open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
নৱাবগঞ্জ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান

**নৱাবগঞ্জ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান** () আই ইউ চি এনৰ চতুৰ্থ শ্ৰেণীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান আৰু বাংলাদেশৰ এখন প্ৰকৃতি সংৰক্ষিত বনাঞ্চল। এই উদ্যানখন দিনাজপুৰ জিলাৰ অন্তৰ্গত নৱাবগঞ্জ উপজিলা সদৰৰপৰা প্ৰায় এক কিলোমিটাৰ উত্তৰ-পশ্চিমে অৱস্থিত।

এই উদ্যানখনে নৱাবগঞ্জ বনাঞ্চলৰ জগন্নাথপুৰ, হৰিলাখুৰ, বৰা জালালপুৰ, আলোকধুটি, তৰ্পনঘাট, ৰাছুলপুৰ আৰু খাটখটিয়া কৃষ্টাপুৰ অঞ্চল সামৰি লৈছে। উদ্যানখনৰ প্ৰধান উদ্ভিদ হ'ল চেগুন আৰু শ্ব'ৰিয়া ৰবুষ্টা (শাল গছ);  ইয়াক স্থানীয়ভাৱে নৱাবগঞ্জ শাল বাগান বুলিও জনা যায় বা 'শালবন বাগিছা'। ইয়াৰ উপৰি গ্মেলিনা আৰ্ব'ৰিয়া, ইউকেলিপ্টাছ ৰেগনেন্স, চিজিজিয়াম কুমিনি, একেচিয়া অৰিকুলিফৰ্মিছ আৰু কেইবিধমান অৰ্কিডেচিয়াও আছে। বন্যপ্ৰাণীৰ ভিতৰত বংগ শিয়াল, হেপা, মেচেকা আৰু সাপ আদি। 

উদ্ভিদ, প্ৰাণী আৰু প্ৰকৃতিৰ সংৰক্ষণ আৰু পৰ্যটনৰ সুবিধাসমূহৰ উন্নয়নৰ উদ্দেশ্যে বাংলাদেশ চৰকাৰে ২০১০ চনৰ ২৪ অক্টোবৰত এই উদ্যানখন আনুষ্ঠানিকভাৱে ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান হিচাপে ঘোষণা কৰে। ইয়াৰ আয়তন ৫১৭.৬১ হেক্টৰ।
## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান
শ্ৰেণী:বাংলাদেশ
কাদিগড় ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান

**কাদিগড় ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান** () বাংলাদেশৰ ভালুকা উপজিলাৰ অন্তৰ্গত মইমনসিং জিলাত অৱস্থিত এখন ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান। ২০১০ চনৰ ২৪ অক্টোবৰত আনুষ্ঠানিকভাৱে প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয় আৰু ইয়াৰ আয়তন ৩৪৪.১৩ হেক্টৰ।
## অৱস্থান
কাচিনা বজাৰৰ পৰা প্ৰায় ১ কিলোমিটাৰ উত্তৰে সিদ্ধস্তৰ বজাৰৰ কাষেৰে সখীপুৰ পথলৈকে মাইমনসিঙৰ ভালুকা উপজিলাত এই উদ্যানখন অৱস্থিত। ই পালগাঁও ছেক্সনৰ ওচৰত, কাচিনা গাঁৱৰ উত্তৰে আৰু পালগাঁও গাঁৱৰ পূবে অৱস্থিত।

## ভাবুকি
ইয়াৰ আশে-পাশে থকা কাদিৰগ্ৰহ, কাচিনা, বটাজুৰ, পালগাঁও, তামাট আৰু ঢকুৰী গাঁৱত বন বিভাগৰ নিয়ম উলংঘা কৰি অবৈধভাৱে কাঠফলা কল স্থাপন কৰা হৈছে। এই কাঠফলা কলবোৰ শাল বনাঞ্চলৰ পৰা ডাঙৰ ডাঙৰ গছ কটাত সক্ৰিয়ভাৱে জড়িত, প্ৰায়ে দিনৰ পোহৰৰ লগতে আন্ধাৰতো সক্ৰিয়৷ অবৈধভাৱে সংগ্ৰহ কৰা কাঠসমূহ ওচৰৰ বজাৰসমূহৰ আচবাবৰ দোকানত বিক্ৰী কৰা হয়।

## চিত্ৰশালা

File:Indian Pitta 2, crop.jpg|কাদিগড় ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানত ভাৰতীয় পিত্তা
File:Let us always meet each other with smile, for the smile is the beginning of love(2).png|কাদিগড় ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানৰ ভিতৰত এটা জিৰণি ঘৰ
File:কাদিগড় জাতীয় উদ্যান.jpeg|উদ্যানৰ ভিতৰৰ অংশ
File:কাদিগড় জাতীয় উদ্যান ৩.JPG|
File:কাদিগড় জাতীয় উদ্যান ৪.JPG
File:কাদিগড় জাতীয় উদ্যান ৫.JPG
File:কাদিগড় জাতীয় উদ্যান ৬.JPG
File:কাদিগড় জাতীয় উদ্যান ভালুকা.JPG
File:কাদিগড় জাতীয় উদ্যান ৭.JPG


## তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ অৰণ্য
শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান
শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ সংৰক্ষিত অঞ্চল
ভোজ ৰাজ

**ভোজ ৰাজ সিং ছিছ’দিয়া** (প্ৰায় ১৪৯৫–১৫২৬) পশ্চিম ভাৰতৰ মেৱাৰৰ শাসক ৰাণা ছাংগাৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ। তেওঁক বেছিকৈ প্ৰখ্যাত ভক্তি কবি-সাধু মীৰাবাঈৰ স্বামী হিচাপে জনা যায়।

## জীৱনী
মেৱাৰৰ প্ৰথম মহাৰাণা সংগ্ৰাম সিংহ (ৰাণা সংগ)ৰ সাত পুত্ৰৰ ভিতৰত জ্যেষ্ঠ হিচাপে ভোজৰাজ সিংহৰ জন্ম হৈছিল। এইদৰে তেওঁ মেৱাৰৰ সিংহাসনৰ উত্তৰাধিকাৰী আছিল যদিও পিতৃৰ পূৰ্বে আৰু পুৰুষ উত্তৰাধিকাৰী নোহোৱাকৈয়ে মৃত্যুবৰণ কৰিছিল। তেওঁৰ পিতৃ ৰাজপুতৰ চিছোদিয়া বংশৰ মুৰব্বী আছিল। তেওঁৰ মাতৃ কানৱাৰ বাই ৰাজপুতৰ সোলংকি বংশত জন্মগ্ৰহণ কৰিছিল আৰু ৰাণা ছাংগাৰ পত্নীসকলৰ ভিতৰত সকলোতকৈ জ্যেষ্ঠ্য পত্নী আছিল।

সেই সময়ৰ পৰম্পৰা অনুসৰি ১৫১৬ চনত বিবাহ সম্পন্ন হোৱাৰ সময়ত ভোজৰাজ আৰু তেওঁৰ কইনা দুয়ো সম্ভৱতঃ বয়স কিশোৰ বয়সৰ আছিল। তেওঁৰ কইনা মীৰাবাঈ চুবুৰীয়া মাৰৱাৰ ৰাজ্যৰ ভিতৰত থকা মাৰ্তাৰ সম্ভ্ৰান্ত পৰিয়ালৰ আছিল। তেওঁ ৰাজপুত ৰাথোৰ বংশৰ আছিল।

গাভৰু মীৰাবাঈ ইতিমধ্যে সেই আভ্যন্তৰীণ, আধ্যাত্মিক যাত্ৰাত নামি পৰিছিল যিয়ে তেওঁৰ জীৱনটোক আৱৰি ধৰিছিল আৰু ভৱিষ্যত শতিকাবোৰত তেওঁক ভাৰতীয়ৰ ওচৰত দেৱত্বৰ মৰ্যাদালৈ উন্নীত কৰিছিল।
শাৰীৰিক বিষয়বোৰৰ প্ৰতি মীৰাৰ অনাগ্ৰহ আজন্ম পাই অহা ৰাজকীয় বিলাসিতাক প্ৰত্যাখ্যান কৰাৰ লগে লগে বৈবাহিক সম্পৰ্ক দুৰ্বল হৈ পৰিছিল।
ভোজৰাজে তেওঁৰ উদাসীনতাক অসহযোগ কৰিছিল আৰু প্ৰথমতে তেওঁক লৌকিক কাম-কাজলৈ ঘূৰাই অনাৰ চেষ্টা কৰা বুলি কোৱা হয়। পিছলৈ মীৰাবাঈৰ উদাসীনতা আৰু ব্যক্তিত্বক তেওঁ মনোমোহা বুলি বিবেচনা কৰিছিল বুলি কোৱা হয়। বহু বিৱৰণী অনুসৰি ভোজৰাজ আৰু মীৰাবাঈৰ সম্পৰ্ক বন্ধুত্বপূৰ্ণ আছিল, ভোজৰাজে মীৰাবাঈৰ কাব্য প্ৰতিভাৰ শলাগ লৈছিল আৰু ৰাজপ্ৰসাদ চৌহদৰ ভিতৰত ঈশ্বৰ কৃষ্ণৰ বাবে মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰাৰ ইচ্ছাক সাকাৰ কৰিছিল।

১৫২৬ চনত যুদ্ধত ভোজৰাজৰ মৃত্যু হয়। তেওঁৰ মৃত্যুৱে মীৰাবাঈৰ জীৱনত গভীৰ প্ৰভাৱ পেলায়, কাৰণ তেওঁ দুয়োটাকে হেৰুৱালে; যিয়ে তেওঁক যিমানেই ক্ষীণ নহওক কিয়, সাংসাৰিক কাম-কাজৰ প্ৰতি আগ্ৰহী কৰি ৰাখিছিল; আৰু এজন পৃষ্ঠপোষক যিয়ে তেওঁক পৰিয়ালৰ ভিতৰত সমালোচনা আৰু তিৰস্কাৰৰ পৰা ৰক্ষা কৰিছিল।

ভোজৰাজে কোনো সন্তান এৰি থৈ যোৱা নাছিল আৰু তেওঁৰ পিছত তেওঁৰ কনিষ্ঠ ভাতৃ দ্বিতীয় ৰতন সিঙে মেৱাৰৰ উত্তৰাধিকাৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ৰাজপুত
শ্ৰেণী:ছিছোদিয়া বংশ
ৰতন সিং

**ৰতন সিং** বা দ্বিতীয় ৰতন সিং তেওঁ ৰাণা ছাংগাৰ পুত্ৰ আছিল।(মৃত্যু ১৫৩১) ১৫২৮ চনৰ পৰা ১৫৩১ চনলৈকে মেৱাৰৰ মহাৰাণা আছিল। ১৫৩১ চনত যুদ্ধৰ সময়ত তেওঁৰ মৃত্যু হয়। তেওঁৰ পিছত তেওঁৰ ভাতৃ বিক্ৰমাদিত্য সিং ৰাজপাটত বহে।
## জীৱনী
দ্বিতীয় ৰতন সিংহ  সংগ্ৰাম সিংহ (প্ৰথম ) আৰু ৰাণী ধন বাইৰ পুত্ৰ। এইদৰে তেওঁ ৰাওগংগাৰ ভতিজা আৰু ভোজ ৰাজ, বিক্ৰমাদিত্য, উদয় সিংহৰ সতীয়া ভাতৃ আছিল। ডাঙৰ ভাতৃ ভোজৰ মৃত্যুৰ লগে লগে আৰু পিতৃ মেৱাৰৰ মহাৰাণাৰ মৃত্যুৰ পিছত  ৰতন উত্তৰাধিকাৰী হয়।

তেওঁৰ পত্নী আছিল ৰাণী গুমান কানৱাৰ আৰু ৰতনৰ সতীয়া মাক ৰাণী কৰ্ণৱতীৰ ভতিজী বুণ্ডীৰ মহাৰাণী সুজা বাই।

মালৱাৰ মাহমুদ খিলজী ৰতনৰ পিতৃ ৰাণা ছাংগাৰ হাতত পৰাস্ত হয়। তাৰ ফলস্বৰূপে তেওঁ মেৱাৰৰ এজন শাসকৰ লগত প্ৰতিশোধ পূৰণৰ সুযোগৰ বাবে অপেক্ষাত আছিল। ছাংগাৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁ ৰাণাৰ দেশ ধ্বংস কৰিবলৈ সেনাবাহিনীৰে সৈতে শ্বিৰ্জা খানক নিয়োগ কৰে। তাৰিক-ই আলফিৰ মতে, তেওঁ এই তিনিটা উদ্দেশ্যৰ দ্বাৰাই সক্ৰিয় হৈছিল (i) ৰাণাক শাস্তি দিবলৈ (ii) ছাংগাই দখল কৰা মালৱাৰ কিছুমান ভূখণ্ড উদ্ধাৰ কৰিবলৈ আৰু (iii) ৰাণাৰ সৈতে মিলি যোৱা আৰু শেহতীয়াকৈ মালৱা ৰাজ্যৰ কিছু ভূখণ্ড জব্দ কৰা চিলাহাদী তনৱাৰক শাস্তি দিবলৈ। কিন্তু শ্বিৰ্জা খান বেয়াকৈ পৰাজিত হোৱাৰ বাবে চুলতানৰ চেষ্টা অসাৰ বুলি প্ৰমাণিত হ’ল। একে সময়তে দ্বিতীয় ৰতন সিংহই বৃহৎ সৈন্যবাহিনী লৈ মালৱাত সোমাই সম্বালিয়া (সাৰংপুৰৰ ওচৰত) গাঁৱত উপস্থিত হয়। ইয়াৰ চাৰিওফালৰ দেশখনক বিধ্বস্ত কৰি তেওঁ উজ্জয়িনৰ ফালে আগবাঢ়িল আৰু মালৱাৰ চুলতান মাহমুদ খিলজীৰ সৈতে মুখামুখি হ’ল। মহাৰাণা ছাংগাই মালৱাত প্ৰৱেশ কৰাৰ সময়ত গুজৰাটৰ চুলতানে মালৱাৰ চুলতানৰ সৈতে মিলিত হৈ পিছৰজনক প্ৰয়োজনীয় সহায় আগবঢ়াইছিল। কিন্তু অলপ পিছতে পৰিস্থিতি সলনি হ’ল। এই চুলতানসকলৰ মাজত বিবাদৰ সৃষ্টি হৈছিল।
অহংকাৰী স্বভাৱৰ বাবে মালৱাৰ চুলতান মাহমুদ খিলজীয়ে নিজৰ অনুগামীসকলৰ মাজত নিজৰ বিশ্বাস গঢ়ি তুলিব পৰা নাছিল।
তাৰ পিছত তেওঁ সেৱা আৰু চিলাহাদীৰ মোহিন খানক মেৱাৰ আক্ৰমণৰ বিৰুদ্ধে সহায় কৰিবলৈ আমন্ত্ৰণ কৰিলে। যেতিয়া তেওঁ  অপেক্ষা কৰাসকলৰ ওচৰ পাইছিল, তেতিয়া তেওঁলোকে তেওঁক কিছু অসাধাৰণ সন্মান যাচিছিল। ইয়াতে কিবা সন্দেহ কৰি তেওঁ তেওঁলোকক এৰি ৰতন সিঙৰ শিবিৰলৈ যায় যিয়ে চুলতানক হতাশ কৰি তুলিছিল। মেৱাৰ সেনাই মালৱা সৈন্যক পৰিপাটিকৈ উজ্জয়িনক পৰাস্ত কৰি সফলতাৰে লুটপাত চলায়।  

ৰতনৰ উল্লেখযোগ্যভাৱে বুণ্ডীৰ ভায়েক ৰাও সুৰজ মালৰ প্ৰতি ক্ষোভ আছিল। ইয়াৰ কাৰণ আছিল যে তেওঁ নিজৰ সতীয়া ভাতৃ বিক্ৰমাদিত্যৰ অভিভাৱক হিচাপে কাম কৰিছিল আৰু লগতে তেওঁ প্ৰথম পৃথ্বীৰাজ সিংহৰ কন্যা ৰতনৰ বাগদত্তাক অপহৰণ কৰিছিল।
প্ৰতিশোধ পূৰণ কৰিবলৈ ৰতনে সুৰজক হত্যাৰ উদ্দেশ্যেৰে তেওঁৰ লগত চিকাৰ কৰিবলৈ আমন্ত্ৰণ জনায়। চিকাৰ কৰি ফুৰা সময়ত ৰতনে সুৰজক আক্ৰমণ কৰে আৰু দুয়োজনে ইজনে সিজনক হত্যা কৰে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ৰাজপুত
শ্ৰেণী:ছিছোদিয়া বংশ
মহাৰাণা

**মহাৰাণা** ("মহান ৰাণা") এক ভাৰতীয় ৰাজকীয় উপাধি ৰাণাৰ এক ভিন্নতা। মহাৰাণাই 'মহাৰাজ' বা 'উচ্চ ৰজা'ক বুজায়, যিটো "মহাৰাজ" শব্দৰ সৈতে মিল আছে। এই শব্দটো সংস্কৃত “মহাৰাণক’’ উপাধিৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে।
## স্বাধীনতাৰ সময়ত ব্যৱহাৰ
#### চেলুট ষ্টেটছ
১৯৪৭ চনৰ ১৪ আগষ্টত ডমিনিয়ন অৱ ইণ্ডিয়াত যোগদান কৰা ৰাজ্যসমূহে উপভোগ কৰা বন্দুকৰ চেলুট লাভ কৰা ৰাজ্যসমূহৰ ভিতৰত তলত উল্লেখ কৰা মহাৰাণাসমূহ আছিল:

*১৯ বন্দুকৰ বংশগত চেলুট: (২১ বন্দুক স্থানীয়): উদয়পুৰ ৰাজ্যৰ মহাৰাণা (মেৱাৰ)
*১৩ বন্দুকৰ বংশগত চেলুট:  ৰাজপিপ্লাৰ মহাৰাণা
*১১-বন্দুকৰ বংশগত চেলুট:  বৰৱানীৰ মহাৰাণা

৯-বন্দুকৰ বংশগত চেলুট:

*দন্তৰ মহাৰাণা
*ৱাধৱানৰ মহাৰাণা
*সান্তৰ মহাৰাণা

স্বাধীনতাৰ পিছত কিছুমান শাসকক বন্দুকৰ চেলুট বৃদ্ধি কৰা হৈছিল, যেনে- ওপৰত উল্লেখ কৰা মেৱাৰৰ মহাৰাণা (হিন্দু; উদয়পুৰত, ৰাজস্থানৰ মহাৰাজপ্ৰমুখত) অৰ্ডাৰ অৱ প্ৰেচিডেন্সত প্ৰথম স্থানলৈ উন্নীত কৰা হয়, যাৰ ফলত হায়দৰাবাদ আৰু বেৰাৰৰ (মুছলমান) নিজামক স্থানচ্যুত কৰা হয় আৰু ৯ বন্দুকৰ সকলো ৰাজ্যকে হাইনেছৰ শৈলী ব্যৱহাৰৰ অনুমতি দিয়া হয়।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:উপাধি
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সাম্ৰাজ্য আৰু ৰাজ্য
ৰাৰা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান

**ৰাৰা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান** () নেপালৰ হিমালয়ৰ এক সংৰক্ষিত অঞ্চল আৰু ১৯৭৬ চনত প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়। মুগু আৰু জুমলা জিলাত ১০৬ বৰ্গ কিলোমিটাৰ (৪১ বৰ্গমাইল) অঞ্চল সামৰি এই ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান, ই দেশখনৰ আটাইতকৈ সৰু ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান। ইয়াৰ মূল বৈশিষ্ট্য হৈছে ২,৯৯০ মিটাৰ (৯,৮১০ ফুট) উচ্চতাত থকা ৰাৰা হ্ৰদ। নেপালৰ হুমলা–জুমলা অঞ্চলৰ অনন্য উদ্ভিদ আৰু প্ৰাণীক সুৰক্ষাৰ বাবে এই উদ্যানখন প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল।

ৰাৰা হ্ৰদৰ দক্ষিণ দিশৰ চুচেমাৰা শৃংগত এই উদ্যানখনৰ উচ্চতা ২,৮০০ মিটাৰ (৯,২০০ ফুট)ৰ পৰা ৪,০৩৯ মিটাৰ (১৩,২৫১ ফুট)লৈকে। উত্তৰ দিশত ৰুমা কাণ্ড আৰু মালিকা কাণ্ডৰ শৃংগবোৰে আলপাইন মিঠা পানীৰ হ্ৰদটো সৃষ্টি কৰিছে‍, যিটো নেপালৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ হ্ৰদ যাৰ পৃষ্ঠভাগ ১০.৮ কিলোমিটাৰ (৪.২ বৰ্গমাইল) আৰু সৰ্বোচ্চ গভীৰতা ১৬৭ মিটাৰ (৫৪৮ ফুট)। ই ডিম্বাকাৰ আকৃতিৰ আৰু ইয়াৰ পূব–পশ্চিম অক্ষৰ দৈৰ্ঘ্য ৫ কিলোমিটাৰ (৩.১ মাইল) আৰু প্ৰস্থ ৩ কিলোমিটাৰ (১.৯ মাইল) আৰু ইয়াৰ পানী নিজাৰ খোলা হৈ মুগু-কৰ্ণালী নদীলৈ যায়।

ৰাৰা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান আৰু বন্যপ্ৰাণী সংৰক্ষণ বিভাগৰ দ্বাৰা পৰিচালিত আৰু নেপাল সেনাৰ সহায়ত সুৰক্ষিত৷
## জলবায়ু

ৰাৰা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানৰ জলবায়ু গৰমৰ দিনত সুখদায়ক, কিন্তু উচ্চতাৰ বাবে শীতকালত অতি ঠাণ্ডা হৈ পৰে৷ উদ্যানখন চোৱাৰ উত্তম সময় ছেপ্টেম্বৰ, অক্টোবৰ, এপ্ৰিল আৰু মে’ মাহ। শীতকালত উষ্ণতা মাইনাচৰ তললৈ নামি যায় আৰু বহুতো উচ্চ পথ বৰফেৰে বন্ধ হৈ পৰে। গ্ৰীষ্মকাল উষ্ণ, কিন্তু জুন মাহৰ পৰা আগষ্টলৈকে বাৰিষাৰ বতৰ, যাৰ বাবে ৰাৰা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানলৈ যাত্ৰা কৰাটো কঠিন হৈ পৰে।

## গছ-গছনি

ৰাৰা ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান উদ্ভিদ আৰু প্ৰাণীৰে‍ সমৃদ্ধ, উদ্যানখনত ১০৭০বিধ উদ্ভিদ প্ৰজাতি পোৱা যায়। উদ্ভিদ সাধাৰণতে নাতিশীতোষ্ণ আৰু উপ-আলপাইন আৰু উচ্চতাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল। ৩,২০০ মিটাৰ (১০,৫০০ ফুট) তলত এই উদ্ভিদ মূলতঃ নীলা পাইন (*Pinus excelsa*), ৰ’ড’ডেণ্ড্ৰন (*Rhododendron arboretum*), পশ্চিম হিমালয়ৰ স্প্ৰুচ, ক’লা জুনিপাৰ আৰু হিমালয়ৰ চাইপ্ৰেছৰে গঠিত। ৩,২০০ মিটাৰ (১০,৫০০ ফুট)ৰ ওপৰত গছ-গছনি সলনি হৈ দেৱদাৰুজাতীয় চিৰসেউজ, স্প্ৰুচ আৰু পাইনৰ মিশ্ৰণেৰে গঠিত সৰল বৰ্গীয় অৰণ্যলৈ পৰিণত হয়।

## প্ৰাণী
উদ্যানখনত কস্তুৰী হৰিণ, হিমালয়ৰ ক’লা ভালুক, ভাৰতীয় নাহৰফুটুকী, নাহৰফুটুকী বাঘ, হিমালয়ৰ তাহৰ, হালধীয়া ডিঙিৰ মাৰ্টেন, উদ, ৰাং কুকুৰ, ধূসৰ লেংগুৰ, মলুৱা বান্দৰ আৰু ৰঙা পাণ্ডাকে ধৰি ৫১বিধ প্ৰজাতিৰ স্তন্যপায়ী প্ৰাণী বাস কৰে।

ইয়াত ৪৯বিধ প্ৰজাতিৰ জলচৰ পখীকে ধৰি‍ ২৪১টা প্ৰজাতিৰ চৰাইৰ নথীভুক্ত কৰা হৈছে‍। ১৯৭৯ চনত ৰাৰা হ্ৰদত তিনিটা স্থানীয় স্নোট্ৰাউট প্ৰজাতি সংগ্ৰহ কৰি নতুন প্ৰজাতি হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হয়: নেপালী স্নোট্ৰাউট (*Schizothorax nepalensis*), ৰাৰা স্নোট্ৰাউট আৰু নেপালী স্নোট্ৰাউট। ১৯৭৯ চনত ভেকুলী প্ৰজাতি *Paa rarica*ক প্ৰথমবাৰৰ বাবে এই হ্ৰদটোৰ স্থানীয় প্ৰাণী বুলি লিপিৱদ্ধ কৰা হৈছিল।

## পৰিৱেশৰ সমস্যা
অতিমাত্ৰা চৰণীয়া পথাৰ আৰু মলত্যাগৰ ফলত ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান সংৰক্ষণ বিষয়াসকলে হ্ৰদটো সংৰক্ষণৰ বাবে প্ৰত্যাহ্বানৰ সন্মুখীন হৈছে। স্থানীয় লোকে কাঠৰ বাবে‍ আৰু ইন্ধনৰ বাবে গছ কাটি থকা দেখা যায়, যিটো ৰাৰা সংৰক্ষণৰ বাবে এক সমস্যা। লগতে উৎসৱৰ সময়ত দৰ্শনাৰ্থী আৰু স্থানীয় লোকে বহু পৰিমানে জাৱৰ-জোথৰ সৃষ্টি কৰাৰ ফলত পানী প্ৰদূষিত হৈছে৷

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান
শ্ৰেণী:নেপাল
শ্ৰেণী:নেপালৰ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান
খাপতাদ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান

**খাপতাদ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান** নেপালৰ সুদূৰ পশ্চিম অঞ্চলত ১৯৮৪ চনত স্থাপিত এখন ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান। বাঝাং, বাজুৰা, আছাম আৰু ডোটিৰ চাৰিখন জিলাত বিস্তৃত এই ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানখনৰ আয়তন ২২৫ বৰ্গ কিলোমিটাৰ (৮৭ বৰ্গমাইল) আৰু ইয়াৰ উচ্চতা ১,৪০০ৰপৰা ৩,৩০০ মিটাৰ (৪,৬০০ৰপৰা ১০,৮০০ ফুট)।
## ইতিহাস
খাপতাদ বাবাৰ পৰামৰ্শ মতে ১৯৮৪ চনত খাপতাদ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়; ২০০৬ চনত ২১৬ বৰ্গ কিলোমিটাৰ বাফাৰ জ'ন ঘোষণা কৰা হয়।

## গছ-গছনি‍
খাপতাদ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানখন বিস্তৃত জলাহভূমি, ঠেক ঢাল আৰু নৈৰে গঠিত; ইয়াত ৫৬৭টা ফুলৰ প্ৰজাতি আছে। গছ-গছনিৰ ভিতৰত আছে চিৰ পাইন-ৰ'ড'ডেণ্ড্ৰন বনাঞ্চল, ওক গছৰ অৰণ্য আৰু নদীৰ পাৰৰ অঞ্চলত হিমালয়ৰ ফাৰ-হেমলক-অক বনাঞ্চল আৰু এলডাৰ অৰণ্য আদি। ঔষধি উদ্ভিদৰ ২২৪বিধ প্ৰজাতি আছে‍।

## প্ৰাণী
খাপতাদ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানত ভাৰতীয় নাহৰফুটুকী, হিমালয়ৰ ক’লা ভালুক, ৰাং কুকুৰ আৰু আলপাইন কস্তুৰী হৰিণকে ধৰি ২৩বিধ স্তন্যপায়ী প্ৰাণী আছে; ২৮৭বিধ চৰাইৰ প্ৰজাতিৰ ভিতৰত ইম্পেয়ান ফেজেণ্ট, পেৰেগ্ৰিন ফেলকন আৰু পাতি শগুন অন্যতম; ২৩বিধ উভচৰ আৰু সৰীসৃপও নথিভুক্ত হৈ‍ছে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান
শ্ৰেণী:নেপাল
শ্বে ফকছুণ্ডো ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান

**শ্বে ফকছুণ্ডো ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান** () নেপালৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ আৰু একমাত্ৰ ট্ৰেন্স-হিমালয় বা তিব্বতীয় হিমালয়ৰ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান। ১৯৮৪ চনত প্ৰতিষ্ঠা হোৱা এই ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানখন নেপালৰ মধ্য পশ্চিম অঞ্চলৰ দোলপা আৰু মুগু জিলাৰ ৩,৫৫৫ বৰ্গ কিলোমিটাৰ (১,৩৭৩ বৰ্গমাইল) অঞ্চলজুৰি বিস্তৃত। এই সংৰক্ষিত অঞ্চলটি‍ ২,১৩০ৰপৰা ৬,৮৮৫ মিটাৰ (৬,৯৮৮ৰপৰা ২২,৫৮৯ ফুট) উচ্চতালৈকে বিস্তৃত। ফকছুণ্ডো হ্ৰদ হৈছে উদ্যানখনৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ বৈশিষ্ট্য, ই ৩,৬১২ মিটাৰ (১১,৮৫০ ফুট) উচ্চতাত অৱস্থিত।

উদ্যানখনৰ মুখ্য কাৰ্যালয় দোলপা জিলাৰ পালামত অৱস্থিত।
## ভূগোল
উদ্যানখনৰ উচ্চতা আংখেৰ ওচৰৰ দক্ষিণ-পূব দিশত ২,১৩০ মিটাৰ (৬,৯৯০ ফুট)ৰপৰা তিব্বতী মালভূমিৰ দক্ষিণ প্ৰান্তত থকা কাঞ্জিৰোবা হিমালৰ শিখৰৰ ৬,৮৮৩ মিটাৰ (২২,৫৮২ ফুট)লৈকে বিস্তৃত। চুলিগাড নদীৰ ওপৰৰ অংশত ৩,৬৬০ মিটাৰ (১২,০১০ ফুট) উচ্চতাত থকা ফকছুণ্ডো হ্ৰদটো হিমবাহেৰে আগুৰি আছে আৰু ই নীল আৰু সেউজীয়া মিশ্ৰণেৰে সৃষ্ট একটি শান্ত, সতেজ আৰু প্ৰাণৱন্ত ৰঙৰ বাবে জনাজাত।

ফকছুণ্ডো হ্ৰদৰ জলপৃষ্ঠ ৪৯৪ হেক্টৰ (১২২০ একৰ), আৰু ২০০৭ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত ইয়াক ৰামছাৰ ক্ষেত্ৰ হিচাপে ঘোষণা কৰা হয়। ইকো-ছাউণ্ডিং প্ৰযুক্তি ব্যৱহাৰ কৰি জোখা এই হ্ৰদটোৰ গভীৰতা ১৪৫ মিটাৰ (৪৭৬ ফুট) পৰ্যন্ত পোৱা গৈছে৷

উদ্যানখনৰ উত্তৰ-পূবত অৱস্থিত উচ্চ ডলপো মালভূমিৰ পানী নিষ্কাশন কৰে লাংগু নদীয়ে। চুলিগাড আৰু জুগদুয়াল নদীয়ে দক্ষিণৰ জলাশয় গঠন কৰে আৰু দক্ষিণলৈ বৈ গৈ থুলি ভেৰী নদীৰে‍ বৈ যায়।

## প্ৰাণীজগত
বিশ্ব বন্যপ্ৰাণী পুঁজিৰ (WWF) সহযোগত ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান আৰু বন্যপ্ৰাণী সংৰক্ষণ বিভাগে ২০১৯ চনৰপৰা ২০২২ চনলৈকে কৰা এই অধ্যয়নৰ সময়ত প্ৰতি ১০০ বৰ্গ কিলোমিটাৰত ২.২১ ঘনত্বত ৯০টা তুষাৰ নাহৰফুটুকী পোৱা গৈছিল। উদ্যানখনত পোৱা আন বিলুপ্তপ্ৰায় প্ৰজাতিসমূহৰ ভিতৰত ধূসৰ কুকুৰনেচীয়া বাঘ, কস্তুৰীমৃগ, ভৰাল, গোৰাল, অৰ্গালী, হিমালয়ৰ থৰ, নাহৰফুটুকী আৰু হিমালয়ৰ ক’লা ভালুক আদি।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যান
শ্ৰেণী:নেপাল
তাৰক মেহতা কা উলতা চশমাহ

**তাৰক মেহতা কা উলতা চাচমাহ** (অনুবাদ "তাৰক মেহতাৰ ওলোটা চশমা"), প্ৰায়ে টিএমকেঅ'চি বুলি সংক্ষিপ্ত ৰূপত, চিত্ৰলেখা আলোচনীৰ বাবে তাৰক মেহতাৰ সাপ্তাহিক স্তম্ভ দুনিয়া নে উন্ধা চাছমাৰ আধাৰত নিৰ্মিত ভাৰতীয় চিটকম আৰু কমেডী। অসিত কুমাৰ মোডীয়ে প্ৰযোজনা কৰা এইখন ভাৰতৰ দীৰ্ঘদিনীয়া টেলিভিছন ধাৰাবাহিকসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম। ২০০৮ চনৰ ২৮ জুলাইত Sony SAB ত প্ৰিমিয়াৰ হোৱা এই ধাৰাবাহিকখন SonyLIV তও ডিজিটেলভাৱে উপলব্ধ

## প্লট
মুম্বাইত পৰিৱেশিত এই ধাৰাবাহিকখনে বিভিন্ন সাংস্কৃতিক আৰু আঞ্চলিক পটভূমিৰ লোকৰ সৈতে বৈচিত্ৰময় সম্প্ৰদায় গোকুলধাম সমবায় গৃহ নিৰ্মাণ সমিতিৰ বাসিন্দাসকলৰ জীৱনক অনুসৰণ কৰে।

বেছিভাগ কাহিনীভাগেই কোনো ব্যক্তি, পৰিয়াল বা কেতিয়াবা সমগ্ৰ সমাজখনকে বিভিন্ন সমস্যাৰ সন্মুখীন হোৱা আৰু সমাধান কৰাৰ লগে লগে কেন্দ্ৰীভূত কৰে। চৰিত্ৰবোৰে সঘনাই ইজনে সিজনক সমৰ্থন কৰে আৰু একেলগে উৎসৱ উদযাপন কৰে, যাৰ ফলত তেওঁলোকৰ ঘনিষ্ঠ বন্ধনক উজ্জ্বল কৰি তোলা হয়।

এটা পুনৰাবৃত্তিমূলক বিষয়বস্তু জেঠালাল চম্পকলাল গাডাৰ ওপৰত কেন্দ্ৰিত, যিয়ে নিজকে প্ৰায়ে হাস্যৰসময়ী পৰিস্থিতি আৰু বিপদত পেলায়, নতুন প্ৰত্যাহ্বানৰ সৃষ্টি হোৱাৰ আগতেই চমু মুহূৰ্তৰ সকাহৰ সৈতে।

### চিত্ৰগ্ৰহণ
ধাৰাবাহিকখনৰ চিত্ৰগ্ৰহণ মুম্বাইৰ Film City ত হয়। নিৰ্দিষ্ট দৃশ্যৰ বাবে বাহ্যিক চিত্ৰগ্ৰহণ স্থানত হৈছে, যেনে: গুজৰাট, নতুন দিল্লী, গোৱা আৰু বহিঃৰাজ্যৰ স্থান যেনে লেষ্টাৰ, লণ্ডন, ব্ৰুচেলছ, পেৰিছ, হংকং আৰু চিংগাপুৰ।

### চিত্ৰগ্ৰহণ
২০২০ চনৰ মাৰ্চৰ পৰা জুনলৈ ভাৰতত ক’ভিড-১৯ মহামাৰী লকডাউনৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত চিত্ৰগ্ৰহণ বন্ধ। একে সময়ছোৱাতে প্ৰকাশ পাইছিল যে ইয়াক প্ৰথমে দুবছৰৰ বাবে পৰিকল্পনা কৰা হৈছিল আৰু মূল পৰিকল্পনাত উল্লেখ কৰা অনুসৰি ২০১০ চনত নিজেই অফ-এয়াৰ হৈ যাব পাৰে। ২২ জুলাই ২০২০ৰ পৰা এই অনুষ্ঠানটোৱে নতুন খণ্ড সম্প্ৰচাৰ আৰম্ভ কৰে। ২০২১ চনৰ এপ্ৰিল মাহত ক’ভিড-১৯ আক্ৰান্তৰ সংখ্যা বৃদ্ধিৰ বাবে মহাৰাষ্ট্ৰ চৰকাৰে ৰাজ্যত চিনেমা আৰু টিভি শ্ব’ৰ শ্বুটিং বন্ধ কৰি দিয়ে। এই নিলম্বনৰ বাবেই এপ্ৰিলৰ পৰা জুলাইলৈকে শ্ব’টোৰ শ্বুটিং দমনত হৈছিল।

### ডাব কৰা সংস্কৰণসমূহ
ইটিভি প্লাছৰ বাবেও তেলেগু ধাৰাবাহিকখনক *তৰক মামা আয়ো ৰামা* বুলি ডাব কৰা হৈছিল আৰু মাৰাঠী ৰ বাবে *গোকুলধামচি দুনিয়াদাৰী* হিচাপে ফকত মাৰাঠী।

## ক্ৰছ অভাৰ আৰু বিশেষ খণ্ড
যোশী আৰু বাকনীয়ে ২০১০ চনত আন এখন SAB TV চিটকম *[[Sajan Re Jhoot Mat Bolo]]* ত জেঠালাল আৰু দয়াৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল।

## অন্য মাধ্যম
### কমিক্স
ধাৰাবাহিকখনৰ চৰিত্ৰসমূহৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি কমিক্স ২০১৪ চনত *SAB Ke Comics* ধাৰাবাহিকৰ অংশ হিচাপে মুকলি কৰা হৈছিল।

### স্পিন-অফ
ৰ চৰিত্ৰসমূহৰ আধাৰত নিৰ্মিত এখন এনিমেটেড ধাৰাবাহিক *তাৰক মেহতা ক্কা ছোটা চাচমাহ* শীৰ্ষক *তাৰক মেহতা ক্কা ছোটা চাচমাহ* ২০২১ চনৰ ১৯ ​​এপ্ৰিলৰ পৰা Sony YAY! ত প্ৰচাৰিত। ই Netflix তও উপলব্ধ। এখন টেলিভিছন ছবি *তাপু এণ্ড দ্য বিগ ফেট এলিয়েন ৱেডিং* ২০২২ চনৰ ২৭ মে'ত Sony YAY! ত প্ৰচাৰিত হৈছিল।

শ্ৰেণী:ইংৰাজী ভাষাৰ দূৰদৰ্শন ধাৰাবাহিক
বৃশ্চিক

**বৃশ্চিক**() হৈছে আৰ্থ্ৰোপ’ডা পৰিয়ালৰ অন্তৰ্গত একপ্ৰকাৰ সৰু আকৃতিৰ বিষাক্ত প্ৰাণী। এই প্ৰাণীবোৰ পৃথিৱীৰ প্ৰায় সকলো উষ্ণ আৰু শুষ্ক অঞ্চলত পোৱা যায়। সাধাৰণতে মৰুভূমি, জংঘল, পাহাৰীয়া অঞ্চল আৰু কেতিয়াবা মানুহৰ বসতিতো বৃশ্চিক দেখা যায়।
### দেহ গঠন
বৃশ্চিকৰ দেহটো তিনিটা মুখ্য অংশত বিভক্ত—মূৰ, উদৰ আৰু নেজ। নেজৰ শেষ অংশত এটা বিষাক্ত  শুং থাকে, যাৰ সহায়ত বৃশ্চিকয়ে আত্মৰক্ষা আৰু শিকাৰ ধৰে। ইয়াৰ চাৰিটা জোৰা ভৰি আৰু আগফালে দুটা ডাঙৰ চেপেটা নখ থাকে, যিবোৰে শিকাৰ ধৰা আৰু আত্মৰক্ষাত সহায় কৰে।
### বিষ আৰু বিপদ
সকলো বৃশ্চিক একে ধৰণে বিপজ্জনক নহয়। বহুতো বৃশ্চিকৰ বিষ মানুহৰ বাবে অতি সামান্য ক্ষতিকাৰক, কিন্তু কিছুমান প্ৰজাতিৰ বৃশ্চিকৰ বিষ অত্যন্ত বিপজ্জনক হ’ব পাৰে। বৃশ্চিকৰ কামোৰে সাধাৰণতে তীব্ৰ বিষ, ফুলা, জ্বলা-পোৰা অনুভূতি সৃষ্টি কৰে। গুৰুতৰ অৱস্থাত চিকিৎসকৰ সহায় লোৱাটো অতি প্ৰয়োজনীয়।
### আচৰণ আৰু খাদ্যাভ্যাস
বৃশ্চিক সাধাৰণতে নিশাচৰ প্ৰাণী। দিনৰ সময়ত ইহঁতে শিলৰ তলত, গছৰ বাকলি বা গাঁতত লুকাই থাকে। নিশা হ’লে ইহঁতে খাদ্য বিচাৰি বাহিৰ হয়। বৃশ্চিকৰ খাদ্যত পোক-পৰুৱা, মকৰা, সৰু কীট-পতংগ আদি অন্তৰ্ভুক্ত।
### প্ৰজনন
বৃশ্চিকৰ প্ৰজনন পদ্ধতি বিশেষ ধৰণৰ। মাতৃ বৃশ্চিকয়ে সন্তান জন্ম দিয়াৰ পাছত সৰু বৃশ্চিকবোৰ কিছুকাল মাতৃৰ পিঠিত উঠি থাকে। এই সময়ছোৱাত মাতৃয়ে সিহঁতক সুৰক্ষা দিয়ে।
### উপকাৰিতা
বৃশ্চিক যদিও ভয়ংকৰ বুলি ধৰা হয়, তথাপিও প্ৰকৃতিত ইহঁতৰ গুৰুত্ব আছে। ইহঁতে পোক-পৰুৱাৰ সংখ্যা নিয়ন্ত্ৰণ কৰি পৰিৱেশৰ ভাৰসাম্য ৰক্ষা কৰে।

### তথ্যসূত্ৰ
বনবীৰ সিং

**বনবীৰ সিং** (মৃত্যু ১৫৪০), যাক ৱনবীৰ বুলিও কোৱা হয়, ১৫৩৬ চনৰ পৰা ১৫৪০ চনৰ ভিতৰত মেৱাৰৰ শাসক আছিল। ডাঙৰ ভাতৃ পৃথ্বীৰাজ আৰু উপপত্নীৰ ঘৰত জন্মগ্ৰহণ কৰা ৰাণা সংগ্ৰাম সিংহৰ ভতিজা।

১৫২৮ চনত ছাংগাৰ মৃত্যুৰ পিছত আৰম্ভ হোৱা ৰাজ্যখনৰ ৰাজনৈতিক অস্থিৰতাৰ যুগত বনবীৰ, মেৱাৰৰ সিংহাসনৰ উত্তৰাধিকাৰী হয়। ১৫৩৬ চনত মেৱাৰৰ মুখীয়ালসকলৰ সহায়ত বিক্ৰমাদিত্য সিংক হত্যা কৰি বংশৰ পৰৱৰ্তী শাসক হয়। প্ৰশাসনিক সংস্কাৰ সত্ত্বেও তেওঁ অবৈধ জন্মৰ বাবে মেৱাৰ সম্ভ্ৰান্ত লোকৰ সমৰ্থন লাভ কৰাত ব্যৰ্থ হয়। ১৫৪০ চনত তেওঁৰ পিছত মেৱাৰ ৰাজ্যৰ পৰৱৰ্তী শাসক হিচাপে অহা দ্বিতীয় উদয় সিংহৰ বিৰুদ্ধে মাৱলী যুদ্ধত পৰাজিত হৈ নিহত হয়।
## জন্ম
বনবীৰৰ জন্ম হৈছিল ষোড়শ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে ছিছোদিয়া ৰাজকুমাৰ পৃথ্বীৰাজ আৰু তেওঁৰ অনা-ৰাজপুত উপপত্নীৰ ঘৰত।
তেওঁ প্ৰাক্তন ছিছোদিয়া ৰজা ৰাণা ছাংগাৰ (ৰাজত্ব.১৫০৯-১৫২৮) ভতিজা আছিল আৰু এইদৰে, ছাংগাৰ হত্যা আৰু দুৰ্বল শাসকসকলৰ উত্তৰাধিকাৰীত্বৰ পিছত তেওঁ সিংহাসনত নিজৰ দাবী উত্থাপন কৰিছিল।

## ৰাজত্ব
ৰাণা ছাংগাৰ মৃত্যুৰ পিছত আৰু ১৫৩৫ চনত বাহাদুৰ শ্বাহৰ দ্বাৰা চিত্তোৰৰ লুটপাতৰ পিছত মেৱাৰৰ সিংহাসনত বহা দুৰ্বল শাসকৰ ধাৰাবাহিকতাৰ পিছত ৰাজস্থানৰ আগশাৰীৰ ৰাজ্য হিচাপে মেৱাৰৰ মৰ্যাদাই আন এক বিপৰ্যয় লাভ কৰে।

সেই সময়ত মেৱাৰত শাসন কৰি থকা বিক্ৰমাদিত্য শাসক হিচাপে অযোগ্যতাৰ বাবে প্ৰজাৰ মাজত অপ্ৰিয় আছিল আৰু শেষত তেওঁৰ নিজৰ মুখীয়ালসকলে বনবীৰক উচটনি দি তেওঁক স্থানচ্যুত কৰি মেৱাৰৰ ৰাজত্ব গ্ৰহণ কৰিবলৈ প্ৰৰোচিত কৰিছিল। বিক্ৰমাদিত্যক অতি সোনকালেই ১৫৩৬ চনত তেওঁৰ বিদ্ৰোহী মুখীয়ালসকলৰ সহায়ত বনবীৰে হত্যা কৰে আৰু তেওঁ মেৱাৰৰ পৰৱৰ্তী শাসক হিচাপে উত্তৰাধিকাৰী হয়।

তেওঁৰ শাসনকালত বনবীৰে কেইবাটাও প্ৰশাসনিক পৰিৱৰ্তন আনিছিল য’ত ৰাজহুৱাৰ ওপৰত কৰত ৰেহাই দিয়া হৈছিল।
চৰন আৰু ব্ৰাহ্মণৰ ওপৰত থকা শুল্ক কৰ বাতিলৰ লগতে ৰাজ্যৰ আগশাৰীৰ ব্ৰাহ্মণসকলক ভূমি অনুদান প্ৰদান কৰে।
১৫৩৭ চনত তেওঁ ককাক ৰাণা ছাংগাৰ স্মৃতিত এটা ষ্টেপ-ৱেল নিৰ্মাণৰ নিৰ্দেশ দিয়ে।
## উদয় সিঙৰ সৈতে সম্পৰ্ক
বিক্ৰমাদিত্যক হত্যা কৰাৰ পাছত বনবীৰে ৰাজকুমাৰ উদয় সিংহক (ছাংগাৰ শেষৰটো জীয়াই থকা পুত্ৰ) হত্যা কৰাৰ পৰিকল্পনা কৰে, যাতে সিংহাসনত নিজৰ স্থান নিষ্কণ্টক হয়। কিন্তু উদয় সিঙক এই আক্ৰমণৰপৰা ৰক্ষা কৰে ছিছোদিয়াসকলৰ ধাত্ৰী পান্না ধাই আৰু তাৰ পৰিৱৰ্তে নিজৰ পুত্ৰক বলি দি ৰাজকুমাৰক কুম্ভলগড়ত নিৰাপদ স্থানলৈ লৈ যায়।

কিছু বছৰৰ ভিতৰতে বনবীৰে গম পালে যে উদয় সিং আক্ৰমণৰপৰা ৰক্ষা পৰিল আৰু নতুন ৰাণা হিচাপে মেৱাৰৰ সম্ভ্ৰান্ত লোকৰ এটা ফৈদৰপৰা সমৰ্থন লাভ কৰিলে, তেওঁ নিজৰ বিদ্ৰোহক মষিমূৰ কৰিবলৈ এক অসফল পদক্ষেপ ল’লে। ইফালে উদয় সিঙে মেৱাৰৰ আনুগত্যৰ সহযোগত মৌভলীৰ সমীপত হোৱা তীব্ৰ যুদ্ধত বনবীৰক পৰাস্ত কৰি যুদ্ধক্ষেত্ৰত মৃত্যুবৰণ কৰে। এইদৰে ৰাজ্যৰ অস্থিৰতাৰ মাজতে ১৫৪০ চনত দ্বিতীয় উদয় সিংহই মেৱাৰৰ সিংহাসনত বহিল।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ছিছোদিয়া বংশ
শ্ৰেণী:ৰাজস্থানৰ ব্যক্তি
জগমল সিংহ

**জগমল সিংহ** ষোড়শ শতিকাৰ এজন ভাৰতীয় ৰাজকুমাৰ আৰু দৰবাৰী ব্যক্তি আছিল। তেওঁ দ্বিতীয় মহাৰাণা দ্বিতীয় উদয় সিংহ আৰু ৰাণী ধীৰবাঈ ভট্টিয়ানীৰ পুত্ৰ।

## জীৱনী
দ্বিতীয় উদয় সিংহৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ প্ৰিয় পত্নী ধীৰবাঈ ভট্টিয়ানীয়ে মহাৰাণা উদয় সিঙৰ মৃত্যুৰ পিছত জগমল উত্তৰাধিকাৰী হোৱাটো বিচাৰিছিল যদিও তেওঁ ডাঙৰ পুত্ৰ নাছিল। মৃত্যুশয্যাত দ্বিতীয় উদয় সিংহই জগমল সিংহক পৰৱৰ্তী মহাৰাণা হিচাপে নামকৰণ কৰে। ১৫৭২ চনত জগমলক উদয়পুৰৰ মহাৰাণা হিচাপে মুকুট পিন্ধাবলগীয়া আছিল; কিন্তু ইয়াৰ পৰিৱৰ্তে দৰবাৰৰ সম্ভ্ৰান্ত লোকসকলে মহাৰাণা প্ৰতাপক মুকুট পিন্ধাইছিল।

জগমলে মেৱাৰ এৰি আজমেৰত থকা মোগল চুবেদাৰৰ সেৱাত যোগদান কৰে, যিয়ে তেওঁক আশ্ৰয় দিয়ে। পাছলৈ আকবৰক লগ পোৱাত জাহাজপুৰৰ জাগীৰ উপহাৰ হিচাপে দিয়া হয়। ১৫৮১ চনৰ কিছু সময়ৰ আগতে তেওঁ ছিৰোহিৰ মহাৰাও মান সিংহৰ কন্যাক বিয়া কৰাই ১৫৮১ চনত আধা ছিৰোহীৰ সহ-শাসক হয়। ইয়াৰ পিছত তেওঁৰ ভায়েক আৰু ছিৰোহিৰ শাসক ৰাও সুৰতন তেওঁৰ শত্ৰু হৈ পৰে। ১৫৮৩ চনৰ ১৭ অক্টোবৰত দত্তনী যুদ্ধত চন্দনাৰ ৰাও হাম্মিৰজীয়ে তেওঁক হত্যা কৰে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ৰাজস্থানৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ছিছোদিয়া বংশ
শ্ৰেণী:ৱিকিপিডিয়াৰ ২৫ বছৰীয়া জন্মদিন উপলক্ষে সৃষ্টি কৰা পৃষ্ঠা
মহাম আংগা

**মহাম আংগা** (মৃত্যু ২৫ জুন ১৫৬২) আছিল মোগল সম্ৰাট আকবৰৰ ধাই মাতৃ আৰু মুখ্য পৰিচাৰিকা। ১৫৬০ চনৰ পৰা ১৫৬২ চনলৈকে তেওঁ কিশোৰ সম্ৰাটৰ ৰাজনৈতিক উপদেষ্টা আৰু মোগল সাম্ৰাজ্যৰ বাস্তৱিক উপদেষ্টা আছিল।.

## জীৱনী
১৫৫৬ চনত তেৰ বছৰ বয়সত মোগল সম্ৰাট হিচাপে আকবৰৰ সিংহাসনত বহাৰ পূৰ্বে মহাম আংগা আছিল মুখ্য পৰিচাৰিকা। আকবৰৰ পালিত ভাতৃ হিচাপে মহাম আংগাৰ পুত্ৰ আধম খানক প্ৰায় সাম্ৰাজ্যবাদী পৰিয়ালৰ এজন বুলি গণ্য কৰা হৈছিল। চতুৰ আৰু অভিলাষী বুলি বিশ্বাস কৰা, ঘৰ-বাৰী আৰু হাৰেমৰ অতি দায়িত্বত থকা মহাম আংগাই নিজৰ আৰু পুত্ৰৰ কৰ্তৃত্বক আগুৱাই নিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। ১৫৪০ চনত দুয়োজনে আকবৰক প্ৰতাৰণা কৰি তেওঁৰ ৰিজেণ্ট আৰু অভিভাৱক বৈৰাম খান অবিহনে ভাৰতলৈ আহিছিল আৰু আকবৰক পতিয়ন নিয়াবলৈ সক্ষম হৈছিল যে এতিয়া তেওঁৰ বয়স সোতৰ বছৰ হোৱাৰ বাবে তেওঁক বৈৰামৰ প্ৰয়োজন নাই। আকবৰে তেওঁৰ উপদেষ্টা বৈৰামক চাকৰিৰ পৰা বৰ্খাস্ত কৰি মক্কালৈ তীৰ্থযাত্ৰালৈ পঠিয়াই দিলে। মাহৰ পিছত বৈৰামক এজন আফগান লোকে হত্যা কৰে আৰু বৈৰামৰ বহু ক্ষমতা মহাম আংগাৰ হাতলৈ যায়।

## মৃত্যু
১৫৬২ চনৰ মে’ মাহত আকবৰৰ প্ৰিয় সেনাপতি ছামছ-উদ-দিন আতাগা খানক নিজেই যুৱ সম্ৰাটৰ হাতত হত্যা কৰাৰ বাবে আধম খানক হিংসাত্মক মৃত্যুদণ্ড দিয়াটোৱে তেওঁক গভীৰভাৱে প্ৰভাৱিত কৰিছিল। মহাম আংগাৰ আকবৰক উদ্দেশ্যি বিখ্যাত মন্তব্য “তুমি ভাল কৰিলা’’ যেতিয়া তেওঁ তাইক পুত্ৰৰ মৃত্যুদণ্ডৰ খবৰটো দিছিল আৰু তাৰ কিছু সময়ৰ পিছতে মৃত্যু হৈছিল।

তেওঁৰ আৰু তেওঁৰ পুত্ৰৰ সমাধিস্থল, যিটো আধম খানৰ সমাধি বুলি জনা যায়, আকবৰে নিৰ্মাণ কৰিছিল আৰু ইয়াৰ গঠনত লেবিৰিন্থৰ বাবে জনপ্ৰিয়ভাৱে *ভুল-বুলাইয়া* নামেৰে নামাকৰণ কৰা হৈছিল, মেহৰৌলিৰ কুতুব মিনাৰৰ উত্তৰত অৱস্থিত।

## খাইৰুল মঞ্জিল
১৫৬১ খ্ৰীষ্টাব্দত মোগল স্থাপত্যৰ আৰ্হিৰে খাইৰুল মঞ্জিল নামৰ এটা মছজিদো নিৰ্মাণ কৰিছিল। পিছলৈ ই মাদ্ৰাছা হিচাপে কাম কৰিছিল, আৰু এতিয়া ই দিল্লীৰ পুৰাণ কিলাৰ বিপৰীতে মথুৰা ৰোডত, দক্ষিণ-পূবে শ্বেৰ শ্বাহ গেটলৈকে থিয় হৈ আছে।

মহাম আংগাৰ দাসেই আকবৰক হত্যা কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল, চিকাৰৰ পৰা উভতি আহি নিজামুদ্দিন দৰগাহৰ ফালে যোৱাৰ পিছত, কিন্তু কাঁড়ডালে তাৰ পৰিৱৰ্তে তেওঁৰ দলৰ এজন সৈনিকক আঘাত কৰিছিল, যিজন কম পৰিমাণে আঘাতপ্ৰাপ্ত হৈছিল, আৰু তেওঁৰ গধুৰ আঘাত হোৱা নাছিল।
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:নাৰী
শ্ৰেণী:মোগল সাম্ৰাজ্য
শ্ৰেণী:ৱিকিপিডিয়াৰ ২৫ বছৰীয়া জন্মদিন উপলক্ষে সৃষ্টি কৰা পৃষ্ঠা
ইয়োপাট

**ইয়োপাট** আছিল দক্ষিণ মায়া অঞ্চলৰ এজন গুৰুত্বপূৰ্ণ মায়া বিশ্বাসৰ ধুমুহাৰ দেৱতা, যিয়ে মেছ'আমেৰিকান কালক্ৰমৰ ধ্ৰুপদী যুগত (প্ৰায় ২৫০–৯০০ খ্ৰীষ্টাব্দ) ক’পান আৰু কুইৰিগুয়া চহৰক সামৰি লৈছিল। ইয়োপাটৰ মায়াৰ বৰষুণ দেৱতা ছাকৰ সৈতে ওতঃপ্ৰোত সম্পৰ্ক আছিল। ইয়োপাটক বজ্ৰপাতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা চকমকীয়া অস্ত্ৰ বহন কৰা চৰিত্ৰ বুলি চিত্ৰিত কৰা হৈছে। বিশেষকৈ হিংস্ৰ বিজুলী-ধুমুহাৰ বাবে ইয়োপাটক দায়ী কৰা হৈছিল, যিবোৰে ভূমিকম্পৰ সৃষ্টি কৰে বুলি ধাৰণা কৰা হৈছিল। তেওঁক প্ৰায়ে এখন ভৰিৰ ঠাইত সাপৰ সৈতে কল্পনা কৰা হৈছিল, যিয়ে একে বৈশিষ্ট্যৰ আন এজন মায়া দেৱতাৰ সৈতে ঘনিষ্ঠ সম্পৰ্ক প্ৰদৰ্শন কৰিছিল।

ধ্ৰুপদী যুগৰ শেষৰ ফালে (প্ৰায় ৬০০–৯০০ খ্ৰীষ্টাব্দ) এই দেৱতাৰ গুৰুত্ব আছিল। যদিও তেওঁৰ পূজা মোটাগুয়া উপত্যকাত কেন্দ্ৰীভূত আছিল, এই নামৰ গ্লিফিক শিলালিপিসমূহ পালেংকে, ইয়াক্সচিলান আৰু টনিনালৈকে পোৱা যায়। পালেংকেত পোৱা হাইৰ'গ্লিফিক লিখনীৰ ডিচিফাৰিঙৰ ফলত এইটো ধাৰণা কৰা হৈছে যে ইয়োপাট বৰষুণৰ আগতে গঠন হোৱা কুঁৱলীৰ সৈতে জড়িত আছিল। কুইৰিগুয়া বংশৰ ৰজাসকলৰ নামৰ অংশ হিচাপে এই দেৱতাৰ নামটো সঘনাই ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল, আৰু সম্ভৱতঃ ইয়োপাট চহৰখনৰ পৃষ্ঠপোষক দেৱতা আছিল, যিখন চহৰত প্ৰচুৰ বৰষুণ আৰু সঘনাই বানপানীৰ সৃষ্টি হৈছিল।

## ব্যুৎপত্তিবিজ্ঞান
ইয়োপাট নাম দুটা মৌলিক শব্দৰ পৰা গঠিত – ইয়োপ আৰু আট, আক্ষৰিক অৰ্থত পাত-লিংগ। এই নামটো আংশিকভাৱে ছান বাৰ্ট'লো, পেটেন আৰু বহল মেছ'আমেৰিকাৰ অন্যান্য দেৱতাৰ সৈতে পৌৰাণিক চিত্ৰকল্পৰ সৈতে জড়িত কৰা হৈছে যিবোৰৰ পেটৰ পৰা ওলমি থকা এটা অতি আকাৰৰ পাত দেখা যায়।

## কাল্পনিক চিত্ৰ
মায়া শিল্পত ইয়োপাটক তেওঁৰ বজ্ৰপাতৰ অস্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰি পৌৰাণিক কচ্ছপৰ খোলা ফাটি দিয়া হৈছে, যিটো কাৰ্যই মায়া মেইজ গডৰ পুনৰুত্থানৰ ইংগিত দিয়ে। ইয়োপাটৰ উপস্থাপন ছাকৰ উপস্থাপনৰ সৈতে প্ৰায় একে, কেৱল তেওঁৰ অস্ত্ৰ আৰু মূৰত বক্ৰ বিন্দুযুক্ত উপাদানৰ বাহিৰে। এই বিন্দুযুক্ত উপাদানসমূহে ডাৱৰ বা কুঁৱলীক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিব পাৰে, বা স্পাৰ্ক হ'ব পাৰে। তেওঁৰ শৰীৰতো শিলৰ চিন থাকে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:মায়া সভ্যতা
শ্ৰেণী:দেৱ-দেৱী
শ্ৰেণী:ৱিকিপিডিয়াৰ ২৫ বছৰীয়া জন্মদিন উপলক্ষে সৃষ্টি কৰা পৃষ্ঠা
চলং

**চলং** বা কেৰাপেচ হৈছে সন্ধিপদী, যেনে ক্ৰুষ্টেচিয়ান আৰু এৰাকনিড, লগতে মেৰুদণ্ডী প্ৰাণী, যেনে কচ্ছপ আদি কেইবাটাও প্ৰাণীৰ গোটৰ বহিঃকংকাল বা খোলাৰ পৃষ্ঠীয় (ওপৰৰ) অংশ। কচ্ছপ বা কাছৰ তলৰ ফালটোক প্লাষ্ট্ৰন বোলা হয়।
 
## ক্ৰুষ্টেচিয়ান
ক্ৰুষ্টেচিয়ানত কেৰাপেচে চেফালোথ’ৰেক্সৰ ওপৰত সুৰক্ষামূলক আৱৰণ হিচাপে কাম কৰে (অৰ্থাৎ, সংযুক্ত মূৰ আৰু থ’ৰেক্স, পিছফালৰ পেটৰ পৰা পৃথক)। য’ত ই চকুৰ সিপাৰে আগলৈ প্ৰক্ষেপ কৰে, এই প্ৰক্ষেপণক ৰোষ্ট্ৰম বোলা হয়। বিভিন্ন ক্ৰুষ্টেচিয়ানত কেৰাপেচ বিভিন্ন মাত্ৰাত কেলচিফাইড হয়।

## আৰাকনিড
ক্ৰুষ্টেচিয়া বংশৰ ভিতৰৰ জুপ্লাংকটনতো এটা চলং থাকে। ইয়াৰ ভিতৰত ক্লেড'চেৰা, অষ্ট্ৰেকড আৰু আইছ'পড আদি অন্তৰ্ভুক্ত, কিন্তু আইছ'পডৰ মূৰটো ঢাকি ৰখা এটা বিকশিত "চেফেলিক শ্বিল্ড" কেৰাপেচহে থাকে।

এৰাকনিডত প্ৰ'জ'মেল টাৰ্গাইটৰ সংযোজন হৈ একক প্লেটত কেৰাপেচ গঠন হয় যিয়ে চকু, অকুলেৰিয়াম, অজ'প'ৰ (অপিলিঅ'নেছৰ গোন্ধ গ্ৰন্থিৰ এযোৰ খোলা) আৰু বিভিন্ন ফেনেৰ কঢ়িয়াই লৈ যায়।

কেইটামান ক্ৰমত, যেনে ছলিফুগে আৰু শ্বিজ’মিডা, কেৰাপেচক উপবিভক্ত হ’ব পাৰে। অপিলিয়নেছত কিছুমান লেখকে কেৰাপেচ শব্দটো চেফালোথ’ৰেক্স শব্দটোৰ সৈতে বিনিময়ত ব্যৱহাৰ কৰাটো পছন্দ কৰে, যিটো ভুল ব্যৱহাৰ, কাৰণ কেৰাপেচে কেৱল চেফালোথ’ৰেক্সৰ এক্স’স্কেলিটনৰ পৃষ্ঠীয় অংশক বুজায়।

ক্ৰুষ্টেচিয়ানৰ সৈতে বিভ্ৰান্তিৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ আৰাকনিড আৰু ইয়াৰ আত্মীয়ৰ কেৰাপেচৰ বিকল্প শব্দ হ'ল প্ৰ'জ'মেল ডৰ্জাল শ্বিল্ড আৰু পেলটিডিয়াম।

## কচ্ছপ বা কাছ
চলং হৈছে কাছৰ খোলাৰ গঠনৰ পৃষ্ঠীয় (পিছফালে) উত্তল অংশ, যিটো প্ৰধানকৈ প্ৰাণীটোৰ পাঁজৰৰ পিঞ্জৰা, ছালৰ কৱচ আৰু স্কুটেৰে গঠিত।
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:প্ৰাণীৰ গঠন
শ্ৰেণী:ৱিকিপিডিয়াৰ ২৫ বছৰীয়া জন্মদিন উপলক্ষে সৃষ্টি কৰা পৃষ্ঠা
প্ৰথম উদয় সিংহ

**উদয় সিং** বা **প্ৰথম উদয় সিংহ**, যাক উদয়কৰণ বুলিও জনা যায়, মেৱাৰ ৰাজ্যৰ ছিছোদিয়া বংশৰ ৰাজপুত শাসক আছিল। মেৱাৰৰ সিংহাসন লাভ কৰিবলৈ তেওঁ ৰাণা কুম্ভৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰক হত্যা কৰিছিল।

## জীৱনী
ৰাণা উদয়কৰণৰ ৰাণা কুম্ভৰ ডাঙৰ পুত্ৰ হিচাপে হৈছিল। দেউতাকে সৰু ভায়েক ৰায়মলক নিজৰ উত্তৰাধিকাৰী কৰিব বিচৰাত তেওঁৰ সন্দেহ হৈছিল। গতিকে কুম্ভলগড় দুৰ্গৰ কুম্ভশ্যাম মন্দিৰত প্ৰাৰ্থনা কৰি থকাৰ সময়তে ১৪৬৮ চনত পিতৃ ৰাণা কুম্ভক হত্যা কৰে। 
ইয়াৰ পিছত তেওঁ পিত্ৰহন্তা বা "উদা হাতিয়াৰো" (উদা, হত্যাকাৰী) নামেৰে পৰিচিত হয়। ১৪৭৩ চনত উদয় সিংহৰ মৃত্যু হয়, মৃত্যুৰ কাৰণ কেতিয়াবা বজ্ৰপাতৰ ফলত হোৱা বুলি কোৱা হয় যদিও তেওঁলোকৰ পিতৃ ৰাণা কুম্ভৰ মৃত্যুৰ প্ৰতিশোধ ল'বলৈ নিজৰ ভাতৃ ৰাণা ৰায়মলেও হত্যা কৰাৰ সম্ভাৱনা বুলি কয়।

বজ্ৰপাতৰ ফলত মৃত্যু হোৱাৰ বিৱৰণী ১৯ শতিকাৰ শেষৰ ফালে দৰবাৰী কবি কবিৰাজ শ্যামলদাসৰ মেৱাৰ বুৰঞ্জী "বীৰ বিনোদ"ত উল্লেখ কৰা হৈছে, যিটো জেমছ টডে মালৱা চুলতানৰ চুলতান ঘিয়াথ শ্বাহতকৈ দিল্লীৰ চুলতানৰ বিষয়ে বুলি ভুল কৰিছিল। ঘিয়াথ শ্বাহে উদয় সিংহক সহায় কৰিবলৈ সন্মত হৈছিল আৰু বিনিময়ত উদয় সিঙে তেওঁৰ কন্যাক বিয়া দিবলৈ সন্মত হৈছিল। এই প্ৰস্তাৱিত বৈবাহিক মিত্ৰতাৰ লক্ষ্য আছিল দুয়োখন ৰাজ্যৰ মাজত বন্ধুত্বপূৰ্ণ সম্পৰ্ক স্থাপন কৰা। কিন্তু ৰাণা উদয় সিঙে আলোচনা সম্পূৰ্ণ কৰি নিজৰ শিবিৰলৈ উভতি আহি থাকোঁতে বজ্ৰপাতৰ আঘাত পাইছিল আৰু এইদৰেই সমগ্ৰ পৰিকল্পনাটোৱেই ক্ষতিগ্ৰস্ত হৈছিল আৰু কোনো বিবাহ নহ’ল। তেওঁৰ দুই পুত্ৰ সুৰজমল আৰু সহস্মল অৱশ্যে মালৱা দৰবাৰত থাকি চুলতানক হেঁচা দি থাকিল যাতে তেওঁলোকে তেওঁলোকৰ সম্পত্তি উদ্ধাৰ কৰাত সহায় কৰে। অৱশেষত চুলতান ঘিয়াথ শ্বাহে তেওঁলোকক সহায় কৰিবলৈ সন্মত হয় আৰু তেওঁৰ সৈন্যৰ সৈতে মেৱাৰৰ ৰাজধানী চিট্টৰৰ ওপৰত যাত্ৰা কৰে।
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ছিছোদিয়া বংশ
শ্ৰেণী:ৱিকিপিডিয়াৰ ২৫ বছৰীয়া জন্মদিন উপলক্ষে সৃষ্টি কৰা পৃষ্ঠা
আকাট

মায়া পৌৰাণিক কাহিনীত **আকাট** আছিল টেটু কৰা প্ৰক্ৰিয়াৰ সৈতে জড়িত এজন দেৱতা। মায়াসকলে টেটু কৰা প্ৰক্ৰিয়াটোক অতি গুৰুত্ব দিছিল, তেওঁলোকে বিশ্বাস কৰিছিল যে কোনো দেৱতাৰ প্ৰতিমূৰ্তিত টেটু কৰিলে এজন ব্যক্তিয়ে সেই দেৱতাৰ কিছু শক্তিৰে ৰঞ্জিত হ’ব। এই শিল্পৰূপটোৰ গুৰুত্ব আৰু কঠিনতাৰ বাবে ইয়াৰ বাবে দায়ী কোনো দেৱতা থকাটো স্বাভাৱিক আছিল। আকাটে চিয়াঁহী, বেজী আৰু কৰ্মক্ষেত্ৰক আশীৰ্বাদ দিয়ে, আৰু উন্নত ফলাফলৰ বাবে শিল্পীসকলৰ হাত স্থিৰ কৰে বুলি কোৱা হৈছিল।

জে এৰিক এছ থম্পছনে তেওঁৰ "টেটুইং এণ্ড স্কেৰিফিকেশন এমিং দ্য মায়া" নামৰ গ্ৰন্থখনত প্ৰথমে একাটৰ কথা উল্লেখ কৰিছিল।
(কাৰ্নেগী ইনষ্টিটিউচন অৱ ৱাশ্বিংটন ডিভিজন অৱ হিষ্ট’ৰিকেল ৰিচাৰ্চ, ১৮ জুন, ১৯৪৬।) থম্পছনে লগতে কয় যে একাট হৈছে নাহুয়াটলৰ দিনৰ নাম যাৰ অৰ্থ হৈছে "ৰিড", আনহাতে "আহ কেট" উচ্চাৰণ হ'ব "হি অৱ দ্য ষ্ট'ৰেজ জাৰ"। বেছিভাগেই কাৰণ টেটু কৰা প্ৰক্ৰিয়াত ফুটা নল ব্যৱহাৰ কৰা বুলি ভবা হৈছিল।

ইয়াৰ উপৰিও থম্পছনে লিখিছে (দেৱতাৰ নামৰ নামকৰণৰ সম্পৰ্কত) "পিও পেৰেজ অভিধানত একাটক 'ইংকষ্টেণ্ড' বুলি অনুবাদ কৰা হৈছে; মটুল অভিধানত ডাক্তৰৰ যন্ত্ৰৰ কেচ বা লিখকৰ কলমৰ কেচ হিচাপে।" শিথিলভাৱে আকাটক দেৱতা হিচাপে গৰ্ভত ভ্ৰুণৰ বিকাশৰ সৈতেও জড়িত।
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:মায়া সভ্যতা
শ্ৰেণী:দেৱ-দেৱী
শ্ৰেণী:ৱিকিপিডিয়াৰ ২৫ বছৰীয়া জন্মদিন উপলক্ষে সৃষ্টি কৰা পৃষ্ঠা
হুন হুনাহপু

**হুন হুনাহপু** "এজন হুনাহপু" হৈছে লেট উত্তৰ ধ্ৰুপদী মায়া পৌৰাণিক কাহিনীৰ এক ব্যক্তিত্ব, যাৰ নামে তেওঁক দিনৰ গণনাৰ XX দিন হুনাহপু (ক্লাছিক আহাউ "প্ৰভু"ৰ সৈতে মিল থকা)ৰ সৈতে সংযোগ কৰে। তেওঁৰ কাহিনীটো আৰম্ভণিৰ ঔপনিৱেশিক "প'পল ৱুহ" পাণ্ডুলিপিৰ অংশ।  এই সূত্ৰ অনুসৰি হুন হুনাহপু মায়া হিৰো টুইনছ হুনাহপু আৰু এক্সবালাংকেৰ পিতৃ। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ যমজ সন্তান দুটাৰ সতীয়া ভাতৃ, শিল্পী আৰু লেখক হুন-চ’ৱেন আৰু হুন-বাটজৰ পৃষ্ঠপোষক। হুন হুনাহপু তেওঁৰ ভাতৃ ৱুকুব-হুনাহপু "সাত হুনাহপু"ৰ সৈতে যোৰ কৰা হৈছে। নায়ক যমজ সন্তানৰ আগৰ প্ৰজন্মৰ এই দুজন ভাতৃক পাতালৰ প্ৰভুসকলে (Xibalba) ঠগ খাই ডাৰ্ক হাউচত সোমাই বলি দিছিল। হুন হুনাহপুৰ মূৰটো ট্ৰফী গছত ওলোমাই থোৱা হৈছিল আৰু কেলাছলৈ সলনি হৈছিল। ইয়াৰ লালা (অৰ্থাৎ কেলাবছৰ ৰসে) জিবালবাৰ এজন প্ৰভুৰ কন্যা এক্সকুইকক গৰ্ভধাৰণ কৰিছিল। তাই পাতালৰ পৰা পলায়ন কৰি যমজ সন্তানৰ গৰ্ভধাৰণ কৰে। পাতালৰ প্ৰভুসকলক পৰাস্ত কৰাৰ পিছত যমজ সন্তান দুটাই পিতৃ আৰু পিতৃৰ ভাতৃৰ অৱশিষ্ট উদ্ধাৰ কৰে যদিও তেওঁলোকক পুনৰুজ্জীৱিত কৰিব নোৱাৰিলে।

## হুন হুনাহপু আৰু মেইজ দেৱতা
যুক্তি দিয়া হৈছে যে উত্তৰ-ধ্ৰুপদী যুগৰ শেষৰ ফালে কুইচে মায়াৰ দৰে নহয়, ধ্ৰুপদী যুগৰ মায়াসকলে পিতৃত্বৰ ব্যক্তিত্বক মাকৈ হিচাপে পুনৰ জন্ম লোৱা বুলি বিশ্বাস কৰিছিল। এই তত্ত্বত কচ্ছপৰ চলঙৰ পৰা উঠি অহা টনছুৰেড মাইজ গডক হুন হুনাহপুক পুনৰুত্থান কৰা হয়, আনহাতে ফ্লেংকিং হিৰো টুইনছক তেওঁৰ সমযুগীয় লোকৰ পৰিৱৰ্তে তেওঁৰ পুত্ৰ হিচাপে দেখা যায়। সেয়েহে হুন হুনাহপুক প্ৰায়ে 'মাকৈৰ দেৱতা' আৰু মাকৈৰ দেৱতাক 'প্ৰথম পিতৃ' বুলি কোৱা হয়। মাকৈৰ দেৱতা তত্ত্বৰ সমৰ্থনত প্ৰায়ে মৃৎশিল্পৰ দৃশ্য এটাৰ উল্লেখ কৰা হয় য’ত দেখা যায় যে এটা কেক’ গছৰ এটা ডালত ওলমি থকা মাকৈৰ (আৰু কেক’ও) দেৱতাৰ মূৰ এটাই গুটিবোৰৰ এটাৰ ঠাই লয়। এই মূৰব্বীক হুন হুনাহপুৰ ট্ৰফী মুৰব্বী বুলি ধাৰণা কৰা হয়। যদিও ক্লাছিক মায়া মাকৈৰ দেৱতাৰ সৈতে হুন হুনাহপুক চিনাক্তকৰণ জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছে, আপত্তি এতিয়াও আছে। এইদৰে টনছুৰেড মেইজ গড হাইৰ’গ্লিফিক নাম (হুন-)হুনাহপুৰ প্ৰতিকৃতি গ্লিফৰ পৰা পৃথক আৰু ওলমি থকা ট্ৰফী মূৰ থকা গছজোপা কালাবছ গছৰ পৰিৱৰ্তে ব্যক্তিগতকৃত কেক’ গছ। এনে অসদৃশ ফলৰ মায়াৰ বাবে একে সঙ্গতি থকাৰ সম্ভাৱনা নাই।
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:মায়া সভ্যতা
শ্ৰেণী:দেৱ-দেৱী
শ্ৰেণী:ৱিকিপিডিয়াৰ ২৫ বছৰীয়া জন্মদিন উপলক্ষে সৃষ্টি কৰা পৃষ্ঠা
লখা সিংহ

**ৰাণা লখা সিংহ** (ৰাজত্ব ১৩৮২–১৪২১) মধ্যযুগীয় ভাৰতৰ মেৱাৰ ৰাজ্যৰ এজন ছিছোদিয়া ৰাজপুত শাসক আছিল। ৰাণা ক্ষেত্ৰ সিংহৰ পুত্ৰ তেওঁ ১৩৮২ চনৰ পৰা ১৪২১ চনত মৃত্যুৰ আগলৈকে মেৱাৰত শাসন কৰিছিল।

লখাই কেইবাবাৰো বিবাহপাশত আবদ্ধ হৈছিল আৰু কমেও আঠজন পুত্ৰ সন্তান আছিল। মাৰৱাৰৰ পত্নী হান্সা বাঈৰ পৰা তেওঁৰ কনিষ্ঠ পুত্ৰ মোকাল সিংহই ১৪২১ চনত চতুৰ্থ ৰাণা হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে। তেওঁৰ ৰাজত্বকালত লখাই দিল্লী চুলতানৰ পৰা মেৱাৰৰ বাকী থকা পূৰ্বৰ ভূখণ্ডসমূহ দখল কৰে। তেওঁৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ চুণ্ডাই মাৰৱাৰৰ ৰাথোৰ ৰাজপুত ৰাজকুমাৰী বাগদত্তা বন্ধু হান্স দেইজীৰ সৈতে পিতৃৰ বিবাহৰ বিনিময়ত নিজৰ ৰাজ্যক আগুৰি ধৰিবলৈ চেষ্টা কৰা সকলো বাহ্যিক শক্তিৰ বিৰুদ্ধে নিজৰ মাতৃভূমিক ৰক্ষা কৰাৰ শপত গ্ৰহণ কৰে। ৰাণী মাতৃ হান্স দেইজী আৰু ৰাও ৰণমল (ৰাণী মাতৃৰ ভাতৃ)ৰ লগত কিছু ভুল বুজাবুজি হোৱাৰ পিছত যুৱৰাজ চুণ্ডাই নিজৰ ৰাজ্যৰ ৰাজধানী বাসস্থান চিত্তোৰগড় দুৰ্গ এৰি চিত্তোৰগড়ৰ ওচৰৰ বেগুলৈ গৈ তাতেই বসতি স্থাপন কৰে। চুণ্ডাৰ বংশধৰক মেৱাৰৰ ছিছোদিয়া ঘৰৰ প্ৰথম আৰু আটাইতকৈ প্ৰধান [কাৰ মতে?] উপগোত্ৰ হিচাপে পৰিচিত

## শাসন
ৰাণা লখা সিং আছিল মহাৰাণাৰ অন্যতম সফল ৰাণা। তেওঁ মাৰৱাৰক বশ কৰি আৰু ইয়াৰ মূল দুৰ্গ বেৰাহটগড় ধ্বংস কৰি নিজৰ আধিপত্য বৃদ্ধি কৰিছিল[2] আৰু ইয়াৰ ধ্বংসাৱশেষত তেওঁ বদনোৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। এই সময়তে পিতৃয়ে ভীলৰ পৰা জয় কৰা দেশত জোৱাৰৰ টিন আৰু ৰূপৰ খনি আৱিষ্কাৰ হয়। ৰাণা লখাই বিহাৰৰ গয়ালৈকে অভিযান চলাই তাত তীৰ্থকৰৰ অন্ত পেলায়। এইদৰে বৃদ্ধি পোৱা ৰাজহৰ সহায়ত তেওঁ আলাউদ্দিন খিলজীয়ে ধ্বংস কৰা ৰাজপ্ৰসাদ আৰু মন্দিৰসমূহ পুনৰ নিৰ্মাণ কৰে, জলাশয় আৰু হ্ৰদ খনন কৰে, ইয়াৰ পানীত বান্ধ দিবলৈ বিশাল প্ৰাচীৰ স্থাপন কৰে আৰু কেইবাটাও দুৰ্গ নিৰ্মাণ কৰে। তেওঁ শ্বেখাৱতী (নগৰচল ভূখণ্ড)ৰ সাংখলা ৰাজপুতসকলক জয় কৰি পিতৃৰ দৰেই বদনোৰত চুলতান ফিৰোজ শ্বাহ তুগলাকৰ নেতৃত্বত দিল্লীৰ সাম্ৰাজ্যবাদী সেনাক পৰাস্ত কৰে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ছিছোদিয়া বংশ
শ্ৰেণী:ৱিকিপিডিয়াৰ ২৫ বছৰীয়া জন্মদিন উপলক্ষে সৃষ্টি কৰা পৃষ্ঠা
ৰাণা ভূপাল সিংহ

**[[শ্ৰী]] [[মহাৰাণা]] ছাৰ ভূপাল সিংহ বাহাদুৰ** কে চি আই ই (১৮৮৪ – ৪ জুলাই ১৯৫৫), ভোপাল সিং বুলিও বানান কৰা হয়, ১৯৩০ চনৰ পৰা ভাৰতৰ ৰাজকীয় ৰাজ্য উদয়পুৰ (বা মেৱাৰ)ৰ শাসক আৰু ১৯৪৮ চনৰ পৰা ১৯৫৫ চনৰ ৪ জুলাইত মৃত্যুৰ আগলৈকে ৰাজস্থানৰ ৰাজপ্ৰমুখো আছিল।

## জীৱনী
পিতৃ ফতেহ সিংহই মেৱাৰ আৰু উদয়পুৰৰ সিংহাসনত মহাৰাণা হিচাপে অধিষ্ঠিত হোৱাৰ এবছৰৰ আগতে ১৮৮৪ চনত সিঙৰ জন্ম হৈছিল। ৫ বছৰ বয়সত তেওঁ পক্ষাঘাতগ্ৰস্ত হয়। ১৯২১ চনৰ ২৮ জুলাইত মেৱাৰত কিছু সামাজিক অশান্তিৰ পিছত তেওঁৰ পিতৃক আনুষ্ঠানিকভাৱে পদচ্যুত কৰা হয়, একে সময়তে তেওঁক তেওঁৰ উপাধি অক্ষুণ্ণ ৰাখিবলৈ অনুমতি দিয়া হয় আৰু ৰাজ্যখনৰ কাৰ্যকৰী ক্ষমতা তেওঁৰ পুত্ৰ আৰু উত্তৰাধিকাৰী হিচাপে ভূপালৰ হাতত পৰে। ১৯৩০ চনত তেওঁ নামৰ লগতে প্ৰকৃততে ৰাষ্ট্ৰৰ শাসক হয়।
১৯৪৭ চনত ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ স্বাধীনতা আৰু বিভাজনৰ পিছত ভাৰতৰ নতুন ডমিনিয়নত স্বাক্ষৰ কৰা ভাৰতীয় ৰাজকুমাৰসকলৰ ভিতৰত সিংহ অন্যতম আছিল আৰু ১৯৪৮ চনৰ ১৮ এপ্ৰিলত তেওঁ কোটাৰ মহাৰাজা ছাৰ ভীম সিংহৰ পিছত ৰাজস্থানৰ ৰাজপ্ৰমুখ হয়। ১৯৪৯ চনৰ ১ এপ্ৰিলৰ পৰা কাৰ্যকৰী হোৱাকৈ তেওঁৰ উপাধি মহা ৰাজপ্ৰমুখলৈ উন্নীত কৰা হয়। লগতে তেওঁ ১৯৪৬ চনৰ ১৫ অক্টোবৰত ভাৰতীয় সেনাবাহিনীৰ অনাৰেৰী মেজৰ জেনেৰেল (পূৰ্বৰ অনাৰেৰী লেফটেনেণ্ট কৰ্ণেল ৪ আগষ্ট ১৯৩৯), ইণ্ডিয়ান গ্ৰেনেডিয়াৰৰ সন্মানীয় কৰ্ণেল, ১ জুন ১৯৫৪ চনত উপাধি লাভ কৰে।

তেওঁৰ পিছত ভাগৱত সিংহই ৰাজ্যখনৰ উপাধি শাসক হিচাপে ৰাজপাটত বহে।

ভূপাল সিংহৰ অন্যতম ৰাজপ্ৰসাদ আছিল পিচোলা হ্ৰদৰ এটা দ্বীপত থকা জগ নিৱাছ, যাৰ বাবে তেওঁ বৃহৎ মেৰামতি আৰু পুনৰুদ্ধাৰৰ কাম হাতত লৈছিল। বৰ্তমান এই ৰাজপ্ৰসাদটো বিলাসী হোটেল হিচাপে পৰিচালিত হৈছে।
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ছিছোদিয়া বংশ
শ্ৰেণী:ৱিকিপিডিয়াৰ ২৫ বছৰীয়া জন্মদিন উপলক্ষে সৃষ্টি কৰা পৃষ্ঠা
সৎশ্ৰী আকাল

**সৎশ্ৰী আকাল** হৈছে এটা জয়কাৰ ধ্বনি(সাক্ষৰ অৰ্থত "বিজয়ৰ আহ্বান") যিটো এতিয়া শিখসকলে প্ৰায়ে অভিবাদন হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰে। ই শিখ ক্লেৰিয়ান কলৰ দ্বিতীয়াৰ্ধ, যিটো দশম শিখ গুৰু গুৰু গোবিন্দ সিঙে দিয়া। সম্পূৰ্ণ আহ্বানটো এনেধৰণৰ, "বোলে ছ’ নিহাল, সৎশ্ৰী আকাল" ("সত্য হৈছে কালজয়ী")।

## অৰ্থ
সাৎ সংস্কৃত সত্য (সত্য) শব্দৰ পৰা অহা পাঞ্জাবী শব্দ, যাৰ অৰ্থ সত্য। শ্ৰী হৈছে ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ বিভিন্ন ভাষাত ব্যৱহৃত সন্মানীয়। আকাল পাঞ্জাবী শব্দ কাল অৰ্থাৎ সময় আৰু বিভিন্ন ভাৰতীয় ভাষাত আ- উপসৰ্গৰে গঠিত, যিটো শব্দক ইয়াৰ বিপৰীত শব্দ হিচাপে গঢ়ি তোলাৰ উপায় হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়, গতিকে আকালৰ অৰ্থ কালজয়ী।

## ব্যৱহাৰ
শিখ ধৰ্মৰ জয়কাৰ ধ্বনি হোৱাৰ উপৰিও জয়কাৰ শিখ লিটাৰ্জীৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংগ হৈ পৰিছে আৰু পবিত্ৰ মণ্ডলীত শিখ প্ৰাৰ্থনা আৰ্দাছৰ শেষত কোৱা হয়।

সৎশ্ৰী আকালক অভিবাদন হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰাটো যদিও নিজকে শিখ বুলি পৰিচয় দিয়া গৰিষ্ঠসংখ্যক লোকে ব্যৱহাৰ কৰে, তথাপিও "অমৃতধাৰী [বাপ্তিস্ম লোৱা] শিখসকলে" ভুল ব্যৱহাৰ বুলি গণ্য কৰে। যিহেতু এই শব্দটো ঐতিহাসিকভাৱে শিখ যুদ্ধৰ চিঞৰ, "বোলে ছ’ নিহাল, সৎশ্ৰী আকাল"ৰ দ্বিতীয়াৰ্ধ আৰু এতিয়াও একে ধৰণে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। শিখ ৰেহাত মৰ্যাদা বা আচৰণ বিধি অনুসৰি অমৃতধাৰী শিখসকলে ইজনে সিজনক "ৱাহেগুৰু জী কা খালছা ৱাহেগুৰু জী কি ফাতেহ" বুলি সম্ভাষণ জনায়, অৰ্থাৎ "খালছা প্ৰভু ঈশ্বৰৰ! বিজয় ঈশ্বৰৰ!"।

## প্ৰতিৰক্ষা যুদ্ধৰ চিঞৰ
ভাৰতীয় সেনাৰ তিনিটা ৰেজিমেণ্ট – পঞ্জাৱ ৰেজিমেণ্ট, শিখ ৰেজিমেণ্ট, আৰু শিখ লাইট ইনফেণ্ট্ৰি – ইয়াক তেওঁলোকৰ যুদ্ধৰ চিঞৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰে।

**আকাল সাহাই** (গুৰমুখী: ਅਕਾਲ ਸਹਾਇ, উচ্চাৰণ আকাল সাহাই, অৰ্থ, ঈশ্বৰৰ কৃপাত) হৈছে এটা পৰম্পৰাগত অভিবাদন, শিখসকলে ব্যৱহাৰ কৰে। প্ৰথম শিখ ৰাজ্য, শিখ কনফেডাৰেচন, শিখ সাম্ৰাজ্যৰ সময়ত ইয়াক জাতীয় মূলমন্ত্ৰ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। ইয়াক সাধাৰণতে ব্লেডত বা হেণ্ড গাৰ্ডৰ ভিতৰত পোৱা পূৰতন শিখ শষ্টাৰৰ ওপৰতো বহুত ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:শ্লোগান
শ্ৰেণী:মন্ত্ৰ
শ্ৰেণী:ৱিকিপিডিয়াৰ ২৫ বছৰীয়া জন্মদিন উপলক্ষে সৃষ্টি কৰা পৃষ্ঠা
শ্ৰী

**শ্ৰী** (/ʃriː/; সংস্কৃত: श्री, ) হৈছে উজ্জ্বলতা, ধন-সম্পত্তি আৰু সমৃদ্ধি বুজাবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা সংস্কৃত শব্দ, যিটো মূলতঃ সন্মানীয় হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

এই শব্দটো দক্ষিণ আৰু দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ ভাষা যেনে হিন্দীত, আৰু ফিলিপাইনছৰ ভাষাৰ মাজতো বহুলভাৱে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
সাধাৰণতে লিপিবদ্ধকৰণৰ বাবে স্থানীয় নিয়মৰ ভিত্তিত ইয়াক শ্ৰী, শৃ, ছিৰি, শ্ৰি, বা ছী বুলি লিপিবদ্ধ কৰা হয়।
তামিল ভাষাত ইয়াৰ বিকাশ ঘটি হৈছে থিৰু।

ভাৰতীয় উপমহাদেশ আৰু দক্ষিণ-পূব এছিয়াত এই শব্দটো ইংৰাজী "মিষ্টাৰ"ৰ সমতুল্য সম্বোধনৰ ভদ্ৰ ৰূপ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। লিখিত আৰু কথিত ভাষাত।

"শ্ৰী" দেৱতাক পূজা উপাধি হিচাপে বা ব্যক্তিৰ সন্মানীয় উপাধি হিচাপেও ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

"শ্ৰী" হিন্দু দেৱী লক্ষ্মীৰ উপনামো, আনহাতে জনপ্ৰিয়ভাৱে তেওঁক পূজা কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা যন্ত্ৰ বা ৰহস্যময় আঁকক শ্ৰীযন্ত্ৰ বুলি কোৱা হয়।
## ব্যুৎপত্তিবিজ্ঞান

*মনিয়েৰ-উইলিয়ামছ অভিধান*ত শ্ৰী মূল ক্ৰিয়াৰ অৰ্থ "ৰন্ধা, উতলা, জ্বলোৱা, পোহৰ বিস্তাৰ কৰা" বুলি দিয়া হৈছে, কিন্তু নাৰীসুলভ বিমূৰ্ত বিশেষ্য হিচাপে ই "কৃপা, মহিমা, সৌন্দৰ্য; ধন, সমৃদ্ধি, সমৃদ্ধি"ৰ সাধাৰণ অৰ্থ লাভ কৰিছে।

শ্ৰী শব্দটো সংস্কৃতত বিশেষণ হিচাপেও ব্যৱহাৰ হ’ব পাৰে, যিটো সংস্কৃতত শ্ৰী শব্দটোক উপাধি হিচাপে আধুনিক ব্যৱহাৰৰ উৎপত্তি।
বিশেষ্যৰ পৰাই সংস্কৃত বিশেষণ "শ্ৰীমৎ" (পুৰুষৰ নাম একবচনত শ্ৰীমান, স্ত্ৰীলিঙ্গত শ্ৰীমতী) দখল সূচক প্ৰত্যয় যোগ কৰি উৎপন্ন হয়, আক্ষৰিক অৰ্থত "উজ্জ্বলতা থকা" (ব্যক্তি, দেৱতা ইত্যাদি)। আধুনিক স্থানীয়ভাষাত বিবাহিত মহিলাৰ বাবে ঠিকনা শ্ৰীমতী (সংক্ষিপ্ত শ্ৰীমতী) হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়, আনহাতে সুশ্ৰী ("সু", "ভাল", আৰম্ভণিতে যোগ কৰা) সাধাৰণতে মহিলাৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি (বৈবাহিক অৱস্থা নিৰ্বিশেষে)।
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:উপাধি
শ্ৰেণী:ৱিকিপিডিয়াৰ ২৫ বছৰীয়া জন্মদিন উপলক্ষে সৃষ্টি কৰা পৃষ্ঠা
ছিন (দেৱতা)

**ছিন**ক কু, কেভিল (‘মূৰ্তি’ বুলি গ্ল’ছ কৰা, সম্ভৱতঃ ক’ৱিইলক বুজায়), আৰু মৰাণৰ সৈতে একেলগে আন পুৰুষ দেৱতা আৰু মানুহৰ সৈতে যৌন সম্পৰ্ক প্ৰদৰ্শন কৰা বুলি কোৱা পুৰুষ দেৱতাৰ নাম হিচাপে উল্লেখ কৰা হৈছে।

ষোড়শ শতিকাৰ গুৱেটামালাৰ ভেৰাপাজ প্ৰদেশত (আলটা ভেৰাপাজ আৰু বাজা ভেৰাপাজকে ধৰি) বাস কৰা মায়াসকলৰ ৰীতি-নীতিৰ বৰ্ণনাত বিচপ বাৰ্ট'লমে দে লাছ কাছাছে অবিবাহিত যুৱক-যুৱতী আৰু ল'ৰাৰ মাজত যৌন সম্পৰ্কৰ কথা উল্লেখ কৰিছে মন্দিৰত নিৰ্দেশনা দিয়া। ছিনে আন এটা ‘দানৱ’ৰ সৈতে যৌন সম্পৰ্ক প্ৰদৰ্শন কৰিছিল বুলি কোৱা হয়, আৰু তাৰ দ্বাৰা এনে সম্পৰ্কৰ প্ৰৱৰ্তন কৰা বুলি কোৱা হয়। ডে লাছ কাছাছে লিখিছে "সেই সময়ৰ পৰা কিছুমান পিতৃয়ে নিজৰ পুত্ৰক নাৰী হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ এটা সৰু ল’ৰা দিছিল; আৰু যদি আন কোনোবাই ল’ৰাটোক লৈ যায়, তেন্তে তেওঁলোকে আন কোনোবাই আনৰ পত্নীক উলংঘা কৰিলে কৰা ধৰণে দৰমহা দাবী কৰিছিল।" ট্ৰেন্সভেষ্টিজমকে ধৰি প্ৰতিষ্ঠানিক পেডেৰাষ্টিক বেশ্যাবৃত্তি ১৭ শতিকাৰ স্পেনিছ ৰিপৰ্টত পেটেনত বাস কৰা ইটজা মায়াসকলৰ বিষয়ে লিপিবদ্ধ কৰা হৈছে। 

নাজ টিউনিচৰ এটা গুহাত পোৱা ক্লাছিক যুগৰ দৃশ্যসমূহৰ ভিতৰত এজন উলংগ, যৌন উত্তেজিত পুৰুষে এজন নগ্ন মায়া সম্ভ্ৰান্ত লোকক আলিংগন কৰা চিত্ৰণ আছে, সম্ভৱতঃ দীক্ষাৰ দ্বাৰা।
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:মায়া সভ্যতা
শ্ৰেণী:দেৱ-দেৱী
শ্ৰেণী:ৱিকিপিডিয়াৰ ২৫ বছৰীয়া জন্মদিন উপলক্ষে সৃষ্টি কৰা পৃষ্ঠা
হাউলাৰ বান্দৰ দেৱতা

ধ্ৰুপদী মায়াসকলৰ ভিতৰত **হাউলাৰ বান্দৰ দেৱতা**(হাউলাৰ মাংকী গড) কলাৰ প্ৰধান দেৱতা আছিল—সংগীতকে ধৰি—আৰু শিল্পীসকলৰ, বিশেষকৈ লিখক আৰু ভাস্কৰ্য্যশিল্পীসকলৰ পৃষ্ঠপোষক আছিল। সেইবাবেই তেওঁৰ প্ৰভাৱৰ ক্ষেত্ৰখন টনছুৰেড মেইজ গডৰ সৈতে ওপৰত ওপৰত সোমাই পৰিছিল। বান্দৰৰ পৃষ্ঠপোষকসকলক—প্ৰায়ে দুজন থাকে—কিতাপ লিখা (ষ্টীৰিঅ’টাইপিকেলভাৱে চিয়াঁহীৰ টোপনি ধৰি থকাৰ সময়ত) আৰু মানুহৰ মূৰ খোদিত কৰাৰ কাৰ্য্যত ধ্ৰুপদী ফুলদানিত চিত্ৰিত কৰা হৈছে। এই দুটা কাৰ্য্যই হয়তো মানৱ জাতিৰ সৃষ্টিৰ বাবে এক উপমা গঠন কৰিছিল, য'ত গ্ৰন্থখনত জন্মৰ চিন আৰু মূৰটো জীৱন নীতি বা 'আত্মা' সন্নিবিষ্ট কৰা হৈছে, যিটো ব্যাখ্যাক পপ'ল ৱুহত সৃষ্টিকৰ্তা দেৱতাসকলৰ শিল্পী উপাধিৰ দ্বাৰা শক্তিশালী কৰা হৈছে।

মুখৰ বৈশিষ্ট্যৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি কোপানৰ হাউচ অৱ দ্য স্ক্ৰাইবছৰ ভিতৰত পোৱা এজন বহি থকা লেখকৰ শিলৰ ভাস্কৰ্য্যক প্ৰায়ে হাউলাৰ বান্দৰ বুলি বৰ্ণনা কৰা হয়। কিন্তু কোপানৰ মন্দিৰৰ 'ৰিভিউইং ষ্টেণ্ড'ৰ দুয়োফালে পোৱা ছিমিয়ান আকৃতিৰ দুটা বৃহৎ মূৰ্তিই (চিত্ৰ চাওক) মায়া শিল্প আৰু লং কাউণ্টৰ শিলালিপিত (মুখৰ চুকত থকা সাপবোৰকে ধৰি) এই প্ৰাণীটোৰ মানক উপস্থাপনৰ বহুত বেছি ওচৰ চাপিছে। বিভিন্ন ধৰণে বতাহৰ দেৱতা আৰু 'বান্দৰ আছিল' আৰু আচাৰ-অনুষ্ঠানৰ ক্লাউন হিচাপে বৰ্ণনা কৰা এই মূৰ্তিসমূহে প্ৰকৃততে সংগীতজ্ঞৰ মানদণ্ডত হাউলাৰ বান্দৰক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিব পাৰে। উত্তৰ-ধ্ৰপদী মায়াপানত হাউলাৰ বান্দৰৰ লিখকৰ দৰে আৰ্হিত এটা চিৰামিক ধূপ বাৰ্নাৰ পোৱা গৈছে।

স্পেনিছ আক্ৰমণৰ সময়ত হাউলাৰ বান্দৰবোৰক পূজা অব্যাহত আছিল যদিও পৌৰাণিক আখ্যানত ইহঁতৰ ভূমিকা পৃথক আছিল। বাৰ্ট'ল'মে দে লাছ কাছাছে কয় যে আলটা ভেৰাপাজত হুন-আহান (সম্ভৱতঃ 'এক-কাঠৰ শিল্পকৰ্ম') আৰু হুন-চেভেন (প'পল ৱুহত হুন-চ'ৱেন)ক উচ্চ দেৱতাৰ তেৰজন পুত্ৰৰ ভিতৰত গণ্য কৰা হৈছিল আৰু তেওঁলোকক মহাজাগতিক সৃষ্টিকৰ্তা দেৱতা হিচাপে উদযাপন কৰা হৈছিল। কুইচে মায়াসকলৰ মাজত তেওঁলোকৰ ইতিবাচক মূল্য কম আছিল: পপ’ল ৱুহৰ মতে, হান-চ’ৱেন আৰু হান-বাট্জ ‘ৱান-হাউলাৰ বান্দৰ’ (শিল্পী আৰু সংগীতজ্ঞ দুয়োজনেই) তেওঁলোকৰ সতীয়া ভাতৃ মায়া হিৰো টুইনছৰ সৈতে সংঘৰ্ষত লিপ্ত হৈছিল, যিটো সংঘাতৰ ফলত তেওঁলোকৰ অপমানজনক বান্দৰলৈ ৰূপান্তৰিত হৈছিল।

মেণ্টিক কেলেণ্ডাৰত এজটেক ব্যৱস্থাত মকৰা বান্দৰৰ সৈতে মিল থকা হাউলাৰ বান্দৰে ১১ তাৰিখক বুজায়, যিটো কলাৰ সৈতে জড়িত। 
লং কাউণ্টত (মায়া কেলেণ্ডাৰ চাওক) হাউলাৰ বান্দৰে দিন-ইউনিটটোক ব্যক্তিগতকৰণ কৰিব পাৰে, যিয়ে তেওঁক কেলেণ্ডাৰ হিচাপ আৰু ভৱিষ্যদ্বাণীৰ পুৰোহিতৰ কলাৰ লগতে আচাৰ-অনুষ্ঠান আৰু ঐতিহাসিক জ্ঞানৰ সৈতেও সংযোগ কৰে।
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:মায়া সভ্যতা
শ্ৰেণী:দেৱ-দেৱী
শ্ৰেণী:ৱিকিপিডিয়াৰ ২৫ বছৰীয়া জন্মদিন উপলক্ষে সৃষ্টি কৰা পৃষ্ঠা
ৰায়মল সিংহ

**ৰাণা ৰায়মল সিংহ**, যাক ৰাণা ৰায়মল বুলিও জনা যায়, (মৃত্যু ১৪৭৩–১৫০৯) মেৱাৰ ৰাজ্যৰ এজন ছিছোদিয়া ৰাজপুত শাসক আছিল। ৰাণা ৰাইমল ৰাণা কুম্ভৰ কনিষ্ঠ পুত্ৰ আৰু তেওঁৰ পূৰ্বৰ ৰাণা প্ৰথম উদয় সিংহৰ কনিষ্ঠ ভাতৃ আৰু ৰাণা ছাংগাৰ পিতৃ।

তেওঁৰ পূৰ্বৰ পিতৃহত্যা ৰানা উদয় সিংহক জাৱাৰ, দাৰিমপুৰ আৰু পাংগড়ত হোৱা যুদ্ধত পৰাস্ত কৰি তেওঁ ক্ষমতালৈ আহে।
ৰাণা ৰায়মলৰ ৰাজত্বকালৰ আৰম্ভণিতে মালৱা চুলতানীৰ চুলতান গিয়াছ শ্বাহে মেৱাৰৰ ৰাজধানী চিত্তোৰ আক্ৰমণ কৰি বিফল হয়।
ঘিয়াছ শ্বাহৰ সেনাপতিৰ পিছত অলপ পিছতে জাফৰ খানে মেৱাৰত আক্ৰমণ কৰে আৰু মেৱাৰৰ উত্তৰ-পূবৰ মণ্ডলগড় আৰু কৈৰাবাদত পৰাজিত হয়। ৰাথোৰজী শ্ৰীংগাৰ দেইজী (ৰাও যোধাৰ কন্যা)ক বিয়া কৰাই ৰাণা ৰায়মলে ৰাথোৰ ৰাজপুতৰ সৈতে দীৰ্ঘদিনীয়া সংঘাতৰ অন্ত পেলায়। ৰায়মলৰ ৰাজত্বকালত গোডৱাৰ, টোডা আৰু আজমেৰক তেওঁৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ পৃথ্বীৰাজে পুনৰ দখল কৰে। ৰায়মলে মেৱাৰ ৰাজ্যক শক্তিশালী কৰি চিত্তোৰৰ একলিংগজী মন্দিৰ মেৰামতিও কৰে।
## সিংহাসনত আৰোহণ
প্ৰথম উদয় সিংহৰ সৰু হোৱাৰ বাবে ৰায়মল উত্তৰাধিকাৰী নাছিল। কিন্তু ভাগ্যৰ মতে প্ৰথম উদয় সিংহই তেওঁৰ পিতৃ কিংবদন্তি ৰাণা কুম্ভক ভগৱান একলিংজী (শিৱ)ক প্ৰাৰ্থনা কৰি থকাৰ সময়তে হত্যা কৰি পাঁচ বছৰ শাসন কৰিছিল। তেওঁৰ ৰাজত্বকালত মেৱাৰে আবু আৰু আজমেৰক পুনৰ দখল কৰে।

## ৰাইমালে চুলতান আৰু তেওঁৰ ভাগিনীয়েকৰ লগত যুঁজে
দিল্লীৰ চুলতান, চিকন্দৰ লোডীয়ে মেৱাৰৰ ৰাণা ৰায়মলৰ বিৰুদ্ধে যুদ্ধ কৰিছিল, সুৰজমল আৰু সহস্মালৰ সৈতে মিত্ৰতা কৰিছিল য’ত চুলতান পৰাজিত হৈছিল। সুৰজমল বাচি যায় আৰু ৰাণা ৰায়মলে ক্ষমা কৰে। তেওঁ ষড়যন্ত্ৰকাৰী আছিল আৰু সিংহাসনৰ পথ নিষ্কণ্টক কৰিবলৈ ৰায়মলৰ পুত্ৰসকলে ইজনে সিজনৰ লগত যুঁজ দিয়াটো নিশ্চিত কৰিছিল। তেওঁ আছিল এজন সাহসী যুঁজাৰু আৰু তেওঁৰ বংশৰ সকলো মহান গুণ আছিল।

## সাদ্ৰীত যুদ্ধ
সুৰজমল আৰু ৰায়মলৰ সৈন্যই সুৰজমলে দখল কৰা চহৰ সাদ্ৰীত লগ হৈছিল। ৰায়মলৰ পুত্ৰ পৃথ্বীৰাজে যুদ্ধৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ সময়ত পিতৃৰ লগত যোগ দি পোনপটীয়াকৈ সুৰজমলক আক্ৰমণ কৰে। এনে বহু সংঘৰ্ষ ঘটিছিল যেতিয়ালৈকে অৱশেষত সুৰজমলে মেৱাৰ এৰি প্ৰতাপগড়ত বসতি স্থাপন কৰিছিল য’ত তেওঁৰ বংশধৰসকল এতিয়াও আছে আৰু ছিছোদিয়া বংশৰ নাম ধৰি ৰাখিছে।

## আগৰ বছৰবোৰ
ৰায়মলৰ শাসনৰ শেষৰ বছৰবোৰত তেওঁৰ পুত্ৰসকলৰ মাজত সংঘাতৰ সৃষ্টি হৈছিল, ৰাজকুমাৰ ছাংগা (পাছলৈ [ৰাণা ছাংগা) মেৱাৰৰ পৰা পলায়ন কৰিবলগীয়া হৈছিল। ৰায়মলৰ ডাঙৰ পুত্ৰ পৃথ্বীৰাজ আৰু জয়মল দুয়োকে হত্যা কৰা হয়।
এই কঠিন সন্ধিক্ষণত ৰাণাক খবৰ দিয়া হ’ল যে ছাংগা এতিয়াও জীয়াই আছে। ৰায়মলে ছাংগাক চিত্তোৰলৈ ঘূৰাই মাতি আনে আৰু তাৰ কিছুদিন পিছতে তেওঁৰ মৃত্যু হয়।

==তথ্যসূত্ৰ==

[শ্ৰেণী:ছিছোদিয়া বংশ
শ্ৰেণী:ৱিকিপিডিয়াৰ ২৫ বছৰীয়া জন্মদিন উপলক্ষে সৃষ্টি কৰা পৃষ্ঠা
ৰাণা ক্ষেত্ৰ সিংহ

**ৰাণা ক্ষেত্ৰ সিংহ** (ৰাজত্ব ১৩৬৪–১৩৮২), মেৱাৰ ৰাজ্যৰ এজন ছিছোদিয়া ৰাজপুত শাসক আছিল। তেওঁ পিতৃ আৰু পূৰ্বপুৰুষ ৰাণা হাম্মিৰ সিঙৰ জ্যেষ্ঠ পুত্ৰ ছিছোদিয়াৰ পূৰ্বপুৰুষ আছিল। তেওঁৰ ৰাজত্ব কালত তেওঁ আজমেৰ আৰু মণ্ডলগড়ৰ ভূখণ্ড দখল কৰে।

## ৰাজত্ব
১৩৬৪ চনৰ পৰা ১৩৮২ চনলৈ ৰাজত্ব কৰা ক্ষেত্ৰ সিংহ আছিল প্ৰখ্যাত ৰাণা হাম্মিৰ সিংহৰ পুত্ৰ আৰু উত্তৰাধিকাৰী। ৰাণা ক্ষেত্ৰ সিংহই মেৱাৰ ৰাজ্যৰ বহু পৰিমাণে সম্প্ৰসাৰণ কৰিছিল। তেওঁ আজমেৰ আৰু জাহাজপুৰ দখল কৰি পুনৰ মণ্ডলগড়, মন্দচৌৰ আৰু সমগ্ৰ চাপ্পানক মেৱাৰত সংযুক্ত কৰে। তেওঁ দিল্লীৰ চুলতানৰ ওপৰত জয়লাভ কৰে, যিজন বাক্ৰোলেত সম্পূৰ্ণৰূপে পৰাজিত হয়। কুম্ভলগড়ৰ শিলালিপিত কোৱা হৈছে যে যুদ্ধত তেওঁ পাটানৰ গৱৰ্ণৰ জাফৰ খানক (যি পিছলৈ গুজৰাটৰ প্ৰথম স্বাধীন চুলতান হৈছিল) বন্দী কৰিছিল। ক্ষেত্ৰ সিঙে মালৱাৰ চুলতানক পৰাস্ত কৰি তেওঁৰ সেনাপতি আমিৰ শ্বাহক হত্যা কৰি তেওঁৰ জনপ্ৰিয়তা আৰু অধিক বৃদ্ধি কৰে। 

১৩৮২ চনত বুণ্ডীৰ হাদাৰ বিৰুদ্ধে অভিযানৰ সময়ত ক্ষেত্ৰ সিঙৰ মৃত্যু হয়। মৃত্যুৰ পিছত লখা সিংহই (১৩৮২-১৪২১) মেৱাৰৰ সিংহাসনত আৰোহণ কৰে।
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ছিছোদিয়া বংশ
শ্ৰেণী:ৱিকিপিডিয়াৰ ২৫ বছৰীয়া জন্মদিন উপলক্ষে সৃষ্টি কৰা পৃষ্ঠা
অহ্ পেকু

মায়া পৌৰাণিক কাহিনীত **অহ্ পেকু** (pek-ku) আছিল বজ্ৰপাতৰ দেৱতা।

অহ্ পেকু পাহাৰৰ শিখৰত বাস কৰিছিল আৰু ধুমুহাৰ সময়ত ডাৱৰৰ ওপৰলৈ উঠি বজ্ৰপাতৰ সৃষ্টি কৰিছিল।
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:মায়া সভ্যতা
শ্ৰেণী:দেৱ-দেৱী
শ্ৰেণী:ৱিকিপিডিয়াৰ ২৫ বছৰীয়া জন্মদিন উপলক্ষে সৃষ্টি কৰা পৃষ্ঠা
কাবাগুইল

মায়া পৌৰাণিক কাহিনীত **কাবাগুইল** (আক্ষৰিক অৰ্থত 'আকাশৰ হৃদয়') আছিল এজন সৌৰ দেৱতা যিয়ে মানুহৰ সৃষ্টিত সহায় কৰিছিল।

## সৃষ্টিৰ কাহিনী
মায়া সমাজত দেৱতাক জীৱনৰ উৎস হিচাপে দেখা গৈছিল। পপুল ৱুহৰ সৃষ্টিৰ মিথ অনুসৰি বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ আৰম্ভণি হৈছিল এক অবিভাজিত বিশৃংখলতা হিচাপে। আধ্যাত্মিক শক্তিসমূহক দেৱতা হিচাপে বিভক্ত কৰা হৈছিল আৰু বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডক তিনিটা সত্তাত বিভক্ত কৰা হৈছিল: আকাশ, পৃথিৱী আৰু পাতাল। এই সত্ত্বাসমূহত ট্জাকোল, বিটল, *আলম* আৰু *অ’হ’লম* দেৱতাই শাসন কৰিছিল। *টেপেউ* (বিজুলী আৰু জুইৰ দেৱতা), গুকুমাট্জ (বতাহ আৰু বৰষুণৰ দেৱতা), আৰু কাবাগুইল (সৌৰ দেৱতা)-এ তেওঁলোকৰ সৈতে যোগ দি এখন পৰিষদ গঠন কৰে। দুয়ো মিলি গছ-গছনি আৰু জীৱ-জন্তুৰ সৃষ্টি কৰিছিল। শেষত দেৱতাসকলে মানুহক চিনি পাবলৈ আৰু পূজা কৰিবলৈ সৃষ্টি কৰিছিল। আন দেৱতাসকলো এই প্ৰক্ৰিয়াত জড়িত আছিল, কিয়নো তেওঁলোকে তৃতীয় প্ৰচেষ্টাতহে সফল হৈছিল।

কাবাগুইলক "আকাশৰ হৃদয়" বুলিও কোৱা হৈছিল; তেওঁ আছিল অন্যতম গুৰুত্বপূৰ্ণ আকাশ দেৱতা।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:মায়া সভ্যতা
শ্ৰেণী:দেৱ-দেৱী
শ্ৰেণী:ৱিকিপিডিয়াৰ ২৫ বছৰীয়া জন্মদিন উপলক্ষে সৃষ্টি কৰা পৃষ্ঠা