open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
মাধুৰীমা ঘৰফলীয়া

**মাধুৰীমা ঘৰফলীয়া**(, ০২ এপ্ৰিল ১৯৮৫ ) এগৰাকী অসমীয়া শিশু সাহিত্যিক। *ফচং* শীৰ্ষক গ্ৰন্থৰ বাবে তেওঁ ২০২১ চনৰ সাহিত্য অকাডেমিৰ শিশু সাহিত্য বঁটা লাভ কৰিছিল। শিৱসাগৰ জিলাৰ বকতা অঞ্চলৰ নেমুগুৰি ভকত গাঁৱত তেখেতৰ জন্ম হৈছিল। বিবাহসূত্ৰে ঘৰফলীয়া বৰ্তমান নয়ডাৰ বাসিন্দা। 
## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৮৫ চনৰ ২ এপ্ৰিল তাৰিখে শিৱসাগৰ জিলাৰ বকতা অঞ্চলৰ নেমুগুৰি ভকত গাঁৱত মাধুৰীমা ঘৰফলীয়াৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ পিতৃ বলিন ঘৰফলীয়া আৰু মাতৃ ৰুণুমী ঘৰফলীয়া। তেখেতৰ ভগ্নী মামু ঘৰফলীয়া গগৈ আৰু ভাতৃ নিতুল ঘৰফলীয়া। তেখেতে বকতা ভকত গাঁও প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত আনুষ্ঠানিক শিক্ষাৰ পাতনি মেলে। পিছত বকতা নেমুগুৰি জ্ঞানজ্যোতি বিদ্যালয়ৰ পৰা উচ্চমাধ্যমিক শিক্ষা সাং কৰি শিৱসাগৰ ছোৱালী কলেজৰ পৰা ৰাজনীতি বিজ্ঞান বিভাগত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। অনানুষ্ঠানিক শিক্ষা হিচাপে ঘৰফলীয়াই ই-কমাৰ্চ আৰু মাৰ্কেটিঙৰ ডিপ্লোমা গ্ৰহণ কৰি কেইবছৰমান মাৰ্কেটিং প্ৰতিষ্ঠানত চাকৰি কৰে। ঘৰফলীয়া প্ৰদীপ গগৈৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। স্বামীৰ কৰ্মসূত্ৰে তেওঁ বৰ্তমান নয়ডাৰ বাসিন্দা। তেওঁলোকৰ একমাত্ৰ পুত্ৰ সন্তান মেঘমন্যু গগৈ।

## সাহিত্য আৰু সন্মান
২০১১ চনৰ পৰা মাধুৰীমা ঘৰফলীয়াই সাহিত্য চৰ্চা আৰম্ভ কৰে। তেখেতে জীৱনৰ প্ৰথমটো লেখা নিজ মহাবিদ্যালয়ৰ আলোচনীৰ বাবে লিখে। পৰৱৰ্তী সময়ত ২০১১ চনৰ পৰা তেওঁ সাহিত্য চৰ্চাৰ ক্ষেত্ৰত সক্ৰিয় হয়। প্ৰান্তিক, প্ৰিয় সখী, মৌচাক, সঁফুৰা আদি আলোচনীৰ লগতে বিভিন্ন বাতৰি কাকতত তেখেতৰ গল্প, সাধুকথা আৰু অন্যান্য সাহিত্য সমূহ প্ৰকাশ হোৱাৰ উপৰিও বৰ্তমানলৈ দুখন গ্ৰন্থ *ফচং* আৰু *মায়া*ৰ লগতে এখন অনুবাদ গ্ৰন্থ *এজনী মাছৰ সপোনৰ কথা* ছপা হৈ ওলাইছে। মৌচাক আলোচনীত ধাৰাবাহিক ভাবে প্ৰকাশ হোৱা আন এখন গ্ৰন্থ হৈছে *অন্য এক পৃথিৱী*। ফচং আৰু মায়া শীৰ্ষক গ্ৰন্থ দুখন ক্ৰমে ২০১৭ আৰু ২০২১ বৰ্ষত সঞ্জীৱন প্ৰকাশন গোষ্ঠীৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত হয়। ইয়াৰে *ফচং* গ্ৰন্থ খনৰ বাবে তেখেতক ২০২১ বৰ্ষৰ সাহিত্য অকাডেমিৰ শিশু সাহিত্য বঁটা প্ৰদান কৰা হয়। এই গ্ৰন্থ খনৰ কাহিনী ভাগ তেওঁ সামাজিক মাধ্যমৰ গোট 'সাহিত্য ডট্ অৰ্গ'ত ধাৰাবাহিক ভাৱে প্ৰকাশ কৰিছিল। ফচং হৈছে চুটিগল্প সদৃশ সাধুকথাৰ সংকলন। শিশুৰ সাহিত্যৰ মৌলিক লেখাৰ উপৰি তেখেতে অনুবাদ সাহিত্যৰ ক্ষেত্ৰটো চৰ্চা অব্যাহত ৰাখিছে। তেখেতৰ আন চাৰিখন অনুবাদ গ্ৰন্থ এনবিটিৰ দ্বাৰা প্ৰকাশৰ পথত। শিশু-সাহিত্যৰ ক্ষেত্ৰত মাধুৰীমা ঘৰফলীয়াৰ গ্ৰন্থ সমূহত জীৱ-জন্তুৰ প্ৰতি থকা মৰম-চেনেহেই মুখ্য বিষয়।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:সাহিত্য অকাডেমি শিশু সাহিত্য বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
গোমচেঙৰ চোলা

**ফা-চু গোম-চেঙ** বা **গোমচেঙৰ চোলা** () হ'ল চাওফা বা আহোম স্বৰ্গদেউসকলে পৰিধান কৰা এবিধ পৰম্পৰাগত চোলা। গোমচেং হৈছে দেখাত সাপৰ নিচিনা ফুল থকা আৰু মিহি, এবিধ চীন দেশীয় পাট-কাপোৰ বা সূতা। ৰজাকে ধৰি উচ্চপদস্থ ৰাজবিষয়াসকলে মেজাংকৰি, কিংখাপ আৰু গোমচেঙৰ সূতাৰে তৈয়াৰী আৰু সোণালী সূতাৰে বুটা বছা চোলা পৰিধান কৰিছিল। এই গোমচেঙৰ চোলা কঁকাললৈকে পৰা আৰু তলফালে সামান্য বহল। আধুনিক কালৰ ইউৰোপীয় শৈলীৰ ছাৰ্টৰ দৰে এই চোলাৰ সন্মুখৰ ফালে ফলা অংশকেইটা সমান আৰু বুটাম লগোৱা নাছিল। ইয়াৰ সলনি এটা মূৰ পথালিকৈ বাঁওফালে টানি নি বাঁও কাষলতিৰ তলত লগাই ৰখাৰ ব্যৱস্থা আছিল। আহোমসকল পাটকাই পৰ্বত পাৰ হৈ অসমলৈ (সেই সময়ৰ সৌমাৰপীঠ) আহোঁতে চুকাফাই পিন্ধা চোলাত ড্ৰেগনৰ ছবি অংকিত আছিল। কালক্ৰমত এই ড্ৰেগনৰ ৰূপ সলনি হৈ আহোমসকলৰ ৰাজকীয় প্ৰতীক ড্ৰেগনসদৃশ উৰণীয়া সিংহ ঙি ঙাও খামৰ আকৃতি লাভ কৰে। সাধাৰণ লোকসকলে ঙি-ঙাও-খামক আহোমসকলৰ ঘাই দেৱতা চুম-ছেং (চুম-ফা-ৰুঙ-ছেঙ-মুং বা চোমদেও-ছেংদেও) বুলি গণ্য কৰিছিল। কালক্ৰমত অনা-আহোমসকলৰ মুখ বাগৰি চুম-ছেঙ শব্দটোৱেই গোম-ছেং বা গোমচেং হ'ল বুলিও মতবাদ আছে। আন এক মতবাদ অনুসৰি গোম অৰ্থাৎ সাপৰ দৰে পখৰা পাট সূতাৰে তৈয়াৰী হোৱাৰ বাবে এই চোলাক গোমচেঙৰ চোলা বোলা হয়। বেঙেনাআটী সত্ৰৰ যাদুঘৰত স্বৰ্গদেউ গদাধৰ সিংহৰ চোলা সংৰক্ষিত হৈ আছে। চোলাটোত সোণপানী চৰোৱা সূতাৰে ড্ৰেগনৰ ছবি গুণা কৰা আছে। 

## বিৱৰণ
২২১ খ্ৰীষ্টপূৰ্বৰ আগলৈকে আহোমৰ পূৰ্ব পুৰুষৰ বংশধৰ বুলি পৰিগণিত আৰু ছুং-কুৱ (বৰ্তমানৰ চীনদেশ) শাসন কৰা টাই সম্প্ৰদায়সমূহৰ মাজত প্ৰচলিত চিলাই কৰা পোচাক সম্পৰ্কে কনফুছিয়াছে বিৱৰণ দাঙি ধৰিছে। এই বিৱৰণ অনুসৰি অতীজৰ পৰা চোলাটোৰ নিৰ্দিষ্ট এক জোখ-মাপ আছিল। দেহৰ অংগ দেখা পোৱাকৈ ই চুটি নাছিল যদিও মাটিত চুঁচৰি যোৱাকৈ দীঘলো নাছিল। বাহিৰমুৱা হৈ থকা কাপোৰৰ টুকুৰাবোৰ লগ লগাই কাষতে চিলাই কৰি থোৱা হৈছিল। কঁকালত পৰা যোৰাটো বহলে তলত ওলমি থকা ঘেৰটোৰ আধা আছিল। চোলাটোৰ লগত হাত দুখন কাষলতিৰ তলত কিলাকুটি দুটা মুকলিমুৰীয়াকৈ লৰচৰ কৰি থাকিব পৰাকৈ যোৰা দিয়া হৈছিল। হাতৰ ওলমি থকা অংশটো উজাই নি কিলাকুটিৰ ওচৰত চিলাই কৰি থুপ খুৱাই দিয়া হৈছিল। ঘূৰণীয়া হাতখনৰ মাজেদি খ্ৰুপ্-তাং বা নমস্কাৰ কৰিবৰ বাবে হাতখন নিয়াৰিকৈ উলিয়াই ল'ব পৰাকৈ চোলাটো চিলোৱা হৈছিল। ইয়াৰ কলাৰটো আছিল ঘূৰণীয়া।

## সাহিত্যত উল্লেখ
পুৰণি বিহুগীত আৰু জনা গাভৰুৰ গীতত স্বৰ্গদেৱে পিন্ধা গোমচেঙৰ চোলাৰ বিষয়ে উল্লেখ পোৱা যায়। এই বিহুগীতৰ প্ৰসংগত উপন্যাস সম্ৰাট ৰজনীকান্ত বৰদলৈৰ 'মিৰি জীয়ৰী' নামৰ উপন্যাসত লেখকে টোকাত লিখিছে যে "অসমত গোমচেঙ্‌ নামৰ এবিধ বৰ উৎকৃষ্ট কাপোৰ আছিল।"  কছাৰী ৰজা নৰনাৰায়ণে আহোম ৰজা চুখামফালৈ অন্যান্য সামগ্ৰীৰ লগতে গোমচেঙৰ কাপোৰ উপহাৰ হিচাপে প্ৰেৰণ কৰাৰ কথা বুৰঞ্জীত উল্লেখ পোৱা যায়।

বিহুগীতত আছে যে-
স্বৰ্গদেৱ ওলালেবাটচ'ৰাৰ মুখলৈ
দুলীয়াই পাতিলে দোলা,
কাণত জিলিকিলেমকৰে কুণ্ডলে
গাত গোমচেঙৰ চোলা।

জনা গাভৰুৰ গীতত উল্লেখ আছে-
জোকাৰি পিন্ধিলেগোমচেঙৰ চোলাটি
মাজত বাখৰামি কৰা,
কঁকালত মাৰিলেজৰদৰ টঙালি
দেখিলে জিলমিল কৰা।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:বস্ত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:ৰাজকীয় পোচাক
বুঢ়া ডাঙৰীয়া

অসমত প্ৰচলিত লোকবিশ্বাসমতে **বুঢ়া ডাঙৰীয়া** () ভয় ভক্তি আৰু সন্মানবোধ জড়িত থকা এক প্ৰকাৰৰ ডাঙৰীয়া ৷ পৃথিৱীৰ প্ৰায় সকলো দেশতে বিভিন্ন ৰূপত কিছুমান অলৌকিক শক্তি আছে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়৷ অসম আদিৰে পৰা তন্ত্ৰ মন্ত্ৰৰ দেশ বুলি জনাজাত৷ তন্ত্ৰ মন্ত্ৰৰ লগতে অসমতো কিছুমান অলৌকিক শক্তি থকাৰ কথা লোকবিশ্বাসত প্ৰচলিত৷ সেই অলৌকিক শক্তিৰ কোপদৃষ্টিৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ বিভিন্ন মন্ত্ৰ পুৰণি কালৰ পৰাই প্ৰচলিত হৈ আহিছে৷ এই অলৌকিক শক্তিসমূহৰ ভিতৰত বুঢ়া ডাঙৰীয়া নামৰ এই অলৌকিক শক্তিৰ প্ৰভাৱ অসমৰ জনজীৱনত গভীৰভাৱে সোমাই আছে৷ বুঢ়া ডাঙৰীয়াক বহুতে পৌৰাণিক চৰিত্ৰ শিৱৰ সৈতে সাঙুৰিব খোজে৷ অন্যান্য অলৌকিক শক্তিৰ দৰে বুঢ়া ডাঙৰীয়াই সহজে আনৰ অপকাৰ নকৰে বুলি বিশ্বাস৷

## বুঢ়া ডাঙৰীয়াৰ বৈশিষ্ট
অন্যান্য ভূত-প্ৰেত বা অলৌকিক শক্তিবোৰৰ দৰে বুঢ়া ডাঙৰীয়া ভয়ংকৰ চেহেৰাৰ নহয়৷ প্ৰচলিত ধাৰণামতে, বুঢ়া ডাঙৰীয়া দেখাত শুৱনি এজন সুপুৰুষৰ আকৃতিৰ অলৌকিক শক্তি৷ বট, আঁহত, জৰী আদি ওখ গছত বুঢ়া ডাঙৰীয়াৰ বাস৷ বুঢ়া ডাঙৰীয়াই বগা ধুতী, কামিজ পিন্ধি গাত চেলেং চাদৰ লয় আৰু মূৰত মথুৰা পাগ মাৰি ঘোঁৰাত উঠি ফুৰে৷ বুঢ়া ডাঙৰীয়া কোনো সম্ভ্ৰান্ত, সৎ আৰু শ্ৰদ্ধেয় মৃতলোকৰ প্ৰতীক৷ অসমত প্ৰচলিত নৱ-বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ সাত্বিকতাৰ প্ৰভাৱ এই বুঢ়া ডাঙৰীয়াৰ ক্ষেত্ৰত পৰিলক্ষিত হয়৷ অন্যান্য অশৰীৰী শক্তিৰ দৰে বুঢ়া ডাঙৰীয়াই সততে আনৰ অনিষ্ট নকৰে যদিও তেওঁক অসন্মান কৰিলে ব্যক্তিগৰাকী বুঢ়া ডাঙৰীয়াৰ ৰোষত পৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়৷

## বুঢ়া ডাঙৰীয়াৰ কোপ
সততে বুঢ়া ডাঙৰীয়াই কাৰো অনিষ্ট নকৰে বুলি বিশ্বাস প্ৰচলিত থকাতো কেতিয়াবা এই শক্তিৰ ৰোষত পৰিবলগীয়া হয়৷ জনবিশ্বাসমতে, বুঢ়া ডাঙৰীয়া থকা বুলি বিশ্বাস কৰা গছ কাটিলে বা তেওঁৰ প্ৰভাৱ সম্পৰ্কে তুচ্ছ তাচ্ছিল্য কৰিলে বুঢ়া ডাঙৰীয়াৰ ৰোষত পৰে৷ সাধাৰণতে পূৰ্ণিমাৰ ৰাতি বুঢ়া ডাঙৰীয়া গছৰ পৰা নামি শুকুলা ঘোঁৰাত উঠি গাওঁ পৰিভ্ৰমণ কৰে৷ গাওঁ পৰিভ্ৰমণ কৰিলে গাঁওলৈ কোনো অপায়-অমঙ্গল নাহে৷ তেনেকৈ ঘূৰি ফুৰা অৱস্থাত কোনোৱে দেখা পালে বা তেওঁৰ যাত্ৰাপথত হেঙাৰ হ’লে আৰু বুঢ়া ডাঙৰীয়া থকা বুলি বিশ্বাস কৰা গছৰ গুৰিত মল-মূত্ৰ ত্যাগ কৰিলে, ব্যক্তিগৰাকী বুঢ়া ডাঙৰীয়াৰ কোপত পৰে৷ কোপত পৰা ব্যক্তিৰ দীৰ্ঘদিনীয়া জ্বৰ, গাৰ বিষ আদি হয়৷ তেতিয়া বুঢ়া ডাঙৰীয়াৰ কোপ পৰা বুলি বেজে নিৰ্ণয় কৰে আৰু বগা কোমোৰা বৰালি মাছ আৰু আৰৈ চাউলেৰে ৰাইজক ভোজ খুৱাবৰ দিহা দিয়ে৷

## কোপ খণ্ডনৰ বিধান
বুঢ়া ডাঙৰীয়াৰ কোপ খণ্ডন কৰিবলৈ মঙলতিয়ে মঙল চাই প্ৰকৃত দোষ ধৰা পেলালে, বুঢ়া ডাঙৰীয়াৰ নামত ভকতক চাউল একথা খুৱাবৰ বিধান দিয়ে৷ বহুতে সেই গছৰ গুৰিত বৃহস্পতিবাৰে নাম-কীৰ্তন কৰে, আৰু সদায় গছৰ গুৰি পৰিস্কাৰ কৰি ৰাখে৷ বুঢ়া ডাঙৰীয়াক সন্মান সহকাৰে মনতে তুতি-নতি কৰিলেও তেওঁ সন্তুষ্ট হয় বুলি বিশ্বাস৷

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোকবিশ্বাস
শ্ৰেণী:ভূত-প্ৰেত
খেতৰ

অসমৰ লোকবিশ্বাস অনুসৰি **খেতৰ** () একধৰণৰ ভূত বা আত্মা বা অপশক্তি। অতীজত অসম হাবি-জংগলেৰে ভৰা ঠাই আছিল৷ স্বাভাৱিকতে হাবি-জংগলেৰে ভৰা জয়াল ঠাইত নানা অলৌকিক অপশক্তিৰ কথাই পুৰণি কালত মানুহৰ মনত প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিছিল৷ বৈজ্ঞানিক চিন্তা-চৰ্চাৰ অভাৱত বেমাৰ-আজাৰকে ধৰি নানা অপায়-অমংগলৰ কাৰণৰূপে অপশক্তিবোৰক জগৰীয়া কৰা হৈছিল৷
## বুৎপত্তি
খেতৰ শব্দটো ক্ষেত্ৰ বা ক্ষেত্ৰপাল শব্দৰ পৰা অহা বুলি অনুমান কৰিব পাৰি৷ খেতৰ সচৰাচৰ মুকলি পথাৰত থাকে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়৷ অসমলৈ এই অপশক্তিৰ জনবিশ্বাস দ্ৰাবিড়ীয় মূলৰ জনগোষ্ঠীৰ প্ৰব্ৰজনৰ সৈতে অহা বুলি অনুমান কৰিব পাৰি৷ অৱশ্যে উৰিষ্যাৰ লোকৰ সৈতে থকা অসমীয়া মানুহ, ভাষা আৰু সংস্কৃতিৰ সাদৃশ্যই উৰিষ্যাৰ পৰা প্ৰব্ৰজিত হৈ অহা কোনো জনগোষ্ঠীৰ সৈতে ই অসমলৈ আহিল বুলি ভাবিবৰ থল আছে।
## খেতৰৰ শক্তি
খেতৰ মুকলি ঠাইত বা ঘৰৰ পিছফালৰ বহল বাৰীত অদৃশ্য হৈ থাকে৷ খেতৰৰ কোনো শাৰীৰীক বৰ্ণনা পাবলৈ নাই৷ ই মুকলি ঠাইত থকা সৰু ল’ৰা-ছোৱালীক কিছু সময়ৰ বাবে ধৰি বা পলুৱাই লৈ যায় আৰু কুদৃষ্টি বৰ্ষণ কৰে৷ খেতৰে ধৰা ল’ৰা-ছোৱালীৰ নানা বেমাৰ-আজাৰ হয়৷ ই গৰুৰ পোৱালিও ধৰি নিয়ে৷ খেতৰে ধৰা দামুৰীয়ে গাইজনীৰ গাখীৰ নোখোৱা হয় আৰু জলকা লাগি থাকে৷
## খেতৰে ধৰা চিনাক্তকৰণ
খেতৰে ধৰা ল’ৰা-ছোৱালী চিনাক্ত কৰিবলৈ কিছুমান লক্ষণ দেখা দিয়ে বুলি বিশ্বাস৷ যিবোৰে অনবৰতে কান্দি থাকে আৰু মাজে মাজে জিকাৰ খাই উঠে, ভয়তে ৰঙা-ক’লা পৰে আৰু গাখীৰ নোখোৱা হয় তেনে ল’ৰা-ছোৱালীক খেতৰে ধৰা বুলি কোৱা হয়৷ খেতৰে দামুৰী ধৰি লুকুৱাই থয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়৷
## খেতৰৰ অপশক্তিৰ পৰা ৰক্ষাৰ বিধান
খেতৰে নাপাবলৈ সৰু ল’ৰা-ছোৱালীক ডিঙিত কড়ি আৰু সৰু শামুকৰ মালা পিন্ধাই দিয়া হয়৷ বহুতে ৰঙা আৰু ক’লা সূতাৰ ক’চ (মন্ত্ৰপুত সূতাৰ জৰী) বান্ধি দিয়ে৷ কড়ি বা শামুকৰ খোলাৰ মালা পিন্ধোৱাৰ বিধান দিয়াৰ পৰা ই কোনো সাগৰপৰীয়া জনগোষ্ঠীৰ পৰাই অসমলৈ অহা বুলি অনুমান কৰিব পাৰি৷ গৰু পোৱালিক খেতৰৰ পৰা ৰক্ষা কৰিবলৈ নতুনকৈ পোৱালি জগা গাইৰ গাখীৰ খীৰাই বাঁহৰ চুঙাত ভৰাই জুইত পোৰা হয়৷ বহুতে মাটিৰ বাচনত কলপাত পাৰি গাখীৰখিনি দি জুইৰ ওপৰত দিয়ে৷ নতুনকৈ পোৱালি দিয়া গাইৰ গাখীৰ ডাঠ হয়৷ জুইৰ সেকত ই টান হৈ পৰে৷ ইয়াক ফেঁহু বোলে৷ ফেঁহুখিনি টুকুৰাটুকুৰকৈ কাটি ভাগ ভাগ কৰি খেতৰ থাকিব পৰা ঠাইবোৰত বাঁহৰ শলা এডালত দুইমূৰে দুটুকুৰা দি ভাৰ বান্ধি নি দি অহা হয় আৰু নতুন পোৱালীটোৰো দুই কাণত সূতাৰে ওলোমাই দিয়া হয়৷ তাৰপিছত ফেঁহুখিনি সৰু ল’ৰা-ছোৱালীৰ মাজত ভগাই দিয়া হয়৷ এনে কৰিলে দামুৰীটো খেতৰৰ অপশক্তিৰ পৰা ৰক্ষা পায় বুলি অসমৰ গ্ৰাম্য সমাজত বিশ্বাস প্ৰচলিত হৈ আহিছে৷
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোকবিশ্বাস
শ্ৰেণী:ভূত-প্ৰেত
নটী নৃত্য

অসমৰ **নটী নৃত্য** দেৱদাসী নৃত্যৰ সমপৰ্যায়ৰ এক নৃত্য৷ প্ৰাচীন অসমত দেৱদাসীক বুজাবলৈ ’দলুহাংগনা’ পদটো ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল৷ ভাৰতৰ বিভিন্ন ঠাইৰ দেৱদাসীৰ দৰে অসমত দেৱদাসীক বুজাবলৈ নটী, নৰ্ত্তকী, বেশ্যা, বাৰাংগনা আদি পদ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল
## নৃত্যৰ ভাগ
অসমৰ লোকনৃত্য সমূহক কেইবাটাও ভাগত ভাগ কৰা হয়৷ পূজা-পাতলৰ লগত জড়িত নৃত্য, উৎসৱ-পাৰ্ব্বনৰ লগত জড়িত নৃত্য, কৃষি-কৰ্মৰ লগত জড়িত নৃত্য আদি৷ তদুপৰি, অঞ্চলভেদে বা গোষ্ঠীভেদেও লোকনৃত্যসমুহক ভাগ কৰিব পাৰি৷ যেনে, জনজাতীয় লোকনৃত্য, গোৱালপৰীয়া, দৰঙী, কামৰূপী ইত্যাদি৷ অসমত এসময়ত প্ৰচলিত নটী নৃত্য পুজা-পাতলৰ লগত জড়িত নৃত্যৰ ভাগত ধৰা হয়৷ মন্দিৰৰ দেৱ-প্ৰতিমাৰ আগত এই নৃত্য পৰিৱেশন কৰি দেৱতাক তুষ্ট কৰাৰ চেষ্টা কৰা হৈছিল৷ নটী নৃত্য বৰ্তমান লোপ পাইছে৷ ইয়াৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ কাৰণো আছে৷
## নটী শব্দৰ উৎস
সংস্কৃত নট শব্দৰ পৰাই ’নটী’ শব্দটো আহিছে৷ ’নট’ শব্দৰ সমাৰ্থক ইংৰাজী শব্দ 'actor' কিন্তু ইয়াৰ অসমীয়া মূখ্য অৰ্থ নাচনিয়াৰ৷নট শব্দই পুৰুষ নাচনিয়াৰক বুজাইছিল৷ পিছলৈ ই স্ত্ৰীলিংগবাচক নটী শব্দৰ সৃষ্টি কৰে৷
## নটী আৰু দেৱদাসী
দক্ষিণ ভাৰতৰ দেৱমন্দিৰবোৰত দেৱদাসী বুলি কুমাৰী সম্প্ৰদায় এটি আছে৷ মাক-বাপেকে মনোকামনা সিদ্ধিৰ বাবে নিজৰ কুমাৰী ছোৱালী এজনী দেৱতাৰ সন্তুষ্টিৰ অৰ্থে উছৰ্গা কৰে৷ তেওঁলোকক দেৱগণিকা হিচাপে গণ্য কৰা হয়৷ তেওঁলোকে যাৰে-তাৰে লগত যৌন সম্পৰ্ক কৰিব পাৰে, কিন্তু বিয়া হ’ব নোৱাৰে৷ অসমৰ দেৱমন্দিৰবোৰতো আগৰ দিনৰ পৰাই দেৱদাসীৰ সমতুল্য নটিনী সম্প্ৰদায় এটি আছে৷ প্ৰায়বোৰ দেৱমন্দিৰৰ লগতে নাট মন্দিৰ একোটি থাকে আৰু তাত নট-নটিনীসকলে আৰতি সময়ত নাচন বাজন কৰে৷ নটী আৰু দেৱদাসীসকলৰ মূলগত পাৰ্থক্য হ’ল, নটীসকলে বিবাহলৈ মন কৰিলে নটীৰ কাম এৰি সংসাৰ কৰিব পাৰিছিল, কিন্তু দেৱদাসীসকলে ওৰে জীৱন দেৱতাৰ সন্তুষ্টিৰ অৰ্থে মন্দিৰ প্ৰাঙ্গনতে জীৱন নিয়াব লাগিছিল৷
## নৃত্যৰ বৈশিষ্ট
নটীনৃত্য অসমৰ এসময়ৰ জনপ্ৰিয় ধৰ্মানুষ্ঠান আছিল৷ এই নৃত্যত উচ্চাঙ্গ সঙ্গীত আৰু নৃত্যৰ সমাবেশ ঘটিছিল৷ হাজো, ডেৰগাঁও, নেঘেৰিটিঙ, ডুবি আদি দেৱালয়ত এই নৃত্য অপৰিহাৰ্য আছিল৷ ই শিৱপূজাৰ অন্যতম অঙ্গ৷ ডুবি দেৱালয়ত পোনপ্ৰথমে স্বৰ্গদেৱ শিৱসিংহই এই নৃত্যৰ অৱতাৰণা কৰে৷ পুৱাৰ পৰা সন্ধিয়ালৈ নটীসকলে ব্ৰতচাৰিণী হৈ থাকি দুপৰীয়া আৰু সন্ধ্যাৰ আৰতিৰ সময়ত নৃত্য পৰিৱেশন কৰিব লাগিছিল৷ নৃত্যৰ আগে আগে ডবা কোবোৱা হৈছিল৷ তৃতীয়বাৰ ডবাৰ কোব পৰাৰ লগে লগে নৃত্য আৰম্ভ কৰি প্ৰায় এঘণ্টা সময় নাচিব লাগিছিল৷ নৃত্যৰ আৰম্ভণিতে থিয় হৈ জপিয়াই নৃত্য কৰি শেষত ক্ৰমে শান্ত হৈ শেষ কৰিছিল৷ প্ৰথমে এগৰাকী, তাৰপিছত তিনিগৰাকী আৰু শেষত পাঁচগৰাকী দেৱদাসীয়ে বিগ্ৰহৰ সম্মুখত নাচিছিল৷এই নৃত্যত পুৰুষে বাদ্য সংগত কৰিছিল আৰু খোল, মৃদঙ্গ, নাগেৰা, পাতিতাল, খুতিতাল, টোকাৰী দোতাঁৰা বাঁহী আদি বাদ্য সংগত কৰিছিল৷ গীতসমূহত ব্যাস ওজাপলিৰ গীত-পদ-ৰাগৰ লগত সাদৃশ্য থকা৷ নটীনাচৰ ভংগীসমূহৰ ভিতৰত ’খট’, ’টঙাল মোচৰা’৷ ’খুদ’ আদি উল্লেখযোগ্য৷
## সাজ-পাৰ আৰু অলঙ্কাৰ
পৰিস্কাৰ পৰিচ্ছন্ন কাপোৰ পিন্ধি মুকলি ভাৱে থাকিব লাগিছিল৷ নৃত্যৰ সময়ত তিনিডোখৰ কাপোৰ আৰু চোলা পিন্ধি মূৰত ওৰণী ল’ব লাগিছিল৷ চুলিৰে খোপা বান্ধিব লাগিছিল৷ গলপতা, গলমাদলী, জোনবিৰি, সোণা মুঠিখাৰু, ভৰিখাৰু, আঙুঠি আদি পৰিধেয় অলংকাৰ আছিল৷
## নটী নৃত্য লোপ পোৱাৰ কাৰণ
প্ৰাচীন অসমত প্ৰায় প্ৰত্যেকখন দেৱালয়ত নট বা নট কলিতা নামে এক সম্প্ৰদায় আছিল আৰু তেওঁলোকৰ অকুমাৰী ছোৱালীবোৰে মন্দিৰত নৃত্য কৰিছিল যদিও বেশ্যা পৰ্যায়ত পেলোৱাত এই গোটেই সম্প্ৰদায়ৰ ওপৰতে চেকা পৰে৷ সেয়ে, চৰকাৰে কঠোৰ ব্যৱস্থা লৈ এই নটী নৃত্যৰ পৰম্পৰা সম্পূৰ্ণৰূপে উঠাই দিয়ে৷

শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
ৰীতা কোঠাৰী

**ৰীতা কোঠাৰী** (; জন্ম: ৩০ জুলাই, ১৯৬৯) এগৰাকী গুজৰাটী আৰু ইংৰাজী ভাষাৰ লেখক আৰু অনুবাদক। জন্মসূত্ৰে কোঠাৰী ভাৰতীয় গুজৰাটী। এগৰাকী সিন্ধী ৰূপে নিজা পৰিচয় আৰু স্মৃতি সংৰক্ষণৰ মানসেৰে, কোঠাৰীয়ে *ভাৰত বিভাজন আৰু মানুহৰ ওপৰত ইয়াৰ প্ৰভাৱ* বিষয়ক বহুকেইখন কিতাপ লিখিছে। তেওঁ কেইবাখনো গুজৰাটী ভাষাৰ কিতাপ ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰিছে। 

## সংক্ষিপ্ত জীৱনী
১৯৮৯ চনত, আহমেদাবাদৰ চেইণ্ট জেভিয়াৰ্চ কলেজৰ পৰা কোঠাৰীয়ে কলা শাখাত স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে আৰু তাৰ ঠিক দুবছৰৰ পাছত পুনা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা ইংৰাজী সাহিত্যত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লয়। ১৯৯৫ ত তেওঁক দৰ্শনৰ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী আৰু ২০০০ চনত , তেওঁৰ গৱেষণাপত্ৰ *দ্য এক্সপিৰিয়েঞ্চ অৱ ট্ৰেন্সলেটিং হিন্দী প্ৰ'জ এণ্ড ট্ৰেন্সলেটিং ইণ্ডিয়া :দ্য কালচাৰেল পলিটিক্স অৱ ইংলিচ*ৰ বাবে গুজৰাট বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা তেওঁক ডক্টৰেট ডিগ্ৰী প্ৰদান কৰা হয়।

কোঠাৰীয়ে সোনিপটৰ অশোকা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ইংৰাজী বিভাগত অধ্যাপনা কৰে। তেওঁ ২০০৭ চনৰ পৰা ২০১৭ চনলৈ, গান্ধীনগৰত অৱস্থিত ভাৰতীয় প্ৰযুক্তিবিদ্যা প্ৰতিষ্ঠানৰ মানৱ বিজ্ঞান আৰু সমাজ বিজ্ঞান বিভাগত কৰ্মৰত আছিল। ১৯৯২ চনৰ পৰা ২০০৭ চনলৈ তেওঁ আহমেদাবাদৰ চেইণ্ট জেভিয়াৰ্চ কলেজৰ ইংৰাজী বিভাগত ভাৰতীয় সাহিত্য আৰু অনুবাদ পঢ়াইছিল। ইয়াৰ পিছত কোঠাৰীয়ে ‘এম আই চি এ’(ইনষ্টিটিউট অৱ ষ্ট্ৰেটেজিক মাৰ্কেটিং এণ্ড কম্যুনিকেচন)ৰ সাংস্কৃতিক আৰু যোগাযোগ (কালচাৰ এণ্ড কম্যুনিকেচন) বিভাগত অধ্যাপক ৰূপে যোগদান কৰিছিল।
 
সাহিত্য, চলচ্চিত্ৰ, নৃতাত্ত্বিক আৰু সাংস্কৃতিক ইতিহাস কোঠাৰীৰ শিক্ষাদানৰ আগ্ৰহৰ অন্তৰ্গত। ভাষা, প্ৰসংগ আৰু সংস্কৃতিৰ অধ্যয়ন হ’ল তেওঁৰ ৰুচি, যি অনুবাদক এক প্ৰিজম ৰূপে গঠন কৰিছে , যাৰ মাজেদি কোঠাৰীয়ে ভাৰতীয় প্ৰেক্ষাপট চায়।

কোঠাৰী আহমেদাবাদত থাকে।

## কৰ্মজীৱন
এগৰাকী গুজৰাটী সিন্ধী ৰূপে আত্ম পৰিচয় আৰু স্মৃতি সংৰক্ষণৰ মানসেৰে, কোঠাৰীয়ে *ট্ৰেন্সলেটিং ইণ্ডিয়া :দ্য কালচাৰেল পলিটিক্স অৱ ইংলিচ* (২০০৩), *দ্য বাৰ্ডেন অৱ ৰেফিউজী: দ্য সিন্ধী হিন্দুজ্‌ অৱ গুজৰাট* (২০০৭) আৰু *মেম'ৰিজ এণ্ড মমেণ্টচ্‌* (২০১৬) আদি কেইবাখনো গ্ৰন্থ লিখিছে।

কোঠাৰীয়ে *মডাৰ্ণ গুজৰাটী পয়েট্ৰি এণ্ড ক'ৰেল আইলেণ্ড: দ্য পয়েট্ৰি অৱ নিৰঞ্জন ভগত* গ্ৰন্থখন সহ অনুবাদ কৰিছে। তেওঁ জোছেফ মেকৱানৰ গুজৰাটী উপন্যাস *অংগলিয়াট*ক *দ্য ষ্টেপচাইল্ড* নাম দি আৰু ইলা মেহতাৰ কিতাপ *ভাড়*ক *ফেন্স* (২০১৫) নামেৰে ইংৰাজীলৈ অনুবাদ কৰিছে। তেওঁ জুৰী ৱাকাবায়াচী আৰু ৰুপাৰ্ট স্নেলৰ সৈতে দুখন কিতাপ সহ সম্পাদনা কৰিছে। কোঠাৰী *স্পীচ এণ্ড চাইলেন্স: লিটাৰেৰি জাৰ্নিচ্‌ বাই গুজৰাটী ৱুমেন*ৰ সম্পাদক আৰু অনুবাদক।

তেওঁ তেওঁৰ স্বামী অভিজিৎ কোঠাৰীৰ সৈতে যুটীয়াভাৱে কে এম মুন্সিৰ পটন ত্ৰিলজী -*দ্য গ্লৰি অৱ পটন*, *দ্য লৰ্ড এণ্ড মাষ্টাৰ অৱ গুজৰাট* আৰু *কিং অৱ কিঙচ্‌* শীৰ্ষকেৰে ক্ৰমে ২০১৭, ২০১৮ আৰু ২০১৯ চনত অনুবাদ কৰি প্ৰকাশ কৰে। 

## নিৰ্বাচিত গ্ৰন্থ
# *ট্ৰেঞ্চলেটিং ইণ্ডিয়া* (৮ এপ্ৰিল, ২০১৪)
# *চাটনেফাইং ইংলিচ:দ্য ফেনোমেনন অৱ হিংলিছ* (২০১১, ৰুপাৰ্ট স্নেলৰ সৈতে যুটীয়াভাৱে)
# *দ্য বাৰ্ডেন অৱ ৰেফিউজী: দ্য সিন্ধী হিন্দুজ্‌ অৱ গুজৰাট* (১ ফেব্ৰুৱাৰী, ২০০৭)
# *ইণ্ডিয়ান লিটাৰেচাৰ ইন ইংলিচ ট্ৰেন্সলেচন দ্য ছ'চিয়েল কন্টেক্স* (৩০ ছেপ্টেম্বৰ, ১৯৯৯)
# *দ্য গ্ৰেটেষ্ট গুজৰাটী ষ্ট'ৰিজ এভাৰ ট'ল্ড* (২০২২)

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
লাৱণ্য প্ৰভা ঘোষ

**লাৱণ্য প্ৰভা ঘোষ** (; ১৮৯৭ – ২০০৩) বা **লাৱণ্য দেৱী** এগৰাকী গান্ধীবাদী নেত্ৰী তথা পশ্চিম বংগৰ, পুৰুলিয়া জিলা নিবাসী ভাৰতীয় স্বাধীনতা আন্দোলনৰ এগৰাকী বিশিষ্ট ব্যক্তি। তেওঁ প্ৰায় ১০৬ বছৰ জীয়াই আছিল আৰু জীৱনৰ শেষ সময়ছোৱাত, এক দৰিদ্ৰ-পীড়িত আশ্ৰমত জীৱন নিৰ্বাহ কৰিবলৈ তেওঁক বাধ্য কৰা হৈছিল। স্বাধীনতা সেনানী সকলক প্ৰদান কৰা পেঞ্চনৰ টকাকেইটাই আছিল তেওঁৰ একমাত্ৰ উপাৰ্জন।  ভাৰতৰ স্বাধীনতা লাভৰ আগৰ আৰু পিছৰ, তেওঁৰ সুদীৰ্ঘ জীৱনৰ এই গোটেই সময়ছোৱা তেওঁ সৰ্বসাধাৰণ মানুহৰ ন্যায়ৰ বাবে যুঁজি পাৰ কৰিছিল।

## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু স্বাধীনতাৰ যুঁজ
১৮৯৭ চনৰ ১৪ আগষ্ট তাৰিখে লাৱণ্য প্ৰভাৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ জনপ্ৰিয় নাম আছিল *মনভুম জননী*(মনভুম জিলাৰ মাতৃ)। ১৯০৮ চনত, ১১ বছৰ বয়সত লাৱণ্য প্ৰভাৰ অতুল চন্দ্ৰ ঘোষৰ সৈতে বিয়া হয়। অতুল চন্দ্ৰ ঘোষো পুৰুলিয়া জিলাৰ পৰা স্বাধীনতা যুঁজত অংশগ্ৰহণ কৰা এগৰাকী অগ্ৰণী স্বাধীনতা সেনানী আছিল। লাৱণ্য কেতিয়াও স্কুললৈ যোৱা নাছিল, বৰঞ্চ তেওঁক ঘৰতে দেউতাকে পঢ়াইছিল। তেওঁৰ দেউতাক ঋষি নৱৰুণ চন্দ্ৰও এগৰাকী স্বাধীনতা যুঁজাৰু আছিল। নৱৰুণ চন্দ্ৰই তেওঁৰ জোঁৱায়েকৰ লগ-লাগি পুৰুলিয়াৰ টেল্কালপাৰাত *শিল্পাশ্ৰম* প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। টেল্কালপাৰাত সুভাষ চন্দ্ৰ বসু, চিত্ৰৰঞ্জন দাস আদিকে ধৰি বহুজন অগ্ৰণী স্বাধীনতা যুঁজাৰু গোট খাইছিল আৰু কোনো কোনো উপলক্ষত মহাত্মা গান্ধীও শিল্পাশ্ৰমলৈ আহিছিল। লাৱণ্য প্ৰভা পুৰুলিয়াৰ প্ৰথম গৰাকী মহিলা বিধায়ক আছিল। তেওঁ ‘লোক সেৱক সংঘ’ক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল। তেওঁ *শিল্পাশ্ৰম*ৰ এগৰাকী সক্ৰিয় কৰ্মী আছিল আৰু *শিল্পাশ্ৰম* আছিল ভাৰতৰ স্বাধীনতা আন্দোলনত সক্ৰিয় ভূমিকা লোৱা মনভুম অঞ্চলৰ এটি গুৰুত্বপূৰ্ণ কেন্দ্ৰ। লাৱণ্য প্ৰভাই, তেওঁৰ স্বামীয়ে পুৰুলিয়াৰ পৰা প্ৰকাশ কৰা  সাপ্তাহিক বাৰ্তালোচনী *মুক্তি*ত ভালেখিনি প্ৰৱন্ধ লিখিছিল আৰু ১৯৬১ চনত স্বামীৰ মৃত্যুৰ পাছত সাপ্তাহিকীখনৰ সম্পাদকৰ ভাৰ লৈছিল। ব্ৰিটিছ শাসনৰ সময়ত পুৰুলিয়াত হোৱা বহুবোৰ প্ৰতিবাদৰ তেওঁৰ নেতৃত্ব লৈছিল আৰু সেই অঞ্চলটোৰ এগৰাকী উল্লেখনীয় স্বাধীনতা সেনানী ৰূপে স্বীকৃত হৈছিল। লাৱণ্য প্ৰভাৰ পুত্ৰ অৰুণ চন্দ্ৰ ঘোষ আৰু জীয়ৰী উৰ্ম্মিলা মজুমদাৰেও স্বাধীনতা আন্দোলনত ভাগ লৈছিল আৰু মাকৰ সৈতে পুৰুলিয়াৰ শিল্পাশ্ৰমত আছিল।

## লোণ আইন অমান্য আন্দোলন
তেওঁ লোণ সত্যাগ্ৰহ (১৯৩০) আৰু পতাকা সত্যাগ্ৰহ (১৯৪৫)ত মুখ্য ভূমিকা পালন কৰিছিল আৰু ব্ৰিটিছ চৰকাৰে তেওঁক কেইবাবাৰো গ্ৰেপ্তাৰ কৰিছিল।  তেওঁ ব্যক্তিগত সত্যাগ্ৰহও হাতত লৈছিল আৰু ১৯৪১ চনত ব্ৰিটিছ চৰকাৰৰ দ্বাৰা গ্ৰেপ্তাৰ হৈছিল। ১৯৪২ চনত মহাত্মা গান্ধীয়ে আহ্বান কৰা ভাৰত ত্যাগ আন্দোলনৰ অংশ হিচাপে লাৱণ্য প্ৰভা ঘোষে তেওঁৰ জীয়ৰী কমলা ঘোষৰ সৈতে পুৰুলিয়াৰ শিল্পা আশ্ৰমত প্ৰতিবাদৰ আয়োজন কৰিছিল আৰু দুয়োকে গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হৈছিল।

ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ পিছত, তেওঁ বিহাৰৰ ভাষা আন্দোলনত অংশ গ্ৰহণ কৰিছিল, যাৰ বাবে তেওঁক গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হৈছিল আৰু পিছত, এই আন্দোলনৰ বাবে, পুৰুলিয়া বিহাৰৰ পৰা পৃথক হৈছিল আৰু ভাষিক ভিত্তিত পশ্চিম বংগৰ সৈতে একত্ৰিত হৈছিল। আকৌ জৰুৰী কালীন অৱস্থাত তেওঁক ১৯৭৫ চনত গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হৈছিল। 

২০০৩ চনৰ ১১ এপ্ৰিলত  ১০৬ বছৰ বয়সত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।

## স্বীকৃতি
*২০০৩ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত ভাষা আন্দোলনলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে ভাষা ছহিদ স্মাৰক সমিতিৰ হৈ সুনীল গঙ্গোপাধ্যায়ৰ দ্বাৰা তেওঁক সম্বৰ্ধনা জনোৱা হৈছিল।
 
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী
শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী
তাৰা দেওধৰ

**তাৰা দেওধৰ**( জন্ম ১৯২৪) এগৰাকী ভাৰতীয় মহিলা বেডমিণ্টন আৰু টেনিছ খেলুৱৈ। তেওঁ ভাৰতৰ ক্ৰিকেট কিংবদন্তী ডি.বি দেওধৰৰ কন্যা। 

## শিক্ষা আৰু পেচা
১৯৪৬ চনত দেওধৰে উইচকনচিন বিশ্ববিদ্যালয়ত অধ্যয়ন কৰে। তাৰা দেওধৰে ১৯৪২ চনত তেওঁৰ ভগ্নী সুন্দৰ দেওধৰৰ সৈতে মহিলাৰ দ্বৈত বেডমিণ্টনত তেওঁৰ প্ৰথম ৰাষ্ট্ৰীয় খিতাপ অৰ্জন কৰিছিল। ১৯৪২ চনৰ পৰা ১৯৫৪ চনৰ ভিতৰত দেওধৰ ভগ্নী, সুমন, সুন্দৰ আৰু তাৰাই ভাৰতীয় ৰাষ্ট্ৰীয় বেডমিণ্টন চেম্পিয়ন প্ৰতিযোগিতাত আধিপত্য বিস্তাৰ কৰিছিল। 
 তেওঁ এগৰাকী শক্তিশালী টেনিছ খেলুৱৈ আছিল। উইচকনচিন-মেডিচন বিশ্ববিদ্যালয়ত পঢ়ি থাকোঁতে, আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ টেনিছ চেম্পিয়নশ্বিপত বিদেশী টেনিছ খেলুৱৈসকলৰ ভিতৰত তেওঁ পঞ্চম স্থান লাভ কৰিছিল।
## সাফল্য
তিনি ভগ্নী তাৰা, সুন্দৰ আৰু সুমনে একক, দ্বৈত্য আৰু মিশ্ৰিত তিনিওটা বিভাগত ৰাষ্ট্ৰীয় বেডমিণ্টন জগতত আধিপত্য বিস্তাৰ কৰিছিল। ব্যক্তিগতভাৱে আৰু ইজনে সিজনৰ সৈতে ২৪টা ৰাষ্ট্ৰীয় ট্ৰফী অৰ্জন কৰিবলৈ সক্ষম হয়। তাৰাই ১৯৪২ চনৰ পৰা '৪৪ লৈ একক বিজয়ৰ হেট্ৰিক লাভ কৰিছিল। 

তাৰাই বেডমিণ্টনৰ ওপৰত লিখা কিছুমান কিতাপ পঢ়াৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল, আৰু তেওঁৰ সৰু ভগ্নী দুগৰাকীক বেডমিণ্টন সম্পৰ্কীয় নিৰ্দেশনা প্ৰদান কৰিছিল। দহ বছৰ বয়সত খেলিবলৈ আৰম্ভ কৰা সুমনে অতি কম সময়ৰ ভিতৰতে ভাল উন্নতি কৰিছিল আৰু তেওঁ ১২ বছৰ বয়সলৈ পশ্চিম ভাৰতৰ অনুৰ্ধ-১৬ চেম্পিয়ন আছিল। তাৰাই ৱেষ্টাৰ্ণ ইণ্ডিয়া টুৰ্ণামেণ্টত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ সময়ত সুন্দৰৰ বয়স ১৫ বছৰ হৈছিল। একেৰাহে তিনিবছৰ ধৰি – ১৯৪২, '৪৩ আৰু '৪৪ তাৰাই তিনিওবাৰ মহিলাৰ একক খিতাপ জিকিছিল। আৰম্ভণিতে, তাৰা আৰু সুন্দৰে যথেষ্ট সফলতাৰে যুটি বান্ধিছিল। তেওঁলোকে তাৰাই নেচনেলত খেলা তিনিও বছৰতে মহিলাৰ দ্বৈত্য ফাইনেলত উপনীত হৈছিল, আৰু ১৯৪৪ চনত ফ্ৰেনি তালায়াৰখান আৰু মুমতাজ চিনয়ৰ দ্বাৰা পৰাজিত হোৱাৰ পূৰ্বে প্ৰথম দুবাৰত বিজয়ী হৈছিল।

১৯৪৫ চনত তাৰাই জৈৱ ৰসায়ন অধ্যয়ন কৰিবলৈ আমেৰিকা লৈ যায়, আৰু অৱশেষত এই বিষয়ত পিএইচডি লাভ কৰে। তাৰাৰ স্বামী ৰাথালেভ জৈৱ ৰসায়ন বিভাগৰ সহকৰ্মী আছিল। বিয়াৰ পিছত তেওঁলোকে ডেনমাৰ্কত বসতি স্থাপন কৰিছিল। তাৰাই খেলৰ জগতখনৰ পৰা অৱসৰ লোৱাৰ পিছত তেওঁৰ দুই ভগ্নী সুন্দৰ আৰু সুমনে যুটি বান্ধিছিল। তেওঁলোকে ১৯৪৫ আৰু '৫৪ ৰ ভিতৰত ১০ বছৰ কাল একেলগে খেলিছিল। সেই সময়ছোৱাত, তেওঁলোকে অংশগ্ৰহণ কৰা বেছিভাগ নেচনেল খেলত মহিলাৰ ডাবলছৰ ফাইনেলত উপনীত হৈছিল।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ক্ৰীড়াবিদ
শ্ৰেণী:বেডমিণ্টন খেলুৱৈ
শ্ৰেণী:টেনিছ খেলুৱৈ
শ্ৰেণী:মহিলা খেলুৱৈ
জেনিছ পাৰিয়েট

**জেনিছ পাৰিয়েট** () এগৰাকী ভাৰতীয় সাহিত্যিক আৰু শিক্ষাবিদ। তেওঁ অসমৰ যোৰহাটত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল আৰু মেঘালয়ৰ শ্বিলঙত ডাঙৰ দীঘল হৈছিল। ৰেণ্ডম হাউচ ইণ্ডিয়া প্ৰকাশনগোষ্ঠীৰ দ্বাৰা ২০১২ চনত প্ৰকাশিত তেওঁৰ চুটি গল্পৰ প্ৰথম সংকলন 'বট্‌ছ অন লেণ্ড'ৰ বাবে তেওঁ ইংৰাজী ভাষাৰ বাবে ২০১৩ চনৰ সাহিত্য অকাডেমি যুৱ বঁটা আৰু কল্পকাহিনীৰ বাবে ২০১৩ চনত ক্ৰছৱৰ্ড বুক এৱাৰ্ড লাভ কৰিছিল। ইংৰাজী ভাষাত সাহিত্য অকাডেমীৰ পৰা বঁটা লাভ কৰা পাৰিয়েট মেঘালয়ৰ প্ৰথম গৰাকী ব্যক্তি।

## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
অসমৰ যোৰহাটত জেনিছ পাৰিয়েটৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁ শ্বিলং আৰু অসমৰ কেইবাটাও চাহ বাগিচাৰ মাজত ডাঙৰ দীঘল হৈছিল। তেওঁ শ্বিলঙত অৱস্থিত লৰেটো কনভেণ্ট আৰু দা অসম ভেলী স্কুলত শিক্ষা লাভ কৰিছিল। তাৰ পিছত তেওঁ দিল্লীৰ ছেইণ্ট ষ্টিফেনছ কলেজৰ পৰা ইংৰাজী সাহিত্যত স্নাতক আৰু লণ্ডন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ স্কুল অৱ অৰিয়েণ্টেল এণ্ড আফ্ৰিকান ষ্টাডিজৰ পৰা কলা আৰু পুৰাতত্ত্বৰ ইতিহাসত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল।

## কৰ্মজীৱন
তেওঁ অনলাইন সাহিত্য আলোচনী পাইৰটাৰ সম্পাদক পদত অধিষ্ঠিত। এই আলোচনীখন তেওঁ ২০১০ চনত প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। তেওঁৰ লিখনি কেইবাখনো ভাৰতীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় আলোচনীত প্ৰকাশিত হৈছে। তেওঁ টাইম আউট দিল্লী, কাৰাভান আৰু ইণ্টাৰনাজিওনেল আদিৰ দৰে আলোচনীত নিয়মীয়াকৈ লিখা-মেলা কৰে।  বৰ্তমান তেওঁ অশোকা বিশ্ববিদ্যালয়ত সৃষ্টিশীল লিখন আৰু কলাৰ ইতিহাস বিভাগৰ সহকাৰী অধ্যাপক পদত অধিষ্ঠিত। 

## শৈলী
'বট্‌ছ অন লেণ্ড' নামৰ চুটিগল্প সংকলনত তেওঁ শ্বিলং, চেৰাপুঞ্জি আৰু অসমৰ মাজত স্থাপিত পৰিত্যক্ত কাহিনীসমূহে ১৮৫০ৰ দশকৰ পৰা আৰম্ভ কৰি তিনি শতিকাৰ সময়ছোৱাত উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ মাজেৰে পাৰ হৈ যোৱা পৰিৱৰ্তনৰ কাল্পনিক পুনৰ-কল্পনা কৰিছে। স্থানীয় লোককাহিনী আৰু পৰম্পৰাক সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক ঘটনাৰ সৈতে একত্ৰিত কৰি জেনিছ পাৰিয়েটৰ শৈলীক যাদুকৰী বাস্তৱবাদৰ সৈতে তুলনা কৰা হৈছে। জিত থাইলে তেওঁৰ কাহিনীবোৰ 'আনন্দদায়ক আৰু মৌলিক' বুলি মন্তব্য কৰিছিল। তেওঁৰ গল্প সমূহত জাপানী সাহিত্যিক হাৰুকি মুৰাকামীৰ প্ৰভাৱ পৰিলক্ষিত হয়।

## বঁটা আৰু সন্মান
২০১৩ চনত তেওঁৰ চুটি গল্পৰ প্ৰথম সংকলন 'বট্‌ছ অন লেণ্ড'ৰ বাবে তেওঁ ইংৰাজী ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি যুৱ বঁটা আৰু কল্পকাহিনী শিতানত ক্ৰছৱৰ্ড বুক এৱাৰ্ড লাভ কৰে। একেখন গ্ৰন্থ ২০১৩ চনৰ শক্তি ভট্ট প্ৰথম গ্ৰন্থ পুৰস্কাৰৰ বাবেও তালিকাভুক্ত কৰা হৈছিল।  ২০১৩ চনৰ উদয় লাখপল আন্তৰ্জাতিক চুটি গল্প বঁটা আৰু ২০১৩ টাটা লিটাৰেচাৰ লাইভ! প্ৰথম গ্ৰন্থ বঁটাৰ বাবে এই গ্ৰন্থখন দীঘলীয়া তালিকাভুক্ত কৰা হৈছিল। দ্য হিন্দু লিটাৰেৰী প্ৰাইজ ২০১৫ চনৰ বাবে তেওঁৰ চিহৰ্ছক তালিকাভুক্ত কৰা হৈছিল।

## সাহিত্য কৰ্ম
### কল্পকাহিনী
*'দ্য নাইন-চেম্বাৰড হাৰ্ট*, হাৰ্পাৰকলিন্স ইণ্ডিয়া, নতুন দিল্লী, ২০১৭ 
*'চিহৰ্চ: এ উপন্যাস*, ৰেণ্ডম হাউচ ইণ্ডিয়া, নতুন দিল্লী, ২০১৪ 
* 'বট্‌ছ অন লেণ্ড' চুটি গল্পৰ সংকলন, ৰেণ্ডম হাউচ ইণ্ডিয়া, নতুন দিল্লী, ২০১২

### কবিতা
* 'দা য়েল্লো নিব মডাৰ্ণ ইংলিছ পোয়েট্ৰি বাই ইণ্ডিয়ানছ' (সুদীপ সেন, সম্পাদিত), চিমুচ হেনি চেণ্টাৰ ফৰ পোয়েট্ৰি, কুইন্স ইউনিভাৰ্চিটি বেলফাষ্ট, ২০১১
* 'কবি কলা: দ্য ভিজুৱেল পোয়েট্ৰি প্ৰজেক্ট' (মেডনেছ মানালী এড.), চিনামন টিল প্ৰিণ্ট এণ্ড পাব্লিচিং, গোৱা, ২০১০ 

## তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:মেঘালয়ৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:শিক্ষাবিদ
শ্ৰেণী:ইংৰাজী ভাষাৰ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মহিলা কবি
য়াচিংফা

**য়াচিংফা** (,, অন্য উচ্চাৰণ : যাছিংফা) হৈছে তাঈ আহোমসকলৰ বাবে এগৰাকী পূজনীয় পূৰ্বপুৰুষ যাক জ্ঞান, ব্যাকৰণ প্ৰণেতা , শিল্পী আৰু সাহিত্যৰ প্ৰণেতা বুলি ধৰা হয়। তেওঁ উচ্চ সাহিত্যৰ প্ৰণেতা আছিল। তাঈ সাহিত্যৰ বৃদ্ধি আৰু বিকাশত তেখেতৰ যথেষ্ট বৰঙনি আছে বুলি ধৰা হয়। তেখেতে *ফা তু চিং ফ্ৰঙ হমক* বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ আৰম্ভণি বুলি উল্লেখ কৰিছিল আৰু সেই প্ৰথা অনুসৰিয়ে আজিও ফ্ৰালুং ধৰ্মৰ পন্থী সকলে *ফা তু চিং ফ্ৰঙ হমক* বিশ্বাস কৰে। yasingfa মুং ফীত (বৰ্তমান চীনৰ অন্তৰ্গত) বসবাস কৰিছিল লগতে তেওঁ হীৰাৰ ফুল চুলিত লগাইছিল।  *য়াচিংফা চেং খাম* নামেৰে আহোমসকলৰ প্ৰাচীন পূৰ্বপুৰুষসকলকো বুজোৱা হয় যি আছিল উল্লিখিত ক্ষেত্ৰসমূহত সুনিপুণ। মুঙ-ফিৰ শাসক লেংডনেও কোনো গুৰুত্বপূৰ্ণ সিদ্ধান্ত লোৱাৰ আগতে য়াচিংফাৰ মতামত লৈছিল বুলি আখ্যানসমূহত পোৱা যায়। গোলাপ চন্দ্ৰ বৰুৱাৰ আহোম বুৰঞ্জীত উল্লেখ আছে যে লেংডনে নিজৰ বংশধৰসকলক পৃথিৱীত ৰাজত্ব কৰিবলৈ স্থাপন কৰাৰ আগতে য়াচিংফাৰ পৰামৰ্শ গ্ৰহণ কৰিছিল। সেইমতে য়াচিংফাই এই বিষয়ে লেংডনক সেই সময়ৰ পৰাক্ৰমী ৰজা খেংকখামৰ পৰামৰ্শ ল’বলৈ উপদেশ দিছিল। আহোমসকলৰ সৃষ্টি পুনৰ্নিৰ্মাণ তত্ত্ব লাইতোত লেংডনে পৃথিৱীত মহাপ্ৰলয়ৰ সূচনা কৰাৰ আগতে অন্যান্য দেৱ-দেৱীৰ লগতে য়াচিংফাৰ মতামত লোৱাৰ কথা পোৱা যায়।

## য়া চিং ফাৰ উপদেশ
যেতিয়া আহোমৰ পূৰ্বপুৰুষ খুনলুং আৰু খুনলাইয়ে মৌঙ ফি (বৰ্তমানৰ চীনৰ বাই-য়ু সকল বসবাস কৰা স্থান) এৰি মৌঙ ৰি (বৰ্তমান চীনৰ চিপ-চং-পান-না) নামি আহিছিল তেতিয়া য়া-চিং-ফাই উপদেশ দিছিল -
*তোমালোকে শাসন কৰিবলৈ গৈ মৌঙ ফিৰ শাসক ফা-নুৰো লেংডনক পাহৰি নাযাবা
তোমালোকৰ ৰাজ কাৰেংটো শিঙৰী কাঠেৰে সাজিবা
এই কাঠেৰেই কং লৌঙ (বৰঢোল) সাজিবা
আভিষেকৰ সময়ত চুম ফা ৰৌঙ চেং মৌঙক ডিঙিত ওলমাই লবা*
এইদৰে কৈ য়ে চেং ফাই বৰ ৰাজকোঁৱৰ খুনলুঙক চুম ফা ৰৌঙ চেং মৌঙক লেংডনৰ পৰা আনি দিছিল যিটো বংশক্ৰমে চাওলুং চুকাফাই পায় আৰু আনি অসমত স্থাপন কৰে।

## খ্যেক য়াচিংফা
আহোম ৰজা আৰু সাধাৰণ লোক উভয়ে য়াচিংফাক সন্মান কৰিছিল আৰু আহোম স্বৰ্গদেউসকলে কোনো গুৰুত্বপূৰ্ণ কাৰ্য যেনে যুদ্ধ ঘোষণা, সন্ধি বা সম্ভাৱ্য বিপদৰ সন্মুখীন হোৱাৰ আগতে য়াচিংফাৰ উপাসনা কৰিছিল। আহোম পুৰোহিত অৰ্থাৎ দেওধাই-বাইলুংসকলে বান-চেং কৰোঁতে (ভৱিষ্যকথন) আৰু যুদ্ধ-বিগ্ৰহৰ সময়ত কুকুৰা ঠেঙেৰে মঙ্গল চোৱাৰ আগতে য়াচিংফালৈ এখন শৰাই আগবঢ়াইছিল। বুৰঞ্জীত আহোম ৰজা প্ৰতাপ সিংহ, চক্ৰধ্বজ সিংহ আৰু প্ৰমত্ত সিংহই ক্ষেক য়াচিংফা কৰাৰ বিষয়ে পোৱা যায়। ইয়াৰে পিছৰ ৰজাইকেইজনে দুবাৰকৈ য়াচিংফা পূজা কৰিছিল। স্বৰ্গদেৱ চুহুংমুঙে চুতীয়াসকলৰ সৈতে হোৱা যুদ্ধৰ আগেয়ে য়াচিংফাৰ পূজা কৰি ভৱিষ্যকথনৰ সহায় লৈছিল আৰু যুদ্ধত বিজয়ী হৈছিল। সাধাৰণ লোকসকলে সন্তানৰ শিক্ষাৰম্ভ কৰাৰ সময়ত ক্ষেক য়াচিংফা কৰিছিল। বৰ্তমান কোনো গুৰুত্বপূৰ্ণ ঘটনা বা কাৰ্যৰ সুফল কামনা কৰিও খ্যেক য়াচিংফা কৰা হয়।

পাকঘৰত দক্ষিণ দিশত আঁৰকাপোৰ এখনৰ আঁৰত মাটিৰ এটা ঢিপ সাজি সম্পন্ন কৰা হৈছিল। য়াচিংফাৰ উদ্দেশ্যে কুমলীয়া বাঁহৰ সৰু চাল এখন সাজি কলপাতত থুৰীয়া তামোল, মিঠাতেলৰ সৈতে চাউল আৰু আদা, এখন মাইহাঙত তিনিভাগ ৰহি, তিনিটা কুকুৰাৰ কণী আৰু এগছি মাটিৰ চাকি আগবঢ়োৱা হয়।

ওম্ ফা পূজাত লেংডনৰ লগতে য়াচিংফাকো পূজা আগবঢ়োৱা হয়। আহোমসকলৰ পৰম্পৰাগত বিবাহ পদ্ধতিতো দৰাৰ ঘৰলৈ কইনা গৈ পোৱাৰ পিছত দেৱতা লাংকুৰি, লাৰেং, জান চাই হুং আৰু লেংডনৰ লগতে য়াচিংফাক এখন শৰাইত পাণ তামোল আৰু এগছি বান-ফাইৰে (মাটিৰ চাকি) সেৱা জনোৱা হয়।

## লগতে চাওক
*আহোম জনগোষ্ঠী
*আহোম ৰাজবংশ
*আহোম সাম্ৰাজ্য
## তথ্য সংগ্ৰহ

## উৎস প্ৰসংগ

* 
* 
* 
* 

শ্ৰেণী:আহোম ৰাজ্য
হেজাৰী ভাওনা

**হেজাৰী ভাওনা** বা **কলিয়াবৰৰ হেজাৰী ভাওনা** অসমৰ নগাঁও জিলাৰ কলিয়াবৰত অনুষ্ঠিত ভাওনা উৎসৱ। অসমৰ নাট ভাওনাৰ এক বিশেষ পৰিৱেশ্য আঞ্চলিক ৰূপ হিচাপে নগাঁৱৰ হেজাৰী ভাওনা বিখ্যাত।

## নামৰ উৎপত্তি
এহেজাৰ শব্দৰ পৰা হেজাৰী ভাওনা নামৰ সৃষ্টি হৈছে। কিন্তু প্ৰকৃততে হেজাৰী শব্দয়ে এহেজাৰ ভাওনাক বুজোৱা নাই। হেজাৰ শব্দয়ে ইয়াত অনেক বা সংখ্যাত অধিক বুজাইছে।

## ইতিহাস
নগাঁও জিলাৰ কলিয়াবৰৰ হাজাৰী ভাওনাৰ উৎপত্তি সম্পৰ্কে সঠিককৈ জনা নাযায়। আহোমসকলৰ ৰাজত্ব কালত প্ৰচলিত পাইক প্ৰথা অনুসৰি পাইকসকলৰ পৰিচালনা কৰাৰ বাবে চাৰিজন পাইকৰ ওপৰত এজন বৰা, এশজন পাইকৰ ওপৰত এজন শইকীয়া, এহেজাৰ পাইকৰ ওপৰত এজন হাজৰিকা আৰু ছহেজাৰ পাইকৰ ওপৰত ফুকন নিয়োগ কৰা হৈছিল। তুংখুঙীয়া বুৰঞ্জী অনুসৰি স্বৰ্গদেউ লক্ষ্মী সিংহৰ শাসনকালত কলিয়াবৰত আঠটা হেজাৰ সংগঠন গঠন কৰা হৈছিল। ডিমৰুগুৰিয়া হাজাৰ, বজোৱা, ধাদুমৰহাজাৰ, ভিতৰুৱাল চেকেৰাতলীয়া হাজাৰ, চামধৰা হাজাৰ এই আঠটা হাজাৰ গোটে নগাঁও জিলাৰ ৰাইজক সামাজিকভাৱে বিভক্ত কৰি সংগঠিত কৰিছিল।

এই আঠটা হাজাৰৰ ভিতৰত চামধৰা হাজাৰৰ অনুপ্ৰেৰণাৰে শাকমুঠিৰ শয়েক ভূঞাসকলে শাকমুঠি হাজাৰ সংগঠন কৰি দৌলগুৰি পথাৰত বৰ্তমানৰ ভৰালী নামঘৰত দুই-তিনি কিলোমিটাৰ দক্ষিণত শলাল আৰু চিকনী পাহাৰৰ নামনিত দৌল উৎসৱ উদযাপন কৰিছিল। ইয়াতেই হাজাৰী ভাওনাৰ আৰম্ভণি হৈছিল বুলি গণ্য কৰা হয়। পিছলৈ শাকমুঠি হাজাৰ হাটবৰলৈ স্থানান্তৰিত হোৱাৰ লগে-লগে ফাকুৱাৰ দৌলো তালৈ স্থানান্তৰিত হয়। 

প্ৰথমে হাটবৰত চাৰিখনীয়া ৰভাৰে হেজাৰী ভাওনা অনুষ্ঠিত হৈছিল। পিছলৈ কলিয়াবৰৰ গোমোঠা পথাৰত একৈছখনীয়া ৰভাৰে হেজাৰী ভাওনা অনুষ্ঠিত হৈছিল।

## বৰ্ণনা
হেজাৰী ভাওনাৰ মণ্ডপ এপাহ ফুলৰ আৰ্হিত আৰু ৰভা বিলাক পাহিৰ আৰ্হিৰে নিমাণ কৰা হয়। প্ৰথমখন ৰভাত গানিকা বা জোৰা গোৱাৰ সময়ত ডবা, কাঁহ, কালী বাদ্য বজোৱা হয়। তাৰ পৰা যোৰাই গাণিকা আৰম্ভ কৰি আটাইকেইখন ৰভা প্ৰদক্ষিণ কৰা হয়। হাজাৰী ভাওনাত কেৱল অংকীয়া ভাওনা প্ৰদৰ্শন কৰা হয়। ইয়াত মাতৃভাষাত ভাওনা প্ৰদৰ্শন কৰা নহয়।
## বৰ্তমান স্থিতি
বৰ্তমান সময়ত পূৰ্বৰ দৰে হাজাৰী ভাওনাৰ পয়োভৰ দেখা নাযায়। হাজাৰৰ অন্তৰ্গত গাঁওবোৰ খেল কেন্দ্ৰিক হৈ সৰু সৰু গোটত বিভক্ত হৈ পৰিল। কলিয়াবৰীয়া হাজাৰী ভাওনাৰ প্ৰভাৱ জামুগুৰিহাটৰ বাৰেচহৰীয়া ভাওনা মহোৎসৱত পৰিলক্ষিত হয়। বৰ্তমান সময়ত কামপুৰ কৰৈয়নী, পাথৰী, ননৈ আদি অঞ্চলত অনুষ্ঠিত বাৰেগঞা ভাওনাত ই প্ৰভাৱ পেলাইছে।

## তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:নৱবৈষ্ণৱ ধৰ্ম
শ্ৰেণী:নগাঁও জিলা
শ্ৰেণী:ভাওনা
শ্ৰেণী:অসমৰ উৎসৱসমূহ
দয়া বাই

**দয়া বাই**(মাৰ্চি মেথিউ) কেৰালাৰ এগৰাকী সমাজকৰ্মী। তেওঁ মধ্য ভাৰতৰ জনজাতীয় লোকসকলৰ মাজত কাম কৰে। তেওঁ বৰ্তমান মধ্য প্ৰদেশৰ ছিন্দৱাৰা জিলাৰ বাৰুল গাঁৱত বাস কৰে। 

## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৪০ চনত জন্মগ্ৰহণ কৰা মাৰ্চি মেথিউ কেৰালাৰ পালাৰ এক সমৃদ্ধ খ্ৰীষ্টান পৰিয়ালৰ সদস্য। ঈশ্বৰৰ ওপৰত দৃঢ় বিশ্বাস ৰখা মাৰ্চি মেথিউৰ শৈশৱকাল সুখৰ আছিল।

## সমাজ সেৱা
তেওঁ ১৬ বছৰ বয়সত পালা এৰি ব্ৰহ্মচাৰ্য্য ব্ৰত গ্ৰহণ কৰে। পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ ভাৰতৰ মধ্যভূমিৰ জনজাতীয় লোকসকলৰ বাবে কাম কৰা আৰম্ভ কৰে। তেওঁ বিভিন্ন সময়ত অনুপ্ৰেৰণামূলক ভাষণ প্ৰদান কৰি অহাৰ লগতে, সত্যাগ্ৰহ আদি গ্ৰহণ কৰি স্থানীয় কৰ্তৃপক্ষক বিদ্যালয় খোলাৰ বাবে হেঁচা দিছে আৰু ভিতৰুৱা আৰু জনজাতীয় মধ্য প্ৰদেশৰ অৱহেলিত গাওঁবোৰক শক্তিশালী কৰি তুলিছে। তেওঁ বিহাৰ, হাৰিয়ানা, মধ্য প্ৰদেশ, মহাৰাষ্ট্ৰ আৰু পশ্চিম বংগৰ জনজাতীয় গাওঁবাসীক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা একক সংগ্ৰামৰ উপৰিও নৰ্মদা বচাও আন্দোলন আৰু চেঙ্গাৰা আন্দোলনৰ সৈতে জড়িত আছিল। 

তেওঁ তাত বাংলাদেশৰ যুদ্ধৰ সময়ত বাংলাদেশৰ সাধাৰণ লোকসকলকো তেওঁৰ সেৱা আগবঢ়াইছিল। মুক্তিৰ ধৰ্মতত্ত্ব পালন কৰা দয়া বাই মধ্য প্ৰদেশৰ ছিন্দৱাৰা জিলাৰ গণ্ডসকলৰ মাজত বসতি স্থাপন কৰিছিল আৰু বাৰুল গাঁৱত এখন বিদ্যালয়ো স্থাপন কৰাৰ। দয়া বাইয়ে তেওঁ ভ্ৰমণ কৰা প্ৰতিখন গাৱঁৰ লোকক নিজৰ যত্ন লোৱা সুৰক্ষা সম্পৰ্কীয় ব্যৱস্থা আদিৰ বিষয়ে জ্ঞান প্ৰদান কৰে। এনেকৈয়ে তেওঁ এখনত পিছত আন এখন গাঁৱলৈ যাত্ৰা আৰম্ভ কৰে।

তেওঁ ৯০ৰ দশকৰ শেষৰ ফালে দৰিদ্ৰতা নিৰ্মূলৰ এক আহিলা হিচাপে আত্ম সহায়ক গোট খোলা আৰম্ভ কৰিছিল। ইয়াৰ ফলত তেওঁ মধ্যস্থতাকাৰী, ধনদাতা আৰু গাঁৱৰ মুৰব্বী সকলৰ ক্ৰোধৰ সন্মুখীন হ'ব লগা হৈছিল। তেওঁ বেংকৰ মহিলা বিষয়াসকলক দলিত আৰু দুখীয়া দৰিদ্ৰসকলৰ উন্নতিৰ বাবে তেওঁলোকৰ স্থিতি প্ৰয়োগ কৰিবলৈ কৈছিল।

## পুৰস্কাৰ
দয়া বাইয়ে ২০০৭ চনত ভণিতা *ৱ'মেন অফ দ্য ইয়েৰ বঁটা* লাভ কৰিছিল। ২০১২ চনৰ জানুৱাৰীমাহত তেওঁক *গুড চামাৰিটান ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা* প্ৰদান কৰা হৈছিল।

## সমল

*ওট্টায়াল* বা 'এক ব্যক্তি', হৈছে চাইনি জেকব বেঞ্জামিনৰ দ্বাৰা দয়া বাইৰ জীৱনৰ আধাৰত নিৰ্মিত এখন এটা ঘণ্টাৰ তথ্যচিত্ৰ। চলচ্চিত্ৰ তাৰকা নন্দিতা দাসে ২০০৫ চনত তেওঁৰ জীৱনৰ এক অনুপ্ৰেৰণা হিচাপে তেওঁলৈ এক লিখিত শ্ৰদ্ধাঞ্জলি অৰ্পণ কৰিছিল।

## চলচ্চিত্ৰ
তেওঁ, *কন্থান – দ্য লাভাৰ অফ কালাৰ* (২০২১) শীৰ্ষক এখন চলচ্চিত্ৰত মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। 

## তথ্যসূত্ৰ

## লগতে পঢ়ক
* 

## বাহ্যিক সংযোগ
* 

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সমাজকৰ্মী
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
কমিটি ভাওনা

**কমিটি ভাওনা** অসমৰ মৰিগাঁও জিলাৰ চৰাইবাহীত প্ৰতি ৩ বছৰৰ অন্তৰত অনুষ্ঠিত হোৱা ভাওনা মহোৎসৱ। ১৮৫৮ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহৰ পৰা এই ভাওনা মহোৎসৱ চৰাইবাহীত অনুষ্ঠিত হৈ আহিছে। প্ৰথম অৱস্থাত ই বছৰেকীয়া হিচাপত অনুষ্ঠিত হৈছিল যদিও পিছলৈ ১৮৮৫ চনৰ পৰা প্ৰতি তিনিবছৰৰ মূৰত ভাওনা অনুষ্ঠিত কৰা সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰা হয়। অসমৰ নাট ভাওনাৰ এক বিশেষ পৰিৱেশ্য আঞ্চলিক ৰূপ হিচাপে মৰিগাঁৱৰ কমিটি ভাওনা বিখ্যাত।

## নামৰ উৎপত্তি
এই ভাওনা মহোৎসৱৰ আয়োজন এখন কমিটিয়ে কৰিছিল। পিছলৈ কমিটিয়ে আয়োজন কৰাৰ বাবে ইয়াৰ নাম কমিটি ভাওনা হ'ল।

## ইতিহাস
১৮৫৮ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত চৰাইবাহীত প্ৰথমবাৰৰ বাবে কমিটি ভাওনা অনুষ্ঠিত হৈছিল। প্ৰথম অৱস্থাত বছৰেকীয়া হিচাপত এই মহোৎসৱৰ আয়োজন কৰা হৈছিল। ১৮৮৫ চনৰ পৰা তিনিবছৰৰ মূৰত কমিটি ভাওনা অনুষ্ঠিত কৰাৰ সিদ্ধান্ত গ্ৰহণ কৰা হয়। তেতিয়াৰে পৰা ৰাস পুৰ্ণিমা তিথিত চৰাইবাহীৰ বৰআলি ৰাসমন্দিৰ, বটতল শংকৰ মন্দিৰ আৰু নাথ মন্দিৰৰ প্ৰাংগণৰ তিনি মঞ্চত কমিটি ভাওনা অনুষ্ঠিত হৈ আহিছে।

## বৰ্ণনা
শৰৎ ঋতুৰ ৰাস পূৰ্ণিমা তিথিত চৰাইবাহীত প্ৰায় আধা কিলোমিটাৰ দূৰে দূৰে তিনিখন মঞ্চত কমিটি ভাওনা অনুষ্ঠিত হয়। তিনি ঠাইত অনুষ্ঠিত হোৱাৰ বাবে মূল কমিটিৰ উপৰিও আন তিনিখন কমিটি গঠন কৰা হয়। 

বৰআলিৰ ৰাস মন্দিৰত ৰাসোৎসৱৰ লগতে অনুষ্ঠিত কমিটি ভাওনা খনত চুতীয়া সম্প্ৰদায়ৰ লোকে এখন অংকীয়া নাট প্ৰদৰ্শন কৰে। 

বৰতলৰ শংকৰ মন্দিৰত অনুষ্ঠিত কমিটি ভাওনাত নিজ চৰাইবাহীৰ তিৱা আৰু হীৰা সম্প্ৰদায়, কাহিবাৰীৰ তিৱা সম্প্ৰদায়, কাছধৰাৰ কৈৱৰ্ত সম্প্ৰদায় ভোমোৰাগুৰি আৰু লোঙগামুখৰ তিৱা সম্প্ৰদায়, মেধি গাঁৱৰ চুতীয়া সম্প্ৰদায়, আহোম গাঁৱৰ আহোম সম্প্ৰদায় আৰু বামুণ গাঁৱৰ ব্ৰাহ্মণ সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকলে অংশগ্ৰহণ কৰে। ইয়াত উক্ত গাঁৱৰ লোক সকলে আঠৰ পৰা বাৰখন ভাওনা প্ৰদৰ্শন কৰে।

২০০৪ চন নাথ মন্দিৰত অনুষ্ঠিত হোৱা কমিটি ভাওনাত আঞ্চলিক চৈধ্যটা খেলে বাৰখন ভাওনা অনুষ্ঠিত হৈছিল। কমিটি ভাওনাৰ সৰহ সংখ্যক ভাওনা নাথ মন্দিৰৰ প্ৰাংগণতে প্ৰদৰ্শন কৰা হয়। 

## বৈশিষ্ট্য
কমিটি ভাওনা তিনিঠাইৰ পৰা অনুষ্ঠিত হোৱাৰ বাবে ইয়াত মূল কমিটিৰ উপৰিও আন তিনিখন উপকমিটি গঠন কৰা হয়। ইয়াত কেৱল অংকীয়া নাট প্ৰদৰ্শন কৰা হয়। শংকৰ মন্দিৰ আৰু নাথ মন্দিৰৰ প্ৰাংগণত অনুষ্ঠিত কমিটি ভাওনাৰ ৰভা ঘূৰণীয়া আকৃতিত নিৰ্মাণ কৰা হয়। কমিটি ভাওনাত মুখাৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ভাওনাৰ প্ৰত্যেক সন্ধ্যা গায়ন-বায়নৰ দলে সাতবাৰ মণিকূট প্ৰদৰ্শন কৰি ভাওনা মহোৎসৱৰ আৰম্ভণি কৰা হয়।

## তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:নৱবৈষ্ণৱ ধৰ্ম
শ্ৰেণী:মৰিগাঁও জিলা
শ্ৰেণী:ভাওনা
শ্ৰেণী:অসমৰ উৎসৱসমূহ
কামৰূপ একাডেমী

**কামৰূপ একাডেমী** স্থাপিত হৈছিল ১৯৩০ চনৰ ১৫ জুলাই তাৰিখে। বৃটিছ বিদ্যালয়ৰ প্ৰতিবাদ স্বৰূপে অসমৰ (উত্তৰ-পূবৰ) প্ৰথম স্বদেশী বিদ্যালয় হিচাপে কামৰূপ একাডেমী গঢ় লৈ উঠিছিল। প্ৰতিষ্ঠা কালত একাডেমী খনৰ সভাপতি আছিল ৰায় বাহাদুৰ কালিচৰণ সেনগুপ্ত আৰু সম্পাদক আছিল গৌৰীকান্ত তালুকদাৰ।

## তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী: অসমৰ বিদ্যালয়সমূহ
গোছ উঠা উৎসৱ

**গোছ উঠা** উৎসৱ, কৃষিজীৱী অসমীয়া গঞা ৰাইজৰ মনত এক পৱিত্ৰ উছৱ৷ কৃষিৰ আৰম্ভণিতে যিদৰে ’গোছ লোৱা’ অনুষ্ঠান পতা হয়; তেনেদৰে কৃষিৰ ফচল সামৰিবৰ পৰত ’গোছ উঠা’ উছৱ পালন কৰা হয়৷ ই এক ঋতুকালীন কৃষিভিত্তিক উছৱ৷ অসমৰ নানা জনগোষ্ঠীয়ে বেলেগ বেলেগ নামেৰে এই গোছ লোৱা উছৱ অনুষ্ঠিত কৰে৷ ডিমা হাচাও জিলাৰ পাহাৰীয়া নগা জনগোষ্ঠীৰ কৃষিজীৱী লোকে “ফককাটমি’’ নামে এই উছৱ পাতে আৰু পূজাৰ লগতে নৃত্য গীতৰ আয়োজন কৰে৷ কুকি সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকলেও কৃষি চপাবৰ পৰত “চংহা হ’’ পালন কৰে৷
## গোছ উঠা উছৱৰ বিধি
গোছ উঠাৰ দিনা তিনিগোছা পকা ধান দাই, থুৰিওৱা তামোলসহ কলপাতত মেৰিয়াই ফুলাম গামোচাৰে ঢাকি মূৰত তুলি ঘৰলৈ অনা হয়৷ অতীজত গায়নে-বায়নে৷ ঢোলে=ডগৰে এই গোছভাগ আদৰি অনা হৈছিল৷ আগ আনি কোনোৱে বাৰীৰ গছৰ ডালত, কোনোৱে ঘৰৰ বেৰত বা কোনোৱে ভঁৰালৰ আগত থয়৷ পিছত ৰীতি-নীতিমতে ভঁৰালত সুমুৱায়৷ গোছ লৈ অহা ব্যক্তিগৰাকীয়ে গা-পা ধুই নতুন কাপোৰ পিন্ধে৷ সাধাৰণতে ঘৰৰ মূল মানুহজনে এই কাম কৰে৷ লখিমীক ঘৰলৈ আনোতে অইন ব্যক্তিৰ লগত কথা পতা আৰু মূৰত তুলি লোৱাৰ পিছত পিছলৈ উভতি চোৱা বাধা৷ 
## গোষ্ঠী ভেদে নীতি-নিয়ম
গোছ উঠা অনুষ্ঠানৰ গোষ্ঠী সম্প্ৰদায়ভেদে বেলেগ বেলেগ কিছু নিয়ম দেখা যায়৷ কৈৱৰ্ত, যোগী, কোঁচ, চুতীয় তাই-আহোম, ঠেঙাল, সোনোৱালসকলে সামান্য বেলেগ নিয়মেৰে এই উছৱ পালন কৰে৷ এওঁলোকে দাবলৈ লোৱা ধান তিনিগোছাৰ ওচৰত থুৰিওৱা তামোল দি চাকি-বন্তি জ্বলাই সেৱা কৰে আৰু তিনি গোছা ধান দাই কলপাতেৰে মেৰিয়াই, ফুলাম গামোচাৰে ঢাকি মূৰত তুলি ঘৰলৈ আনে৷ পিছত শস্য চপোৱাত শেষত মৰণা মাৰি, নাম-কীৰ্তন কৰি আনুষ্ঠানিকভাৱে ভঁৰালত সোমোৱায়৷ তাই-আহোমসকলৰ আহু আৰু শালিধানৰ গোছ উঠা পৰ্ব কিছু পৃথক৷ আহুধানৰ আগ আনোতে তামোল-পাণ, পিঠাগুড়ি, কল, কুকুৰা চৰাই বা হাঁহ আৰু সাজেৰে আৰু শালিধানৰ লখিমীক ভঁৰালৰ ভিতৰত কুকুৰা চৰাই বা হাঁহৰ মাংসৰে নৈবেদ্য আগবঢ়াই, পূজা দিয়াৰ প্ৰথা আছিল৷ এই গোছ উঠা পৰৱক নামনি অসমত ’আগ আনা’ উছৱ বোলা হয়৷ সেইদিনা আগ অনাজনে গা-পা ধুই পথাৰলৈ গৈ পকি থকা ধানৰ আগত ধূপ-চাকি জ্বলাই, তামোল-পাণ দি সেৱ কৰে আৰু তিনিগোছা ধান উশাহ নসলোৱাকৈ কাটি আনি কলপাতত মেৰিয়াই মূৰত তুলি ঘৰলৈ আনে৷ আগ অনাজনে আগ আনি নিৰ্দিষ্ট ঠাইত থোৱাৰ আগলৈ কাৰো লগত কথা নাপাতে আৰু পিছলৈ উভতি নোচোৱাকৈ অহাটো নিয়ম৷

শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
জয়ভদ্ৰ হাগ্‌জেৰ

** জয়ভদ্ৰ হাগজেৰ ** (; 1914–1973) এজন ভাৰতীয় ৰাজনৈতিক নেতা আছিল। হাফলঙৰ ওচৰৰ নানাদিছা নামৰ সৰু গাঁও এখনত তেওঁৰ জন্ম হৈছিল।  তেওঁ অসম বিধান সভাৰ বিভিন্ন পদবীত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি গৈছে। ১৮ জুলাই ১৯৭৩-ত তেওঁৰ ৫৯ বছৰত তেওঁৰ মৃত্যু হয়। মৃত্যুৰ সময়ত তেওঁ অসম চৰকাৰৰ পশুপালন, কাৰাগাৰ আৰু সংখ্যালঘু দপ্তৰৰ মন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আছিল। তেওঁক বড়ো সাহিত্য সভাৰ প্ৰতিষ্ঠাপক সভাপতি হিচাপে সন্মানিত কৰা হৈছিল।  

বৃটিছ ভাৰতৰ চিলেটৰ (বৰ্তমান বাংলাদেশত) মুৰাৰী চান্দ কলেজৰ তেওঁ এজন প্ৰাক্তন ছাত্ৰ। এই কলেজখনৰ পৰা তেওঁ কলা শাখাত স্নাতক ডিগ্ৰী লৈছিল।

## তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:সংক্ষিপ্ত জীৱনী
শ্ৰেণী:ৰাজনীতিবিদ
শ্ৰেণী:সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:ডিমাছা জনগোষ্ঠীৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সংবিধান সভাৰ সদস্য
কোমোৰা খেল

**কোমোৰা খেল** অসমৰ অতি পুৰণি খেল। কোনো খেলৰ সামগ্ৰী নোহোৱাকৈ এই খেল খেলা হয়। সচৰাচৰ এই খেল গৰু চৰাবলৈ যোৱা গৰখীয়াৰ ল’ৰাৰ জাকে সময় পাৰ কৰিবলৈ খেলিছিল। এই খেলত যথেষ্ট ধৈৰ্য আৰু শাৰীৰিক শক্তিৰ প্ৰয়োজন হয়। **কোমোৰা খেল** খেলিবলৈ ৬/৭ জনৰ পৰা ১০/১২জন ল’ৰা বা তাতকৈ বেছি হ’ব লাগে, কিন্তু তাতকৈ কম হ’লে খেল নজমে। 
## খেলৰ নিয়ম
খেল আৰম্ভ হ’লে, খেলুৱৈ কেইজনৰ দুজনৰ বাদে বাকীকেইজনে ইজনে সিজনৰ ভৰিত হাতেৰে জোৰকৈ খামুচি ধৰি মাটিত শুই থাকে। প্ৰথমজনে বাঁহৰ খুঁটি বা আন কোন আধাৰত ধৰি থাকে। বাকী দুজনৰ এজনে কিছু দূৰত বহি থাকে আৰু আনজনে এচাৰি এডাল হাতত লৈ কাষচাপি আহি বহি থকাজনক কোমোৰা খোজে। “চিৰিকি মিৰিকি বাঁহৰ শলা, গোঁসাই পদূলিত বান্ধিছোঁ ঘোঁৰা, ৰজাই চিকাৰ কৰিবলৈ যাওঁতে পহু এটা পালে। সেয়ে কোমোৰা এটা দিয়া। ’’ বহি থকাজনে উত্তৰ দিয়ে, “আৰ জুৰিছে, কোমোৰা হোৱাই নাই। ’’ এনেদৰে ক’লে তেওঁ গুচি যায় আৰু পিছপাকতে আকৌ আহে আৰু প্ৰথমবাৰ খোজাৰ দৰে কোমোৰা খোজে। এইদৰে কেইবাবাৰো খোজা হয় আৰু বহি থকাজনে উত্তৰ দি থাকে, মাটি চহাইছে, গুটি সিঁচিছে, পুলি গজিছে, লতা বগাইছে, ফুল ফুলিছে, জালি ওলাইছে আদি কৈ। শেষৰ বাৰ “চিঙি লৈ যা’’ বুলি কোৱাৰ লগেলগে ভৰিত ধৰাধৰি কৰি মাটি শুই থকা কেইজনৰ শেষৰজনক ভৰিত ধৰি টানে। সিজনেও এৰা নাখাবলৈ প্ৰাণে-পণে খামুচি ধৰে। এনে কৰাত যদি শেষৰজনৰ হাত আগৰজনৰ ভৰিৰপৰা এৰাই যায়, তেন্তে কোমোৰা পায়, অৰ্থাৎ কোমোৰা চিঙাজন জিকে আৰু কোমোৰা হোৱাজন হাৰে। এনেদৰেই প্ৰতিজনকে টানি এৰুৱাব পাৰিলে, তেওঁ জিকে। পুনৰ আগৰদৰে খেল হয়। অসমৰ কিছুমান ঠাইত এই খেলৰ নিয়ম কিছু বেলেগ আৰু কোৱা কথাখিনিও সমান্য পৃথক হয়। খেলুৱৈসকল মাটিত শোৱাৰ সলনি থিয় হৈ খেলে আৰু ভৰিত ধৰাৰ সলনি কঁকালত ধৰে। এনে অৱস্থাত খেলুৱৈসকল দুটা দলত ভাগ হৈ খেলে। ভৰিত বা কঁকালত ধৰি টনাটনি কৰা সময়ত যথেষ্ট উত্তেজনাৰ সৃষ্টি হয় আৰু খেলপথাৰ চিঞৰ-বাখৰেৰে ভৰি পৰে। কোকৰাঝাৰ, শিৱসাগৰ আদিত এই খেল থিয় হৈ খেলা দেখা যায়। 
## খেলৰ শিকণীয় বিষয়
“কোমোৰা খেল’’ৰ পৰা খেলুৱৈয়ে ধৈৰ্য আৰু একাগ্ৰতাৰ বিষয়ে শিক্ষা পোৱাৰ লগতে শাৰীৰিক শক্তিৰ অনুশীলন হয়। এই খেলত গোৱা ছন্দৱদ্ধ কথাখিনি বা গীতটিত ব্যৱহৃত কথাখিনিয়ে জাতীয় আহাৰৰ একোটা ইঙ্গিতো দি যায়। যেনে, কোমোৰাৰ লগত পহুৰ মঙহ ৰান্ধি খোৱাটো।
## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ খেল-ধেমালি
জোৱলা বৰা

**জোৱলা বৰা** () হৈছে  নগাঁও, অসমৰ এগৰাকী লেখিকা। ২০১০ চনত অসমীয়া সাহিত্যৰ জগতত আত্মপ্ৰকাশ কৰা জোৱলা বৰাৰ আত্মজীৱনীখনৰ নাম হৈছে 'মই যন্ত্ৰণা জয় কৰাৰ পণ লৈছোঁ*৷ গ্ৰন্থখন ২০১৬ চনত প্ৰকাশিত হৈছিল৷
==সংক্ষিপ্ত জীৱনী==
জোৱলা বৰাৰ জন্ম হৈছিল ১৯৮১ চনৰ ১৯ জুন তাৰিখে, অসমৰ নগাঁও জিলাৰ কুজাৰবড়ি গাঁৱত৷ ১৯৯৫ চনলৈকে অৰ্থাৎ দশম শ্ৰেণী পৰ্যন্ত জোৱলা বৰাই এটা সাধাৰণ আৰু পৰিচিত জীৱনেই যাপন কৰি আছিল৷ কিন্তু সেই বছৰৰে ২২ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে তেখেতে আকস্মিকভাৱে খোজ কাঢ়িব নোৱাৰা হৈ পৰে৷ ইয়াৰ পিছতেই আৰম্ভ হয় জোৱলা বৰাৰ এক দীঘলীয়া পৰ্যায়ৰ চিকিৎসা৷ প্ৰথমে অসম আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত ২০০৩ চনত চেন্নাইৰ ভেলোৰৰ খ্ৰীষ্টান মেডিকেল কলেজত ছমাহজোৰা চিকিৎসা আৰম্ভ হয়৷ ২০০৪ চনতো কিছুদিনৰ বাবে চেন্নাইলৈ চিকিৎসাৰ বাবে নিয়া হয়৷ এক স্নায়ুজনিত অক্ষমতাৰ বাবে জোৱলা বৰাৰ মগজু আৰু ভৰিৰ মাজত সংযোগ বিচ্ছিন্ন হোৱা বুলি চিকিৎসকসকলে মত পোষণ কৰে৷ তেখেতৰ ভৰি দুখন অচল হৈ পৰে৷ ইয়াৰ এটা পৰিণতিহিচাপে জোৱলা বৰাই নিত্য-নৈমিত্তিক কামবোৰ কৰাতো ভীষণ অসুবিধাৰ সন্মুখীন হয়৷ ইয়াৰ পিছত জোৱলা বৰাই চিকিৎসকৰ পৰামৰ্শমতে হুইল চেয়াৰৰ সহায় লয়৷ সেইছোৱা সময়ৰ পৰা বিগত প্ৰায় ১৮-১৯ বছৰ জোৱলা বৰাই বিচনা আৰু হুইল চেয়াৰতে জীৱন কটাইছে৷ ডিমৌ চাৰিআলিৰ শালমৰা হাইস্কুল আৰু ভোগেশ্বৰ বৰুৱা উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা জোৱলা বৰাই আনুষ্ঠানিক শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে৷  
 
অসমীয়া বাতৰি কাকত '[[আমাৰ অসম]]'ত ২০১০ চনৰ ৩১ ডিচেম্বৰ তাৰিখে জোৱলা বৰাৰ প্ৰথমটো লেখা প্ৰকাশিত হয়৷ লেখাটোৰ নাম আছিল *দুখ আৰু জীৱনৰ লগৰী*৷ এই লেখাটোৰ জৰিয়তে জোৱলা বৰাই একাধিক পাঠকৰ সঁহাৰি লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল৷ লেখিকাই আত্মজীৱনীত লিখিছে-*লেখাটোৰ লগত মোৰ ফোন নম্বৰটো দিয়া গতিকে ইটোৰ পিছত সিটো ফোন লানি নিছিগাকৈ আহিবলৈ ধৰিলে৷* অসমৰ সাহিত্যিক হোমেন বৰগোহাঞিৰ দ্বাৰা জোৱলা বৰাৰ সৃজনীশীল প্ৰতিভা প্ৰভাৱান্বিত৷ 

জোৱলা বৰাৰ প্ৰথমখন গ্ৰন্থ হৈছে 'বেদনাৰ মিঠা মাদকতা'৷ এই গ্ৰন্থখন হৈছে জোৱলা বৰাৰ ছবি আৰু কবিতাৰ সংকলন৷ ২০১৩ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত কাব্য-সংকলনখন তেওঁলোকৰ ঘৰতে উন্মোচিত হৈছিল৷ গ্ৰন্থখন প্ৰকাশ কৰে তেজপুৰৰ চিকিৎসক ডা০ গোপেন্দ্ৰ মোহন দাসে৷ আনহাতে অসমৰ সাহিত্যিক, সংগীতশিল্পী ডা০ অঞ্জন জ্যোতি চৌধুৰীয়ে গ্ৰন্থখন উন্মোচন কৰে৷ 

জোৱলা বৰাৰ আত্মজীৱনী 'মই যন্ত্ৰণা জয় কৰাৰ পণ লৈছোঁ'২০১৬ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত প্ৰকাশিত হয়৷ গুৱাহাটীৰ প্ৰকাশন গোষ্ঠী *ষ্টুডেণ্টচ্ ষ্ট'ৰচ্'-এ গ্ৰন্থখন প্ৰকাশ কৰি উলিয়ায়৷ গ্ৰন্থখনত লেখিকাৰ *ডুখৰীয়া বাস্তৱ জীৱনৰ কিয়দংশ শব্দ আকাৰে ভুমুকি মাৰিছে৷* গ্ৰন্থখনে  ২০১৭ চনত **গিৰিধৰ শৰ্মা সোঁৱৰণী বঁটা** লাভ কৰে৷ 

জোৱলা বৰাৰ তৃতীয়খন গ্ৰন্থ 'মৌনতাৰ কোলাহল' এখনি উপন্যাস৷ ২০২০ চনৰ আন্তৰ্জাতিক নাৰী দিৱসৰ দিনাখন অৰ্থাৎ ৮ মাৰ্চৰ কামৰূপ (মহানগৰ) জিলাৰ কটন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ এটি অনুষ্ঠানত এই গ্ৰন্থখন উন্মোচন কৰা হয়৷ উন্মোচক আছিল অসমৰ এগৰাকী বিশিষ্ট সাহিত্যিক-সাংবাদিক হোমেন বৰগোহাঞি৷ গ্ৰন্থখন শ্ৰীকল্যাণী প্ৰকাশনে প্ৰকাশ কৰি উলিয়ায়৷  গ্ৰন্থখনৰ সম্পৰ্কে অসমৰ লেখিকা নীলিমা গোস্বামীয়ে কৈছে যে-*কাহিনীৰ প্ৰতিটো চৰিত্ৰকে আপোনকৈ সজাই-পৰাই নিজস্ব গতিত আগবঢ়াই নিয়াৰ ক্ষেত্ৰত লেখকৰ প্ৰচেষ্টা অতি প্ৰশংসনীয়৷ *

## সাহিত্যিক কৰ্মৰাজি
# , (কাব্য আৰু ছবিৰ সংকলন), ২০১৩
# , (আত্মজীৱনী) ২০১৬
# মৌনতাৰ কোলাহল, (উপন্যাস), ২০২০
## বঁটা-বাহন
# দেৱচন্স গ্ৰুপৰ বিশেষ সাহিত্য বঁটা(২০২১),
# অসম চৰকাৰৰ (অসম ভাষা গৌৰৱ আঁচনিৰ অন্তৰ্গত) বঁটা(২০২১)
# গিৰিধৰ শৰ্মা সোঁৱৰণী বঁটা (২০১৭)
## তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমৰ লেখিকা
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমীয়া কবি
শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্যিক‎
সবিতা বেহেন

**সবিতা বেহেন** (১৯১৯-২০০৯) এগৰাকী ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ, সমাজকৰ্মী, শিক্ষাবিদ আৰু দ্বিকক্ষীয় ভাৰতীয় সংসদৰ উচ্চ সদন ৰাজ্যসভাৰ প্ৰাক্তন সদস্য আছিল। 

তেওঁ মহিলা সৱলীকৰণ আৰু লিংগ সমতাৰ অধিবক্তা হিচাপে পৰিচিত আছিল আৰু ১৯৯০ চনত সমতা গণতন্ত্ৰ পৰিষদে তেওঁক বিশ্বৰ ৩৩০০ বিশিষ্ট জীৱিত মহিলাৰ ভিতৰত তালিকাভুক্ত কৰিছিল। ১৯৭১ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ ভাৰতীয় অসামৰিক বঁটা পদ্মশ্ৰী ৰে সন্মানিত কৰে।

## জীৱনী
সবিতা বেহেনৰ জন্ম হৈছিল ১৯১৯ চনৰ ২৩ জানুৱাৰীত পূৰ্বৰ ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ ঝিলাম জিলাৰ ৰোহতাচত, বৰ্তমান পাকিস্তানৰ অন্তৰ্ভুক্ত। তেওঁ লাহোৰৰ চৰকাৰী মহাবিদ্যালয় আৰু চিমলাৰ পি এল কলেজত উচ্চ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। কম বয়সতে ভাৰতীয় স্বাধীনতা সংগ্ৰামত যোগদান কৰি তেওঁ সামাজিক কামত সক্ৰিয় হৈ পৰে। তেওঁ ১৯৪৪ চনত মহিলা সেৱিকা দল প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। পিছলৈ দিল্লীত তেওঁ মহিলাসকলৰ বাবে হৰিজন প্ৰাপ্তবয়স্ক শিক্ষা কেন্দ্ৰ আৰু টেইলাৰিং আৰু ঔদ্যোগিক কেন্দ্ৰ স্থাপন কৰিছিল। তেওঁ হৰিজন আৰু দলিত শিশুসকলৰ বাবে তিনিখন বিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
সবিতা বেহেন শৰণাৰ্থী বিধৱা সুৰক্ষা সমিতিৰ অধ্যক্ষ আছিল আৰু শৰণাৰ্থী মহিলাসকলৰ বাবে দুটা ঔদ্যোগিক আৰু শিক্ষা কেন্দ্ৰ স্থাপনত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল। তেওঁ সৰ্বভাৰতীয় মহিলা পৰিষদ, দিল্লীৰ মহিলা কল্যাণ সংস্থা আৰু নতুন দিল্লীৰ চুপাৰ বজাৰ কোঅপাৰেটিভ ষ্ট'ৰছ লিমিটেডৰ সভাপতিত্বত আছিল আৰু দিল্লী পৌৰ সমিতিৰ প্ৰথম মহিলা উপ-সভাপতি নিৰ্বাচিত হৈছিল। এই পদত তেওঁ ১৯৫৬ চনৰ পৰা ১৯৫৭ চনলৈ অধিষ্ঠিত আছিল। তেওঁ ১৯৬২ চনৰ পৰা ১৯৬৬ চনলৈ পঞ্জাৱ বিধান সভাৰ পূৰ্বসূৰী পঞ্জাৱ বিধান পৰিষদত সেৱা আগবঢ়াইছিল। তেওঁ ১৯৭২ চনত দিল্লীক প্ৰতিনিধিত্ব কৰি ভাৰতীয় সংসদৰ উচ্চ সদন ৰাজ্যসভালৈ নিৰ্বাচিত হয় আৰু ১৯৭৮ চনলৈকে সদনত সেৱা আগবঢ়ায়। তেওঁ ভাৰতীয় সংসদৰ কেন্দ্ৰীয় হোমিঅ'পেথি পৰিষদ স্থাপনৰ বাবে গঠন কৰা ভাৰতীয় সংসদৰ যুটীয়া সমিতিৰ ১৫জন মনোনীত সদস্যৰ ভিতৰত এগৰাকী আছিল।

সবিতা বেহেন অন্ধ্ৰ প্ৰদেশৰ ৱাৰাংগল অঞ্চলৰ বাবে ব্ৰহ্ম কুমাৰী বিশ্ব আধ্যাত্মিক বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ৰাজযোগ শিক্ষা আৰু গৱেষণা ফাউণ্ডেচনৰ ব্যৱসায় আৰু উদ্যোগ শাখাৰ আঞ্চলিক সমন্বয়ক আছিল। ১৯৭১ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক পদ্মশ্ৰীৰ অসামৰিক সন্মান প্ৰদান কৰে। পেৰিটি ডেমক্ৰেচী পৰিষদে তেওঁক ১৯৯০ চনত ৩৩০০ বিশিষ্ট জীৱিত মহিলাৰ ভিতৰত তালিকাভুক্ত কৰিছিল। ২০০৯ চনৰ ১০ মাৰ্চ তাৰিখে ৯০ বছৰ বয়সত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অধিবক্তা
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সমাজকৰ্মী
শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:বিংশ শতিকাৰ ভাৰতীয় মহিলা বিজ্ঞানী
দুমৌৰ

**দুমৌৰ** বা **দুমীৰ** মিচিং জনগোষ্ঠীয়ে ব্যৱহাৰ কৰা গামোচা৷ ইয়াক পুৰুষ মহিলা উভয়েই ব্যৱহাৰ কৰে৷ দুমৌৰ একৰ পৰা দুই মিটাৰ হয়৷ ইয়াৰ দুয়োটা মূৰত ফুল বছা হয় বা যিকোনো ৰঙৰ সূতাৰে পাৰি দি আঁচু বৈ দিয়া হয়৷ দুমৌৰ বিভিন্ন সময়ত বিভিন্ন ধৰণে পৰিধান কৰা হয়৷ কেতিয়াবা কঁকালত, কেতিয়াবা মূৰত বা গাত লোৱা হয়৷

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
প্ৰজাপতি ব্ৰহ্মাকুমাৰী ঈশ্বৰীয় বিশ্ববিদ্যালয়

**প্ৰজাপতি ব্ৰহ্মাকুমাৰী ঈশ্বৰীয় বিশ্ববিদ্যালয়** বা **ব্ৰহ্মাকুমাৰী**সকল হৈছে এক আধ্যাত্মিক আন্দোলনৰ সংগঠক। ১৯৩০ ৰ দশকত সিন্ধুৰ হায়দৰাবাদত এই আন্দোলনৰ জন্ম হয়। ব্ৰহ্মাকুমাৰী () আন্দোলনটো লেখৰাজ কৃপালানীয়ে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। সংগঠনটো আন্দোলনত মহিলাসকলে পালন কৰা মুখ্য ভূমিকাৰ বাবে জনাজাত। এই সংগঠনটোৱে এক প্ৰকাৰৰ ধ্যান শিক্ষা প্ৰদান কৰে যি শৰীৰৰ বিপৰীতে আত্মা হিচাপে পৰিচয়ৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়ে। তেওঁলোকে বিশ্বাস কৰে যে সকলো আত্মা অন্তৰ্নিহিতভাৱে ভাল আৰু ঈশ্বৰ হৈছে সকলো মঙ্গলৰ উৎস। সংগঠনটোৱে শৰীৰৰ সৈতে সম্পৰ্কিত পৰিচয় যেনে জাতি, ৰাষ্ট্ৰীয়তা, ধৰ্ম আৰু লিংগক অতিক্ৰম কৰিবলৈ শিকায়, আৰু ই "আত্মা-চেতনা" ওপৰত আধাৰিত কৰি এক গোলকীয় সংস্কৃতি স্থাপনৰ আকাংক্ষা কৰে।

২০০৮ চনত, আন্দোলনটোৱে ৮২৫,০০০ ৰো অধিক নিয়মীয়া শিক্ষাৰ্থী থকা বুলি দাবী কৰিছিল, ইয়াৰোপৰি ১০০খন দেশত তেওঁলোকৰ ৮৫০০ ৰো অধিক কেন্দ্ৰ আছিল।

## বিশ্বাস

আন্দোলনটোৱে নিজকে ইয়াৰ হিন্দু মূলৰ পৰা পৃথক কৰিছে আৰু ধৰ্মৰ উৰ্ধত গৈ নিজকে আধ্যাত্মিক শিক্ষাৰ বাহক হিচাপে উপস্থাপন কৰে।
ব্ৰহ্মাকুমাৰীসকলে প্ৰতিজন মানুহ দুটা অংশৰে গঠিত বুলি বিশ্বাস কৰে; এক বাহ্যিক বা দৃশ্যমান শৰীৰ (স্থিতি আৰু সম্পত্তিৰ দৰে সম্প্ৰসাৰণ সহ) আৰু আত্মাৰ এক সূক্ষ্ম শক্তি যাৰ চৰিত্ৰৰ গাঁথনি এজন ব্যক্তিৰ বাহ্যিক কাৰ্যকলাপৰ জৰিয়তে প্ৰকাশ পায়। কিন্তু সদায়ে এইটো অভ্যন্তৰীণ আত্মাৰ দ্বাৰা সৃষ্টি কৰা হয় - কামবোৰ প্ৰেমেৰে, শান্তিৰে, সুখ বা নম্ৰতাৰে কৰা হয় নে নাই সেয়া এজনৰ আত্মাৰ এটা দিশ। 

ব্ৰহ্মাকুমাৰীসকলে ঈশ্বৰক বুজাবলৈ "সৰ্বোচ্চ আত্মা" শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰে। তেওঁলোকে ঈশ্বৰক নিৰপেক্ষ আৰু চিৰন্তন বুলি ভাবে আৰু তেওঁক পাৰ্থিৱ শৰীৰ অবিহনে মানুহৰ আত্মাৰ দৰে জীৱিত পোহৰৰ বিন্দু হিচাপে গণ্য কৰে। কিয়নো তেওঁ জন্ম, মৃত্যু আৰু পুনৰ্জন্মৰ চক্ৰত প্ৰৱেশ নকৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। ঈশ্বৰক সকলো গুণ, শক্তি আৰু মূল্যবোধৰ নিখুঁত আৰু নিৰন্তৰ মূৰ্তি হিচাপে দেখা যায় আৰু ধৰ্ম, লিংগ বা সংস্কৃতি নিৰ্বিশেষে তেওঁ হৈছে সকলো আত্মাৰ নিঃচৰ্ত প্ৰেমময় পিতৃ।

ব্ৰহ্মাকুমাৰীসকলে বিশ্বাস কৰে যে ঈশ্বৰৰ উদ্দেশ্য হৈছে মানৱতাৰ আধ্যাত্মিক পুনৰ জাগৰণ আৰু সকলো দুখ, দুষ্টতা আৰু নেতিবাচকতা আঁতৰ কৰা। তেওঁলোকে ঈশ্বৰক পদাৰ্থৰ সৃষ্টিকৰ্ত্তা বুলি গণ্য নকৰে, কিয়নো তেওঁলোকে পদাৰ্থক চিৰন্তন বুলি বিবেচনা কৰে।

## শিক্ষা
ব্ৰহ্মাকুমাৰীসকলে এক প্ৰকাৰৰ ধ্যানৰ শিক্ষা দিয়ে, যাৰ জৰিয়তে শিক্ষাৰ্থীসকলক তেওঁলোকৰ মন বিশুদ্ধ কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰা হয়। এই ধ্যান হয়তো শান্তভাৱে বহি আত্মাৰ চিৰন্তন প্ৰকৃতি, নিজৰ প্ৰকৃতিৰ মূল বিশুদ্ধতা আৰু ঈশ্বৰৰ প্ৰকৃতি সম্পৰ্কে কৰা এক প্ৰকাৰৰ প্ৰতিজ্ঞা। দৈনন্দিন জীৱনত ব্যস্ত থকাৰ সময়ত ধ্যানশীল প্ৰতিজ্ঞাবোৰ বৰ্তাই ৰাখিবলৈ শিকাটোও ব্ৰহ্মাকুমাৰী ধ্যানৰ লক্ষ্য। এই কাৰণতে ব্ৰহ্মাকুমাৰী ধ্যান সাধাৰণতে মুকলি চকুৰে শিকোৱা আৰু অনুশীলন কৰা হয়। ব্ৰহ্মাকুমাৰীৰ শিক্ষাৰ্থীসকলে *মুৰুলী* অধ্যয়ন কৰে। হিন্দী শব্দ মুৰুলীক আক্ষৰিকভাৱে অনুবাদ কৰিলে অসমীয়াত এয়া "বাঁহী" লৈ ৰূপান্তৰিত হয়। এই অধ্যয়ন হৈছে এক প্ৰকাৰৰ মৌখিক অধ্যয়ন। পৃথিৱীৰ বেছিভাগ ব্ৰহ্মাকুমাৰী কেন্দ্ৰত ৰাতিপুৱাৰ ভাগত এই অধ্যয়নৰ ব্যৱস্থা কৰা হয়। মুৰুলীবোৰ মৃত আৰু জীৱিত আত্মাৰ মাজৰ সংযোগৰ বাবে কৰা ধ্যান আৰু আত্মাৰ অধিকাৰৰ পৰা আহৰণ কৰা হয়।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অনুষ্ঠান প্ৰতিষ্ঠান
কিকলী

thumb|kikkli dance (কিক্কলি নৃত্য)
**কিক্কলি নৃত্য** (;  পাঞ্জাবী ভাষাত ইয়াৰ প্ৰকৃত উচ্চাৰণ  *কিক-লি*) পঞ্জাৱৰ এক ক্ৰীড়াসুলভ লোকনৃত্য৷ এই নৃত্যত সাধাৰণতে দুজনী যুৱতী ছোৱালীয়ে অংশ গ্ৰহণ কৰে৷ কিক্কলি নৃত্যত দুজনী ছোৱালী মুখামুখীকৈ থিয় হৈ দুয়ো দুয়োৰে হাতদুখন নিজৰ এখন হাতৰ ওপৰেৰে আনখন হাত দি খামুচি ধৰে আৰু ভৰিৰে মাটিত খোপনি পুতি ঘূৰণীয়াকৈ ঘূৰে৷ সাধাৰণতে, মনেমিলা আৰু তালমিল একে থকা দুজনী ছোৱালী যুটী বান্ধে অংশগ্ৰহণ কৰা ছোৱালী দুজনীৰ মাজত তালমিল নাথাকিলে এই নৃত্য সম্ভৱ নহয়৷ নৃত্যৰ সময়ত উপস্থিত দৰ্শকে নানা ধৰণৰ গীত গাই হাতচাপৰি মাৰি উৎসাহ যোগায়৷৷
## নৃত্যৰ ধৰণ
মহিলাসকলৰ মাজত প্ৰচলিত পাঞ্জাৱৰ কিক্কলি নৃত্যত সাধাৰণতে নৃত্যতকৈ খেলুৱৈসুলভ মনোভাৱ বেছি দেখা যায়৷ কিক্কলি নৃত্যত দুজনী দুজনী ছোৱালী মুখামুখীকৈ থিয় হৈ ইজনীয়ে সিজনীৰ হাত দুখন নিজৰ এখন হাতৰ ওপৰেৰে আনখন হাত দি জোৰেৰে ধৰি মাটিত খোপনি পুতি নিজৰ নিজৰ শৰীৰ দুটা পিছলৈ টানে৷ এনে অৱস্থাত তেওঁলোকৰ হাতদুখন যথেষ্ট টান হৈ পৰে আৰু খামুচি ধৰে আৰু বল প্ৰয়োগ কৰিব লগা হয়৷ তাৰপিছত দুয়ো চক্ৰাকাৰে ঘূৰিবলৈ ধৰে, বতাহত তেওঁলোকৰ দোপাট্টা উৰি থাকে আৰু তেওঁলোকৰ ঘূৰ্ণনত এটা ছন্দোময় শব্দ বাহিৰ হয়৷ । দৰ্শকৰূপে থকা বাকী মহিলাসকলে হাতচাপৰি বজাই তেওঁলোকক “আৰু জোৰে’’, “আৰু জোৰে’’ বুলি কৈ উৎসাহ যোগায়৷ কেতিয়াবা এই কিক্কলি নৃত্য দুজনীৰ ঠাইত চাৰিজনীয়ে একেলগে খেলে৷ কিক্কলিৰ লগত বেলেগ বেলেগ লোক সংগীত গোৱা হয়৷ ইয়ে খেলৰ প্ৰতি আকৰ্ষণ বৃদ্ধি কৰে৷

## কিক্কলিৰ অনুকৰণত খেল
পাঞ্জাৱৰ এই লোক নৃত্যৰ আধাৰত দেশৰ বিভিন্ন ঠাইত, বিশেষকৈ অসমত “ঘূৰাঘূৰি খেল’’ নামে এবিধ খেল প্ৰচলিত৷ কিক্কলি নৃত্যত ভাগ লোৱাসকলৰ নৃত্যতকৈ খেলুৱৈসুলভ মনোভাৱ বেছি৷ এই নৃত্যত বাদ্যও বজোৱা নহয়, কিন্তু হাতচাপৰি বজাই গীত গোৱা হয়; কিন্তু ঘূৰাঘূৰি খেলত দৰ্শক থাকিলে কেৱল উৎসাহ প্ৰদৰ্শন কৰা হয় আৰু বিনা দৰ্শকেৰেও মনৰ আনন্দত এই খেল খেলা হয়৷ কেতিয়াবা দুজনৰ ঠাইত চাৰি বা পাঁচজনীয়ে লগ হৈ খেলে আৰু পৰস্পৰে পৰস্পৰৰ হাতে হাত ধৰি ভৰিৰ পতাৰে মাটিত খোপনি পুতি বৰিতকৈ গাটো পিছলৈ হাওলাই দি ইজনীয়ে সিজনীক নিজৰ গাৰ ফালে টানি চক্ৰাকাৰে ঘূৰে৷অসমত খেলা এই খেলত কিক্কলি নৃত্যৰ দৰে বিশেষ সাজ-পোছাক পিন্ধা নহয় আৰু ইয়াৰ বাবে কোনো বিশেষ সময়ৰো ধৰাবন্ধা নাথাকে৷

## তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ লোকনৃত্য
শ্ৰেণী:লোক-নৃত্য