open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
কামিনীকান্তৰ চৰিত্ৰ

**কামিনীকান্তৰ চৰিত্ৰ** ((১৮৭৭ খ্ৰীষ্টাব্দ)) অসমীয়া ভাষাৰ এখন গ্ৰন্থ৷ অৰুণোদয় যুগত খ্ৰীষ্টান মিছনেৰী এ কে গাৰ্নিয়ে এই গ্ৰন্থখন ৰচনা কৰিছিল৷ ডঃ প্ৰফুল্লদত্ত গোস্বামীয়ে এই গ্ৰন্থখন অসমীয়া ভাষাত পুনঃ সম্পাদনা কৰিছে৷

## লেখকৰ পৰিচয়

এ.কে.গাৰ্নি (২৯ মে ১৮৫৪ - ১৯১০) আমেৰিকাত জন্মগ্ৰহন কৰা এগৰাকী খৃষ্টান পাদুৰী। এখেতে ১৮৭৪ চনত পাদুৰী জীৱন গ্ৰহন কৰে আৰু ১৮৭৬ চনত অসমলৈ আহি শিৱসাগৰৰ 'মিছন প্ৰেছ'ৰ দায়িত্ব গ্ৰহন কৰে। ১৮৮৩ চনত স্বদেশলৈ উভতি গৈ ২ বছৰ পাছত পুনৰাই অসমলৈ আহে। ১৯০৭ চনত অসমৰপৰা উভতি যায়। মূল হিব্ৰু ভাষাৰপৰা বাইবেলৰ 'অল্ড টেষ্টামেণ্ট'ৰ অসমীয়া ভাঙনিৰ কাম শেষ কৰে। ১৯০০ চনৰ শেষৰ ফালে এই ভাঙনিৰ কাম শেষ হয়। ১৯০৩ চনত ৮০৩ পৃষ্ঠাৰ বৃহৎ কলেৱৰৰ 'পুৰনি নিয়ম--Old Testament in Assamese' গ্ৰন্থ ছপা হৈ ওলায়। ইবাৰ আগতে ১৮৮৬ চনত 'যিহুছুৱা আৰু বিচাৰ কৰ্তাৰ পুথি' আৰু 'ৰুথৰ বিৱৰণ' নাম দি কিছু অংশ প্ৰকাশ কৰিছিল। ১৮৭৭ চনত 'এলোকেশী বেশ্যাৰ কাহিনী' নামৰ এম.ই. লেছ্‌লীৰ সৰু বাংলা উপন্যাস অসমীয়ালৈ ভাঙি প্ৰকাশ কৰে। উপন্যাস জাতীয় গ্ৰন্থ 'কামিনীকান্তৰ চৰিত্ৰ' প্ৰকাশ কৰে একেটা চনতে। ১৮৭৬-৭৯-চলৈ সম্ভৱত: 'অৰুণোদই'ৰ সম্পাদক আছিল। ডিব্ৰুগড়ৰপৰা 'দীপ্তি' নামেৰে এখন ধৰ্মালোচনী সম্পাদনা আৰু প্ৰকাশ কৰিছিল ১৯০৫ চনৰপৰা ১৯০৭ চনলৈ।[2]

## কাহিনী

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
গম্ভীৰা

**গম্ভীৰা** () হৈছে ভাৰত উপমহাদেশৰ পূব অংশৰ বংগ অঞ্চলৰ পৰা উৎপত্তি হোৱা এক প্ৰকাৰৰ গীত। বৰ্তমান উত্তৰ-পূব পশ্চিম বংগ, ভাৰত আৰু উত্তৰ-পশ্চিম বাংলাদেশত এই সংগীতৰ প্ৰচলন হৈ আছে।

পশ্চিম বংগত (ভাৰত) মালদা জিলাক কেন্দ্ৰ কৰি এই গীতৰ প্ৰচলন হৈ আছে। আনহাতে বাংলাদেশৰ চাপাই নবাবগঞ্জ জিলা গম্ভীৰা প্ৰদৰ্শনৰ মূল কেন্দ্ৰ। এই পৰম্পৰা ওচৰৰ ৰাজশাহী আৰু নাওগাঁও জিলাতো জনপ্ৰিয়। এই শৈলী বিশেষভাৱে সুকীয়া ছন্দ আৰু দুজন পৰিবেশকে নৃত্য সহ পৰিবেশন কৰে। ইয়াৰ জড়িয়তে সামাজিক সজাগতা বৃদ্ধিৰ বাবে এটা বিষয়ৰ ওপৰত আলোচনা কৰা হয়। 
ধাৰণা কৰা হয় যে, গম্ভীৰা উৎসৱৰ প্ৰচলন হৈছিল শিৱপূজাক কেন্দ্ৰ কৰি৷ শিৱৰ আন এক নাম “গম্ভীৰ’’৷ সেয়ে, শিৱৰ বাবেই হোৱা এই উৎসৱ গম্ভীৰা উৎসৱ আৰু শিৱৰ বন্দনা গীতেই হ’ল গম্ভীৰা গাীত৷ মালদহ অঞ্চলত ঘাইকৈ চ’ত মাহৰ সংক্ৰান্তিৰ সময়ৰ শিৱপূজা উপলক্ষে পাৰ হৈ অহা বছৰটোৰ ঘটনাৱলী নৃত্য-গীত আৰু অভিনয়ৰ দ্বাৰা পৰিৱেশন কৰা হয়৷ ইয়াত অন্তৰ্ভূক্ত তিনিটা পৰ্বত গম্ভীৰা মুখা পিন্ধি নৃত্য কৰা হয়৷

## গম্ভীৰা মাস্ক
চ'ত মাহৰ সংক্ৰান্তিৰ উৎসৱত উত্তৰ বংগৰ মালদা জিলাৰ সমগ্ৰ অঞ্চলতে গম্ভীৰা নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰা হয়। স্থানীয় সূত্ৰধৰ সমাজে নিম আৰু ডিমৰু গছৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা এই মাস্ক ব্যৱহাৰ কৰে। কেতিয়াবা মাটিৰ মুখাও ব্যৱহাৰ কৰা হয়। গম্ভীৰা নৃত্যৰ বিশেষ বৈশিষ্ট্য বিশেষ মুখা, নিম আৰু ডিমৰু গছৰ অংশৰ পৰা তৈয়াৰ কৰাৰ উপৰি কেতিয়াবা মাটিৰেও নিৰ্মাণ কৰা হয়। গম্ভীৰা গীতৰ তালে তালে এই মুখাসমূহ পিন্ধি নৃত্য কৰা হয়। মুখাবোৰ বিভিন্ন হিন্দু পৌৰাণিক কাহিনীৰ নানা চৰিত্ৰ, যেনে, বাণ, কালী, নৰসিংস, বাঁশুলী, গৃধিনীবিশাল, চামুণ্ডা, উগ্ৰচণ্ডা, ঝঁটাকালী, মহিষমৰ্দিনী, লক্ষ্মী, সৰস্বতী, হিৰণ্যকশিপুবধ, তাৰকবধ, শুম্ভ-নিশুম্ভ বধ আদিৰ হয়। ইয়াৰ ভিতৰত সকলোতকৈ আকৰ্ণীয় মুখা হ’ল নৰসিংহ মুখা।

## তথ্যসূত্ৰ

## বাহ্যিক সংযোগ
* Gomvira song performed by Chapai Nakshi Gomvira teem 

শ্ৰেণী:গীত
শিল্পৰমম

**শিল্পৰমম** ভাৰতৰ তেলংগানাৰ হায়দৰাবাদৰ মাধাপুৰত অৱস্থিত এখন কলা আৰু কৃষ্টিৰ গাঁও।

পৰম্পৰাগত শিল্পকৰ্ম সংৰক্ষণৰ পৰিৱেশ সৃষ্টিৰ ধাৰণাৰে গাঁওখনৰ কল্পনা কৰা হৈছিল। ইয়াত বিভিন্ন কাৰ্যসূচীৰে জনগোষ্ঠীয় উৎসৱ অনুষ্ঠিত হয়।

১৯৯২ চনতে কল্পিত শিল্পৰমম হায়দৰাবাদ চহৰৰ পৰা মাত্ৰ কেইকিলোমিটাৰমান দূৰত অৱস্থিত। ভাৰতৰ প্ৰযুক্তিৰ চহৰত ৬৫ একৰ (২৬০,০০০ মিটাৰ বৰ্গফুট) মাটিত বিস্তৃত শিল্পৰমমে পৰম্পৰা আৰু সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যৰ এক দৃশ্যমান পৰিৱেশ প্ৰদান কৰে। ভাৰতীয় কলা-কৃষ্টিৰ প্ৰচাৰ আৰু সংৰক্ষণৰ বাবে তথা শিপিনীসকলক প্ৰেৰণা যোগাবৰ বাবে ৰাজ্য চৰকাৰে এই মঞ্চ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।

## শিল্পৰমমৰ আকৰ্ষণ
### গ্ৰাম্য সংগ্ৰহালয়
গছ-গছনিৰে আগুৰি থকা গ্ৰাম্য সংগ্ৰহালয়টো সাধাৰণ ভাৰতীয় গাঁৱৰ ক্ষুদ্ৰ চিত্ৰ। মাটি আৰু খেৰৰ পৰা প্ৰামাণিকভাৱে নিৰ্মিত ১৫টাতকৈও অধিক জীৱন্ত আকাৰৰ জুপুৰিত গ্ৰাম্য আৰু জনজাতীয় জীৱনশৈলী আৰু বিভিন্ন শিল্পীৰ জীৱনৰ চিত্ৰণ কৰা হৈছে। ই চহৰীয়া আৰু আগতে গাঁও নেদেখা লোকসকলৰ বাবে গ্ৰাম্য জীৱন চোৱাৰ এক সুযোগ প্ৰদান কৰে। সংগ্ৰহালয়টোত গ্ৰাম্য শিপিনীসকলৰ দৈনন্দিন কাম-কাজক চিত্ৰিত কৰা ভাস্কৰ্য আৰু জীৱনাকৃতিৰ আৰ্হি আছে।

### ৰক মিউজিয়াম
শান্তিনিকেতনৰ সুব্ৰত বসুৱে গাঁওখনত পোৱা শিলৰ গঠনৰ সৈতে নিজৰ শিলৰ সংগ্ৰহ মিহলাই ইয়াত এখন শিলৰ বাগিচা গঢ়ি তুলিছে। এই ৰক মিউজিয়ামে শিল্পৰমমত এটা পৰিৱেশগত দিশ যোগ কৰে।

## চিত্ৰবিথীকা

File:Handicrafts_Shilaparam_Bike.JPG| শিল্পৰমমত থকা বাইকৰ কেইখনমান সূক্ষ্ম আৰ্হি
File:Handicrafts_seller.JPG| হস্তশিল্পী
File:Handicrafts_idols.JPG| দেৱতাৰ হস্তশিল্পৰ নক্সা
File:Clay puppets from andhrapradesh - india.jpeg| মাটিৰ কিছুমান ৰঙীন আৰ্হি
File:Buddha in shilparamam.jpeg| বুদ্ধদেৱৰ মাটিৰ আৰ্হি
File:Shilparamam weavers.jpg|মাটিৰ আৰ্হি
File:Handbags at shilparamam hydderabad.JPG|শিল্পৰমমত হাতবেগ
File:Rock park at Shilparamam.jpg|শিল্পৰমমত শৈল-উদ্যান

শ্ৰেণী:তেলংগানাৰ সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:তেলংগানা
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ পৰ্যটনস্থলী
মালৱাই গিদ্ধা

**মালৱাই গিদ্ধা** () হৈছে পঞ্জাৱৰ মালৱা অঞ্চলৰ পুৰুষৰ লোকনৃত্য। এই নৃত্যটো প্ৰথমে বাবেই (বয়সিয়াল)-ৰ দ্বাৰা পৰিবেশন কৰা হৈছিল আৰু সেয়েহে ইয়াক বাবেয়ান দা গিদ্ধা বুলিও কোৱা হয় যদিও বৰ্তমান এই নৃত্যটো কম বয়সৰ পুৰুষেও পৰিবেশন কৰে। ইয়াৰ ভিতৰত বোলিয়ান (লোক কবিতা)ত আন্য লোকক জোকোৱা বৈশিষ্ট্যও অন্তৰ্ভুক্ত আছে। এই নৃত্যৰ উৎপত্তি পঞ্জাৱ অঞ্চলৰ মালৱা অঞ্চলত হৈছিল আৰু ইয়াৰ সৈতে মুক্তসাৰ, বাথিণ্ডা, ফৰিদকোট, সংগ্ৰুৰ, ফিৰোজপুৰ, মানছা আৰু পাটিয়ালা জিলাৰ সম্পৰ্ক আছে।

## বাদ্যযন্ত্ৰ
মালৱাই গিদ্ধাত ব্যৱহৃত বাদ্যযন্ত্ৰ কেৱল দেখুৱাবলৈকে ব্যৱহাৰ নহয় বৰঞ্চ এজন পৰিবেশকে ইয়াক নিৰ্দিষ্ট ছন্দত বজাব লাগে তথা সেইটো কঢ়িয়াই ফুৰাৰ উপায়ো জানিব লাগিব। 

সৰ্বাধিক ব্যৱহৃত বাদ্যযন্ত্ৰসমূহ হ'ল:

*টুম্বি
*চিমতা
*কাটো
*কৰতৰা
## তথ্যসূত্ৰ

## বাহ্যিক সংযোগ
* 
* Download a pdf file about Punjabi Folk dances 

শ্ৰেণী:লোক-নৃত্য
পাল সাম্ৰাজ্য

**পাল সাম্ৰাজ্য** (; ৭৫০-১১৬১ খ্ৰীষ্টাব্দ) ভাৰতীয় উপমহাদেশৰ উত্তৰ-ধ্ৰুপদী যুগৰ এক সাম্ৰাজ্যবাদী শক্তি আছিল, যাৰ উৎপত্তি বংগ অঞ্চলত হৈছিল। সাম্ৰাজ্যখনৰ শাসক বংশ ‘পাল’ৰ নামেৰে ইয়াৰ নামকৰণ কৰা হৈছে। এই সাম্ৰাজ্যৰ শাসকসকলে নামৰ শেষত পাল লিখিছিল, প্ৰাকৃত ভাষাত যাৰ অৰ্থ পালন কৰোঁতা বা ৰক্ষা কৰোঁতা। খ্ৰীষ্টীয় অষ্টম শতিকাৰ শেষৰ ফালে গোপাল নামৰ ব্যক্তি এজনক গৌড়ৰ সম্ৰাট হিচাপে নিৰ্বাচিত কৰা হয় আৰু এনেকৈয়ে এই সাম্ৰাজ্যৰ প্ৰতিষ্ঠা হয়। বংগ আৰু পূব বিহাৰৰ গৌড়, বিক্ৰমপুৰ, পাতালিপুত্ৰ, মুংগেৰ, সোমপুৰা, ৰামাৱতী (বৰেন্দ্ৰ), তাম্ৰলিপ্ত, জগদলা আদি নগৰ পালসকলৰ শক্তিকেন্দ্ৰ স্বৰূপ আছিল।

পালসকল আছিল চতুৰ কূটনীতিবিদ আৰু সমৰবিজয়ী। তেওঁলোকৰ সেনাবাহিনী বিশাল হস্তী বাহিনীৰ বাবে বিখ্যাত আছিল। তেওঁলোকৰ নৌসেনাই বংগোপসাগৰত ব্যৱসায়িক আৰু প্ৰতিৰক্ষামূলক দুয়োটা ভূমিকা পালন কৰিছিল। নৱম শতিকাৰ আৰম্ভণিতে সম্ৰাট ধৰ্মপাল আৰু দেৱপালৰ শাসনকালত শিখৰত উপনীত হোৱা পাল সাম্ৰাজ্যই উত্তৰ ভাৰতীয় অঞ্চললৈ নিজৰ আধিপত্য বিস্তাৰ কৰিছিল। ইয়াৰ ভূখণ্ড গাংগেয় উপত্যাকাৰ ওপৰেৰে বিস্তৃত হৈ পশ্চিম, দক্ষিণ আৰু উত্তৰ-পূব ভাৰত, নেপাল আৰু বাংলাদেশৰো কিছু অংশ সামৰি লৈছিল। ধৰ্মপালে তিব্বতৰ লগতে দক্ষিণ-পূব এছিয়াতো বৌদ্ধ পণ্ডিত আতিছ দীপাংকৰৰ জৰিয়তে প্ৰবল সাংস্কৃতিক প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিছিল। অৱশ্যে উত্তৰ ভাৰতৰ পালৰ নিয়ন্ত্ৰণ অল্পকালীন আছিল। তেওঁলোকে কনৌজৰ ওপৰত আধিপত্য বিস্তাৰৰ বাবে গুৰজৰা-প্ৰতিহাৰ আৰু ৰাষ্ট্ৰকুটৰ সৈতে যুঁজ-বাগৰ কৰিছিল আৰু পৰাজিত হৈছিল। অল্পকালীন অৱনতিৰ পিছত সম্ৰাট প্ৰথম মহিপালে দক্ষিণ ভাৰতীয় চোল আক্ৰমণৰ বিৰুদ্ধে বংগ আৰু বিহাৰৰ দুৰ্গসমূহ ৰক্ষা কৰিব পাৰিছিল। সম্ৰাট ৰামপালেই আছিল কামৰূপ আৰু কলিংগৰ ওপৰত নিয়ন্ত্ৰণ লাভ কৰা শেষ শক্তিশালী পাল শাসক। সাম্ৰাজ্যখন যথেষ্ট দুৰ্বল হৈ পৰিছিল আৰু একাদশ শতিকাৰ বিদ্ৰোহৰ জৰিয়তে সামন্তসকলৰ ওপৰত তেওঁলোকৰ অত্যধিক নিৰ্ভৰশীলতা উন্মোচিত হৈছিল। অৱশেষত ইয়াৰ ফলত দ্বাদশ শতিকাত সাৰ্বভৌম শক্তি হিচাপে পুনৰুজ্জীৱিত হিন্দু সেনাৰ উত্থান হয় আৰু পালসকলক ক্ষমতাৰ পৰা উৎখাত কৰে। এনেকৈয়ে উপমহাদেশৰ শেষৰটো প্ৰমুখ বৌদ্ধ সাম্ৰাজ্যবাদী শক্তিৰ অন্ত পৰে।

পাল যুগক বঙালী ইতিহাসৰ অন্যতম সোণালী যুগ বুলি গণ্য কৰা হয়। বিভিন্ন যুদ্ধপ্ৰবণ গোটৰ মাজত শতিকাজুৰি চলি থকা গৃহযুদ্ধৰ অন্তত পালসকলে বংগলৈ স্থিৰতা আৰু সমৃদ্ধি কঢ়িয়াই আনিছিল। তেওঁলোকে পূৰ্বৰ বাংলা সভ্যতাৰ সাফল্যক আগুৱাই নিয়াৰ লগতে অসাধাৰণ শিল্প আৰু স্থাপত্যৰ সৃষ্টি কৰিছিল। তেওঁলোকৰ শাসনকালতে তান্ত্ৰিক পৰম্পৰাৰ বৌদ্ধ মহাসিদ্ধসকলৰ দ্বাৰা প্ৰাৰম্ভিক বঙালী ভাষাৰ চৰ্যাপদ  ৰচিত হৈছিল, যিয়ে কেইবাটাও পূব ভাৰতীয় ভাষাৰ ভিত্তি স্থাপন কৰিছিল। পালসকলে সোমপুৰা মহাবিহাৰ আৰু ওদান্তপুৰীকে ধৰি কেইবাটাও বিশাল মন্দিৰ আৰু মঠ নিৰ্মাণ কৰিছিল আৰু নালন্দা আৰু বিক্ৰমশিলাৰ দৰে শ্ৰেষ্ঠ বিশ্ববিদ্যালয়সমূহলৈ পৃষ্ঠপোষকতা আগবঢ়াইছিল। শ্ৰীবিজয় সাম্ৰাজ্য, তিব্বতী সাম্ৰাজ্য আৰু আৰব আব্বাছিদ খিলাফতৰ সৈতে পাল সাম্ৰাজ্যৰ সম্পৰ্ক গঢ় লৈছিল। মধ্যপ্ৰাচ্যৰ সৈতে বিকশিত ব্যৱসায়িক আৰু বৌদ্ধিক সম্পৰ্কৰ ফলত এই সময়ছোৱাত ইছলাম প্ৰথমে বংগত উপস্থিত হয়। পালসকলৰ উত্তৰাধিকাৰ এতিয়াও তিব্বতী বৌদ্ধ ধৰ্মত প্ৰতিফলিত হয়।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সাম্ৰাজ্য আৰু ৰাজ্য
খাদৈচুক গাঁও

**খাদৈচুক** () অসমৰ শোণিতপুৰ জিলাৰ জামুগুৰিহাট অঞ্চলৰ এখন গাঁ‌ও। 
 জামুগুৰিহাটৰ কেন্দ্ৰ অংশৰ পৰা পশ্চিম দিশলৈ প্ৰায় ১.৫ কিলোমিটাৰ দূৰৈত এই গাঁ‌ওখন অৱস্থিত। বৃহত্তৰ ন-দুৱাৰ অঞ্চলৰ এই গাওঁখনৰ লোকসকল নাথ-যোগী সম্প্ৰদায়ৰ। 

মূলতঃ জামুগুৰি-চকিঘাট সংযোগী পথৰ দুয়োপাৰে এই গাঁ‌ৱৰ বসতি বিস্তাৰিত হৈছে। মুখ্য পথৰপৰা এৰাবাৰী-চুটিয়ামৰ ফালে গাঁ‌ওখনৰ এটা অংশ ফাটি গৈছে। কিছুদূৰ পশ্চিমলৈ আগুৱাই আহি আন এটা অংশ উধৱৰা চুক গাঁ‌ৱৰ ফালে ফাটি গৈছে। এই পথৰ সোঁ-হাতে গাঁ‌ওখনৰ নামঘৰটো () আছে। পশ্চিম জামুগুৰিৰ দিশত গাঁ‌ওখনৰ পৰা আন এটা পথ হাটবৰ গাঁ‌ৱলৈ বুলি ফাটি গৈছে। এই অংশতে এটা এম/এছ এম বি পেট্ৰ’ল-ডিজেল ৰিফিল ষ্টেচন () আৰু এটা মন্দিৰ আছে।
## নামৰ উৎপত্তি
আদিতে গাঁ‌ওখনৰ বসতি সেৰেঙা আছিল। কথিত তথ্য অনুসৰি এই গাৱঁত খাদৈ নামৰ এগৰাকী জ্যেষ্ঠ মহিলা আছিল, মানুহৰ মুখে-মুখে খাদৈ বুঢ়ীৰ চুক হিচাপে প্ৰচলিত হৈ পিছত তেওঁৰ নামেৰেই গাঁ‌ওখনৰ নাম খাদৈচুক হয়।

## শৈক্ষিক পৰিৱেশ
গাঁ‌ওখনৰ সাক্ষৰতাৰ হাৰ ১০০ শতাংশ। স্বৰ্গীয় পূৰ্ণ নাথ শিক্ষক হিচাপে এই গাঁ‌ৱৰ প্ৰথমজন চৰকাৰী চাকৰিয়াল। জামুগুৰি উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ অৱসৰপ্ৰাপ্ত প্ৰধান শিক্ষক তিলক নাথ গাঁ‌ওখনৰ প্ৰথমজন স্নাতক। তেখেতৰ পত্নী অজন্তা নাথক অসম চৰকাৰে ২০২২চনৰ ২৭ জুন তাৰিখৰ চৰকাৰী আদেশৰ জৰিয়তে অসম লোকসেৱা আয়োগৰ পৰৱৰ্তী অধ্যক্ষ হিচাপে নিযুক্তি দিয়ে। ড° নাথ ত্যাগবীৰ হেমবৰুৱা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰিসংখ্যা বিভাগৰ প্ৰাক্তন অধ্যাপিকা আৰু অসম লোকসেৱা আয়োগত ২০১৮ চনৰ ১১ জুনৰ পৰা সদস্য হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি আহিছিল। আনহাতে প্লাৱন নাথ গাঁ‌ওখনৰ প্ৰথমজন লোকসেৱা আয়োগৰ পৰীক্ষাত উৰ্ত্তীণ হোৱা ব্যক্তি। গাঁ‌ওখনত শৈক্ষিক আৰু বৌদ্ধিক অনুষ্ঠান হিচাপে এটা মইনাপাৰিজাত আছে। ইয়াৰোপৰি
খাদৈ-উদ্ধবৰা-হাতবৰ মিলি তিনিখন গাঁ‌ৱৰ মাজত এটা ৰাজহুৱা পুথিভঁৰাল আছিল যদিওঁ বৰ্তমান এই পুথিভঁৰালৰ অস্তিত্ব নাই। 

## জনসংখ্যা
## উৎসৱ-অনুষ্ঠান
গাওঁখনত বাৰ্ষিক উৎসৱ বা অনুষ্ঠান হিচাপে ইয়াৰ ৰাইজে বাৰ্ষিক ভাওনাৰ আয়োজন কৰে। গোটেই গাওঁখনৰ লোকসকল শৈৱ পন্থীয় হোৱা বাবে এওঁলোকে শিৱপূজা, গোৰক্ষ জয়ন্তী আৰু অন্যান্য সৱাহ আদিৰ আয়োজন কৰে। বহাগ বিহুৰ সময়ত ঘৰে-ঘৰে হুঁচৰি গোৱা পৰম্পৰা এটাও প্ৰচলিত হৈ আছে। এই সময়তে ইয়াৰ যুৱক-যুৱতী সকলে বাৰ্ষিক অধিৱেশনৰো আয়োজন কৰে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:শোণিতপুৰ জিলাৰ গাঁ‌ও
শ্ৰেণী:অসমৰ গাঁও
ধুনীয়া তিৰোতাবোৰ

***ধুনীয়া তিৰোতাবোৰ*** () হৈছে ২০০৯ চনত প্ৰদ্যুত কুমাৰ ডেকাৰ পৰিচালনা আৰু আৰ্ক লাইটছৰ অধীনত প্ৰদ্যুত কুমাৰ ডেকা আৰু পংকজ কলিতাৰ দ্বাৰা প্ৰযোজিত এখন অসমীয়া ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ। ইয়াৰ সংগীত ৰচনা কৰিছিল অংগৰাগ মহন্তই। ছবিখনে ২০০৯ চনৰ ৯ জানুৱাৰীত মুক্তিলাভ কৰে। ছবিখনে ২০১০ চনত শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালক, শ্ৰেষ্ঠ সম্পাদক আৰু শ্ৰেষ্ঠ মেক আপ শাখাত তিনিটাকৈ অসম ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰে।

## অভিনয় শিল্পী

* বিদ্যুত চক্ৰৱৰ্তী
* তৃষা শইকীয়া
* বৰষা ৰাণী বিষয়া
* নীলাক্ষী দেৱী
* অংকুৰ বিষয়া
* বৰ্ণালী পূজাৰী
* নয়ন শইকীয়া
* কংকি বৰদলৈ

## বিশেষ অভিনেতা-অভিনেত্ৰী

* যতীন বৰা
* সঞ্জীৱ হাজৰিকা
* ইন্দ্ৰ বণিয়া
* নয়ন প্ৰসাদ

## পটভূমি
খ্যাতিসম্পন্ন সাংবাদিক বৰগোহাঁই বিৰতিৰ বাবে এবাৰ গাঁৱলৈ যায়। বৰ্ষণমুখৰ ৰাতি এটাত যেতিয়া তেওঁৰ গাড়ীখন বেয়া হয়, তেতিয়া ওচৰৰ মেকানিক এজনে ইয়াক ঠিক কৰিবলৈ আহে। তেওঁৰ পৰিচয় গম পাই মেকানিকজনে তেওঁক এটা অনুৰোধ কৰে। গাঁৱত শ্বুটিঙৰ সময়ত এটা ফিল্ম ইউনিটৰ লগত যোৱা এগৰাকী ধুনীয়া ছোৱালীৰ প্ৰতি তেওঁৰ মন খাইছে। তেওঁ এগৰাকী আগশাৰীৰ অভিনেত্ৰীৰ ব্যক্তিগত সহায়িকা আছিল, যি কাকতলীয়ভাৱে চলচ্চিত্ৰ জগতৰ পৰা নোহোৱা হৈ গৈছে। বৰগোহাঁয়ে কৌতূহলৰ বাবে তেওঁক বিচাৰিবলৈ মান্তি হয়। 

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:২০০০ দশকৰ অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ
শ্ৰেণী:২০০৯ বৰ্ষৰ চলচ্চিত্ৰ
মণিভদ্ৰ

**মণিভদ্ৰ** বা **মণিগ্ৰীৱ** হৈছে এজন অন্যতম প্ৰধান যক্ষ৷ তেওঁ প্ৰাচীন ভাৰতৰ জনপ্ৰিয় দেৱতা আছিল। তেওঁ ধন-সম্পত্তিৰ অধিষ্ঠাতা যক্ষৰাজ কুবেৰৰ পুত্ৰ আৰু নলকুবেৰৰ ভ্ৰাতৃ। নাৰদৰ দ্বাৰা শাপগ্ৰস্ত হৈ তেওঁ নলকুবেৰৰ সৈতে যমজ অৰ্জুন গছৰ ৰূপ পাইছিল। পিছলৈ শিশু কৃষ্ণৰ স্পৰ্শত দুয়ো মুক্তিলাভ কৰে। 

## চিত্ৰায়ন
যক্ষ মণিভদ্ৰৰ কেইবাটাও সুপৰিচিত প্ৰতিমূৰ্তি উদ্ধাৰ কৰা হৈছে। ইয়াৰে আটাইতকৈ পুৰণি দুই প্ৰতিকৃতি হ'ল:

### পৰ্খামৰ যক্ষ মণিভদ্ৰ
মথুৰাৰ ওচৰৰ পৰ্খামৰ যক্ষ মণিভদ্ৰৰ (খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ২০০ – খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৫০) মূৰ্তিটোৰ উচ্চতা ২.৫৯ মিটাৰ। শৈলী আৰু শিলালিপিৰ পুৰাতাত্ত্বিক বিশ্লেষণৰ ভিত্তিত এই মূৰ্তিটো খ্ৰীষ্টপূৰ্ব দ্বিতীয় শতিকাৰ মাজভাগৰ বুলি ঠাৱৰ কৰা হৈছে। শিলালিপিত লিখা আছে, "কুনিকাৰ শিষ্য গোমিটকৰ দ্বাৰা নিৰ্মিত। আঠজন ভাতৃ, মণিভদ্ৰ মণ্ডলীৰ ("পুগা") সদস্যই স্থাপন কৰা।" এই শিলালিপিটোৱে ইংগিত দিয়ে যে মূৰ্তিটোৱে যক্ষ মণিভদ্ৰক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। জন বৰ্ডমেনৰ মতে এই পোছাকৰ আৰ্হি গ্ৰীক শিল্পৰ পৰা আহৰণ কৰা হৈছে। একেধৰণৰ মূৰ্তিৰ বৰ্ণনা কৰি জন বৰ্ডমেনে লিখিছে:, "ইয়াৰ কোনো স্থানীয় পূৰ্বসূৰী নাই আৰু দেখাত গ্ৰীক লেট আৰ্কাইক পদ্ধতিৰ দৰেই।"

### পদ্মৱতী পাৱায়ৰ যক্ষ মণিভদ্ৰ
thumb|260x260px| পাৱায়ত মণিভদ্ৰৰ প্ৰতিমূৰ্তি
thumb|260x260px| পাৱায়ত মণিভদ্ৰৰ প্ৰতিমূৰ্তিৰ আধাৰত শিলালিপি।

* পদ্মাৱতী পাৱায়ৰ যক্ষ মণিভদ্ৰ ৷ প্ৰতিমূৰ্তিৰ তলত থকা শিলালিপিত মণিভদ্ৰ উপাসকৰ এটা দলৰ কথা উল্লেখ আছে।

দুয়োটা ভাস্কৰ্য্য সাধাৰণ মানৱ শৰীৰৰতকৈ ডাঙৰ। ইয়াক মৌৰ্য বা শুংগ যুগৰ বুলি ধাৰণা কৰা হয়। ৰাম কিংকৰ বেইজে প্ৰেৰণা হিচাপে পৰ্খাম যক্ষক ব্যৱহাৰ কৰি বৰ্তমান দিল্লীৰ ভাৰতীয় ৰিজাৰ্ভ বেংকৰ সন্মুখত স্থিত যক্ষৰ প্ৰতিমূৰ্তি খোদিত কৰিছিল৷

## হিন্দু ধৰ্ম
মণিভদ্ৰ কুবেৰ আৰু তেওঁৰ পত্নী ভদ্ৰাৰ পুত্ৰ ৷ তেওঁৰ নলকুবেৰ নামৰ এজন ভাতৃ আছিল ৷ ৰামায়ণত মণিভদ্ৰই লংকা ৰক্ষাৰ বাবে ৰাৱণৰ লগত যুদ্ধ কৰিছিল যদিও বিফল হৈছিল। মহাভাৰতত কুবেৰৰ সৈতে মণিভদ্ৰক যক্ষৰ প্ৰধান বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে। অৰ্জুনে তেওঁক পূজা কৰিছিল। ভাগৱততব্দুই ভাতৃৰ বিষয়ে এটা কাহিনী বৰ্ণনা কৰা হৈছে। এবাৰ মণিভদ্ৰ আৰু নলকুবেৰে গংগা নদীত নিজ নিজ পত্নী বা অপ্সৰাৰ সৈতে জলকেলি কৰি আছিল। তেওঁলোকে সুৰাপান কৰি বস্ত্ৰহীন অৱস্থাত আছিল। যেতিয়া দেৱৰ্ষি নাৰদ সেইফালেৰে পাৰ হৈ যায় তেতিয়া মহিলাসকলে নিজকে বস্ত্ৰাবৃত কৰে যদিও যক্ষ ভাতৃদ্বয়ে সুৰাপান কৰি স্ব-গৰিমা গাবলৈ ধৰে। নাৰদে তেওঁলোকক শিক্ষা দিবলৈ দুয়োকে অৰ্জুন গছলৈ পৰিণত কৰি বিষ্ণু অৱতাৰৰ দ্বাৰা মুক্ত হ’বলৈ অভিশাপ দিয়ে। দ্বাপৰ যুগত শিশু কৃষ্ণক মাটি খোৱাৰ শাস্তি হিচাপে মাতৃ যশোদাই উৰালত বান্ধিছিল। কৃষ্ণই উৰালেৰে গছ দুজোপা উভালি নলকুবেৰ আৰু মণিগ্ৰীৱক অভিশাপৰ পৰা মুক্ত কৰে।

### অন্যান্য কিংবদন্তি
মণিভদ্ৰক নামৰ আন এক ব্যক্তিক শিৱৰ অৱতাৰ বুলিও উল্লেখ কৰা হৈছে যাক তেওঁ ক্ৰোধান্বিত হ'লে যুদ্ধৰ বাবে আহ্বান কৰিছিল। মণিভদ্ৰই শিৱৰ আন এক অৱতাৰ বীৰভদ্ৰৰ সৈতে জলন্ধৰৰ সৈন্যক ধ্বংস কৰিছিল। শিৱৰ অৱতাৰ আৰু যক্ষপ্ৰধান একেগৰাকী মণিভদ্ৰ হ’ব পাৰে যদিও তাৰ কোনো নিশ্চিতি নাই। মণিভদ্ৰ সমুদ্ৰ যাত্ৰী, বিশেষকৈ দূৰৈৰ দেশত ব্যৱসায়ৰ বাবে সাগৰলৈ ওলাই অহা বণিকসকলৰো দেৱতা।

## বৌদ্ধ ধৰ্ম
সম্যুক্ত নিকায়ত মণিভদ্ৰই মগধৰ মণিমালা চৈত্যত বাস কৰা বুলি কোৱা হৈছে৷

## জৈন ধৰ্ম
মণিভদ্ৰক যক্ষ হিচাপে বিশেষকৈ তপ গচ্ছাৰ সৈতে জড়িত জৈনসকলে পূজা কৰে৷ মণিভদ্ৰ যক্ষ গুজৰাটৰ জৈনসকলৰ মাজত জনপ্ৰিয় অৰ্ধদেৱতা। সাধাৰণ উপস্থাপনত তেওঁক বহু দন্তযুক্ত হস্তী ঐৰাৱতৰ সৈতে দেখুওৱা হৈছে।

## তথ্য সংগ্ৰহ

; উৎসসমূহ

* 
* 
* 

শ্ৰেণী:ৰামায়ণৰ চৰিত্ৰ
শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱতা
মৰিছাছ

**মৰিছাছ** () আফ্ৰিকাৰ দক্ষিণ-পূব উপকূলৰ ওচৰত ভাৰত মহাসাগৰত অৱস্থিত এখন সৰু দ্বীপ ৰাষ্ট্ৰ। ইয়াৰ সম্পূৰ্ণ নাম ৰিপাব্লিক অৱ মৰিছাছ। দেশৰ ৰাজধানী প’ৰ্ট লুইছ, যি দেশৰ প্ৰধান সাগৰীয় বন্দৰ। ভাৰত মহাসাগৰৰ পশ্চিম অংশত আফ্ৰিকাৰ মূল ভূখণ্ডৰ পৰা ২০০০ কিলোমিটাৰ পূবে আৰু দ্বীপ ৰাষ্ট্ৰ মাদাগাস্কাৰৰ পৰা ৮০০ কিলোমিটাৰ পূবে অৱস্থিত এই দ্বীপটো।

## ইতিহাস
মৰিচাছৰ আদিম তথ্য প্ৰায় দশম শতিকাৰ আৰম্ভণিৰ আৰু দ্ৰাবিড় (তামিল) আৰু অষ্ট্ৰনেছিয়ান নাৱিকৰ উল্লেখৰ পৰা পোৱা গৈছে। পৰ্তুগীজ নাৱিকসকলে প্ৰথমে ১৫০৭ চনত ইয়ালৈ আহি এই জনবসতিহীন দ্বীপটোত ভ্ৰমণ ঘাটি স্থাপন কৰিছিল আৰু তাৰ পিছত দ্বীপটো এৰি থৈ গৈছিল। ১৫৯৮ চনত স্পাইচ দ্বীপলৈ যাত্ৰা কৰিবলৈ যোৱা হলণ্ডৰ পৰা তিনিখন জাহাজে ঘূৰ্ণীবতাহৰ সময়ত বিচৰণ কৰি ইয়ালৈ আহিছিল। তেওঁ নাছাউৰ ক্ৰাউন প্ৰিন্স মৰিছৰ সন্মানত এই দ্বীপটোৰ নাম মৰিচাছ ৰাখিছিল। ১৬৩৮ চনত ডাচসকলে ইয়াত প্ৰথম স্থায়ী বসতি স্থাপন কৰে। ঘূৰ্ণীবতাহৰ সৈতে কঠোৰ জলবায়ু আৰু বসতিস্থলটোৰ সঘনাই ক্ষতিৰ বাবে ডাচসকলে কেইটামান দশকৰ পিছত এই দ্বীপটো পৰিত্যাগ কৰে। ইতিমধ্যে চুবুৰীয়া দ্বীপ বোৰ্বন (বৰ্তমান ৰিইউনিয়ন) দ্বীপৰ ওপৰত নিয়ন্ত্ৰণ থকা ফ্ৰান্সে ১৭১৫ চনত মৰিচাছক নিজৰ অন্তৰ্ভুক্ত কৰি আইল ডি ফ্ৰান্স (ফ্ৰান্স দ্বীপ) নামেৰে নামাকৰণ কৰে। ফৰাচী শাসনৰ অধীনত এই দ্বীপটোৱে চেনি উৎপাদনৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি এক সমৃদ্ধিশালী অৰ্থনীতি গঢ়ি তুলিছিল। এই অৰ্থনৈতিক পৰিৱৰ্তনৰ সূচনা কৰিছিল গৱৰ্ণৰ (গৱৰ্ণৰ) ফ্ৰান্সোৱা মাহে ডি লেবাৰডনেইছে।

মৰিছাছ দ্বীপত দদ' নামৰ এবিধ চৰাই আছিল। 
মৰিছাছ দ্বীপলৈ অহা জাহাজৰ নাবিকবোৰে এই দৌৰিব নোৱাৰা চৰাইবোৰ ধৰি ধৰি খাবলৈ ল'লে। মাৰিবলৈ সহজ বাবে নাবিকবোৰে প্ৰয়োজনতকৈ বেছিকৈ চৰাই মাৰিবলৈ ধৰাৰ ফলত কিছু বছৰৰ ভিতৰত দদ' চৰাই মৰিছাছ দ্বীপৰ পৰা সম্পূৰ্ন লোপ  পালে।

## ভাষা, জাতীয়তা আৰু ধৰ্ম
### ঘৰত কোৱা ভাষা (২০২২)

### জাতিগত গোট

### ধৰ্ম (২০২২)

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:মৰিছাছ
কীৰ্ত্তিমুখ

**কীৰ্ত্তিমুখ** বা **কীৰ্তিমুখ** (সংস্কৃত: कीर्तिमुख) হৈছে বিশাল দন্তযুক্ত, আৰু মেলি থকা মুখেৰে এক উগ্ৰ দানৱৰ চানেকি। ভাৰতৰ হিন্দু মন্দিৰৰ স্থাপত্যসমূহত ইয়াক সততে দেখা যায়। দক্ষিণ-পূব এছিয়া আৰু প্ৰায়ে বৌদ্ধ স্থাপত্যতো ইয়াৰ উপস্থিতি দেখা পোৱা যায়।

ই আন হিন্দু কিংবদন্তি জীৱ যেনে মকৰ আদিৰ দৰে নহয়। কীৰ্তিমুখ মূলতঃ শিল্পৰ এক আলংকৰিক চানেকি। ইয়াৰ উৎপত্তি স্কন্দ পুৰাণ আৰু শিৱ পুৰাণৰ পৰা এক কিংবদন্তি ৰুদ্ৰ সংহিতাৰ যুদ্ধ খণ্ডৰ পৰা হৈছে। 

## উৎপত্তি আৰু বৈশিষ্ট্য
left|thumb| নেপালৰ কাঠমাণ্ডুৰ এটা হিন্দু মন্দিৰৰ প্ৰৱেশদ্বাৰৰ ওপৰত কীৰ্তিমুখ
সংস্কৃতত *কীৰ্তি* শব্দৰ অৰ্থ হৈছে যশ বা গৌৰৱ। কীৰ্তিমুখৰ উৎপত্তিৰ কাহিনীটো অসুৰৰ ৰজা জলন্ধৰৰ সৈতে জড়িত। জলন্ধৰ আছিল শিৱৰ ক্ৰোধাগ্নিৰ পৰা জন্মলাভ কৰা এক পৰম শক্তিশালী আৰু কীৰ্তিমান অসুৰ। আত্মগৰ্বৰ ফলত তেওঁ শিৱক প্ৰত্যাহ্বান জনাবলৈ নিজৰ দূত ৰাহুক প্ৰেৰণ কৰিছিল। ৰাহুৱে দূত হিচাপে গৈ শিৱৰ পৰা পাৰ্বতীক জলন্ধৰৰ পত্নী হিচাপে দাবী কৰিছিল। তেতিয়া শিৱ অতিশয় ক্ৰোধান্বিত হয় আৰু তেওঁৰ তৃতীয় নয়নৰ পৰা শক্তিৰ প্ৰচণ্ড নিৰ্গমন ঘটি এক ভয়ংকৰ ভোকাতুৰ সিংহৰ সৃষ্টি কৰিছিল। আতংকিত ৰাহুৱে শিৱৰ কৃপা ভিক্ষা কৰাত শিৱই কীৰ্তিমুখৰ ক্ষুধা নিবাৰণ কৰিবলৈ নিজৰেই মাংস খাবলৈ পৰামৰ্শ দিলে। গতিকে কীৰ্তিমুখে শিৱৰ আদেশ অনুসৰি ঠেংৰ পৰা আৰম্ভ কৰি স্বেচ্ছাই তেওঁৰ শৰীৰটোখ্ভক্ষণ কৰে আৰু কেৱল মুখখন বাকী ৰয়। ফলত শিৱ সন্তুষ্ট হয় আৰু ইয়াক *কীৰ্ত্তিমুখ* নাম দি ঘোষণা কৰে যে ই সদায় তেওঁৰ মন্দিৰৰ দুৱাৰমুখত থাকিব। সেয়ে কীৰ্তিমুখক শিৱৰ প্ৰতীক হিচাপে গণ্য কৰা হয়। 

দক্ষিণ ভাৰতীয় স্থাপত্যসমূহত কীৰ্তিমুখক প্ৰায়ে মন্দিৰৰ শিখৰ বা দেৱতাৰ প্ৰতিমূৰ্তিৰ ওপৰত আলংকৰিক চানেকি হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। কীৰ্তন্মুখে মূলতঃ এক দানৱ-মুখা বা প্ৰৱেশদ্বাৰৰ অভিভাৱক হিচাপে কাম কৰে।

কীৰ্ত্তিমুখক কেতিয়াবা আন এটা ভাস্কৰ্য্য উপাদান সিংহমুখাৰ *(সিংহমুখ)* সৈতে সানমিহলি কৰা হয়। কিন্তু কীৰ্তিমুখ হৈছে সৰ্ব ভক্ষণকাৰীৰ আকৃতি।

উখহি উঠা চকুৰ এই দানৱীয় মুখখন বহু হিন্দু মন্দিৰত অভ্যন্তৰলৈ যোৱা প্ৰৱেশদ্বাৰৰ ওপৰত স্থাপন কৰা হয়। দ্ৰাবিড় স্থাপত্য আৰু অন্যান্য ঠাইত ই গৱাক্ষৰ চানেকিৰ শীৰ্ষত থাকে। অধিকাংশ স্থাপত্যত ইয়াক কেৱল এখন মুখ হিচাপে দেখা যায় যদিও কিছুমান ঠাইত ইয়াৰ বাহু দুটাও চিত্ৰিত কৰা হয়। শিৱৰ জঁটাতো কেতিয়াবা এই চানেকি পোৱা যায়।

কিছুসংখ্যক লেখকে কীৰ্তিমুখক গ্ৰীক কিংবদন্তিৰ অউৰ'বৰ'ছৰ সৈতে তুলনা কৰিছে।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:হিন্দু কিংবদন্তি
শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ কিংবদন্তি জীৱ
পল্লৱ ৰাজবংশ

**পল্লৱ ৰাজবংশ** () দাক্ষিণাত্যৰ এক উল্লেখযোগ্য অংশৰ বা টোণ্ডাইমণ্ডলমৰ শাসক আছিল। ২৭৫ খ্ৰীষ্টাব্দৰ পৰা ৮৯৭ খ্ৰীষ্টাব্দলৈকে এই ৰাজবংশৰ অস্তিত্ব আছিল। সাতবাহন ৰাজবংশৰ পতনৰ পিছত এই বংশটোৱে প্ৰাধান্য লাভ কৰে। ইয়াৰ পূৰ্বে পল্লৱসকল সাতবাহন ৰাজবংশৰ সামন্ত আছিল।

প্ৰথম মহেন্দ্ৰবৰ্মন (৬০০–৬৩০ খ্ৰীষ্টাব্দ) আৰু প্ৰথম নৰসিংহবৰ্মনৰ (৬৩০–৬৬৮ খ্ৰীষ্টাব্দ) ৰাজত্বকালত পল্লৱসকলে দক্ষিণ ভাৰতৰ এটা প্ৰধান শক্তিত পৰিণত হয় আৰু প্ৰায় ৬০০ বছৰ ধৰি নৱম শতিকাৰ শেষলৈ দক্ষিণ অন্ধ্ৰ আৰু তামিল অঞ্চলৰ উত্তৰ অংশত আধিপত্য বিস্তাৰ কৰিছিল। সমগ্ৰ ৰাজত্বকালত তেওঁলোকে উত্তৰত বাদামীৰ চালুক্য, আৰু দক্ষিণত চোল আৰু পাণ্ডিয়াসকলৰ তামিল ৰাজ্যৰ সৈতে অহৰহ সংঘাতত লিপ্ত হৈ আছিল। শেষত গৈ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব নৱম শতিকাত চোল শাসক প্ৰথম আদিত্যৰ হাতত পল্লৱসকল পৰাস্ত হয়।

পল্লৱসকল হিন্দু মন্দিৰৰ স্থাপত্যৰ পৃষ্ঠপোষকতাৰ বাবে আটাইতকৈ বিখ্যাত। ইয়াৰ উত্তম উদাহৰণ হ’ল মামল্লাপুৰম বা মহাৱলীপুৰমৰ ইউনেস্ক’ৰ বিশ্ব ঐতিহ্যবাহী স্থান তটীয় মন্দিৰ। পল্লৱ ৰাজ্যৰ ৰাজধানী আছিল  কাঞ্চীপুৰম। এই ৰাজবংশই বহুতো সুন্দৰ ভাস্কৰ্য্য আৰু মন্দিৰ তৈয়াৰ কৰি গৈছে। তেওঁলোকক মধ্যযুগীয় দক্ষিণ ভাৰতীয় স্থাপত্যৰ ভেটি স্থাপন কৰা বুলি স্বীকৃতি দিয়া হয়; যাক কিছুমান পণ্ডিতে প্ৰাচীন হিন্দু গ্ৰন্থ মানসাৰাৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত বুলি বিশ্বাস কৰে। তেওঁলোকে পল্লৱ লিপি বিকশিত কৰিছিল। এই লিপিয়ে আন বহু লিপিৰ, যেনে দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ খ্মেৰ আদি লিপিৰ জন্ম দিয়ে। চীনা ভ্ৰমণকাৰী জুয়ানজাঙে পল্লৱ শাসনৰ সময়ত কাঞ্চিপুৰম ভ্ৰমণ কৰি তেওঁলোকৰ সৌহাৰ্দ্যপূৰ্ণ শাসনৰ প্ৰশংসা কৰি গৈছে।
## তথ্য সংগ্ৰহ

## বাহ্যিক সংযোগ
* 
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ সাম্ৰাজ্য আৰু ৰাজ্য
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ৰাজবংশ
ৰিতেশ দেশমুখ

thumb|ৰিতেশ দেশমুখ
**ৰিতেশ বিলাসৰাও দেশমুখ** () হৈছে এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেতা, প্ৰয়োজক, যি হিন্দী আৰু মাৰাঠী চলচ্চিত্ৰৰ লগত জড়িত। তেওঁ মহাৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰাক্তন মুখ্যমন্ত্ৰী তথা ৰাজনীতিবিদ বিলাসৰাও দেশমুখৰ পুত্ৰ।

## ব্যক্তিগত জীৱন
দেশমুখৰ জন্ম হৈছিল ১৯৭৮ চনৰ ১৭ ডিচেম্বৰত, মুম্বাইত মহাৰাষ্ট্ৰৰ প্ৰাক্তন মুখ্যমন্ত্ৰী তথা কেন্দ্ৰীয় লঘূ উদ্যোগ আৰু ৰাজহুৱা উদ্যোগ মন্ত্ৰী বিলাসৰাও দেশমুখ আৰু বৈশালী দেশমুখৰ ঘৰত। তেওঁৰ জ্যেষ্ঠ ভাতৃ অমিত দেশমুখ লাটুৰ চহৰৰ বিধায়ক আৰু কনিষ্ঠ ভাতৃ ধীৰাজ দেশমুখ লাটুৰ গ্ৰাম্যৰ বিধায়ক আছিল। তেওঁৰ ডাঙৰ বায়েক অদিতি দেশমুখ, এগৰাকী অভিনেত্ৰী আৰু কনিষ্ঠ ভনীয়েক দীপশিখা দেশমুখ এগৰাকী চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক।
## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:সংক্ষিপ্ত জীৱনী
সৎসংগ

**সৎসংগ** হৈছে শ্ৰী শ্ৰী ঠাকুৰ অনুকূলচন্দ্ৰই প্ৰতিষ্ঠা কৰা এটা দাতব্য সংস্থা। এয়া ২০ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে ভাৰতৰ অন্যতম প্ৰধান আধ্যাত্মিক আৰু সাংস্কৃতিক আন্দোলন। সৎসংগক প্ৰথমে ১৯২৫ চনত পাবনা (ব্ৰিটিছ ভাৰত)ত ৰাজহুৱা দাতব্য প্ৰতিষ্ঠান হিচাপে পঞ্জীয়ন কৰা হৈছিল। কিন্তু ভাৰতৰ স্বাধীনতা আৰু বিভাজনৰ পিছত ১৯৫১ চনত পুনৰ ভাৰতীয় সংঘত ১৮৬০ চনৰ সমাজ পঞ্জীয়ন আইন অনুসৰি পঞ্জীয়ন কৰা হয়।

১৯৪৬ চনৰ ২ ছেপ্টেম্বৰত ঠাকুৰ অনুকূলচন্দ্ৰই পূব বংগৰ (বৰ্তমান বাংলাদেশ) পবনা জিলাৰ জন্মস্থানৰ পৰা দেওঘৰলৈ স্থানান্তৰিত হোৱাৰ পিছত ইয়াৰ মুখ্য কাৰ্যালয় ঝাৰখণ্ডৰ দেওঘৰত (তেতিয়াৰ বিহাৰ) সৎসংগ আশ্ৰম হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰে। বৰ্তমান সৎসংগৰ দুহাজাৰতকৈও অধিক শাখা ভাৰত, বাংলাদেশ, বাৰ্মা, ইউৰোপ, মধ্যপ্ৰাচ্য, আফ্ৰিকা আৰু আমেৰিকাত অৱস্থিত।
## প্ৰতিষ্ঠাতা
শ্ৰীশ্ৰীঠাকুৰ অনুকূলচন্দ্ৰ  এই সংগঠনৰ প্ৰবৰ্তক। অনুকূল চন্দ্ৰৰ জন্ম হয় ১৮৮৮ চনৰ ১৪ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখে। তেওঁ ব্ৰিটিছ ভাৰতৰ বঙ্গ প্ৰদেশৰ পাবনা জিলা (বৰ্তমান বাংলাদেশ)-ৰ হিমায়তপুৰত জন্মগ্ৰহণ কৰে। তেওঁৰ দেউতাক আছিল শিৱচন্দ্ৰ চক্ৰৱৰ্তী আৰু মাতৃ মনমোহিনী দেৱী।

মূলতঃ স্বাবলম্বন তথা পৰনিৰ্ভৰশীলতা ত্যাগৰ দীক্ষাই অনুকূলচন্দ্ৰৰ সৎসঙ্গ আশ্ৰমৰ আদৰ্শ। তেওঁৰ ভক্তসকলৰ সহযোগিতাত তপোবন বিদ্যালয়, দাতব্য চিকিৎসা কেন্দ্ৰ, ইঞ্জিনিয়াৰিং ৱৰ্কচপ, মূদ্ৰণ প্ৰতিষ্ঠান ইত্যাদি স্থাপন কৰে। ঠাকুৰ অনুকূলচন্দ্ৰই দৈনন্দিন জীবনত চলাৰ পথ আৰু উদযাপনৰ বহুকেইটা পথ দেখুৱাই থৈ গৈছে। তেওঁ ধৰ্ম, অৰ্থ,কৰ্ম, পৰমাৰ্থ, অধ্যাত্ন, ৰাজনীতি, সমাজনীতি, অৰ্থনীতি, বিজ্ঞান, শিক্ষা, বিবাহ, কৃষি, শিল্পকলা, বাণিজ্য, বৃত্তি, সত্তা, ব্যষ্টি, সমষ্টি, অতীত ও বৰ্তমান ভবিষ্যৎ আদি সকলোবোৰক সমন্বয়ৰ দোলৰে বান্ধিছে। তেওঁ অমৃতনিষ্যন্দী বাণীসমূহৰ দ্বাৰা এটা পূৰ্ণাংগ জীৱনৰ প্ৰকাশ কৰিছে।
## তথ্যসূত্ৰ
আলকাপ

**আলকাপ** হৈছে বাংলাদেশৰ পশ্চিম চাপাই নবাবগান, ৰণ্ডাজহীৰ মুৰ্ছিদাবাদ, মালদাবহুম জিলাত জনপ্ৰিয় এক বাংলা লোকনৃত্য। ইয়াৰোপৰি ই ঝাৰখণ্ড আৰু বিহাৰৰ কাষৰীয়া অঞ্চল যেনে ডুমকা আৰু পূৰ্ণিয়ালৈয়ো বিয়পি পৰিছে।

## ব্যুৎপত্তি
কাপৰ অৰ্থ 'কাব্য' (পদ্য) আৰু আলৰ অৰ্থ 'পদ্যৰ অংশ'। আল শব্দৰ আন এটা অৰ্থ হ’ল ‘চোকা’। কাপ শব্দটোও 'ছাম'ৰ বহু অৰ্থৰ ভিতৰত অন্যতম - ক্ষেত্ৰখনত ইংগিতৰ বিকৃত ৰূপ, বা হাস্যৰসময়ী কমেডিয়ান বা সামাজিক কুৎসিত বিষয়ৰ প্ৰতিচ্ছবি।

## ধৰণ
আলকাপ হৈছে সংগীত, নৃত্য আৰু নাট্য উপস্থাপনৰ সংমিশ্ৰণ। দহৰ পৰা বাৰজনীয়া আলকাপ দলৰ নেতৃত্বত এজন চৰকাৰ (মাষ্টৰ) বা গুৰু (নেতা) থাকে আৰু ইয়াত চোক্ৰা নামৰ দুজন বা তিনিজন যুৱক, এজন বা দুজন গায়ন বা গায়ক, দোহৰ, কোৰিষ্টাৰ, সংগীতজ্ঞ আদি থাকে। অলকাপক পাঁচটা ভাগত উপস্থাপন কৰা হৈছে- আছৰ বন্দনা, ছ’ৰা, কাপ, বৈঠাকী গান আৰু খেমতা পালা। এই কাৰ্যসূচী গ্ৰাম্য সমাজৰ প্ৰতিফলন আৰু ইয়াত গ্ৰাম্য জনসাধাৰণৰ প্ৰচলিত আৰ্থ-সামাজিক অৱস্থাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া হয়।

## জনপ্ৰিয় সংস্কৃতিত
চৈয়দ মুস্তাফা ছিৰাজৰ উপন্যাস মায়ামৰ্দংগা খনত আলকাপৰ এটা দলৰ বিষয়ে বৰ্ণনা আছে। 

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোক-নৃত্য
নন্দক

thumb| নন্দক ধাৰণ কৰা বিষ্ণুৰ ভাস্কৰ্য্য
**নন্দক** () বা **নন্দকী** হৈছে হিন্দুসকলৰ ত্ৰিদেৱৰ অন্যতম দেৱতা বিষ্ণুৰ তৰোৱাল। সাধাৰণতে বিষ্ণুক তেওঁৰ সচৰাচৰ চতুৰ্ভুজতকৈ অধিক হাতৰ সৈতে প্ৰতিনিধিত্ব কৰা চিত্ৰত নন্দকক চিত্ৰিত কৰা হয়। হিন্দু শাস্ত্ৰত তৰোৱালক জ্ঞানৰ লগত তুলনা কৰা হৈছে। 

শ্ৰীবৈষ্ণৱ পৰম্পৰাত সন্ত অন্নমাচাৰ্য আৰু পেয়ালভাৰক নন্দকৰ অৱতাৰ বুলি গণ্য কৰা হয়। 

## কিংবদন্তি
*অগ্নি পুৰাণৰ* মতে, সৃষ্টিকৰ্তা দেৱতা ব্ৰহ্মাই মেৰু পৰ্বতত এক যজ্ঞ কৰি আছিল। শতবাহু অসুৰ লোহাই সেই যজ্ঞত বিধি-পথালি দিয়ে। যজ্ঞৰ অগ্নিৰ পৰা ব্ৰহ্মাৰ আগত বিষ্ণুৰ আৱিৰ্ভাৱ হয়। বিষ্ণুৱে অসুৰৰ পৰা নন্দক নামৰ তৰোৱালখন কাঢ়ি লৈ খাপৰ পৰা ইয়াক উলিয়াই লয়। তৰোৱালখন নীল বৰণীয়া আৰু ৰত্নযুক্ত মুঠিয়াযুক্ত বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। বিষ্ণুৱে অসুৰক তৰোৱালেৰে কাটি বধ কৰে। অসুৰৰ শৰীৰৰ কটা অংগসমূহ নন্দকৰ সংস্পৰ্শ পোৱাৰ বাবে পৃথিৱীত পৰি লোহালৈ পৰিণত হয়। বিষ্ণুৱে অসুৰক বৰ দিয়ে যে তেওঁৰ পতিত শৰীৰৰ অংগসমূহ পৃথিৱীত অস্ত্ৰ নিৰ্মাণৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হ’ব।

## সাহিত্য
thumb| তৰোৱালধাৰী যুৱক হিচাপে নন্দকৰ মূৰ্তমান ৰূপ।
বিষ্ণুক সাধাৰণতে চতুৰ্ভুজ ৰূপত চিত্ৰিত কৰা হয় আৰু তেওঁৰ হাতত পাঞ্চজন্য শংখ, সুদৰ্শন চক্ৰ, পদ্ম আৰু কৌমুদকী গদা ধাৰণ কৰে। অষ্ট বা ষোড়শভুজ ৰূপত তেওঁক তৰোৱাল ধাৰণ কৰা দেখা যাব পাৰে। বিষ্ণুৰ চিত্ৰণত তৰোৱাল খুব কমেইহে দেখা যায়। গুপ্ত যুগৰ (৩২০–৫৫০ চন) শেষৰ ফালে এনে চিত্ৰ দেখা যায়। 

*[[ৰামায়ণ|ৰামায়ণত]]* নন্দকক বিষ্ণুৰ অৱতাৰ ৰামৰ তৰোৱাল হিচাপে উল্লেখ কৰা হৈছে। *হৰিবংশৰ* লগতে *বৃহৎব্ৰহ্ম সংহিতাতো* বিষ্ণুৰ চতুৰ্ভুজ ৰূপত তৰোৱাল ধাৰণ কৰা বুলি কোৱা হৈছে। ষড়ভুজ বিষ্ণুৰ সোঁহাতত আৰু দশভুজ বিষ্ণুৰ বাওঁহাতত তৰোৱাল ধাৰণ কৰা ৰূপত চিত্ৰিত কৰিবলৈ *সত্ত্ব সংহিতাত* পৰামৰ্শ দিয়া হৈছে। বিষ্ণুৰ অৱতাৰ বামনে *[[কালিকা পুৰাণ|কালিকা পুৰাণত]]* সোঁহাতত নন্দক ধাৰণ কৰাৰ কথা বৰ্ণনা কৰা হৈছে। একাদশ শতিকাৰ এখন চিত্ৰত তেওঁৰ কমৰবন্ধনীত তৰোৱালখন বান্ধি থোৱা দেখা গৈছে।

*বিষ্ণু সহস্ৰনামত* নন্দকৰ কথা দুবাৰকৈ উল্লেখ কৰা হৈছে। এটা স্ত্ৰোত্ৰত বিষ্ণুক শংখ, নন্দক আৰু চক্ৰধাৰী হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হয়। বিষ্ণুৰ এহাজাৰ নামৰ এটা নাম নন্দক, অৰ্থাৎ নন্দক ধাৰণ কৰোঁ‌তাজন।

দেওগড়ৰ গুপ্ত মন্দিৰৰ *শেষাশায়ী বিষ্ণুৰ* এক চিত্ৰণত নন্দকক তৰোৱাল ধৰি থকা এজন যুৱক বা আয়ুধপুৰুষ হিচাপে হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হৈছে। তেওঁক বিষ্ণুৰ অন্যান্য ব্যক্তিগত অস্ত্ৰৰ নেতৃত্ব দি দৈত্য মধু আৰু কৈটভৰ বিপৰীতে চিত্ৰিত কৰা হৈছ। মহাবলীপুৰমৰ মহিষাসুৰমৰ্দিনী মণ্ডপত মধু আৰু কৈটভৰ দৃশ্যতো নন্দকক *আয়ুধপুৰুষ* হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হৈছে। 

## প্ৰতীক
*বিষ্ণু পুৰাণত* কোৱা *হৈছে যে নন্দকে জ্ঞানক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে, যিটো বিদ্যাৰ* *পৰা* সৃষ্টি হয়। ইয়াৰ আৱৰণ হৈছে *অবিদ্যা* (অজ্ঞান বা মায়া)। *বৰাহ পুৰাণত* ইয়াক অজ্ঞান ধ্বংসকাৰী বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে।

*কৃষ্ণ উপনিষদত* তৰোৱালখনক সংহাৰৰ দেৱতা শিৱৰ সৈতে তুলনা কৰা হৈছে। ইয়াত কোৱা হৈছে যে মহেশ্বৰ অৰ্থাৎ শিৱই জ্ঞানৰ জ্বলন্ত তৰোৱালৰ ৰূপ লয় আৰু অজ্ঞানতাক ধ্বংস কৰে।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:হিন্দু কিংবদন্তি
শ্ৰেণী:হিন্দু ধৰ্ম
মুক্তি প্ৰসাদ গগৈ

**মুক্তি প্ৰসাদ গগৈ** ()অসমৰ এগৰাকী চিকিৎসক আৰু লেখক। তেওঁ খাদ্যৰসিক হিচাপেও পৰিচিত আছিল। তেওঁৰ দ্বাৰা ৰচিত 'পান-ভোজন' অসমীয়া খাদ্যভ্যাস সম্পৰ্কীয় এখন গ্ৰন্থ। ১৯৮৪ চনত তেওঁক ভাৰত চৰকাৰে পদ্মশ্ৰী বঁটাৰে সন্মানিত কৰে।

## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
মুক্তি প্ৰসাদ গগৈৰ জন্ম হয় কৰিমগঞ্জ জিলাৰ ৰাধাবাৰীত। তেওঁৰ পিতৃ ত্ৰৈলোক্য নাথ গগৈ সেনাবাহিনীত কৰ্মৰত আছিল আৰু মাতৃ জেউতৰা গগৈ আছিল এগৰাকী গৃহিণী। মৰাণ প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত প্ৰাথমিক শিক্ষা সাং কৰি তেওঁ ডিব্ৰুগড় চৰকাৰী উচ্চ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা হাইস্কুল শিক্ষান্ত পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। পিছলৈ তেওঁ কলকাতাৰ ৰিপণ কলেজত উচ্চ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰাৰ পিছত ডিব্ৰুগড়ৰ অসম চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ত চিকিৎসা শাস্ত্ৰ অধ্যয়ণ কৰে। ১৯৫৬ চনত তেওঁ কলিকতা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধীনৰ আৰ জি কৰ চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ পৰা চিকিৎসা শাস্ত্ৰৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ১৯৫৯ চনত তেওঁ obstetrics and gynaecology বিষয়ত ডিপ্লোমা গ্ৰহণ কৰে। 

## কৰ্মজীৱন
১৯৬২ চনৰ ৫ নৱেম্বৰত গগৈয়ে গুৱাহাটী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ obstetrics and gynaecology বিভাগত সহকাৰী অধ্যাপক হিচাপে যোগদান কৰে। ১৯৭৩ চনত তেওঁ বিভাগৰ মূৰব্বী হিচাপে দায়িত্বভাৰ গ্ৰহণ কৰে আৰু ১৯৮৮ চনত অৱসৰ গ্ৰহণ কৰালৈকে এই দায়িত্বত থাকে। গুৱাহাটী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয়ৰ একাধিক প্ৰযুক্তিগত উনীতকৰণৰ কৃতিত্ব তেওঁক দিয়া হয়। তেওঁ লণ্ডনৰ ৰয়েল একাডেমী অফ অবষ্টেট্ৰিচিয়ান এণ্ড গাইন'ক'লজী আৰু ভাৰতৰ নেশ্বনেল একাডেমী অব মেডিকেল ছায়েন্সৰো নিৰ্বাচিত সভ্য আছিল। তেওঁ ভাৰতৰ বহুকেইখন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ চিকিৎসা শাস্ত্ৰ বিভাগৰ প্ৰশ্নকাকত প্ৰস্তুতি আৰু নীৰিক্ষকৰ দায়িত্বও পালন কৰিছিল।

## প্ৰকাশিত গ্ৰন্থ

* শেষ নোহোৱা সপোনবোৰ আৰু অন্যান্য প্ৰবন্ধ
* বগী বাইদেউৰ বিয়া
* হিমালয়ত উঠা আৰু অন্যান্য প্ৰবন্ধ
* পান-ভোজন

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:অসমীয়া চিকিৎসক
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
টমাছ হাৰ্ডি

** টমাছ হাৰ্ডি** (ইংৰাজী: Thomas Hardy, ২ জুন ১৮৪০ - ১১ জানুৱাৰী ১৯২৮)ভিক্টোৰিয়ান যুগৰ এজন প্ৰখ্যাত ঔপন্যাসিক, কবি আৰু নাট্যকাৰ। ৰমন্যাসিক কবি আৰু ঔপন্যাসিক উইলিয়াম ওৱৰ্ডছৱৰ্থ ও চাৰ্লস ডিকেন্স ৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈছিল। হাৰ্ডিৰ লেখাত তৎকালিন ক্ষয়িষ্ণু গ্ৰাম্য সমাজৰ দিশটোত বেছিকৈ আলোকপাত কৰিছিল। টমাছ হাৰ্ডি প্ৰথম অৱস্থাত নিজেকে এজন কবি হিচাপে প্ৰতিষ্ঠিত কৰিছল। অৱশ্যে এজন ঔপন্যাসিক হিচাপেহে তেওঁ ব্যাপক জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰে।

## জন্ম আৰু প্ৰাৰম্ভিক কাল
টমাছ হাৰ্ডিৰ জন্ম হয়
১৮৪০ খ্ৰিষ্টাব্দৰ ২ জুন তাৰিখে। জন্মস্থান ডৰছেটশ্বায়াৰ। হাৰ্ডিৰ পিতৃ বৃত্তিত এজন
শিলাকুটি আৰু স্থপতিবিদ আছিল যদিও তেওঁ হাৰ্ডিক গিৰ্জাৰ যাজক কৰিবলৈ মন
মেলিছিল। কিন্তু হাৰ্ডি তেওঁৰ পিতৃৰ বৃত্তিৰ প্ৰতিহে আকৰ্ষিত হৈছিল। ১৮৪৮
চনৰপৰা ১৮৫৪ চনৰ ভিতৰত তেওঁ প্ৰাথমিক স্কুলীয়া শিক্ষা সাং কৰে। ১৮৫৬
চনত তেওঁ মি. হিক্‌ছ নামৰ এজন স্থপতিবিদৰ লগত গিৰ্জাৰ নক্সা তৈয়াৰ কৰা
কামত মনোনিৱেশ কৰে। এই কামত দিহিঙে-দিপাঙে ঘূৰি ফুৰাৰ সময়ত তেওঁ
প্ৰকৃতিৰ নিসৰ্গ সুন্দৰ জগতখনত বিচৰণ কৰাৰ বিৰল সুবিধা লাভ কৰে। ১৮৫৯
চন মানৰপৰা তেওঁ তেওঁৰ প্ৰিয় বিষয় কবিতাত মন দিয়ে যদিও তাৰ মাজতে তেওঁ
লণ্ডনলৈ যায় আৰু তাত স্থাপত্যবিদ্যাত কেইবাটাও পুৰস্কাৰ লাভ কৰে।

## সাহিত্য চৰ্চা
১৮৬৭
চনত সেই কালৰ প্ৰখ্যাত সাহিত্যিক জৰ্জ মেৰেডিথৰ লগত তেওঁৰ বন্ধুত্ব হয়। 
এইজন সাহিত্যিকৰ প্ৰেৰণাৰে উদ্বুদ্ধ হৈ সেই বছৰতেই হাৰ্ডিয়ে 
স্থাপত্যবিদ্যা ত্যাগ কৰি সাহিত্য সাধনাত লাগে। 
১৮৭১ চনত
তেওঁৰ প্ৰথম উপন্যাস 'Desperate Remedies' প্ৰকাশ পায়। এইখন উপন্যাসে
অৱশ্যে পঢ়ুৱৈতকৈও সমালোচকসকলকহে সৰৱ কৰি তুলিছিল। ইয়াৰ পাছত
‘Under the Greenwood Tree' (১৮৭২), 'A Pair of Blue Eyes'
(১৮৭৩), 'Far From Madding Crowd' (১৮৭৪) এই তিনিখন উপন্যাসে
তেওঁক যশ আৰু খ্যাতিৰ শিখৰলৈ লৈ যায়। ১৮৭৭ চনত তেওঁৰ জীৱনৰ শ্ৰেষ্ঠ
উপন্যাস 'Return of the Native' প্ৰকাশ হয়। ইয়াৰ পাছত ১৮৮০ চনৰপৰা
১৮৯১ চনৰ ভিতৰত তেওঁ “The Trumpet-Major', 'A Laodicean', 'Two
on a Tower', 'The Mayor of Casterbridge', 'The Woodlanders',
আৰু ‘The Wessex Tales'—এই ছখন উপন্যাস ৰচনা কৰি ইউৰোপৰ পঢ়ুৱৈৰ
মাজত প্ৰচুৰ জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰে। ১৮৯১ চনত 'A Group of Noble
Dames' আৰু 'Tess of the D'Urbervilles' ৰচনা কৰি পঢ়ুৱৈ আৰু
সমালোচকৰ ভূয়সী প্ৰশংসা লাভ কৰে। 'Jude the Obscure' (১৮৯৬) আৰু
'The Well-Beloved' (১৮৯৭) তেওঁৰ দুখন শেষ উপন্যাস। 

পঁচপন্ন বছৰ বয়সত হাৰ্ডিয়ে তেওঁৰ প্ৰিয় কবিতাৰ জগতখনলৈ ঘূৰি যায়
আৰু ১৯০৩ চনত তেওঁৰ 'The Dynasts' নামৰ মহাকাব্যধৰ্মী সুদীৰ্ঘ
কাব্যগ্ৰন্থখনি প্ৰকাশ হয় (তিনিটা খণ্ডত)। যুদ্ধৰ বিভীষিকা, হতাশা আৰু আতংকৰ
পৰিশীলিত বৰ্ণনাৰে এই বিশাল কাব্যনাট্যই (epic drama) সমগ্ৰ ইউৰোপৰ
আকাশ-বতাহ মুখৰিত কৰিলে। ১৯০৯ চনত তেওঁৰ ‘Time's Laughing
Stocks and Other Verses', ১৯১৪ চনত 'Satire of Circumstances',
আৰু ১৯১৭ চনত 'His Moments of Vision' প্ৰকাশিত হয়। ১৯২২ চনত
তেওঁৰ 'Late Lyrics and Earlier' প্ৰকাশিত হয়। 
ইয়াৰ পাছত পঁচাশী বছৰ বয়সত হাৰ্ডিয়ে নাটক ৰচনাত হাত দিয়ে। ১৯২৩
চনত তেওঁ প্ৰখ্যাত বিয়োগাত্মক নাটক “The Queen of Cornwall', ১৯২৫
চনত ‘Human Shows', আৰু ১৯২৮ চনত ‘Winter Words in Various
Moods and Metres' প্ৰকাশ কৰি সাহিত্য জগতলৈ অমূল্য অৱদান আগ বঢ়ায়। 
১৯২৮ চনত এইজন প্ৰসিদ্ধ ঔপন্যাসিক-কবিৰ মৃত্যু হয়।
## তথ্য উৎস
চাৰমিনাৰ

**চাৰমিনাৰ** (, )  হৈছে ভাৰতৰ তেলংগানা ৰাজ্যৰ হায়দৰাবাদত অৱস্থিত এটা স্মাৰক। ১৫৯১ চনত নিৰ্মাণ কৰা এই সীমাচিহ্ন বা লেণ্ডমাৰ্কটো হায়দৰাবাদৰ প্ৰতীক চিহ্ন আৰু আনুষ্ঠানিকভাৱে ইয়াক তেলেংগানাৰ প্ৰতীক ৰূপেও অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। চাৰমিনাৰৰ দীঘলীয়া ইতিহাসত, ইয়াৰ ওপৰ মহলাত ৪২৫ বছৰতকৈও বেছি পুৰণি এটি মস্কোৰ অৱস্থিতিৰ উল্লেখ আছে। ঐতিহাসিক আৰু ধৰ্মীয় গুৰুত্ব বহন কৰাৰ লগতে এই ঐতিহ্য চিহ্নটো ইয়াৰ চাৰিওফালে থকা জনপ্ৰিয়, ব্যস্ত স্থানীয় বজাৰ সমূহৰ বাবেও জনাজাত আৰু ই হায়দৰাবাদৰ সঘনাই পৰ্যবেক্ষন কৰা পৰ্যটনথলী ৰূপে আকৰ্ষণৰ কেন্দ্ৰবিন্দু হৈ পৰিছে।  চহৰখনৰ মুখ্য মছজিদ মক্কা মছজিদৰ ওচৰতে থকাৰ বাবে **চাৰমিনাৰ** ঈদ-উল-আধা, ঈদ-অল-ফিতৰআদি অসংখ্য উৎসৱ উদযাপনৰ স্থান ৰূপেও পৰিগণিত হৈছে।

চাৰমিনাৰ মুচি নদীৰ পূব পাৰত অৱস্থিত। পশ্চিমে লাৰ বজাৰ আৰু দক্ষিণ-পশ্চিমে সমৃদ্ধভাৱে অলংকৃত গ্ৰেনাইটৰ মক্কা মছজিদ অৱস্থিত। ভাৰতীয় পুৰাতাত্ত্বিক জৰীপৰ দ্বাৰা প্ৰস্তুত কৰা স্মাৰকসমূহৰ চৰকাৰী তালিকাত এক পুৰাতাত্ত্বিক আৰু স্থাপত্য সম্পদ হিচাপে চাৰমিনাৰক তালিকাভুক্ত কৰা হৈছে।ইংৰাজী নামটো হৈছে উৰ্দু শব্দ *chār* আৰু *minar* বা *meenar*ৰ অনুবাদ আৰু সংমিশ্ৰণ অৰ্থাৎ চাৰিটা স্তম্ভ।

## বুৰঞ্জী
কুতুব শ্বাহি ৰাজবংশৰ পঞ্চম শাসক মহম্মদ কুলি কুটুব ছাহে ১৫৯১ চনত গোলকোণ্ডাৰ পৰা নৱগঠিত হায়দৰাবাদ চহৰলৈ ৰাজধানী স্থানান্তৰ কৰাৰ পিছত চাৰমিনাৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল। এই ঐতিহ্যক্ষেত্ৰৰ বৰ্তমানৰ তত্ত্বাৱধায়ক ভাৰতীয় পুৰাতাত্ত্বিক জৰীপ (এএছআই)য়ে ইয়াৰ ৰেকৰ্ডত উল্লেখ কৰিছে যে, চাৰমিনাৰ কি উদ্দেশ্যৰ বাবে নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল সেই সন্দৰ্ভত বিভিন্ন তত্ত্ব আছে। অৱশ্যে, এইটো সৰ্বজনভাৱে স্বীকৃত যে, সেই সময়ত ব্যাপকভাৱে বিয়পি পৰা ‘প্লেগ’ নিৰ্মূলৰ স্মৃতিত চহৰখনৰ কেন্দ্ৰত চাৰমিনাৰ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।সপ্তদশ শতিকাৰ এজন ফৰাচী ভ্ৰমণকাৰী Jean de Thévenot ৰ মতে,  দ্বিতীয় ইছলামিক সহস্ৰাব্দ বৰ্ষৰ (১০০০ এএইচ) আগমণৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা প্ৰদৰ্শনৰ উদ্দেশ্যে, ১৫৯১ খ্ৰীষ্টপূৰ্বত চাৰমিনাৰ  নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। জিনৰ বৰ্ণনা সমূহ সেই সময়ত উপলব্ধ পাৰ্চী গ্ৰন্থৰ পৰিপূৰক আছিল। এই অনুষ্ঠানটো ইছলামিক পৃথিৱীত দূৰদূৰলৈ উদযাপন কৰা হৈছিল, এনেদৰে কুতুব শ্বাহে অনুষ্ঠানটো উদযাপন কৰিবলৈ আৰু এই ভৱনটো নিৰ্মাণৰ সৈতে ইয়াক স্মৰণ কৰিবলৈ হায়দৰাবাদ চহৰ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।

নিৰ্মাণকাৰ্য ১৫৮৯ চনত আৰম্ভ হৈছিল আৰু ৯ লাখ টকা ব্যয়েৰে দুবছৰৰ ভিতৰত সম্পূৰ্ণ হৈছিল, সেই ধনৰাশি প্ৰায় ২ লাখ সোণৰ মুদ্ৰাৰ সমান আছিল। ইয়াৰ ওজন নিম্নতম ৩০ ফুট গভীৰ ভেটিৰ সৈতে প্ৰায় ১৪,০০০ টন বুলি কোৱা হয়। ১৬৭০ চনত পোহৰৰ দ্বাৰা আঘাত প্ৰাপ্ত হোৱাৰ পিছত এটা মিনাৰ তললৈ পৰি গৈছিল। ইয়াৰ পিছত প্ৰায় ৫৮,০০০ টকা ব্যয়েৰে ইয়াক মেৰামতি কৰা হৈছিল। ১৮২০ চনত, ইয়াৰ কিছু অংশ ছিকন্দৰ ছাহে ২ লাখ টকা ব্যয়েৰে পুনৰ নিৰ্মাণ কৰিছিল।

চাৰমিনাৰটো ঐতিহাসিক বাণিজ্য পথৰ সংযোগস্থলত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল, যি চহৰখনক বন্দৰ চহৰ মছলিপত্তনমৰ মাজেৰে আন্তৰ্জাতিক বজাৰৰ সৈতে সংযোগ কৰে। পুৰণি হায়দৰাবাদ চহৰখন চাৰমিনাৰক ইয়াৰ কেন্দ্ৰবিন্দু হিচাপে লৈ ডিজাইন কৰা হৈছিল।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:তেলংগানাৰ পুৰাতাত্বিক স্থান
শ্ৰেণী:তেলংগানাৰ সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ বিশ্ব ঐতিহ্য আংশিক তালিকা
নাছি গৰেং

**নাছি গৰেং** বা **নাছি গোৰেং** হৈছে দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ এক ভজা ভাত যুক্ত খাদ্য, সাধাৰণতে মাংস আৰু শাক-পাচলিৰ সৈতে এই খাদ্য প্ৰস্তুত কৰা হয়। এয়া ইণ্ডোনেছিয়াৰ ৰাষ্ট্ৰীয় খাদ্য ৰ এবিধ, ইয়াক মালয়েছিয়া, ছিংগাপুৰ আৰু ব্ৰুনেয়ৰ দৰে দেশসমূহত মালয়েছিয়ান ভাষী সম্প্ৰদায়সমূহেও খায়, আৰু ইণ্ডোনিছিয়ান প্ৰব্ৰজনকাৰী সম্প্ৰদায়ৰ দ্বাৰা মালয়েছিয়াৰ পৰা প্ৰব্ৰজনকাৰীৰ দ্বাৰা শ্ৰীলংকাতো জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিছে, ইণ্ডোলেণ্ডোনেছীৰ দ্বাৰা ছুৰিয়ামৰ দৰে দেশবোৰলৈ এই খাদ্যই প্ৰব্ৰজন কৰে, আৰু নেডাৰলেণ্ডেৰ সৈতে ঔপনিবেশিক সম্পৰ্কৰে বান্ধখাই পৰে। নাছি গৰেং আন এছিয়ান ভজা ভাত প্ৰস্তুত পদ্ধতিৰ পৰা পৃথক, ইয়াৰ নিৰ্দিষ্ট ধোঁৱাৰ সুগন্ধি, আৰু কেৰমেলাইজড কিন্তু সোৱাদযুক্ত আকৰ্ষণ আছে। নাছি গৰেঙৰ একক নিৰ্ধাৰিত ৰেচিপি নাই, আৰু ইয়াৰ গঠন আৰু প্ৰস্তুতি ঘৰুৱাভাৱে যথেষ্ট পৃথক হয়। 

দীৰ্ঘদিন ধৰি নাচি গৰেঙক ইণ্ডোনেছিয়াৰ খাদ্যৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰধান খাদ্য হিচাপে গণ্য কৰা হৈছে। ২০১৮ চনত ইণ্ডোনেছিয়া চৰকাৰে ইয়াক আনুষ্ঠানিকভাৱে দেশখনৰ পাঁচবিধ জাতীয় খাদ্যৰ ভিতৰত অন্যতম হিচাপে স্বীকৃতি দিয়ে। সমগ্ৰ ইণ্ডোনেছিয়াত সৰ্বব্যাপী খাদ্য, বিশেষকৈ পুৱাৰ আহাৰৰ বাবে, ইয়াক পথৰ কাষৰ খাদ্যৰ দোকানত টিনৰ প্লেটত ইয়াৰ সৰল সংস্কৰণ ৰূপত উপভোগ কৰিব পাৰি, ৰেষ্টুৰেণ্টত চীনামাটিৰ পাত্ৰত খাব পাৰি বা জাকাৰ্টাৰ দৰে চহৰৰ ডিনাৰ পাৰ্টিত বুফে টেবুলৰ খাদ্য হিচাপেও ৰখা হয়। নাছি গৰেঙৰ বাবে *প্ৰিমিক্সড পেকেজড ছিজনিং* ক্ৰয়ৰ বাবে এয়া বহুলভাৱে উপলব্ধ, আৰু নাছি গৰেঙৰ মাইক্ৰৱেভত গৰম কৰিব পৰা ফ্ৰ'জেন সংস্কৰণ সমগ্ৰ ইণ্ডোনেছিয়াৰ সুবিধাজনক দোকানৰ আউটলেটত পোৱা যায়। 

## ব্যুৎপত্তি
ইণ্ডোনেছিয়ান আৰু মালয় দুয়োটা ভাষাতে নাছি গোৰেং শব্দৰ অৰ্থ হৈছে "ভজা ভাত।"  কেম্ব্ৰিজ ইংৰাজী অভিধানে নাছি গোৰেঙক "মাংস আৰু শাক-পাচলিৰ টুকুৰা সংযোগকৰা ইণ্ডোনেছিয়ান চাউলৰ খাদ্য" বুলি সংজ্ঞায়িত কৰিছে, এই খাদ্য চুবুৰীয়া মালয়েছিয়া আৰু ছিংগাপুৰতো সাংস্কৃতিক খাদ্য হিচাপে একেদৰেই সাধাৰণ।
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:খাদ্য
গেদগেদী মাছ

**গেদগেদী** বা **মাটি কাৱৈ** , () হৈছে দক্ষিণ এছিয়া আৰু ইণ্ডোচাইনাৰ স্থানীয় মাছৰ এবিধ প্ৰজাতি। পুখুৰী, হ্ৰদ, খাল, প্লাৱিত অঞ্চল আদিকে ধৰি ধীৰ গতিৰ বা স্থবিৰ হৈ থকা পানীত ইহঁতক সাধাৰণতে দেখা যায়। এই প্ৰজাতিৰ আন সাধাৰণ নামসমূহ হ'ল মোটল্ড নন্দুছ () আৰু মাড পাৰ্চ ()। এই মাছবিধ বাণিজ্যিকভাৱে গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু খাদ্য হিচাপে ইয়াৰ মূল্য অতিশয় বেছি। একুৰিয়ামৰ ব্যৱসায়ৰ বাবেও গেদগেদী মাছ ধৰা হয়।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:মাছ
পাঞ্চজন্য

thumb|180px| মন্দিৰৰ দেৱালৰ ওপৰত পঞ্চজন্যৰ চিত্ৰ
**পাঞ্চজন্য** () জগতৰ পালকৰ্ত্তা হিন্দু দেৱতা বিষ্ণুৰ শংখ। ই তেওঁ ধাৰণ কৰা চাৰিটা প্ৰাথমিক অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰৰ অন্যতম। পাঞ্চজন্য পঞ্চ মহাভূতৰ প্ৰতীক আৰু ইয়াক বজালে সৃষ্টিৰ আদিম শব্দ উৎপন্ন হয় বুলি গণ্য কৰা হয়।

## সাহিত্য

### মহাভাৰত
মহাভাৰতৰ মতে বিষ্ণুৱে বিশ্বকৰ্মাই নিৰ্মাণ কৰা চক্ৰবন নামৰ পৰ্বতত পাঞ্চজন নামৰ এজন দৈত্যক (অসুৰ) বধ কৰি পাঞ্চজনে নিজে বাস কৰা শংখৰ খোলাটো জব্দ কৰে। শংখৰ নাম সেই দৈত্যৰ নামেৰেই পাঞ্চজন্য ৰখা হয়। 

### ভাগৱত গীতা
ভাগৱততো পাঞ্চজন্যৰ কথা উল্লেখ আছে।
[thumb|180px| কৃষ্ণই কুৰুক্ষেত্ৰ যুদ্ধৰ অন্ত পৰাৰ সংকেত দিবলৈ পাঞ্চজন্যত ফু দিছে ([ৰজ্মনামা)]]

### হৰিবংশ
হৰিবংশত বিষ্ণুৰ অৱতাৰ কৃষ্ণৰ হাতত কৌমোদকী গদা, সুদৰ্শন চক্ৰ আৰু পদ্মৰ সৈতে পাঞ্চজন্য নামৰ শংখ থকা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে।  কুৰুক্ষেত্ৰ যুদ্ধৰ সময়ত শংখ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। এই শংখই কুৰুক্ষেত্ৰ যুদ্ধৰ আৰম্ভণি আৰু অন্তৰ সংকেত দিয়া বুলি জনপ্ৰিয় পৰম্পৰাত গণ্য কৰা হয়। 

### স্কন্দ পুৰাণ
স্কন্দ পুৰাণত শংখৰ উৎপত্তিৰ দুটা কিংবদন্তি আছে। 

সমুদ্ৰ মন্থনৰ সময়ত উদ্ভৱ হোৱা বিভিন্ন পদাৰ্থ আৰু সত্তাৰ ভিতৰত পাঞ্চজন্যৰ কথা উল্লেখ আছে।

আন এক কিংবদন্তি অনুযায়ী কৃষ্ণ, বলোৰাম, সুদামা আৰু উদ্ধৱৰ গুৰু সন্দিপনীয়ে কৈছে যে তেওঁৰ পুত্ৰক তীৰ্থযাত্ৰা কৰি থকাৰ সময়ত প্ৰভাসত তিমি এটাই গিলি পেলাইছিল। তেওঁ নিজৰ দক্ষিণা হিচাপে পুত্ৰক ঘূৰাই অনাটো বাঞ্ছা কৰে। মহাসাগৰে নিজেই কৃষ্ণক ইয়াৰ গভীৰতাত বাস কৰা পাঞ্চজন নামৰ এক মহান দৈত্যৰ অস্তিত্বৰ বিষয়ে অৱগত কৰা বুলি কোৱা হৈছে, যি সঁচাকৈয়ে সন্দিপনীৰ পুত্ৰক গিলি পেলাইছিল। কৃষ্ণই তিমিৰ ৰূপত থকা দৈত্যক বধ কৰিলে আৰু তেওঁৰ ভিতৰৰ পৰা পাঞ্চজন্য হাত কৰিলে। এই শংখ পূৰ্বতে বৰুণৰ আছিলক। গুৰুৰ পুত্ৰক বিচাৰি নাপাই তেওঁ বলোৰামৰ সৈতে নৰকলৈ গৈ তেওঁৰ প্ৰত্যাৱৰ্তনৰ দাবী জনালে। ব্ৰহ্মাই হস্তক্ষেপ নকৰালৈকে যম আৰু চিত্ৰগুপ্তই দেৱতাসকলৰ সৈতে যুঁজ দিয়ে। অৱশেষত ব্ৰহ্মাৰ হস্তক্ষেপত তেওঁ পুনৰ জীৱন লাভ কৰিলে।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:হিন্দু কিংবদন্তি
বৰালি মাছ

**বৰালি মাছ**  হৈছে চিলুৰিডে পৰিয়ালৰ এবিধ সতেজ পানীৰ কেটফিছজাতীয় মাছ। এই মাছবিধ দক্ষিণ আৰু দক্ষিণ-পূব এছিয়াত থলুৱাভাৱে পোৱা যায়। ইয়াক ইংৰাজীত **হেলিকপ্টাৰ কেটফিছ** () বা **ৱালাগো কেটফিছ** () নামেৰে জনা যায়। বৰালি মাছক তামিলনাডুত **আত্থও ভালাই**, মণিপুৰত **সৰেং**, ওড়িশাত **বালিয়া**, বংগত **ব'ল**, চিলেটত **গুৱাল** বোলা হয়। মাছবিধ দুটা ভৌগোলিকভাৱে বিচ্ছিন্ন অঞ্চলৰ বৃহৎ নদী আৰু হ্ৰদত (বিল) সিঁচৰতি হৈ আছে। ইয়াৰে এটা অঞ্চল হৈছে ভাৰত উপমহাদেশ আৰু আনটো হৈছে দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ কিছু অংশ। প্ৰজাতিটোৰ সৰ্বোচ্চ দৈৰ্ঘ্য ২ মিটাৰ (৬ ফুট ৭ ইঞ্চি) হ’ব পাৰে।

প্ৰাচীন কালৰে পৰা দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ বিভিন্ন দেশত খাদ্য হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা মাছৰ প্ৰজাতিসমূহৰ ভিতৰত এই বৰালি মাছ অন্যতম। ডাকৰ বচনত বা অন্যান্য প্ৰবচনত বৰালি মাছৰ উল্লেখ পোৱা যায়। 

## বিতৰণ
thumb| ভাৰতৰ কেৰালাৰ বৰালি মাছ।
বৰালি মাছ দক্ষিণ আৰু দক্ষিণ-পূব এছিয়াত থলুৱাভাৱে পোৱা যায়। অৱশ্যে ভাৰতীয় উপমহাদেশত বাস কৰা গোট আৰু মূল ভূখণ্ড তথা দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ দ্বীপপুঞ্জত পোৱা গোটৰ মাজত যথেষ্ট ব্যৱধানৰ সৈতে বিচ্ছিন্ন যেন লাগে। এইদৰে বৰালি মাছ বিচ্ছিন্ন বিতৰণ () থকা এটা প্ৰজাতিৰ অন্যতম উদাহৰণ।

ভাৰত উপমহাদেশত ইয়াৰ পৰিসৰ ভাৰত, পাকিস্তান, ভূটান, নেপাল আৰু বাংলাদেশৰ সকলোবোৰ প্ৰধান নদী যেনে গংগা, সিন্ধু, নৰ্মদা, গোদাৱৰী, কৃষ্ণা আৰু মহানদীৰ লগতে শ্ৰীলংকা জুৰি বিস্তৃত। উত্তৰ-পশ্চিম দিশত ইয়াৰ পৰিসৰ পাকিস্তানৰ পৰা ইৰাণ আৰু আফগানিস্তানলৈকে দেখা যায়। পূবৰ ফালে ইয়াক ম্যানমাৰৰ ইৰাৱাডী নদীৰ অৱবাহিকালৈকে পোৱা যায়।

দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ গোটটো থাইলেণ্ড, লাওছ, কম্বোডিয়া, ভিয়েটনাম, মালয়েছিয়া আৰু ইণ্ডোনেছিয়াত পোৱা যায়।

বৰালি মাছৰ খাদ্যৰ বহুলাংশই মাংস। ভাৰতৰ গোদাবৰী নদীৰ নমুনাৰ ওপৰত কৰা আন্ত্ৰিক পৰিমাণ বিশ্লেষণত দেখা গৈছে যে ইহঁতে খোৱা খাদ্যৰ প্ৰায় ৯০ৰ পৰা ৯৫% প্ৰাণীজ পদাৰ্থৰে গঠিত।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:আই ইউ চি এন ৰঙা তালিকাৰ অসুৰক্ষিত প্ৰজাতি
শ্ৰেণী:মাছ
অলকা

**অলকা** (), **অলকাপুৰী** বা **অলকাৱতী** হৈছে হিন্দু আখ্যানসমূহত বৰ্ণিত এখন নগৰ। ই যক্ষসকলৰ ৰজা আৰু ধনৰ দেৱতা কুবেৰৰ আবাসস্থান। মহাভাৰতত এই নগৰখন যক্ষ ৰাজ্যৰ ৰাজধানী বুলি উল্লেখ আছে। এই নগৰখন স্থাপত্য, সমৃদ্ধি আৰু সামগ্ৰিক শোভাৰ ক্ষেত্ৰত ইন্দ্ৰৰ ৰাজধানী অমৰাৱতীৰ সমকক্ষ বুলি কোৱা হয়। কালিদাসৰ সংস্কৃত কাব্য মেঘদূতত ইয়াৰ উদ্ধৃতি দিয়া হৈছে। 

## বিৱৰণ
সতীয়া ভাতৃ ৰাৱণৰ হাতত লংকা ৰাজ্য হেৰুৱাই কুবেৰে কৈলাসৰ ওচৰত এখন নতুন ৰাজধানী প্ৰতিষ্ঠা কৰি যক্ষসকলৰ ওপৰত নিজৰ শাসন প্ৰতিষ্ঠা কৰে।

অলকাক কেতিয়াবা বিশ্বৰ আটাইতকৈ ভয়ংকৰ চহৰ বুলিও কোৱা হয়। নগৰৰ যক্ষসকলে যাঠী আৰু তৰোৱাল লৈ ইয়াক পহৰা দি ৰাখে।

ভাগৱত পুৰাণত, ধ্ৰুৱই এসময়ত এজন যক্ষৰ হাতত ভাতৃৰ মৃত্যুৰ প্ৰতিশোধ ল'বলৈ বুলি এই নগৰখন আক্ৰমণ কৰিছিল। ইয়াৰ ফলত হাজাৰ হাজাৰ যক্ষৰ মৃত্যু হোৱা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। তেওঁৰ ককাদেউতাক মনুৰ হস্তক্ষেপত এই ৰক্তপাতৰ অন্ত পৰে।

ব্ৰহ্মণ্ড পুৰাণত পৰশুৰামৰ কৈলাস ভ্ৰমণৰ বৰ্ণনাত তেওঁ যাত্ৰাপথত অলকাপুৰী দৰ্শন কৰে বুলি কোৱা হৈছে। গ্ৰন্থখনত নগৰখনক অট্টালিকা আৰু ৰাজপ্ৰসাদেৰে ভৰা আৰু আকৰ্ষণীয় বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। ই অসংখ্য ৰত্নৰে সজ্জিত আছিল। নগৰখনৰ যক্ষবোৰে অভিনৱ অলংকাৰেৰে সজ্জিত হৈ বিভিন্ন ৰূপ ধাৰণ কৰা বুলি কোৱা হয়। নগৰখনত বাগিচা, উদ্যান আৰু বাগিচা আদি বিভিন্ন প্ৰজাতিৰ গছ-গছনিৰে ভৰি আছিল। ইয়াত বিশাল হ্ৰদ আৰু পুখুৰী থকা বুলি কোৱা হৈছে। গংগা নদীৰ অলকানন্দা নামৰ এটা শাখাই নগৰখন আগুৰি থকা বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। অপ্সৰাবোৰে ইয়াত স্নান কৰিলে কেশৰ মিহলি কৰা হয়। নগৰখনত গন্ধৰ্বৰ লগতে অপ্সৰাৰ দ্বাৰা ৰচিত সংগীতৰ ধ্বনি শুনা যায়।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:হিন্দু কিংবদন্তি
মণিদ্বীপ

**মণিদ্বীপ** () হিন্দু ধৰ্মৰ শক্তিবাদ পৰম্পৰা অনুসৰি পৰম দেৱী আদি শক্তিৰ বাসস্থান। ই সুধা সমুদ্ৰ নামৰ সাগৰৰ মাজত অৱস্থিত এটা দ্বীপ। দেৱী ভাগৱত পুৰাণত মণিদ্বীপক *সৰ্বলোক* অৰ্থাৎ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডৰ সৰ্বোচ্চ স্থানত অৱস্থিত জগত বুলি কোৱা হৈছে। ই কৃষ্ণৰ নিবাস গোলোক, বিষ্ণু আৰু লক্ষ্মীৰ নিবাস বৈকুণ্ঠ, শিৱ আৰু পাৰ্বতীৰ নিবাস কৈলাস আৰু ব্ৰহ্মা আৰু সৰস্বতীৰ নিবাস ব্ৰহ্মলোকতকৈয়ো উচ্চতাত অৱস্থিত। দেৱী পৰম্পৰাত ত্ৰিমূৰ্তিতকৈয়ো দেৱী ভুৱনেশ্বৰীৰ স্থান যে শাস্ত্ৰ অনুযায়ী উচ্চ ই এই কথাকে সূচায়। ভুৱনেশ্বৰী আৰু ত্ৰিপুৰা সুন্দৰীৰ ৰূপত দেৱী হৈছে মণিদ্বীপৰ শাসনকৰ্তা। এই দেৱীয়ে নিজৰ ইচ্ছা অনুসৰি এই দ্বীপটো সৃষ্টি কৰা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।

## বিৱৰণ
মণিদ্বীপৰ বৰ্ণনা বিভিন্ন সংস্কৃত সাহিত্য যেনে *দেৱী ভাগৱত পুৰাণ*, *মহাভাগৱত পুৰাণ*, আৰু *ত্ৰিপুৰা* ৰহস্য আদিত পোৱা যায়।
thumb| মণিদ্বীপত সিংহাসনত আৰোহণ কৰা অৱস্থাত ত্ৰিপুৰা সুন্দৰীৰ চিত্ৰ
দেৱীকেন্দ্ৰিক পৰম্পৰা অনুসৰি কালৰ আৰম্ভণিতে ত্ৰিমূৰ্তি অৰ্থাৎ ব্ৰহ্মা, বিষ্ণু, আৰু ৰুদ্ৰই তেওঁলোক কোন, আৰু তেওঁলোকৰ উৎপত্তিৰ উদ্দেশ্য কি সেই কথা নাজানিছিল। এনে সময়তে তেওঁলোকৰ সন্মুখত উৰণীয়া ৰথ এখনৰ আবিৰ্ভাৱ হ’ল আৰু দৈৱিক কণ্ঠ এটাই তেওঁলোকক ৰথত উঠিবলৈ নিৰ্দেশ দিলে। ত্ৰিমূৰ্তি ৰথত উঠাৰ লগে লগে মনৰ বেগেৰে ৰথে গমন কৰিবলৈ ধৰিলে আৰু তেওঁলোকক এক ৰহস্যময় ঠাইলৈ লৈ গ'ল। এই ঠাই আছিল অমৃতৰ সাগৰ আৰু অৰণ্যৰে আগুৰি থকা ৰত্নৰ দ্বীপ। ৰথৰ পৰা নামি অহাৰ লগে লগে ত্ৰিমূৰ্তি নাৰীলৈ ৰূপান্তৰিত হ’ল। দ্বীপটো অন্বেষণ কৰি থাকোঁতে তেওঁলোকে নটা ঘেৰাৰে সুৰক্ষিত আৰু উগ্ৰ ভৈৰৱ, মাতৃকা, ক্ষেত্ৰপাল আৰু দিকপালে পহৰা দি থকা এখন আকৰ্ষণীয় নগৰৰ সন্মুখীন হ’ল। নগৰখনত প্ৰৱেশ কৰাৰ লগে লগে তেওঁলোকে ইয়াৰ সমৃদ্ধি আৰু উচ্চমানৰ আন্তঃগাঁথনি দেখি আচৰিত হ'ল আৰু অৱশেষত যোগিনীয়ে পহৰা দি থকা চিন্তামণি গৃহ নামেৰে জনাজাত ৰাজপ্ৰসাদত উপস্থিত হ'ল। এই নগৰখনক শ্ৰীপুৰ (দেৱীপট্টন) বুলি কোৱা হয়, যি আদি পৰাশক্তিৰ বাসস্থান মণিদ্বীপৰ শাসনকৰ্তা ভুৱনেশ্বৰীৰ ৰাজধানী। ৰাজপ্ৰসাদত প্ৰৱেশ কৰাৰ সময়ত তেওঁলোকে ভুৱনেশ্বৰীৰ দৰ্শন লাভ কৰিলে। 

তেওঁ শুকুলা ৰঙৰ কাপোৰ পৰিধান কৰা, অলংকাৰেৰে সজ্জিত ভুৱনেশ্বৰ মহাদেৱৰ বাওঁ কোলাত বহিছিল। তেওঁৰ চুলি আছিল জঁটাবন্ধা আৰু এয়া অৰ্ধচন্দ্ৰ আৰু গংগাৰে সজ্জিত আছিল। তেওঁৰ পাঁচখন মুখ, তিনিটা চকু আৰু চাৰিখন হাত আছিল। দুখন হাতেৰে তেওঁ বৰদা আৰু অভয় মুদ্ৰা প্ৰদৰ্শন কৰাৰ লগতে আন দুখনত ত্ৰিশূল আৰু কুঠাৰ ধাৰণ কৰিছিল। সৃষ্টিৰ পূৰ্বে দেৱী ভাগৱতীয়ে নিজৰ শৰীৰক দুটা ভাগত বিভক্ত কৰিছিল আৰু সোঁ অংশৰ পৰা ভুৱনেশ্বৰৰ সৃষ্টি কৰিছিল। দুয়োগৰাকী দেৱ-দেৱী পঞ্চপ্ৰেতাসন সিংহাসনত বহি আছিল। সদাশিৱ, ঈশ্বৰ, ৰুদ্ৰ, বিষ্ণু আৰু ব্ৰহ্মা আছিল ইয়াৰ পাঁচটা খুৰা। অনেক যোগীনিয়ে তেওঁলোকৰ আল ধৰি আছিল। 

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:শাক্তধৰ্ম
শ্ৰেণী:হিন্দু কিংবদন্তি
নাং-ফা

**নাং-ফা** জুৰি বৰা বৰগোহাঞিয়ে ৰচনা কৰা অসমীয়া ভাষাৰ এখন ঐতিহাসিক আৰু জীৱনীভিত্তিক উপন্যাস। আহোমৰ ৰাজত্ব কালৰ সাহিত্য-সমাজ-সংস্কৃতিৰ বিষয়ে ইয়াত প্ৰকাশ কৰা হৈছে। উপন্যাসখন প্ৰকাশ কৰিছে অসমৰ প্ৰখ্যাত প্ৰকাশন গোষ্ঠী 'বনলতা'ই। টাই আহোম ভাষাত 'নাং' মানে হৈছে শ্ৰীমতী আৰু 'ফা' মানে হৈছে দেৱ-দেৱী। মূলতঃ নাং-ফা মানে হ'ল ৰাজকুমাৰী। 'নাং-ফা' উপন্যাসখন মূলতঃ এখন আহোম ৰাজকুঁ‌ৱৰী জয়মতীৰ জীৱনীভিত্তিক উপন্যাস। ই জুৰী বৰা বৰগোহাঞিৰ পঞ্চম উপন্যাস। 

## পটভূমি
লাইথেপেনা সলাল গোহাঁইৰ দ্বিতীয় পত্নী চন্দ্ৰদাৰুৰ বৰজীয়ৰী আছিল জয়মতী। লাইথেপেনা সলাল বৰগোহাঁইৰ সাতটা ল'ৰা সন্তানৰ পিছত প্ৰথম কন্যা সন্তান আছিল জয়মতী। জয়মতীক অন্য মাহীমাক কেইজনীয়েও যথেষ্ট মৰম কৰিছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত টিংখাঙৰ বীৰবংশৰ তুংখুঙীয়া ফৈদৰ সুঠাম ডেকা গদাপাণি কোঁৱৰৰ সৈতে জয়মতীৰ বিবাহ সম্পন্ন হৈছিল। বিবাহৰ পিছত তেওঁলোকৰ দুই যমজ সন্তান লাই আৰু লেচাইৰ জন্ম হৈছিল কিন্তু জয়মতী কুৱঁৰীয়ে তৃতীয় সন্তানক গৰ্ভত লৈ থাকোঁতেই আৰম্ভ হৈছিল আহোম ৰাজতন্ত্ৰৰ কূটনৈতিক অভিসন্ধি। ৰাজতন্ত্ৰৰ সকলো নীতি-নিয়ম নিজৰ ভৰিৰে মোহাৰি ৰাজসিংহাসনৰ লোভত অত্যাচাৰী হৈ পৰিছিল লালুকসোলা বৰফুকন। গদাপাণিক জয়মতীয়ে পলুৱাই পঠালে। তাৰ পিছত জয়মতী কুৱঁৰীয়ে নিজেই বন্দীশালৰ অন্ধকুঠৰীত আৱদ্ধ হৈ চৈধ্য দিন চʼতমহীয়া উৰুঙা জেৰেঙা পথাৰৰ কাঁইটীয়া কোঁটকোৰা গছত বন্দী হ'ব লগা হৈছিল আৰু চৈধ্য দিনৰ অন্তত কুৱঁৰীৰ আত্মাই প্ৰাণ-বায়ু এৰি এক অচিন ঠাইলৈ গতি কৰিছিল। ৰজাঘৰীয়া ব্যক্তিৰ মৃত্যুৰ পিছত যিখন আহোম সমাজত মৈদাম দি সন্মানেৰে সৎকাৰ কৰা হৈছিল; সেই ইতিহাসক নস্যাৎ কৰি বোকা পিতনিৰ মাজত জয়মতীৰ নিশ্চল শৰীৰটো লুকুৱাই লালুকসোলা বৰফুকনে নিজৰ বৰ্বৰতাৰ পৰিচয় দিছিল। 
 
উপন্যাসখনৰ জৰিয়তে জয়মতীৰ জন্মভূমি মাদুৰিৰ ৰাজবংশ, চাৰিঙৰ ৰাজাখাত, গড়গাৱঁৰ ৰাজহাউলী, আহোমৰ কৰতলীয়া ৰাজ্যৰ বিষয়ে এক বৰ্ণনা দাঙি ধৰা হৈছে। ‌‌ বয়ন শিল্পৰ বিষয়েও সুন্দৰভাৱে লেখিকাই দাঙি ধৰিছে। আহোম সমাজত কিদৰে এজনী পত্নীয়ে যুদ্ধলৈ ওলোৱা স্বামীক এৰাতিৰ ভিতৰত কৱচ কাপোৰ বৈ উলিয়াই যুদ্ধলৈ সাজু কৰায় তাৰো এক বিষদ বৰ্ণনা উপন্যাসখনৰ মাজেৰে পোৱা যায়। তদুপৰি গদাপাণি কোঁৱৰে নিজ ৰাজ্যৰ পৰা পলাই গৈ ক'ত, কেনেকৈ দিন কটাইছিল তাৰো কথা উপন্যাসখনৰ জৰিয়তে জানিব পাৰি। 
 
## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমীয়া উপন্যাস
দমকল

**দমকল** () হৈছে হাতেৰে চলাই ভূ-গৰ্ভস্থ পানী উলিওৱা এক যন্ত্ৰ; ইয়াৰ সহায়ত মানুহৰ শক্তি আৰু যান্ত্ৰিক সুবিধা ব্যৱহাৰ কৰি তৰল পদাৰ্থ বা বায়ুক এটা ঠাইৰ পৰা আন এটা ঠাইলৈ লৈ যোৱা হয়। বিশ্বৰ প্ৰতিখন দেশতে বিভিন্ন ধৰণৰ ঔদ্যোগিক, সামুদ্ৰিক, জলসিঞ্চন আদিৰ দৰে কামত এইবোৰ বহুলভাৱে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। মূলতঃ পিষ্টন, ডায়েফ্ৰাম বা ঘূৰ্ণনীয় ভেন নীতিত কাম কৰা আৰু চেম্বাৰৰ প্ৰৱেশ আৰু প্ৰস্থান বন্দৰত চেক ভালভৰ সৈতে বিপৰীত দিশত কাম কৰা দমকলৰ ব্যৱস্থা আছে। বেছিভাগ হেণ্ড দমকল হয় পিষ্টন পাম্প বা প্লাঞ্জাৰ পাম্প, আৰু ই ধনাত্মক বিচ্যুতিৰ।

উন্নয়নশীল দেশসমূহত সাধাৰণতে পানীৰ সামূহিক যোগান আৰু স্ব-যোগান দুয়োটাৰে বাবে দমকলৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয় আৰু ইয়াক ব’ৰহ’ল বা হাতেৰে খন্দা কূপত স্থাপন কৰিব পাৰি। 
## ইতিহাস

এসময়ত বিশ্বজুৰি প্ৰচলিত দমকলবিধ আছিল হাতেৰে চালিত পানীৰ পাম্প বা ‘পিচাৰ পাম্প’। পাইপেৰে পানী যোগান ধৰাৰ আগৰ দিনবোৰত ইয়াক সাধাৰণতে সামূহিক পানীৰ কূপৰ ওপৰত স্থাপন কৰা হৈছিল। 

ব্ৰিটেইন আৰু আয়াৰলেণ্ডৰ কিছু অংশত ইয়াক প্ৰায়ে পেৰিছ পাম্প বুলি কোৱা হৈছিল। যদিও এনে সমজুৱা দমকল এতিয়া সাধাৰণ নহয়, তথাপিও মানুহে স্থানীয় আগ্ৰহৰ বিষয়সমূহ আলোচনা কৰা ঠাই বা মঞ্চৰ বৰ্ণনা কৰিবলৈ পেৰিছ পাম্প অভিব্যক্তি ব্যৱহাৰ কৰে। 

যিহেতু পিটচাৰ পাম্পৰ পৰা পানী পোনে পোনে মাটিৰ পৰা টানি লোৱা হয়, সেয়েহে ইয়াত দূষণৰ সম্ভাৱনা বেছি। যদি এনে পানী ফিল্টাৰ কৰি বিশুদ্ধ কৰা নহয়, তেন্তে ইয়াক সেৱন কৰিলে গেষ্ট্ৰাইটিছ বা অন্যান্য পানীজনিত ৰোগ হ’ব পাৰে। এনেকৈ পানীৰ দ্বাৰা আক্ৰান্ত ৰোগ হৈছে ১৮৫৪ চনৰ ব্ৰড ষ্ট্ৰীটৰ কলেৰাৰ প্ৰাদুৰ্ভাৱ। সেই সময়ত কলেৰা কেনেকৈ সংক্ৰমিত হয় সেয়া জনা নাছিল যদিও চিকিৎসকজন স্নোৱে দূষিত পানীৰ পৰা হোৱা বুলি সন্দেহ কৰিছিল আৰু তেওঁ সন্দেহ কৰা ৰাজহুৱা পাম্পটোৰ হেণ্ডেল আঁতৰাই দিছিল; তাৰ পিছত এই ৰোগৰ প্ৰাদুৰ্ভাৱ কমি আহিল। 

আধুনিক হাতেৰে চলোৱা সামাজিক দমকল সম্পদৰ অভাৱত নিৰাপদ পানী যোগানৰ বাবে আটাইতকৈ বহনক্ষম কম খৰচী বিকল্প বুলি গণ্য কৰা হয়, প্ৰায়ে উন্নয়নশীল দেশৰ গ্ৰাম্য অঞ্চলত এই বিকল্পৰ প্ৰচলন বেছি। দমকলে গভীৰ ভূগৰ্ভস্থ পানীৰ প্ৰৱেশ মুকলি কৰে যিটো প্ৰায়ে প্ৰদূষিত নহয় আৰু লগতে পানীৰ উৎসটোক দূষিত বাল্টিৰ পৰা ৰক্ষা কৰি কুঁৱাৰ সুৰক্ষাও উন্নত কৰে। আফ্ৰিডেভ পাম্পৰ দৰে পাম্পবোৰ নিৰ্মাণ আৰু স্থাপন কৰাটো সস্তা, আৰু সহজ অংশৰে ৰক্ষণাবেক্ষণ কৰাটো সহজ। কিন্তু আফ্ৰিকাৰ কিছুমান অঞ্চলত এই ধৰণৰ পাম্পৰ অতিৰিক্ত অংশৰ অভাৱৰ বাবে এই অঞ্চলসমূহৰ বাবে ইয়াৰ উপযোগিতা হ্ৰাস পাইছে। 

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:যন্ত্ৰ
শ্ৰেণী:পানীৰ উৎস
দ্য কেৰালা ষ্ট’ৰী

**দ্য কেৰালা ষ্ট’ৰী** ২০২৩ চনৰ ভাৰতীয় হিন্দী ছবি। ইয়াৰ পৰিচালক সুদীপ্ত সেন আৰু প্ৰযোজক বিপুল অমৃতলাল শ্বাহ। ছবিখনত অভিনয় কৰিছে— অদা শৰ্মা, যোগিতা বিহানী, ছোনিয়া বালানী আৰু সিদ্ধি ইদনানী। কাহিনীটোত কেৰালাৰ এদল হিন্দু মহিলাৰ কাহিনী অনুসৰণ কৰা হৈছে, যিয়ে ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰি ইৰাক আৰু ছিৰিয়াৰ চৰমপন্থী সন্ত্ৰাসবাদী সংগঠন ইছলামিক ষ্টে’টত যোগদান কৰে।

## পটভূমি
‘দ্য কেৰেলা ষ্ট’ৰী’ত কেৰালাৰ বিভিন্ন অঞ্চলৰ তিনিগৰাকী যুৱতীৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰা হৈছে, য’ত প্ৰধানকৈ অপহৰণ কৰা আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত জোৰ-জবৰদস্তিকৈ ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰোৱা শালিনীৰ কাহিনীৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া হৈছে। তাৰপাছত শালিনীক উগ্ৰপন্থী কৰি তোলা হয়। আৰু সন্ত্ৰাসবাদী হিচাপে আইছিছত যোগদান কৰিবলৈ বাধ্য কৰোৱা হয়। 

## কলা-কুশলী
*অদা শৰ্মা - শালীনী উন্নিকৃষ্ণন/ফাতিমা
*যোগিতা বিহানী
*বেনেডিক্ট গেৰেট - পিটাৰ ৰড
*ভৱন মখিজা - ভাগ্যলক্ষ্মী
*প্ৰণয় পাচৌৰী
*সিদ্ধি ইদনানী
*চন্দ্ৰ শেখৰ দত্ত - প্ৰচাৰক
*উষা সুব্ৰমণিয়ান সক্সেনা - গীতাঞ্জলিৰ মাতৃ
*প্ৰণৱ মিশ্ৰ
*ছোনিয়া বালানী
*বিজয় কৃষ্ণ
*এলিনা কৌল - হোছনা
*ছানিয়া মিৰ - ফাৰাহ
## ব্যৱসায়িক সফলতা
প্ৰথম দিনাই ভাৰতত ছবিখনে গাৰ্ডিয়ান্‌ছ অৱ দ্য গেলেক্সী ভলিউমৰ উপাৰ্জন অতিক্ৰম কৰি ₹৮.০৩ কোটি টকা উপাৰ্জন কৰে। একেদিনাই মুক্তি পোৱা গাৰ্ডিয়ান্‌ছ অৱ দ্য গেলাক্সীৰ তৃতীয় খণ্ডই ₹৭ কোটি উপাৰ্জন কৰে। কেৰালা ষ্ট’ৰী ২০২৩ চনৰ বাবে ভাৰতৰ পঞ্চম সৰ্বাধিক উন্মোচনী দিনত সৰ্বাধিক উপাৰ্জনকাৰী।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰ