ছা আৰু সাংস্কৃতিক বিনিময় ভ্ৰমণৰ সময়ত তেওঁ আৰু তেওঁৰ জীয়েক সুনাইনীয়ে তেওঁৰ সংগীতেৰে চেনাব ক্লাবৰ গাদাফী ষ্টেডিয়াম, লাহোৰ আৰু ফৈসলাবাদ (লয়লপুৰ)ত পাকিস্তানৰ দৰ্শকক আকৰ্ষিত কৰিছিল। তেওঁক মিনাৰ-ই-পাকিস্তানৰ এটা সোণালী ফলক আৰু তেওঁৰ অসামান্য অৱদানৰ বাবে স্বৰ্ণ পদকেৰে সন্মানিত কৰা হৈছিল।

## ব্যক্তিগত জীৱন
তাই লাইভ প্ৰদৰ্শন উপভোগ কৰে আৰু দৰ্শকৰ তাৎক্ষণিক সঁহাৰিই তাইৰ মনোবল বৃদ্ধি কৰে। তেওঁ পঞ্জাবী সংগীতক ইয়াৰ বিশুদ্ধ ৰূপত জীয়াই ৰাখিবলৈ আন্তৰিক প্ৰচেষ্টা কৰিব বিচাৰে। তাই তেওঁৰ নাইটিংলে মিউজিক একাডেমীত নামভৰ্তি কৰা সমৰ্পিত শিক্ষাৰ্থীসকলক সংগীত শিকাই আছে

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ লোকশিল্পী
মিনু ঠাকুৰ

**মিনু ঠাকুৰ** (, জন্ম: ১ জুলাই, ১৯৭২) হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় কুচিপুড়ি নৃত্যশিল্পী। তেখেতে 'সুৰম্যা' নামেৰে এখনি শিক্ষানুষ্ঠানৰ জৰিয়তে নতুন প্ৰজন্মৰ শিল্পীক কুচিপুড়ি নৃত্যৰ প্ৰশিক্ষণ দিয়ে। এই শিক্ষানুষ্ঠানখনি নতুন দিল্লীত অৱস্থিত। ভাৰতীয় লোকনৃত্যটিলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে তেখেতে 'উত্তৰ প্ৰদেশ সংগীত নাটক একাডেমী' বঁটা লাভ কৰিছে।

## পৰিয়াল
মিনু ঠাকুৰৰ পিতৃৰ নাম হৈছে হৰস্বৰূপ ঠাকুৰ আৰু মাতৃ হৈছে শকুন্তলা। পিতৃৰ পেছা হৈছে অধিবক্তা আৰু মাতৃ হৈছে গৃহিনী। মিনু ঠাকুৰৰ জন্ম উত্তৰ প্ৰদেশ জিলাৰ চাহাৰণপুৰত।

শৈশৱৰ কালছোৱাতে নৃত্যৰ জগতখনৰ লগত পৰিচিত হোৱা মিনু ঠাকৰে দীঘলীয়া সময়ৰ বাবে কথক নৃত্য শিকিছিল। কিন্তু এটি দুৰ্ঘটনাত তেখেতৰ ভৰিখন ভাঙে। কিন্তু দৃঢ় মনোবলৰ অধিকাৰী মিনু ঠাকুৰে প্ৰতিকূলতাৰ বিষয়ে যুঁজ দিবলৈ মনস্থ কৰে আৰু নৃত্যতেই নিজকে উৎসৰ্গিত কৰে।

## সংক্ষিপ্ত জীৱনী
মীনা ঠাকুৰক কম বয়সতে নৃত্যৰ জগতখনত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত তেখেতে অন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ পৰম্পৰাগত নৃত্যশৈলী কুচিপুড়িৰ গভীৰ অধ্যয়নত মনোনিৱেশ কৰে। ভাৰতবৰ্ষৰ প্ৰখ্যাত নৃত্যশিল্পী পদ্মভূষণ স্বপ্নাসুন্দৰী, নাট্যাচাৰ্য পশুমূৰ্তি সীতাৰামায়া, পদ্মশ্ৰী জয়াৰামা ৰাও আৰু বনশ্ৰী ৰাওৰ তত্ত্বাৱধানত নতুন দিল্লী, বিশাখাপট্টনম আৰু হায়দৰাবাদত মিনু ঠাকুৰে নৃত্যৰ প্ৰশিক্ষণ লয়। মিনু ঠাকুৰৰ নৃত্যত কুচিপড়ুিত থাকিবলগীয়া ভংগীমা আৰু অভিব্যক্তি দেখিবলৈ পোৱা যায়।

মিনু ঠাকুৰে উত্তৰ প্ৰদেশ সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। উল্লেখ্য যে, মিনু ঠাকৰে প্ৰায় ২৯ বছৰ কাল ধৰি কুচিপুড়ি নৃত্যৰ লগত জড়িত হৈ আছে।

*ভাৰতীয় সংস্কৃতি সম্পৰ্কৰ সংস্থা* বা ICCR ৰ মিনু ঠাকুৰ এগৰাকী প্ৰতিষ্ঠিত শিল্পী। আইচিচিআৰ সংস্কৃতি মন্ত্ৰণালয়ৰ অধীনস্থ এক শাখা। সাংস্কৃতিক বিনিময়ৰ মাধ্যম হিচাপে মিনু ঠাকৰে দেশৰ বাহিৰতো নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰি আহিছে। তেখেতে দূৰদৰ্শনৰ 'এ' গ্ৰেডপ্ৰাপ্ত শিল্পী। ইয়াৰ উপৰি তেখেতে *SPIC MACAY* (Society for promotion of Indian classical music and culture among youth, তৰুণৰ মাজত ভাৰতীয় ধ্ৰুপদী নৃত্য আৰু সংস্কৃতিৰ প্ৰসাৰকাৰী সমাজ)। *ইয়ং ইণ্ডিয়া* নামৰ আলোচনী এখনৰো মিনু ঠাকৰ সাংস্কৃতিক স্তম্ভ লেখক।

২০১৪ চনত তিহাৰ কাৰাগাৰতো মিনু ঠাকুৰে নৃত্য পৰিৱেশন কৰে। ইয়াৰ লগে লগে কাৰাগাৰত নৃত্য পৰিৱেশন কৰা মিনু ঠাকৰ প্ৰথমগৰাকী ভাৰতীয় নৃত্যশিল্পী হিচাপে পৰিগণিত হয়। ইয়াৰ পিছত তেখৈতে নতুন দিল্লীস্থ মন্দোলী কেন্দ্ৰীয় কাৰাগাৰত নৃত্য পৰিৱেশন কৰে।

কুচিপুড়িৰ নৃত্যৰে এটি প্ৰকাৰ *সিংহনন্দিনী* প্ৰদৰ্শন কৰিব পৰা মিনু হৈছে অন্যতম এগৰাকী শিল্পী। এইবিধ প্ৰকাৰত শিল্পীয়ে ভৰিৰে দুৰ্গাৰ সিংহবাহনটো অংকন কৰে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নৃত্যশিল্পী
বীণা ৰায়

**বীণা ৰায়** ( বা , ১৩ জুলাই ১৯৩১ – ৬ ডিচেম্বৰ ২০০৯) এগৰাকী, বিশেষকৈ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ জগতৰ ক’লা-বগা যুগৰ অভিনেত্ৰী। তেওঁক আনাৰকলী (১৯৫৩), ঘুঙ্ঘট (১৯৬০), তাজমহল (১৯৬০) আদি ক্লাচিক ছবিত কৰা অভিনয়ৰ বাবে বহুল ভাবে জনা যায়। ঘুঙ্ঘট ছবিয়ে তেওঁলৈ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা কঢ়িয়াই আনিছিল।

## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
বীণা ৰায়ৰ জন্মৰ নাম কৃষ্ণা চাৰিন। ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ পঞ্জাব প্ৰদেশৰ লাহোৰত ১৯৩১ চনৰ ১৩ জুলাইত তেওঁৰ জন্ম হৈছিল। সাম্প্ৰদায়িক উন্মাদনাৰ ফলত তেওঁলোকৰ পৰিয়াল উত্তৰ প্ৰদেশলৈ গুছি আহিছিল। স্কুলীয়া পঢ়া-শুনা তেওঁ লাহোৰতে কৰিছিল আৰু কলেজীয়া শিক্ষা লক্ষ্ণৌত গ্ৰহণ কৰিছিল। অভিনয়ৰ জগতখনত পদাৰ্পন নকৰালৈকে বীণা কানপুৰত বাস কৰিছিল। মাক-দেউতাকক সৈমান কৰিবলৈ চিনেমাত যাব নিদিলে অনশন কৰিব বুলি ভয় দেখুৱাইছিল।

## কৰ্মজীৱন
১৯৫০ চনত লক্ষ্ণৌৰ ইচাবেলা কলেজত পঢ়ি থাকোঁতে বীণা ৰায়ে এটা প্ৰতিভা সন্ধানী বিজ্ঞাপন দেখা পায়। তেওঁ তাত আবেদন কৰাত উদ্যোক্তসকলৰ পৰা এটা কল পায়। যদিও তেওঁ কলেজত নাটক আদিৰ সৈতে জড়িত আছিল, তথাপি চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰাৰ কথা ভবা নাছিল। তথাপি তেওঁ প্ৰতিযোগিতাত অংশ লবলৈ বোম্বেলৈ গৈছিল আৰু ২৫,০০০ টকা পুৰস্কাৰ পাইছিল। লগতে কিশোৰ চাহুৰ ‘কালিঘটা’ (১৯৫১) ছবিত এটা মুখ্য ভূমিকাত অভিনয় কৰিবলৈ সুবিধা পাইছিল। এনেকৈ তেওঁৰ চলচ্চিত্ৰ জগতত অভিষেক হয়।

প্ৰেমনাথ-বীণা দুয়ো একেলগে কিছুসংখ্যক ছবিত অভিনয় কৰিছিল। দুয়ো একেলগে অভিনয় কৰা প্ৰথমখন ছবি ঔৰত (১৯৫৩)। এই ছবিখন কৰি থাকোঁতে দুয়োৰ প্ৰেম হয় আৰু বিয়া পাতে। প্ৰেমনাথৰ ভনীয়েক কৃষ্ণাক ৰাজ কাপুৰে বিয়া কৰাইছিল। বিয়াৰ পিছত দুয়ো একেলগে পি.এন. ফিল্মচ নামেৰে প্ৰডাকচন ইউনিট এটা খোলে, য’ৰপৰা প্ৰথম ছবি নিৰ্মাণ হয় শগুফা (১৯৫৩)। তেওঁলোকে এই ছবিখনৰ বহু প্ৰত্যাশা কৰিছিল যদিও দৰ্শকে নাকচ কৰি দিয়ে। ইয়াৰ পিছত নিৰ্মাণ কৰে প্ৰিজ’নাৰ অফ গোলকুণ্ডা, সমুন্দৰ আৰু ৱতন। এইকেইখনেও ছবিগৃহত মুখ ঠেকেঁচা খালে। বীণা ৰায় আৰু প্ৰেমনাথ যুঁটীয়ে ৰূপালীপৰ্দাত শিহৰণৰ সৃষ্টি কৰিব নোৱাৰিলে।

## মৃত্যু
২০০৯ৰ ৬ ডিচেম্বৰত হৃদযন্ত্ৰৰ ক্ৰিয়া বন্ধ হৈ তেওঁৰ মৃত্যু হয় আৰু দুজন পুত্ৰ প্ৰেম কিষাণ আৰু কৈলাস, লগতে নাতি-নাতিনী সিদ্ধাৰ্থ আৰু আকাঙ্ক্ষাক এৰি থৈ যায়। ফিল্ম আৰু টেলিভিচন প্ৰডাকচন ‘চিনেভিষ্টা’লৈ অহাৰ আগতে প্ৰেম কিষাণ চমু সময়ৰ কাৰণে অভিনয়ৰ ক্ষেত্ৰখনত জড়িত আছিল। বীণা ৰায়ৰ নাতিয়েক সিদ্ধাৰ্থ মালহোত্ৰা এজন ছবি পৰিচালক, যিয়ে উই আৰ ফেমিলী (২০১০) ছবিখনৰ যোগে চলচ্চিত্ৰ পৰিচালনাত আৰম্ভ কৰিছিল।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
আৰুচি নিশাংক

**আৰুশি নিশাংক পণ্ট** (, জন্ম-১৭ ছেপ্টেম্বৰ ১৯৮৬) হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় ধ্ৰুপদী নৃত্যশিল্পী আৰু পৰিৱেশবিদ৷ তেখেত দেৰাডুনস্থিত *হিমালয়ান আয়ুৰ্বেদিক চিকিৎসা মহাবিদ্যালয় আৰু চিকিৎসালয়*ৰ অধ্যক্ষ৷
## কৰ্মজীৱন
আৰুচি নিশাংক বিৰজু মহাৰাজৰ শিষ্যা৷ তেখেতে *গংগা আৱৰ্তন*ৰ দৰে কিছুমান নৃত্যৰ পৰিচালনা আৰু পৰিৱেশন কৰিছে৷ যিবিধ নৃত্যত হিন্দু ধৰ্মীয় দেৱী গংগা পৃথিৱীলৈ নামি অহাৰ কাহিনী অংকিত হৈছে৷  ২০১৭ চনত তেখেতে *উত্তৰাখণ্ড বঁটা* অৰ্জন কৰি গৌৰৱৰ পাত্ৰী হয়৷ তেখেত *কেম্ব্ৰিজ এছেছমেণ্ট ইণ্টাৰনেশ্যনেল ইডুকেছন* শীৰ্ষক প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰা ব্যৱস্থাপনা বিষয়ত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰীও অৰ্জন কৰিবলৈ সমৰ্থৱান হৈছে৷ আৰুচি নিশাংক উত্তৰাখণ্ডৰ দেৰাদুনত থকা হিমালয়ান আয়ুৰ্বেদিক চিকিৎসা মহাবিদ্যালয় আৰু চিকিৎসালয়ৰ অধ্যক্ষ৷ 

২০১৮ চনত নিশাংকে *মেজৰ নিৰলা* শীৰ্ষক আঞ্চলিক ছবিখন প্ৰযোজনা কৰে৷ তেখেতৰ পিতৃ ৰমেশ পোখৰিয়ালে ৰচনা কৰা উপন্যাসৰ আধাৰত এইখন ছবি নিৰ্মাণ কৰা হৈছে৷

## সামাজিক কৰ্ম
আৰুচি নিশাংক *স্পৰ্শ গংগা অভিযান*ৰ এগৰাকী প্ৰচাৰকৰ্মী৷ এই অভিযানটো তেখেতৰ পিতৃয়ে ২০০৯ চনত আৰম্ভ কৰিছিল৷ গংগা নদীক কেন্দ্ৰ কৰি গঢ়ি উঠা পৰিৱেশ সম্পৰ্কীয় সতৰ্কতা আৰু সজাগতা হৈছে এইটো অভিযানৰ অন্যতম উদ্দেশ্য৷ ২০১৮ চনত ডুবাইত আৰু ২০১৯ চনত নতুন দিল্লীত অনুষ্ঠিত হোৱা *আন্তৰ্জাতিক মহিলা সৱলীকৰণ কাৰ্যসূচী*ৰো তেখেত অধ্যক্ষতা কৰে৷ 

২০২০ চনত ক'ভিড-১৯ৰ মহামাৰীৰ সময়ত আৰুচি নিশাংকে খাদী কাপোৰেৰে মাস্ক তৈয়াৰ কৰাৰ এটি অভিনৱ অভিযান আৰম্ভ কৰে৷ এই অভিযানটো তেখেতে *স্পৰ্শ গংগা*ৰ অধীনতেই পাতনি মেলিছিল৷ তেখেতে গ্ৰাম্য এলেকাৰ মহিলাসকলৰ মাজলৈ গৈ তেওঁলোকক খাদী মাস্ক তৈয়াৰ কৰোৱাৰ কামত জড়িত কৰে৷ এইসমূহ মাস্ক পুনৰ ব্যৱহাৰৰো যোগ্য৷ তৈয়াৰ হোৱা মাস্কসমূহ মহিলাসকলে পৰৱৰ্তী সময়ত কৰ্তব্যৰত আৰু ক'ভিড-১৯ৰ সেৱাত নিয়োজিত প্ৰতিৰক্ষা বাহিনী, প্ৰথমশাৰীৰ স্বাস্থ্য কৰ্মী, বনুৱাসকলক প্ৰদান কৰে৷ তেখেতৰ নেতৃত্বত গঠিত হোৱা দলটোৱে দিল্লী, মুম্বাই আৰু হৰিদ্বাৰত প্ৰায় চল্লিছ হেজাৰতকৈও অধিকসংখ্যক মাস্ক বিতৰণ কৰে৷  

## ব্যক্তিগত জীৱন
কুসুম কান্ত পোখৰিয়াল আৰু ৰমেশ পোখৰিয়ালৰ জ্যেষ্ঠা কন্যা হৈছে আৰুচি নিশাংক৷ উল্লেখনীয় যে, ৰমেশ পোখৰিয়ালে ভাৰতৰ শিক্ষা মন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল৷ ইয়াৰ লগতে তেখেত উত্তৰাখণ্ডৰো প্ৰাক্তন মুখ্য মন্ত্ৰী আছিল৷ৰাজস্থানৰ এখনি আৱাসিক মহাবিদ্যালয় বনস্থলী বিদ্যাপীঠৰ পৰা আৰুচিয়ে প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে৷  ২০১৫ চনৰ ২৪ জানুৱাৰীত আৰুচি নিশাংকে অভিনৱ পণ্টৰ সৈতে বৈবাহিক জীৱনৰ পাতনি মেলে৷
## তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নৃত্যশিল্পী
টুন টুন

**টুন টুন** বা **উমা দেৱী খাত্ৰি** (, ১১ জুলাই ১৯২৩ – ২৪ নৱেম্বৰ ২০০৩) এগৰাকী ভাৰতীয় কৌতুক অভিনেত্ৰী আৰু নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী। টুন টুন তেওঁৰ ৰূপালীপৰ্দাৰ নাম। তেওঁক হিন্দী চলচ্চিত্ৰ জগতৰ প্ৰথম কৌতুক অভিনেত্ৰী আখ্যা দিয়া হয়।

## শৈশৱ
টুন টুনৰ ১৯২৩ চনত বৰ্তমানৰ উত্তৰ প্ৰদেশৰ আমৰোহা জিলাৰ এখন সৰু গাঁৱত জন্ম হৈছিল। ভূমি সংক্ৰান্তীয় বিবাদত তেওঁৰ মাক-দেউতাক আৰু ককায়েকক হত্যা কৰা হৈছিল। মৃত্যুৰ দুদিন আগত সমালোচক আৰু ইতিহাসবিদ শিশিৰ কৃষ্ণ শৰ্মাই লোৱা এটা সাক্ষাৎকাৰত তেওঁ কৈছিল, 

## কৰ্মজীৱন
২৩ বছৰ বয়সত টুন টুনে বোম্বেলৈ পলাই আহে। তেওঁ সঙ্গীত পৰিচালক নৌচাদৰ ঘৰত উপস্থিত হৈ কয় যে তেওঁ গীত গাব পাৰে আৰু যদি গীত গাবলৈ সুবিধা দিয়া নহয়,তেন্তে তেওঁ সাগৰত জঁপিয়াই দিব। নৌচাদে তেওঁৰ অডিচন লয় আৰু ঠাইতে চুক্তিবদ্ধ কৰে। নাজিৰৰ ছবি ‘ৱামিক আজৰা’ত (১৯৪৬) তেওঁ এককভাবে গীত গাই সঙ্গীতৰ জগতত পদাৰ্পন কৰে। অতি সোনকালেই তেওঁ নৌচাদৰ হতুৱাই সঙ্গীতৰ কাম কৰোঁৱা প্ৰযোজক-পৰিচালক এ.আৰ. কাৰদাৰৰ সৈতে চুক্তিবদ্ধ হয় আৰু ‘নুৰ জাহাঁ’, ‘ৰাজকুমাৰী’, ‘খুৰচিদ বানু’, ‘জোহৰাবাই অম্বেৱালী’ আদি ছবিত গীত গাই বোম্বেৰ সঙ্গীত জগতত এখন নিগাজী আসন তৈয়াৰ কৰি লয়।

১৯৪৭ত এ.আৰ. কাৰদাৰৰ ‘দৰ্দ কে আফচানা সে’ ছবিত নায়িকা মনোৱাৰা চুলতানাৰ ওঠত দিয়া সুৰাইয়াৰ সৈতে টুন টুনে গোৱা গীত- ‘আফচানা লিখ ৰহা হুঁ দিল সে’, ‘য়ে কৌন চলা মেৰী আঁখো মেঁ’ আৰু ‘আজ মচি হ্যায় ধুম ঝুম খুচী সে ঝুম’ অতি জনপ্ৰিয় হয়। দিল্লীৰ এজন ভদ্ৰলোকে ‘আফচানা লিখ ৰহা হুঁ দিল সে’ গীতটো ইমানে ভাল পালে যে তেওঁ বোম্বেলৈ আহি টুন টুনৰ সৈতে থাকিব ললে। দুয়ো বিয়া পাতে আৰু যুগ্মজীৱনৰ স্বাক্ষৰ স্বৰূপে দুজনী ছোৱালী আৰু দুটা ল’ৰাৰ জন্ম হয়। ১৯৯২ চনত গিৰিয়েকৰ মৃত্যু হয়।

পৰৱৰ্তী বছৰবোৰত পুৰণি তথা সীমিত গায়ন শৈলীৰ বাবে লতা মংগেশকাৰ,আশা ভোঁচলে আদি উঠি অহা সঙ্গীত তাৰকাবোৰৰ সৈতে প্ৰতিযোগিতা চলাই যোৱাটো টুন টুনৰ বাবে কষ্টকৰ হৈ পৰিল। সেয়েহে নৌচাদৰ পৰামৰ্শত তেওঁ অভিনয় জগতত সোমোৱাৰ মনস্থ কৰিলে। দিলীপ কুমাৰৰ অভিনয়ে তেওঁক আকৰ্ষণ কৰিছিল। সেয়েহে তেওঁৰ প্ৰথম অভিনয় দিলীপ কুমাৰৰ সৈতে কৰাৰ ইচ্ছাৰ কথা নৌচাদক জনালে। নৌচাদৰ অনুৰোধত দিলীপ কুমাৰে তেওঁৰ ‘বাবুল’ (১৯৫০) ছবিৰ বাবে টুন টুনক কাষ্টিং কৰিলে। দিলীপ কুমাৰেই তেওঁৰ পৰ্দাৰ নাম উমা দেৱীৰ সলনি টুন টুন ৰাখিলে; যি নামেৰে পৰৱৰ্তী বছৰবোৰত এগৰাকী কৌতুক অভিনেত্ৰী হিচাপে তেওঁ প্ৰখ্যাত হৈ পৰিল।

পাঁচ দশকৰ কৰ্মজীৱনত তেওঁ হিন্দী, উৰ্দু, পঞ্জাবী আদি বিভিন্ন ভাষাত প্ৰায় ২০০খন চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰিছে। তেওঁৰ সময়ৰ ভগৱান দাদা, আগা, সুন্দৰ, মুক্ৰি, ধুমল,জনী ৱাকাৰ, কেষ্ট মুখাৰ্জী আদি প্ৰায় সকল শ্ৰেষ্ঠ কৌতুক অভিনেতাৰ সৈতে তেওঁ যুঁটি বান্ধিছিল। তেওঁক শেষবাৰৰ বাবে ‘কসম দন্দে কী’ত (১৯৯০) দেখা গৈছিল।

## তথ্যসূত্ৰ

## বাহ্যিক সংযোগ
* 
* নৌচাদৰ সঙ্গীত পৰিচালনাত টুন টুনে গোৱা গীতৰ তালিকা 

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
গংগা দেৱী (চিত্ৰশিল্পী)

**গংগা দেৱী** (১৯২৮ – ১৯৯১) এগৰাকী ভাৰতীয় চিত্ৰশিল্পী। তেওঁ মধুবানী শৈলীত অংকন কৰে। মধুবানী চিত্ৰশিল্প হ'ল বিহাৰৰ মিথিলাৰ এক লোককলা। মধুবানী চিত্ৰকলাক ভাৰতৰ বাহিৰতো জনপ্ৰিয় কৰাৰ কৃতিত্ব গংগা দেৱীৰ। ১৯২৮ চনত বিহাৰৰ মিথিলাত, এটা কায়স্থ পৰিয়ালত তেওঁৰ জন্ম হয়। তেওঁ লোকশিল্পী ৰূপে পৰিচিতি লভে আৰু কাচনি (ৰেখা চিত্ৰ) শৈলীত দক্ষতা অৰ্জন কৰে। নিজৰ চিত্ৰকৰ্ম লৈ তেওঁ বিদেশ ভ্ৰমণ কৰিছিল আৰু আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত অনুষ্ঠিত ভাৰতীয় মহোৎসৱত ভাগ লৈছিল।এই পৰিপ্ৰেক্ষিতত তেওঁ *আমেৰিকা চিৰিজ* নাম দি এলানি ছবি আঁকে য'ত *মস্কো হোটেল*, *ফেষ্টিভেল ইন আ আমেৰিকান ফক লাইফ*, *ৰাইড ইন আ ৰ'লাৰ কষ্টাৰ* শীৰ্ষক ছবিয়ে ঠাই পাইছিল। ভাৰত চৰকাৰে গংগা দেৱীক নেচনেল মাষ্টাৰ ক্ৰাফ্‌টচ্‌মেন এৱাৰ্ড আৰু ১৯৮৪ চনত পদ্মশ্ৰী বঁটা প্ৰদান কৰে।

১৯৮০ চনত গংগাদেৱীয়ে দিল্লী শিল্প সংগ্ৰহালয়ৰ মুৰাল কহবাৰ ঘৰ বা কইনা ঘৰটো আঁকি উলিয়াইছিল। এই মুৰালটো আঁকোতে তিনিৰপৰা চাৰিমাহ সময় লাগিছিল। এই সময়খিনিত গংগা দেৱীয়ে দিল্লীৰ চিকিৎসালয়ত কেম'থেৰাপি লৈ আছিল। কিন্তু ২০১৫ চনত, সংগ্ৰহালয়টো পুনঃনিৰ্মাণৰ সময়ত এই মুৰালটো ভাঙি পেলোৱা হয়।

## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
গংগা দেৱী যেতিয়া সৰু আছিল তেওঁৰ মাকে তেওঁৰ হাতত এডাল ব্ৰাচ তুলি দিছিল। ব্ৰাচডাল ধান খেৰ আৰু মাকৰ শাড়ীৰপৰা উলিওৱা সূতাৰে তৈয়াৰ কৰা হৈছিল। ৰন্ধা-বঢ়া কৰা পাত্ৰৰ তলৰপৰা আৰু হাৰিকেন লেমৰপৰা ওলোৱা ক'লা লেপ গংগা দেৱীয়ে চিয়াহী ৰূপে ব্যৱহাৰ কৰিছিল। এই ক'লা লেপটো সাধাৰণতে গৰু-ম'হৰ মূত্ৰ, একপ্ৰকাৰৰ আঠা বা কেতিয়াবা ছাগলীৰ গাখীৰৰ সৈতে মিলাই চিয়াহী প্ৰস্তুত কৰা হৈছিল। গংগাই এইবোৰ তেওঁৰ মাক, আইতাক, খুড়ীয়েক-বৰমাক বা তেওঁলোকৰ ছোৱালীহঁতৰপৰা শিকি লৈছিল। গাঁৱত কাগজ পাবলৈ অসুবিধা বাবে গংগাই স্কুলৰ বহীৰপৰা পাত ফালি কাপোৰৰ ওপৰত আঠাৰে এইবোৰ লগাই কেনভাচ প্ৰস্তুত কৰিছিল।

## কেৰিয়াৰ
আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰত হোৱা ভাৰতীয় মহোৎসৱত ভাগ ল'বলৈ গংগা দেৱী নিৰ্বাচিত হৈছিল। ৰাছিয়া আৰু জাপানতো তেওঁ ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল। এই সকলো অভিজ্ঞতাক তেওঁ ছবি আঁকি ব্যক্ত কৰিছিল আৰু এনে পাৰদৰ্শিতাৰ বাবেই ভাৰত চৰকাৰৰ শিল্প বঁটা লাভ কৰিছিল।

১৯৮০ চনত তেওঁৰ শৰীৰত কৰ্কট অসুখ ধৰা পৰাৰ পাছত নিয়মিত কেম'থেৰাপি ল'বলগীয়া হোৱাৰ বাবে গংগা দেৱী মিথিলালৈ উভতি যাব নোৱাৰিলে।

## উল্লেখযোগ্য কাম

### ৰামায়ণ ওপৰত আধাৰিত চিত্ৰ
গংগা দেৱীয়ে ভাৰতীয় মহাকাব্য ৰামায়ণৰ কাহিনীৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি মধুবানী শৈলীত এটি চিৰিজ অংকন কৰিছে। এই সম্পূৰ্ণ চিৰিজটোত তেওঁ খুব কোমল ৰঙেৰে কৰিছে।

### মানৱ-জীৱনৰ ওপৰত আধাৰিত চিত্ৰ
এই ধাৰাৰ চিত্ৰ সমূহত তেওঁ গাঁৱলীয়া মহিলাৰ সম্পূৰ্ণ জীৱন শৈলী অংকন কৰি উলিয়াইছে।

### আমেৰিকা ভ্ৰমণৰ ওপৰত আধাৰিত কৰ্ম
আমেৰিকা ভ্ৰমণৰ অভিজ্ঞতাক গংগা দেৱীয়ে চিত্ৰশিল্পলৈ পৰ্যবেশিত কৰে। এই কৰ্মৰাজি চাক্ষুস অভিজ্ঞতা আৰু অনুভৱ ভিত্তিক।

## ব্যক্তিগত জীৱন
গংগাৰ বৈবাহিক জীৱন আছিল পীড়িত। সন্তান জন্ম দিব নোৱৰাৰ বাবে স্বামীয়ে তেওঁক এৰি দিছিল আৰু অন্য এগৰাকীক বিয়া কৰাইছিল। ইমানতে গংগাৰ বৈবাহিক জীৱনৰ অন্ত পৰিছিল। এগৰাকী ফৰাছী চিত্ৰ সংগ্ৰহকে কিছু ছবি আঁকি দিয়াৰ বাবে যেতিয়া গংগাক পাৰিশ্ৰমিক দিয়ে, তেতিয়াৰপৰাই গংগাৰ জীৱন সলনি হয় আৰু গংগা বিকশিত হ'বলৈ ধৰে।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় চিত্ৰশিল্পী
শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
নৰ্তকী নটৰাজ

**নৰ্তকী নটৰাজ** (, ৬ জুলাই ১৯৬৪) এগৰাকী ভাৰতীয় ভাৰতনাট্যম নৃত্যশিল্পী। ২০১১ চনত তেওঁ সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা লাভ কৰিছিল। ২০১৯ চনত তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক দেশৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰে। পদ্মশ্ৰী সন্মান লাভ কৰা তেওঁ ভাৰতৰ প্ৰথম গৰাকী ট্ৰান্সজেণ্ডাৰ মহিলা।

## জীৱনী
তামিলনাডুৰ মাদুৰাইৰ ওচৰৰ এখন গাঁৱত ১৯৬৪ চনৰ ৬ জুলাই তাৰিখে নৰ্তকী নটৰাজৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ তাঞ্জোৰৰ শ্ৰী কে পি কিটপ্পা পিল্লাইৰ শিষ্য। শ্ৰী কিটপ্পা পিল্লাই তাঞ্জোৰ চাৰিভাতৃ হিচাপে খ্যাত ননৃত্যশিল্পীৰ প্ৰত্যক্ষ বংশধৰ আছিল। নৰ্তকী নটৰাজ তেওঁৰ সৈতে আছিল আৰু ১৫ বছৰ ধৰি গুৰুকুলত নৃত্য শিকিছিল। তেওঁ তাঞ্জোৰ তামিল বিশ্ববিদ্যালয়ত শ্ৰী কিটাপ্পা পিল্লাইৰ সহকাৰী হিচাপেও কাম কৰিছিল। ১৯৯৯ চনত তেওঁৰ গুৰুৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁ ২০০০ চনত চেন্নাইলৈ গৈছিল আৰু তেতিয়াৰ পৰা এজন সম্পূৰ্ণ সময়ৰ পেছাদাৰী নৃত্যশিল্পী হিচাপে ৰাজহুৱা প্ৰদৰ্শন আৰম্ভ কৰিছিল।

নৰ্তকী নটৰাজৰ তৃতীয় লিংগত জন্ম হৈছিল আৰু পৰিয়াল আৰু সমাজৰ দ্বাৰা উপহাস আৰু প্ৰত্যাখ্যানৰ সন্মুখীন হৈছিল। ১৯৮৩ চনত তেওঁ মঞ্চত প্ৰথম বাৰৰ বাবে নাৰী হিচাপে নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। ২০১৮ চনত তামিলনাডু চৰকাৰৰ একাদশ শ্ৰেণীৰ তামিল পাঠ্যক্ৰমত পাঠ হিচাপে তেওঁৰ জীৱন আৰু যাত্ৰা অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।

নৰ্তকী নটৰাজে তঞ্জোৰ আধাৰিত নায়কী ভাৱ পৰম্পৰাত বিশেষত্ব লাভ কৰে। তেওঁৰ বন্ধু শক্তি ভাস্কৰৰ সৈতে চেন্নাই আৰু মাদুৰাইত এখন নৃত্য বিদ্যালয় "ভেল্লিইয়ামবালাম নাদানা কালাই কুডাম" স্থাপন কৰিছিল। তেওঁ তাঞ্জোৰ চাৰিভাতৃ পৰম্পৰাগত প্ৰদৰ্শনীত ভাৰত আৰু বিদেশৰ শিক্ষাৰ্থীসকলক প্ৰশিক্ষণ দিয়ে।

## বঁটা আৰু সন্মান
ভাৰতনাট্যম বিশেষ পাৰদৰ্শিতাৰে প্ৰদৰ্শন কৰাৰ বাবে তেওঁ দেশ বিদেশৰ বিভিন্ন মঞ্চত নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰিছে। ইয়াৰ লগতে তেওঁ বহুতো ৰাষ্ট্ৰীয় তথা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা আৰু সন্মান লাভ কৰিছে। ২০০৭ চনত তেওঁ তামিলনাডু চৰকাৰৰ কালামমণি বঁটা আৰু ২০০৯ চনত কৃষ্ণ গণ সভায়ে প্ৰদান কৰা নৃত্য চুড়ামণি বঁটা লাভ কৰিছিল। ২০১১ চনত তেওঁ সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা লাভ কৰে। ২০১৬ চনত তেওঁ তামিলনাডুৰ ভল্লমত অৱস্থিত পেৰিয়াৰ মণিয়াম্মাই বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠানৰ পৰা সন্মানীয় ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ২০১৭ চনত তেওঁ অসামান্য শ্ৰেণীত আইচিচিআৰৰ পেনেলভুক্ত নৃত্যশিল্পী হিচাপে নিৰ্বাচিত হয়। ২০১৯ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক দেশৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰে আৰু এই সন্মান লাভ কৰা তেওঁ ভাৰতৰ প্ৰথম গৰাকী ট্ৰান্সজেণ্ডাৰ মহিলা হিচাপে পৰিগণিত হয়।

## তথ্য উৎস

## বাহ্যিক সংযোগ
* 

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নৃত্যশিল্পী
শ্ৰেণী:এলজিবিটি সম্প্ৰদায়ৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ট্ৰান্সজেণ্ডাৰ মহিলা
মাঞ্জাম্মা জগতী

**মাঞ্জাম্মা জগতী** (, জন্ম: মঞ্জুনাথ ছেট্টি, ১৮ এপ্ৰিল ১৯৬৪) এগৰাকী ভাৰতীয় নৃত্যশিল্পী, কণ্ঠশিল্পী, থিয়েটাৰ অভিনেত্ৰী আৰু সক্ৰিয় কৰ্মী। তেওঁ পশ্চিম কৰ্ণাটকৰ 'জগতী নৃত্য' নামৰ লোকনৃত্যৰ পাৰদৰ্শী। ২০১৯ চনত তেওঁ লোককলা আৰু সংস্কৃতিৰ বাবে ৰাজ্যৰ শীৰ্ষ প্ৰতিষ্ঠান কৰ্ণাটক জনপদ একাডেমীৰ মুৰব্বী পদত অধিষ্ঠিত হোৱা প্ৰথম গৰাকী ট্ৰান্সজেণ্ডাৰ মহিলা হিচাপে পৰিগণিত হয়। লোকনৃত্যৰ ক্ষেত্ৰখনলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ২০২১ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক দেশৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰে। পদ্মশ্ৰী সন্মান লাভ কৰা নৰ্তকী নটৰাজৰ পিছতে তেওঁ দেশৰ দ্বিতীয় আৰু কৰ্ণাটকৰ প্ৰথম তৃতীয় লিংগৰ ব্যক্তি।

## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৬৪ চনৰ ১৮ এপ্ৰিল তাৰিখে বল্লৰী জিলাৰ কাল্লুকাম্বা গাঁৱত মঞ্জুনাথ ছেট্টি হিচাপে তেওঁৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ হনুমানতাইয়াহ আৰু মাতৃ জয়লক্ষ্মী। তেওঁ দেৱনাগেৰীত উচ্চতৰ মাধ্যমিক অধ্যয়ন কৰিছিল। ১৯৭৫ চনত ছেট্টিৰ মাক-দেউতাকে তেওঁক হোচপিটৰ ওচৰৰ হুলিগেম্মা মন্দিৰলৈ লৈ গৈছিল। এই মন্দিৰত প্ৰচলিত এটা ৰীতি অনুসৰি ভক্তসকলে নিজকে ঈশ্বৰৰ সৈতে বিয়া কৰা বুলি বিশ্বাস কৰে। ইয়াত মঞ্জুনাথ ছেট্টিয়ে পুৰুষ পৰিচয় এৰি মহিলা পৰিচয়ৰ সৈতে মাঞ্জাম্মা জগতী হিচাপে জনাজাত হয়।

ষোল্ল বছৰ বয়সত তেওঁৰ নাৰীসুলভ আচৰণৰ বাবে তেওঁক তেওঁৰ পৰিয়ালৰ পৰা বৰ্জন কৰা হৈছিল। মাঞ্জাম্মায়ে এটা ভাড়া কোঠালৈ স্থানান্তৰিত হৈছিল আৰু জীৱিকি নিৰ্বাহৰ বাবে শাৰী পিন্ধি ৰাস্তাত ভিক্ষা খুজিছিল। এহাল পিতৃ-পুত্ৰৰ দেৱনাগেৰী বাছ ষ্টেণ্ডত জগতী নৃত্যক দেখি মাঞ্জাম্মা এই কলা শিকিবলৈ গোটটোত যোগদান কৰিছিল। এবছৰ শিকা আৰু প্ৰদৰ্শন কৰাৰ পিছত গোটটোৰে এগৰাকী সদস্যয়ে হাগাৰিবোম্মানাহাল্লীৰ কালাভা জগতী সৈতে মাঞ্জম্মাৰ পৰিচয় কৰাই দিয়ে।

## কৰ্মজীৱন
মাঞ্জাম্মায়ে কালাভাৰ জগতী নৃত্য গোটৰ এগৰাকী স্থায়ী নৃত্যশিল্পীত পৰিগণিত হয়। তেওঁলোকৰ গোটে গোটেই কৰ্ণাটক ৰাজ্যত জগতী নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। কালাভাৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁ দলটোৰ দায়িত্বভাৰ গ্ৰহণ কৰে আৰু এই পাৰম্পৰিক লোকনৃত্যটো মানুহৰ মাজত জনপ্ৰিয় কৰি তোলে।

## কৰ্ণাটক জনপদ একাডেমীৰ মুৰব্বী
তেওঁক প্ৰথমে কৰ্ণাটক জনপদ একাডেমীৰ সদস্য হিচাপে আৰু পিছত ৰাজ্য চৰকাৰে একেটা প্ৰতিষ্ঠানৰ অধ্যক্ষ হিচাপে নিযুক্ত কৰিছিল। ইয়াৰ লগে লগে তেওঁ কৰ্ণাটক ৰাজ্যৰ পৰিৱেশ্য কলাৰ শীৰ্ষ প্ৰতিষ্ঠানৰ মুৰব্বী পদত অধিষ্ঠিত হোৱা প্ৰথম গৰাকী ট্ৰান্সজেণ্ডাৰ মহিলা হিচাপে পৰিগণিত হয়।

## বঁটা আৰু সন্মান
লোকসংগীত, নৃত্য আৰু থিয়েটাৰৰ লগত জড়িত মাঞ্জাম্মা জগতীয়ে বহু ৰাষ্ট্ৰীয় তথা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা আৰু সন্মান লাভ কৰিছে। তেওঁৰ জীৱন কাহিনী কৰ্ণাটক লোকগাথা বিশ্ববিদ্যালয় আৰু কৰ্ণাটক ৰাজ্যিক মহিলা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কলা বিভাগৰ স্নাতক পাঠ্যক্ৰমত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। ২০১০ চনত কৰ্ণাটক চৰকাৰে তেওঁক ৰাজ্যৰ দ্বিতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান ৰাজোৎসৱ বঁটা প্ৰদান কৰিছিল। লোকনৃত্যৰ ক্ষেত্ৰখনলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ২০২১ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক দেশৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰে।

## তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নৃত্যশিল্পী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:এলজিবিটি সম্প্ৰদায়ৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
গংগা (দ্ব্যৰ্থতা দূৰীকৰণ পৃষ্ঠা)

এইটো এটা দ্ব্যৰ্থতা দূৰীকৰণ পৃষ্ঠা। **গংগা** বা **গঙ্গা** শব্দটোৱে নিম্নলিখিত প্ৰবন্ধবোৰ সূচাব পাৰে:

* গঙ্গা নদী - ভাৰত আৰু বাংলাদেশত প্ৰবাহিত এখন আন্তঃৰ্জাতিক নদী
* গংগা দেৱী - হিন্দুধৰ্মৰ এগৰাকী দেৱী
* গঙ্গা পূজা - ভাৰতৰ ত্ৰিপুৰা ৰাজ্যত পালন কৰা এক ধৰ্মীয় উৎসৱ
* গংগা দেৱী (চিত্ৰশিল্পী) - এগৰাকী ভাৰতীয় চিত্ৰশিল্পী

শ্ৰেণী:দ্ব্যৰ্থতা দূৰীকৰণ পৃষ্ঠা
চিল্ক স্মিতা

**বিজয়লক্ষ্মী ৱেডলাপেটলা** (, ২ ডিচেম্বৰ ১৯৬০- ২৩ চেপ্তেম্বৰ ১৯৯৬) এগৰাকী ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ অভিনেত্ৰী, যাৰ জনপ্ৰিয় নাম **চিল্ক স্মিতা**। তেওঁ তেলুগু, মালয়ালম, তামিল, কন্নড় আৰু হিন্দী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰিছে। তেওঁ এগৰাকী পাৰ্শ্ব তথা সহযোগী অভিনেত্ৰী ৰূপে চলচ্চিত্ৰ জগতত প্ৰবেশ কৰিছিল। তেওঁক প্ৰথম দেখা গৈছিল তামিল ছবি ‘ৱান্দিচাক্কৰম’ত (১৯৭৯)। তেওঁ যৌনতাৰ প্ৰতীকত পৰিণত হৈছিল আৰু ১৯৮০ৰ দশকৰ বহু ছবিত তেওঁ কামুক দৃশ্যত অংশ লৈছিল। ১৭ বছৰীয়া তেওঁৰ কৰ্মজীৱনত ৪৫০তকৈও অধিক ছবিত ভূমুকি মাৰিছে। কিছুমান অলৌকিক সাদৃশ্যৰ বাবে তেওঁক ভাৰতীয় চিনেমাৰ মেৰিলীন মনৰো বুলিও কোৱা হয়।

## জীৱনী
অন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ ইলুৰুৰ এটা তেলুগু ভাষী পৰিয়ালত স্মিতাৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ দেউতাক আছিল ৰামাল্লু আৰু মাক সৰসাম্মা। ঘৰৰ আৰ্থিক দুৰৱস্থাৰ বাবে তেওঁ দহ বছৰ বয়সতে চতুৰ্থ শ্ৰেণীৰ পৰাই স্কুল এৰিছিল। অতি কম বয়সতে মাক-দেউতাকে তেওঁক বিয়া দি দিয়ে। গিৰিয়েক আৰু গিৰিয়েকৰ পৰিয়ালৰ মানুহবোৰে ভাল ব্যৱহাৰ নকৰাত তেওঁ পলাই যায়।

এগৰাকী অভিনেত্ৰীৰ টাচ্চ-আপ আৰ্টিষ্টৰ কামেৰে তেওঁ কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলে। কিছুদিন পিছতে তেওঁ এই সৰু চৰিত্ৰত অভিনয়ৰ সুযোগ পায়। নায়িকাৰ ভূমিকাত অভিনয় কৰা তেওঁৰ প্ৰথমখন ছবি আছিল এন্থনি ইষ্টমেনে পৰিচালনা কৰা মালায়ালাম ভাষাৰ ‘ইনায়ে থেড়ি’। অৱশ্যে ছবিখনে বহু দেৰীকৈ মুক্তি পাইছিল। এইখন ছবিৰ পৰিচালন এন্থনিয়ে তেওঁক ‘স্মিতা’ নামটো দিছিল। স্মিতা আছিল তেওঁ অভিনয় কৰা ছবিখনৰ চৰিত্ৰটোৰ নাম। তেওঁক তামিল ছবিত অভিনয় কৰাৰ এটা ডাঙৰ সুযোগ দিছিল পৰিচালক বিনু চক্ৰৱৰ্তীয়ে। তেওঁ স্মিতাক নিজৰ তত্ত্বাৱধানত ৰাখিছিল। তেওঁৰ পত্নীয়ে ইংৰাজী শিকাইছিল আৰু নাচ শিকাৰ ব্যৱস্থা কৰি দিছিল। তেওঁৰ যৌন আবেদনময়ী চেহেৰাৰ বাবে চলচ্চিত্ৰত কেবাৰে ডেঞ্চাৰ আৰু ভেম্পৰ কাম পাবলৈ ধৰিলে আৰু অনিবাৰ্যভাবে তেওঁ টাইপকাষ্টলৈ পৰ্যবসিত হ’ল।

স্মিতাই বহু কেইখন তামিল, তেলুগু, কন্নড় আৰু দুখনমান হিন্দী ছবিত নায়িকাৰ ভূমিকাত অভিনয় কৰিছে। তেওঁৰ ‘মুন্দ্ৰু মুগম’ ছবিৰ ডেঞ্চ আইটেম আৰু যৌন আবেদনময়ী অভিনয়ে দক্ষিণ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰত কামুকতাৰ প্ৰতীক ৰূপে প্ৰতিষ্ঠা কৰে। তেওঁ আইটেম নম্বৰ পৰিবেশন কৰা কন্নড় ভাষাৰ ‘আমৰণ’, ‘হাল্লি মেষ্ট্ৰু’ আদি ছবি অতি জনপ্ৰিয় হৈছিল। কিছুমান চলচ্চিত্ৰ সমালোচকে তেওঁক ‘চফ্ট্ পৰ্ণ’ অভিনেত্ৰী বুলি অভিহিত কৰিছিল।

## মৃত্যু
১৯৯৬ৰ ২৩ চেপ্তেম্বৰৰ দিনা পুৱা তেওঁ বন্ধু, নৰ্তকী অনুৰাধাৰ সৈতে তেওঁক আমনি কৰি থকা কথা কিছুমানৰ বাবে আলোচনা কৰিবলৈ যোগাযোগ কৰে। অনুৰাধাই তেওঁৰ সন্তানটোক স্কুলত থৈ লগ ধৰাৰ পৰিকল্পনা কৰে। সেইমতে আহি অনুৰাধাই দেখে যে স্মিতাই চিপ লৈ আছে। পিছত পোষ্টমৰ্টেম ৰিপোৰ্টত প্ৰকাশ পায় যে স্মিতাই আত্মহত্যা কৰিছে আৰু তেওঁৰ শৰীৰত যথেষ্ট পৰিমাণৰ সুৰা পোৱা গৈছে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নৃত্যশিল্পী
শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
মৈত্ৰেয়ী পাটৰ

**মৈত্ৰেয়ী পাটৰ** (, ৭ এপ্ৰিল ১৯৯০) এগৰাকী ভাৰতীয় কবি, গীতিকাৰ আৰু কণ্ঠশিল্পী। তেওঁ বিশেষকৈ অসমীয়া সাহিত্য আৰু অসমীয়া গীতৰ নতুন আধুনিক ইলেকট্ৰনিক সংগীতৰ ধাৰালৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে জনাজাত।

## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
১৯৯০ চনৰ ৭ এপ্ৰিল তাৰিখে গুৱাহাটীত মৈত্ৰেয়ী পাটৰৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ দিল্লী স্কুল অৱ ইক'নমিক্সৰ পৰা সমাজ শাস্ত্ৰ বিভাগৰ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰিছে। তেওঁ মুম্বাইৰ টাটা ইনষ্টিটিউট অফ ছচিয়েল চাইন্সৰ পৰা নাৰীঅধ্যয়নত মাষ্টাৰ অফ ফিলোচফি ডিগ্ৰীও লাভ কৰিছে। বৰ্তমান তেওঁ অসমৰ তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ সমাজশাস্ত্ৰ বিভাগত জ্যেষ্ঠ গৱেষণা সহযোগী হিচাপে পিএইছডি ডিগ্ৰীৰ বাবে গৱেষণাৰত।

## কৰ্মজীৱন
### সাহিত্যজগত
২০১৫ চনত মৈত্ৰেয়ী পাটৰৰ কবিতা পুথি 'মোৰ কলমৌ দিনৰ সোণালী বাট' প্ৰকাশিত হৈছিল। বনফুল প্ৰকাশনে এই পুথিখন প্ৰকাশ কৰিছিল।

২০১৯ চনত তেওঁক গথে ইনষ্টিটিউটৰ দ্বাৰা অনুষ্ঠিত জাৰ্মান আৰু ভাৰতীয় ভাষাৰ সাহিত্যৰ সন্মানীয় সাংস্কৃতিক বিনিময় কৰ্মশালা 'পয়েটছ ট্ৰেন্সলেটিং পয়েটছ' জানুৱাৰী সংস্কৰণৰ বাবে নিৰ্বাচিত কৰা হৈছিল।

মৈত্ৰেয়ী পাটৰে কবিতাৰ জৰিয়তে প্ৰাকৃতিক পৃথিৱীৰ লগতে মহিলাসকলৰ জীৱনৰ ওপৰত আলোকপাত কৰে। তেওঁৰ বেছিভাগ কবিতা ইটালিয়ান, নেপালী, হিন্দী, তিৱা আৰু মালায়ালমৰ দৰে অন্যান্য ভাৰতীয় আৰু বিদেশী ভাষালৈ অনুবাদ কৰা হৈছে। তেওঁ আগশাৰীৰ সাহিত্য আলোচনী ক্ৰিটিবাছ, সাতসৰি, প্ৰকাশ, নিবেদন আৰু যাত্ৰাৰ নিয়মীয়া লেখিকা।

২০২১ চনৰ জানুৱাৰী মাহৰ ১১ তাৰিখে মৈত্ৰেয়ীৰ কবিতা পুথি *ডিঙিত গজা পানী মঙহ* গুৱাহাটী গ্ৰংহমেলাত উন্মোচিত হয়। কিতাপখন আঁক-বাক প্ৰকাশনে প্ৰকাশ কৰি উলিয়াইছে।

### সংগীতজগত
তেওঁ 'বাৰ্তালাপ'ৰ বেনাৰত তেওঁৰ নতুন যুগৰ আধুনিক ইলেকট্ৰনিক সংগীতৰ বাবে জনাজাত। এই বেনাৰত নিৰ্মিত মৈত্ৰেয়ী পাটৰ আৰু শংকুৰাজ কোঁৱৰৰ গীত ৰোলিং ষ্টন ইণ্ডিয়াই ২০২০ চনৰ প্লেলিষ্টত 'দূৰ সীমনাত' অলতাৰনেটিভ ৰক তালিকাত অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল। “প্ৰজেক্ট বাৰ্তালাপ” মৈত্ৰেয়ী পাটৰ আৰু শংকুৰাজ কোঁৱৰৰ যুটীয়া প্ৰচেষ্টাত গঢ় লৈ উঠিছে। মুম্বাইত তেওঁলোকে একেখন কলেজত পঢ়িছিল আৰু বিশ্ব প্ৰতিবন্ধকতা দিৱসৰ অনুষ্ঠানত একেলগে পৰিবেশনো কৰিছিল। সেইসময়তে মৈত্ৰেয়ীয়ে “বাৰ্তালাপ” গীতটো ৰচনা কৰিছিল। বৰ্তমান তেওঁলোকে অসম তথা দেশৰ বিভিন্ন মঞ্চত একেলগে গীত পৰিৱেশন কৰে।

## সক্ৰিয়কৰ্মী
মৈত্ৰেয়ী পাটৰে অসমৰ লেখক সম্প্ৰদায়ৰ সৈতে ২০২০ চনৰ অক্টোবৰলৈকে নাগৰিকত্ব সংশোধনী আইনৰ বিৰোধী প্ৰতিবাদৰ ভিতৰত তেওঁৰ স্থিতিৰ বাবে কাৰাগাৰত থকা কৃষক মুক্তি সংগ্ৰাম সমিতিৰ প্ৰতিষ্ঠাপক অখিল গগৈৰ মুক্তি দিয়াৰ দাবী জনাইছিল।

## তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমৰ কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:অসমীয়া ভাষাৰ গীতিকাৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া কবি
ভাৰতী শিৱাজী

**ভাৰতী শিৱাজী** () হ'ল মোহিনীঅট্টমৰ ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় নৃত্যশিল্পী, কৰিঅ'গ্ৰাফাৰ আৰু লেখক। প্ৰদৰ্শন, গৱেষণা আৰু প্ৰচাৰৰ মাধ্যমেৰে কলাৰ ক্ষেত্ৰত আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে ভাৰতী শিৱাজীক জনা যায়। তেওঁ 'চেণ্টাৰ ফ'ৰ মোহিনীঅট্টম'ৰ প্ৰতিষ্ঠাপক। এই নৃত্য প্ৰতিষ্ঠানটোৱে মোহিনীঅট্টম নৃত্যৰ প্ৰচাৰ কৰে। শিৱাজী 'আৰ্ট অৱ মোহিনীঅট্টম' আৰু 'মোহিনীঅট্টম' নামৰ দুখন কিতাপৰো সহ-লেখক। তেওঁ সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা আৰু সাহিত্য কলা পৰিষদ সন্মান লাভ কৰিছে। শাস্ত্ৰীয় নৃত্যৰ জগতলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক ২০০৪ চনত চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সম্মান পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰে।

## জীৱনী

তামিলনাডুৰ তঞ্জাৱুৰ জিলাৰ মন্দিৰ চহৰ কুম্ভকোণমত ১৯৪৮ চনত ভাৰতী শিৱাজীৰ জন্ম হয়। তেওঁ ললিতা শাস্ত্ৰীৰ ওচৰত ভাৰতনাট্যমৰ প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষা আৰু কেলুচৰণ মহাপাত্ৰৰ অধীনত ওড়িছী নৃত্যৰ প্ৰশিক্ষণ লৈছিল। শেষত নামকৰা সমাজ সংস্কাৰক কমলাদেৱী চট্টোপাধ্যায়ৰ পৰামৰ্শ মতে ভাৰতীয়ে কেৰালাৰ পৰম্পৰাগত নৃত্য মোহিনীঅট্টমৰ ওপৰত গৱেষণা কৰে। সংগীত নাটক একাডেমীৰপৰা ফেল'শ্বিপ লাভ কৰাৰ পাছত তেওঁ কেৰালালৈ যায় আৰু কেৰালাৰ মন্দিৰ কলাৰ বিশেষজ্ঞ আৰু সংগীত নাটক একাডেমীৰ ভাইচ চেয়াৰমেন কৱলম নাৰায়ণ পানিকৰৰ অধীনত গৱেষণা কৰে। ভাৰতনাট্যম আৰু ওডিচিৰপৰা ধ্যান আঁতৰাই তেওঁ ৰাধা মাৰাৰ, কলামণ্ডলম সত্যভামা আৰু কলামণ্ডলম কল্যাণীকুত্তি আম্মাৰ তলত মোহিনীঅট্টম শিকে। কলামণ্ডলম কল্যাণীকুত্তি আম্মা মোহিনীঅট্টমৰ মাতৃ ৰূপে জনবিদিত।

## উত্তৰাধিকাৰ
দিল্লীলৈ আহি শিৱাজীয়ে চেণ্টাৰ অৱ মোহিনীঅট্টম প্ৰতিষ্ঠা কৰে। এই প্ৰতিষ্ঠানটো মোহিনীঅট্টমৰ বাবে সমৰ্পিত আৰু এই শৈলী আগবঢ়াই লৈ যাবলৈ বদ্ধপৰিকৰ।

## বঁটা আৰু সন্মান
১৯৯৯-২০০০ চনত শিৱাজীয়ে সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা লাভ কৰে। চাৰি বছৰৰ পাছত, ২০০৪ চনত ভাৰতৰ গণতন্ত্ৰ দিৱসৰ সন্মানৰ তালিকাত চতুৰ্থ সৰ্ব্বোচ অসামৰিক বঁটা পদ্মশ্ৰী প্ৰদানৰ বাবে ভাৰত চৰকাৰে তেওঁৰ নাম অন্তৰ্ভুক্ত কৰে। তেওঁ 'সাহিত্য কলা পৰিষদ সন্মান', কেৰালাৰ কুনচান নাম্বিয়াৰ স্মাৰক ন্যাসৰ 'লাস্য লক্ষ্মী' উপাধি আৰু চেন্নাইৰ কৃষ্ণ গণ সভাই প্ৰদান কৰা 'নৃত্য চূড়ামণি' অভিধা লাভ কৰে। ২০১৭ চনত কেৰালা চৰকাৰে তেওঁলৈ 'নিশাগন্ধী' পুৰস্কাৰ আগবঢ়ায়।

শিৱাজীৰ কলা আৰু মোহিনীঅট্টমৰ ওপৰত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ দুগৰাকী চিত্ৰ নিৰ্মাতাই 'বিয়ণ্ড গ্ৰেচ' নামৰ এখন তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল, য'ত শিৱাজীৰ জী বিজয়ালক্ষ্মীক চিত্ৰিত কৰা হৈছে।

## গ্ৰন্থপঞ্জী
* 
* 

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নৃত্যশিল্পী
শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী
ই. গায়ত্ৰী

**ইছাম্পতি গায়ত্ৰী** () হৈছে পৰম্পৰাগত কৰ্ণাটকী সংগীতৰ এগৰাকী স্বনামধন্য বীণাবাদক, যাক **বীণা গায়ত্ৰী** বুলিও জনা যায়। তেখেতৰ জন্ম হৈছিল ১৯৫৯ চনৰ ৯ নৱেম্বৰত। ২০১৩ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত তদানীন্তন তামিলনাডুৰ মুখ্যমন্ত্ৰী জয়ললিতাই তেখেতক "তামিলনাডু সংগীত আৰু ললিত কলা বিশ্ববিদ্যালয়"ৰ উপাচাৰ্য হিচাপে মনোনীত কৰে। তেখেত বিশ্ববিদ্যালয়খনৰ প্ৰথমগৰাকী উপাচাৰ্য।

ই. গায়ত্ৰীয়ে ২০০২ চনত সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা লাভ কৰে। ইয়াৰ পূৰ্বে ১৯৮৪ চনত তেখেতে তামিলনাডু চৰকাৰৰ পৰা 'কলামতী' সন্মান অৰ্জন কৰে। তেখেতক এই সন্মান প্ৰদান কৰে ড॰ এম. জি. আৰে। ২০১১ চনত ই. গায়ত্ৰীয়ে পূৰ্ব মাদ্ৰাছ ৰ'টাৰী ক্লাৱৰ পৰা জীৱনজোৰা সাধনাৰ বঁটা লাভ কৰে। ২০১১ চনত তদানীন্তন মুখ্যমন্ত্ৰী জয়ললিতাই তেখেতক চেন্নাই, থিৰুভায়াৰু, মাদুৰাই আৰু কৈম্বায়তুৰত থকা সংগীত মহাবিদ্যালয়সমূহৰ সন্মানীয় অধ্যক্ষ হিচাপে নিৰ্বাচিত কৰে। ২০১৭ চনত তেখেতক বিশ্ব তামিল বিশ্ববিদ্যালয়ে ডক্তৰেট সন্মানেৰে সন্মানীত কৰে।

## কৰ্মজীৱন
১৯৫৯ চনৰ ন নৱেম্বৰত জন্মলাভ কৰা ই. গায়ত্ৰীৰ পিতৃ আছিল জি. অশ্বত্থামা আৰু মাতৃ আছিল কমলা অশ্বত্থামা। মাতৃ এগৰাকী প্ৰসিদ্ধ বীণা বাদক আছিল। আনহাতে পিতৃ জি. অশ্বত্থামা তেলেগু চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগৰ এগৰাকী সংগীত পৰিচালক আছিল।দেউতাকে গায়ত্ৰীৰ নাম ৰাখিছিল গায়ত্ৰী বসন্ত শোবা। গায়ত্ৰীয়ে প্ৰাথমিক শিক্ষা লাভ কৰিছিল তেখেতৰ পিতৃ-মাতৃৰ তত্ত্বাৱধানতেই। দ্য হিন্দুৰ সৈতে সম্পন্ন হোৱা এটা বিশেষ সাক্ষাৎকাৰত এটা প্ৰশ্নৰ প্ৰত্যুত্তৰত শিল্পীগৰাকীয়ে মন্তব্য কৰে যে, “দৰাচলতে, মই তেতিয়া (শৈশৱতে) মোক পিতৃক সন্তুষ্ট কৰিব বিচাৰিছিলোঁ আৰু তেওঁৰ পৰা লাভ কৰা এটা প্ৰশংসায়েই মোক যথেষ্ট উৎফুল্ল কৰিছিল।” পৰৱৰ্তী সময়ত ই. গায়ত্ৰীয়ে সংগীতা কালানিধি টি.এম. থ্যাগাৰঞ্জনৰ ওচৰত প্ৰশিক্ষণ লয়। তেখেত আছিল এগৰাকী কৰ্ণাটকী সংগীতকাৰ আৰু সুৰকাৰ।

গায়ত্ৰীয়ে কৰ্মজীৱনৰ পাতনি মেলিছিল মাত্ৰ ন বছৰ বয়সতেই। ১৯৬৮ চনৰ সেই কালছোৱাত শ্ৰী পাৰ্থসাৰথি স্বামী সভাই তেখেতক ত্ৰিপ্লীকেনত পৰিৱেশন কৰিবলৈ আমন্ত্ৰিত কৰিছিল। তেখেতক মহাপুৰুষ থ্যাগাৰাজা মহোৎসৱত পৰিৱেশন কৰিবলৈ দিয়া হৈছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত গায়ত্ৰীয়ে দেশে-বিদেশে বিভিন্ন ঠাইত বীণা বাদন পৰিৱেশন কৰি ভূয়সী প্ৰশংসা আৰু স্বীকৃতি আদায় কৰে। গায়ত্ৰীয়ে বহুতো এলবামো মুকলি কৰিছে। গায়ত্ৰীয়ে আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ, আমেৰিকা গণৰাজ্য, ফ্ৰান্স, জাৰ্মানী, ছিংগাপুৰ আৰু মালয়েছিয়াৰ দৰে দেশত কলা পৰিৱেশন কৰিছে। সমগ্ৰ বিশ্বতে প্ৰসিদ্ধ ভাৰতীয় সংগীতশিল্পী এ. আৰ. ৰহমানৰ জন গণ মন শীৰ্ষক গীততো তেখেতে অংশগ্ৰহণ কৰিছে।

## বঁটা আৰু স্বীকৃতি
* অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ'ৰ দ্বাৰা ১৩ বছৰ বয়সতে জ্যেষ্ঠ গ্ৰেড শিল্পীৰ সন্মান, ১৯৭৩ চনত।
* ড॰ এম.জি.আৰ.ৰ পৰা 'কালাইমামণি' শীৰ্ষক তামিলনাডু ৰাজ্যিক বঁটা লাভ, ১৯৮৪ চনত।
* ড॰ এ পি জে আব্দুল কালামৰ পৰা 'সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা' লাভ, ২০০২ চনত
* মধ্যপ্ৰদেশ চৰকাৰৰ পৰা 'কুমাৰা গন্ধৰ্ব' সন্মান, ১৯৯৯ চনত।
* চেন্নাইৰ ভাৰতীয় ললিত কলা সমাজৰ পৰা 'সংগীত কলাশিখামণি' সন্মান, ২০০১ চনত।
* শ্ৰী পাৰ্থসাৰথি স্বামী সভাৰ পৰা 'সংগীত কলাসাৰথি' সন্মান লাভ, ২০০৯ চনত।
* চেন্নাইৰ ৰ'টাৰি ইষ্টৰ পৰা 'জীৱনজোৰা সাধনাৰ বঁটা' লাভ, ২০১১ চনত।

## বাহ্যিক সংযোগ
* বাদ্যযন্ত্ৰীৰ সম্ৰাজ্ঞীলৈ শ্ৰদ্ধাসূচক 
* তামিলনাডু সংগীত আৰু ললিত কলা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ উপাচাৰ্য হিচাপে নিৰ্বাচিত হোৱা ই. গায়ত্ৰী

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:বাদ্যযন্ত্ৰী
শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সংগীতজ্ঞ
শ্ৰেণী:বীণা বাদক
অবলা বসু

**অবলা বসু** (, ৮ আগষ্ট ১৮৬৫ – ২৫ এপ্ৰিল ১৯৫১) এগৰাকী ভাৰতীয় সামাজিক কৰ্মী আছিল। নাৰীশিক্ষা আৰু বিধৱাসকলক কল্যাণৰ বাবে তেওঁ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে জনাজাত। তেওঁ বিজ্ঞানী জগদীশ চন্দ্ৰ বসুৰ পত্নী।

## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৮৬৫ চনৰ ৮ আগষ্ট তাৰিখে ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ অন্তৰ্ভুক্ত বেংগল প্ৰেচিডেন্সিৰ বাড়িশালত অবলা বসুৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ এতিয়াৰ বাংলাদেশৰ ঢাকাৰ তেলিৰবাগৰ দাস পৰিয়ালৰ সদস্য আছিল। অবলা বসু ব্ৰহ্ম সমাজৰ সংস্কাৰক দুৰ্গা মোহন দাসৰ কন্যা। তেওঁ সতীশ ৰঞ্জন দাস আৰু সৰলা ৰায়ৰ ভগ্নী। ইয়াৰ লগতে তেওঁ চিত্তৰঞ্জন দাস আৰু ভাৰতৰ মুখ্য ন্যায়াধীশ সুধী ৰঞ্জন দাসৰ সম্পৰ্কীয় ভগ্নী। তেওঁ ১৮৮৭ চনত তেওঁ বিজ্ঞানী ছাৰ জগদীশ চন্দ্ৰ বসুক সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়।

তেওঁ ১৮৮১ চনত বৃত্তিৰ সৈতে প্ৰৱেশ লাভ কৰা বংগ মহিলা বিদ্যালয় আৰু বেথুন বিদ্যালয়ৰ (বেথুনে স্থাপন কৰা) প্ৰাৰম্ভিক শিক্ষাৰ্থীসকলৰ ভিতৰত অন্যতম আছিল। এগৰাকী মহিলা হিচাপে তেওঁ কলিকতা চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ত নামভৰ্তি কৰিব পৰা নাছিল। তেওঁ ১৮৮২ চনত ঔষধ অধ্যয়ন কৰিবলৈ বেংগল চৰকাৰী বৃত্তিৰ সহায়ত মাদ্ৰাজলৈ (বৰ্তমান চেন্নাই) গৈছিল। তেওঁ চূড়ান্ত পৰীক্ষাত অৱতীৰ্ণ হৈছিল কিন্তু ফলাফল ঘোষণা কৰাৰ আগতে অসুস্থতাৰ বাবে ঘূৰি আহিবলগীয়া হৈছিল। তেওঁ চূড়ান্ত পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হৈছিল যদিও এই সফলতাৰ বিষয়ে তেওঁ জনা নাছিল।

## কৰ্মজীৱন
এগৰাকী শিক্ষাবিদ হিচাপে কাম কৰাৰ উপৰিও অবলা বসু আধুনিক ভাৰতৰ প্ৰথম নাৰীবাদী সমূহৰ অন্যতম আছিল। ইংৰাজী আলোচনী মডাৰ্ণত পৰ্যালোচনা লিখি তেওঁ যুক্তি দিছিল যে মহিলাসকলে উন্নত শিক্ষা লাভ কৰিব লাগে, "আমি আমাৰ ছোৱালীৰ বাবে উন্নত মিল কৰিব পাৰোঁ বুলি নহয়... আনকি এইটোও নহয় যে বিয়াৰ পিছত তেওঁৰ সেৱা গ্ৰহণৰ ঘৰত অধিক মূল্যৱান হ'ব পাৰে, কিন্তু পুৰুষৰ দৰে মহিলা সকলোতে মনৰ ভিতৰত প্ৰথম, আৰু কেৱল শাৰীৰিক আৰু শৰীৰৰ ক্ষেত্ৰত দ্বিতীয় স্থানত" বেথুন স্কুলত তেওঁৰ সৈতে অধ্যয়ন কৰা কামিনী ৰায়ে তেওঁৰ পৰা নাৰীবাদৰ ধাৰণা গ্ৰহণ কৰিছিল।
[thumb|right|মায়াৱতীত [ভগ্নী নিবেদিতা, ভগ্নী কৃষ্টিন, কাৰ্লট চেভিয়াৰৰ সৈতে লেডী বসু]]
১৯১৬ চনত তেওঁৰ স্বামীৰ জগদীশ চন্দ্ৰ বসুয়ে ব্ৰিটিছ চৰকাৰৰ পৰা নাইটহুড লাভ কৰাৰ পিছত তেওঁ লেডী বসু হিচাপে জনাজাত হৈছিল। অবলা বসুৱে ১৯১০ চনৰ পৰা ১৯৩৬ চনলৈ ব্ৰহ্ম বালিকা বিদ্যালয়ৰ সচিব হিচাপে সেৱা আগবঢ়াইছিল। ১৯৫১ চনৰ ২৬ এপ্ৰিলত ভাৰতৰ পশ্চিম বংগৰ ৰাজধানী কলকাতাত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।

## তথ্য উৎস

## বাহ্যিক সংযোগ
* দক্ষিণ এছিয়াৰ আমেৰিকান ডিজিটেল আৰ্কাইভত আবালা বসুৰ বিষয়ে তথ্য

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:পশ্চিমবঙ্গৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় শিক্ষাবিদ
শ্ৰেণী:সমাজ সংস্কাৰক
শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী
মুমতাজ (অভিনেত্ৰী)

**মুমতাজ আস্কাৰি মাধৱানী** (, জন্ম: ৩১ জুলাই ১৯৪৭) ছবিজগতৰ পৰা অৱসৰ লোৱা এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী। তেওঁক বিশেষ হিন্দী চলচ্চিত্ৰত কৰা অভিনয়ৰ বাবে জনা যায়। তেওঁ ফিল্মফেয়াৰৰ পৰা দুটাকৈ বঁটা লাভ কৰিছে; এটা শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ বঁটা আৰু আনটো চলচ্চিত্ৰ জগতলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে আগবঢ়োৱা জীৱন জোৰা সাধনা বঁটা।

## কৰ্মজীৱন

১৯৫৮ চনত ‘সোণে কী চিৰিয়া’ ছবি যোগে মুমতাজে শিশু চৰিত্ৰত অভিনয় কৰি চলচ্চিত্ৰ জগতত পদাৰ্পন কৰে। ১৯৬০ দশকৰ প্ৰথম ভাগত কৈশোৰত ‘ৱল্লা ক্যা বাত হ্যায়’, ‘ষ্ট্ৰীট’ (১৯৬১) আৰু ‘চেহৰা’ত এক্সট্ৰা হিচাপে ভূমুকি মাৰে। প্ৰাপ্ত বয়স্ক অৱস্থাত ও.পি. ৰহিল্লাৰ এ-গ্ৰেড ছবি ‘গেহৰা দাগ’ত নায়কৰ ভনীয়েকৰ চৰিত্ৰত তেওঁ অভিনয় কৰে। সফল ছবি ‘মুঝে জিনে দো’ত তেওঁ এটা সৰু চৰিত্ৰ পায়। পৰৱৰ্তী সময়ত ‘ফৌলাড’, ‘বীৰ ভীমসেন’, ‘টাৰ্জান কামচ্ টু দেলহী’, ‘চিকন্দৰ-ই-আজম’, ‘ৰুস্তম-ই-হিন্দ’, ‘ৰাকা’, ‘ডাকু মঙ্গল সিঙ’কে ধৰি ১৬খন একচন ছবিত মল্ল-যুঁজাৰু দাৰা সিঙৰ সৈতে নায়িকাৰ ভূমিকাত অভিনয় কৰাৰ সুযোগ পায়। দুয়ো একেলগে অভিনয় কৰা ছবিবোৰত দাৰাই ৪৫০,০০০টকা আৰু মুমতাজে ২৫০,০০০টকা পাৰিশ্ৰমিক পাইছিল।

ৰাজেশ খান্না অভিনীত ৰাজ খোচলাৰ ব্লক বাষ্টাৰ ‘দো ৰাষ্টে’ ছবিখনে মুমতাজক অৱশেষত পূৰ্ণ পৰ্যায়ৰ তাৰকাত পৰিণত কৰে। যদিও ইয়াত মুমতাজৰ চৰিত্ৰটো বেছি ডাঙৰ নাছিল, পৰিচালক ৰাজ খোচলাই চাৰিটাকৈ গীত মুমতাজৰ ওপৰত চিত্ৰায়ণ কৰিছিল। ছবিখনে মুমতাজক জনপ্ৰিয় কৰি তুলিছিল। তেওঁ স্বীকাৰ কৰিছিল যে যদিও ‘দো ৰাষ্টে’ৰ চৰিত্ৰটো সৰু আছিল, এতিয়াও এইখন তেওঁৰ ভাললগা ছবি। ১৯৬৯ত ৰাজেশ খান্নাৰ সৈতে কৰা দো ৰাষ্টে আৰু বন্ধন বছৰটোৰ সকলোতকৈ ধন অৰ্জন কৰা ছবি আছিল। ছবি দুখনে ক্ৰমে ৬৫ মিলিয়ন আৰু ২৮ মিলিয়ন টকা আৰ্জিছিল। যি শশী কাপুৰে ‘সচ্চা ঝুঠা’ত এজনী ষ্টাণ্ট অভিনেত্ৰী বুলি তেওঁৰ সৈতে অভিনয় কৰিবলৈ অমান্তি হৈছিল, ‘চোৰ মচায়ে শ্যোৰ’ত (১৯৭৩) তেওঁৰ বিপৰীতে অভিনয় কৰিবলৈ কাপুৰ ৰাজী হয়। ধৰ্মেন্দ্ৰৰ বিপৰীতে তেওঁ ‘লোফাৰ’ (১৯৭৩) আৰু ‘ঝিল কে উস পাৰ’ত (১৯৭৩) অভিনয় কৰে।
তেওঁ ‘খিলোনা’ৰ (১৯৭০) বাবে শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰে। তেওঁ ফিৰোজ খানৰ লগত ‘মেলা’ (১৯৭১), ‘অপৰাধ’ (১৯৭২), ‘নাগিন’ (১৯৭৬) আদি বহু কেইখন হিট ছবি উপহাৰ দিছে। দহখন ছবিত তেওঁৰ আৰু ৰাজেশ খান্নাৰ যুঁটিটো সৰ্বাধিক সফল আছিল। ‘আয়না’ (১৯৭৭) ছবিৰ পিছত তেওঁ অভিনয় ত্যাগকৰে।

## ব্যক্তিগত জীৱন
শাম্মী কাপুৰে মুমতাজক ভাল পাইছিল আৰু বিয়া কৰাব বিচাৰিছিল। কিন্তু তেওঁ ইমান সোনকালে বিয়া হৈ চলচ্চিত্ৰ জগত ত্যাগ কৰিব বিচৰা নাছিল। ১৯৭৪ত তেওঁ ব্যৱসায়ী ময়ূৰ মাধৱানী বিয়া কৰায়। তেওঁলোকৰ দুজনী জীয়েক আছে। তাৰে এজনী নাতাশাই ২০০৬ চনত অভিনেতা ফিৰোজ খানৰ পুত্ৰ ফাৰদিন খানক বিয়া কৰাইছে।

## বঁটা আৰু সন্মান
*১৯৬৮- ‘ব্ৰহ্মচাৰী’ ছবিৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ সহযোগী অভিনেত্ৰীৰ বেঙ্গল ফিল্ম জাৰ্ণেলিষ্টচ্ বঁটা
* ১৯৭০- খিলোনা ছবিৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা
*১৯৯৬- ফিল্মফেয়াৰ জীৱন জোৰা সাধনা বঁটা
*২০০৮- ইণ্টাৰনেচনেল ইণ্ডিয়া ফিল্ম একাডেমী বঁটা (IIFA)

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
প্ৰতিষ্ঠা শৰ্মা

**প্ৰতিষ্ঠা শৰ্মা** () হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় ধ্ৰুপদী নৃত্যশিল্পী। তেখেত **আচাৰ্যা প্ৰতিষ্ঠা** হিচাপে কৰ্মৰত। প্ৰতিষ্ঠা শৰ্মা এগৰাকী যোগৰ শিক্ষক আৰু প্ৰসাৰকো। তেখেতে "ভাৰত কলেজ অৱ পাৰফৰ্মিং আৰ্ট" নামৰ শিক্ষানুষ্ঠানখনি স্থাপন কৰে।

## কৰ্মজীৱন
প্ৰতিষ্ঠা শৰ্মাই তেখেতৰ পিতৃ আৰু গুৰু শংকৰ আপ্টে কথক কেন্দ্ৰৰ পৰা যোগৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে। ২০০৭ চনৰ ২ অক্টোবৰত জি নেটৱৰ্কে তেখেতক "সবাতোকৈ তৰুণ যোগাচাৰ্য" আৰু "মাইণ্ড থেৰাপিষ্ট" হিচাপে ঘোষণা কৰে। তেখেতৰ যোগৰ অনুষ্ঠান হৈছে *জাগো ভাৰত ধ্যান যোগ আন্দোলন*। এই অনুষ্ঠানটো জি জাগৰণ চেনেলটোত দৈনিক তিনিবাৰকৈ সম্প্ৰচাৰিত হয়। আইচিচি জোহান্সবাৰ্গত তেখেতক ভাৰতৰ সাংস্কৃতিক সংলগ্নকাৰী "যোগ গুৰু" আৰু "কথক" প্ৰদৰ্শনকাৰীৰ দায়িত্ব পালন কৰে। ভাৰত চৰকাৰৰ পৰ্যটন মন্ত্ৰণালয়ৰ "অতুলনীয় ভাৰত" বিজ্ঞাপনধৰ্মী অভিযানটোতো তেখেতে প্ৰদৰ্শন কৰে। ছাত্ৰী হিচাপে তেখেতে গুৰু ৰাজেন্দ্ৰ গংগানীৰ দৰে কথক গুৰুৰ সান্নিধ্য লাভ কৰে। গুৰু জয়কিশান মহাৰাজ আৰু গুৰু গীতাঞ্জলী লালৰ অধীনতো তেখেতে প্ৰশিক্ষণ লাভ কৰে।

### টেলিভিছন ব্যক্তিত্ব
প্ৰতিষ্ঠা শৰ্মাই বিভিন্ন টিভি চেনেলৰ বাবে ২১টাকৈ টিভি অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰিছে। সেই চেনেলসমূহৰ ভিতৰত জি জাগৰণ চেনেল, জি নিউজ, ইণ্ডিয়া টিভি, ফ'কাছ টিভি, ইটিভি, টোটেল টিভি, ফকাছ টিভি, ইটিভি, জি নিউজ উত্তৰ প্ৰদেশ, শ্ৰী নিউজ, নক্ষত্ৰ নিউজ, এবিপি নিউজ আদি। ইয়াৰ উপৰি তেখেতে কিশোৰ অৱস্থাৰ কেতবোৰ সমস্যাৰ ভিত্তিত "দ্য বেলেঞ্চিং এক্ট উইথ প্ৰতিষ্ঠা" নামৰ অনুষ্ঠানটো প্ৰযোজনা আৰু সংৰচনা কৰে। এবিপি নিউজত সম্প্ৰচাৰিত হোৱা তেখেতৰ অনুষ্ঠান "ডো মিনিট মে যোগ" এটা জনপ্ৰিয় অনুষ্ঠান। আজ টক, আইবিএন ছেভেন, নিউজ ২৪, ইণ্ডিয়া টিভিৰ দৰে চেনেলে প্ৰতিষ্ঠা শৰ্মাক বিভিন্ন বাৰ্তালাপৰ অনুষ্ঠান আৰু তৰ্কানুষ্ঠানলৈ নিমন্ত্ৰিত কৰি আহিছে।

### লেখিকাৰ ৰূপত
প্ৰতিষ্ঠা শৰআই ভাৰতৰ জাগৰণ গ্ৰুপৰ *সখী* আলোচনীৰ বাবে যোগ-সম্পৰ্কীয় বিভিন্ন লেখা লিখি আহিছে। ইয়াৰ উপৰি আমেৰিকাৰ *তথাস্তু* আলোচনীৰ বাবেও তেখেতে কিছু লেখা লিখিছে। মাত্ৰ ২৫ বছৰ বয়সতে তেখেতে জীৱনৰ প্ৰথমখন গ্ৰন্থ প্ৰকাশ কৰে। গ্ৰন্থখন প্ৰকাশ কৰিছিল মোক্ষায়তন ইণ্টাৰনেশ্যনে যোগাশ্ৰমে। ইংৰাজী আৰু বাহাছা ইণ্ডোনেছিয়া ভাষাত লিখা তেখেতৰ আন এখন গ্ৰন্থ "Essential Elements of Kathak" হৈছে কথন নৃত্যৰ ওপৰত আধাৰিত। গ্ৰন্থখন জাকাৰ্টাৰ ইণ্ডিয়ান দূতাবাসে প্ৰকাশ কৰে।

### ভাৰতবৰ্ষৰ সাংস্কৃতিক দূত
ভাৰতীয় কলা আৰু সংস্কৃতিৰ বাৰ্তা কঢ়িয়াই প্ৰতিষ্ঠা শৰ্মাই ভালেকেইখন দেশ ভ্ৰমণ কৰিছে। ভাৰতীয় সংস্কৃতিৰ প্ৰসাৰৰ হকে তেখেতে ব্যক্তিগতভাৱেও কিছুমান উদ্যোগ লৈছে।

### নৃত্য পৰিচালক আৰু প্ৰদৰ্শনকাৰী
কমেও ২৫টা নৃত্য প্ৰযোজনাত প্ৰতিষ্ঠা শৰ্মাই নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰিছে। সেইসমূহ নৃত্য তেখেতেই পৰিচালনাও কৰিছে। ২০১৪ চনত "ASEAN" সভাত তেখেতে ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰি এটা সাংস্কৃতিক কাৰ্যাৱলী উপস্থাপন কৰে। ২০১৫ চনৰ মিছ ইণ্ডিয়া ইণ্ডোনেছিয়া অনুষ্ঠানতো তেখেতে অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰিছিল। তেখেতৰ দ্বাৰা পৰিচালিত সৰ্বাধিক জনপ্ৰিয় নৃত্যানুষ্ঠানটো হৈছে 'Krishna the perfection'। এইটো নৃত্যানুষ্ঠান হৈছে কথক নৃত্যৰ দ্বাৰা পৰিৱেশিত একধৰণৰ সাংগীতিক কাহিনী। অনুষ্ঠানটো সমগ্ৰ বিশ্বতে ১৫০বাৰতকৈও অধিক পৰিৱেশন কৰা হৈছে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নৃত্যশিল্পী