open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
গঙ্গা পূজা

**গঙ্গা পূজা** () উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ এখন ৰাজ্য ত্ৰিপুৰাত পালন কৰা এক ধৰ্মীয় উৎসৱ। ত্ৰিপুৰী জনজাতিৰ লোকসকলে নদীৰ দেৱীক পূজা কৰে আৰু মহামাৰীৰ পৰা যাতে বচাই ৰাখে তথা গৰ্ভৱতী মহিলাসকলৰ কুশল-মঙ্গলৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰে। নদী বা জানৰ মাজত বাঁহেৰে মন্দিৰ সাজি এই পূজা অনুষ্ঠিত কৰা হয়। গঙ্গা নদীৰ মূৰ্তিস্বৰূপ গঙ্গা দেৱী এই অঞ্চলৰ পূজিত চৈধ্যজনা মুখ্য দেৱ-দেৱীৰ অন্যতম। মাৰ্চ,এপ্ৰিল বা মে’ মাহত, জেঠ মাহৰ শুক্ল পক্ষৰ দশমী তিথিত এই পূজা অনুষ্ঠিত হয়। হিন্দু চান্দ্ৰ-সৌৰ কেলেণ্ডাৰ অনুসৰি নিৰ্দ্ধাৰিত তাৰিখত ৰাজ্যখনৰ ঠায়েঠায়ে জাক-জমকতাৰে এই উৎসৱ পালন কৰা হয়। ২০১৮ চনত পূজা ২৪ মে’ত। আৰু ২০১৬ত ১৫ মাৰ্চত অনুষ্ঠিত হৈছিল।

## প্ৰথা
গঙ্গা পূজা ধান চপোৱাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত নৱান্ন উৎসৱৰ (অসমৰ ন-খোৱাৰ সমপৰ্যায়ৰ) পিছত উদযাপন কৰা হয়। এই পূজা জেঠ মাহৰ শুক্ল দশমী তিথিত আযোজন কৰা হয়। এই পূজাত গঙ্গা দেৱীৰ উপসনা কৰা হয়। গঙ্গা দেৱী ত্ৰিপুৰা ৰাজ্যত উপাসনা কৰা চৈধ্যজনা মুখ্য দেৱ-দেৱীৰ অন্যতম। এই উপলক্ষে ত্ৰিপুৰী জনজাতিৰ লোকসকলে নৈৰ পাৰত গোট খায় আৰু নৈৰ মাজভাগত বাহেৰে্ অস্থায়ী এটা মন্দিৰ সাজে আৰু তাত পূজা কৰে। পূজাত হাঁহ, ছাগলী, ম’হ আদি বলি দিয়া হয়, যাতে দেৱীয়ে তেওঁলোকক মহামাৰীৰ কবলৰ পৰা বচাই ৰাখে আৰু গৰ্ভৱতী মহিলাসকলক কুশল-মঙ্গলে ৰাখে। ত্ৰিপুৰীসকলৰ পৰম্পৰাগত নৃত্য পৰিবেশনো উৎসৱৰ এক অঙ্গ।

## সম্পৰ্কিত ঘটনাক্ৰম
ব্ৰিটিছৰ শাসনকালত ত্ৰিপুৰা এখন দেশীয় ৰাজ্য আছিল। ১৯৪৭ত ভাৰতৰ বিভাজন হোৱাত ত্ৰিপুৰাৰ এটা অংশ পূব পাকিস্তানৰ অন্তৰ্ভুক্ত হৈছিল। ত্ৰিপুৰাৰ আনটো অংশৰ শাসক- ৰাণী কাঞ্চন প্ৰভা দেৱীয়ে ভাৰত যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ সৈতে চামিল হবলৈ মন কৰা নাছিল। ৰাজকীয় শাসনৰ সলনি ত্ৰিপুৰাত গণতান্ত্ৰিক শাসন ব্যৱস্থা প্ৰচলন কৰিবলৈ মুক্তি পৰিষদে এক সংগঠিত বিদ্ৰোহ ঘোষণা কৰিছিল। মুক্তি পৰিষদৰ নেতা দশৰথ দেৱবাৰ্মাই ১৯৪৮ চনত গঙ্গা পূজাৰ উপলক্ষত, মুক্তি পৰিষদৰ পূঁজি গঠন কৰিবলৈ প্ৰতিটো পৰিয়ালৰ পৰা ১টকাকৈ বৰঙনি তুলিছিল। ১৯৪৯ত ত্ৰিপুৰা ভাৰত যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ সৈতে চামিল হৈছিল। ১৯৫০ত দেৱবাৰ্মাৰ মুক্তি পৰিষদ কমিউনিষ্ট পাৰ্টিৰ লগত একত্ৰীকৰণ হৈছিল।

## তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ উৎসৱসমূহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ
শ্ৰেণী:ত্ৰিপুৰী সংস্কৃতি]
বালি যাত্ৰা

**বালি যাত্ৰা** () হৈছে এছিয়াৰ এক সৰ্ববৃহৎ মুক্ত বাণিজ্য মেলা। এই উৎসৱ উৰিষ্যাৰ (পূৱ ভাৰতৰ এখন ৰাজ্য), কটক চহৰৰ মহানদী নদীৰ গদাগাদিয়া ঘাটত অনুষ্ঠিত হয়। উৰিষ্যাৰ প্ৰাচীন সদাগৰসকল বালিৰ দূৰৱৰ্তী ভূমিৰ লগতে জাভা, সুমাত্ৰা, বৰ্ণেও (সকলো ইণ্ডোনেছিয়াৰ), আৰু শ্ৰীলংকা (পূৰ্বতে চিয়লন) আদিলৈ বাণিজ্য আৰু সাংস্কৃতিক সম্প্ৰসাৰণৰ বাবে কৰা যাত্ৰাৰ স্মৃতিস্বৰূপে এই উৎসৱটো পালন কৰা হয়। এই মহোৎসৱ উড়িয়া বৰ্ষপঞ্জীমতে প্ৰতি বছৰে কাৰ্তিক পূৰ্ণিমা (কাতি মাহৰ পূৰ্ণচন্দ্ৰ দিন) তিথিৰ পৰা পালন কৰা হয়।

অক্টোবৰ আৰু নৱেম্বৰ মাহৰ শেষৰ ফালে অহা কাৰ্তিক পুৰ্ণিমাত, উৰিষ্যাৰ লোকসকল মহানদী, ব্ৰাহ্মাণী নদী, অন্য নদীৰ পাৰ, পুখুৰীৰ পাৰ, পানীৰ টেংক আৰু সাগৰৰ তীৰত সমবেত হয় আৰু তেওঁলোকৰ পূৰ্বপুৰুষৰ ভ্ৰমণৰ এক প্ৰতীক হিচাপে ৰঙীন কাগজ, শুকান কল গছৰ ছাল, আৰু কৰ্কেৰে নিৰ্মিত সৰু পুতলা নাও পানীত ভঁহাই পঠিয়াই। সাধাৰণতে ৰাতিপুৱা আৰম্ভ কৰা এই পুতলা নাওবোৰত পাৰম্পৰিক পান আৰু সৰু তেলৰ চাকি জ্বলাই ৰাখে, ফলত মহোৎসৱৰ সময়ত ই এক আকৰ্ষণীয় দৃশ্যপটৰ সৃষ্টি কৰে।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ
তুলসী বিবাহ

**তুলসী বিবাহ** () হৈছে হিন্দুসকলৰ এক পৰম্পৰাগত উৎসৱ য'ত তুলসী পুলিটোক ঈশ্বৰৰ অংশ বুলি ভবা হয়। এই উৎসৱত তুলসীৰ সৈতে শালেগ্ৰাম বা বিষ্ণু বা তেওঁৰ অৱতাৰ কৃষ্ণৰ বিবাহ অনুষ্ঠিত কৰা হয়। তুলসী বিবাহে হিন্দু ধৰ্ম্মত বৰ্ষাৰ অন্ত আৰু বিবাহৰ ঋতুৰ আগমণ সূচায়।

আনুষ্ঠানিক উৎসৱটি প্ৰবোধিনী একাদশী আৰু কাৰ্ত্তিক পূৰ্ণিমাৰ মাজৰ কোনোবা এটা দিনত পতা হয়। ঠাইবিশেষে দিন-বাৰ সলনি হয়।

## ধৰ্মীয় বিশ্বাস

তুলসীক হিন্দু ধৰ্মত এক দেৱীৰ ৰূপত প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছে আৰু কেতিয়াবা তেওঁক 'বিষ্ণুপ্ৰিয়া' বা 'বিষ্ণুৰ প্ৰিয়' নামেৰে বিষ্ণুৰ পত্নী ৰূপে মনা হয়। তুলসী বিবাহ আৰু ইয়াৰ পৰম্পৰা ভিত্তিক কথাবোৰ *পদ্ম পুৰাণ*ত বৰ্ণিত আছে।

হিন্দু শাস্ত্ৰ মতে তুলসী পুলিটো হৈছে বৃন্দা নামে এগৰাকী মহিলাৰ যাৰ জলন্ধৰ নামৰ অসুৰেৰে সৈতে বিবাহ হৈছিল। জলন্ধৰে বিষ্ণুৰপৰা অজেয় হোৱাৰ বৰদান পাইছিল আৰু সেইসূত্ৰে দেৱতাসকলে তেওঁক যুদ্ধত হৰুৱাব নোৱাৰি বিষ্ণুৰ শৰণাপন্ন হৈছিল। বৃন্দাই যুদ্ধৰত স্বামীৰ মংগলাৰ্থে ব্ৰত ৰাখিছিল। কিন্তু বিষ্ণুৱে জলন্ধৰৰ ৰূপ ধৰি বৃন্দাৰ কাষলৈ অহাত বৃন্দাই স্বামী বুলি ভাবি ব্ৰত এৰি বিষ্ণুক সেৱা কৰে। লগে লগে যুদ্ধক্ষেত্ৰত জলন্ধৰৰ শক্তি হ্ৰাস পায় আৰু তেওঁক শিৱই শিৰশ্ছেদ কৰে। শিৰটো উৰি আহি ঘৰৰ মজিয়াত পৰাত বৃন্দাই নিজৰ ভুল বুজি পায় আৰু বিষ্ণুক শালেগ্ৰাম হৈ থাকিবলৈ আৰু পত্নীৰ সৈতে বিচ্ছেদ ঘটিবলৈ শাও দিয়ে। সেই মৰ্মে বিষ্ণু শালেগ্ৰামলৈ ৰূপান্তৰ হয় আৰু ৰাম অৱতাৰত পত্নী সীতাৰে সৈতে বিচ্ছেদ ঘটে। ইয়াৰ পাছত বৃন্দাই সাগৰত ডুব দি আত্মজাহ যায় আৰু দেৱতাসকলে তেওঁৰ আত্মাটো আনি এটি তুলসী পুলিত সংস্থাপিত কৰে।

বিষ্ণুৱে তেওঁৰ পিছৰ জন্মত বৃন্দাক তেওঁৰে সৈতে বিয়া হোৱাৰ আশীৰ্বাদ দিয়ে। সেয়ে প্ৰবোধিনী একাদশীত শালেগ্ৰামৰে সৈতে তুলসীৰ বিবাহ সম্পন্ন কৰা হয়। এই অনুষ্ঠানটি তুলসী বিবাহ নামেৰে উদযাপিত হয়।

## উদযাপন
thumb|তুলসী বিবাহ উৎসৱত পূজন কৰা এটি তুলসী পুলিৰ চিত্ৰ

তুলসী বিবাহ হিন্দুৰ পাৰম্পৰিক বিবাহৰ দৰে পতা হয়।বিয়াখন মানুহৰ ঘৰত বা মন্দিৰত অনুষ্ঠিত হয়। ঘৰৰ প্ৰাঙ্গনত এটি তুলসী পুলি ৰুই ইয়াৰ আশে-পাশে মণ্ডপ তৈয়াৰ কৰা হয়। ইটাৰে ঢিপ তৈয়াৰ কৰি তুলসী পুলিটো ৰোৱা ঠাইডোখৰক তুলসী বৃন্দাবন বুলি কোৱা হয়। বৃন্দাৰ আত্মা ৰাতিটো পুলিটোত থাকে আৰু ৰাতিপুৱা গুচি যায় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। তুলসীক শাড়ী আৰু অলংকাৰ পিন্ধাই সজাই ফোঁট আৰু নাকফুলি পিন্ধাই কাগজেৰে তৈয়াৰ কৰা এখন মানুহৰ মুখ তুলসী পুলিটোত আঁৰি দিয়া হয়। দৰা ৰূপে বিষ্ণু বা কৃষ্ণ বা কেতিয়াবা বলোৰামৰ পিতলৰ মূৰ্তি বা এখন ছবি বা শালেগ্ৰাম ৰখা হয় - এয়া বিষ্ণুৰ প্ৰতীক। এই প্ৰতিমাক ধুতি পিন্ধাই, বিষ্ণু আৰু তুলসী দুয়োকে গা ধুৱাই ফুল আৰু মালাৰে সজোৱা হয়। অনুষ্ঠানটিত যোৰাটিক এডাল কপাহী ৰছীৰে বান্ধি সংযোগ কৰা হয়।

ভাৰতৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত তুলসী বিবাহ এটি ধৰ্মীয় উৎসৱ ৰূপে প্ৰতিবছৰে উদযাপিত হয়।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ উৎসৱসমূহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ

শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ উৎসৱসমূহ
ৰাষ্ট্ৰীয় ক্ৰীড়া দিৱস

**ৰাষ্ট্ৰীয় ক্ৰীড়া দিৱস** () বিভিন্ন দেশত পালন কৰা এটা ৰাজহুৱা দিৱস। দেশসমূহৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ক্ৰীড়া দলসমূহ আৰু পৰম্পৰাগত খেলসমূহৰ সন্মানাৰ্থে এই দিৱস পালন কৰা হয়। এই দিনটোত বিভিন্ন বয়সৰ জনতাই কাবাডী, মাৰাথন, বাস্কেটবল, হকী আদি খেলত অংশগ্ৰহণ কৰে।

## দেশ অনুসৰি ৰাষ্ট্ৰীয় ক্ৰীড়া দিৱস
### ভাৰত
কিংবদন্তি হকী খেলুৱৈ ধ্যান চান্দৰ জন্ম দিৱস, ২৯ আগষ্টত ভাৰতত ৰাষ্ট্ৰীয় ক্ৰীড়া দিৱস পালন কৰা হয়। হকী খেলুৱৈ ধ্যান চান্দে ভাৰতৰ হৈ ১৯২৮, ১৯৩২ আৰু ১৯৩৬ চনত অলিম্পিকত সোণৰ পদক লাভ কৰিছিল। ১৯২৬ চনৰ পৰা ১৯৪৯ লৈকে তেওঁ ৫৭০টা গল (তেওঁৰ আত্মজীৱনী অনুসৰি) কৰিছিল।

আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় হকীৰ ৰণক্ষেত্ৰত নিজকে প্ৰতিষ্ঠিত কৰি দেশক কেইবাবাৰো সাফল্যৰ উচ্চ শিখৰত আৰোহণ কৰাইছিল। ভাৰতীয় আৰু বিশ্ব হকীৰ তেওঁ এজন কিংবদন্তি। তেওঁৰ কাৰণে লেখত লবলগীয়া স্মৃতি হৈছে মেজৰ ধ্যান চান্দ বঁটা, ক্ৰীড়া জগতত জীৱনজোৰা সাফল্যৰ বাবে আগবঢ়োৱা সৰ্বোচ্চ সন্মান আৰু তেওঁৰ জন্মদিনটোত উদযাপিত ৰাষ্ট্ৰীয় ক্ৰীড়া দিৱস। ধ্যান চান্দে তেওঁৰ প্ৰশিক্ষক পংকজ গুপ্তাৰ পৰা হকী খেল শিকিছিল। হকীৰ ক্ষেত্ৰখনত ধ্যান চান্দৰ সমকক্ষ কোনো নাই। ১৯০৫ চনৰ ২৯ আগষ্টত জন্মগ্ৰহণ কৰা ধ্যান চান্দৰ সন্মানতে ভাৰতত ২৯ আগষ্টত ৰাষ্ট্ৰীয় ক্ৰীড়া দিৱস পালন কৰা হয়।

### ইৰাণ
ইৰাণত ১৭ অক্টোবৰ দিনটোক শাৰীৰিক শিক্ষা আৰু ক্ৰীড়া দিৱস হিচাপে জনা যায় আৰু ১৭ অক্টোবৰৰ পৰা ২৩ অক্টোবৰলৈ সপ্তাহটোক শাৰীৰিক শিক্ষা আৰু ক্ৰীড়া সপ্তাহ হিচাপে জনা যায়। ইয়াৰ প্ৰধান উদ্দেশ্য হৈছে ব্যক্তিৰ ব্যক্তিগত আৰু সামাজিক জীৱনত ব্যায়ামৰ গুৰুত্বৰ ওপৰত আলোকপাত কৰা আৰু সংবিধানৰ তিনি নং অনুচ্ছেদত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা।

### জাপান
জাপানৰ স্বাস্থ্য আৰু ক্ৰীড়া দিৱস  হৈছে অক্টোবৰ মাহত স্মৃতি তৰ্পণ কৰা এক ৰাষ্ট্ৰীয় দিৱস। ১৯৬৬ চনৰ ১০ অক্টোবৰত ইয়াক প্ৰথম পালন কৰা হৈছিল। টকিঅ'ত অনুষ্ঠিত ১৯৬৪ ৰ গ্ৰীষ্ম অলিম্পিকৰ আৰম্ভণিৰ দ্বিতীয় বৰ্ষপূৰ্তিত এইয়া উদযাপন কৰা হৈছিল। ২০০০ চনৰ পৰা ইয়াক অক্টোবৰ মাহৰ দ্বিতীয় সোমবাৰে পালন কৰা হয়।

### মালয়েছিয়া
মালয়েছিয়াত ৰাষ্ট্ৰীয় ক্ৰীড়া দিৱস () হৈছে জনসাধাৰণৰ মাজত এক স্বাস্থ্যকৰ জীৱনশৈলীৰ প্ৰচলনৰ উদ্দেশ্যে অক্টোবৰ মাহৰ দ্বিতীয় শনিবাৰত উদযাপিত এক দিৱস। ২০১৫ চনত প্ৰথম দিৱসটো উদযাপিত হৈছিল। 2015.

### কাটাৰ
কাটাৰত ৰাষ্ট্ৰীয় ক্ৰীড়া দিৱস হৈছে প্ৰতি বছৰে ফেব্ৰুৱাৰী মাহৰ দ্বিতীয় মঙ্গলবাৰে উদযাপন কৰা এক ৰাষ্ট্ৰীয় দিৱস। জনসাধাৰণৰ মাজত এক স্বাস্থ্যকৰ জীৱনশৈলীৰ প্ৰচলনেই ইয়াৰ প্ৰধান উদ্দেশ্য।
এই দিৱস ২০১২ চনত প্ৰথম উদযাপিত হৈছিল।

## তথ্যউৎস

শ্ৰেণী:দিৱসসমূহ
পিতৃ-মাতৃ পূজন দিৱস

**পিতৃ-মাতৃ পূজন দিৱস** ভাৰতীয় আধ্যাত্মিক নেতা আশাৰামে ২০০৭ চনত আৰম্ভ কৰিছিল ভেলেণ্টাইন দিৱসৰ বিকল্প হিচাপে। প্ৰতি বছৰে ১৪ ফেব্ৰুৱাৰীত ইয়াক পালন কৰা হয়। ই সংস্কৃত শব্দ মাতৃ (मातृ, *mātṛ*) আৰু পিতৃ (पितृ, *pitŕ*)-ৰ পৰা অহা।

## ইতিহাস
এই দিৱস পোন প্ৰথমে ২০০৭ চনৰ ১৪ ফেব্ৰুৱাৰীত আহমেদাবাদৰ আশাৰামৰ গুৰুকুলত উদযাপন কৰা হৈছিল। গণেশৰ দ্বাৰা শিৱ আৰু পাৰ্বতীৰ পূজনৰ আৰ্হিতে এই উৎসৱ।

দ্য হিন্দু অনুসৰি আশাৰামৰ উপদেশ শিৰোগত কৰি ভাৰতৰ ৰাজ্য ছত্তীছগঢ়ে মাতৃ-পিতৃ পূজন দিৱস ২০১২ চনৰ পৰা পালন কৰি আহিছে। মুখ্যমন্ত্ৰী ৰমন সিঙৰ আদেশ অনুসাৰে ছত্তীছগঢ় চৰকাৰে বিদ্যালয় আৰু মহাবিদ্যালয়ত আনুষ্ঠানিক ভাৱে এই দিৱস উদযাপন কৰে। ২০১৩ চনত ভুৱনেশ্বৰৰ কিছুমান বিদ্যালয় আৰু মহাবিদ্যালয়ত পিতৃ-মাতৃ পূজন দিৱস উদযাপন কৰা আৰম্ভ হয়। ২০১৫ চনত ভাৰতীয় জনতা দলৰ চৰকাৰে এই দিনটোক ৰাজহুৱা উদযাপনৰ দিৱস হিচাপে স্বীকৃতি দিয়ে। ২০১৫ চনত সোঁপন্থী ৰাজনৈতিক দল অখিল ভাৰতীয় হিন্দু মহাসভাই ইয়াক অনুমোদন জনাইছিল। ২০১৫ চনৰ ১৪ ফেব্ৰুৱাৰীত এটা বেচৰকাৰী সংস্থা ভাৰতীয় যুৱ শক্তিয়ে ছত্ৰপতি শিৱাজী ক্ৰীড়া মণ্ডল, নেহৰু নাগাৰ, কুৰলাত বহল ভিত্তিত এই দিৱস পালন কৰে। অনুষ্ঠানটোৱে পিতৃ-মাতৃ আৰু সন্তানৰ তাত্ত্বিক আৰু প্ৰায়োগিক মূল্যবোধক গুৰুত্ব দিয়ে। জম্মুত সনাতন ধৰ্ম সভাই ২০১৫, ২০১৬ আৰু ২০১৭ চনত এই দিৱস পালন কৰিছিল। ২০১৭ চনত মধ্য প্ৰদেশৰ জিলা সংগ্ৰাহকে বিদ্যালয়, যুব প্ৰজন্মৰ বাবে এখন নিৰ্দেশনা পত্ৰ জাৰি কৰি ১৪ ফেব্ৰুৱাৰীক পিতৃ-মাতৃ পূজন দিৱস হিচাপে পালন কৰিবলৈ জনসাধাৰণক আহ্বান জনাইছিল। ২০১৭ চনৰ ডিচেম্বৰত ঝাৰখণ্ডৰ শিক্ষা-মন্ত্ৰী, নীৰা যাদৱে ২০১৮ চনত দিৱসটো উদযাপনৰ বাবে ৰাজ্যৰ ৪০,০০০খন চৰকাৰী বিদ্যালয়লৈ নিৰ্দেশনা জাৰী কৰিছিল। ২০১৮ চনত গুজৰাট প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠান আৰু স্বামীনাৰায়ণ প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠানত পিতৃ-মাতৃৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা নিবেদন কৰি এই দিৱস পালন কৰা হয়। ২০১৯ চনত গুজৰাটৰ শিক্ষামন্ত্ৰী ভূপেন্দ্ৰসিং সুডাছমাই ১৪ ফেব্ৰুৱাৰীত পিতৃৃ-মাতৃ পূজন দিৱস পালন কৰাটো প্ৰশংসা কৰিছিল।

## উদ্‌যাপন
### মাত্ৰো পিত্ৰো পূজন দিৱস
মাত্ৰো পিত্ৰো পূজন দিৱস (মাত্ৰা পিত্ৰা পূজন দিৱস বুলিও জনা যায়) আশাৰামে আৰম্ভ কৰা এক উৎসৱ। এই দিনটোত সকলো ধৰ্মৰে ল'ৰা-ছোৱালীয়ে পিতৃ-মাতৃক তিলক লগাই পূজা কৰে আৰু আশীৰ্বাদ লয়। দেখা যায় যে ই পৰিয়ালৰ সদস্যৰ মাজত সম্পৰ্কৰ এনাজৰী সুদৃঢ় কৰে আৰু শ্ৰদ্ধা, আনুগত্য, মানৱীয়তা প্ৰভৃতি গুণসমূহ সন্তানে আহৰণ কৰে। সোঁপন্থী দলৰ কৰ্মীসকলে দাবী কৰে যে এই দিৱসৰ উদযাপনৰ দ্বাৰা কিশোৰী গৰ্ভধাৰণ ৰোধ কৰিব পাৰি। মহাৰাষ্ট্ৰ, হাৰিয়ানা, উৰিষ্যা, ছত্তীশগড়, মধ্য প্ৰদেশ আদি ৰাজ্যত আনুষ্ঠানিকভাৱে ভেলেণ্টাইন দিৱসক মাত্ৰো পিত্ৰো পূজন দিৱস হিচাপে পুনৰনামকৰণ কৰা হয়।

চত্তীশগড়ত ডাইৰক্টৰেট অব পাব্লিক ইনষ্ট্ৰাকচনচৰ অনুসৰি প্ৰতি বছৰে ১৪ ফেব্ৰুৱাৰীত ভেলেণ্টাইন দিৱসৰ সলনি পিতৃ-মাতৃ পূজন দিৱস পালন কৰা হয়। অভিভাৱকসকলক সেই দিনটোত বিদ্যালয়লৈ নিমন্ত্ৰণ জনোৱা হয় আৰু ল'ৰা-ছোৱালীবোৰে আৰতি আৰু মিঠাইৰে তেওঁলোকক পূজা কৰে। বহুসংখ্যক জনসাধাৰণে ‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍সাংস্কৃতি প্ৰমূল্য, পাৰিবাৰিক বান্ধোন আদিৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰি এই দিৱসৰ প্ৰতি সন্মতি প্ৰদান কৰে।

### আব্বা আম্মি ইবাদত দিৱস
মুছলিম ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে তেওঁলোকৰ পিতৃ-মাতৃক 'আব্বা আম্মি ইবাদত দিৱস' পালনেৰে তেওঁলোকৰ মৰম প্ৰকাশ কৰে।

## তথ্যউৎস

শ্ৰেণী:দিৱসসমূহ
প'লা উৎসৱ

**প'লা** () হৈছে খেতিয়ক সকলৰ ষাঁড় আৰু বলধ গৰুক সন্মান জনাই মহাৰাষ্ট্ৰ, ছত্তীছগঢ়, মধ্য প্ৰদেশ, তেলঙ্গানা, কৰ্ণাটক আদি ৰাজ্যৰ খেতিয়ক সকলে পালন কৰা এক উৎসৱ। ইয়াৰ দ্বাৰা খেতিয়ক পৰিয়ালে তেওঁলোকৰ খেতিৰ কামত সহায় কৰা ষাঁড় আৰু বলধ গৰুক সন্মান জনাই আৰু ধন্যবাদ জ্ঞাপন কৰে। এই ৰাজ্যসমূহত প'লা উৎসৱৰ মাধ্যমেৰে খেতিয়ক সকলে তেওঁলোকৰ ষাঁড় আৰু বলধ কেইটাৰ গুৰত্বক স্বীকৃতি দিয়ে, যি নেকি তেওঁলোকৰ কৃষি কৰ্মৰ প্ৰদান প্ৰয়োজন। উৎসৱ উদযাপনৰ দুই তিনিদিন আগৰে পৰা তেওঁলোকে ষাঁড়বোৰ সজোৱা আদি কামত জড়িত হৈ পৰে।., মহাৰাষ্ট্ৰৰ গাঁও অঞ্চলত এই উৎসৱ উপলক্ষে স্কুল সমূহত এদিনীয়া চৰকাৰী বন্ধ থাকে। এই সময়চোৱাত কেতিয়ক সকলে তেওঁলোকৰ গৰু হালক কোনো কামত নলগাই, খেতিয়ক সকলৰ বাবে ই এক গুৰুত্বপূৰ্ণ উৎসৱ। তেওঁলোকে গোটেই দিনটো তেওঁলোকৰ ষাঁড় সমূহৰ বাবে উৎসৰ্গা কৰে। সাধাৰণতে মহিলা সকলে ঘৰৰ সমুখত ৰংগলী বনাই, ঘৰৰ দুৱাৰমুখত 'টৰান' লগাই, আৰু গৰুক পূজা কৰিবলৈ সেন্দূৰ, পানী, মিঠাই আৰু মাটিৰ ঘি চাকিৰে পূজাৰ থাল সঁজাই। পৰিয়ালৰ সকলোৱেই তেওঁলোকৰ ষাঁড়ৰ পৰা আশীৰ্বাদ বিচাৰে, ঠেঙত স্পৰ্শ কৰি সেৱা জনাই। উৎসৱৰ আগে আগে ষাঁড় গৰুক গা ধুৱাই শিংত ৰঙ কৰে, পুৰণা পঘা চলাই নতুন পঘা দিয়ে, ডিঙিত নতুন ঘণ্টা লগাই সঁজাই আৰু বিভিন্ন শস্য যেনেঃ ধান, ঘেঁহু ইত্যাদি খাবলৈ দিয়ে। পূজাৰ থালী ঘূৰাই আৰতি কৰে আৰু নৈবেদ্য গ্ৰহণ কৰে। It also শাওন মাহৰ আমাৱস্যা তিথিত এই উৎসৱ পালন কৰা হয়।

## উদযাপন প্ৰক্ৰিয়া
প'লা হৈছে বিশেষ ভাবে খেতিয়ক সকলৰ দ্বাৰা পালিত উৎসৱ। তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ ষাঁড় আৰু বলধ গৰুক সন্মান জনাই আৰু খেতি-বাতিৰ কামত কৰা সহায়ৰ বাবে কৃতজ্ঞতা জ্ঞাপন কৰে। জ্ঞাপন কৰে। এই উৎসৱ বাৰিষা কালৰ শেষত সাধাৰণতে আগষ্ট মাহৰ শেষ বা পহিলা ছেপ্টেম্বৰত উদযাপন কৰা হয় যেতিয়া সকলো খেতিৰ কাম সম্পূৰ্ণ হৈ উঠে। প'লাৰ দিনা প্ৰথমেই গৰুক গা ধুৱাই শিংত ৰঙ কৰি গলত ফুলৰ মালা, নতুন ঘণ্টা লগোৱা ৰঙীন পঘা, বিভিন্ন অলংকাৰ, পিঠিত স্বল ইত্যাদিৰে সজোৱা হয়। সেইদিনা গৰুৰ দ্বাৰা একো কাম কৰা নহয়। খেতিয়ক সকলে নিজৰ নিজৰ ষাঁড়লৈ উৎসৱৰ শোভাযাত্ৰাত অংশগ্ৰহণ কৰে। এই শোভাযাত্ৰাত খেতিয়ক সকলে গান-বাজনাৰে নৃত্য কৰে। সাধাৰণতে বিয়লি ভাগত শোভাযাত্ৰা উলিওৱা হয়। শোভাযাত্ৰাৰ প্ৰথমটো ষাঁড়ৰ বাবে গাঁৱৰ একেবাৰে বৃদ্ধ গৰুটো নিৰ্বাচিত কৰা হয়। এটা কাঠৰ ফ্ৰেম (মাখাৰ/মখৰ) ষাঁড়টোৰ শিংত বান্ধি দিয়া হয়। দুটা খুটাত বান্ধি ৰখা আম পাতৰ মালা চিঙি ষাঁড়টো আগুৱাই যাব লাগে আৰু পিছৰ ষাঁড়বোৰেও প্ৰথমটোকে অনুসৰণ কৰি আগুৱাই যায়
এই উৎসৱ মহাৰাষ্ট্ৰৰ পূৱ আৰু মধ্য অংশত মাৰাঠা সকলৰ দ্বাৰা পালন কৰা দেখা যায়। ভাৰতৰ বিভিন্ন অঞ্চলত হিন্দু সকলৰ দ্বাৰা এনে সম পৰ্যায়ৰ উৎসৱ উদযাপন কৰা দেখা যায়। দক্ষিণ ভাৰতত উদযাপন কৰা *মট্টো পোঙ্গল*, উত্তৰ আৰু পশ্চিম ভাৰতত "গোধান" ইত্যাদি। ইয়াৰোপৰি উত্তৰ পূৰ্বাঞ্চলৰ অসমতো বহাগ বিহুৰ অংশ হিচাপে গৰুক পূজনৰ প্ৰথা আছে। অসমীয়া সকলে বহাগ বিহুৰ প্ৰথমটো দিন গৰু বিহু হিচাপে পালন কৰে।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ উৎসৱসমূহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ
তুলসী পূজন দিৱস

**তুলসী পূজন দিৱস** () হৈছে এক ভাৰতীয় উৎসৱ। প্ৰতি বছৰে ২৫ ডিচেম্বৰৰ দিনা এই দিৱস উদযাপন কৰা হয়। এই দিৱসৰ দিনা তুলসী গছ ৰোপণ কৰি ইয়াৰ পূজা-অৰ্চনা কৰা হয়। এই উৎসৱ পোনপ্ৰথনে আশাৰাম বাপুৱে আৰম্ভ কৰিছিল।

হিন্দুধৰ্ম অনুযায়ী তুলসীক ঔষধি আৰু আধ্যাত্মিক, এই দুইধৰণে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। হিন্ধুসকলে বিশ্বাস কৰে যে তুলসীয়ে প্ৰাচুৰ্য কঢ়িয়াই আনে আৰু ই এক পৱিত্ৰ উদ্ভিদ।

## উদযাপন
শ্ৰী যোগ বেদান্ত সেৱা সমিতিয়ে প্ৰতিবছৰে তুলসী পূজন দিৱসৰ আয়োজন কৰে। বিশ্ব হিন্দু পৰিষদ আৰু বজৰং দলেও এই উৎসৱ পালন কৰে।

হিন্দুধৰ্মত জল, চন্দন, সেন্দূৰ, চাউল, ফুল আৰু প্ৰসাদেৰে তুলসীক পূজা কৰা হয়। পূজাৰ অৰ্থে তুলসীৰ আগত বন্তি প্ৰজ্বলনো কৰা হয়। এই উৎসৱত সকলোৰে ঘৰত তুলসীৰ পুলি ৰুই পৰিৱেশৰ উন্নতি সাধন কৰিবলৈ সকলোকে উৎসাহিত কৰা হয়।

## তাৎপৰ্য
তুলসীক ঔষধিৰ পাটমাদৈ আখ্যা দিয়া হয়। হিন্দুধৰ্মত ইয়াৰ গুৰুত্ব অপৰিসীম। আয়ুৰ্বেদৰ মতে তুলসীয়ে বহুতো ৰোগৰ উপশম ঘটাব পাৰে।

মানসিক অৱসাদ, মধুমেহ আৰু শালমইনা আদিৰ প্ৰাকৃতিক নিৰাময়কাৰক হিচাপেও তুলসীৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। সাধাৰণ জ্বৰ, কাঁ‌হ আদিতো ইয়াক ঔষধ হিচাপে গ্ৰহণ কৰা হয়।

## তথ্য সংগ্ৰহ


শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ উৎসৱসমূহ
শ্ৰেণী:দিৱসসমূহ
ছি-দঞি উৎসৱ

**ছি-দঞি** () হৈছে অৰুণাচল প্ৰদেশৰ টাগিন জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলে পালন কৰা এক উৎসৱ। ৰাজধানী ইটানগৰৰ লগতে ডাপ'ৰিজ', ডাম্প'ৰিজ', তালিহা, ছিয়াম আদি অঞ্চলত এই উৎসৱ ঘাইকৈ পালন কৰা হয়। ইয়াৰ বাহিৰেও টাগিন লোকসকলে বসবাস কৰা ঠাইসমূহত ছি-দঞি উৎসৱ উদযাপিত হয়। ১৯৭৫ চনত এই উৎসৱটোৰ বিষয়ে প্ৰাথমিক ধাৰণা আগবঢ়োৱা ব্যক্তিগৰাকী হৈছে লে. তাটৰ উলি। লে. তাদাক দুলম আৰু প'পাক বাঘেও এই বিষয়ত ভূমিকা লয়।  সেই বছৰৰেপৰা ছি-দঞি উৎসৱ প্ৰতি বছৰে পালিত হৈ আহিছে।

## উৎসৱৰ কাল
এই উৎসৱ প্ৰতি বছৰে ৪-৬ জানুৱাৰীত পালন কৰা হয়। ছি-দঞি উৎসৱত ছি অৰ্থাৎ পৃথিৱী (পুৰুষ) আৰু দঞি অৰ্থাৎ সূৰ্যৰ (নাৰী) দৈৱৰূপক অৰ্চনা-অঞ্জলি আগবঢ়োৱা হয়।

## আচাৰ-অনুষ্ঠান
ছি-দঞি উৎসৱত নিবু অৰ্থাৎ স্থানীয় পুৰোহিতে ছি আৰু দঞিক উদ্দেশ্যি প্ৰাৰ্থনা (উই) কৰে। এই প্ৰাৰ্থনাৰ মূল উদ্দেশ্য হৈছে সমাজৰ মঙ্গল তথা প্ৰাচুৰ্য, ধ্বংসকাৰী অশুভ শক্তিসমূহৰ বিতাৰণ আৰু উন্নতমানৰ শস্য আৰু সুস্বাস্থ্যৰ অনুমতি কামনা।

## আচাৰ-অনুষ্ঠান
ছি-দঞি উৎসৱত নিবু অৰ্থাৎ স্থানীয় পুৰোহিতে ছি আৰু দঞিক উদ্দেশ্যি প্ৰাৰ্থনা (উই) কৰে। এই প্ৰাৰ্থনাৰ মূল উদ্দেশ্য হৈছে সমাজৰ মঙ্গল তথা প্ৰাচুৰ্য, ধ্বংসকাৰী অশুভ শক্তিসমূহৰ বিতাৰণ আৰু উন্নতমানৰ শস্য আৰু সুস্বাস্থ্যৰ অনুমতি কামনা। এই উৎসৱত চেতু অৰ্থাৎ বাঁ‌হ-কাঠৰ এখন চাং সাজি বিভিন্ন পাত আৰু বাঁ‌হৰ সঁ‌জুলিৰে সজ্জিত কৰা হয়। চেতুৰ কাষতে মন্ত্ৰোচ্চাৰণ আৰু মেথোনৰ উছৰ্গাসমূহ অৰ্পণ কৰা হয়। নৃত্য ছি-দঞি উৎসৱৰ অন্যতম প্ৰধান আকৰ্ষণ। পুৰুষ-মহিলাই পৰম্পৰাগত সাঁ‌জ-পাৰত একেলগে মিলি চুংনে, কন্যি ব'কাৰ, ৰিয়াবু আৰু টাকাৰ ঘেনে আদি নৃত্য পৰিৱেশন কৰে। বয়সস্থ পুৰুষসকলে হয়ি পেনাম নৃত্যৰে আত্মাসমূহক আদৰণি জনায়।
উৎসৱৰ সময়ত এট্টে অৰ্থাৎ চাউলৰপৰা নিৰ্মিত পানীয়ৰ এক মিশ্ৰণ আৰু চাউলৰ গুড়ি ইজনে-সিজনৰ মুখত সানি আনন্দ কৰে।
উৎসৱৰ সামৰণিত দেৱতাসকলৰ উদ্দেশ্যে মেথোন উছৰ্গা কৰা হয় যদিও উদযাপন এক সপ্তাহ ধৰি চলি থাকে।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ
শ্ৰেণী:অৰুণাচল প্ৰদেশ
কালী-পূজা

**কালী-পূজা** বা **শ্যামা-পূজা** হিন্দু দেৱী কালীৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত ভাৰতীয় উপমহাদেশত উদযাপিত হোৱা উৎসৱ। কাতি মাহৰ অমাৱস্যা তিথিত এই পূজা পালন কৰা হয়। কালী পূজা ঘাইকৈ ভাৰতৰ পশ্চিম বংগ, অসম, ত্ৰিপুৰা, ওড়িশা, বিহাৰৰ মিথিলা অঞ্চল আৰু মহাৰাষ্ট্ৰৰ তিতৱালা চহৰ আৰু বাংলাদেশত পালন কৰা হয়। এইদিনা ভাৰতৰ আন অঞ্চলত লক্ষ্মীপূজা আৰু দেৱালী অনুষ্ঠিত হয়। বৰ্তমান তিনিওটা উৎসৱ প্ৰায় একেলগে উদ্‌যাপন হোৱা দেখা যায়।

## কিংবদন্তি
শাক্তধৰ্মৰ কালীকুল সম্প্ৰদায়ৰ মতে সৰ্বোচ্চ মহাজাগতিক দেৱী মহাকালী পৃথিৱীত অশুভ শক্তিৰ বিনাশৰ বাবে ১০টা ৰূপত আৱিৰ্ভাৱ হৈছিল। এই দহটা ৰূপক একেলগে দশ মহাবিদ্যা নামে জনাজাত। প্ৰত্যেক মহাবিদ্যা ১২ মাহৰ হিন্দু দিনপঞ্জী-মতে অৱতাৰৰ তিথি আছে। এই দশ মহাবিদ্যাৰ ভিতৰত শেষ-দেৱী হৈছে কমলতমিকা বা কমলা। তেওঁৰ অৱতাৰৰ দিন কমলাতমিকা জয়ন্তী হিচাপে দেৱালীৰ দিনা পালন কৰা হয়। তেওঁক 'তান্ত্ৰিক লক্ষ্মী' হিচাপেও জনা যায়। ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ বাকী অংশত এই দিন দেৱতা শ্ৰীৰাম বা শ্ৰীকৃষ্ণৰ সৈতে যুক্ত। যিহেতু উভয়ে বৈষ্ণৱধৰ্মৰ কেন্দ্ৰীয় দেৱতা অধিকাংশ ভাৰতীয়ই দেৱালীক বৈষ্ণৱ উৎসৱ হিচাপে উদযাপন কৰে আৰু ভগৱান মহাবিষ্ণুৰ সংগী দেৱী লক্ষ্মীৰ পূজা কৰে। 

পূব আৰু উত্তৰ-পূব ভাৰতত কালীকুল শাক্ত বিশ্বাস প্ৰভাৱশালী। সেয়ে এই অঞ্চলত কমলতমিকাৰ মূল দেৱী মহাকালীৰ পূজা কৰা হয়। পিছলৈ এই দিন কালীপূজাৰ ৰূপ লাভ কৰে। 

## ইতিহাস

কালীপূজা প্ৰাচীন পূজা নহয়। ষোড়শ শতাব্দীৰ আগতে কালীপূজাৰ উল্লেখ পোৱা নাযায়। বিখ্যাত ঋষি কৃষ্ণানন্দ আগমবাগীশে প্ৰথম কালীপূজা আৰম্ভ কৰিছিল। তদুপৰি সপ্তদশ শতাব্দীৰ শেষৰ ফালৰ বলৰামৰ ভক্তিমূলক গ্ৰন্থ কালিকা মঙ্গলকাব্যত এটি বাৰ্ষিক উৎসৱৰ কথা উল্লেখ পোৱা যায়। অষ্টাদশ শতিকাত পশ্চিম বংগৰ নদিয়াৰ কৃষ্ণনগৰৰ ৰজা কৃষ্ণচন্দ্ৰইয়ে এই পূজা জনপ্ৰিয় কৰে। ঊনবিংশ শতাব্দীত কৃষ্ণচন্দ্ৰৰ নাতি ঈশ্বৰচন্দ্ৰ আৰু বাঙালি অভিজাতসকলৰ মাজত কালীপূজা জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰে। ধনী জমিদাৰসকলে এই উৎসৱৰ পৃষ্ঠপোষকতা আৰম্ভ কৰিছিল। দুৰ্গাপূজাৰ সৈতে কালীপূজা হৈছে বংগ আৰু অসম আটাইতকৈ ডাঙৰ শাক্ত উৎসৱ।

## পূজা
## তথ্য উৎস

## বাহ্যিক সংযোগ
* 
* ভাৰত আৰু বাংলাদেশত উদযাপিত কালী পূজা 

শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ উৎসৱসমূহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ
চাম্বা দশমী

**চাম্বা দশমী** () হৈছে উৰিষ্যা, ভাৰতৰ এটি বাছকবনীয়া উৎসৱ। পুহ মাহৰ (ডিচেম্বৰ-জানুৱাৰী) শুক্ল পক্ষৰ দশম দিনা এই উৎসৱ পালন কৰা হয়। নতুবা পুহ মাহত চন্দ্ৰৰ বৰ্ধনকালত এই উৎসৱ উদযাপিত হয়। উৎসৱটিয়ে স্থানীয় উৰিয়া বৰ্ষপুঞ্জী অনুসৰণ কৰে। উৰিষ্যাৰ পূব অঞ্চলত সাধাৰণতে এই উৎসৱ পালিত হয়।

## পৰম্পৰা
জনশ্ৰুতি মতে, চাম্বা হৈছে শ্ৰীকৃষ্ণৰ পুত্ৰ। চাম্বা কুষ্ঠৰোগত আক্ৰান্ত হৈছিল আৰু বাৰ বছৰীয়া তপস্যাৰ অন্তত সূৰ্য দেৱৰ কৃপাত তেওঁ ৰোগমুক্ত হয়। তেওঁ কোনাৰ্কৰ সমীপত তপ কৰিছিল। সেইটো দিনতেই, মাতৃসকলে তেওঁলোকৰ পুত্ৰৰ মংগল কামনা কৰি সূৰ্য দেৱক স্তুতি কৰে।

## ৰীতি-নীতি
চাম্বা দশমীৰ দিনা, ঘৰৰ মহিলাগৰাকী সূৰ্যোদয়ৰ পূৰ্বতেই উঠে। স্নান কৰাৰ পাছত তেওঁলোকে খিচিৰি, উৰিয়া পুৰি আৰু ঘাড়ঘৰিয়া তৰকাৰী প্ৰস্তুত কৰে। আৰু এইসমূহ তেওঁলোকে সূৰ্যোদয়ৰ সময়ত সূৰ্যদেৱলৈ উছৰ্গা কৰে। ঘৰৰ প্ৰতিগৰাকী সদস্যৰ বাবে (বিশেষকৈ সন্তানৰ বাবে) প্ৰস্তুত কৰা ভিন্ন ব্যঞ্জন এবিধ এবিধকৈ সূৰ্য দেৱলৈ উছৰ্গা কৰা হয়। সূৰ্য দেৱলৈ এই নৈবেদ্য আগবঢ়োৱাৰ পাছত মহিলাসকলে বিভিন্নধৰণৰ কেক বা পিঠা প্ৰস্তুত কৰে। তাৰ ভিতৰত মাণ্ডা পিঠা, কাকাৰা পিঠা, পোড়া পিঠা, মিঠা দৈ, ৰসগোল্লা, খিৰি আদি প্ৰধান।

দুপৰ বেলা, পানৰ সৈতে এবাটী হালধিমিশ্ৰিত পানী *চানুৰা মোলা*লৈ লৈ যোৱা হয়। 'চানোৰা মোলা' হৈছে সৰু এটা মন্দিৰৰ দৰে, যাৰ ওপৰত তুলসী থাকে। প্ৰস্তুত কৰা আটাইবোৰ খাদ্যসামগ্ৰী প্লেটত পৰিৱেশন কৰা হয়। ঘৰৰ মহিলাসকলে হালধি পানীৰ বাটীটোৰ মাজেৰে সূৰ্যদেৱতালৈ চায় আৰু আটাইবোৰ খাদ্য সূৰ্য দেৱতালৈ উছৰ্গা কৰে। তাৰপিছত তেওঁলোকে *চাম্বা দশমী ব্ৰত কথা* পঢ়ে আৰু পৰিয়ালৰ সকলোৰে মংগল কামনা কৰে।

সন্ধ্যা পৰত, চাম্বা দশমী আৰু এটা পূজা পালন কৰা হয়। ইয়াক কোৱা হয় *মহাকাল পূজা*। ইয়াত *বুদ্ধ চাকুলী* যমৰাজলৈ উছৰ্গা কৰা হয়।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ
শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ উৎসৱসমূহ
মহাৰাষ্ট্ৰ দিৱস

**মহাৰাষ্ট্ৰ দিৱস** (; ) মহাৰাষ্ট্ৰ ৰাজ্যৰ এটা চৰকাৰী বন্ধৰ দিন। ১৯৬০ চনৰ ১ মে’ত বোম্বে প্ৰদেশ বিভাজন হৈ মাৰাঠাভাষী ৰাজ্য মহাৰাষ্ট্ৰ গঠন কৰা হৈছিল। এই দিনটোৰ সোঁৱৰণত মহাৰাষ্ট্ৰ দিৱস পালন কৰা হয়। কুছকাৱাজ, বক্তৃতা বা অন্যান্য অনুষ্ঠানৰ যোদেগি এই দিৱস পালন কৰা হয়। ২০১১ চনত মহাৰাষ্ট্ৰ দিৱসৰ সোণালী জয়ন্তী উদযাপন কৰা হৈছিল।

## পৃষ্ঠভূমি
'ৰাজ্য পুনৰ্গঠন আইন, ১৯৫৬'ৰ আধাৰত ভাষাৰ ভিত্তিত ৰাজ্যসমূহৰ পুনৰ্গঠন হৈছিল। এই আইনৰ ভিত্তিতে মাৰাঠী, গুজৰাটী, কচ্চ আৰু কোংকণী ভাষাভাষী লোকৰ ৰাজ্য বোম্বে প্ৰদেশক বিভাজন কৰা দাবী উঠিছিল। সেই মৰ্মে ভাৰতৰ সংসদত ১৯৬০ৰ ২৫ এপ্ৰিলত 'বোম্বে পুনৰ্গঠন আইন, ১৯৬০' গৃহীত হয়। তাৰ মাত্ৰ কেইদিনমান পিছতে ১ মে’ত বোম্বে প্ৰদেশক বিভাজন কৰি মাৰাঠী আৰু কোংকণীভাষীৰ লোক সংখ্যাগৰিষ্ঠতা থকা অংশক লৈ মহাৰাষ্ট্ৰ আৰু গুজৰাটী আৰু কচ্চভাষীৰ সংখ্যাগৰিষ্ঠতা থকা অংশক লৈ গুজৰাট গঠন কৰা হয়।

=উদযাপন=
প্ৰতি বছৰে মহাৰাষ্ট্ৰ চৰকাৰে অধিসূচনা যোগে ১ মে’ৰ দিনটোক মহাৰাষ্ট্ৰ দিৱস উপলক্ষে চৰকাৰী বন্ধৰ দিন হিচাপে ঘোষণা কৰে। এই অধিসূচনা সকলো ৰাজ্যিক আৰু কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ এক্টিয়াৰভূক্ত শিক্ষানুষ্ঠান, কাৰ্যালয়, কোম্পানীৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰযোজ্য। চৰকাৰীবাবে বিভিন্ন কাৰ্যক্ৰমৰ আয়োজন কৰা হয়। শিৱাজী পাৰ্কত এই উপলক্ষে এটা পেৰেড অনুষ্ঠিত হয়। এই দিনটোত ৰাজ্যখনত বিদেশীসকলক বাদ দি কোনো ভাৰতীয়কে সুৰা বিক্ৰি নিষিদ্ধ।

২০০৩ চনৰ ১ মে’ৰ দিনটোতে মাৰাঠী ৱিকিপিডিয়াৰ জন্ম হৈছিল।

২০১১ চনৰ ১ মে'ত মহাৰাষ্ট্ৰ দিৱসৰ সোণালী জয়ন্তী পালন কৰা হৈছিল।

## তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:দিৱসসমূহ
শ্ৰেণী:মহাৰাষ্ট্ৰ
লাই হাৰাওবা

**লাই হাৰাওবা** () মণিপুৰৰ মেইতেই জনগোষ্ঠীৰ ধৰ্মীয় উৎসৱ। মণিপুৰৰ পাৰম্পৰিক লোক-ধৰ্ম সনমাহীৰ উমং লাই গোটৰ দেৱতা সকলৰ উদ্দেশ্য এই উৎসৱ পালন কৰা হয়। উমং লাই হৈছে স্থানীয় মণিপুৰী ধৰ্মৰ পৱিত্ৰ বন দেৱতা। মেইতেই ভাষাত লাই হাৰাওবাৰ আক্ষৰিক অৰ্থ হৈছে দেৱতা সকলৰ আনন্দৰ উৎসৱ। লাই হাৰাওবা উৎসৱত লাই হাৰাওবা নৃত্য কৰা হয়। ই মানৱতা আৰু সভ্যতাৰ সৃষ্টিৰ বৰ্ণনা কৰে।

## বৰ্ণনা

লাই হাৰাওবা মণিপুৰৰ মেইতেই সকলৰ এক প্ৰাচীন পাৰম্পৰিক ধৰ্মীয় উৎসৱ। পুৰণি কালৰ পৰা এই উৎসৱ উদযাপিত হৈ আহিছে। ই হৈছে সৃষ্টি আৰু বিৱৰ্তনৰ লগতে মানৱতাৰ আদিম কাহিনী বৰ্ণিত লোক উৎসৱ। এই উৎসৱ ধৰ্মীয় পাঠ, পাৰম্পৰিক সংগীত আৰু নৃত্য, পাৰম্পৰিক সামাজিক মূল্যবোধ আৰু প্ৰাচীন সাংস্কৃতিৰ সংমিশ্ৰণ।

লাই হাৰাওবা উৎসৱৰ নীতি-নিয়ম প্ৰায় একে। ঠাইভেদে এই উৎসৱৰ স্তুতিমূলক গীতৰ অলপ পাৰ্থক্য দেখা যায়। এই উৎসৱৰ আৰম্ভণিতে ইকৌবা, ইকৌৰল আৰু য়াকাইৰল আৰু শেষত মিকন থাংনবা আৰু ঙাপ্ৰোম টানবা স্তুতিমূলক গীত বা প্ৰাৰ্থনা গোৱা হয়। লাই হাৰাওবা উৎসৱত মণিপুৰী লোক দেৱতা উত্তৰ দিশৰ দিকপাল নংপক নিংথৌ আৰু শক্তি আৰু যুদ্ধৰ দেৱী পানথৈবিৰ প্ৰেম কাহিনী বৰ্ণিত নৃত্য-নাটিকা প্ৰদৰ্শন কৰা হয়। ইয়াৰ লগতে ইয়াত খাম্বা থৈবী জাগৈ নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰা হয়।

## লাই হাৰাওবা ইশৈ
লাই হাৰাওবা ইশৈ হৈছে মুখ্যতঃ লাই হাৰাওবা উৎসৱৰ সময়ত গোৱা লোকগীত। এই গীতৰ মাজেৰে প্ৰাচীন উৰ্বৰা শক্তিৰ বৰ্ণনা কৰা হয়। এই গীতৰ কথা যৌনগন্ধী ৰহস্যবাদৰ অৱতাৰণা দেখা যায়। গীত সমূহ প্ৰায়ে যৌন মিলন সম্পৰ্কীয়। ইয়াৰ মুখ্য বৈশিষ্ট্য হৈছে সুৰ আৰু ছন্দ।

## গ্ৰন্থ
* Kshetrimayum, Otojit. (2014). *Ritual, Politics and Power in North East India: Contexualising the Lai Haraoba of Manipur*. New Delhi: Ruby Press & Co.

## তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ
শ্ৰেণী:মণিপুৰ
শ্ৰেণী:মেইতেই দেৱী
ৱাংগালা

**ৱাংগালা** () হৈছে একধৰণৰ কৃষিভিত্তিক উৎসৱ। কৃষিভিত্তিক অনুষ্ঠান হ’লেও কৃষিৰ লগত ইয়াৰ কোনো পোনপটীয়া সম্পৰ্ক নাই। এই উৎসৱ মেঘালয়, নাগালেণ্ড আৰু অসমত বাস কৰা গাৰোসকলে পালন কৰে। ইয়াৰ লগতে বাংলাদেশৰ মৈমনচিঙসকলেও এই উৎসৱ পালন কৰে। উৎসৱৰ পাছত, তেওঁলোকে সূৰ্য দেৱতা *মিচি ছালজোং*ৰ প্ৰতি ধন্যবাদ প্ৰকাশ কৰে। সূৰ্য দেৱতাই কৃষিৰ উৎপাদনত সহায় কৰিছে বুলি তেওঁলোকে ভাবে। ৱাংগালা উৎসৱ সাধাৰণতে ছেপ্টেম্বৰ মাহৰ পৰা ডিচেম্বৰ মাহলৈকে উদযাপিত হয়। গাঁওভেদে উদযাপনৰ তাৰিখবোৰ সুকীয়া হয়।

## ইতিহাস
১৯৭৬ চনৰ মেঘালয়ৰ তুৰাৰ পৰা ১৮ কিলোমিটাৰ নিলগত থকা আছানাঙত পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে এশজনীয়া ঢোলবাদকৰ উৎসৱ আৰম্ভ হৈছিল। সেই বছৰৰ ৬ আৰু ৭ ডিচেম্বৰত এই উৎসৱ পালিত হৈছিল।
তেতিয়াৰ পৰাই এই উৎসৱটি প্ৰতিবছৰে পালিত হৈ আহিছে। পৰৱৰ্তী সময়ত এই উৎসৱটিৰ পৰিসৰ বৃদ্ধি হয় আৰু প্ৰতিৱেশী বাংলাদেশ আৰু কাৰ্বি আংলঙৰ পৰাও নৃত্যৰ দল আহিবলৈ ধৰে। এই উৎসৱৰ শ্ৰেষ্ঠ নৃত্য দললৈ আগবঢ়োৱা পুৰস্কাৰো সন্তোষজনক। এশজনীয়া ঢোলৰ উৎসৱটিক ৰাজ্য চৰকাৰৰ পৃষ্ঠপোষকতাই সহায় কৰে। এই উৎসৱ চাবলৈ ৰাজ্যিক, ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তৰ্জাতিক স্তৰৰ অনেক পৰ্যটকৰ আগমন ঘটে।

## উদযাপনৰ শৈলী

সাধাৰণতে ৱাংগালা দুই-তিনিদিনৰ পৰা আৰম্ভ কৰি এসপ্তাহপৰ্যন্ত পালন কৰা হয়। শেহতীয়াকৈ এই উৎসৱটি চহৰাঞ্চলতো বিয়পি পৰিছে। তেওঁলোকে চহৰত এদিনৰ বাবে এই উৎসৱ পালন কৰে। ইয়াৰ উদ্দেশ্য হৈছে উৎসৱটি সংৰক্ষণ কৰা। ৱাংগালাৰ পৰম্পৰাগত শৈলীৰ সন্ধান কৰিলে নিৰ্জন "Songsarek" গাঁওসমূহত তাক বিচাৰি পোৱা যায়। এইসমূহ গাঁও মেঘালয়ৰ পশ্চিম গাৰো পাহাৰত আছে। ৱাংগালাৰ বাণিজ্যিক আৰু বহুকথিত ৰূপ এটা এশজনীয়া ঢোল উৎসৱত (100 Drums Festival) দেখিবলৈ পোৱা যায়। এই উৎসৱ মেঘালয়ৰ পশ্চিম গাৰো পাহাৰৰ আছানঙত দৃশ্যমান হয়। এই বৃহৎ অনুষ্ঠানটি দুই-তিনিদিনলৈকে চলে আৰু ক্ৰীড়া, খাদ্য, কলা আৰু সংস্কৃতিৰ বিভিন্ন উপাদান জড়িত অনুষ্ঠান পালন কৰা হয়।

*ৰুগালা* (অৰ্থ-চাউলৰ পৰা তৈয়াৰী মদ ঢালা) আৰু *চা-চাৎ চো-আ* (অনুজ্ঞা-পত্ৰ জ্বলোৱা) আদি পৰম্পৰা উৎসৱৰ প্ৰথম দিনা পূজাৰীৰ দ্বাৰা পালন কৰা হয়। পূজাৰীজনক "কমল" বুলি কোৱা হয়। *নকমা* নামৰ ঘৰটোৰ ভিতৰত এইসমূহ পৰম্পৰা পালন কৰা হয়। উৎসৱৰ শেষৰ দিনা ৰঙচঙীয়া কাপোৰ পৰিহিত পুৰুষ-মহিলাসকলে ঢোল, পেপাৰ সৈতে নৃত্য কৰি, মূৰত শিৰস্ত্ৰাণ পিন্ধি *দামা গোগাটা* পালন কৰে। ডেকাসকলে চৰাই খেদাৰ নিচিনাকৈ মুখেৰে শব্দ কৰে। কোনো কোনো আঢ্যৱন্ত মুখিয়ালৰ ঘৰত এই সময়ত ধুনী জ্বলোৱা ৰীতি প্ৰচলিত আছে। ইয়াৰ পিছত পানী মিহলি চাউলৰ গুড়িৰে ঘৰৰ বেৰত প্ৰলেপ দিয়া হয় আৰু উপস্থিত মানুহখিনিৰ গাতো ঘঁহি দিয়া দেখা যায়। ইয়াক এক পবিত্ৰতাৰ প্ৰতীক বুলি গণ্য কৰা হয়।

ৱাংগালাৰ সময়ত, ডেকা আৰু জ্যেষ্ঠসকলে তেওঁলোকৰ ৰঙীন কাপোৰ *ডাকমাণ্ডা*, *ডাকচাৰী* নাইবা *গেণ্ডো* পৰিধান কৰে। ইয়াৰ লগতে *ড'মে* নামৰ শিৰস্ত্ৰাণ পৰিধান কৰে। ইয়াৰ পিছত ঢোলৰ বাজোনৰ তালে তালে নৃত্য কৰে। *কাট্টা ডোকা*, *আজিয়া*, *ডানি ডোকা* আদি নৃত্য এইকেইদিনত পৰিৱেশন কৰা হয়।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ
শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ উৎসৱ
বন মহোৎসৱ

**বন মহোৎসৱ** (, ) হৈছে ভাৰতত উদযাপিত হোৱা এসপ্তাহজোৰা বাৰ্ষিক উৎসৱ। এই উৎসৱত গছ ৰোপণ কৰা হয়। জুলাই মাহৰ প্ৰথম সপ্তাহত এই উৎসৱ পালন কৰা হয়। ১৯৫০ চনত এই উৎসৱটি কানায়ালাল মানেকলাল মুঞ্চীয়ে আৰম্ভ কৰিছিল। দিল্লীৰ ৰাজঘাটত এজোপা গছ ৰোপণ কৰি তেওঁ এই মহোৎসৱৰ শুভাৰম্ভ কৰিছিল। সেইসময়ৰ কৃষি আৰু খাদ্যৰ তেওঁ কেন্দ্ৰীয় মন্ত্ৰী আছিল। ২০২০ চনত এই উৎসৱটি ১ তাৰিখৰ পৰা ৭ তাৰিখলৈকে পালন কৰা হয়।

## উদ্দেশ্য
ভাৰতীয়সকলক বৃক্ষৰোপণৰ প্ৰতি উৎসাহিত কৰায়েই এই মহোৎসৱৰ অন্যতম লক্ষ্য। উদ্যোক্তাসকলে দেশত সেইজ-অঞ্চলৰ পৰিসৰ বৃদ্ধি কৰিবলৈ বিচাৰে। কাৰণ বৃক্ষৰ দ্বাৰা বিকল্প শক্তি পোৱা যায়। খাদ্যৰ সমল বৃদ্ধি, পশুৰ বাবে আশ্ৰয় আৰু খাদ্য যোগান, খৰাং হ্ৰাস আৰু ভূমিস্খলন ৰোধ কৰাতো বৃক্ষৰোপণৰ ভূমিকা আছে। জুলাই মাহৰ প্ৰথম সপ্তাহটো গছ ৰোপণ কৰাৰ উপযুক্ত সময়। কিয়নো ভাতৰ অধিকাংশ ঠাইতেই মৌচুমী বায়ু ব'বলৈ ধৰে।

## উদ্‌যাপন
সাধাৰণতে ঘৰ, আৱাসগৃহ, কাৰ্যালয়, বিদ্যালয় আৰু মহাবিদ্যালয়ত বৃক্ষ ৰোপণ কৰি এই উৎসৱ পালন কৰা হয়। সমান্তৰালভাৱে বিভিন্ন পৰ্যায়ত কিছুমান প্ৰচাৰকাৰ্যও চলোৱা হয়। কিছুমান সংগঠন আৰু স্বেচ্ছাসেৱকে বিনামূলীয়াকৈ বৃক্ষ বিতৰণ কৰে।

## তথ্যউৎস

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ
জীৱিতপুত্ৰিকা

**জীৱিতপুত্ৰিকা** (, **জীতিয়া** বুলিও কোৱা হয়) হৈছে হিন্দুসকলৰ এটি তিনিদিনীয়া উৎসৱ। আহিন মাহৰ কৃষ্ণ পক্ষৰ সপ্তমীৰ পৰা নৱমীলৈকে এই উৎসৱটি পালন কৰা হয়। মৈথেলী, মাগধী, ভোজপুৰীভাষী অঞ্চলত এই উৎসৱটি সাধাৰণতে পালন কৰা হয়। বিহাৰ, ঝাৰখণ্ড আৰু উত্তৰ প্ৰদেশৰ লগতে নেপালতো ইয়াক পালন কৰা দেখা যায়। এই উৎসৱত মাতৃসকলে সন্তানৰ মংগলৰ কাৰণে উপবাসত থাকে। তেওঁলোকে পানীও সেৱন নকৰে।

## আচাৰ
জীৱিতপুত্ৰিকা হৈছে তিনিদিনীয়া উৎসৱ।
* নাহাই-খাই : উৎসৱৰ প্ৰথম দিন। মাতৃয়ে স্নান কৰাৰ পাছতহে নিৰামিস খাদ্য গ্ৰহণ কৰে। এই খাদ্য ঘি আৰু গুলপীয়া নিমখেৰে প্ৰস্তুত কৰা হ'ব লাগিব।
* খুৰ-জীতিয়া নাইবা জীৱিতপুত্ৰিকা দিৱস: এইদিনা মাতৃসকলে কঠোৰ উপবাস পালন কৰে। তেওঁলোকে পানীও সেৱন নকৰে।
* পাৰানা: উৎসৱৰ তৃতীয় দিনা মাতৃসকলে উপবাস ভাঙে। দালি ভাত, মাড়ুৱা ৰুটিকে ধৰি বিভিন্ন খাদ্য প্ৰস্তুত কৰা হয়।

## জনশ্ৰুতি
জনশ্ৰুতি অনুসৰি, জীমুতৱানহান আছিল গন্ধৰ্বসকলৰ ৰজা। তেওঁ সাম্ৰাজ্য নিজৰ ভ্ৰাতৃসকলৰ হাতত অৰ্পণ কৰি বনত থকা পিতৃৰ পৰিচৰ্যা কৰিবলৈ যায়। তাতেই তেখেতে এগৰাকী মহিলাক বিষাদগ্ৰস্ত অৱস্থাত দেখা পায়। তেখেতে কয় যে, তেখেত সৰ্প-পৰিয়াল নাগবানশাকীৰ পৰিয়ালৰ সদস্য। তেখেতে পিছদিনা নিজৰ পুত্ৰ গৰুড়াক প্ৰদান কৰিব লাগিব। জীমুতৱাহনে মহিলাগৰাকীক প্ৰতিৰক্ষাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে। পৰৱৰ্তী দিনাখন তেওঁ এখন শিলৰ শয্যাত শয়ন কৰি নিজকে গৰুড়ালৈ অৰ্পণ কৰে। গৰুড় যথাসময়ত উপস্থিত হয় আৰু জীমুতৱাহনক আক্ৰমণ কৰে। জীমুতৱাহন শান্ত হৈ থাকে আৰু গৰুড়া তাকে দেখি থমকি ৰয়। গৰুড়াই তেওঁৰ পৰিচয় বিচাৰে। জীমুতৱাহনৰ মুখেৰে সমস্ত আখ্যান শুনি গৰুড় প্ৰভাৱিত হয় আৰু ভৱিষ্যতে নাগবনশাকীৰ পৰা কোনো ত্যাগ স্বীকাৰ নকৰে বুলি কথা দিয়ে। এই আখ্যানটোকে স্মৰণ কৰি মাতৃসকলে নিজৰ সন্তানৰ মংগলৰ হেতু জীৱিতপুত্ৰিকা উৎসৱ পালন কৰি আহিছে।

## তথ্যসংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ উৎসৱসমূহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ
ন্যোকুম

**ন্যোকুম** () অৰুণাচল প্ৰদেশৰ নিচি জনজাতিসকলে পালন কৰা এটা উৎসৱ। ন্যোকুম দুটা শব্দৰ সংমিশ্ৰিত ৰূপ- ন্যোক মানে ভূমি বা পৃথিৱী কুম মানে একত্ৰীকৰণ। মুখ্য দেৱী ন্যোকুমকে ধৰি বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ সকলো দেৱদেৱীকে নিৰ্দিষ্ট এক সময়ত নিৰ্দিষ্ট এখন ঠাইলৈ যেন আমন্ত্ৰণ কৰা হৈছে, এই উৎসৱত এনেকৈ ব্যাখ্যা কৰিব পাৰি। সকলোৰে সুখ, সম্প্ৰীতি আৰু সমৃদ্ধিৰ বাবে প্ৰকৃতিৰ দৈৱিক শক্তিক আহ্বান জনোৱা হয়।
## তাৎপৰ্য

ই কৃষিৰ সৈতে সম্পৰ্কিত উৎসৱ। পৰৱৰ্তী খেতিত যাতে অধিক শস্য উৎপাদন কৰিব পাৰে, দুৰ্ভিক্ষৰ পৰা যাতে হাত সাৰি থাকিব পাৰে, বান, খৰাং, পোক-পতঙ্গ আৰু জীৱ-জন্তুৱে যাতে খেতিৰ কোনো ক্ষতিসাধন কৰিব নোৱাৰে, তাৰবাবে সমৃদ্ধিৰ দেৱী ন্যোকুম আশীষ বিচৰা হয়। মানৱ প্ৰজাতি যাতে শক্তিশালী আৰু উৰ্বৰ হয়; দুৰ্ঘটনা, যুদ্ধ আৰু মহামাৰীত যাতে কাৰো অকাল মৃত্যু নহয়, তাৰবাবে দেৱীক প্ৰাৰ্থনা জনায়। 

‘উই’ (Ui) বা ‘ওৰাম ন্যোকো’(Oram Nyko) হ’ল মৃত্যুৰ পিছৰ জীৱন। লোকবিশ্বাস মতে পৃথিৱীত বহুতো দেৱ-দেৱী আৰু দৈৱীশক্তি আছে। ইয়াৰে কিছুমান শুভ শক্তি আৰু কিছুমান অশুভ। নিচিসকলে বিশ্বাস কৰে যে মানুহে তেতিয়াহে পৃথিৱীত সুখ আৰু সমৃদ্ধিৰে জীয়াই থাকিব পাৰে, যেতিয়া মানুহ, ঈশ্বৰ আৰু প্ৰকৃতিৰ মাজত সু-সমন্বয় হয়। তেওঁলোকে বিশ্বাস কৰে যে ঈশ্বৰ আৰু প্ৰকৃতি সন্তুষ্ট হ’লেহে মানুহে সুখ-সমৃ্দ্ধিৰে জীয়াই থাকিব পাৰে। দেৱ-দেৱী অসন্তুষ্ট হলে দুৰ্ভিক্ষ, বান, খৰাং, ভূমিকম্প, মহামাৰী, যুদ্ধ, দুৰ্ঘটনাজনিত মৃত্যু, বিভিন্ন অবাঞ্চিত ঘটনা আদি সংঘটিত হয়। সেয়েহে নিশিসকলে অশুভ শক্তিৰ পৰা তেওঁলোকক সুৰক্ষা দিবলৈ শুভ শক্তিটোৰ সন্তুষ্টিৰ অৰ্থে পূজা-অৰ্চনা আগবঢ়ায়। ন্যোকুম য়ুলো (Nyokum Yullow) সেই শুভ শক্তিৰ আৰাধনা।
## ৰীতি-নীতি
প্ৰাৰ্থনাস্থলী বাঁহেৰে নিৰ্মাণ কৰি লোৱা হয় আৰু ইয়াক ‘য়ুগাং’ বুলি কোৱা হয়। য়ুগাঙৰ ওচৰত গৰু, মেথোন বা ছাগলী আদি- বলি দিবলৈ অনা জন্তুটো বান্ধি থয়। য়ুগাঙৰ বাঁহৰ খুটাত প্ৰায়ে সৰু কুকুৰা ওলোমাই থোৱা দেখা যায়। ‘ন্যুভ’(Nyubh) অথবা পুৰোহিতজনে কিমান সংখ্যক আৰু কি জন্তু বলি দিয়া হব, তাক নিৰূপন কৰে। তাৰোপৰি জন্তু বলি দিয়াৰ উপৰিও গেহু বা চাউলৰ পৰা তৈয়াৰী সুৰাও ব্যৱহাৰ কৰা হয়। 

মানুহবোৰে এই সময়ত পৰম্পৰাগত পোচাক পিন্ধে। ডিঙিত পিন্ধে বিশেষ প্ৰকাৰৰ নেকলেচ। প্ৰায়ে ফিৰোজা আদি অৰ্ধ-মূল্যবান পাথৰেৰে ডিঙিত পিন্ধা অলঙ্কাৰবিধ শোভিত কৰি লয়। পুৰুষসকলে মূৰত বাহেৰে তৈয়াৰী টুপি পৰিধান কৰে। বনৰীয়া চৰাই বা জন্তু পাখি বা নোমেৰে টুপিটো অলঙ্কৃত কৰে। ধনেশ চৰাইৰ ঠোট পৰম্পৰাগত টুপিৰ জনপ্ৰিয় অলঙ্কাৰ। মহিলাসকলে ‘পাৰ-এজ’ (par ej) পৰিধান কৰে। পৰম্পৰাগত কানফুলি আৰু নেকেলেচেৰে নিজক সজায়। মূৰত থাকে বাহেৰে নিৰ্মিত শিৰস্ত্ৰাণ।
ধৰ্মীয় সকাম-নিকামখিনি কৰিবলৈ প্ৰধান পুৰোহিত ন্যুভ আহি পোৱাৰ আগতে গীত-নৃত্যৰ অনুষ্ঠান হয়। অতিথিসকলক পিঠাগুৰিৰে তৈয়াৰী জলপান আৰু পৰম্পৰাগত সুৰা ‘ওপো’ আগবঢ়ায়।  পুৰুষ আৰু মহিলাসকলে হাতেহাত ধৰি বৃত্তাকাৰে একেলগে নাচে আৰু *ন্যোকুম বো তাপা ডেবে* বুলি সমস্বৰে গায়। কেতিয়াবা কেতিয়াবা পুৰুষসকলে দা আৰু জন্তৰ ছালেৰে তৈয়াৰী লৈ যুদ্ধাভিনয় কৰে। 

## তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ
শ্ৰেণী:অৰুণাচল প্ৰদেশ
অসম চাহ উৎসৱ

**অসম চাহ উৎসৱ** বা **চাহ উৎসৱ** () হৈছে অসমৰ বিভিন্ন ঠাইত বছৰি আয়োজন কৰা এক অনুষ্ঠান। অসম চৰকাৰৰ পৰ্যটন বিভাগৰ উদ্যোগত প্ৰতি বছৰে এই উৎসৱৰ আয়োজন কৰা হয়। যোৰহাটত সৰ্বাধিক আড়ম্বৰপূৰ্ণভাৱে চাহ উৎসৱ অনুষ্ঠিত কৰা হয়। সেয়ে ইয়াক যোৰহাট চাহ মহোৎসৱ হিচাপেও জনা যায়। গুৱাহাটীত এই উৎসৱৰ স্থান হৈছে গুৱাহাটী চাহ নিলাম কেন্দ্ৰ।

## ইতিহাস
অসম চৰকাৰৰ পৰ্যটন বিভাগে ৰাজ্যখনত চাহৰ তাৎপৰ্যক উদযাপন কৰাৰ লগতে অসমলৈ অধিকসংখ্যক পৰ্যটকক আকৰ্ষিত কৰাৰ লক্ষ্যৰে অসম চাহ উৎসৱৰ আৰম্ভণি কৰে।

## আনুষ্ঠানিকতা
চাহ উৎসৱ উপলক্ষে পৰ্যটকসকলৰ বাবে চাহৰ ঐতিহ্যবাহী ঠাইসমূহ ভ্ৰমণৰ আয়োজন কৰা হয়। পৰম্পৰাগত খাদ্য আৰু সামগ্ৰীৰ মেলা উপভোগ কৰাৰ লগতে সৰ্বসাধাৰণে জিমখানা ক্লাবত আয়োজিত গ'ল্ফ খেলাতো ভাগ ল'ব পাৰে।

## তথ্য সংগ্ৰহ


শ্ৰেণী:অসমৰ উৎসৱসমূহ
সবাহ

**সবাহ** হৈছে অসমৰ লোক সকলে জনবিশ্বাস অনুসৰি পালন কৰা এক অনুষ্ঠান। সাধাৰণতে সবাহৰ সৈতে কিছুমান ধৰ্মীয় লোক বিশ্বাস জড়িত হৈ আছে।

## লোকবিশ্বাস
অসমীয়া সমাজত পালন কৰা এই সবাহ আদি উৎসৱ-পাৰ্বনেৰে থলুৱা লোক তথা জনগোষ্ঠীসমূহৰ বিবিধ ৰীতি-নীতি, ধৰ্মীয় আচাৰ-ব্যৱহাৰ আদি জড়িত আছে। খেতি-বাতিৰ মংগল কামনা, ৰোগ-ব্যাধি, অপায়-অমংগল আদিৰ পৰা পৰিত্ৰাণৰ বাবে এই বিষয় সমূহৰে জড়িত বিভিন্ন দেৱ-দেৱীৰ অৰ্চনা কৰা হয়, বসন্ত ৰোগে দেখাদিলে আই সবাহ পতা, গো-ধনৰ মংগল কামনাৰে গৰখীয়া সবাহ, খেতি পথাৰলৈ লখিমীক আহ্বান জনাই লখিমী সবাহ, খেতিৰ পূৰ্বে বৰষুণ আদি নহ'লে দেৱতাৰ দায় লগা বুলি পানীটোলা সবাহ, ল'ৰা-ছোৱালীৰ অসুখ হ'লে, বহুদিনলৈ ছোৱালী মানুহ ঋতুমতী নহ'লে বা বিবাহিত দম্পতী সন্তান সম্ভৱা নহ'লে অপেশ্বৰী সবাহ, গৰু পোৱালিৰ গাত খেতৰ লাগিলে সবাহ আদি পতা হয়। এই সমূহৰ সৈতে অসমীয়া লোক-সাহিত্যৰ সম্পৰ্ক আছে। এই সবাহ আদিত আৰাধ্যক পুঁজিবলৈ বিভিন্ন থলুৱা গীত-মাত গোৱা হয়।

## প্ৰকাৰ
অসমীয়া লোক সমাজত বিভিন্ন কাৰণত বিভিন্ন সবাহ পতাৰ নিয়ম আছে।

**অপেশ্বৰী সবাহ:** হৈছে অসমীয়া সমাজত লোকবিশ্বাস অনুসৰি পতা এক অনুষ্ঠান। অসমীয়া লোকসকলৰ মাজত ল'ৰা-ছোৱালী শুকাই-খীণাই গ'লে বা কোনো বেমাৰ আজাৰ হ'লে বা বয়স অনুসাৰে মাত নুফুটিলে বা ছোৱালী সন্তান পুষ্পিতা হোৱাৰ সময় উকলি গ'লে অপেশ্বৰীৰ কুদৃষ্টি পৰা বুলি জনবিশ্বাস প্ৰচলিত। ইয়াৰোপৰি কোনো দম্পতী সন্তান সম্ভৱা নহ'লে আৰু গৰ্ভৱতী মহিলাৰ সুৰক্ষাৰ বাবেও গাঁৱৰ মহিলা সকলৰ দ্বাৰা গৃহস্থৰ চোঁতালত আছুতীয়াকৈ এই সবাহ পালন কৰা হয়।

**আই সবাহ:** অসমীয়া লোকসকলে পালন কৰা এক উৎসৱ। এই সবাহ সাধাৰণতে এক লোক ৰীতি। যি বসন্ত ৰোগৰ বা আই ওলোৱাৰ সৈতে জড়িত। এই সবাহত অৰ্চনা কৰা দেৱী গৰাকী হ'ল শীতলা। লোক বিশ্বাস অনুসৰি শীতলা দেৱী অসন্তুষ্ট হ'লে ঘৰত বিভিন্ন ৰোগ-ব্যাধিয়ে দেখা দিয়ে, সেয়ে এই সবাহ অনুষ্ঠানৰে ঘৰলৈ দেৱীক আমন্ত্ৰণ জনাই নৈবেদ্য ইত্যাদিৰে সন্তুষ্ট কৰা হয়। এই আহ্বান প্ৰক্ৰিয়াৰে অসমীয়া লোক-সাহিত্যৰ বিভিন্ন গীত-মাত জড়িত হৈ আছে।

**গৰখীয়া সবাহ:** প্ৰধানকৈ উজনি অসমত প্ৰচলিত এটা অনুষ্ঠান। এই সবাহত গৰখীয়া সকলক নানাবিধ ব্যঞ্জনৰে আপ্যায়িত কৰা হয় আৰু চাউল, নিমখ, টকা, কাপোৰ ইত্যাদি দান কৰা হয়। এই সবাহৰ দ্বাৰা ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ চেষ্টা কৰা হয়।

**লখিমী সবাহ:** বাৰিষাৰ আগে আগে বৰষুণ অহাৰ সময়ত এই সবাহ পতা হয়। লোকবিশ্বাস অনুসৰি লক্ষ্মী দেৱী পথাৰৰ ধান দাই খেতিয়কে ঘৰলৈ নিয়াৰ পাছত পথাৰৰ পৰা অন্তৰ্ধান হয় আৰু কোনোৱা থিয় পৰ্বতত গৈ স্থিতি লয়গৈ। প্ৰজাৰ প্ৰতি অসন্তুষ্ট নহলে বৰ্ষাঋতুৰ লগে লগে লক্ষ্মী দেৱী বৰষুণ হৈ আকৌ পথাৰলৈ নামি আহে। খেতিৰ ভৰপক দিয়াৰ আগতেই জেঠ-আহাৰ মাহত লখিমীক আদৰিবলৈ গাঁৱৰ জীয়াৰী-বোৱাৰীয়ে নাম গাই পানী তুলিবলৈ যায়।

**পানীতোলা সবাহ:** খেতিয়কৰ খেতি পথাৰত যেতিয়া খৰাং হৈ খেতি পথাৰত চিৰাল ফাট দিয়ে তেতিয়া কোনো কোনো সম্প্ৰদায়ৰ মাজত(বিশেষকৈ চুতীয়া সম্প্ৰদায়ৰ মাজত) খেতিৰ বাবে বৰষুণ কামনা কৰি বৰুণ দেৱতাক আহ্বান জনাই জেঠমাহত তিনিদিন ধৰি এই সবাহ পতা হয়।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ উৎসৱসমূহ
কাৰ্ত্তিক পূৰ্ণিমা

**কাৰ্ত্তিক পূৰ্ণিমা** () হ'ল হিন্দু, শিখ আৰু জৈন ধৰ্মৰ এটি সাংস্কৃতিক উৎসৱ, যিটো পূৰ্ণিমা বা কাতিৰ পোন্ধৰতম চান্দ্ৰ দিনত (নৱেম্বৰ-ডিচেম্বৰ) অনুষ্ঠিত হয়। এই উৎসৱক ত্ৰিপুৰী পূৰ্ণিমা বা ত্ৰিপুৰাৰী পূৰ্ণিমা বুলিও কোৱা হয়। ইয়াক কেতিয়াবা দেৱতাৰ পোহৰৰ উৎসৱ দেৱ-দীৱালী বা দেৱ-দীপাৱলী বুলিও কোৱা হয়। দক্ষিণ ভাৰত আৰু শ্ৰীলংকাত অন্য দিনত অনুষ্ঠিত *কাৰ্ত্তিকা দীপম* হ'ল এটি এই ধৰণৰ অনুষ্ঠান।

## হিন্দুধৰ্মত ইয়াৰ গুৰুত্ব
ত্ৰিপুৰী পূৰ্ণিমা বা ত্ৰিপুৰাৰী পূৰ্ণিমাৰ নামটো ত্ৰিপুৰাৰীৰপৰা আহিছে, যি ত্ৰিপুৰাসুৰ অসুৰৰ শত্ৰু। ত্ৰিপুৰাৰী ভগবান শিৱৰ এক অৱতাৰ। শিৱই ত্ৰিপুৰান্তক ৰূপ ধৰি ত্ৰিপুৰাসুৰ অসুৰৰ বধ কৰিছিল। ত্ৰিপুৰাসুৰে দেৱতা সকলক হৰুৱাই স্বৰ্গ বিজয় কৰি অন্তৰীক্ষত তিনিখন নগৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল, যাক ত্ৰিপুৰা বুলি কোৱা হৈছিল। শিৱৰ সহায়ত দেৱতাসকলে ত্ৰিপুৰাসুৰক বধ কৰি নগৰ তিনিখন নষ্ট কৰে আৰু এই দিনটোক পোহৰৰ উৎসৱ বুলি ঘোষনা কৰে। এই দিনটোকে দেৱ-দিৱালী বুলি কয়; অৰ্থাৎ দেৱতা সকলৰ দীৱালী। পোহৰৰ উৎসৱ দীৱালী হিন্দুসকলৰ উৎসৱ।

কাৰ্ত্তিক পূৰ্ণিমাত ভগবান বিষ্ণুৰ মৎস্য অৱতাৰৰ মৎস্যৰো জন্মদিন। এইটো বৃন্দাৰো জন্মদিন, যাক তুলসী ৰূপত পূজা কৰা হয়। কাৰ্ত্তিক হ'ল যুদ্ধৰ দেৱতা আৰু শিৱৰ পুত্ৰ। কাৰ্ত্তিক পূৰ্ণিমাৰ দিনটোতে কৃষ্ণ আৰু ৰাধাই ৰাস নৃত্য কৰিছিল আৰু এই দিনটোতে কৃষ্ণই ৰাধাৰ পূজা কৰিছিল বুলি জনবিশ্বাস আছে।

যেতিয়া দিনটো কৃত্তিকা নক্ষত্ৰত পৰে তেতিয়া এই উৎসৱৰ মহত্ত্ব আৰু বাঢ়ে আৰু ইয়াক মহা কাৰ্ত্তিকা বোলা হয়।

## হিন্দু বিধি
প্ৰবোধিনী একাদশীৰ সৈতে কাৰ্ত্তিক পূৰ্ণিমাৰ নিকট সম্পৰ্ক আছে, ইয়াক সেই চাৰিমাহৰ অন্ত বুলি ধৰা হয় যি চাৰিমাহ সময় বিষ্ণু নিদ্ৰামগ্ন হৈ থাকে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। প্ৰবোধিনী একাদশী হৈছে বিষ্ণু দেৱতাৰ জাগৰণৰ প্ৰতীক। এই দিনটোতে চাৰিমহীয়া তপস্যা শেষ হয় বুলি ভবা হৈছে। প্ৰবোধিনী একাদশীত আৰম্ভ হোৱা মেলাবোৰ কাৰ্ত্তিক পূৰ্ণিমাৰ দিনা শেষ হয়। কাৰ্ত্তিক পূৰ্ণিমা হৈছে এই মেলাবোৰৰ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ দিন। কাৰ্ত্তিক পূৰ্ণিমাৰ দিনা শেষ হোৱা পন্ধৰপুৰ আৰু পুষ্কৰ মেলাত প্ৰবোধিনী একাদশী উৎসৱ পালন কৰা হয়। কাৰ্ত্তিক পূৰ্ণিমা হ'ল প্ৰবোধিনী একাদশীৰপৰা পালন কৰা তুলসী বিবাহৰো অন্তিম দিন।

এই দিনটোতে বিষ্ণুও বালিৰ গৃহৰপৰা নিজ গৃহলৈ ঘূৰি আহে বুলি জনবিশ্বাস। সেয়ে এই দিনটোক দেৱ-দিৱালী বুলি মনা হয়।

thumb|upright|পুষ্কৰ মেলা, ২০০৬
ৰাজস্থানৰ পুষ্কৰত অনুষ্ঠিত পুষ্কৰ মেলাত ব্ৰহ্মাক পূজন কৰা হয় আৰু মোক্ষ প্ৰাপ্তিৰ বাবে পুস্কৰ হ্ৰদত ভক্তসকলে কাৰ্ত্তিক পূৰ্ণিমাৰ দিনা আনুষ্ঠানিক স্নান সম্পন্ন কৰে। এই মেলাত প্ৰায় দুই লাখ ভক্ত আৰু পঁচিশ হাজাৰ উঁটৰ সমাগম ঘটে। পুষ্কৰ মেলা এচিয়াৰ সৰ্ব্ববৃহৎ উঁট মেলা।

কাৰ্ত্তিক পূৰ্ণিমা হৈছে বাৰানসীত গংগা-স্নানৰ বাবে আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় দিন।

ত্ৰিপুৰী পূৰ্ণিমা শিৱলৈ উচৰ্গিত উৎসৱসমূহৰ অন্তৰ্গত এটি ধৰ্মীয় উৎসৱ। ই মহা শিৱৰাত্ৰিৰ ঠিক পিছতে।

### জৈন ধৰ্মত
upright|thumb|পালিতানা জৈন মন্দিৰ
কাৰ্ত্তিক পূৰ্ণিমা জৈন সকলৰ বাবে এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ ধৰ্মীয় দিন। পালিতানা জৈন তীৰ্থস্থানলৈ গৈ তেওঁলোকে এই দিনটো পালন কৰে।

### শিখ ধৰ্মত
নানকশাহী কেলেণ্ডাৰ অনুসৰি গুৰু নানকৰ জন্ম ১ ব'হাগ, ১৪ এপ্ৰিলত হৈছে। এইটো এটা পূৰ্ণিমাৰ ৰাতি আছিল।নানকপন্থী হিন্দু আৰু তেওঁৰ অনুৰাগীসকলে এই দিনটো বিক্ৰম কেলেণ্ডাৰ অনুযায়ী কাৰ্ত্তিক পূৰ্ণিমাত পালন কৰে। গুৰু নানক জয়ন্তী গুৰুপৰ্ব বা প্ৰকাশ পৰ্ব ৰূপে কাৰ্ত্তিক পূৰ্ণিমাত পালন কৰা হয়।

## তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ উৎসৱসমূহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ
কৰ্ণাটক ৰাজোৎসৱ

**কৰ্ণাটক ৰাজোৎসৱ** বা **কন্নড়া ৰাজোৎসৱা** (; ) প্ৰতি বছৰে ১ নৱেম্বৰত পালন কৰা হয়। ইয়াক কৰ্ণাটক গঠন দিৱস বা কৰ্ণাটক দিৱস বুলিও কোৱা হয়। ১৯৫৬ চনৰ এই দিনটোতে দক্ষিণ ভাৰতৰ সকলো কন্নড় ভাষা কথিত অঞ্চলসমূথ একত্ৰিত কৰি কৰ্ণাটক ৰাজ্য গঠন কৰা হৈছিল।

ৰাজোৎসৱৰ দিনটো কৰ্ণাটক ৰাজ্যত চৰকাৰী ছুটি হিচাপে তালিকাভুক্ত কৰা হয় আৰু বিশ্বৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত কন্নড় ভাষীসকলে ইয়াক পালন কৰে। এই দিনটোত কৰ্ণাটক চৰকাৰে ৰাজোৎসৱ বঁটা ঘোষণা আৰু উপস্থাপন কৰে, লগতে ৰাজহুৱা মহোৎসৱ, শোভাযাত্ৰা, কন্নড়া ভাষাৰ কিতাপ উন্নোচন আৰু সংগীতানুষ্ঠানৰে সৈতে ৰাজ্যৰ মুখ্যমন্ত্ৰী আৰু ৰাজ্যপালৰ অভিভাষণেৰে কৰ্ণাটকৰ আনুষ্ঠানিক পতাকা উত্তোলন কৰা হয়।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:দিৱসসমূহ
শ্ৰেণী:কৰ্ণাটক
ছাপন্ন ভোগ

**ছাপন্ন ভোগ** হৈছে ৫৬ বিধ ব্যঞ্জনৰ এক সংহতি। সাধাৰণতে বিভিন্ন উৎসৱ উদযাপনৰ সময়ত আৰাধ্যক এই ভোগ অৰ্পণ কৰা হয়। কাতি মাহৰ পূৰ্ণিমা তিথিত বিশেষকৈ এই ভোগ দিয়াৰ নিয়ম ভাৰতীয় সমাজত প্ৰচলিত আছে। কৃষ্ণ জন্মাষ্টমীৰ সময়ত হিন্দু লোক সকলে ৫৬ ভোগ গোটাই।
## উপকৰণ

# ৰসগোল্লা 
# চন্দ্ৰকলা
# ৰবড়ী  
# ছুলি
# দৈ
# ভাত
# দালি
# চাটনি
# তৰকাৰী
# শাকৰ জোল
# পুৰি
# তিতা খাদ্য
# মূৰব্বা
# মিঠা খাদ্য
# খিচিৰি
# কটু খাদ্য
# টেঙা খাদ্য
# মালপোৱা
# জেলেপী
# পাপৰ
# চিৰা 
# মোহনথাল
# খুৰ্মা
# ঘেঁহুৰ ডালিয়া
# ক্ষীৰ 
# ঘি
# মাখন
# ক্ৰীম
# শাক
# মৌ
# আচাৰ
# ফল
# লাড়ু
# লচি
# পান
# চুফাৰী
# ইলাচি
# চফ
# অশ্বগন্ধা 
# চক্কৰপাৰা
# ঘেৱৰ
# টিক্কিচ
# মগু দাই  
# লংপুৰী
# বেঙেনাৰ ব্যঞ্জন
# দধিৰুপ  
# লাওৰ ব্যঞ্জন
# বাদাম মিশ্ৰিত গাখীৰ
# ছিলা
# মঠৰী
# পকৰি  
# খজৰা
# কেশৰ,
# কোণিকা
# কাঠ বাদাম
# পিষ্টা

## বৈজ্ঞানিক দৃষ্টিভংগী
ৰস ছয় প্ৰকাৰৰ- 
# তিতা, 
# কেঁহা, 
# টেঙা, 
# মিঠা, 
# লুণীয়া, 
# জলা 
এই ছয় প্ৰকাৰৰ ৰসেৰে ৰান্ধনীয়ে কিমান প্ৰকাৰৰ ব্যঞ্জন বনাব পাৰিব-

6C1+6C2 + 6C3 + 6C4 + 6C5 + 6C6 = 63  

এতিয়া এবিধ এবিধ ৰসেৰে অৰ্থাৎ 6C1
ৰ দ্বাৰা কোনো ব্যঞ্জন তৈয়াৰ নহয়। একেদৰে ছয় প্ৰকাৰৰ ৰস মিলিও অৰ্থাৎ 6C6
ৰেও একো ব্যঞ্জন নহয়। 

6C1 = 6 আৰু
6C6 = 1

63 - (6+1) = 63 -7 = 56

সেয়ে ৫৬ ভোগৰ অৰ্থ হৈছে সেই সকলো খাদ্য যি সমূহ আমি ভগৱানক অৰ্পণ কৰো। 
## তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:উৎসৱ
চাপচাৰ কুট

**চাপচাৰ কুট** মিজোৰামৰ মিজো জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলৰ কৃষিভিত্তিক উৎসৱ। ঝুম খেতিৰ বাবে হাবি কাটি জুই লগাই মুকলি কৰাৰ পাছত মাৰ্চ মাহত "চাপচাৰ কুট" উৎসৱ উদযাপন কৰা হয়। এই উৎসৱৰ উপলক্ষে মিজো যুৱক যুৱতীয়ে চেৰাউ নৃত্য নাচে। ই অসমীয়া ৰঙালী বিহুৰ সমতুল্য বসন্ত উৎসৱ।

## ইতিহাস
চপচাৰ কুট ১৪৫০-১৭০০ খ্ৰীষ্টাব্দত চুইপুই নামৰ এখন গাঁৱত আৰম্ভ হোৱা বুলি অনুমান কৰা হৈছে। সম্ভৱতঃ যেতিয়া চিকাৰীসকলে চিকাৰ নাপাই খালী হাতেৰে গাঁৱলৈ উভতি আহি হতাশাত ভুগিছিল, তেতিয়া গাঁৱৰ মুখিয়ালসকলে চাউলৰ মদ আৰু মাংসৰ সৈতে অপ্ৰত্যাশিত উৎসৱৰ প্ৰস্তাৱ দিছিল। তেতিয়াৰে পৰা চুইপুই গাঁৱৰ লোকসকলে প্ৰতি বছৰে এই উৎসৱ উদযাপন কৰিছিল। লাহে লাহে এই উৎসৱ আন গাঁৱলৈ বিয়পি পৰিছিল। চপচাৰ কুট ১৯৬২ চনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে আইজলত বৃহৎ পৰিসৰত উদযাপন কৰা হৈছিল। কিন্তু ই মিজোৰামত বৰ্তমান প্ৰচলিত খ্ৰীষ্টান ধৰ্মৰ পৰিপন্থী হিচাপে বিতৰ্কৰ সন্মুখীন হৈছিল। ১৯৭৩ চনত পুনৰাই পাৰম্পৰিক ৰীতি-নীতি আৰু চেৰাউ নৃত্যৰে চাপচাৰ কুট পালন কৰা হৈছিল। আনকি ইয়াৰ সমালোচনা কৰা গীৰ্জাসমূহে ইয়াৰ সমালোচনা বন্ধ কৰিছিল। তেওঁলোকে অনুভৱ কৰিছিল যে পাৰম্পৰিক সংস্কৃতি নাইকিয়া হোৱাৰ উপক্ৰম হৈছে। বৰ্তমান চাপচাৰ কুট প্ৰতি বছৰে মাৰ্চ মাহত উলহ-মালহেৰে অনুষ্ঠিত কৰা হয়। মানুহৰ মাজত বন্ধুত্বভাৱ জাগৰিত কৰিবলৈ তেওঁলোকে নৃত্য-গীত গাই, ভোজৰ আয়োজন কৰি তেওঁলোকৰ প্ৰিয় উৎসৱ উদযাপন কৰে।

চাপচাৰ কুট হৈছে বাৰ্ষিক কৃষিচক্ৰৰ তিনিটা বিভিন্ন পৰ্যায় চিহ্নিত কৰিবলৈ উদযাপন কৰা মিজোসকলৰ তিনিটা বাৰ্ষিক উৎসৱৰ এটা। আন দুটা হৈছে মিম কুট আৰু পাৱল কুট। এই তিনি উৎসৱ যোৱা শতিকাত পুনৰুজ্জীৱিত কৰা হৈছিল।

## উদযাপন

জনশ্ৰুতি মতে চাপচাৰ কুট ম্যানমাৰ-মিজোৰাম সীমান্তৰ চেইপুই গাৱঁত উদযাপন কৰা হৈছিল। এই অঞ্চলত মিজো আৰু তেওঁলোকৰ সম্বন্ধীয় জনজাতীয় লোকসকল বাস কৰে। বছৰৰ আৰম্ভণিতে ঝুম খেতিৰ বাবে পাহাৰৰ ঢালত বন পৰিষ্কাৰৰ সময়ত তেওঁলোক ক্ষতিৰ পৰা ৰক্ষা কৰাৰ বাবে দেৱতাসকলক ধন্যবাদ জনাবলৈ চপচাৰ কুট উদযাপন কৰা হৈছিল। প্ৰথমে এই উৎসৱত যথেষ্ট সুৰাপান আৰু ভোজৰ সৈতে পালন কৰা হৈছিল। উৎসৱৰ প্ৰথম নিশা যুৱতী আৰু মহিলাসকলে গোটেই নিশা নাচে। মহিলাসকলে ভাকিৰীয়া পিন্ধি পোছাক পিন্ধি নৃত্যত যোগদান কৰে। এই উৎসৱ চাই নৃত্যৰ উৎস।

বৰ্তমান সময়ত ফেব্ৰুৱাৰীৰ শেষৰ ফালে বা মাৰ্চৰ আৰম্ভণিভাগত এই উৎসৱ পালন কৰা হয়। এই সময়ত ঝুমৰ বাবে হাবি জংঘল কাটি গছ আৰু বাঁহবোৰ শুকাবলৈ দিয়া হয় আৰু স্থানান্তৰিত খেতিয়কসকলৰ আনন্দ উপভোগ কৰাৰ বাবে যথেষ্ট সময় থাকে।

চাপচাৰ কুটৰ সময়ত কৰা মুখ্য কাৰ্যকলাপবোৰ হৈছে:
* চাৱনঘানাৱাহ - সিজোৱা কণী পৰস্পৰিকৰ মুখত ভৰোৱা প্ৰাক খ্ৰীষ্টান প্ৰথা
* নৃত্য - চেৰাউ নৃত্য ইয়াৰ মুখ্য নৃত্য যদিও এই মহোৎসৱত পৰিৱেশন কৰা অন্যান্য নৃত্য হৈছে খুলম, চেইহলাম, চাই আৰু চাৰ্লামকাই
* কলা, শিল্প আৰু ফটো প্ৰদৰ্শনী
*চাপচাৰ কুট দৌৰ
* মিজো পাৰম্পৰিক ক্ৰীড়া আৰু সাজ-সজ্জা
* কৰ্মস্থানত পাৰম্পৰিক পোছাক পিন্ধা
* পাৰম্পৰিক জাতীয় খাদ্যৰ বিপনি

## তথ্যউৎস

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ
শ্ৰেণী:মিজোৰাম
লুই ঙাই নি

**লুই ঙাই নি** () হৈছে ভাৰতৰ মণিপুৰৰ নগা জনগোষ্ঠীসমূহৰ দ্বাৰা উদযাপন কৰা বীজ-বোৱাৰ উৎসৱ। এই উৎসৱৰ দ্বাৰা বীজ বোৱাৰ ঋতুৰ আৰম্ভণি হয় আৰু নগাসকলৰ বাবে বছৰটো আৰম্ভ হয়। এই উৎসৱটো ১৯৮৮ চনৰ পৰা মণিপুৰত ৰাজ্যিক ছুটিৰ দিন ৰূপে ঘোষণা কৰা হয়।

"লুই ঙাই নি" শব্দটো তিনিটা পৃথক নগা ভাষাৰ পৰা লোৱা হৈছে। "লুই" আহিছে টাংখুল নগা ভাষাৰ "লুইৰাফানিট"ৰ পৰা, যাৰ অৰ্থ বীজ বোৱা উৎসৱ; "ঙাই" মানে ৰংমেই নগা ভাষাত উৎসৱ; আৰু "নি" হৈছে বীজ বোৱা উৎসৱৰ বাবে এটা মাও নগা ভাষাৰ শব্দ।

বসন্ত ঋতুৰ আৰম্ভণিতে প্ৰতি বছৰে ১৪-১৫ ফেব্ৰুৱাৰীত এই উৎসৱ উদযাপন কৰা হয়। এই উৎসৱ হৈছে শস্যৰ দেৱতাসকলক সন্মান আৰু আনন্দিত কৰাৰ আৰু মানুহৰ কল্যাণৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰাৰ এক বিশেষ অনুষ্ঠান। উৎসৱৰ সময়ত মণিপুৰৰ বিভিন্ন নগা জনগোষ্ঠীৰ লোকসকল কোনো এক নিৰ্ধাৰিত স্থানত একত্ৰিত হয় আৰু তেওঁলোকৰ সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য প্ৰদৰ্শন কৰে।  পাৰম্পৰিক লোকনৃত্য, গান, পাৰম্পৰিক সাজ-পোছাকৰ প্ৰদৰ্শন, ঢোল বাদন আদিকে ধৰি বিভিন্ন সাংস্কৃতিক কাৰ্যকলাপ প্ৰদৰ্শন কৰা হয়। লুই ঙাই নি মণিপুৰৰ সকলো নগা বসতীপূৰ্ণ অঞ্চলত উদযাপন কৰা হয় যদিও মুল উদযাপন উখৰুল, তামেংলং, সেনাপতি আৰু চান্দেল জিলাৰ সদৰত পাল পাতি আয়োজন কৰা হয়। মণিপুৰৰ নগা জনগোষ্ঠীসকলৰ উপৰিও নাগালেণ্ড, অসম আৰু অৰুণাচল প্ৰদেশৰ অন্যান্য নগা জনগোষ্ঠীসমূহক বিশেষ অতিথি ৰূপে আমন্ত্ৰণ কৰাও হয়। ই হৈছে হৰ্ণবিল উৎসৱৰ পিছতে দ্বিতীয় বৃহৎ আন্তঃ নগা জনগোষ্ঠীৰ মহোৎসৱ।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ
শ্ৰেণী:মণিপুৰ
সাবিত্ৰী ব্ৰত

**সাবিত্ৰী ব্ৰত** বা **সাবিত্ৰী আমাৱস্যা** হৈছে জেঠ মাহৰ আমাৱস্যা তিথিত ভাৰতীয় হিন্দু বিবাহিত মহিলাৰ এক উপাবাসৰ দিন। ভাৰতৰ উৰিষ্যা, বিহাৰ, উত্তৰ প্ৰদেশ আৰু নেপালত এই ব্ৰত পালন কৰা হয়। উৰিষ্যা পশ্চিম অংশত ইয়াক সাবিত্ৰী উৱানাচ বুলি কোৱা হয়

বিবাহিত সধবা মহিলাই এই ব্ৰত ৰাখি তেওঁলোকৰ স্বামীৰ দীৰ্ঘ আয়ুস কামনাৰে প্ৰাৰ্থনা কৰে। এই ব্ৰত সাবিত্ৰী দেৱীৰ নামত উৎসৰ্গিত যিয়ে তেওঁৰ স্বামী সত্যৱানৰ জীৱন ভিক্ষা বিচাৰি তেওঁক মৃত্যু হোৱাৰ পৰা ৰক্ষা কৰিছিল।

এই একেই উৎসৱটি ভাত পূৰ্ণিমা হিচাপে জেঠ মাহৰ পূৰ্ণিমা তিথিত ভাৰতৰ অন্যান্য প্ৰান্তত যেনে মহাৰাষ্ট্ৰ, গোৱা, গুজৰাট, কৰ্ণাটক আদিত পালন কৰা হয়।

## উৎসৱৰে জড়িত বিশ্বাস
মাদ্ৰা দেশৰ ৰজা অশ্বপতিৰ সুন্দৰী কন্যা সাবিত্ৰীৰ নামেৰে এই ব্ৰতটোৰ নামকৰণ কৰা হৈছিল। তেওঁ সত্যৱানক জীৱন সংগী হিচাপে নিৰ্বাচন কৰে, সেই সময়ত কোঁৱৰ সত্যৱান তেওঁৰ অন্ধ পিতৃ ধূম্যাতসেনৰ সৈতে অৰণ্যত বাস কৰা বাবে সাবিত্ৰীয়েও ৰাজ প্ৰসাদ ত্যাগ কৰি অৰণ্যত স্বামী আৰু শহুৰেকৰ সৈতে বাস কৰিছিল। এগৰাকী অনুগত পত্নী আৰু বোৱাৰী হিচাপে তেওঁ তেওঁলোকৰ যত্ন ল'বলৈ যথেষ্ট কষ্ট কৰিছিল। এদিন জংঘলত কাঠ কাটি থাকোঁতে সত্যৱানৰ মুৰ আচন্দ্ৰাই কৰাত তেওঁ কাটি থকা গছৰ পৰা খহি পৰে। সেই সময়তে তেওঁৰ আত্মাক দেহৰ পৰা আঁতৰাই নিবলৈ যম ৰজা আহি ঘটনাস্থলীত উপস্থিত হয়। শোকাকূল সাবিত্ৰীয়ে যমৰাজক স্বামীৰ পৰা পৃথক নকৰিবলৈ প্ৰাৰ্থনা কৰে আৰু কয় যে যদি তেওঁ সত্যভানৰ আত্মা লৈ যায় তেন্তে সাবিত্ৰীয়েও তেওঁৰ জীৱন ত্যাগ কৰিব। সাবিত্ৰীয়ে স্বামীৰ জীৱন ভিক্ষা বিচাৰি কৰা প্ৰাৰ্থনাত যমৰাজ সন্তুষ্ট হৈ সত্যৱানক তেওঁৰ জীৱন ঘূৰাই দিয়ে। ইয়াৰ পিছতেই সত্যৱানে তেওঁৰ হেৰুওৱা ৰাজ্যও পুনৰ লাভ কৰে।

## নিয়ম
সকলো হিন্দু মহিলাই সাবিত্ৰীক দেৱী হিচাপে পূজা আৰু আৰাধনা কৰি এই উৎসৱ পালন কৰে। ৰাতিপুৱা মহিলাসকলে স্নান কৰি নিজকে সূচি কৰে, নতুন কাপোৰ আৰু খাৰু পিন্ধে, আৰু তেওঁলোকৰ কপালত সেন্দূৰ লয়। দেৱীক ন প্ৰকাৰৰ ফল আৰু ন প্ৰকাৰৰ ফুল আগবঢ়োৱা হয়। ভিজোৱা মাহ, চাউল, আম, কঠাল, প্লাম, কেণ্ডু, কল আৰু আন কেইবাটাও ফল ভোগ হিচাপে আগবঢ়োৱা হয় আৰু 'সাবিত্ৰী ব্ৰত কথা' পাঠৰ সৈতে এই ব্ৰত পালন কৰা হয়। গোটেই দিনটো উপবাস কৰাৰ পিছত, উপবাস সম্পূৰ্ণ হয় আৰু মহিলাসকলে ভোগ গ্ৰহণ কৰে। আবেলি পৰত যেতিয়া পূজাৰ আনুষ্ঠানিকতা শেষ হয়, তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ স্বামী আৰু বৃদ্ধ লোকসকলক সেৱা কৰে।

## তথ্যসূত্ৰ

## বাহ্যিক সংযোগ
* Download 'Savitri Brata Katha' in Oriya and English from Oriyanari.com
* Festivals of Orissa 

শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ উৎসৱসমূহ
শাৰদ পূৰ্ণিমা

**শাৰদ পূৰ্ণিমা** () হৈছে হিন্দু চান্দ্ৰবৰ্ষৰ আহিন মাহৰ পূৰ্ণচন্দ্ৰ তিথিত পালন কৰা এক কৃষি উৎসৱ। এই উৎসৱক যাক কুমাৰা পূৰ্ণিমা, কোজাগীৰি পূৰ্ণিমা, নৱণ পূৰ্ণিমা, আৰু কৌমুদী পূৰ্ণিমা বুলিও কোৱা হয়। মৌচুমী ঋতুৰ সমাপ্তিৰ চিহ্ন হিচাপে এই উৎসৱ পালন কৰা হয়। এই উৎসৱৰ দিনত, শিৱ পাৰ্বতি, ৰাধাকৃষ্ণ আৰু লক্ষ্মী নাৰায়ণৰ দৰে বহুতো দিব্য যুগলক চন্দ্ৰৰ সৈতে পূজা কৰা হয় আৰু ফুল আৰু পায়স (চাউল আৰু গাখীৰেৰে নিৰ্মিত মিঠা ব্যঞ্জন) আগবঢ়োৱা হয়। মন্দিৰত থকা দেৱতাসকলক সাধাৰণতে চন্দ্ৰৰ উজ্জ্বলতা বুজাবলৈ বগা ৰঙৰ বস্ত্ৰেৰে আভূষিত কৰা হয়। বহু লোকে এই দিনটোত সম্পূৰ্ণ উপবাসে থাকি পালন কৰে।

এই দিনটো দেশৰ বিভিন্ন প্ৰান্তত পৃথকভাৱে পালন কৰা হয়। উৰিষ্যাত, এই দিনটোতে অবিবাহিত মহিলাসকলে তেওঁলোকৰ উপযুক্ত পতি (কুমাৰা) পোৱাৰ লোকবিশ্বাস মতে উপবাস পালন কৰে। এই উৎসৱৰ আৰম্ভণিতে মহিলাসকলে নাৰিকলৰ পাতেৰে নিৰ্মিত 'কুলা' নামৰ এটা কলহত ভজা ধান আৰু নাৰিকল, কল, তিঁয়হ, তামূল, পান, কুহিয়াৰ, মধুৰিআম আদি ৭ বিধ ফলৰ সৈতে আৰতি কৰি সূৰ্যোদয়ৰ লগে লগে সূৰ্য্য দেৱতাক স্বাগতম জনাই। সন্ধিয়া তেওঁলোকে 'তুলসী'ৰ সন্মুখত ফল, দধি আৰু গুৰৰ সৈতে ৰাতিপুৱাৰ ভজা চাউলৰ খাদ্য প্ৰস্তুত কৰি উপবাস ভঙ্গ কৰে। ইয়াৰ পিছত তেওঁলোকে পূৰ্ণচন্দ্ৰৰ পোহৰত খেল আৰু নৃত্য−গীত কৰে। গুজৰাটৰ বহু অংশত, চন্দ্ৰৰ পোহৰত গৰ্বা (নৃত্যৰ এটা প্ৰকাৰ) নৃত্য কৰা হয়।

কোজাগৰী পূৰ্ণিমাত কোজাগাৰী ব্ৰত পালন কৰা হয়। দিনটোৰ উপবাসৰ পিছত ৰাতি চন্দ্ৰৰ পোহৰত এই ব্ৰত পালন কৰা হয়। সমৃদ্ধিৰ হিন্দু দেৱী লক্ষ্মীক এই দিনটোত যথেষ্ট ভাৱে আৰাধনা কৰা হয় কিয়নো ইয়াক তেওঁৰ জন্মদিন বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। বৰষুণৰ দেৱতা ইন্দ্ৰৰ লগতে তেওঁৰ হাতী ঐৰাৱতকো এই দিনটোত পূজা কৰা হয়। এই শাৰদীয় পুৰ্ণিমাৰ নিশাতেই গোপীসকলৰ সৈতে ৰাধাকৃষ্ণৰ ৰাস (নৃত্যৰ ৰূপ) নৃত্যও হৈছিল বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। এই দিব্য ৰাসত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ ভগৱান শিবই গোপেশ্বৰ মহাদেৱৰ ৰূপ ধাৰণ কৰিছিল। এই নিশাৰ উজ্জ্বল বৰ্ণনা ব্ৰহ্ম পুৰানা, স্কন্দ পুৰানা, আৰু লিংগ পুৰনাতো উল্লেখ কৰা হৈছে। লগতে এই পূৰ্ণচন্দ্ৰৰ নিশা দেৱী লক্ষ্মী মানুহৰ কাৰ্য−কলাপ চাবলৈ পৃথিৱীত নামি আহে বুলিও বিশ্বাস কৰা হয়।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ উৎসৱসমূহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ
শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ উৎসৱ
নাৰিকল পূৰ্ণিমা

**নাৰিকল পূৰ্ণিমা** হৈছে মহাৰাষ্ট্ৰ ৰ বিশেষকৈ মুম্বাই আৰু কংকা তীৰৰ হিন্দু মাছমৰিয়া সমাজে পালন কৰা এক উৎসৱ। হিন্দু ভাৰতীয় বৰ্ষপঞ্জী অনুসৰি শাওন মাহৰ পূৰ্ণিমা তিথিত (ইংৰাজী মাহ জুলাই আৰু আগষ্ট)ত এই উৎসৱ উদযাপন কৰা হয়। এই উৎসৱ পালনৰ বাবে ফুল, চাউল, নাৰিকল আদি নৈবেদ্য হিচাপে উৎসৰ্গা কৰা হয়। ইয়াৰোপৰি মহিলা সকলে তেওঁলোকৰ ভায়েক বা ককায়েকৰ হাতত ৰাখী পিন্ধাই।

## উদযাপন
ইউনাইটেড নেচন ইকনমিক এণ্ড চচিয়েল কমিচন ফৰ এচিয়া এণ্ড দ্য পেচিফিক (UN-ESCAP)য়ে ঘোষণা কৰা বিশ্ব নাৰিকল দিৱস সমগ্ৰ বিশ্বত ২ ছেপ্টেম্বৰত পালন কৰা হয়। মুম্বাইত এই মহোৎসৱত পূৰ্বতে মালাবাৰ পৰ্বত আৰু কোলাবা ৰ মাজৰ সমুদ্ৰ তীৰত নাৰিকল আৰু পুষ্প সজ্জাৰে সৈতে বৃহৎ সংখ্যক লোক একত্ৰিত হৈ পালন কৰিছিল। বাৰিষাৰ শেষৰ ফালে পূৰ্ণিমা তিথিত এই উৎসৱ উদযাপন কৰা হয়। ইয়াৰ দ্বাৰা বছৰটোলৈ শান্ত সাগৰ আৰু সুৰক্ষিত সমুদ্ৰ পথৰ কামনা কৰা হয়।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ উৎসৱসমূহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ উৎসৱসমূহ
কেঁচাইখাঁতী পূজা

**কেঁচাইখাঁতী পূজা** হ'ল নানা ধৰ্মীয় নিয়ম-নীতিৰে কেঁচাইখাঁতী গোঁসানীক বলিৰ তেজ দি উপাসনা কৰা এক পৰম্পৰাগত প্ৰথা। ভাৰতীয় শক্তি ৰূপৰ মূল আধাৰ আদ্যা শক্তিয়ে হ'ল কেঁচাইখাঁতী গোসাঁনী। জাগ্ৰত গোসাঁনীয়ে কেঁচাই তেজ খায় বুলি বিশ্বাস। সেয়ে গোসাঁনীৰ সন্তোষৰ অৰ্থে পূৰ্বে নৰ বলি দিয়াৰো ৰীতি আছিল। কেঁচাইখাঁতী গোসাঁনীক তাম্ৰেশ্বৰী দেৱীও বোলা হয়।

## পূজাৰ বিধি
তিনিচুকীয়া জিলাৰ শদিয়াৰ ওচৰৰ তাম্ৰেশ্বৰী মন্দিৰ এই পূজাৰ মূল স্থান যদিও অসমৰ আন আন মঠ-মন্দিৰতো এই পূজাৰ প্ৰচলন আছে।আগতে নৰ বলি দি  কেঁচাইখাঁতী গোসাঁনীক পূজা - আর্চনা কৰা হৈছিল কিন্তু এই প্ৰথা আহোম স্বৰ্গদেউ গৌৰীনাথ সিংহই উঠাই দিছিল। আজিৰ তাৰিখত ম'হ,ছাগলী, হাঁহ-পাৰ আদি দেৱীলৈ উৰ্চগা কৰি বলি দিয়া হয়। গোসাঁনীৰ পূজা-অৰ্চনা কৰি ডিঙি কাটি কোনোবাটো জন্তুৰ তেজ দেৱীৰ চৰণত দিয়া হয় আৰু বলিৰ মঙহ ভক্তসকলৰ মাজত প্ৰসাদ ৰূপে বিতৰণ কৰা হয়। কেঁচাইখাঁতী প্ৰধানতঃ দেউৰী সকলৰ আৰাধ্য দেৱী।দেওধনী নৃত্য এই পূজাৰ অপৰিহাৰ্য অংগ।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ উৎসৱসমূহ
শ্ৰেণী:অসমৰ উৎসৱসমূহ