open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
জয়ন্তী নায়ক

**ড° জয়ন্তী নায়ক** (জন্ম ৬ আগষ্ট ১৯৬২) গোৱাৰ এগৰাকী কোংকণী সাহিত্যিক আৰু লোককথাৰ গৱেষক। তেখেত এগৰাকী চুটিগল্প লেখিকা, নাট্যকাৰ, শিশু লেখিকা, লোককথাবিদ, অনুবাদক আৰু গোৱা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কোংকণী বিভাগৰ পৰা ডক্টৰেট ডিগ্ৰী লাভ কৰা প্ৰথমগৰাকী ব্যক্তি।তেখেত সাহিত্য অকাডেমীৰ বঁটাও বিজয়ী। প্ৰায় তিনিটা দশকৰ কেৰিয়াৰত তেওঁ গড়ে বছৰি এখনকৈ কিতাপ লিখি উলিয়াইছে।

## লোককথা আৰু লোকসাধু
জয়ন্তী নায়কে গোৱা কোংকণী অকাডেমীৰ লোককথাৰ অংশটোত গুৰুত্ব দিছে৷ যাৰ লক্ষ্য হৈছে "গোৱাৰ চহকী লোককথা সংৰক্ষণ কৰা"। তেওঁৰ ৰচনাসমূহৰ ভিতৰত ৰাথা টুজেও ঘুদিঅ', কানেৰ খুণ্টি নাৰী, ট্লয় উখাল্লী কেলিয়ানি, মানালিম গীতাম, পেডনেচো দছৰো আৰু লোকবিম্ব আদি অন্যতম।

নায়কে লোককথা বিষয়ক ১৬খন গ্ৰন্থ ৰচনা কৰিছে। *কোংকণী লোকভেদ* নামৰ তেওঁৰ কোংকণী লোককথাৰ গ্ৰন্থখনত কোংকণীভাষী প্ৰব্ৰজনকাৰীসকলৰ মাজত প্ৰচলিত কেইবাটাও লোককথা সন্নিৱিষ্ট কৰিছে৷ 

নায়কৰ *আমোন্নেম য়েক লোকজিন* গ্ৰন্থখনে(গোৱা কোংকণী অকাডেমি, ১৯৯৩) আমোনা গাঁও আৰু ইয়াৰ আশে-পাশে থকা অঞ্চলসমূহৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছে। ইয়াত ইয়াৰ ইতিহাস, ধৰ্ম, সামাজিক প্ৰথা, উৎসৱ আৰু লোককথা আদি বিষয়সমূহ সামৰি লোৱা হৈছে। ২০১৯ চনত ৰাজাই প্ৰকাশনে মাৰাঠী কাকত লোকমতত প্ৰকাশিত গোৱা লোককথা বিষয়ত তেওঁৰ প্ৰবন্ধৰ সংকলন ‘গুতবন্ধ’ প্ৰকাশ কৰে।

২০০৮ চনত গোৱা কোংকণী অকাডেমীয়ে প্ৰকাশ কৰা ৰোমান (ৰোমি) লিপিৰ কোংকণী লোককথাৰ সংকলন *ভেঞ্চিক লোক কাননিও* সংকলন আৰু সম্পাদনা কৰিছিল। ইয়াৰ লিপ্যন্তৰ কৰিছে ফেলিচিঅ' কাৰডোজোৱে৷

'লোক্ৰং' (২০০৮) হৈছে গোৱান আৰু কোংকণী লোককথাৰ ৰচনা সংকলন।

## কোংকণী ভাষাত লেখা-মেলা
ভাষাবিদ তথা কোংকণী সাহিত্যিক মনোহৰাৰায় সাৰদেশায়ে (ডাঃ মনোহৰ ৰায় চৰ্দেছাইও) *A History of Konkani Literature: From 1500 to 1992* নায়কৰ চুটিগল্প সংকলন গাৰ্জনৰ বিষয়ে কৈছে- "গৰ্জন মানে The roar (গৰজি উঠা)৷ তেওঁ নিজৰ শক্তিৰ প্ৰতি সচেতন মহিলা। তেওঁৰ সামাজিক অধিকাৰসমূহ ইয়াত "গৰ্জন কৰে।" ই হৈছে দৰিদ্ৰ, দুৰ্বল, নিপীড়িতৰ সপক্ষে শক্তিশালী আৰু ধনীসকলৰ বিৰুদ্ধে বিদ্ৰোহৰ গৰ্জন। তেওঁ জয়ন্তী নায়কৰ নিম্নেম বণ্ড (শেষ বিদ্ৰোহ)ৰ সন্দৰ্ভতো মন্তব্য কৰে যিয়ে "ঈশ্বৰৰ ন্যায়ৰ ধাৰণাটোৰ বিৰুদ্ধে অসন্তুষ্টি প্ৰকাশ কৰিছে"৷ লগতে কয় যে "এইটো সঁচা যে মহিলা লেখিকাসকল এক নিৰ্দিষ্ট আৱেগৰ প্ৰতি প্ৰৱল কিন্তু এই আৱেগক অতিৰঞ্জিত কৰা হোৱা নাই।"২০১৯ চনত ৰাজাই পাব্লিকেশ্যনে তেওঁৰ তৃতীয়খন গল্প সংকলন ‘আৰ্ট’ প্ৰকাশ কৰে।

## কৰ্মজীৱন
ইংৰাজীৰ উপৰিও তেওঁৰ গল্পসমূহ হিন্দী, মাৰাঠী, তেলেগু আৰু মালয়ালমলৈ অনুবাদ কৰা হৈছে।

তেখেত কোংকণী অকাডেমীৰ সাহিত্য আলোচনী 'অনন্যা'ৰ সম্পাদিকা।

জয়ন্তী নায়কৰ নামটো ২০০৯ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত ইনষ্টিটিউট মেনেজেছ ব্ৰাগাঞ্জাৰ ১৩৮ বছৰীয়া জয়ন্তী উপলক্ষে প্ৰকাশ কৰা *কথা দৰ্পন* নামৰ কংকনী লেখাৰ সংকলন এখনত অন্তৰ্ভুক্ত হৈছে।

জয়ন্তী নায়কে ইয়াৰ পূৰ্বে গোৱাৰ *আলটো পৰ্ভৰিমৰ* পৰা চলি থকা কোংকণী প্ৰশিক্ষণ আৰু গৱেষণা কেন্দ্ৰ থমাছ ষ্টিফেন্স কোংকণী কেন্দ্ৰৰ সৈতে জড়িত আছিল। ২০০৫ চনত তেখেত গোৱা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা কোংকণী ভাষাত পিএইচডি লাভ কৰা প্ৰথমগৰাকী ব্যক্তি হিচাপে পৰিগণিত হয়। 

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:নাৰী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:সাহিত্যিক
শ্ৰেণী:গৱেষক
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় লোকসাহিত্যিক
জাপানী ড্ৰেগন

**জাপানী ড্ৰেগন**() হৈছে জাপানী পৌৰাণিক কাহিনী আৰু লোককথাৰ বৈচিত্ৰ্যময় কিংবদন্তি জীৱ। জাপানী ড্ৰেগনৰ জনশ্ৰুতিসমূহে থলুৱা কিংবদন্তিক চীন, কোৰিয়া আৰু ভাৰত উপমহাদেশৰ ড্ৰেগন-সম্বন্ধীয় ড্ৰেগনৰ কাহিনীৰ সৈতে একত্ৰিত কৰে। ড্ৰেগনৰ শৈলী আৰু ৰূপ চীনা ড্ৰেগনৰ দ্বাৰা বহু পৰিমাণে প্ৰভাৱিত হৈছিল৷ বিশেষকৈ তিনি নখযুক্ত দীঘল ড্ৰেগন যিবোৰ প্ৰাচীন কালত চীনৰ পৰা জাপানত আৰ্ৱিভাৱ হৈছিল। অন্যান্য পূব এছিয়াৰ ড্ৰেগনৰ দৰেই বেছিভাগ জাপানী ড্ৰেগন বৰষুণ আৰু জলভাগৰ সৈতে জড়িত জলদেৱতা আৰু সাধাৰণতে নখযুক্ত ভৰি থকা ডাঙৰ, ডেউকাবিহীন, সাপৰ দৰে জীৱ হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হয়।
## থলুৱা জাপানী ড্ৰেগন

প্ৰায় ৬৮০ খ্ৰীষ্টাব্দ কোজিকি আৰু প্ৰায় ৭২০ খ্ৰীষ্টাব্দ নিহংগী পৌৰাণিক ইতিহাসত ড্ৰেগনৰ বিষয়ে প্ৰথম জাপানী পাঠ্য উল্লেখ আছে। ডি ভিছাৰে ব্যাখ্যা কৰে যে, "আটাইতকৈ পুৰণি বুৰঞ্জীত ড্ৰেগনবোৰৰ বিষয়ে বিভিন্ন ধৰণে উল্লেখ কৰা হৈছে, "কিন্তু বেছিভাগেই জল-দেৱতা, সাপ বা ড্ৰেগন আকৃতিৰ।" কোজিকি আৰু নিহংগীয়ে কেইবাটাও প্ৰাচীন ড্ৰেগনৰ কথা উল্লেখ কৰিছে:

১. **য়ামাতা নো অ'ৰ'চি**: "৮ শাখাযুক্ত বিশাল সাপ" আছিল বতাহ আৰু সাগৰৰ দেৱতা চুছানুৱে হত্যা কৰা ৮ মূৰ আৰু ৮ ঠেংযুক্ত ড্ৰেগন, যিয়ে ইয়াৰ এটা ঠেঙত কুছানাগি-নো-চুৰুজি (জাপানৰ ইম্পেৰিয়েল ৰেগালিয়াৰ কিংবদন্তি তৰোৱাল) আৱিষ্কাৰ কৰিছিল৷

২. **ৱাটাটছুমি**:  "সাগৰীয় দেৱতা" বা ৰ্যুজিন বা "ড্ৰেগন দেৱতা" আছিল সাগৰ আৰু মহাসাগৰৰ শাসক আৰু তেওঁক মানৱ ৰূপলৈ পৰিৱৰ্তিত হ'ব পৰা ড্ৰেগন হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হৈছিল। তেওঁ সাগৰৰ তলৰ ৰিয়ুগু-জ'ৰ "ড্ৰেগন প্ৰাসাদৰ দুৰ্গ"ত বাস কৰিছিল, য'ত তেওঁ যাদুকৰী জোৱাৰৰ মণিবোৰ ৰাখিছিল।

৩.**টয়োটামা-হিমে**: "লুমিনাছ পাৰ্ল প্ৰিন্সেছ" আছিল ৰ্যুজিনৰ কন্যা। কথিতভাৱে জাপানৰ কিংবদন্তি প্ৰথম সম্ৰাট সম্ৰাট জিম্মুৰ পূৰ্বপুৰুষ আছিল।

৪. **ৱানি**: একধৰণৰ সাগৰীয় দানৱ যাক "শ্বাৰ্ক" আৰু "কুমিৰ" দুয়োটা বুলি জনা হয়। কুমা-ৱানী "ভালুক (অৰ্থাৎ, বিশাল বা শক্তিশালী) হাঁহ/কুমিৰ"ৰ বিষয়ে দুটা প্ৰাচীন কিংবদন্তিত উল্লেখ আছে। এজনে কয় যে সাগৰীয় দেৱতা কোটোছিৰো-নুছি-নো-কামি "৮ ফাথম কুমা-ৱানী"লৈ ৰূপান্তৰিত হৈছিল আৰু টয়োটামা-হিমেৰ পিতৃ হৈছিল৷ আনজনে কয় যে এজন কুমা-ৱানীয়ে সম্ৰাট চুই আৰু তেওঁৰ সম্ৰাজ্ঞী জিংগুৰ জাহাজ চলাইছিল।

৪. **মিজুচি** আছিল নদীৰ ড্ৰেগন আৰু জলদেৱতা। সম্ৰাট নিণ্টকুৱে তেওঁৰ নদী অভিযান্ত্ৰিক প্ৰকল্পৰ বাবে ক্ষুব্ধ হৈ মিজুচিলৈ মানৱ বলিদান আগবঢ়াই দিয়াৰ কথা নিহংগীয়ে কিংবদন্তি হিচাপে অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছে।

## তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:লোককথা
শ্ৰেণী:জাপান
উগ্ৰ নাৰীবাদ

**উগ্ৰ নাৰীবাদ** () হৈছে নাৰীবাদৰ এক দৃষ্টিভংগী যিয়ে সমাজৰ আমূল পুনৰ্শৃংখলাৰ আহ্বান জনায় য'ত সকলো সামাজিক আৰু অৰ্থনৈতিক প্ৰেক্ষাপটতে পুৰুষৰ আধিপত্য নাইকিয়া কৰা হয়। একে সময়তে এই কথা স্বীকাৰ কৰা হয় যে নাৰীৰ অভিজ্ঞতাসমূহ অন্যান্য সামাজিক বিভাজনৰ দ্বাৰাও প্ৰভাৱিত হয় যেনে: জাতি, শ্ৰেণী, আৰু যৌন অভিমুখিতা। ষাঠিৰ দশকত এই মতাদৰ্শ আৰু আন্দোলনৰ উন্মেষ ঘটিছিল।

উগ্ৰ নাৰীবাদীসকলে সমাজখনক মৌলিকভাৱে পিতৃতন্ত্ৰ হিচাপে লয়, য’ত পুৰুষে নাৰীৰ ওপৰত আধিপত্য বিস্তাৰ কৰে আৰু শোষিত কৰে। উগ্ৰ নাৰীবাদীসকলে বৰ্তমানৰ সামাজিক নীতি-নিয়ম আৰু প্ৰতিষ্ঠানক প্ৰত্যাহ্বান জনাই নাৰী আৰু ছোৱালীক অন্যায় সমাজৰ পৰা মুক্ত কৰাৰ সংগ্ৰামত পিতৃতন্ত্ৰক প্ৰতিহত কৰিব বিচাৰে। এই সংগ্ৰামৰ ভিতৰত আছে নাৰীৰ যৌন বস্তুনিষ্ঠকৰণৰ বিৰোধিতা কৰা, ধৰ্ষণ আৰু হিংসাৰ দৰে বিষয়ৰ প্ৰতি জনসচেতনতা বৃদ্ধি কৰা, লিংগ ভূমিকাৰ ধাৰণাক প্ৰত্যাহ্বান জনোৱা৷ *দ্য ডায়েলেক্টিক অৱ চেক্স* (১৯৭০)ত শ্বুলামিথ ফায়াৰষ্টোনে উল্লেখ কৰা মতে: "নাৰীবাদী বিপ্লৱৰ শেষ লক্ষ্য হ'ব লাগিব৷ প্ৰথম নাৰীবাদী আন্দোলনৰ নিচিনাকৈ কেৱল পুৰুষৰ বিশেষাধিকাৰ নিৰ্মূল কৰাই নহয়, লিংগ পাৰ্থক্যটোও নাইকিয়া কৰা: যাতে মানুহৰ মাজত যৌনাংগৰ পাৰ্থক্য সাংস্কৃতিকভাৱে আৰু কাহানিও গুৰুত্বপূৰ্ণ নহ'ব।"  উগ্ৰ নাৰীবাদীসকলে বিশ্বাস কৰে যে যৌনাংগ আৰু গৌণ লিংগ বৈশিষ্ট্যৰ পাৰ্থক্য সাংস্কৃতিক বা ৰাজনৈতিকভাৱে গুৰুত্বপূৰ্ণ হ'ব নালাগে, তেওঁলোকে এইটোও কয় যে প্ৰজননত নাৰীৰ বিশেষ ভূমিকাক স্বীকৃতি দিয়া উচিত আৰু শাস্তিবিহীনভাৱে কৰ্মক্ষেত্ৰত গ্ৰহণ কৰা উচিত, আৰু কিছুমানে যুক্তি দিছে যে এই সামাজিকভাৱে প্ৰয়োজনীয় কামৰ বাবে ক্ষতিপূৰণ দিব লাগে।

উগ্ৰ নাৰীবাদীসকলে আইনী ব্যৱস্থা (উদাৰ নাৰীবাদৰ দৰে) বা শ্ৰেণী সংঘাতৰ বিপৰীতে (মাৰ্ক্সবাদী নাৰীবাদৰ দৰে) পিতৃতান্ত্ৰিক লিংগ সম্পৰ্কত নাৰীৰ অত্যাচাৰৰ মূল কাৰণটো বিচাৰি উলিয়ায়। ১৯৬০ চনত দ্বিতীয় ঢৌৰ নাৰীবাদৰ ভিতৰত উদ্ভৱ হোৱা প্ৰাৰম্ভিক উগ্ৰ নাৰীবাদে সাধাৰণতে পিতৃতন্ত্ৰক অত্যাচাৰৰ অন্যান্য উৎসৰ পূৰ্বে বা ইয়াতকৈ গভীৰভাৱে "অতি-ঐতিহাসিক পৰিঘটনা"  হিচাপে লয়, "কেৱল আধিপত্যৰ আটাইতকৈ পুৰণি আৰু সৰ্বজনীন ৰূপ নহয়।" পিছলৈ আমূল নাৰীবাদৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা ৰাজনৈতিক-সাংস্কৃতিক নাৰীবাদৰ পৰা আৰম্ভ কৰি সমাজবাদী নাৰীবাদৰ সংহত ৰূপ (যেনে: অৰাজক-নাৰীবাদ)লৈকে আছিল যি সামাজিক শ্ৰেণী, অৰ্থনীতি আৰু ইয়াৰ দৰে বিষয়সমূহক পিতৃতন্ত্ৰৰ সমতুল্য কৰি অত্যাচাৰৰ উৎস হিচাপে ৰাখে।

উগ্ৰ নাৰীবাদ আন্দোলনৰ আৰম্ভণিতে কিছুমান উগ্ৰ নাৰীবাদীয়ে তত্ত্ব আগবঢ়াইছিল যে "অন্য ধৰণৰ স্তৰবৃত্ত পুৰুষৰ আধিপত্যৰ পৰাই গঢ় লৈ উঠিছিল আৰু ইয়াৰ আৰ্হি আছিল৷ সেইবাবেই প্ৰকৃততে পুৰুষৰ আধিপত্যই বিশেষ ৰূপ ধাৰণ কৰিছিল"।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:নাৰীবাদ
মানুহ খোৱা গছ

**মানুহ খোৱা গছ** () হৈছে এক প্ৰকাৰৰ কিংবদন্তিনিৰ্ভৰ মাংসভোজী উদ্ভিদ বা গছ; যি মানুহ বা আন ডাঙৰ প্ৰাণীক হত্যা কৰি সেইবোৰক ভক্ষণ কৰিব পৰাকৈ বৃহৎ। মানুহ খোৱা গছ-সম্বন্ধীয় এনে বিভিন্ন জনশ্ৰুতি আৰু কাল্পনিক কাহিনী সমগ্ৰ বিশ্বতে শ্ৰুতিগোচৰ হয়।
## মাদাগাস্কাৰ গছ
মানুহ খোৱা উদ্ভিদৰ আটাইতকৈ প্ৰাচীন জ্ঞাত প্ৰতিবেদনৰ উৎপত্তি এডমাণ্ড স্পেন্সৰে নিউয়ৰ্ক ৱৰ্ল্ডৰ বাবে লিখা সাহিত্যিক ৰচনাত দেখিবলৈ পোৱা গৈছিল৷  স্পেন্সৰৰ এই প্ৰবন্ধটো প্ৰথমবাৰৰ বাবে ১৮৭৪ চনৰ ২৬ এপ্ৰিলত নিউয়ৰ্ক ৱৰ্ল্ডৰ দৈনিক সংস্কৰণত প্ৰকাশ পায় আৰু দুদিন পিছত পুনৰ কাকতখনৰ সাপ্তাহিক সংস্কৰণতো প্ৰকাশ পায়।প্ৰবন্ধটোত "কাৰ্ল লেচে" নামৰ এজন কথিত জাৰ্মান অভিযাত্ৰী (পৰৱৰ্তী বিৱৰণীত কাৰ্ল বা কাৰ্ল লিচে বুলিও লিখা হয়) এজনে এখন চিঠি প্ৰকাশ কৰিছিল, যিয়ে মাদাগাস্কাৰৰ "মকোডো জনগোষ্ঠী"ই কৰা বলিদানৰ সন্মুখীন হোৱাৰ প্ৰতিবেদন দিছিল। এই কাহিনীটো সেই সময়ৰ আন বহুতো বাতৰি কাকতে লৈ নিজৰ কাকতত প্ৰকাশ কৰিছিল, য'ত ১৮৭৪ চনৰ ২৭ অক্টোবৰৰ দক্ষিণ অষ্ট্ৰেলিয়ান পঞ্জীও আছিল, য'ত ই আৰু অধিক কুখ্যাতি লাভ কৰিছিল।
গছজোপাৰ বৰ্ণনা কৰি বিৱৰণীটোৱে এইদৰে কয়:অনাহাৰে থকা সাপে আলোচনাৰ ক্ৰোধত চিকুন সুক্ষ্ম পালপিটোৱে তাইৰ মূৰৰ ওপৰত উঠি ক্ষন্তেক সময় কঁপি উঠিল, তাৰ পিছত যেন আসুৰিক বুদ্ধিমত্তাৰ প্ৰবৃত্তিৰে তাইৰ ডিঙি আৰু বাহুত হঠাতে কুণ্ডলীৰ দৰে বান্ধ খাই পৰিল। তাৰ পাছত তাইৰ ভয়ংকৰ চিঞৰ আৰু তাতোকৈ ভয়ংকৰ হাঁহিবোৰ বন্যভাৱে উঠি আহিল আৰু নিমিষতে আকৌ ডিঙি চেপি হত্যা কৰা হ'ল৷ টেণ্ড্ৰিলবোৰে এটাৰ পিছত এটাকৈ, সেউজীয়া সাপৰ দৰে, নিষ্ঠুৰ শক্তি আৰু নাৰকীয় দ্ৰুততাৰে উঠি আহিল, নিজকে পিছুৱাই লৈ গ'ল আৰু তাইক  ভাঁজৰ পিছত ভাঁজ কৰি, নিষ্ঠুৰ দ্ৰুততা আৰু বন্য দৃঢ়তাৰে এনাকণ্ডাক মেৰিয়াই পেলালে।

## য়াটেভেও
জেমছ ডব্লিউ বুয়েলৰ ছি এণ্ড লেণ্ড (১৮৮৯)তইয়াটেভেও গছক আফ্ৰিকা আৰু দক্ষিণ আমেৰিকাৰ স্থানীয় বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে, স্পেনিছ বাক্যাংশ ya te veo (lit. 'now)ৰ জৰিয়তে I বৰ্ণনামতে,  ইহঁতৰ বিষাক্ত "মেৰুদণ্ড" থাকে, যিবোৰ " উগ্ৰ আলোচনাত বহুতো বিশাল সাপৰ দৰে হৈ পৰে, মাজে মাজে কাল্পনিক শত্ৰুক আঘাত কৰাৰ দৰে কৰে আৰু ইফালৰ পৰা সিফাললৈ লৰচৰ কৰি থাকে" যিয়ে হাতৰ মুঠিত অহা যিকোনো জীৱক ধৰি বিন্ধি পেলায়।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোককথাৰ জীৱ
শ্ৰেণী:লোককথা
ঢোপ খেল

thumb|ঢোপ খেল
**ঢোপ খেল** () অসমৰ এবিধ পৰম্পৰাগত খেল৷ এই খেল খেলিবলৈ খেলুৱৈসকল দুটি দলত বিভক্ত হ’ব লাগে৷ দুইটি দলত এঘাৰ জনকৈ মুঠ বাইছজন খেলুৱৈ থাকে৷ চাৰিখন পতাকাৰ দ্বাৰা সীমা নিৰ্ধাৰণ কৰা এটা ক্ষেত্ৰত খেল খেলখন খেলা হয়৷ খেল ক্ষেত্ৰখনৰ নিৰ্দিষ্ট জোখ আছে৷ খেলুৱৈসকলে পাল পাতি প্ৰতিপক্ষৰ ফালে বল দলিয়ায়৷ প্ৰতিপক্ষই এই বলটো ধৰিব লাগে৷ এই খেলত ক্ষিপ্ৰ সিদ্ধান্ত, অংগ সঞ্চালন আৰু মানসিক শক্তিৰ প্ৰয়োজন হয়৷ অৱশ্যে অসমৰ ঠাই বিশেষে এই খেল কিছু বেলেগ নিয়মেৰেও খেলা হয়৷ সাধাৰণতে এই খেল ছোৱালীবোৰৰ মাজত বেছি জনপ্ৰিয়৷
এই ঢোপ খেল পৰম্পৰাগতভাৱে বিহুৰ সময়ত আৰু নৱবৰ্ষৰ উৎসৱ পালনৰ বাবে কৰা হৈছিল। এসময়ত এই খেলখন দৰ্শকৰ খেল হিচাপে আহোম ৰজাঘৰীয়াক আমোদ দিবলৈ খেলা হৈছিল। বৰ্তমান  ইয়াক পুনৰুজ্জীৱিত কৰাৰ প্ৰচেষ্টা চলোৱা হৈছে যদিও অসমত এতিয়া ই বহুলভাৱে খেলা নহয়।

## ঢোপ খেলৰ বল
ঢোপ খেলৰ বাবে বলটো বিশেষধৰণে তৈয়াৰী৷ আক মিটাৰমান কাপোৰ মেৰিয়াই বল এটা সজা হয়৷ বলটোৰ এফুটমান দীঘল নেজ এডাল থাকে৷
## নিয়ম
ঢোপ খেল খেলিবলৈ খেলপথাৰখনত খেলুৱৈসকল দুটা ভাগত ভাগ কৰা হয়, এটা দলৰ খেলুৱৈয়ে বলটো এনেদৰে নিক্ষেপ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে যাতে ই কঁকালৰ তলৰ অংশত নিৰ্দিষ্ট প্ৰতিদ্বন্দ্বীক খুন্দা মাৰে। যদি এই কাৰ্যত সফল হয়, তেন্তে নিৰ্দিষ্ট প্ৰতিদ্বন্দ্বীয়ে বলটো তেওঁলোকৰ পৰা বলটো উভতি অহাৰ পিছত ধৰিবলৈ চেষ্টা কৰিব লাগিব (বিপক্ষৰ কোনোৱেই বলটো ধৰা নপৰাটো নিশ্চিত কৰিব লাগিব), আৰু তাৰ পিছত কোনোৱে স্পৰ্শ নকৰাকৈ নিজৰ দলৰ আধা অংশলৈ উভতি দৌৰিব লাগিব প্ৰথম দলৰ খেলুৱৈসকলৰ ভিতৰত, সফল হ’বলৈ। খেলৰ শেষত সফল খেলুৱৈৰ সংখ্যা বেছি থকা দলটোৱে জয়লাভ কৰে। ধৰা হ’ল, ১ নম্বৰ খেলুৱৈয়ে ঢোপটোৰ নেজত ধৰি ৫ নম্বৰ খেলুৱৈলৈ মাৰি পঠিয়াব৷ ৫ নম্বৰে যদি ধৰিব পাৰে, তেওঁ যিকোনো এজন খেলুৱৈলে ঢোপটো দলিয়াব৷ যদি দলিয়াওতে লক্ষ্যস্থান অৰ্থাৎ খেলুৱৈজনৰ গাত লাগে, তেন্তে খেলুৱৈজন মৰা পৰিব৷ যদি গাত লগাৰ আগতে ধৰিব পাৰে, তেন্তে তেওঁ আন এজনলৈ দলিয়াব৷ এনেকৈ কৰোঁতে শেষত যিজন ৰ’বগৈ তেৱেঁই খেলখনত জিকিব৷ আন কোনো ঠাইত ই কেৱল ছোৱালীৰ মাজতহে খেলা হয় আৰু প্ৰতি দলত ১০ বা ১২ জনী খেলুৱৈ থাকে৷ কাপোৰেৰে সজা ঢোপ বা বল এটা লৈ এটা দলৰ এজনীয়ে আনটো দলৰ মাজলৈ দলিয়াই দিয়ে৷ তেওঁলোকে ঢোপটো ধৰিবলৈ সকলোৱে একেলগে চেষ্টা কৰে৷ কোনোজনীয়ে ধৰিব পাৰিলে বিপক্ষলৈ ঢোপটো দলিয়াই দিয়ে৷ বিপক্ষইয়ো ঢোপটো ধৰিবলৈ খৰখেদা কৰে৷ যিটো দলে ধৰিব নোৱাৰে, সেইটো দল হাৰিল বুলি ধৰা হয়৷

## তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ খেল-ধেমালি
গাৰ্লি গাৰ্ল

**গাৰ্লি গাৰ্ল** () হৈছে পৰম্পৰাগতভাৱে নাৰীসুলভভাৱে নিজকে উপস্থাপন কৰা ছোৱালী বা মহিলাৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা বিশেষণ সূচক শব্দ। ইয়াৰ ভিতৰত গোলাপী ৰঙৰ কাপোৰ পিন্ধা, মেক-আপ ব্যৱহাৰ কৰা, সুগন্ধি ব্যৱহাৰ কৰা, স্কাৰ্ট পিন্ধা আৰু পৰম্পৰাগতভাৱে নাৰীত্বৰ সৈতে জড়িত কামত লিপ্ত হোৱা, যেনে বিভিন্নজনৰ ব্যক্তিগত সম্পৰ্কৰ কথা বতৰা আলোচনা কৰা আদিও থাকিব পাৰে।

এই অভিধাটো প্ৰায়ে অপমানজনকভাৱে ব্যৱহাৰ কৰা হয়, কিন্তু বিশেষকৈ লিংগ ভূমিকাৰ তৰলতা বিবেচনা কৰিলে ইয়াক অধিক ইতিবাচকভাৱেও ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি। তাৰ পিছত "ছোৱালীৰ দৰে ছোৱালী" হোৱাটোক এটা তৰল আৰু আংশিকভাৱে মূৰ্ত অৱস্থান হিচাপে চাব পাৰি – কৌশলগত বা কৌশলগত উদ্দেশ্যত গ্ৰহণ কৰা বা পৰিৱৰ্তিত কৰাৰ এক প্ৰকাৰ হিচাপে।

## সামাজিক নিৰ্ণায়ক
গাৰ্লি গাৰ্লৰ বিপৰীত হৈছে টমবয় বা অধিক ঘৰুৱা ভাষাত মতাডাঙী শব্দৰ ব্যৱহাৰ হোৱা দেখা যায়। একবিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে গাৰ্লি গাৰ্লৰ প্ৰাদুৰ্ভাৱ বৃদ্ধি পোৱাটো পূৰ্বৰ দশকসমূহৰ অধিক অস্পষ্ট লিংগ উপস্থাপনৰ বিপৰীতে এটা কল্পিত "উত্তৰ-নাৰীবাদী, উত্তৰ–নতুন পুৰুষৰ নিৰ্মাণৰ সৈতে জড়িত হৈ থকা পাৰস্পৰিকভাৱে ব্যতিক্ৰমী শব্দ।" 
বহু সংস্কৃতিত নাৰীসুলভ বুলি গণ্য কৰা গুণ প্ৰদৰ্শন কৰা পুৰুষক প্ৰায়ে উপহাস কৰা হয় আৰু দুৰ্বল বুলি পৰিচয় দিয়া হয়। নাৰীসুলভ পুৰুষক প্ৰায়ে সমকামিতাৰ সৈতে জড়িত বুলি ধৰি লোৱা হয়, যদিও নাৰীত্ব পুৰুষৰ যৌন অভীৰুচিৰ সৈতে জড়িত হোৱাটো বাধ্যতামূলক নহয়। যিহেতু পুৰুষক পুৰুষ আৰু বিষয়কামি হ’বলৈযোৰ দিয়া হয়, সেয়েহে নাৰীসুলভ পুৰুষক সমকামী বা কুইয়াৰ বুলি ধৰা হয় কাৰণ তেওঁলোকে নিজৰ লিংগ কেনেকৈ প্ৰদৰ্শন কৰে এই ধাৰণাটোৱে নিজৰ লিংগ আৰু যৌনতা প্ৰকাশ কৰাৰ ধৰণটো সীমিত কৰি পেলায়।

## পোচাক আৰু চেহেৰা
পশ্চিমীয়া সংস্কৃতিত নাৰীসুলভ ৰূপৰ আদৰ্শ হৈছে পৰম্পৰাগতভাৱে দীঘল, বৈ যোৱা চুলি, স্বচ্ছ ছাল, খামুচিয়া কঁকাল আৰু শৰীৰৰ নোম বা মুখৰ নোম কম বা একেবাৰেই নাথাকা। আন কিছুমান সংস্কৃতিত অৱশ্যে ভিন্নতা আছে। উদাহৰণস্বৰূপে, পৃথিৱীৰ বহু ঠাইত কাষলতি তলৰ চুলিক স্ত্ৰী-সুলভ বুলি গণ্য কৰা হয়। বৰ্তমান গোলাপী ৰং নাৰীত্বৰ সৈতে প্ৰবলভাৱে জড়িত, আনহাতে ১৯০০ চনৰ আৰম্ভণিতে গোলাপী ৰঙৰ সৈতে ল'ৰা আৰু নীলা ৰং ছোৱালীৰ সৈতে জড়িত আছিল।

সৌন্দৰ্য্যৰ এই নাৰীসুলভ আদৰ্শসমূহক বাধাপ্ৰাপ্ত, অস্বাস্থ্যকৰ আৰু আনকি বৰ্ণবাদী বুলিও সমালোচনা কৰা হৈছে। বিশেষকৈ পশ্চিমীয়া দেশসমূহত ভোকহীনতা আৰু অন্যান্য খাদ্যাভ্যাসৰ বিকাৰৰ প্ৰাদুৰ্ভাৱৰ বাবে সঘনাই আধুনিক নাৰীসুলভ আদৰ্শ পাতল হোৱাৰ বাবে দোষাৰোপ কৰা হৈছে।

বহু মুছলমান দেশত মহিলাসকলে হিজাব (পৰ্দা)ৰে মূৰ ঢাকিব লাগে। ইয়াক নাৰীসুলভ বিনয় আৰু নৈতিকতাৰ প্ৰতীক বুলি গণ্য কৰা হয়। কিছুমানে অৱশ্যে ইয়াক বস্তুনিষ্ঠতা আৰু অত্যাচাৰৰ প্ৰতীক হিচাপে লয়।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:নাৰীত্ব
গুল বৰ্ধন

**গুল বৰ্ধন** (; ১৯২৮-২৯ নবেম্বৰ ২০১০) এগৰাকী কৰিঅ’গ্ৰাফাৰ আৰু মধ্য প্ৰদেশৰ ভূপাল ভিত্তিক নাট্যমঞ্চৰ সৈতে, লগতে ভাৰতীয় গণনাট্য সংঘৰ সৈতে জড়িত ব্যক্তিত্ব আছিল। তেওঁ ১৯৫২ চনত বম্বেত গঠন হোৱা এটা নৃত্য আৰু পুতলা কোম্পানী- লিটিল বেলে ট্ৰুপৰ সহ-প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল। কোম্পানীটোৰ নেতৃত্বত আছিল তেওঁৰ স্বামী শান্তি বৰ্ধন। ১৯৫৪ চনত স্বামীৰ মৃত্যুৰ পিছত গুল বৰ্ধনে দলটোৰ নেতৃত্ব দিয়ে। পিছলৈ এই দলটোৰ নাম সলনি কৰি "ৰংগশ্ৰী লিটল বেলে ট্ৰুপ" ৰাখে আৰু বিভিন্ন দেশত অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰে। তেওঁ সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা আৰু ২০১০ চনত লাভ কৰা ভাৰতৰ চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰীকে ধৰি কেইবাটাও বঁটা লাভ কৰে।
## প্ৰাৰম্ভিক আৰু কৰ্ম জীৱন
গুল বৰ্ধন আছিল মুম্বাইৰ এটা গুজৰাটী পৰিয়ালৰ সন্তান। এজন ভাতৃ আৰু দুগৰাকী ভগ্নীৰ সৈতে তেওঁ ঘৰৰ কনিষ্ঠ ছোৱালী আছিল। তেওঁৰ দেউতাক হংসৰাজ ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ এজন কৰ্মী আছিল। মাক আছিল চেতাৰ আৰু সাৰেংগীৰ এক মধ্যৱৰ্তী বাদ্য *[[:en: Dilruba|দিলৰুবা]]* বাদনত পাৰদৰ্শী এগৰাকী মহিলা। মাকে আটাইকেইটা সন্তানক কলাৰ ক্ষেত্ৰত আগ্ৰহী হোৱাত উৎসাহ যোগাইছিল। তেওঁ ওজা আমুবি সিংহৰ অধীনত মণিপুৰী নৃত্য আৰু গুৰু কৃষ্ণচন্দ্ৰ নায়কৰ অধীনত ময়ুৰভঞ্জ ছৌ নৃত্য শিকিছিল।। গুল বৰ্ধন ভাবী স্বামী শান্তি বৰ্ধনৰ  ১৯৪৩ চনৰ বংগ দুৰ্ভিক্ষৰ আধাৰত নিৰ্মিত বেলে *ভূখা হায় বংগ* দেখি চমৎকৃত হৈ পৰিছিল। শান্তি বৰ্ধন মণিপুৰী নৃত্য আৰু ত্ৰিপুৰী নৃত্য টিপেৰাৰ প্ৰশিক্ষণপ্ৰাপ্ত আছিল আৰু প্ৰয়াত উদয় শংকৰৰ সৈতে তেওঁৰ আলমোৰাৰ সংস্কৃতিক কেন্দ্ৰত একেলগে নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰিছিল। পিছলৈ কেন্দ্ৰটো ভংগ হয় আৰু শান্তি বৰ্ধনে উদয় শংকৰৰ নৃত্যসমূহ নতুনকৈ সজায়। ১৯৪৫ চনত গুল বৰ্ধনে তেওঁৰ গোটত যোগদান কৰে আৰু পিছলৈ দুয়োৰো মাজত বিবাহ সম্পন্ন হয়।

১৯৫২ চনত শান্তি বৰ্ধনে মুম্বাইত লিটিল বেলে ট্ৰুপ নামেৰে এটা নৃত্য কোম্পানী খোলে। *পুতলা ৰামায়ণ* শান্তি বৰ্ধনৰ অমৰ কীৰ্তি। পুতলা নাচৰ শৈলীত ৰামায়ণৰ আখ্যানৰ আধাৰত সৃষ্টি কৰা এক বিশিষ্ট শৈলী আছিল *পুতলা ৰামায়ণ*। ট্ৰুপৰ সহযোগী প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল গুল বৰ্ধন। কোম্পানীটোৱে দেশ-বিদেশত অনুষ্ঠান পৰিবেশন কৰিছিল আৰু এটা আগশাৰীৰ নৃত্য কোম্পানী হিচাপে প্ৰখ্যাতি লাভ কৰিছিল। পিছলৈ কোম্পানীটোৰ নাম *শ্ৰীৰংগ লিটিল বেলে* ৰখা হয়।
 
## বঁটা আৰু সন্মান
১৯৬৪: ফৰাচী চৰকাৰৰ দ্বাৰা গুল বৰ্ধনক *নাইট অৱ দ্য অৰ্ডাৰ অৱ আৰ্টছ এণ্ড লেটাৰ্ছ* উপাধিৰে অলংকৃত।
গুজৰাট সংগীত নাটক একাডেমীৰ দ্বাৰা *গৌৰৱ পুৰষ্কাৰ* প্ৰদান। 
২০০১: মধ্য প্ৰদেশ চৰকাৰৰ দ্বাৰা *শিখৰ সন্মান* প্ৰদান
২০০১: সৃষ্টিশীল নৃত্য শিতানত *[[সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা]]* প্ৰদান।
২০১০: ভাৰত চৰকাৰৰ দ্বাৰা *[[পদ্মশ্ৰী]]* সন্মান প্ৰদান।

## তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নৃত্যশিল্পী
শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:মধ্য প্ৰদেশৰ ব্যক্তি
দাসকাঠিয়া

**দাসকাঠিয়া** উৰিষ্যাৰ এক ঐতিহ্যবাহী লোকশিল্প। ই এক পৰিৱেশ্য শিল্পকলা, যিটো উৰিষ্যা ৰাজ্যৰ স্থানীয় বা ভ্ৰাম্যমাণ শিল্পী সকলৰ দ্বাৰা ব্যাপকভাৱে প্ৰদৰ্শিত হয়। সঙ্গীত তথা নৃত্য সহ গল্প কঠনৰ এই কলাই গ্ৰামাঞ্চলত জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিছে। 

উৰিষ্যাৰ সংস্কৃতিত এয়া বিনোদনৰ অন্যতম গুৰুত্বপূৰ্ণ মাধ্যম আছিল। পৰিবেশনৰ বাবে শিল্পী সকলে সঙ্গীত সৃষ্টিৰ বাবে কাঠৰ এক সাংগীতিক জোড়া ব্যৱহাৰ কৰে। এই কলাৰ পৰিৱেশন সাধাৰণত দুই ব্যক্তিৰ দলৰ দ্বাৰা সম্পন্ন কৰা হয়। এজন ব্যক্তি যিয়ে নেতৃত্ব দিয়ে তেওঁক গহনা বা গায়ক বোলা হয় আৰু যিজনে তেওঁক অনুসৰণ কৰে, তেওঁক পালিয়া বোলা হয়। এওঁলোকে সাধাৰণতে বেলাড গীত প্ৰদৰ্শন কৰে। গায়কৰত্ন বৈদ্যনাথ শৰ্মা সাম্প্ৰতিক সময়ৰ এজন অভিনয়শিল্পী, যি এই পৰিৱেশ্য কলাৰ বাবে জনাজাত। দাসকাঠিয়াত ব্যৱহৃত সংগীত ঐতিহ্যবাহী ওডিচি সঙ্গীতৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি সৃষ্টি কৰা হয়। 

## ব্যুৎপত্তি
'দাস' মানে ভক্ত আৰু 'কাঠিয়া' হ'ল পৰিৱেশনত ব্যৱহৃত লাঠি সদৃশ এক যন্ত্ৰ। দাসকাঠিয়া পৰিৱেশনত অভিনয়শিল্পী সকলে নিজকে ভগৱান শিৱৰ ভক্ত হিচাপে বৰ্ণনা কৰে আৰু শিল্পীসকলে ভগৱেন শিৱ আৰু পাৰ্ৱতীৰ স্তুতিত গীত গাই আৰু পৌৰাণিক কিংবদন্তিৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি গল্প বৰ্ণনা কৰে।

## উৎপত্তি
১৫শ শতাব্দীত উৰিষ্যাৰ গঞ্জাম জিলাৰ খান্দাৰা গাঁ‌ৱৰ পৰা দাসকাঠিয়া শিল্পকলাৰ উৎপত্তি হোৱা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।

## সম্পাদিত কাৰ্য
দাসকাঠিয়া পৰিৱেশনত মূলতঃ পৌৰাণিক আখ্যান মূলক কাহিনী বা গল্প কোৱা হয়, আৰু এই সমূহ প্ৰধানত শিৱৰ সম্পৰ্কে বৰ্ণিত। অৱশ্যে শিৱ মুখ্য চৰিত্ৰ হ'লেও অন্যান্য দেৱতাৰ সৈতেও সম্পৰ্ক থাকে। পৌৰাণিক কাহিনীৰ উপৰিও প্ৰেম, ৰোমাঞ্চ, পলায়ন, প্ৰতাৰণা আৰু বিবাহৰ ওপৰত আধাৰিত কাহিনীও বিষয় হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। পৰিবেশনৰ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ দিশ হ'ল ব্যংগ আৰু সামাজিক বাৰ্তা পৰিবেশকসকলে গান গাই আৰু কণ্ঠদান কৰাৰ সময়ত কাঠিয়া নামৰ এযোৰ কাঠৰ টুকুৰাৰে গঠিত পাৰ্কাচন বাদ্যযন্ত্ৰ বজায়। শেহতীয়াকৈ চৰকাৰে বহুতো জনসেৱাৰ বাৰ্তাৰ বাবে দাসকাঠিয়া শিল্পী সকলক ব্যৱহাৰ কৰিছে।

## বৰ্তমান অবস্থা
আন আন মনোৰঞ্জনৰ ধৰণৰ আগমনৰ লগে লগে দাসকাঠিয়াই জনপ্ৰিয়তা হেৰুৱাই পেলাইছে। কিন্তু চৰকাৰী আৰু বেচৰকাৰী সংস্থাসমূহৰ প্ৰচেষ্টাত এই শিল্পৰূপটোক পুনৰুজ্জীৱিত কৰাৰ প্ৰচেষ্টা চলোৱা হৈছে।

### সচেতন ব্যৱহাৰ
চৰকাৰ আৰু অন্যান্য সংস্থাসমূহে ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰি বাল্যবিবাহ আৰু মহিলা ভ্ৰুণহত্যাৰ দৰে সামাজিক সমস্যা সমূহৰ বিষয়ে সজাগতা বাৰ্তা বিয়পাই দিয়াৰ চেষ্টা কৰে, গ্ৰাম্য লোকসকলক পলিঅ’ৰ ভেকচিন বা মেলেৰিয়াৰ টেবলেট গ্ৰহণ কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰে। ৰেল ষ্টেচন আৰু বাছ ষ্টেণ্ড আদিৰ দৰে মানুহৰ সমাগম থকা ঠাইত দাসকাঠিয়া শিল্পীয়ে অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰা দেখা যায়। পানীগ্ৰহীৰ মতে, এন ইউ ডি কে এছে দাসকঠী শিল্পীসকলক প্ৰচাৰৰ বাবে অধিক চৰকাৰী কাৰ্যসূচীৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছিল, বিশেষকৈ বিভিন্ন কল্যাণমূলক পদক্ষেপ আৰু উৎসৱৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিছিল।
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ লোকনৃত্য
কাতি পূজা

**কাতি পূজা বা কাতিকা পূজা**() অসমৰ ঠাইবিশেষে অনুষ্ঠিত হোৱা এক লৌকিক পূজা৷ এই পূজা কেৱল মহিলাৰ দ্বাৰাই অনুষ্ঠিত হয়৷ ভাৰতৰ আন কিছুমান ঠাইত প্ৰচলিত “কাৰ্তিক পূজা’’ মহিলা আৰু অবিবাহিতা যুৱতীসকলৰ মাজত কাতি মাহৰ সংক্ৰান্তিত পতা হয়৷ “কাৰ্তিক পূজা’’ আৰু “কাতি পূজা’’ কাতি মাহৰ সংক্ৰান্তিত পতা হয় আৰু দুয়োটা পূজাৰ উপাস্য দেৱতা কাৰ্তিক৷ অৱশ্যে, দুয়োগৰাকী দেৱতাৰ একে নহয়৷ ভাৰতৰ আন আন ঠাইত প্ৰচলিত কাৰ্তিক পূজাৰ দেৱতাগৰাকী পুৰাণ বৰ্ণিত শিৱগৌৰিৰ সন্তান আৰু অসমত শিৱ-চণ্ডীৰ পুত্ৰ হ’লেও, তেওঁ সন্তান আৰু শস্যদাতা৷ কাতি ঠাকুৰ লোকদেৱতা শিৱ আৰু চণ্ডীৰ পুত্ৰ আৰু সন্তান দাতা-প্ৰজনন দেৱতা; শাস্ত্ৰত বৰ্ণিত দেৱ-সেনাপতি নহয়৷  অসমত এই পূজা নিৰ্দিষ্ট দিনত পাতিব নোৱাৰিলে আঘোণত পতা হয়; তেতিয়া ইয়াক “নমলা কাতি’’ বোলা হয়৷ এই পূজাত দম্পতীসকলে সুন্দৰ সন্তান কামনা কৰি আৰু অবিবাহিতা ছোৱালীয়ে সুন্দৰ স্বামী কামনা কৰি এই পূজা কৰে৷ অসমৰ কোচ-ৰাজবংশী লোকসকলেও কাৰ্তিক পূজা পাতে৷ তেওঁলোকৰ কাতিপূজা হ’ল, স্কন্দ পুৰাণ উল্লিখিত কাৰ্তিক পূজা৷ মহাদেৱএ অগ্নিৰ শৰীৰত প্ৰৱেশ কৰি এই পুত্ৰ উৎপাদন কৰিছিল৷

## পূজাৰ বিধি
কাতি পূজাৰ বাবে ঘৰৰ পৰা নিলগত কোনো মুকলি ঠাইত চাৰিটা কলপুলি পুতি মণ্ডপ সাজি সেই মণ্ডপত বাহন ময়ুৰৰ সতে কাতি ঠাকুৰৰ মূৰ্তি প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়৷ মণ্ডপৰ ওপৰত চন্দ্ৰতাপ অঁৰা থাকে৷ মণ্ডপৰ কলপুলিত এযোৰ ধনু-কাড় ওলোমাই থোৱা হয়৷ পূজা দিবলৈ মহিলা বা যুৱতীসকলে আগদিনা উপবাসে থাকি ঘট্ এযোৰ আৰু তামোল-পাণ দেৱতাৰ উদ্দেশ্যে আগবঢ়ায়৷ এই পূজাৰ মানস কৰা থাকিলে হাতীৰ ওপৰত ম’ৰা চৰাই আৰু তাৰ ওপৰত কাতি মূৰ্তি বহুওৱা হয়৷ তেতিয়া তাক “হাতীৰ কাতি’’ বোলা হয়৷ কেতিয়াবা দুটা কাতি ঠাকুৰৰ মূৰ্তি একেলগ কৰি দিয়ে, ইয়াক “যোৰা কাতি’’ বুলি কয়৷ কাতি ঠাকুৰৰ পূজা লৌকিক নিয়মেৰে কৰা হয়৷ পূজাৰ আৰম্ভণিতে “সৃজন’’ গীত গোৱা হয়৷ ৰাজবংশীসকলে পূজাৰ আনুষ্ঠানিকতা শেষ হোৱাৰ পিছত “সৃজন গীত’’ গায়৷ পুত্ৰ সন্তান কামনা কৰি উপবাসী মহিলাসকলে মূৰ্তিৰ চাৰিওফালে প্ৰদক্ষিণ কৰি কৰি গীত গাই নৃত্য পৰিৱেশন কৰে৷ নৃত্যত পটু দুই-এক মহিলাই পুৰুষৰ পোছাক পিন্ধি নাচে৷ এই পূজাৰ গীত আৰু নৃত্যত ঢাক বজোৱা হয়৷ ঢাক বজোৱা “ঢাকুৱা’’ আৰু পুৰোহিতৰ বাহিৰে আন কোনো পুৰুষ কাতি ঠাকুৰৰ পূজা চাব নোৱাৰে৷ যৌন ভাৱনাৰে পূজা কৰা এই অনুষ্ঠানত সন্ধ্যা নৃত্য গীত কৰা হয়৷ গীতবোৰত মহাদেৱৰ বিয়াৰ পৰা আৰম্ভ কৰি পুত্ৰ কাৰ্তিকৰ জন্মলৈকে সকলো বৃতান্ত বৰ্ণনা কৰা আছে৷

## তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
বীণা বাৰুৱতী

**বীণা বাৰুৱতী** () এগৰাকী অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী। দূৰদৰ্শন ধাৰাবাহিক আৰু মঞ্চত অভিনয় কৰাৰ উপৰিও তেওঁ আকাশবাণীৰ নাট্ বিভাগৰ এগৰাকী শিল্পী। পদুম বৰুৱা পৰিচালিত গঙা চিলনীৰ পাখি ছবিখনৰ কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰ বাসন্তীৰ ভূমিকাত অভিনয়ৰ বাবে তেওঁক বিশেষভাবে জনা যায়। 
## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
বীণা বাৰুৱতীৰ জন্ম হয় যোৰহাট জিলাৰ টীয়কত। টীয়ক হাইস্কুল আৰু টীয়ক কলেজৰ পৰা তেওঁ স্কুলীয়া আৰু কলেজীয়া শিক্ষা আহৰণ কৰে। মুঠ পাঁচজন ল’ৰা-ছোৱালীৰ ভিতৰত বাৰুৱতী মাক-দেউতাকৰ দ্বিতীয় সন্তান আছিল। দেউতাক বিৰিঞ্চি কুমাৰ বাৰুৱতী এজন বৈষ্ণৱ পণ্ডিত আছিল আৰু তেওঁ শ্ৰীমন্ত শংকৰ সংঘৰ পদাধিকাৰৰ আসনত অধিস্থিত হৈছিল। মাক নীৰবালা বাৰুৱতী এগৰাকী সহজ-সৰল গৃহিণী। ঘৰখনত এটা সাংস্কৃতিক পৰিবেশ বিৰাজ কৰিছিল আৰু তাৰ প্ৰভাৱ বাৰুৱতীৰ জীৱনতো পৰিছিল। দেউতাকে বিচাৰিছিল জীয়েকে গীত গাওক। কিন্তু বাৰুৱতীৰ সংগীতত সিমান পাৰদৰ্শিতা নাছিল আৰু তেওঁ আগ্ৰহ অভিনয়ৰ প্ৰতিহে আছিল। টীয়ক কলেজত পঢ়ি থাকোঁতে কলেজ সপ্তাহত একাংকিকা নাটকত অভিনয় কৰি একেৰাহে চাৰিবছৰ তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ খিতাপ পায়।
## চলচ্চিত্ৰত অভিনয়
বাৰুৱতীয়ে টিয়ক কলেজত পঢ়ি থকা অৱস্থাতে পদুম বৰুৱা আৰু লক্ষ্মীনন্দন বৰাই গঙা চিলনীৰ পাখি ছবিখনৰ বাবে কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰ *বাসন্তী*ৰ বাবে এগৰাকী অভিনেত্ৰীৰ অনুসন্ধান কৰি আছিল। তেনেতে বাৰুৱতীহঁতৰ ঘৰৰ লগত ভাল সম্পৰ্ক থকা, যোৰহাট জিলাৰ চেলেংহাট নামৰ এখন ঠাইৰ ব্যক্তি এজনে বীণা বাৰুৱতীৰ বিষয়ে পদুম বৰুৱাহঁতক জনায়। এদিন পৰিচালকগৰাকী তেওঁলোকৰ ঘৰ ওলাল আৰু দেউতাকৰ সন্মতি আদায় কৰিলে। তথাপি চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰাৰ বাবে মানুহে বা কি কয়, এনে কথাত বাৰুৱতী দোধোৰ-মোধোৰত পৰাত দেউতাকে কয় যে ‘যদি মানুহৰ কথা তুমি ভাবা, কোনোবাই মোৰ বদনাম গাব, তেতিয়া তুমি কেতিয়াও জীৱনত আগবাঢ়িব নোৱাৰা।’ ১৯৭০ চনত গঙা চিলনীৰ পাখিৰ শ্বুটিং আৰম্ভ হয়; কিন্তু আৰ্থিক দুৰৱস্থাৰ বাবে ছবিখন ১৯৭৬ চনতহে মুক্তি  ভাল ব্যৱসায় কৰিব নোৱাৰা এই ছবিখনক পৰৱৰ্তী সময়ত ক্লাচিক চলচ্চিত্ৰ ৰূপে গণ্য কৰা হৈছিল।পায়। 

গঙা চিলনীৰ পাখি যদিও তেওঁৰ প্ৰথম চলচ্চিত্ৰ, মুক্তিৰ দিশৰ পৰা বিবেচনা কৰিলে তেওঁৰ প্ৰথম চলচ্চিত্ৰ ১৯৭১ চনত মুক্তি পোৱা সমৰেন্দ্ৰ নাৰায়ণ দেৱ পৰিচালিত অৰণ্য, য’ত তেওঁ এগৰাকী সহযোগী অভিনেত্ৰী ৰূপে এজনী নেপালী ছোৱালীৰ ভূমিকাত অভিনয় কৰিছিল। তেওঁ প্ৰায় একুৰি চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰিছে। তেওঁৰ কেইখনমান ছবি হ’ল- বৰুৱাৰ সংসাৰ, নিষিদ্ধ নদী (পৰিচালক- বিদ্যুৎ চক্ৰৱৰ্তী), মৎস্যগন্ধা (পৰিচালক- সঞ্জীৱ হাজৰিকা), সপোন (পৰিচালক- ৰাজেন ৰাজখোৱ) আদি।
## অন্যান্য মাধ্যমত
বাৰুৱতীয়ে অসম চৰকাৰৰ সাংস্কৃতিক সঞ্চালকায়ৰ নাট্ বিভাগত এগৰাকী অভিনয়-শিল্পী ৰূপে চাকৰিত যোগদান কৰে। প্ৰথমে তেওঁৰ চাকৰিটো অস্থায়ী আছিল যদিও পিছলৈ চাকৰিটো নিয়মীয়া কৰা হয়। ইয়াতে তেওঁ দুলাল ৰয়ৰ পৰিচালনাত বহু কেইখন উচ্চ মানৰ নাটকত অভিনয় কৰে। তেওঁ আকাশবাণী গুৱাহাটীৰ নাট বিভাগৰ এগৰাকী অনুমোদিত শিল্পী আছিল। তাৰোপৰি তেওঁ বহু কেইখন দূৰদৰ্শন ধাৰাবাহিকতো অভিনয় কৰিছে।   

## পাৰিবাৰিক জীৱন
বীণা বাৰুৱতীৰ বিবাহ হয় মণি মেধিৰ সৈতে। মেধিক বাৰুৱতীয়ে গুৱাহাটীৰ ৰবীন্দ্ৰ ভৱনতে লগ পাইছিল। ৰবীন্দ্ৰ ভৱনত মঞ্চস্থ হোৱা ভোটাই ডেকা নামৰ নাটক এখনত পৰিচালক দুলাল ৰয়ে মেধিক কাষ্টিং কৰে, য’ত বাৰুৱতীয়েও অভিনয় কৰিছিল। দম্পতীহালৰ এজনী কন্যা সন্তান আছে, নাম প্ৰজ্ঞা পাৰমিতা।
## তথ্য উৎস

## বাহ্যিক সংযোগ

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:অসমীয়া অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মঞ্চ অভিনেত্ৰী
পি. ভানুমতী

**পি ভানুমতী ৰামকৃষ্ণ** (;৭ ছেপ্টেম্বৰ ১৯২৫ – ২৪ ডিচেম্বৰ ২০০৫) এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী, কণ্ঠশিল্পী, চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক, পৰিচালক, সংগীত পৰিচালক আৰু ঔপন্যাসিক। তেওঁক তেলেগু চলচ্চিত্ৰৰ প্ৰথম মহিলা ছুপাৰ ষ্টাৰ হিচাপে গণ্য কৰা হয়। তেওঁক তেলেগু চলচ্চিত্ৰৰ প্ৰথম মহিলা পৰিচালক হিচাপেও গণ্য কৰা হয়। ভানুমতীয়ে মূলতঃ তেলেগু আৰু তামিল ভাষাৰ ১০০ খনতকৈও অধিক ছবিত অভিনয় কৰিছিল। ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে ২০০১ চনত তেওঁলৈ পদ্মভূষণ আগবঢ়োৱা হয়। ভাৰতৰ ৩০ সংখ্যক আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত *ৱুমেন ইন চিনেমা* সন্মানেৰে তেওঁক সন্মানিত কৰা হৈছিল।

## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯২৫ চনৰ ৭ ছেপ্টেম্বৰত অন্ধ্ৰপ্ৰদেশৰ অংগোলৰ সমীপৱৰ্তী প্ৰকাশম জিলাৰ দোদ্দাভৰম গাঁৱত ভানুমতীয়ে জন্মগ্ৰহণ কৰে। তেওঁ সৰস্বতম্মা আৰু বম্মাৰাজু ভেংকটা চুব্বাইয়াৰ তৃতীয় সন্তান। বিভিন্ন মঞ্চ অনুষ্ঠানত দেউতাকৰ অভিনয় চাই ডাঙৰ হৈছিল। তেওঁৰ দেউতাক ভেংকটা চুব্বাইয়া শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ প্ৰেমিক আছিল আৰু সৰুৰে পৰাই ভানুমতীক সংগীতৰ প্ৰশিক্ষণ দিছিল।
## কৰ্মজীৱন
#### চলচ্চিত্ৰ জীৱন
১৯৩৯ চনত চি পুল্ল্যায়া পৰিচালিত তেলেগু ভাষাৰ *বৰ বিক্ৰয়ম* ছবিত কালিন্দী চৰিত্ৰৰ অভিনয়ৰ যোগেদি চলচ্চিত্ৰ জগতত খোজ পেলায়। তেওঁ *মালাথি মাধৱম*, *ধৰ্মপত্নী* আৰু *ভক্তিমালা* ছবিত অভিনয় কৰিছিল। তেওঁৰ প্ৰথম জনপ্ৰিয় ছবি আছিল *কৃষ্ণ প্ৰেম*। তেওঁৰ পৰৱৰ্তী জনপ্ৰিয় ছবি আছিল *স্বৰ্গসীমা*, যিখন আছিল তেওঁৰ কেৰিয়াৰৰ এক মাইলৰ খুঁটি। *স্বৰ্গসীমা*ত তেওঁ ঋণাত্মক ছাঁ থকা এগৰাকী নাট্যশিল্পীৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল, যিয়ে নিজৰ ব্যক্তিগত সুবিধাৰ বাবে এজন বিবাহিত ব্যক্তিৰ পিছ লয়। *স্বৰ্গসীমা*ৰ ভানুমতীয়ে নিজে কণ্ঠ ‘ওহো পভুৰামা’ গীতটো অতি জনপ্ৰিয় হৈছিল, যাৰবাবে তেওঁ অসংখ্য প্ৰস্তাব লাভ কৰিছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত *চক্ৰপাণি*, *লাইলা মজনু*, *বিপ্ৰনাৰায়ণ*, *মল্লীশ্বৰী*, *বতাছাৰী*, *অন্থাস্তুলু* আদি বহু স্মৰণীয় চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। তামিল ভাষাত সেই সময়ৰ বিখ্যাত নায়ক পি.ইউ. ছিন্নাপ্পাৰ সৈতে তেওঁৰ প্ৰথমখন ছবি আছিল *ৰত্নকুমাৰ* (১৯৪৯)। ছবিখন পৰিচালনা কৰিছিল কৃষ্ণন–পাঞ্জুৱে। ১৯৫৩ চনত তামিল, তেলেগু আৰু হিন্দী ভাষাত একেলগে নিৰ্মিত *চান্দীৰাণী* ছবিৰে ভানুমতীয়ে পৰিচালনাত হাত দিয়ে।

#### সাহিত্যিক জীৱন
ভানুমতী এগৰাকী প্ৰতিভাৱান লেখকও আছিল আৰু তেওঁৰ কেইবাটাও চুটিগল্প লিখিছে। তেওঁৰ আত্মজীৱনী *নলো নেনু* তেলেগু ভাষাত প্ৰকাশ পায় আৰু পিছলৈ ইংৰাজীত Musings নামেৰে অনুবাদ কৰা হয়। অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ সাহিত্য একাডেমীয়ে তেওঁৰ জনপ্ৰিয় চুটিগল্প *আট্টাগৰি কথালু*ৰ বাবে তেওঁক শ্ৰেষ্ঠ চুটিগল্প লেখক হিচাপে সন্মানিত কৰে। তেওঁ ৫ বছৰ ললিত কলা একাডেমীৰ সদস্য, আৰু ১০ বছৰ অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ সাহিত্য একাডেমীৰ সদস্য আছিল। তেওঁ তামিলনাডু চৰকাৰী সংগীত মহাবিদ্যালয়ৰ সঞ্চালক আৰু অধ্যক্ষ হিচাপেও কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।

## ব্যক্তিগত জীৱন
*কৃষ্ণ প্ৰেম* (১৯৪৩) ছবিখনৰ শ্বুটিঙৰ সময়ত তেওঁ সেই ছবিখনৰ সহকাৰী পৰিচালক পি. ৰামকৃষ্ণ ৰাওক লগ পায়। ৰাও তেলেগু আৰু তামিল ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক, পৰিচালক আৰু সম্পাদক আছিল। ১৯৪৩ চনৰ ৮ আগষ্টত দুয়োৰ বিবাহ হয় আৰু তেওঁলোকৰ ভাৰানি নামৰ এজন পুত্ৰ জন্ম পায়। পিছলৈ তেওঁলোকে পুত্ৰৰ নামত *ভাৰানি পিকচাৰ্ছ* নামৰ এটা জনপ্ৰিয় প্ৰডাকচন কোম্পানী আৰম্ভ কৰে। ৮০ বছৰ বয়সত চেন্নাইত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
## সন্মান আৰু বঁটা-বাহন
*পদ্মভূষণ (২০০১)
*পদ্মশ্ৰী (১৯৬৬)

## তথ্য উৎস

## বাহ্যিক সংযোগ
*

শ্ৰেণী:পদ্মবিভূষণ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:পদ্মবিভূষণ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:তেলুগু ব্যক্তি
শ্ৰেণী:তেলেগু চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:তামিল চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:সংগীত পৰিচালক
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক
নাৰীবাদী নৈতিকতা

**নাৰীবাদী নৈতিকতা** () হৈছে নৈতিকতাৰ এক দৃষ্টিভংগী যি নৈতিক তত্ত্বই নাৰীৰ নৈতিক অভিজ্ঞতাক পৰম্পৰাগতভাৱে কম মূল্য দিয়া বিশ্বাসৰ ওপৰত নিৰ্মিত। ই বহুলাংশে পুৰুষ প্ৰধান, আৰু সেয়েহে ইয়াৰ লক্ষ্য হৈছে নৈতিকতাক ৰূপান্তৰিত কৰিবলৈ সামগ্ৰিক নাৰীবাদী দৃষ্টিভংগীৰ জৰিয়তে নৈতিকতাক পুনৰ সংজ্ঞায়িত কৰা।

নাৰীবাদী দাৰ্শনিকসকলে পৰম্পৰাগত নৈতিকতাক সমালোচনা কৰে যে ই নাৰীৰ দৃষ্টিভংগীৰ প্ৰতি বিশেষ গুৰুত্ব নিদি পুৰুষৰ দৃষ্টিভংগীৰ ওপৰত প্ৰধানকৈ গুৰুত্ব আৰোপ কৰে। যত্ন লোৱা আৰু ব্যক্তিগত জীৱন আৰু পাৰিবাৰিক দায়িত্বৰ নৈতিক বিষয়বোৰক পৰম্পৰাগতভাৱে তুচ্ছ বিষয় হিচাপে গণ্য কৰা হৈছিল। সাধাৰণতে নাৰীক পুৰুষৰ তুলনাত নৈতিকভাৱে অপৰিপক্ক আৰু অগভীৰ বুলি চিত্ৰিত কৰা হয়। পৰম্পৰাগত নৈতিকতাই পুৰুষতান্ত্ৰিক সাংস্কৃতিক বৈশিষ্ট্যসমূহক পুৰস্কৃত কৰে যেনে: "স্বাধীনতা, স্বায়ত্তশাসন, বুদ্ধিমত্তা, ইচ্ছাশক্তি, সতৰ্কতা, স্তৰবৃত্ত, আধিপত্য, সংস্কৃতি, অতিক্ৰমণ, উৎপাদন, তপস্যা, যুদ্ধ আৰু মৃত্যু," আৰু সাংস্কৃতিকভাৱে নাৰীসুলভ বৈশিষ্ট্য যেনে: "আন্তঃনিৰ্ভৰশীলতা, সম্প্ৰদায়, সংযোগ, ভাগ-বতৰা, আৱেগ, শৰীৰ, বিশ্বাস, স্তৰ, প্ৰকৃতি, অন্তৰ্নিহিততা, প্ৰক্ৰিয়া, আনন্দ, শান্তি আৰু জীৱনৰ অনুপস্থিতি।" মহিলাসকলে তেওঁলোকক দেখা পোৱা কোনো পৰম্পৰাগতভাৱে পুৰুষসুলভ সাংস্কৃতিক বৈশিষ্ট্যক অন্য বা পুৰুষৰ দৰে হোৱাৰ প্ৰয়াস হিচাপে মূৰ্ত কৰি তুলিব লাগেনে বা ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে।  পৰম্পৰাগত নৈতিকতাৰ এটা "পুৰুষ"মুখী নীতি আছে য'ত নৈতিক যুক্তিবাদক নিয়ম, অধিকাৰ, সাৰ্বজনীনতা আৰু নিৰপেক্ষতাৰ কাঠামোৰ মাজেৰে চোৱা হয় আৰু ই এখন সমাজৰ মানদণ্ডত পৰিণত হয়। নৈতিক যুক্তিৰ "মহিলা" দৃষ্টিভংগীয়ে সম্পৰ্ক, দায়িত্ব, বিশেষত্ব আৰু পক্ষপাতিত্বৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে।

১৭৯২ চনত প্ৰকাশিত মেৰী উলষ্টোনক্ৰাফ্টৰ 'ভিণ্ডিকেচন অৱ দ্য ৰাইটছ অৱ উইমেন'ৰ পৰা নাৰীবাদী নৈতিকতাৰ বিকাশ ঘটিছিল।  আলোকজ্জ্বলতাৰ নতুন ধাৰণাসমূহৰ লগে লগে ব্যক্তিগত নাৰীবাদীসকলে পূৰ্বতকৈ অধিক ভ্ৰমণ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছে, যাৰ ফলত ধাৰণা বিনিময় আৰু নাৰীৰ অধিকাৰৰ উন্নতিৰ অধিক সুযোগৰ সৃষ্টি হয়। ৰোমান্টিকতাবাদৰ দৰে নতুন সামাজিক আন্দোলনৰ লগে লগে মানৱ ক্ষমতা আৰু ভাগ্যৰ প্ৰতি অভূতপূৰ্ব আশাবাদী দৃষ্টিভংগী গঢ় লৈ উঠিল। এই আশাবাদ জন ষ্টুয়াৰ্ট মিলৰ ৰচনা দ্য ছাবজেকচন অৱ উইমেন (১৮৬৯)ত প্ৰতিফলিত হৈছিল। নৈতিকতাৰ প্ৰতি নাৰীবাদী দৃষ্টিভংগী, এই সময়ছোৱাতে কেথেৰিন বিচাৰ, চাৰ্লট পাৰ্কিন্স গিলমেন, লুক্ৰেটিয়া মট আৰু এলিজাবেথ কেডি ষ্টেণ্টনৰ দৰে আন উল্লেখযোগ্য ব্যক্তিয়ে নৈতিকতাৰ লিংগভিত্তিক প্ৰকৃতিৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰি অধিক বিকশিত কৰিছিল, যিবোৰ বিশেষভাৱে ‘নাৰীৰ নৈতিকতা’ৰ সৈতে জড়িত।
## তথ্যসূত্ৰ
প্ৰথম ঢৌৰ নাৰীবাদ

**প্ৰথম ঢৌৰ নাৰীবাদ** () আছিল ১৯ শতিকাৰ আৰু ২০ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে সমগ্ৰ পশ্চিমীয়া বিশ্বতে সংঘটিত হোৱা নাৰীবাদী কাৰ্যকলাপ আৰু চিন্তাৰ সময়ছোৱা। ইয়াত আইনী বিষয়ৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হৈছিল আৰু ইয়াৰ মূল ভিত্তি আছিল মহিলাৰ ভোটাধিকাৰ নিশ্চিত কৰা। প্ৰথম ঢৌৰ শিপা থকা উদাৰ নাৰী অধিকাৰ আন্দোলনে, আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় মহিলা মিত্ৰতা আৰু ইয়াৰ সংযুক্ত সংগঠনৰ দৰে সংগঠনৰ সৈতে সমৰ্থন কৰা ধৰণৰ নাৰীবাদৰ সমাৰ্থক হিচাপে এই শব্দটো প্ৰায়ে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। এই নাৰীবাদী আন্দোলনে এতিয়াও মূলতঃ আইনী দৃষ্টিকোণৰ পৰা সমতাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে।

প্ৰথম ঢৌৰ নাৰীবাদ শব্দটো ১৯৬৮ চনৰ মাৰ্চ মাহত নিউয়ৰ্ক টাইমছ আলোচনীৰ "দ্বিতীয় নাৰীবাদী ঢৌ: এই মহিলাসকলে কি বিচাৰে?"শীৰ্ষক প্ৰবন্ধত সাংবাদিক মাৰ্থা লিয়াৰে উদ্ভাৱন কৰিছিল মহিলাৰ ৰাজনৈতিক ক্ষমতাৰ যুঁজৰ বিষয়ে। শৈক্ষিক সাহিত্যকে ধৰি ঢৌৰ উপমাটো সুপ্ৰতিষ্ঠিত হ’লেও সক্ৰিয়তাৰ বংশক নিৰ্মূল কৰি নিৰ্দিষ্ট দৃশ্যমান অভিনেতাক কেন্দ্ৰ কৰি নাৰী মুক্তিৰ সংকীৰ্ণ দৃষ্টিভংগী সৃষ্টি কৰাৰ বাবে ইয়াক সমালোচনা কৰা হৈছে।

নাৰীৰ অধিকাৰ বহল কৰাৰ আন্দোলন ২০ শতিকাৰ বহু আগতেই আৰম্ভ হৈছিল। ছিমন ডি ব'ভ'য়াৰে তেওঁৰ গ্ৰন্থ 'দ্য ছেকেণ্ড চেক্স'ত লিখিছে যে "নিজৰ লিংগৰ প্ৰতিৰক্ষাৰ বাবে কলম লোৱা" প্ৰথমগৰাকী মহিলা আছিল ১৫ শতিকাত ক্ৰীষ্টিন ডি পিজান।নাৰীবাদী হাইনৰিখ কৰ্নেলিয়াছ এগ্ৰিপা আৰু মডেষ্টা ডি প'জ' ডি ফৰ্জিয়ে ১৬ শতিকাত কাম কৰিছিল।১৬৭৩ চনত মেৰী লে জাৰ্ছ ডি গ'ৰ্নে, এন্নে ব্ৰেডষ্ট্ৰীট আৰু ফ্ৰান্সোৱা প'লেইন ডি লা বাৰেৰ লিংগৰ সমতা গ্ৰন্থখন ওলাইছিল।

প্ৰথম ঢৌৰ নাৰীবাদে কোনো আন্তঃবিভাজনমূলক দৃষ্টিভংগী আগবঢ়োৱা নাছিল। লিংগক সামাজিক নিৰ্মাণ হিচাপে ভবা হোৱা নাছিল, প্ৰতিটো লিংগই লোৱা ভূমিকাকো লিংগবাদী বুলি ভবা হোৱা নাছিল। এই সময়ছোৱাত জৈৱিক পাৰ্থক্যৰ ওপৰতো গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হৈছিল। ই ৰঙৰ মহিলা, বা নিম্ন আৰ্থ-সামাজিক মৰ্যাদাৰ মহিলাক বিবেচনা আৰু যুঁজ দিয়া নাছিল। ইয়াৰ উপৰি ই উপনিবেশিকৰণক শক্তিশালী কৰি তুলিছিল, লগতে বিভিন্ন জাতিৰ মহিলাসকলৰ কামোদ্দীপকতা বৃদ্ধি কৰিছিল। প্ৰথম ঢৌৰ তত্ত্ববিদসকলেও ৰঙৰ মহিলাসকলে অৰিহণা যোগোৱা সকলো সক্ৰিয়তাক এৰি দিয়ে। এই সময়ছোৱাত বিলোপবাদী বা ভোটাধিকাৰ আন্দোলনৰ বাবে মাৰিয়া ষ্টুৱেৰ্ট, আৰু ফ্ৰান্সিছ ই. ডব্লিউ. হাৰ্পাৰৰ দৰে কৰ্মীসকলৰ কোনো কৃতিত্বৰ কথা কোৱা হোৱা নাই। প্ৰথম ঢৌৰ নাৰীবাদ পুৰুষকেন্দ্ৰিক অৰ্থাৎ ইয়াক পুৰুষে নাৰীক দেখাৰ ধৰণৰ ৰূপত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। প্ৰথম ঢৌৰ নাৰীবাদৰ আন এটা বিষয় হ'ল বগা, মধ্যবিত্তীয় মহিলাসকলে নাৰীৰ সমস্যা কি আৰু কি নহয় সেইটো নিৰ্ণয় কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল।ইয়াৰ উপৰিও কোৱা হয় যে বগা মৌলিক প্ৰথম ঢৌৰ বহু নাৰীবাদীয়ে ৰঙৰ মহিলাৰ সৈতে মিত্ৰতা কৰিছিল যদিও মধ্যবিত্তীয়, বগা মহিলাৰ বাবে অগ্ৰগতিৰ পথত উপনীত হ’ব পাৰে বুলি ভাবি মৌন হৈ আছিল।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:নাৰীবাদ
বাবু পূজা

**বাবু পূজা** () অসমৰ তিনিচুকীয়া জিলাৰ ছৈখোৱাস্থিত শ্ৰী শ্ৰী কেঁচাখাইটী  শালত প্ৰতিবছৰে অনুষ্ঠিত হয়। শালৰ এই বিশেষ পূজা আঘোণ মাহৰ এক বিশেষ দেওবাৰে অনুষ্ঠিত হয়। অতি জাগ্ৰত বুলি বিশ্বাস ৰখা এই শালত বহাগ, কাতি আৰু মাঘ মাহৰ বুধবাৰ একোটাত দেউৰী সম্প্ৰদায় পুৰুহিতৰ দ্বাৰা পূজা সম্পন্ন হয়৷ বুধবাৰে অনুস্থিত হোৱা পূজাত চৰকাৰী তথা চাহবাগিছাৰ চাকৰীয়াল সকলে যোগ দিয়াত অসুবিধা হোৱাৰ বাবে তেওঁলোকৰ অনুৰোধ ক্ৰমে আঘোণ মাহৰ দেওবাৰ এটাত পূজা অনুস্থিত কৰাৰ সিদ্ধান্ত লোৱা হল৷ পিছলৈ চাকৰীয়াল অৰ্থাৎ বাবুসকলৰ বাবে বিশেষ ভাবে অনুস্থিত এই পূজা ভাগ বাবুপূজা নামেৰেই জনাজাত হৈ পৰিল। প্ৰতি বছৰৰ ডিচেম্বৰ মাহৰ দ্বিতীয় সপ্তাহৰ দেওবাৰে বাবু পূজা অনুষ্ঠিত কৰা হয়।

## বৰ্ণনা
ঐতিহ্যমণ্ডিত শদিয়াৰ ঐতিহাসিক চাৰিশাল গোঁসানীৰ ভিতৰত অন্যতম এই কেঁচা খাইটী শাল৷ বছৰত চাৰিবাৰ এই শালৰ দ্বাৰ ভক্ত সকলৰ বাবে মুকলি কৰা হয়৷ প্ৰতি বছৰৰ বহাগ, কাতি, আঘোণ আৰু মাঘ মাহত শালৰ মূল দ্বাৰ মুকলি কৰা হয়৷ ইয়াৰ ভিতৰত আঘোণ মাহত সম্পন্ন হোৱা বাবু পূজাত অত্যাধিক ভক্তৰ আগমন হয়।

ইংৰাজৰ আগমনৰ বহু আগতেই দেউৰী, কছাৰী, চুতীয়া আদি স্থানীয় জনগোষ্ঠীয়ে তাম্ৰেশ্বৰী বা কেঁচাইখাইটি দেৱী পূজাৰ পৰম্পৰা আৰম্ভ কৰিছিল। তেওঁলোকৰ ৰজাসকলেও ইয়াক পৃষ্ঠপোষকতা কৰিছিল। এই দেৱীক কেঁচা মাংসভোজী বুলি বিশ্বাস কৰা হয় আৰু সেয়েহে ভক্তসকলে আশীৰ্বাদৰ বাবে দেৱীৰ আগত পশু বলি দিয়ে। বছৰত তিনিবাৰকৈ, মাঘ, ব’হাগ আৰু কাতি মাহত এই পূজা পালন কৰা হয়। এই তিনি মাহৰ সংক্ৰান্তিৰ প্ৰতি দ্বিতীয় বুধবাৰে মানুহে বলিৰে আশীৰ্বাদৰ বাবে দেৱীক পূজা কৰে। পিছলৈ যেতিয়া ইংৰাজে শাসন কৰিবলৈ আহি থানৰ ওচৰৰ অঞ্চলত চাহ বাগিচা আৰম্ভ কৰিলে, তেতিয়া এই সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকলে চাহ বাগিচাত নিয়োজিত হৈ পৰিল, আৰু সপ্তাহৰ দিনত পূজা চলোৱাটো তেওঁলোকৰ বাবে কঠিন হৈ পৰিল। সেয়েহে স্থানীয় ৰাইজে প্ৰতি বছৰে আঘোণৰ প্ৰথম দেওবাৰে বিশেষ পূজা আৰম্ভ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয়, বিশেষকৈ চাহ বাগিচাত কাম কৰা বাবু বা কৰ্মচাৰীসকলৰ বাবে। তেতিয়াৰ পৰাই এই পূজাক বাবু পূজা নাম প্ৰচলন হৈছিল।

এই মন্দিৰৰ মুখ্য দেৱী কেঁচাখাইটীক ভগৱান শিৱ আৰু পাৰ্বতীৰ কন্যা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। লগতে পাৰ্বতী দেৱীৰ অংশ বুলিও বিশ্বাস কৰা হয়। দেৱী তাম্ৰেশ্বৰী পাঁচটা জাগ্ৰত মন্দিৰৰ ভিতৰত এইটো অন্যতম। ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰত অৰুণাচল প্ৰদেশ, শদিয়া আদি বিভিন্ন ঠাইত আন আন মন্দিৰসমূহ অৱস্থিত।

## ৰীতি-নীতি
বাবু পূজাত মানুহে ছাগলী, হাঁহ, পাৰ আদি জীৱ-জন্তু বলি দিয়ে। আগতে মন্দিৰত মানুহকো বলি দিয়া হৈছিল যদিও এতিয়া, কেৱল ছাগলী-হাঁহকহে বলি দিয়া হয়। পাৰচৰাইবোৰ দেৱীৰ নামত মুকলি কৰি দিয়া হয়। মূল মন্দিৰত দেৱীৰ পাঁচ/ছটা মূৰ্তি আছে। এই মূৰ্তিসমূহ বছৰৰ এই চাৰিটা বিশেষ দিনতহে দৰ্শন লাভ কৰিব পাৰি। দেউৰী পুৰোহিতে প্ৰাচীন দেউৰী ভাষাত এই পূজা পৰিচালনা কৰে। ১৯৫০ চনৰ ভূমিকম্পৰ পিছত বৰ্তমানৰ স্থানত থকা মন্দিৰটো প্ৰতিষ্ঠা কৰা দৌলত চন্দ্ৰ বুঢ়াগোহাঁইৰ পৰিয়ালে বৰ্তমান এই মন্দিৰ আৰু ইয়াৰ পূজাসমূহ প্ৰধানকৈ পৃষ্ঠপোষকতা কৰে।

## তথ্যউৎস

শ্ৰেণী:অসমৰ উৎসৱসমূহ
শ্ৰেণী:তিনিচুকীয়া জিলা
দ্বিতীয় ঢৌৰ নাৰীবাদ

**দ্বিতীয় ঢৌৰ নাৰীবাদ** () আছিল ১৯৬০ চনৰ আৰম্ভণিৰ পৰা আৰম্ভ হোৱা নাৰীবাদী কাৰ্যকলাপৰ সময় আৰু ই প্ৰায় দুটা দশক ধৰি চলিছিল। ই সমগ্ৰ পশ্চিমীয়া বিশ্বতে সংঘটিত হৈছিল, আৰু ইয়াৰ লক্ষ্য আছিল পূৰ্বৰ নাৰীবাদী প্ৰাপ্তিৰ ওপৰত মনোনিৱেশ কৰি নাৰীৰ সমতা বৃদ্ধি কৰা। 

প্ৰথম ঢৌৰ নাৰীবাদে মূলতঃ ভোটাধিকাৰ আৰু লিংগ সমতাৰ আইনী বাধাসমূহ (যেনে ভোটাধিকাৰ আৰু সম্পত্তিৰ অধিকাৰ) উলংঘা কৰাত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছিল যদিও দ্বিতীয় ঢৌৰ নাৰীবাদে বিতৰ্কক বহল কৰি বহল পৰিসৰৰ বিষয়সমূহ অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল। ইয়াৰে কিছুমান হ'ল যৌনতা, পৰিয়াল, কৰ্মক্ষেত্ৰ, প্ৰজননৰ অধিকাৰ, বাস্তৱ বৈষম্য আৰু চৰকাৰী আইনী বৈষম্য।ই আছিল এনে এক আন্দোলন যিয়ে সমগ্ৰ সমাজত পিতৃতান্ত্ৰিক বা পুৰুষ-প্ৰধান প্ৰতিষ্ঠান আৰু সাংস্কৃতিক পদ্ধতিসমূহৰ সমালোচনা কৰাত মনোনিৱেশ কৰিছিল। দ্বিতীয় ঢৌৰ নাৰীবাদে ঘৰুৱা হিংসা আৰু বৈবাহিক ধৰ্ষণৰ বিষয়সমূহৰ প্ৰতিও দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিছিল৷ ইয়াৰ ফলত ধৰ্ষণ-সংকট কেন্দ্ৰ আৰু মহিলা আশ্ৰয় শিবিৰৰ সৃষ্টি হৈছিল আৰু জিম্মাত লোৱা আইন আৰু বিবাহ বিচ্ছেদ আইনত পৰিৱৰ্তন কৰিছিল। নাৰীবাদী মালিকানাধীন কিতাপৰ দোকান, ক্ৰেডিট ইউনিয়ন, ৰেষ্টুৰেণ্ট আদি আন্দোলনৰ মূল সভাস্থলী আৰু অৰ্থনৈতিক চিন্তাৰ ভিতৰুৱা আছিল।

১৯৬৮ চনৰ মাৰ্চ মাহত নিউয়ৰ্ক টাইমছ মেগাজিনৰ এটা প্ৰবন্ধত সাংবাদিক মাৰ্থা লিয়াৰে "দ্বিতীয় ঢৌৰ নাৰীবাদ" শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰিছিল।তেখেতে লিখিছে, "সমৰ্থকসকলে ইয়াক দ্বিতীয় নাৰীবাদী ঢৌ বুলি কয়। প্ৰথমটো ঢৌ ভোটাধিকাৰৰ গৌৰৱময় বিজয়ৰ পিছত স্তিমিত হৈ পৰিছিল আৰু পৰিশেষত একত্ৰিত হৈ থকাৰ মৰুৰ মহান গুৰিটোত অদৃশ্যমান হৈ গৈছিল।" ("Proponents call it the Second Feminist Wave, the first having ebbed after the glorious victory of suffrage and disappeared, finally, into the great sandbar of Togetherness.")

বহু ইতিহাসবিদে আমেৰিকাৰ দ্বিতীয় ঢৌৰ নাৰীবাদী যুগটো ১৯৮০ চনৰ আৰম্ভণিতে যৌনতা আৰু পৰ্ণগ্ৰাফীৰ দৰে বিষয়ক লৈ নাৰীবাদী যৌন যুদ্ধৰ আন্তঃনাৰীবাদ বিবাদৰ সৈতে শেষ হোৱা বুলি ভাবে, যিয়ে ১৯৯০ চনৰ আৰম্ভণিতে তৃতীয় ঢৌৰ নাৰীবাদৰ যুগৰ সূচনা কৰিছিল। 

কিছুমান কৃষ্ণাংগ আৰু/বা শ্ৰমিক শ্ৰেণী আৰু দৰিদ্ৰ মহিলাই দ্বিতীয় ঢৌৰ নাৰীবাদী আন্দোলনৰ মূল চিন্তাধাৰাৰ দ্বাৰা বিচ্ছিন্ন অনুভৱ কৰিছিল, যিয়ে বহুলাংশে মহিলাৰ ঘৰৰ বাহিৰত কাম কৰাৰ অধিকাৰ আৰু প্ৰজনন অধিকাৰৰ সম্প্ৰসাৰণৰ পোষকতা কৰিছিল। আমেৰিকাৰ বৰ্ণ মহিলা আৰু দৰিদ্ৰ শ্বেতাংগ মহিলাসকলে প্ৰজন্মৰ পিছত প্ৰজন্ম ধৰি ঘৰৰ বাহিৰত কলাৰৰ আৰু সেৱাভিত্তিক চাকৰি কৰি আহিছিল। ইয়াৰ উপৰিও এঞ্জেলা ডেভিছে লিখিছে যে আফ্ৰিকান-আমেৰিকান মহিলা আৰু শ্বেতাংগ মহিলাসকলক একাধিক অনিচ্ছাকৃত গৰ্ভধাৰণৰ বলি কৰা হৈছিল৷ তেওঁলোকক গোপনে গৰ্ভপাত কৰিবলগীয়া হৈছিল যদিও আফ্ৰিকীয়-আমেৰিকীয় মহিলাসকলেও বাধ্যতামূলক বন্ধ্যাকৰণ কাৰ্যসূচীত ভুগিছিল যিবোৰ পৰিঘটনা প্ৰজনন ন্যায়ৰ বিষয়ে আলোচনাত ব্যাপকভাৱে অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হোৱা নাছিল। ২০ শতিকাৰ শেষৰ ফালৰ পৰা আৰম্ভ কৰি অড্ৰে লৰ্ড আৰু উইনোনা লাডুকেৰ দৰে অসংখ্য নাৰীবাদী পণ্ডিতে আমেৰিকাৰ দ্বিতীয় ঢৌৰ সমালোচনা কৰিছিল। তেওঁলোকৰ মতে ই নাৰীবাদী কাৰ্যকলাপক নাৰীবাদী ইতিহাসৰ এক সমতাপূৰ্ণ আৰু বগা ৰঙৰ কালক্ৰমলৈ হ্ৰাস কৰিছে যিয়ে বহু ৰঙৰ মহিলা, শ্ৰমিক শ্ৰেণীৰ মহিলা, আৰু এলজিবিটি মহিলাৰ কণ্ঠ আৰু অৱদানক আওকাণ কৰে।
## তথ্যউৎস

শ্ৰেণী:নাৰীবাদ
পিতাং অয়িং

**পিতাং অয়িং** হৈছে অসমৰ মিচিংসকলৰ পৰম্পৰাগত এবিধ আমিষ ব্যঞ্জন। থলুৱা কুকুৰাৰ মাংস পিঠাগুড়িৰ সৈতে ৰান্ধি পিতাং অয়িং প্ৰস্তুত কৰা হয়। আক্ষৰিক অৰ্থত 'পিতাং' মানে হৈছে চাউলৰ গুড়ি আৰু 'অয়িং' শব্দই আঞ্জাক বুজায়। যুটীয়াকৈ 'পিতাং অয়িং' মানে হৈছে পিঠাগুড়িৰ সৈতে ৰন্ধা কুকুৰাৰ মাংস। 

## উপকৰণ
পিতাং অয়িং প্ৰস্তুত কৰিবলৈ প্ৰয়োজনীয় মূল উপকৰণসমূহ হৈছে থলুৱা কুকুৰাৰ মাংস আৰু চাউলৰ গুড়ি (পিঠাগুড়ি)। বৰা চাউল বা আঠাজাতীয় চাউলৰ বাদে যিকোনো চাউলৰ গুড়ি ব্যৱহাৰ কৰিব পৰা যায়। ইয়াৰ উপৰিও মিঠাতেল, পিঁয়াজ, নহৰু, আদা, জলকীয়া, তেজপাত, নিমখ, জালুকৰ গুড়ি, হালধি আদি সাধাৰণ উপকৰণো ইয়াত ব্যৱহৃত হয়। কেঁচা ধনীয়া আৰু লঙো ব্যঞ্জনবিধত যোগ কৰিব পাৰি।

## ৰন্ধন প্ৰণালী
পিতাং অয়িং দুই ধৰণে প্ৰস্তুত কৰা হয়। প্ৰথমটো পদ্ধতিত তেলৰ ব্যৱহাৰ কৰি মাংসখিনি প্ৰথমে ভাজি লোৱা হয়। দ্বিতীয় পদ্ধতিত তেলৰ ব্যৱহাৰ নকৰাকৈ কেৱল পানীত সিজাই ব্যঞ্জনবিধ ৰন্ধা হয়। 

পিতাং অয়িং প্ৰস্তুত কৰিবলৈ প্ৰথমতে কুকুৰাৰ মাংসখিনি পৰিষ্কাৰ কৰি সৰু সৰুকৈ কাটি লোৱা হয়। চাউলখিনি কিছুসময় পানীত তিয়াই থোৱাৰ পিছত ভালদৰে ধুই লোৱা হয়। ইয়াৰ পিছত চাউলখিনি খৰচি ৰূপত পিহি লোৱা হয়। এটা পাত্ৰত তেল গৰম কৰি পিঁয়াজ, নহৰু আদি আনুষংগিক উপাদানসমূহ যোগ দি মাংসখিনি কিছুসময় ভাজি থকা হয়। ইয়াৰ পিছত পানী দি উতল আহিলে লাহে লাহে চাউলৰ গুড়িখিনি অলপ অলপকৈ দি মাংসখিনি লৰাই থকা হয়। জোখমতে নিমখ, জলকীয়া আদি যোগ কৰাৰ পিছত সিজি যোৱালৈকে পিতাং অয়িংখিনি ৰান্ধি সৰ্বশেষত কেঁচা ধনীয়াৰ পাত কুটি দি জুইৰপৰা ইয়াক নমাই থোৱা হয়। সাধাৰণতে পিতাং অয়িং ভাত বা পুৰাং আপিন (তৰাপাতত দিয়া ভাত) আদিৰ সৈতে পৰিৱেশন কৰা হয়। কোনো কোনোৱে আলু বা অন্য পাচলিও পিতাং অয়িঙত যোগ কৰে। 

বহুক্ষেত্ৰত তেলৰ ব্যৱহাৰ নকৰাকৈয়ো পিতাং অয়িং ৰন্ধা হয়। এই পদ্ধতিত কেৰাহীত পানী উতলাই তাত চাউলৰ গুড়িখিনি অলপ অলপকৈ যোগ কৰি লৰাই থকা হয়। ইয়াৰ পিছত কুকুৰাৰ মাংস,ৰ্নিমখ, জলকীয়া, পিঁয়াজ, নহৰু, পাচলি আদি যোগ দি সিজালৈকে উতলাই থকা হয়।

## সমতুল্য ব্যঞ্জন
মিচিংসকলৰ উপৰিও উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ বিভিন্ন জনগোষ্ঠীৰ মাজত পিঠাগুড়িৰ সৈতে থলুৱা কুকুৰাৰ মাংস ৰান্ধি খোৱাৰ পৰম্পৰা আছে। ডিমাচা জনগোষ্ঠীৰ *ডাওন'হেইন হন*, বড়োসকলৰ *অনলা জং ডাও জং*, নগাসকলৰ আও জনগোষ্ঠীৰ *আমছু* আদি ব্যঞ্জনৰ সৈতে পিতাং অয়িঙৰ ওচৰ সম্পৰ্ক দেখা যায়। 

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ খাদ্য
শ্ৰেণী:মিচিং জনগোষ্ঠী
শ্ৰেণী:মিচিং খাদ্য
অৰুন্ধতী দেৱী

**অৰুন্ধতী দেৱী** (; ২৯ এপ্ৰিল ১৯২৪-১ জানুৱাৰী ১৯৯০; জন্ম: গুহা ঠাকুৰতা) এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী, পৰিচালক, লেখিকা আৰু কণ্ঠশিল্পী আছিল, যি অৰুন্ধতী মুখোপধ্যায় নামেৰেও জনাজাত। তেওঁ মূলতঃ বঙালী চলচ্চিত্ৰলৈ অৱদান আগবঢ়াইছে। অৰুন্ধতী মুখাৰ্জী বা মুখোপাধ্যায় নামেৰেও জনাজাত।

## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯২৩ চনত বাংলাদেশৰ বৰিশালৰ বিখ্যাত গুহাঠাকুৰতা পৰিয়ালত অৰুন্ধতীয়ে জন্মগ্ৰহণ কৰে। এক সাংস্কৃতিক পৰিবেশত ডাঙৰ-দীঘল হয়। সৰুৰে পৰা তেওঁ নৃত্য আৰু সংগীতৰ অনুশীলন কৰিছিল। বিশ্ব ভাৰতী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যাপক শৈলজাৰঞ্জন মজুমদাৰ তেওঁৰ সংগীত শিক্ষক আছিল। সংগীত আৰু নৃত্যৰ উপৰিও অভিনয়ৰ প্ৰতিও তেওঁৰ আগ্ৰহ আছিল। ছয় বছৰ বয়সৰ পৰাই অভিনয় আৰম্ভ কৰিছিল। ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ নাটক *ডাকঘৰ*ত অমলৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। ইয়াৰ পিছত ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ প্ৰত্যক্ষ তত্ত্বাৱধানত কলকাতাৰ জোৰাসাঁকোৰ ঠাকুৰ পৰিয়ালৰ ঘৰত *মায়াৰ খেলা* নাটকত অভিনয় কৰে। অৰুন্ধতীয়ে আকাশবাণীৰ ৰবীন্দ্ৰ সংগীতৰ কণ্ঠশিল্পী হিচাপে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে। 

## কৰ্মজীৱন
চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ প্ৰতিষ্ঠান নিউ থিয়েটাৰ্ছৰ *মহাপ্ৰস্থানেৰ পথে* ছবিৰ যোগেদি তেওঁ চলচ্চিত্ৰাভিষেক হয়। চিত্ৰনাট্যকাৰ বিনয় চট্টোপাধ্যায়ে তেওঁক নিউ থিয়েটাৰ্ছৰ সৈতে সম্পৰ্ক কৰাই দিছিল। প্ৰথম ছবিখনতে তেওঁ নিজৰ বিশিষ্টতাৰ স্বাক্ষৰ ৰাখিবলৈ সক্ষম হৈছিল। ইয়াৰ পিছত তেওঁ নিৰৱচ্ছিন্নভাবে চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰি যায়। ইয়াৰ ভিতৰত *নদ ও নদী* (১৯৫৪),*বকুল* (১৯৫৪),*সতী* (১৯৫৪),*প্ৰশ্ন* (১৯৫৪),*গোধূলি* (১৯৫৫),*মা* (১৯৬০),*পঞ্চতপা* (১৯৬০),*ক্ষুধিত পাষাণ* (১৯৬০) ও *দুজনাৰ* (১৯৫৫) অন্যতম। চুটিগল্প লেখক সুবোধ ঘোষৰ জনপ্ৰিয় গল্প *জতুগৃহ*ৰ চিত্ৰায়ন কৰিছিল তপন সিনহাই। এই ছবিত উত্তম কুমাৰৰ বিপৰীতে তেওঁ মাধুৰী ৰায় নামৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে। উত্তম কুমাৰৰ সৈতে তেওঁৰ কিছু উল্লেখযোগ্য ছবি হ’ল- *নৱজন্ম* (১৯৫৬),*মানময়ী গাৰ্লছ হোষ্টেল* (১৯৫৮),*ঝিন্দেৰ বন্দী* (১৯৬১), *বিচাৰক* (১৯৬২) আদি।

অভিনয়ৰ উপৰিও তেওঁ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালনাতো হাত দিছিল। তেওঁ পৰিচালনা কৰা ছবিবোৰ হ’ল- *গোকুল* (১৯৮৫), *দীপাৰ প্ৰেম* (১৯৮৩),*পদি পিসিৰ বৰ্মী বাক্স* (১৯৭২), ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ চুটিগল্পৰ আধাৰত নিৰ্মিত *মেঘ ও ৰৌদ্ৰ* (১৯৬৯) আৰু *ছুটি* (১৯৬৭)। চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক হিচাপেও তেওঁৰ উল্লেখযোগ্যতা *শতবৰ্ষে চলচ্চিত্ৰ* গ্ৰন্থৰ অনীল চৌধুৰী ৰচিত *চিনেমাৰ বিভিন্ন দিক* শীৰ্ষক এটা প্ৰবন্ধত এনেকৈ উল্লেখ কৰিছে, “…দুই এজন পৰিচালকে সেই বিভিন্ন কলা আয়ত্ত কৰি চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণৰ বিভিন্ন জ্ঞানেৰে নিজকে সমৃদ্ধ কৰি পৰিচালক হৈ পৰিছে। কিছুমান পৰিচালক হৈছে সাহিত্য ক্ষেত্ৰৰ, শৈলজানন্দ, প্ৰেমেন্দ্ৰ মিত্ৰ, জ্যোতিৰ্ময় ৰায় আদি; নাট্য জগতৰ পৰা শিশিৰ ভাদুৰী, নৰেশ মিত্ৰ, উৎপল দত্ত আদি; ছবিখনৰ অভিনেতা প্ৰমথেশ বৰুৱা, বিকাশ ৰায়, উত্তম কুমাৰ, দিলীপ ৰায়, সুখেন দাস আদি; অভিনেত্ৰী মহলৰ পৰা অৰুন্ধতী দেৱী, মঞ্জু দে, অপৰ্ণা সেন আদি। …”
## ব্যক্তিগত জীৱন
১৯৫৫ চনত চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক প্ৰভাত মুখাৰ্জীৰ সৈতে তেওঁৰ বিবাহ হয়। কিন্তু এই বিবাহ বেছি দিন নিটিকিল। ১৯৫৭ চনত বাৰ্লিন আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত তেওঁ পৰিচালক তপন সিনহাক লগ পায় আৰু দুয়ো বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। তেওঁৰ সন্তান অনিন্দ্য সিনহা এজন বিজ্ঞানী। ১৯৯০ চনৰ ১ জানুৱাৰীত অৰুন্ধতীৰ মৃত্যু হয়।

## তথ্যউৎস

## বাহ্যিক সংযোগ
* 

শ্ৰেণী:বঙালী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:বঙালী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক
শ্ৰেণী:বঙালী কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:পশ্চিমবঙ্গৰ ব্যক্তি
ৰ'জি আফচাৰি

**ৰ’জি আফচাৰি** (ইংৰাজীঃ Rosy Afsary; ২৩ এপ্ৰিল, ১৯৪৬, ৯ মাৰ্চ, ২০০৭), যাক **ৰ’জি চামাদ** নামেৰেও জনা যায়, বাংলাদেশী চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগৰ এগৰাকী অভিনেত্ৰী। তেওঁক ‘*সূৰ্য গ্ৰহণ*’, ‘*সূৰ্য সংগ্ৰাম*’, ‘*জীৱন থেকে নেয়া*’ অৰু ‘*টিটাছ একটি নদীৰ নাম*’ আদি চলচ্চিত্ৰত কৰা অভিনয়ৰ বাবে জনা যায়। *লাঠিয়াল* ছবিত কৰা অভিনয়ৰ বাবে তেওঁ ১৯৭৫ চনত বাংলাদেশ চৰকাৰৰ দ্বাৰা ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাৰ প্ৰথমটো অনুষ্ঠানত, শ্ৰেষ্ঠ সহ অভিনেত্ৰীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা লাভ কৰিছিল।

## কৰ্মজীৱন
আফচাৰিয়ে ১৯৬৪ চনত *Eito Jibon* চলচ্চিত্ৰৰ জৰিয়তে তেওঁৰ চলচ্চিত্ৰ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰিছিল। তেওঁ পাকিস্তানৰ প্ৰথমখন ৰঙীন ফিচাৰ ছবি জাহিৰ ৰাইহানৰ ‘সঙ্গম’ (১৯৬৪)ত মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। তেওঁ কেইবাখনো চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজনা আৰু পৰিচালনা কৰিছিল আৰু তেওঁৰ সমগ্ৰ কেৰিয়াৰত অসংখ্য ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা অৰ্জন কৰিছিল। 
 
ৰ’জি আফচাৰিয়ে যেতিয়া বঙালী ছবিত অভিনয় কৰা আৰম্ভ কৰিছিল, সেয়া আছিল বাংলাদেশী চিনেমাৰ সোণালী যুগ। ১৯৭৩ চনত, ‘* টিটাছ একটি নদীৰ নাম*’ শীৰ্ষক চলচ্চিত্ৰত কৰা শক্তিশালী অভিনয়েৰে আফচাৰিয়ে এই যুগত নিজৰ ছাপ ৰাখিবলৈ সক্ষম হৈছিল। বাংলাদেশৰ টিটাছ নদীৰ কাষত থকা মাছমৰীয়াসকলৰ জীৱনক লৈ এই চিনেমাখন নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। ১৯৭১ চনত বাংলাদেশৰ স্বাধীনতা আন্দোলনৰ ভিত্তিত নিৰ্মিত ‘*আলোৰ মিছিল*’ ছবিত অভিনয় কৰি ১৯৭৪ চনত ৰ’জিয়ে পুনৰ অভিনেত্ৰী ৰূপে নিজৰ দক্ষতা প্ৰদৰ্শন কৰে। তেওঁৰ চাৰি দশকৰ চিনেমা কেৰিয়াৰত ৰ’জি আফচাৰিয়ে ২০০ খনতকৈও অধিক বঙালী চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰিছিল। তেওঁ অভিনয় কৰা চৰিত্ৰবোৰ সদায় ইতিবাচক আছিল। তেওঁ ২৫খন উৰ্দু চলচ্চিত্ৰতো অভিনয় কৰিছিল। তেওঁ *জিয়া সাংস্কৃতিক পৰিষদ (Zisus)* ৰ সভাপতি আছিল।

১৯৮৬ চনত ৰ’জি আফচাৰিয়ে ‘*নিৰাশা*’ চলচ্চিত্ৰখন পৰিচালনা কৰিছিল, এইখন চিনেমাৰ জৰিয়তে তেওঁ বাংলাদেশৰ প্ৰথমগৰাকী মহিলা চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক ৰূপে স্বীকৃতি পায়। তেওঁ প্ৰথমগৰাকী বঙালী অভিনেত্ৰী, যি পৰিচালক ৰূপে আত্মপ্ৰকাশ কৰি বাংলাদেশী ছবি উদ্যোগত নাৰীৰ প্ৰতি থকা প্ৰতিবন্ধকতাক জয় কৰিছিল। তেওঁ তেওঁৰ কোম্পানী ৰ’জি ফিল্মছৰ জৰিয়তে কেইবাখনো চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজনা কৰিছিল।

## সংক্ষিপ্ত জীৱনী
১৯৪৬ চনৰ ২৩ এপ্ৰিল তাৰিখে বাংলাদেশৰ নোৱাখুলিত ৰ’জিৰ জন্ম হৈছিল। 

আফচাৰি প্ৰথমবাৰৰ বাবে চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা আব্দুছ চামাদৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছিল। ১৯৮১ চনত তেওঁ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা মলিক আফচাৰিৰ সৈতে পুনৰ বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয় আৰু তেওঁৰ নামটো ৰ’জি আফচাৰিলৈ সলনি কৰে। তেওঁৰ ভগ্নী পাৰবিন আহমেদ ৰুহী জ্যেষ্ঠ অভিনেতা ৱাছিমৰ পত্নী আছিল। 

কেইবা বছৰ ধৰি বৃক্কৰ ৰোগত ভুগি ২০০৭ চনৰ ৯ মাৰ্চত ৰ’জি আফচাৰিৰ মৃত্যু হয়।

## স্বীকৃতি
ৰ’জি আফচাৰিৰ ৭৩ সংখ্যক জন্মদিনত জন্মদিনৰ শুভেচ্ছা জনাই গুগলে তেওঁৰ নামত এটি গুগল ডুডল প্ৰকাশ কৰে।

## চলচ্চিত্ৰপঞ্জী
# এইতো জীৱন (১৯৬৪)
# সংগম (১৯৬৪)
# বন্ধন (১৯৬৪)
# অঔৰ ঘুম নহী
# জগা হুৱা চৱেৰা
# পুনমকি ৰাত
# ইচ ধৰতী পৰ
# উলজন, প্ৰতিকাৰ
# গায়েৰ বন্ধু
# কলমি লতা
# এটটুকু আশা (১৯৬৮)
# কচম উচ্ ৱক্ট কী (১৯৬৯)
# ওৰা এগাৰো জন
# টিটাছ একটি নদীৰ নাম (১৯৭৩)
# সূৰ্য গ্ৰহণ (১৯৭৬)
# ৰূপালী চৈকতে (১৯৭৭)
# নগৰাদোলা (১৯৭৮)
# সূৰ্য সংগ্ৰাম (১৯৭৯)
# বেলা শেষেৰ গান
# আশা নিৰাশা (১৯৮৬)
# ক্ষমা
# নীল আকাশেৰ নীচে
# কাঁচ কাটা হীৰা
# জীৱন থেকে নেয়া (১৯৭০)
# আলোৰ মিছিল (১৯৭৪)
# লাঠিয়াল (১৯৭৫)
# অশিক্ষিত (১৯৭৮)
# গোলাপী এখন ট্ৰেইনে (১৯৭৮)
# এই ঘৰ এই সংসাৰ (১৯৯৫)
# পৰম প্ৰিয় (২০০৫)

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:বাংলাদেশৰ অভিনেত্ৰী
পূব টিমৰৰ নাৰী

**পূব টিমৰ**ৰ লোকসকলে বৰ্ণগতভাৱে মেলানেছিয়ান আৰু মালয়ৰ সৈতে জিনীয়ভাৱে মিহলি হৈছিল। ইষ্ট টিমোৰৰ জনসংখ্যাৰ অধিকাংশই ৰোমান কেথলিক।

ইষ্ট টিমৰ মহিলাসকলৰ সাধাৰণতে গড়ে ৬ৰ পৰা ৭টা সন্তান হয় আৰু ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ এক অধ্যয়নৰ ভিত্তিত দেখা গৈছে যে ২০ৰ পৰা ২৪ বছৰৰ ভিতৰত যিসকল মহিলাৰ ভিতৰত প্ৰায় আধাতকৈ অধিক লোকৰ অন্ততঃ এটা সন্তান আছিল, আৰু তেওঁলোকৰ ভিতৰত, ৬০ শতাংশই ১৯ বছৰ বয়সৰ আগতেই প্ৰথম সন্তান জন্ম দিছিল।

ইষ্ট টিমৰৰ বহু মহিলাই কিশোৰী মাতৃ আছিল আৰু সন্তান জন্ম দিয়াৰ দায়িত্ব আৰু হেঁচাত হাইস্কুল এৰিছিল। ২০১০ চনত অৱশেষত চৰকাৰে এটা নতুন নীতি গ্ৰহণ কৰিলে যিয়ে কণমানি মাতৃসকলক স্কুলত পঢ়োৱা আৰু ৰখাৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিব। ইয়াৰ আৰম্ভণি হৈছিল যৌন শিক্ষাৰ শ্ৰেণী আৰু জুনিয়ৰ হাইস্কুলৰ পাঠ্যক্ৰমৰ সম্পূৰ্ণ পৰিৱৰ্তনৰ পৰা।

## মহিলাৰ বাবে নিয়ম
ইষ্ট টিমৰৰ মহিলাসকলে যৌন নিৰ্যাতনৰ বলি নহ'বলৈ সাৱধানতাৰ বাবে বহু নিয়ম পালন কৰে যেনে: খালী বাহু দেখুৱাব নোৱাৰা, লো কাট টপ, চুটি স্কাৰ্ট বা বিকিনি পিন্ধিব নোৱাৰা। টিমৰ মহিলাসকলকো নিজৰ বাসস্থানৰ বাহিৰলৈ অকলে যাবলৈ দিয়া হোৱা নাছিল, আৰু যদি তেওঁলোক অবিবাহিত হয় তেন্তে তেওঁলোকৰ সৈতে সম্পৰ্ক নথকা পুৰুষৰ সৈতে অকলে দেখা পোৱা নাযায়। ইষ্ট টিমোৰৰ মহিলাসকলো ঘৰতে থকা মাতৃ হোৱাৰ আশা কৰা হৈছে আৰু তেওঁলোকে নিজৰ সম্পত্তি উত্তৰাধিকাৰী বা মালিক হ’ব নোৱাৰে।
## যৌন দাসত্ব
এই প্ৰথাগত ধাৰণাসমূহৰ উপৰিও পূব টিমৰ মহিলাসকলেও ঘৰুৱা হিংসাৰ সন্মুখীন হয়। ১৯৯৯ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত ইষ্ট টিমৰৰ সংকটৰ সময়ত ইষ্ট টিমৰৰ সংহতি সমৰ্থক মিলিচীয়াসকলে ধৰ্ষণৰ গোচৰ আৰু যৌন দাসত্ব সংঘটিত কৰা বুলি অভিযোগ উঠিছে। পূব টিমৰৰ মহিলাসকলৰ বাবে সৱলীকৰণ আৰু লিংগ সমতাক লালন-পালন কৰা সংস্থাসমূহৰ ভিতৰত এটা হৈছে ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ মহিলা উন্নয়ন পুঁজি (UNIFEM)। ২০১০ চনত ঘৰুৱা হিংসাক ৰাজহুৱা অপৰাধ হিচাপে গঢ়ি তোলা আইন প্ৰণয়ন কৰা হৈছিল যদিও তথাপিও এই প্ৰথা প্ৰচলিত হৈয়েই আছিল। ২০০৯–১০ চনৰ জনগাঁথনি আৰু স্বাস্থ্য সমীক্ষাত ৩৬% বিবাহিতা মহিলাই স্বামী বা সংগীৰ পৰা শাৰীৰিক, মানসিক বা যৌন হিংসাৰ অভিজ্ঞতা লাভ কৰা বুলি কয়, কিন্তু মাত্ৰ ২৪% মহিলাইহে এই বিষয়ে যিকোনো ব্যক্তিৰ সৈতে আলোচনা কৰা বুলি কয় আৰু মাত্ৰ ৪% মহিলাইহে আৰক্ষীৰ পৰা সহায় বিচৰা বুলি কয়।   একেটা সমীক্ষা অনুসৰি ৭১% পুৰুষে বিশ্বাস কৰে যে পত্নীয়ে সন্তানক অৱহেলা কৰাটোৱে স্বামীয়ে তেওঁক প্ৰহাৰ কৰাটো ন্যায্যতা প্ৰদান কৰে, আনহাতে ৭২% মহিলাৰ মতে স্বামীয়ে পত্নীক অৱগত নকৰাকৈ ওলাই গ’লে তেওঁক প্ৰহাৰ কৰাটো ন্যায্য। Asisténsia Legál ba Feto no Labarik ৰ দৰে বেচৰকাৰী সংস্থাৰ কৰ্মীসকলৰ মতে ঘৰুৱা হিংসাৰ ৰিপৰ্ট গুৰুতৰভাৱে কম আৰু শাস্তিও প্ৰতিৰোধক নহয়: এটা ক্ষেত্ৰত এজন ব্যক্তিয়ে "নিজৰ পত্নীৰ মূৰৰ পিছফালে ছুৰীৰে আঘাত কৰি আঘাত কৰিছিল।" তেখেতে বাৰে বাৰে কাঠৰ টুকুৰা এটাৰ সৈতে, তেওঁলোকৰ সন্তানক খুৱাই দিয়াৰ বিষয়ে তৰ্কৰ পিছত" মাত্ৰ সাত মাহৰ নিলম্বিত কাৰাদণ্ড লাভ কৰে।

## যৌন সৰবৰাহৰ
ইষ্ট টিমৰত নাগৰিক আৰু বিদেশী মহিলা আৰু ছোৱালী যৌন সৰবৰাহৰ বলি হৈছে। সমগ্ৰ দেশৰ বেশ্যালয়, হোটেল, ঘৰ আৰু অন্যান্য স্থানত তেওঁলোকক ধৰ্ষণ আৰু শাৰীৰিক আৰু মানসিকভাৱে ক্ষতিগ্ৰস্ত কৰা হয়।

## ৰাজনীতি

পূব টিমৰ ৰাজনীতিত মহিলাসকল সক্ৰিয়।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:নাৰীৰ অধিকাৰ
শ্ৰেণী:দেশভেদে নাৰী