মালয়ালম সাহিত্যত নাৰী

**মালায়ালম ভাষাত মহিলা সাহিত্য** হৈছে কেৰেলাৰ ৰাজহুৱা ক্ষেত্ৰখনৰ প্ৰভাৱিত ধাৰাৰ বিপৰীত এটা সাহিত্যিক ক্ষেত্ৰ। ইয়াত মহিলাৰ উপন্যাস, কবিতা, আৰু চুটি গল্প অন্তৰ্ভুক্ত থাকে আৰু ইয়াৰ এক দীঘল পৰম্পৰা আছে। *পেন্নেজুথু* নামেৰে জনাজাত অংশটো হৈছে ইয়াৰ আটাইতকৈ প্ৰভাৱশালী আৰু বিতৰ্কিত ধাৰা, যিয়ে ভাৰতত মহিলাৰ সাহিত্যৰ ইতিবৃত্ত আৰু কিছুমান লেখিকা তথা সাহিত্যিক ধাৰাৰ চিত্ৰক এক নতুন ৰূপ দিয়ে। মালায়ালম ভাষাৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ মহিলা লেখিকাসকল হৈছে কে. শৰস্বতী অম্মা, ৰাজলক্ষ্মী, ললিতাম্বিকা অন্তৰ্জনম আৰু মাধৱীকুটি (কমলা দাস), যিসকলে "মহিলাৰ স্থান"ৰ বৰ্ণনাৰ বাবে জনাজাত। 

মালায়ালম ভাষাত মহিলাৰ সাহিত্য প্ৰতিবাদৰ এক পৰম্পৰা আৰু ইয়াই মহিলাৰ কাৰণক সহায় কৰে, ব্যক্তিগত আৰু ৰাজহুৱা ক্ষেত্ৰৰ সমন্বয় ঘটাই। ১৯৮০ৰ দশকৰ ফেমিনিষ্ট আন্দোলনৰ ফলস্বৰূপে আৰু ফেমিনিষ্ট ইতিবৃত্তৰ প্ৰতি আগ্ৰহ বৃদ্ধি পোৱাত, ভাৰতত মহিলাৰ সাহিত্য এখন নতুন গৱেষণা বিষয় হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰে। 

এই ক্ষেত্ৰৰ সৈতে দুটা শব্দ ব্যৱহাৰ কৰা হয়: "মহিলা সাহিত্য" আৰু "মহিলা-লিখন।" "মহিলা সাহিত্য" মানে মাথোঁ মহিলাৰ দ্বাৰা লিখা সাহিত্যক বুজায়। "মহিলা-লিখন" শব্দটো সাধাৰণতে মহিলাৰ সাহিত্যিক অভিব্যক্তিক আৰু মহিলা অধ্যয়নৰ এটা নতুন শাখা হিচাপে ইয়াৰ বিকাশক সূচায়। 

হেজেমনিক বা আধিপত্য বিস্তাৰ কৰা সম্প্ৰদায়ৰ মহিলাসকলে, যিসকলৰ শিক্ষা গ্ৰহণৰ সুবিধা আছিল, ১৯শ শতিকাৰ দ্বিতীয় ভাগত লিখা আৰম্ভ কৰে। ২০শ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে তেওঁলোকে আলোচনীৰ মাজেৰে লিখা আৰম্ভ কৰে। চুছি থাৰু আৰু ললিতা এই সময়ছটিক "মহিলাৰ আলোচনীৰ শীৰ্ষ সময়" বুলি বৰ্ণনা কৰে, য'ত প্ৰায় সকলো অঞ্চলতে মহিলাই মহিলাৰ বাবে আলোচনী সম্পাদনা কৰিছিল আৰু শতশত মহিলাই এই আলোচনীত লিখিছিল। এই সময়ছত কেইবাটাও আলোচনী আছিল—*কেৰলীয়া সুগুণ বোধিনী* (১৮৮৬), *শাৰদা* (১৯০৪), *লক্ষ্মীবাই* (১৯০৫), *মহিলাৰত্নম* (১৯১৬), *মহিলা* (১৯২১), *সহোদৰী* (১৯২৫), *মহিলামন্দিৰম* (১৯২৭), *মালায়ালমাসিকা* (১৯৩১), আৰু *স্ত্ৰী* (১৯৩৩)। ইয়াত বিভিন্ন সম্প্ৰদায়ৰ মহিলাৰ বাবে আলোচনী আছিল। আলোচনীসমূহত মহিলাই স্বাস্থ্য, শিক্ষা, শিশু পালন, পৰিয়াল আদি বিষয়ত প্ৰবন্ধ লিখিছিল। এই সময়চোৱাৰ উল্লেখযোগ্য ব্যক্তিসকল হৈছে কে. চিন্নাম্মা (১৮৮২–১৯৩০), বি. কল্যাণী অম্মা (১৮৮৪–১৯৫৯), মেৰী পুণেন লুকোচে (১৮৮৬–১৯৭৬), মুথুকুলম পাৰ্বতী অম্মা (১৯০৪–১৯৭১), আন্না চাণ্ডী (১৯০৫–১৯৯৬), এম. হালিমা বিবি (১৯১৮–২০০০), বি. ভাগীৰথী অম্মা, বি. আনন্দৱলী অম্মা, থাৰাভথ অম্মালু অম্মা, আৰু কে. কল্যাণীকুটি অম্মা (১৯২০–১৯৯৬)। আলোচনীসমূহৰ মূল উদ্দেশ্য আছিল, ভাৰতত গঠিত হৈ থকা আধিপত্যশীল ‘আদৰ্শ মহিলা’ ৰূপত মালায়ালি মহিলাসকলক শিক্ষিত কৰা। মহিলাসকলে তেওঁৰ লেখাৰ জৰিয়তে আধুনিকতাৰ সৈতে মহিলাৰ প্ৰশ্নটোত সমঝোতা কৰিছিল। এই সময়ছোৱাত গঠিত হৈছিল এক আদৰ্শ মধ্যবিত্ত মহিলাৰ ৰূপ, যি শিক্ষিত, ঘৰুৱা আৰু এটা আধুনিক শিক্ষিত পুৰুষৰ বাবে উপযুক্ত। আনহাতে, কিছুমান মহিলাই বিদ্যমান আদৰ্শৰ বিপৰীতে এক মৌলিক মহিলা স্বত্বাৰ প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল। এই সময়চোৱাত কিছু নিম্ন-বৰ্ণৰ মহিলাই সম্পাদিত আলোচনীও আত্মপ্ৰকাশ কৰিছিল—*আৰায়া স্ত্ৰী জনা মাসিকা*, *সহোদৰী*, *সঙ্ঘমিত্ৰা*, *চেৱিনী* আদি।

জেঞ্চি জেমছে উল্লেখ কৰে যে মহিলাৰ সাহিত্যিক প্ৰকাশভঙ্গীত পদ্যৰ পৰা গদ্যলৈ হোৱা স্থানচ্যুতিৰ লগত মহিলাৰ শিক্ষা জড়িত। ললিতাম্বিকা অন্তৰ্জনম (১৯০৯–১৯৮৫) আৰু কে. শৰস্বতী অম্মা (১৯১৯–১৯৭৫) যেনে লেখিকাই গদ্যক যথেষ্ট দক্ষতাৰে ব্যৱহাৰ কৰিছিল যদিও মেৰীজন থোত্তম, কুথাট্টুকুলম মেৰী জন, কদথনাট্টু মাধৱী অম্মা, আৰু বালামণি অম্মা (১৯০৯–২০০৪) যেনে কেইবাজন মান্য লেখিকাই পদ্যতো লিখিছিল। এই মহিলাসকলৰ বাবে শিক্ষা প্ৰচলিত অৰ্থত পঢ়া-লিখাৰ উপায়ৰ পৰিবৰ্তে ৰাজহুৱা ক্ষেত্ৰত প্ৰবেশৰ এটা পৰোক্ষ উপায় হিচাপে কাম কৰিছিল। আগৰ মহিলাসকল যিসকলে সংস্কৃতত লিখিছিল, তেন্তে আধুনিক শিক্ষা লাভ কৰা মহিলাসকলে নিজৰ ভাষাত নিজৰ অভিজ্ঞতা প্ৰকাশ কৰিছিল। 

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্য
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী