open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
কাঠ হোৱা চকুলোৰ গান

**কাঠ হোৱা চকুলোৰ গান** হৈছে ড° মৃণাল কলিতাই ৰচনা কৰা তিনিখন উপন্যাসিকাৰ সংকলন। গ্ৰন্থখন ২০২২ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত প্ৰথম প্ৰকাশ পায়। উপন্যাসিকা তিনিখন যথাক্ৰমে "চিঞৰবোৰ", "লাভ ইন দা টাইম অব্ এপছ্"(love in the time of apps) আৰু "যুঁজ"। ইয়াৰে "লাভ ইন দা টাইম অব্ এপছ্" উপন্যাসিকাখন দৈনিক জনমভূমি কাকতত ২০১৬ চনৰ শাৰদীয় সংখ্যাত পূৰ্বে প্ৰকাশিত হৈছিল আৰু "চিঞৰবোৰ" উপন্যাসিকাখনো উক্ত কাকতৰে ২০১৭ চনৰ শাৰদীয় সংখ্যাত প্ৰকাশিত হৈছিল। "যুজ" উপন্যাসিকাখনি মাধ্যমিক শিক্ষা বিভাগ, অসম(SEBA)ৰ দ্বাৰা প্ৰণীত নৱম শ্ৰেণীৰ পাঠ্যপুথি "অসমীয়া সাহিত্য চয়নিকা"ত ইতিমধ্যে অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।

## লেখক পৰিচিতি

মৃণাল কলিতা (ইংৰাজী: Mrinal Kalita) অসমৰ এগৰাকী শিশু-সাহিত্যিক, গল্পকাৰ, ঔপন্যাসিক আৰু নিৱন্ধকাৰ। তেওঁ গুৱাহাটীৰ পাণ্ডু মহাবিদ্যালয়ৰ গণিত বিভাগৰ অধ্যাপক। তেওঁৰ তিনিখন গল্প সংকলন, দুখন উপন্যাস, গণিত বিষয়ক ৰচনা পুথি আৰু এখন ভিন্নধৰ্মী ৰচনাৰ পুথিৰ উপৰিও এখন প্ৰবন্ধ সংকলন প্ৰকাশ পাইছে। কলিতাৰ গল্প প্ৰকাশ, গৰীয়সী আদি আলোচনীত প্ৰকাশ হৈছে। তাৰোপৰি তেখেত আমাৰ অসম, নিয়মীয়া বাৰ্তা, দৈনিক জনমভূমি আদি দৈনিক বাতৰিকাকতৰো স্তম্ভ-লেখক। কাকতত ধাৰাবাহিক ৰূপে প্ৰকাশ হোৱা কলিতাৰ 'অকপটে' আৰু 'মোৰ আৰু পৃথিৱীৰ' দুটি জনপ্ৰিয় শিতান।

## কাহিনীৰ সাৰাংশ
*চিঞৰবোৰ...
উপন্যাসিকাখনত লেখকে অজয়হঁতৰ গাঁওৰ কথাৰে এখন সমাজত সময়ৰ সোঁতত হোৱা পৰিৱৰ্তনবোৰৰ প্ৰতিচ্ছবি দাঙি ধৰিছে। অজয়হঁতৰ গাঁওখনত মাঘৰ বিহুত উৰুকাৰ পুৱতি নিশা লাগন ধৰা গছত কোবাই কোবাই গছবোৰৰ শ্ৰীবৃদ্ধিৰ বাবে মৰা উছাহ ভৰা চিঞৰবোৰ এসময়ত লুপ্ত হয়। অজয়ৰ সমনীয়া বিমলৰ ৰুগীয়া বাপেকে দাৰিদ্ৰ্যই কোঙা কৰা ৭ জনীয়া ভৰা পৰিয়ালটোৰ পৰা বিনা চিকিৎসাই চিৰবিদায় মাগে। বিমলৰ দুজনী বায়েক মালতী আৰু কল্যাণীয়ে ঘৰৰ পৰা পলাই গৈ বিয়া হয়। ঘৰখন চলাবৰ বাবে বিমলৰ দাদাক দীনেশ চহৰত কাম কৰিবলৈ যায়। চহৰত দূৰ্ঘটনাত পতিত হৈ দীনেশে অকাল মৃত্যুক আকোঁৱালি ল'বলগীয়া হয়। পিছত বিমলেও দাদাকে কাম কৰা ঠাইত কাম কৰিবলৈ যায়। এদিন ৰহস্যজনকভাৱে চাৰিজন মানুহে বিমলৰ মৃতদেহ সিহঁতৰ ঘৰলৈ লৈ আনে। এতিয়া ঘৰখনত ৰৈ যায় মাক আৰু বিমলৰ আন এজনী বায়েক ভাগ্যৱতী। কিছুদিন পিছত বৃদ্ধা মাকৰো দেহাৱসান ঘটাত মালতী আৰু কল্যাণীয়ে ভগ্নী ভাগ্যৱতীক এঘৰলৈ বিয়া দিয়ে। ইয়াৰ সমান্তৰালভাৱে লেখকে একেখন গাঁৱৰে ৰমণীহঁতৰ কথা উল্লেখ কৰিছে। এবছৰ উৰুকাৰ ৰাতি চিঞৰিবলৈ উঠোঁতে ৰমণীক দুৰ্বৃত্তই গুলীয়াই হত্যা কৰে। এই ঘটনাত মৰ্মাহত হৈ তেওঁৰ প্ৰেয়সী অৰ্পনাই মানসিক সন্তুলন হেৰুৱাই পেলায়। ইয়াৰ পিছতে গাঁওখনৰ মানুহৰ মাজত ৰং-ৰহইচ্ নোহোৱা হৈ পৰে। পিছলৈ অজয় এজন অধ্যাপক হিচাপে প্ৰতিষ্ঠিত হয়। মাঘৰ বিহুত গাঁৱৰ ঘৰলৈ আহোঁতে অৰ্পনা তেওঁৰ ওচৰলৈ আহে। বহু চিকিৎসাৰ অন্ততঃ সুস্থ হৈ উঠা অৰ্পনাই গাঁৱখনত সকলোৰে অভিভাৱক স্বৰূপ প্ৰয়াত মহীম খুড়াৰ স্মৃতিত মাইনা পাৰিজাত এখন খোলাৰ প্ৰস্তাৱ অজয়ৰ ওচৰত আগবঢ়ায়। ইমানতে উপন্যাসিকাখনিৰ পৰিসমাপ্তি ঘটে।
*লাভ ইন দা টাইম অব্ এপছ্
আজিৰ যুগত মানুহে ভাৰ্চুৱেল পৃথিৱীখনত নিজক হেৰুৱাই ক্ষণে ক্ষণে অস্থিৰতাত ভুগিছে। ইয়াকে লেখকে উপন্যাসিকাখনৰ কৃষ্ণ, ৰূপালীম্ আদি চৰিত্ৰসমূহৰ যোগেদি প্ৰস্ফুটিত কৰি তুলিছে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
সৰোজা বৈদ্যনাথন

**সৰোজা বৈদ্যনাথন** (; ১৯ ছেপ্টেম্বৰ ১৯৩৭ - ২১ ছেপ্টেম্বৰ ২০২৩) এগৰাকী নৃত্য পৰিচালক, গুৰু আৰু ভাৰতনাট্যমৰ এগৰাকী শীৰ্ষস্থানীয় শিল্পী আছিল। ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক ২০০২ চনত পদ্মশ্ৰী আৰু ২০১৩ চনত পদ্মভূষণ বঁটা প্ৰদান কৰে। 
## জীৱনী
১৯৩৭ চনত সৰোজাই কৰ্ণাটকৰ বেলাৰীত জন্মগ্ৰহণ কৰে। চেন্নাইৰ সৰস্বতী গণ নিলয়মত ভাৰতনাট্যমৰ প্ৰাৰম্ভিক প্ৰশিক্ষণ গ্ৰহণ কৰি টতেওঁ পিছলৈ থাঞ্জাৱুৰৰ গুৰু কট্টুমন্নাৰ মুথুকুমাৰন পিল্লাইৰ অধীনত অধ্যয়ন কৰে। তেওঁ মাদ্ৰাজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ অধ্যাপক পি. ছম্বমুৰ্তিৰ অধীনতো কৰ্ণাটকী সংগীত শিকে আৰু খৈৰাগড়ৰ ইন্দিৰা কলা সংগীত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা নৃত্যত ডি.লিট উপাধি লয়। 

সৰোজাৰ মাক-দেউতাক উভয়ে লেখক আছিল। মাক কনকম ধৰ্মৰাজনেচ তামিল ভাষাত ডিটেক্টিভ গল্প লিখিছিল। সৰোজাৰ স্বামী বৈদ্যনাথন ভাৰতীয় অসামৰিক সেৱাৰ বিহাৰ কেডাৰৰ এজন বিষয়া। দম্পতিহালৰ কমলেশ নামৰ এজন পুত্ৰ সন্তান আছে। তেওঁলোকৰ বোৱাৰীয়েক ৰমা বৈদ্যনাথন এগৰাকী আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় খ্যাতি থকা ভাৰতনাট্যম শিল্পী।
## পৰিয়াল
সৰোজাৰ  পিতৃ-মাতৃ দুয়োজনেই লেখক। মাতৃ কনাকাম ধৰ্মৰাজন তামিল ভাষাৰ ডিটেক্টিভ গল্পৰ লেখিকা আছিল। বিহাৰ কেডাৰৰ ভাৰতীয় অসামাৰিক সেৱাৰ বিষয়া বৈদ্যনাথনৰ সৈতে তেওঁ বিবাহপাশত আবদ্ধ হয় ।  দম্পতীহালৰ এজন পুত্ৰ কামেশ আৰু তেওঁলোকৰ বোৱাৰীয়েক ৰামা বৈদ্যনাথন আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় খ্যাতিসম্পন্ন এগৰাকী সুপৰিচিত ভাৰতনাট্যম শিল্পী। সৰোজাৰ নাতিনী, দক্ষিণা বৈদ্যনাথন বাঘেলো এগৰাকী ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় নৃত্যশিল্পী। 

## নৃত্যজীৱন
ৰাজহুৱা স্থানত অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰাত সামাজিক ৰক্ষণশীলতা আৰু বিৰূপ প্ৰতিক্ৰিয়াৰ ফলত বিয়াৰ পিছত সৰোজাই নৃত্য এৰি দিয়ে আৰু তাৰ পৰিৱৰ্তে ঘৰতে শিশুসকলক নৃত্য শিকোৱাৰ কামত লাগি যায়। ১৯৭২ চনত স্বামী দিল্লীলৈ বদলি হোৱাৰ পিছত ১৯৭৪ চনত তাত গণেশ নাট্যালয় স্থাপন কৰে। তেওঁক শুভাকাংক্ষী আৰু পৃষ্ঠপোষকসকলে আৰ্থিকভাৱে সহায় কৰিছিল আৰু ১৯৮৮ চনত কুতুব ইন্সটিটিউচনেল এলেকাত নাট্যালয়খন স্থানান্তৰ কৰে। নৃত্যৰ উপৰিও নাট্যালয়ৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে ভাৰতনাট্যমৰ বিষয়ে সামগ্ৰিক ধাৰণা দিবলৈ তামিল, হিন্দী আৰু কৰ্ণাটকী কণ্ঠ সংগীতো শিকোৱা হৈছিল।

সৰোজা এগৰাকী উৰ্বৰ কৰিঅ’গ্ৰাফাৰ আৰু তেওঁ দহটা পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্যৰ বেলে আৰু প্ৰায় দুহাজাৰ ভাৰতনাট্যম ভংগীমা ৰচনাৰ কৃতিত্বৰ অধিকাৰী।  ২০০২ চনত প্ৰধানমন্ত্ৰী অটল বিহাৰী বাজপেয়ীৰ আছিয়ান শীৰ্ষ সন্মিলনৰ ভ্ৰমণসংগী হিচাপে তেওঁ দক্ষিণ-পূব এছিয়াৰ এক সাংস্কৃতিক ভ্ৰমণ কৰিছিল। সুব্ৰমণীয়া ভাৰতীৰ ৰচনাৰ আধাৰত তেওঁ কেইবাটাও নৃত্য ৰচনা কৰিছিল। 

## বঁটা
**২০০২**: পদ্মশ্ৰী, কলাৰ ক্ষেত্ৰখনলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে।
**২০০৮**: সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা, ভাৰতনাট্যমত।
**২০১৩**: পদ্মভূষণ।
**২০১৯-২১**: সংগীত নাটক একাডেমী ফেলোশ্বিপ।
## তথ্যউৎস

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নৃত্যশিল্পী
শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী ফেলোশ্বিপ প্ৰাপক
নেলী সেনগুপ্ত

**নেলী সেনগুপ্ত** (; জন্ম: এডিথ এলেন গ্ৰে; ১২ জানুৱাৰী ১৮৮৮- ২৩ অক্টোবৰ ১৯৭৩)
ভাৰতৰ স্বাধীনতাৰ বাবে যুঁজ দিয়া এগৰাকী ইংৰাজ মহিলা। প্ৰথম মহিলা এল্ডাৰমেন হিচাপে ১৯৩৩ চনত কলিকতাত অনুষ্ঠিত হোৱা ৪৮ সংখ্যক বাৰ্ষিক অধিৱেশনত ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ সভানেত্ৰী নিৰ্বাচিত হয়। ভাৰত চৰকাৰে সামাজিক কৰ্ম শিতানত তেওঁৰ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্ম বিভূষণ বঁটাৰে সন্মানিত কৰে।

## পৰিয়াল
এডিথ আছিল ফ্ৰেডেৰিক আৰু এডিথ হেনৰিটা গ্ৰেৰ কন্যা।  কেম্ব্ৰিজত জন্মগ্ৰহণ আৰু ডাঙৰ-দীঘল হোৱা এডিথৰ পিতৃয়ে ক্লাবত কাম কৰিছিল। গাভৰু অৱস্থাত তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃৰ ঘৰত থকা ডাউনিং কলেজৰ ছাত্ৰ বঙালী যুৱক যতীন্দ্ৰ মোহন সেনগুপ্তাৰ প্ৰেমত পৰিছিল। পিতৃ-মাতৃৰ বিৰোধিতা সত্ত্বেও যতীন্দ্ৰ মোহনক বিয়া কৰাই তেওঁৰ সৈতে কলিকতালৈ গুছি আহে। পিছলৈ তেওঁ নেলী নামেৰে জনাজাত হয়। দম্পত্তিহালৰ শিশিৰ আৰু অনিল নামেৰে দুজন পুত্ৰসন্তান আছিল।
## অসহযোগ আন্দোলন
ভাৰতলৈ উভতি অহাৰ পিছত নেলীৰ স্বামী যতীন্দ্ৰ মোহনে কলিকতাত অধিবক্তা হিচাপে অতি সফল কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে। ১৯২১ চনত যতীন্দ্ৰ মোহনে ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামত যোগদান কৰে আৰু তিনিটা কাৰ্যকাল কলিকতাৰ মেয়ৰ আৰু বিধানসভাৰ মুৰব্বী হোৱাৰ উপৰিও বংগত মহাত্মা গান্ধীৰ সোঁহাত আছিল। ১৯২১ চনৰ অসহযোগ আন্দোলনত নেলীয়ে স্বামীৰ সৈতে যোগদান কৰে। অসম-বংগ ৰেলকৰ্মীসকলৰ ধৰ্মঘটৰ সময়ত তেওঁৰ কাৰাগাৰত বন্দী হোৱাৰ পিছত জিলা কৰ্তৃপক্ষই সভা-সমিতি কৰাত নিষেধাজ্ঞা আৰোপ কৰাৰ বিৰুদ্ধে বলপূৰ্বক প্ৰতিবাদ সাব্যস্ত কৰে আৰু গণসভাত ভাষণ দিয়ে।  ঘৰে ঘৰে খাদী বিক্ৰী কৰি তেওঁ আইন অমান্য কৰে। ১৯৩১ চনত দিল্লীত আইনবিৰোধী সভাত ভাষণ দিয়াৰ বাবে চাৰি মাহৰ কাৰাদণ্ড ভুগিবলগীয়া হয়। ৰাঁচীত বন্দী হৈ থকা যতীনৰ মৃত্যু হয় ১৯৩৩ চনত।

## কংগ্ৰেছৰ সভাপতি
লোণ সত্যগ্ৰহৰ অস্থিৰতাৰ সময়ত কংগ্ৰেছৰ বহু জ্যেষ্ঠ নেতাক কাৰাগাৰত বন্দী কৰা হৈছিল। ১৯৩৩ চনৰ কলিকতা অধিৱেশনৰ পূৰ্বে চৰকাৰে কংগ্ৰেছৰ নিৰ্বাচিত সভাপতি পণ্ডিত মদন মোহন মালৱীয়ক গ্ৰেপ্তাৰ কৰে। দল আৰু দেশলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে নেলীক দলৰ দ্বাৰা সভাপতি নিৰ্বাচিত কৰা হয়।

১৯৩৩ আৰু ১৯৩৬ চনত কলিকতা পৌৰ নিগমৰ এল্ডাৰমেন হিচাপেও নিৰ্বাচিত হয়। ১৯৪০ আৰু ১৯৪৬ চনত বংগ বিধানসভালৈ কংগ্ৰেছৰ টিকটত নিৰ্বাচিত হয়। দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত বিদেশী সৈন্যৰ অসৎ আচৰণৰ প্ৰতিও তেওঁ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিছিল।
## স্বাধীনতাৰ পিছত
স্বাধীনতাৰ পিছত পূব পাকিস্তানত, স্বামীৰ গৃহ চহৰ চট্টগ্ৰামত থকাৰ সিদ্ধান্ত লয়। ভাৰতৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী জৱাহৰলাল নেহৰুৱে তেতিয়াৰ পূব পাকিস্তানত হিন্দু সংখ্যালঘু লোকৰ স্বাৰ্থ চোৱাচিতা কৰিবলৈ কোৱাৰ ভিত্তিত তেওঁ পূব পাকিস্তানত থকাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল। ১৯৫৪ চনত তেওঁ পূব পাকিস্তানৰ বিধানসভালৈ বিনা প্ৰতিদ্বন্দ্বিতাৰে নিৰ্বাচিত হয়। তেওঁ সংখ্যালঘু ব’ৰ্ডৰ সদস্য আৰু এগৰাকী সক্ৰিয় সামাজিক কৰ্মী আছিল। ১৯৭১ চনত যেতিয়া বাংলাদেশৰ জন্ম হয় তেতিয়া তেওঁ চট্টগ্ৰামতে আছিল আৰু বাংলাদেশৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী শ্বেখ মুজিবুৰ ৰহমানে তেওঁক ভালদৰে যত্ন লৈছিল। ১৯৭২ চনত তেওঁৰ নিতম্বৰ হাড় ভঙাত ইন্দিৰা গান্ধীৰ হস্তক্ষেপত তেওঁক কলিকতালৈ অনা হয় আৰু তাত তেওঁৰ অস্ত্ৰোপচাৰ কৰা হয়। তেওঁৰ সকলো চিকিৎসা খৰচ ভাৰত চৰকাৰে বহন কৰিছিল। স্বামী দেশপ্ৰিয় যতীন্দ্ৰ মোহন সেনগুপ্তাৰ সৈতে ভাৰতীয় স্বাধীনতা সংগ্ৰামলৈ আগবঢ়োৱা অৱদান আৰু বাংলাদেশৰ সংখ্যালঘুসকলৰ বাবে কৰা কামৰ বাবে কলিকতাত প্ৰচণ্ড আদৰণি জনোৱাৰ লগতে চৰকাৰ আৰু জনসাধাৰণ উভয়ৰে দ্বাৰা সন্মানিত হয়। ১৯৭৩ চনত কলিকতাত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।
## তথ্যউৎস

শ্ৰেণী:ৰাজনীতিবিদ
শ্ৰেণী:পদ্ম বিভূষণ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ স্বাধীনতা সংগ্ৰামী
বৰ্বৰীক

**বৰ্বৰীক** () বা **খাটু শ্যাম** হৈছে উত্তৰ ভাৰতত পূজ্য এজন হিন্দু দেৱতা। স্কন্দ পুৰাণৰ মতে বৰ্বৰীক ঘটোৎকচ (ভীমৰ পুত্ৰ) আৰু দৈত্য মূৰৰ কন্যা ৰাজকুমাৰী মৌৰৱীৰ পুত্ৰ আছিল আন কিছুমান তথ্যত তেওঁ দক্ষিণৰ পৰা অহা এজন যোদ্ধা বুলি উল্লেখ আছে। তেওঁ মূল মহাভাৰতত থকা চৰিত্ৰ নহয়, সম্ভৱতঃ সংমিশ্ৰণৰ জৰিয়তে কিছুমান পৰম্পৰাত পুৰ্ববৰ্তীভাৱে সংযোজন কৰা হৈছে বুলি অনুমান কৰা হয়। বৰ্বৰীক প্ৰথমে এজন যক্ষ, পুৰুষ হিচাপে তেওঁৰ পুনৰ জন্ম হয়। তেওঁ সদায় দুৰ্বল পক্ষত যুদ্ধ কৰাৰ নীতিৰে বান্ধ খাই আছিল, যাৰ ফলত তেওঁ কুৰুক্ষেত্ৰ যুদ্ধত অংশগ্ৰহণ নকৰাকৈয়ে সাক্ষী হৈ থিয় দিব লগা হৈছিল। 

নেপালত কিৰাতি ৰজা য়ালাম্বৰক ঘটোৎকাচৰ পুত্ৰ আৰু ভীমৰ নাতি মহাভাৰতৰ বৰ্বৰীক বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। বৰ্বৰীকে মহাভাৰতৰ যুদ্ধত বধ হোৱাৰ সন্দেহ কৰা হয়। আৰু সেই অনুসৰি দেৱ-মানৱে ইজনে সিজনৰ কাষে কাষে যুদ্ধ কৰাৰ তেওঁ গৌৰৱ লাভ কৰিছিল। কিংবদন্তি অনুসৰি তেওঁক স্বৰ্গৰ প্ৰভু ইন্দ্ৰক লগ পোৱাৰ কৃতিত্ব দিয়া হয়। কাঠমাণ্ডু উপত্যকাৰ স্থানীয় লোকসকলে তেওঁক আকাশ ভৈৰৱ হিচাপে চিত্ৰিত কৰিছে।

ৰাজস্থানত খাটু শ্যাম মন্দিৰত বৰ্বৰীকক খাটু শ্যাম নামেৰে পূজা কৰা হয়, আৰু গুজৰাটত তেওঁক বলিয়াদেৱ বুলি পূজা কৰা হয়। পাণ্ডৱৰ জয় নিশ্চিত হোৱাৰ উদ্দেশ্যে মহাভাৰত যুদ্ধৰ পূৰ্বে তেওঁক বলি দিয়া বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। তেওঁৰ বলিদানৰ বিনিময়ত তেওঁক কৃষ্ণই দেৱতা কৰি লয় বুলি জনা যায়। 

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:পৌৰাণিক কথা
শ্ৰেণী:হিন্দু কিংবদন্তি
শ্ৰেণী:মহাভাৰতৰ চৰিত্ৰ
শ্ৰেণী:হিন্দু লোক-দেৱতা
অন্ধবিশ্বাস

অযুক্তিকৰ বা অতিপ্ৰাকৃতিক বুলি গণ্য কৰা, ভাগ্য বা যাদু, অনুভূত অলৌকিক প্ৰভাৱ বা অজ্ঞাত বস্তুৰ প্ৰতি ভয়ৰ বাবে জগৰীয়া কৰা যিকোনো বিশ্বাস বা প্ৰথাক অন্ধবিশ্বাস বোলে। ইয়াক সাধাৰণতে ভাগ্য, তাবিজ, জ্যোতিষ, ভৱিষ্যদ্বাণী, আত্মা আৰু কিছুমান অস্বাভাৱিক সত্তাক আগুৰি থকা বিশ্বাস আৰু প্ৰথাৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰয়োগ কৰা হয়, বিশেষকৈ এই বিশ্বাস যে ভৱিষ্যতৰ পৰিঘটনাসমূহ নিৰ্দিষ্ট (আপাত দৃষ্টিত) অসংলগ্ন পূৰ্বৰ পৰিঘটনাৰ দ্বাৰা ভৱিষ্যদ্বাণী কৰিব পাৰি।

লগতে, প্ৰচলিত ধৰ্মত কথিত অন্ধবিশ্বাস বা সকলো ধৰ্মকে ধৰ্মবিৰোধীসকলে পালন নকৰা ধৰ্মক বুজাবলৈ প্ৰায়ে অন্ধবিশ্বাস শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

## সমসাময়িক ব্যৱহাৰ
শব্দটোৰ সংজ্ঞা বেলেগ বেলেগ, কিন্তু সাধাৰণতে অন্ধবিশ্বাসক পৃথিৱীৰ বৈজ্ঞানিক জ্ঞানৰ সৈতে বিৰোধী অযুক্তিকৰ বিশ্বাস বুলি বৰ্ণনা কৰা হয়। ষ্টুয়াৰ্ট ভাইজে প্ৰস্তাৱ দিছে যে এটা অন্ধবিশ্বাসৰ "ক্ৰিয়াৰ অনুমানিক ব্যৱস্থাটো ভৌতিক জগতখনৰ বিষয়ে আমাৰ বুজাবুজিৰ সৈতে অসঙ্গতিপূৰ্ণ", জেন ৰাইজেনে এই বিশ্বাসসমূহ কেৱল বৈজ্ঞানিকভাৱে ভুল নহয়, বৰঞ্চ অসম্ভৱ বুলিও যোগ কৰিছে। একেদৰে লাইছান ডেমিছে অন্ধবিশ্বাসক সংজ্ঞায়িত কৰিছে যে "যি বস্তু, কাৰ্য্য বা পৰিস্থিতিয়ে কোনো পৰিঘটনাৰ সৈতে যুক্তিসংগতভাৱে সম্পৰ্কিত নহয়, ইয়াৰ ফলাফলক প্ৰভাৱিত কৰে বুলি অযুক্তিকৰ বিশ্বাস", ডেল মাৰ্টিনে কয় যে তেওঁলোকে "এই বিষয়ে ভুল বুজাবুজিৰ পূৰ্বধাৰণা কৰে কাৰণ আৰু প্ৰভাৱ, যিবোৰ আধুনিক বিজ্ঞানে নাকচ কৰিছে।" অক্সফৰ্ড ইংৰাজী অভিধানে ইয়াক "অযুক্তিকৰ, ভিত্তিহীন", মেৰিয়াম ৱেবষ্টাৰক "কাৰণতা বা বিশ্বাস বা অনুশীলনৰ বিষয়ে এটা ভুৱা ধাৰণা" বুলি বৰ্ণনা কৰিছে ] কেম্ব্ৰিজ অভিধান "মানৱ যুক্তি বা বৈজ্ঞানিক জ্ঞানৰ ভিত্তিহীন"। অন্ধবিশ্বাসৰ এই ধাৰণাটো ফলাফলৰ সৈতে কাৰণগতভাৱে জড়িত নহয়।

ভাইজ আৰু মাৰ্টিন দুয়োজনেই যুক্তি আগবঢ়ায় যে যিটোক অন্ধবিশ্বাস বুলি গণ্য কৰা হয় সেয়া সংস্কৃতি আৰু সময়ৰ ভিন্নতা থাকে। ভাইজৰ বাবে "যদি কোনো সংস্কৃতিয়ে এতিয়াও বিজ্ঞানক নিজৰ মানদণ্ড হিচাপে গ্ৰহণ কৰা নাই, তেন্তে আমি যিটোক যাদু বা অন্ধবিশ্বাস বুলি গণ্য কৰোঁ, সেয়া অধিক সঠিকভাৱে স্থানীয় বিজ্ঞান বা ধৰ্ম।" ডেলে আঙুলিয়াই দিয়ে যে আধুনিক ক্ষেত্ৰত অন্ধবিশ্বাসক প্ৰায়ে ঠাইৰ বাহিৰত বুলি গণ্য কৰা হয় আধুনিক বিজ্ঞান আৰু ইয়াৰ যুক্তিযুক্ত বা অযুক্তিকৰ ধাৰণাসমূহৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হোৱা সময়, পুৰণি জনপ্ৰিয় বিশ্বাস আৰু প্ৰথাৰ অৱশিষ্ট হিচাপে জীয়াই আছে।

ভাইজে প্ৰস্তাৱ দিছে যে অযুক্তিকৰ আৰু সাংস্কৃতিকভাৱে নিৰ্ভৰশীল হোৱাৰ উপৰিও অন্ধবিশ্বাসবোৰ সহায়ক হ’ব লাগিব: কোনো বিশ্বাস ৰখা ব্যক্তিজনে প্ৰকৃত প্ৰভাৱ আশা কৰা হয়, যেনে পুৰস্কাৰ লাভৰ সম্ভাৱনা বৃদ্ধি। এই পাৰ্থক্যই এনে অনুশীলন বাদ দিয়ে য'ত অংশগ্ৰহণকাৰীসকলে কেৱল মনোৰঞ্জন পোৱাৰ আশা কৰে।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অন্ধবিশ্বাস
ৰেশমা কুৰেশ্বী

**ৰেশমা কুৰেশ্বী ** ( ) এগৰাকী ভাৰতীয় মডেল, ব্লগাৰ আৰু এচিড বিৰোধী কৰ্মী। তেওঁ *[[মেক লাভ নট স্কাৰছ]]*ৰ (অৰ্থ:*ভাল পোৱা, দাগ নহয়*) মুখপাত্ৰ।  ২০১৬ চনৰ নিউয়ৰ্ক ফেশ্বন উইকত ফেচন ডিজাইনাৰ অৰ্চনা কোছাৰৰ বাবে কেটৱকত অংশগ্ৰহণ কৰাৰ পিছৰে পৰা আমেৰিকাত মডেলিঙৰ ক্ষেত্ৰখনত ৰেশমাৰ আগ্ৰাসন ঘটিছিল ।

## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু এচিদ আক্ৰমণ
কুৰেশী আছিল পূব মুম্বাইৰ এজন টেক্সি চালকৰ কনিষ্ঠ কন্যা। তেওঁলোকে পৰিয়ালৰ মুঠ দহজন সদস্যই একেলগে দুটা বেডৰুমৰ এপাৰ্টমেণ্ট এটাত বাস কৰিছিল। তেওঁ বাণিজ্য শাখাত অধ্যয়ন কৰিছিল।

২০১৪ চনৰ ১৯ মে’ত সোতৰ বছৰ বয়সত কুৰেশ্বী আলিম পৰীক্ষাৰ বাবে এলাহাবাদ চহৰলৈ যোৱাৰ সময়ত ঘনিষ্ঠতা নথকা এজন আত্মীয় আৰু আন দুজন ব্যক্তিয়ে ছালফিউৰিক এচিডেৰে তেওঁক আক্ৰমণ কৰে। আচলতে আক্ৰমণটো তেওঁৰ ভনীয়েক গুলচনক লক্ষ্য কৰি কৰা হৈছিল, যদিও ৰেশমাকে  গুলচন বুলি ভুল কৰা হৈছিল। ঘটনা সংঘটিত হোৱাৰ পিছত আত্মীয়জনক গ্ৰেপ্তাৰ কৰা হৈছিল। কিন্তু আন দুজন আক্ৰমণকাৰী কেতিয়াও ধৰা নপৰিল।

এচিদ আক্ৰমণত ৰেশমাৰ মুখ আৰু বাহুত দাগ লগাৰ লগতে চকু এটা সম্পূৰ্ণৰূপে নষ্ট হৈ যায়। তেওঁৰ মনলৈ আত্মহত্যাৰ কম সময়ৰ বাবে আত্মহত্যাৰ ভাব এটা আহিছিল। কিন্তু সুস্থ হোৱাৰ পিছত তেওঁ * [[মেক লাভ নট স্কাৰছ]]* অভিযানৰ মুখপাত্ৰ হৈ পৰে, যাৰ লক্ষ্য হৈছে এচিডৰ আক্ৰমণ আৰু ভাৰতত এচিড বিক্ৰীৰ অন্ত পেলোৱাৰ অভিযানৰ দ্বাৰা “যিসকল আক্ৰমণৰ বলি হৈছে,  তেওঁলোকক কণ্ঠস্বৰ” দিয়া। এচিড বিক্ৰীৰ বিৰুদ্ধে প্ৰচাৰ চলোৱাৰ উপায় হিচাপে তেওঁ অনলাইনত সৌন্দৰ্যৰ টিউটৰিয়েল বনাবলৈও আৰম্ভ কৰে। 

২০১৭ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত *ইণ্ডিয়া নিউ ইংলেণ্ড নিউজ*ৰ সৈতে হোৱা এক সাক্ষাৎকাৰত কুৰেশ্বী সোধা হৈছিল যে তেওঁৰ আক্ৰমণকাৰীৰ খবৰ পাইছে নেকি? তেওঁ উল্লেখ কৰে, *মই আক্ৰমণকাৰী বা তেওঁৰ পৰিয়ালৰ সৈতে তেনেকৈ কথা পতা নাই, কিন্তু মই তেওঁক দুমাহ আগতে আদালতত লগ পাইছিলো। মই সহজাত প্ৰবৃত্তিৰ বশৱৰ্তী হৈ তেওঁৰ ডিঙিটো মুচৰি পেলাব বিচাৰিছিলো। সঁচা কথা ক'বলৈ গ'লে... মোক দেখি তেওঁ নিজৰ অধিবক্তাক আৰু মানুহবোৰক ক'লে, ‘তেওঁ এতিয়া বিখ্যাত মানুহ আৰু মডেল হৈ পৰিছে। তেওঁ ভাল ঠাইত আছে। গতিকে অনুগ্ৰহ কৰি মোক মুকলি হোৱাত সহায় কৰক।’ * 

## মডেলিং
কুৰেশ্বী *মেক লাভ, নট স্কাৰছ* অভিযানৰ প্ৰমুখ। নিউয়ৰ্ক টাইমছে প্ৰকাশ কৰা অনুসৰি ২০১৫ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহলৈকে তেওঁৰ ভিডিঅ'সমূহে ৯ লাখতকৈ অধিক দৰ্শন লাভ কৰিছে।

২০১৬ চনৰ নিউয়ৰ্ক ফেশ্বন উইকৰ বাবে তেওঁ ভাৰতীয় ডিজাইনাৰ অৰ্চনা কোছাৰৰ বাবে কেটৱক কৰিছিল।[10] কুৰেছিৰ মেকআপ চিকা চানে আৰু চুলিৰ ডিজাইন অব্ৰে লুটছে কৰিছিল।[5] এই অভিজ্ঞতাৰ বিষয়ে কুৰেশ্বীয়ে কয়, *এই কেটৱক মোৰ বাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ আছিল। কাৰণ মোৰ দৰে ইমানবোৰ ছোৱালী আছে, যি এচিড আক্ৰমণৰ পৰা ৰক্ষা পৰিছে, আৰু ইয়াৰ দ্বাৰা তেওঁলোকক সাহস দিয়া হ'ব। আৰু ই চেহেৰাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি বিচাৰ কৰা মানুহবোৰক এইটোও বুজাই দিব যে বেটুপাতটো চায়ে কিতাপখনৰ বিষয়ে ধাৰণা লোৱা উচিত নহয়।* 

২০১৬ চনৰ এন.ৱাই.এফ.ডব্লিউত তেওঁ বৈশালী কৌচৰৰ বাবে আৰু ২০১৭ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত কুৰেশ্বীয়ে মহীশূৰত অনুষ্ঠিত হোৱা ক্ৰকছ মাইচোৰ ফেশ্বন উইকত ডিজাইনাৰ জাহিনাৰ বাবে তেওঁ ৰেম্পত খোজ কাঢ়িছিল।

## তথ্যউৎস

শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মডেল
শ্ৰেণী:নাৰীৰ বিৰুদ্ধে হিংসা
কাটাৰৰ নাৰী

thumb|কাটাৰৰ নৰ্থৱেষ্টাৰ্ণ ইউনিভাৰ্চিটিৰ ছাত্ৰী
**কাটাৰৰ নাৰী**ৰ() অধিকাৰ দেশখনৰ পুৰুষ অভিভাৱকত্ব আইন অনুসৰি সীমাবদ্ধ হৈ আছে। বৰ্তমান কাটাৰ হৈছে উপসাগৰীয় অঞ্চলৰ একমাত্ৰ দেশ য'ত এনে আইন আছে। কাটাৰ ইছলামৰ ৱাহাবী ব্যাখ্যাৰ দ্বাৰাও প্ৰভাৱিত। দেশত মহিলা আৰু পুৰুষ উভয়কে একে সময়তে, ১৯৯৯ চনত ভোটাধিকাৰ প্ৰদান কৰা হৈছিল। কাটাৰী মহিলাসকলৰ  শ্ৰমিক শক্তিত অংশগ্ৰহণৰ হাৰ বিশ্বৰ গড়তকৈ উচ্চ আৰু আৰবীয় ক্ষেত্ৰসমূহৰ ভিতৰত অন্যতম।  শৈক্ষিক ডিগ্ৰী লাভ কৰা কাটাৰী মহিলাৰ ক্ৰমবৰ্ধমান সংখ্যাৰ ফলতেই এনে হৈছে বুলি ঠাৱৰ কৰিব পাৰি।

লিংগৰ মাজত মিশ্ৰণ সীমিত। ৰাজহুৱা স্থানত কাটাৰী মহিলাসকলে পৰম্পৰাগত কাপোৰ পিন্ধিব বুলি বহুলাংশে আশা কৰা হয়-যি পৰিধান সাধাৰণতে আবায়া আৰু শ্বায়লাৰে সমৃদ্ধ। এই দুয়োটাই আংশিকভাৱে নাৰীক লুকুৱাই ৰাখে। মনোবিজ্ঞানী মৌজা আল মালকিয়ে দাবী কৰে যে লিংগ পৃথকীকৰণ ধৰ্মীয় কাৰকতকৈ সাংস্কৃতিক কাৰকৰ দ্বাৰা বেছি প্ৰভাৱিত হয়।কাটাৰৰ মহিলাসকলে পুৰুষ অভিভাৱকৰ পৰা বিবাহ, চৰকাৰী বৃত্তিত বিদেশত অধ্যয়ন, চৰকাৰী চাকৰিত কাম কৰা, নিৰ্দিষ্ট বয়সলৈকে বিদেশ ভ্ৰমণ, প্ৰজননগত স্বাস্থ্যৰ যত্ন পাবলৈ আৰু শিশুৰ প্ৰাথমিক অভিভাৱক হিচাপে কাম কৰিবলৈ অনুমতি ল'ব লাগে। আনকি তেওঁলোকৰ বিবাহ বিচ্ছেদ হোৱাৰ পাছতো এইদৰে অনুমতি লৈ থাকিব লাগে।

১৯৫১ চনত কাটাৰ চৰকাৰে খালিদ বিন এল ৱালিদ বয়ছ স্কুল প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ সময়ত আমনা মাহমুদ আল-জৈদা নামৰ এগৰাকী মহিলাই চৰকাৰক ছোৱালীৰ বাবে আন এখন স্কুল খুলিবলৈ অনুৰোধ কৰিছিল। কাটাৰৰ সমাজে নাৰী শিক্ষাৰ ধাৰণাটোৰ তীব্ৰ বিৰোধিতা কৰাৰ বাবে তেওঁৰ অনুৰোধ নাকচ কৰা হয়। অসুবিধা থকাৰ পিছতো আমনা মাহমুদে নিজৰ ঘৰৰ ভিতৰতে নিজাকৈ আকস্মিক বিদ্যালয়ৰ সৃষ্টি কৰি পঢ়িবলগীয়া ছোৱালীকেইজনীক পঢ়াই দিলে। ১৯৫৩ চনত কাটাৰ চৰকাৰে আমনা মাহমুদৰ বিদ্যালয়খনক আনুষ্ঠানিকভাৱে স্বীকৃতি দিয়ে, যাৰ ফলত তেওঁ ছোৱালীৰ বাবে কাটাৰী বিদ্যালয়ৰ  কাটাৰী শিক্ষয়িত্ৰী হিচাপে কাম কৰা প্ৰথমগৰাকী মহিলা হিচাপে পৰিগণিত হয়।

কাটাৰৰ বেছিভাগ মহিলাই নাৰী শিক্ষাক বিভিন্ন কাৰণত গুৰুত্বপূৰ্ণ বুলি ভাবে। ইয়াৰে গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়টো হ’ল বিবাহ বিচ্ছেদৰ পৰা নিজকে ৰক্ষা কৰা। দেশখনত বৃদ্ধি পোৱা বিবাহ বিচ্ছেদৰ হাৰত বহু কাটাৰী যুৱতী চিন্তিত হৈ পৰিছে। এই হাৰ বিগত বছৰসমূহত যথেষ্ট বৃদ্ধি পাইছে।আৰু ২০০৭ চনৰ পৰা প্ৰায় ৭০% বৃদ্ধি পাইছে।শৈক্ষিক ডিগ্ৰী লাভ কৰাটো মহিলাসকলে প্ৰায়ে এনে এটা পদ্ধতি বুলি ধৰি লয় যাতে বিবাহ বিচ্ছেদৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁলোকে আৰ্থিক আত্মনিৰ্ভৰশীলতা অৰ্জন কৰিব পাৰে।আন এটা কাৰণ হ’ল কাটাৰৰ মহিলাসকলে শিক্ষাক মহিলা সৱলীকৰণৰ এক প্ৰকাৰ হিচাপে গ্ৰহণ কৰাৰ ক্ৰমবৰ্ধমান ধাৰণা। এই ধাৰণাটোক তেওঁলোকৰ গুৰুত্ব প্ৰমাণ কৰা আৰু নিজৰ বাবে প্ৰকৃত স্বাধীনতা লাভ কৰাৰ সুযোগ হিচাপে গণ্য কৰা হয়।

মহিলা আৰু পুৰুষক বিনয়ী সাজ-পোছাক পৰিধান কৰাটো বাঞ্ছা কৰা হয়। সাজ-পোছাক সাধাৰণতে সামাজিক ৰীতি-নীতিৰ দ্বাৰা পৰিচালিত আৰু আন দেশৰ তুলনাত কিছু শিথিল। কাটাৰী মহিলাসকলে সাধাৰণতে প্ৰথাগত সাজ-পোছাক পিন্ধে য'ত "দীঘল ক'লা চোলা" আৰু ক'লা মূৰৰ আৱৰণ "হিজাব" অন্তৰ্ভুক্ত হৈ আছে, যাক স্থানীয়ভাৱে ব'ছিয়া বুলি কোৱা হয়।কিন্তু মহিলাসকলৰ বাবে অধিক পৰম্পৰাগত চুন্নী মুছলমান সাজ-পোছাক হ'ল *আবায়াহ* নামেৰে জনাজাত ক'লা ৰঙৰ শৰীৰ আৱৰণ আৰু *শ্বায়লা* নামেৰে জনাজাত মূৰ ঢাকিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা ক'লা স্কাৰ্ফ ।

## তথ্যসূত্ৰ



শ্ৰেণী:দেশভেদে নাৰী
কে. এচ. চিত্ৰা

**কৃষ্ণন নায়াৰ শান্তাকুমাৰী চিত্ৰা** (; জন্ম: ২৭ জুলাই ১৯৬৩) এগৰাকী ভাৰতীয় নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী আৰু কৰ্ণাটকী সংগীতজ্ঞ। তেওঁ চমুকৈ কে.এচ. চিত্ৰা বা চিত্ৰা বুলি জনা যায়। চাৰি দশকজোৰা সাংগীতিক জীৱনত তেওঁ বিভিন্ন ভাৰতীয় ভাষাত, তথা বহু কেইটা বিদেশী ভাষা, যেনে মালয়, লেটিন, আৰবী, সিংহলী, ইংৰাজী আৰু ফৰাচী আদিত ২৫,০০০ৰো অধিক গীত ৰেকৰ্ডিং কৰিছে।  তেওঁক এ আৰ ৰেহমান, ইলায়াৰাজা, হমছালেখা এম এম কিৰাভানীৰ দৰে সংগীত সুৰকাৰ আৰু নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী কে জে য়েছুদাস আৰু এছ. পি. বালসুব্ৰমনিয়মৰ সৈতে বছৰ বছৰ ধৰি সহযোগিতা কৰাৰ বিস্তৃত ইতিহাসৰ বাবেও তেওঁ পৰিচিত। তেওঁক দক্ষিণ ভাৰতৰ ৰাজ্যসমূহৰ সাংস্কৃতিক আইকন হিচাপে গণ্য কৰা হয়। 

চিত্ৰাই ৬টা ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা, ৯টা ফিল্মফেয়াৰ বঁটা (দক্ষিণ) আৰু ৩৬টা ভিন্ন ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা, যেনে- ১৬টা কেৰেলা ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা, ১১টা অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা, ৪টা তামিলনাডু ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা, ৩টা কৰ্ণাটক ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা, ১টা উৰিষ্যা ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা, ১টা পশ্চিম বংগ ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা।[7] লাভ কৰিছে। ভাৰতীয় সংগীতিক ভ্ৰাতৃত্ববোধৰ প্ৰতি তেওঁৰ মূল্যৱান অৱদানৰ স্বীকৃতি স্বৰূপে ২০২১ চনত ভাৰতৰ তৃতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান পদ্ম ভূষণ আৰু ২০০৫ চনত পদ্মশ্ৰী সন্মানেৰে সন্মানিত কৰা হয়। ব্ৰিটিছ সংসদে যুক্তৰাজ্যৰ হাউছ অৱ কমনছত সন্মানিত কৰা তেওঁ প্ৰথমগৰাকী ভাৰতীয় মহিলা।
## সাংগীতিক জীৱন
১৯৭৯ চনত এম জি ৰাধাকৃষ্ণনে চিত্ৰাক মালায়লম চলচ্চিত্ৰৰ সৈতে পৰিচিত কৰাই দিয়ে। ৰাধাকৃষ্ণণে তেওঁৰ দ্বাৰা চলচ্চিত্ৰ আৰু এলবামৰ বাবে গীত বাণীবদ্ধ কৰায়। *অট্টহাসম*, *স্নেহপূৰ্বম মীৰা*, *Njan Ekananu* আদি ছবিত নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী হিচাপে গীত বাণীবদ্ধ কৰা তেওঁৰ প্ৰাৰম্ভিক ছবি।   ভাৰত আৰু বিদেশত কে জে য়েছুদাসৰ সৈতে লাইভ কনচাৰ্টও পৰিবেশন কৰিছিল।

১৯৮৫ চনত চিত্ৰাই হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ বাবে প্ৰথম গীত গায়। এচ.পি. ভেংকটেশৰ সংগীত পৰিচালনাত তেওঁ বাণীবদ্ধ কৰা প্ৰথম গীতটো কিন্তু বাণিজ্যিকভাবে মুক্তি নাপালে। ১৯৯১ চনত হিন্দী ছবি *লাভ*ৰ বাবে আনন্দ–মিলিন্দৰ সংগীত পৰিচালনাত এছ. পি. বালসুব্ৰমনিয়মৰ সৈতে দ্বৈতকণ্ঠত গীত গায় আৰু তেতিয়াৰ পৰাই তেওঁ প্ৰায় ২০০টা বলীউডৰ গীত বাণীবদ্ধ কৰে। চলচ্চিত্ৰ গীতৰ উপৰিও চিত্ৰাই বহুতো ব্যক্তিগত এলবামৰ বাবে ৰেকৰ্ডিং কৰিছিল। ইয়াৰ ভিতৰত *পিয়া বসন্তী* আৰু *ছানচেট পইণ্ট*-এ বিপুল জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিছিল আৰু এমটিভি মিউজিক ভিডিঅ’বঁটাকে ধৰি কেইবাটাও বঁটা লাভ কৰিছিল। পিয়া বসন্তীৰ ইমানে জনপ্ৰিয় হৈছিল যে উত্তৰ ভাৰতত তেওঁক "পিয়া বসন্তী" চিত্ৰা বুলি পৰিচিত হৈ পৰিছিল।

## জীৱন
চিত্ৰাই কে. ওমানাকুট্টীৰ পৰা কৰ্ণাটিক সংগীতৰ প্ৰশিক্ষণ লাভ কৰে। কেৰালা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা তেওঁ সংগীতত প্ৰথম বিভাগত স্নাতক আৰু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ভিতৰত তৃতীয় স্থানত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ১৯৭৮ চনৰ পৰা ১৯৮৪ চনলৈকে কেন্দ্ৰীয় চৰকাৰৰ পৰা ৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰতিভা অনুসন্ধান বৃত্তিৰ বাবে নিৰ্বাচিত হয়।  অভিযন্তা আৰু ব্যৱসায়ী বিজয়াশংকৰৰ সৈতে তেওঁৰ বিবাহ হয়।  নন্দনা নামৰ তেওঁলোকৰ কন্যা সন্তান এজনী আছিল। ২০১১ চনত চিত্ৰাই এ আৰ ৰহমানৰ কনচাৰ্টত অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰিবলৈ যাওঁতে নন্দনাৰ ডুবাইৰ এটা পুলত ডুব গৈ মৃত্যু হয়। 

## তথ্যউৎস

শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:কানাড়া চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:তামিল চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:তেলুগু চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ মহিলা নেপথ্য কণ্ঠশিল্পীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী
ছোমালিয়াৰ নাৰী

right|thumb|ছোমালি লেখিকা তথা ৰাজনৈতিক কৰ্মী হালিমা আহমেদ
**ছোমালিয়াৰ নাৰী** () ছোমালি সমাজৰ এক মূল অংশ। পৰিয়াল তথা সামাজিক গাঁথনিত তেওঁলোকৰ কিছুমান স্পষ্টভাৱে নিৰ্ধাৰিত আৰু গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা আছে। ইয়াৰ ভিতৰত ছমালিলেণ্ডৰ সোমালি মহিলাসকলো অন্তৰ্ভুক্ত। ছমালিলেণ্ড এখন স্বঘোষিত গণৰাজ্য আৰু আন্তৰ্জাতিকভাৱে ছোমালিয়াৰ স্বায়ত্তশাসিত অঞ্চল হিচাপে স্বীকৃত।

ছোমালিয়াৰ বেছিভাগ লোকেই মুছলমান।ছোমালিয়াৰ জনসংখ্যা বছৰি ১.৬৭% হাৰত হাৰত বৃদ্ধি পাইছে। ইয়াৰ জন্মৰ হাৰ প্ৰতি ১০০০ জন মানুহৰ বিপৰীতে ৪১.৪৫ জন। ২০১৩ চনত ছোমালিয়াৰ প্ৰতিগৰাকী মহিলাৰ মুঠ উৰ্বৰা হাৰ আছিল ৬.১৭, যিটো বিশ্বৰ ভিতৰতে চতুৰ্থ সৰ্বাধিক।

স্থানীয় বাসিন্দাসকলৰ অধিকাংশই কম বয়সীয়া। গড় বয়স ১৭.৭ বছৰ। ৪৪.৩% জনসংখ্যা ০–১৪ বছৰৰ ভিতৰত, ৫৩.৫% লোক ১৫–৬৪ বছৰৰ ভিতৰত। মাত্ৰ ২.৩% লোকৰ বয়স ৬৫ বছৰ বা তাতকৈ অধিক। লিংগ অনুপাত মোটামুটিভাৱে সুষম। ক'বলৈ গ'লে মহিলা আৰু পুৰুষৰ সংখ্যা আনুপাতিকভাৱে সমান।

গৃহযুদ্ধৰ বাবে ১৯৭৫ চনৰ পৰা ছোমালিয়াৰ জনসংখ্যাৰ সঠিক পৰিসংখ্যা নিৰ্ণয় কৰাটো কঠিন হৈ পৰিছে। ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ মতে, ২০১৪ চনলৈকে ছোমালিয়াৰ জনসংখ্যাৰ প্ৰায় আধাসংখ্যক মহিলা।

আফ্ৰিকাৰ আন দেশৰ তুলনাত ছোমালিয়াত শিক্ষাৰ মাত্ৰা কম আৰু শিশুৰ মৃত্যুৰ মাত্ৰা অধিক।

খ্ৰীষ্টপূৰ্ব নৱম শতিকাৰ শেষৰ ফালে ছোমালিয়াত বাস কৰা প্ৰায় সকলো লোকেই ইছলাম ধৰ্ম গ্ৰহণ কৰিছিল। কোৰানৰ অধীনত মহিলাৰ অধিকাৰৰ ভিতৰত জীৱন, শিক্ষা, সম্পত্তিৰ মালিকীস্বত্ব আৰু উত্তৰাধিকাৰীত্বৰ অধিকাৰৰ লগতে বিবাহৰ সন্মতি দিয়াৰ অধিকাৰ আৰু ভৱিষ্যত স্বামীৰ সৈতে বিবাহ চুক্তিৰ অধিকাৰ আদি অন্তৰ্ভুক্ত। একে সময়তে ছোমালি সংস্কৃতিয়ে পৰম্পৰাগতভাৱে পিতৃতন্ত্ৰ হিচাপে কাম কৰি আহিছে, য’ত আৰ্থিক আৰু পাৰিবাৰিক সিদ্ধান্তৰ সৰহভাগ পুৰুষেই লৈছিল, আৰু ৰাজহুৱা ক্ষেত্ৰখনত আধিপত্য বিস্তাৰ কৰিছিল।
thumb|জুবালেণ্ডত পৰম্পৰাগত dhaanto নৃত্য-গীত পৰিবেশন কৰি থকা একাংশ ছোমালি যুৱতী আৰু পুৰুষ।
১৯৬০ চনত ছোমালিয়াই ঔপনিৱেশিক শক্তিৰ পৰা স্বাধীনতা লাভ কৰাৰ পিছত পুৰুষ আৰু মহিলা উভয়কে ভোটাধিকাৰ দিয়া হয়। ইয়াৰ ফলত ১৯৭০ চনৰ পৰা আশীৰ দশকলৈকে জনজীৱনত মহিলাসকলৰ অংশগ্ৰহণ বৃদ্ধি পায়। সেই সময়ছোৱাতে স্কুলত নামভৰ্তি, কৰ্মক্ষেত্ৰ, ৰাজনীতি আৰু সামৰিক বাহিনীত মহিলাৰ অংশগ্ৰহণ বৃদ্ধি পাইছিল। ১৯৭৫ চনৰ পৰিয়াল আইনখনে বিবাহ, বিবাহ বিচ্ছেদ তথা সম্পত্তিৰ উত্তৰাধিকাৰ আৰু বহুবিবাহৰ নিষিদ্ধকৰণৰ ক্ষেত্ৰত মহিলা আৰু পুৰুষক সমান অধিকাৰ প্ৰদান কৰে।ৰাষ্ট্ৰপতি ছিয়াদ বাৰে ১৯৪৮ চনত ইটালীৰ বাহিনীয়ে হত্যা কৰা ঔপনিৱেশিকতাবাদ বিৰোধী ছোমালি যুৱ লীগৰ মহিলা সদস্য হাও টাকোৰ স্মৃতিত ১৯৭৭ চনত সোমালি মহিলা গণতান্ত্ৰিক সংস্থা (SWDO) স্থাপনৰ সমৰ্থন কৰে। বাৰে(Barre) সাম্ৰাজ্যই চৰকাৰৰ সৈতে মহিলাৰ সমন্বয় বৰ্তাই ৰাখিবলৈ SWDO স্থাপন কৰিছিল আৰু নেতৃত্বৰ ক্ষেত্ৰত মহিলাক নিযুক্তি দিছিল।

ছোমালিয়াত কবিতাৰ প্ৰভাৱ দীৰ্ঘদিনীয়া। কেইবাটাও সুবিকশিত ছোমালি পদ্য-ৰূপৰ ভিতৰত মহিলা-চালিত বুৰানবুৰৰ, গাবাই, জিফটো, গিয়াৰাৰ, উইগলো, বিয়েৰকেড, আফাৰেই আৰু গুৰাউও অন্তৰ্ভুক্ত। গবাই (মহাকাব্য) বেছিভাগেই পুৰুষে ৰচনা কৰা। ইয়াৰ দৈৰ্ঘ্য প্ৰায়ে ১০০ শাৰীতকৈও অধিক। যেতিয়া এজন যুৱ কবিয়ে এনে পদ্য ৰচনা কৰিবলৈ সক্ষম হয় তেতিয়া ইয়াক কাব্যিক প্ৰাপ্তিৰ চিন বুলি গণ্য কৰা হয় আৰু ই কবিতাৰ উচ্চাসন স্পৰ্শ কৰিছে বুলি বিবেচনা কৰা হয়।

ইছলাম ধৰ্মাৱলম্বী ছোমালি ছোৱালী আৰু মহিলাসকলে হিজাব পিন্ধে। ছোমালি ছোৱালী আৰু মহিলাৰ বাবে এইটোৱেই আটাইতকৈ পৰিচিত পোছাক।

*ফেচ-টু-ফেচ আফ্ৰিকা*ই উদ্ধৃত কৰা এক সমীক্ষা অনুসৰি আফ্ৰিকাৰ ভিতৰত ছোমালিয়াৰ নাৰীসকলেই সবাতোকৈ ধুনীয়া।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:দেশভেদে নাৰী
গুৰমীত বাৱা

**গুৰমীত বাৱা** (; ১৮ ফেব্ৰুৱাৰী ১৯৪৪ – ২১ নৱেম্বৰ ২০২১) এজন ভাৰতীয় পাঞ্জাবী লোকগীতৰ শিল্পী। প্ৰায় ৪৫ ছেকেণ্ডলৈকে ধৰি ৰাখিব পৰা দীঘলীয়া *হেক*ৰ (গীতৰ সময়ত উশাহ বন্ধ কৰি ৰখা) বাবে তেওঁক *লম্বী হেক দি মালিকা* (অনুবাদ. দীঘলীয়াকৈ উশাহ টানি গোৱা গীতৰ ৰাণী) বুলি জনা গৈছিল। ভাৰত চৰকাৰৰ তথ্য আৰু সম্প্ৰচাৰ মন্ত্ৰণালয়ৰ অধীনস্থ  দূৰদৰ্শনত গীত গোৱা তেওঁ প্ৰথমগৰাকী পাঞ্জাবী মহিলা কণ্ঠশিল্পী। ২০২২ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক পদ্মভূষণেৰে সন্মানিত কৰে। 
## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৪৪ চনত ব্ৰিটিছ পাঞ্জাৱৰ কোঠে গাঁৱত গুৰমীত কৌৰ নামেৰে তেওঁৰ জন্ম হৈছিল। মাক-দেউতাকৰ নাম আছিল ক্ৰমে ৰাম কৌৰ আৰু এচ. উত্তম সিং। কোঠে গাঁৱখন বৰ্তমান ভাৰতীয় পাঞ্জাৱৰ গুৰদাসপুৰ জিলাৰ অংশ।হয়। দুবছৰ বয়সত মাকৰ মৃত্যু হয়। সেই সময়ত বয়োজ্যেষ্ঠৰ অনুমতি অবিহনে ছোৱালীক পঢ়া-শুনা বা বাহিৰলৈ ওলাই যাবলৈ দিয়া হোৱা নাছিল যদিও এগৰাকী শিক্ষক হোৱাৰ সপোন দেখা গুৰমীত বাৱাই জুনিয়ৰ বেচিক ট্ৰেইনিং সমাপ্ত কৰে আৰু অঞ্চলটোৰ পৰা শিক্ষয়িত্ৰী হোৱা প্ৰথমগৰাকী মহিলা হিচাপে পৰিগণিত 

## কৰ্মজীৱন
১৯৬৮ চনত বাৱাই নিজৰ কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে। আলঘোজা, চিমতা, ঢোলকী আৰু টুম্বীকে ধৰি পাঞ্জাবী লোকবাদ্য সংগত কৰি তেওঁ গান গাইছিল। কৰ্মজীৱনৰ প্ৰাৰম্ভিক সময়তে মুম্বাইত পাঞ্জাৱ এছ’চিয়েচনে আয়োজন কৰা এক অনুষ্ঠানত দৰ্শকক আপ্লুত কৰে আৰু প্ৰেম চোপ্ৰা, প্ৰাণ, ৰাজ কাপুৰৰ দৰে বলীউডৰ তাৰকাসকলৰ পৰা উৎসাহপূৰ্ণ স্বাগত লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়। ৰাজ কাপুৰে তেওঁক *মেঁই জট্টী, মেৰী নাৰ্গিছ ৱৰ্গী অক্খ* শীৰ্ষক লোকগীতটো অনুৰোধ কৰিছিল।

বিদেশতো তেওঁ অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰিছিল। ১৯৮৭ চনত ছোভিয়েট ৰুচিয়া আৰু ১৯৮৮ চনত জাপানত আয়োজিত ভাৰত উৎসৱত তেওঁ দেশক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল। ১৯৮৮ চনত বেংককৰ ‘থাইলেণ্ড কালচাৰ চেণ্টাৰ’ত অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰাৰ উপৰিও ১৯৮৯ চনত লিবিয়াৰ ট্ৰিপলিত অনুষ্ঠিত হোৱা বছৰা উৎসৱ আৰু ২৫ সংখ্যক জছন-ই-আজাদী উৎসৱত দেশক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।

বাৱা তেওঁৰ হেক বা এক উশাহতে লোকপদ গোৱাৰ ক্ষমতাৰ বাবে জনাজাত আছিল আৰু কমেও ৪৫ ছেকেণ্ডৰ বাবে উশাহ ধৰি ৰাখিব পাৰিছিল বুলি জনা যায়।  এই বৈশিষ্ট্যৰ বাবে তেওঁ *লম্বী হেক দি মালিকা* উপাধি লাভ কৰে। তেওঁৰ কিছুমান উল্লেখযোগ্য একক গীতৰ ভিতৰত আছিল *জুগনী*ৰ কভাৰ সংগীত। সম্প্ৰচাৰ মন্ত্ৰণালয়ৰ অধীনস্থ  দূৰদৰ্শনত গীত গোৱা প্ৰথমগৰাকী পাঞ্জাবী কণ্ঠশিল্পীও আছিল। তেওঁৰ আন কিছুমান জনপ্ৰিয় গীতৰ ভিতৰত *ঘোৰিয়াঁ* (পাঞ্জাবী বিয়াৰ গীত) আৰু *মিৰ্জা* (মিৰ্জা চাহিবাৰ পাঞ্জাবী কাহিনী) অন্যতম। পাঞ্জাবী লোকবাদ্য আলঘোজাৰ (এবিধ বতাহৰ বাদ্য) সহায়ত তেওঁ গীত পৰিবেশন কৰিছিল।

## ব্যক্তিগত জীৱন
পাঞ্জাবী লোকগীতৰ শিল্পী কিৰ্পাল বাৱাৰ সৈতে গুৰমীত বিবাহবন্ধনত আৱদ্ধ হয়। দম্পতিহাল তিনিজনী কন্য সন্তানৰ পিতৃ-মাতৃ। তেওঁলোকৰ ভিতৰত লাচি আৰু গালোৰী কণ্ঠশিল্পী। ২০২১ চনৰ ২১ নৱেম্বৰত অমৃতসৰৰ এখন চিকিৎসালয়ত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।  সেই সময়ত তেওঁৰ বয়স আছিল ৭৭ বছৰ। ২০২০ চনৰ ফেব্ৰুৱাৰী মাহত তেওঁৰ কন্যা লাচি বাৱাই মাকৰ মৃত্যুৰ পূৰ্বেই মৃত্যুবৰণ কৰিছিল।

## তথ্যউৎস

## বাহ্যিক সংযোগ
* 

শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:পাঞ্জাবী ব্যক্তি
ফুলৰেণু গুহ

**ফুলৰেণু গুহ** (; জন্ম:**দত্ত**; ১৩ আগষ্ট ১৯১১-২৮ জুলাই ২০০৬) এগৰাকী ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ কৰ্মী, শিক্ষাবিদ আৰু ৰাজনীতিবিদ আছিল। ১৯৬৪ চনৰ এপ্ৰিলৰ পৰা ১৯৭০ চনৰ এপ্ৰিললৈকে পশ্চিম বংগৰ পৰা ভাৰতীয় সংসদৰ উচ্চ সদন ৰাজ্যসভাৰ সদস্য আছিল। ১৯৬৭ চনৰ পৰা ১৯৬৯ চনলৈকে ইন্দিৰা গান্ধী চৰকাৰৰ সমাজ কল্যাণ মন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰা গুহই ১৯৮৪ চনত পশ্চিম বংগৰ কণ্টাই সমষ্টিৰ পৰা লোকসভালৈ নিৰ্বাচিত হয়। ১৯৭৭ চনত পদ্মভূষণ বঁটা লাভ কৰে। 

## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯১১ চনৰ ১৩ আগষ্টত কলিকতাত উপ-দণ্ডাধীশ সুৰেন্দ্ৰনাথ দত্ত আৰু সমাজকৰ্মী অবালাবালা দত্তৰ ঘৰত গুহই জন্মগ্ৰহণ কৰে।এটা প্ৰগতিশীল পৰিয়ালত লালিত-পালিত হোৱা গুহই সমাজ সেৱা আৰু ন্যায়ৰ বাবে থিয় দিয়াৰ মানসিকতা পিতৃ-মাতৃৰ পৰা উত্তৰাধিকাৰী সূত্ৰে লাভ কৰিছিল। স্মৃতিগ্ৰন্থ *এলো-মেলো মনে এলো*ত তেওঁ লিখিছে যে বংগ বিভাজনৰ চৰকাৰে লোৱা সিদ্ধান্তৰ প্ৰতিবাদত তেওঁৰ পিতৃয়ে চৰাকাৰী চাকৰিৰ পদত্যাগ কৰাৰ সিদ্ধান্ত লৈছিল, অৱশ্যে বৰিশালৰ এজন নমস্য সমাজ সংস্কাৰক অশ্বিনী কুমাৰ দত্তই তেওঁক তেনে নকৰিবলৈ বুজাইছিল।  তথাপিও তেওঁৰ এই প্ৰত্যাহ্বানমূলক স্বভাৱটোৰ বাবে ব্ৰিটিছ বিষয়াসকলে তেওঁক অপছন্দ কৰিবলৈ লৈছিল; যাৰবাবে তেওঁক বহুবাৰ অসুবিধাজনক পোষ্টিং দিয়া হৈছিল। 
## প্ৰবাসী জীৱন
লণ্ডনত থকাৰ সময়ত ভাৰতৰ আৰ্থ-ৰাজনৈতিক পৰিৱেশৰ সৈতে গুহৰ সংযোগ বিচ্ছিন্ন হোৱা নাছিল। ভাৰতৰ পৰা অহা চিঠি আৰু বাতৰি কাকতৰ যোগেদি দেশখনৰ খা-খবৰ ৰাখিছিল।  লণ্ডনত থকা অৱস্থাতে তেওঁ কমিউনিজমৰ প্ৰতি তেওঁ তীব্ৰ আগ্ৰহ জাগিছিল আৰু বৃটেইনৰ তেতিয়াৰ কমিউনিষ্ট নেতা বেন ব্ৰেডলীক লগ ধৰিছিল।[14] ১৯২৮ চনত ভৱিষ্যতৰ স্বামী বীৰেশে ইংলেণ্ড এৰি যোৱাৰ পিছত গুহই পেৰিছৰ ছৰবন বিশ্ববিদ্যালয়ত যোগদান কৰে। বীৰেশে লণ্ডন আৰু কেম্ব্ৰিজত ছাৰ জেক ড্ৰেমণ্ড আৰু ছাৰ ফ্ৰেডেৰিক গোলেণ্ড হপকিন্সৰ সৈতে কাম কৰি ভিটামিন আৱিষ্কাৰ কৰাত সহায় কৰিছিল।

গুহই ১৯৩৮ চনৰ জুন মাহত কলিকতা আহি পায়। কোৱা হয় যে তেওঁ ব্ৰিটেইনৰ পৰা ভাৰতত কমিউনিষ্ট পাৰ্টিৰ সাংগঠনিক কাম কৰিবলৈ ৩০০০টকা লৈ আহিছিল। 
## সামাজিক জীৱন
কলিকতালৈ ঘূৰি অহাৰ পিছত গুহই এখন মহিলা মহাবিদ্যালয়ত শিক্ষকতা কৰিবলৈ লয় আৰু খিদিৰপুৰৰ পাৰঘাট (dock) অঞ্চলত নিৰক্ষৰতা নিৰ্মূলকৰণৰ বাবে বিভিন্ন প্ৰকল্প গ্ৰহণ কৰে, য’ত তেওঁৰ বেশ্যাসকলৰ সৈতে ঘনিষ্ঠ যোগাযোগ হৈছিল আৰু তেওঁলোকৰ জীৱন ওচৰৰ পৰা পৰ্যবেক্ষণ কৰিছিল। এই অভিজ্ঞতাই পিছলৈ পিছলৈ নিঃস্ব মহিলাসকলৰ বাবে সংগঠন স্থাপন কৰাৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁৰ বাবে সহায়ক হয়।  প্ৰথম অৱস্থাত তেওঁ গান্ধী দৰ্শনত প্ৰতি অবিশ্বাসী আছিল। দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত যুদ্ধ বিৰোধী আন্দোলনৰ বাবে কাম কৰাৰ সময়ত গান্ধীৰ অহিংসাৰ ধাৰণাসমূহৰ প্ৰতি তেওঁ আকৰ্ষিত হয় আৰু এই বিশ্বাসে তেওঁক ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছত যোগদান কৰিবলৈ প্ৰেৰণা দিছিল। 

## তথ্যউৎস

শ্ৰেণী:সমাজকৰ্মী
শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:লোকসভাৰ সাংসদ
শ্ৰেণী:ৰাজ্যসভাৰ সাংসদ
শ্ৰেণী:পশ্চিমবঙ্গৰ ব্যক্তি
শৰণৰাণী বাকলিৱাল

**শৰণৰাণী বাকলিৱাল** (; জন্ম: **মাথুৰ**; ৯ এপ্ৰিল ১৯২৯ – ৮ এপ্ৰিল ২০০৮) এগৰাকী ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সৰোদবাদক আৰু সংগীতজ্ঞ। তেওঁৰ বাদ্যযন্ত্ৰৰ ব্যক্তিগত সংগ্ৰহত পঞ্চদশ শতিকাৰ পাৰ ঊনবিংশ শতিকালৈ মুঠ ৩৭৯টা বাদ্যযন্ত্ৰ আছে, যি এতিয়া নতুন দিল্লীৰ ৰাষ্ট্ৰীয় সংগ্ৰহালায়ৰ *শৰণৰাণী বাকলিৱাল গেলাৰী*ৰ অংশ।

## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু প্ৰশিক্ষণ
শৰণৰাণী মাথুৰ নামেৰে তেওঁৰ জন্ম পুৰণি দিল্লীৰ এটা সুপৰিচিত ব্যৱসায়ী আৰু শিক্ষাবিদৰ ৰক্ষণশীল হিন্দু পৰিয়ালত হৈছিল। কণমানি অৱস্থাত শৰণৰাণীয়ে প্ৰখ্যাত সংগীতজ্ঞ আল্লাউদ্দিন খান আৰু তেওঁৰ পুত্ৰ আলী আকবৰ খানৰ পৰা সৰোদ বজাবলৈ শিকিছিল।

অপৰিসীম পাৰিবাৰিক বিৰোধিতা সত্ত্বেও শৰণৰাণীয়ে সংগীত জীৱন আৰম্ভ কৰিছিল। ভাৰতীয় সংগীত ইতিহাসৰ এই সময়ছোৱাত দৰবাৰী নাচনী, বাঈজী বা যি পৰিয়ালত সংগীত বংশগত বৃত্তি আছিল (ঘৰানা), তেনে মহিলাইহে সংগীতজ্ঞৰ বৃত্তি নিৰ্বাচন কৰিছিল; এখন সন্মানীয় বা সংগীতৰ সৈতে সম্পৰ্ক নথকা পৰিয়ালৰ কোনো মহিলাই সাধাৰণতে বৃত্তি গ্ৰহণ কৰা নাছিল। তেওঁ আছন মহাৰাজৰ পৰা ধ্ৰুপদী কথক নৃত্য আৰু নভা কুমাৰ সিনহাৰ পৰা মণিপুৰী নৃত্য শিকিছিল। ১৯৫৩ চনত দিল্লী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা এম.এ., আৰু ইন্দ্ৰপ্ৰস্থ কলেজ ফৰ উইমেনত অধ্যয়ন কৰে।

## সাংগীতিক জীৱন
১৯৩০ চনৰ শেষৰ ফালৰ পৰা শৰণৰাণীয়ে সাত দশকৰো অধিক সময় ধৰি ভাৰতৰ কনচাৰ্ট মঞ্চত তেওঁৰ সৰোদবাদন উপস্থাপন কৰিছিল। ইউনেস্ক' আৰু আমেৰিকা, ব্ৰিটেইন আৰু ফ্ৰান্সৰ মুখ্য ৰেকৰ্ড কোম্পানীসমূহ বাবে সংগীত ৰেকৰ্ডিং মুকলি কৰা আৰম্ভণিৰ সংগীত শিল্পীসকলৰ ভিতৰত তেওঁ অন্যতম। জৱাহৰলাল নেহৰুৰ মতে তেওঁ আছিল *ভাৰতৰ সাংস্কৃতিক ৰাষ্ট্ৰদূত*  ড° জাকিৰ হুছেইনে তেওঁৰ বিষয়ে কৈছিল, *শৰণৰাণীয়ে সংগীতত নিখুঁততা অৰ্জন কৰিছে। সেয়েহে তেওঁ সমগ্ৰ বিশ্বৰ প্ৰেম লাভ কৰিব।*

আকাশবাণী আৰু দূৰদৰ্শনৰ প্ৰাৰম্ভিক পৰ্যায়ৰ শিল্পীসকলৰ অন্যতম আছিল শৰণৰাণী। তেওঁক জনপ্ৰিয়ভাৱে *সৰোদ ৰাণী* নামেৰে জনাজাত আছিল। শৰণৰাণী আছিল ভাৰতৰ প্ৰথম মহিলা বাদ্যযন্ত্ৰবাদক যিয়ে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰশংসা লাভ কৰিছিল।

## ব্যক্তিগত জীৱন
১৯৬০ চনত দিল্লীৰ এটা বিশিষ্ট দিগম্বৰ জৈন ব্যৱসায়িক পৰিয়ালৰ চুলতান সিং বাকলিৱালৰ সৈতে শৰণৰাণীয়ে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়। ১৯৭৪ চনত তেওঁলোকৰ এগৰাকী কন্যা ৰাধিকা নাৰায়ণ জন্ম হয়।[3] কেইবছৰমান কৰ্কট ৰোগৰ সৈতে যুঁজাৰ পিছত ২০০৮ চনৰ ৮ এপ্ৰিলত ৭৯ বছৰীয়া জন্মদিনৰ এদিন আগতে তেওঁৰ মৃত্যু হয়।

## বঁটা আৰু সন্মান
১) বিষ্ণু দিগম্বৰ পাৰিতোষিক (১৯৫৩)
 ২) পদ্মশ্ৰী (১৯৬৮)
 ৩) সাহিত্য কলা পৰিষদ বঁটা (১৯৭৪)
 ৪) কলা শাখাত সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা (১৯৮৬)
 ৫) বৃত্তিগত উৎকৰ্ষতাৰ বাবে ৰাজীৱ গান্ধী বঁটা (১৯৯৩)
 ৬) পদ্মভূষণ (২০০০)

## তথ্যউৎস

শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সংগীতজ্ঞ
ৰাজশ্ৰী বিৰলা

**ৰাজশ্ৰী বিৰলা** ()এগৰাকী ভাৰতীয় সমাজসেৱী। বিজনেচ মেগনেটৰ বিৰলা পৰিয়ালৰ বংশধৰ আদিত্য বিৰলাৰ সৈতে তেওঁৰ বিবাহ হৈছিল। ১৯৯৫ চনত স্বামীৰ মৃত্যুৰ পিছত ৰাজশ্ৰীয়ে CSR আৰু দাতব্য খণ্ডত কাম কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। পৰিয়ালৰ পুঁজিৰে এটা বৃহৎ জনহিতকৰ সংস্থা গঢ়ি তোলে। ২০১১ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক সমাজৰ প্ৰতি কৰা সেৱাৰ বাবে তৃতীয় সৰ্বোচ্চ অসামৰিক বঁটা পদ্মভূষণেৰে সন্মানিত কৰে।

## জীৱনী
১৯৪৮ চনত তামিলনাডুৰ মাদুৰাইত মূলতঃ উত্তৰ-পশ্চিম ভাৰতৰ ৰাজস্থানৰ পৰা অহা এটা পৰিয়ালত ৰাজশ্ৰীৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ ৰাধাকিশেন ফ'মৰাৰ বাৰ্মা শ্বেলৰ এটা ডিলাৰশ্বিপ এজেন্সী আছিল। তেওঁৰ মাক পাৰ্বতী দেৱী ফ’মৰা আছিল এগৰাকী গৃহিণী। পৰিয়ালটো মাৰোৱাৰী বৈশ্য আৰু মহেশ্বৰী কুলৰ আছিল।

ৰাজশ্ৰী আৰু তেওঁৰ ভগ্নীসকলে মাদুৰাইৰ ছেইণ্ট জোচেফ কনভেণ্ট স্কুলত অধ্যয়ন কৰিছিল। সাধাৰণ ভাৰতীয় প্ৰথা অনুসৰণ কৰি ৰাজশ্ৰীৰ বিবাহ পিতৃ-মাতৃয়ে তেওঁলোকৰ নিৰ্দিষ্ট মহেশ্বৰী কুলৰ পৰিয়ালত আয়োজন কৰিছিল। মাৰোৱাৰী পৰম্পৰা অনুসৰি তিনিটা পৰ্যায়ত এই বিবাহ উদযাপন কৰা হৈছিল। প্ৰথম পৰ্যায় ‘বাগদান’, ৰাজশ্ৰীৰ প্ৰায় ১০ বছৰ বয়সত অনুষ্ঠিত হৈছিল। বিৰলা পৰিয়ালৰ বংশধৰ আৰু কিংবদন্তি বিজনেচ মেগনেট ঘনশ্যাম দাস বিৰলাৰ নাতি আদিত্য বিক্ৰম বিৰলা আছিল ৰাজশ্ৰীৰ বাকদাতা। দ্বিতীয় পৰ্যায়ৰ বিবাহৰ প্ৰাৰম্ভিক অনুষ্ঠান ৰাজশ্ৰীৰ ১৪ বছৰ বয়সত আৰু চূড়ান্ত অনুষ্ঠান ‘গওনা’ আৰু ‘বিদায়’ ১৯৬৫ চনত তেওঁৰ বয়স ১৭ বছৰ বয়সত সম্পন্ন হৈছিল। তাৰপিছত তেওঁ মাদুৰাইৰ মাক-দেউতাকৰ ঘৰ এৰি কলকাতাৰ শহুৰেকৰ ঘৰলৈ আহে। 

## সামাজিক কৰ্ম
#### আদিত্য বিৰলা চেণ্টাৰ ফৰ কমিউনিটি ইনিচিয়েটিভছ এণ্ড ৰুৰেল ডেভেলপমেণ্ট
আদিত্য বিৰলা চেণ্টাৰ ফৰ কমিউনিটি ইনিচিয়েটিভছ এণ্ড ৰুৰেল ডেভেলপমেণ্টৰ (ABCCIR) অধ্যক্ষ হিচাপে ৰাজশ্ৰীয়ে আদিত্য বিৰলা গ্ৰুপৰ দাতব্য প্ৰয়াস, উন্নয়নমূলক কাম-কাজ আৰু সামূহিক পদক্ষেপৰ তদাৰক কৰে। আদিত্য বিৰলা গ্ৰুপে CSR-ৰ কামকাজৰ বাবে ১.৬ বিলিয়ন ভাৰতীয় টকা ব্যয় কৰে আৰু ইয়াৰে  ৪০ কোটি টকা কেবল শিক্ষা খণ্ডৰ বাবে। শিক্ষা, নিয়োগ, খোৱাপানী আৰু মহিলা সৱলীকৰণ ক্ষেত্ৰত মূলতঃ গুৰুত্ব দিয়া হয়। গাঁৱলীয়া দৰিদ্ৰ লোক আৰু শাৰীৰিকভাৱে অক্ষমসকলক সাহায্য প্ৰদান, বিধৱাৰ পুনৰ বিবাহ আৰু যৌতুক বিৰোধী অভিযান আদি কাম-কাজতো জড়িত হৈ আছে। ABCCIR-য়ে ৪২খন বিদ্যালয় আৰু ১৮খন চিকিৎসালয় চলোৱাত সহায় কৰে আৰু প্ৰায় ১৮,০০০ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ শিক্ষাৰ বাবে ধন আগবঢ়ায়। 
#### স্বাস্থ্যসেৱা
ৰাজশ্ৰী বিৰলাই প্ৰয়াত স্বামীৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধাঞ্জলি স্বৰূপে ২০০৬ চনত পুনেত ৩ কোটি মাৰ্কিন ডলাৰ ব্যয় সাপেক্ষে ৩২৫খন বিছনাযুক্ত আদিত্য বিৰলা মেম’ৰিয়েল হাস্পাতাল স্থাপন কৰিছিল। এই হাস্পাতালখন আদিত্য বিৰলা চেণ্টাৰ ফৰ কমিউনিটি ইনিচিয়েটিভছ এণ্ড ৰুৰেল ডেভেলপমেণ্টৰ দ্বাৰা পৰিচালিত আৰু আদিত্য বিৰলা ফাউণ্ডেচনৰ দ্বাৰা পুঁজিৰে চলি থাকে।  
#### অন্য সামাজিক কৰ্ম
ৰাজশ্ৰী বিৰলাই কন্যা ভ্ৰুণহত্যা ৰোধৰ বাবে উৎসৰ্গিত বেচৰকাৰী সংস্থা *পপুলেচন ফাৰ্ষ্ট*ৰ সৈতে সক্ৰিয়ভাৱে জড়িত। তেওঁ *হেবিটেট ফৰ হিউমেনিটি*ৰ সৈতে ঘনিষ্ঠ সম্পৰ্ক বজাই ৰাখিছে। এই সংস্থাটোৰ এছিয়া পেচিফিক আৰু গ্ল'বেল কমিটীৰ ব'ৰ্ডত অংশ লয়। ২০১২ চনত ফিলিপাইনছৰ মেনিলাত অনুষ্ঠিত হোৱা হেবিটেট কনফাৰেন্সত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। একে বছৰতে তেওঁ *হেবিটেট ফৰ হিউমেনিটি*ৰ ২০ লাখ মাৰ্কিন ডলাৰ সংগ্ৰহ কৰিছিল আৰু ব্যক্তিগতভাবে তেওঁ ১০ কোটি ভাৰতীয় টকা বৰঙণি আগবঢ়াইছিল।

## তথ্যউৎস

শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যৱসায়ী
শোভা গুৰ্টু

**শোভা গুৰ্টু** (; ১৯২৫–২০০৪) লঘু হিন্দুস্তানী শাস্ত্ৰীয় শৈলীৰ এগৰাকী ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী আছিল। বিশুদ্ধ শাস্ত্ৰীয় শৈলীৰ ওপৰতো সমান আধিপত্য আছিল যদিও লঘু শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ দ্বাৰাহে তেওঁ খ্যাতি লাভ কৰিছিল। এটা সমৃদ্ধ কণ্ঠৰ বাবে তেওঁ *থুমৰী ৰাণী* হিচাপে পৰিচিত হৈছিল।

## ব্যক্তিগত জীৱন
১৯২৫ চনত বেলগাঁওত (বৰ্তমান কৰ্ণাটকত) জন্মগ্ৰহণ কৰা ভানুমতী শিৰোদকাৰৰ মাতৃ মেনেকাবাই শিৰোদকাৰ এগৰাকী পেছাদাৰী নৃত্যশিল্পী আছিল। মেনাকাবাই জয়পুৰ-আত্ৰাউলি ঘৰানাৰ উস্তাদ আল্লাদিয়া খানৰ এগৰাকী *গায়কী* শিষ্যা আছিল। অতি কম বয়সৰ পৰাই শোভাই গুৰুৰ ওচৰত সংগীতৰ প্ৰশিক্ষণ গ্ৰহণ কৰিছিল।

শোভাই কাশ্মীৰী ব্ৰাহ্মণ পৰিয়াল এটাৰ বিশ্বনাথ গুৰ্টুৰ লগত বিবাহপাশত আবদ্ধ হয় আৰু শোভা গুৰ্টু নামেৰে পৰিচিত হয়। তেওঁৰ শহুৰেক পণ্ডিত নাৰায়ণ নাথ গুৰ্টু আছিল আৰক্ষীৰ এজন উচ্চ পদস্থ বিষয়া আৰু পণ্ডিত। লগতে তেওঁ চখ হিচাপে চেতাৰো বজাইছিল।[4] তেওঁ কেইবাবছৰ ধৰি বেলগাম জিলাত চাকৰি সূত্ৰে আছিল। এনেদৰেই শোভা আৰু বিশ্বনাথৰ চিনাকি হৈছিল। দম্পতীহালৰ ৰবি, ত্ৰিলোক আৰু নৰেন্দ্ৰ নামৰ তিনিজন পুত্ৰ সন্তান আছিল। তেওঁলোকৰ ডাঙৰ পুত্ৰ ৰবি গুৰ্টু আছিল ৰিদম বাদক। আন এজন পুত্ৰ ত্ৰিলোক গুৰ্টু বিখ্যাত পাৰ্কাচনিষ্ট।

## কৰ্মজীৱন
যদিও শোভাৰ কোলহাপুৰৰ জয়পুৰ-আত্ৰাউলি ঘৰানাৰ প্ৰতিষ্ঠাপক উস্তাদ আল্লাদিয়া খানৰ কনিষ্ঠ পুত্ৰ উস্তাদ ভূৰজী খানৰ ওচৰত আনুষ্ঠানিক সংগীত প্ৰশিক্ষণ আৰম্ভ হৈছিল, তেতিয়া তেওঁ যথেষ্ঠ সৰু। শোভাৰ মাকেও এসময়ত উস্তাদ ভূৰজী খানৰ পৰা প্ৰশিক্ষণ গ্ৰহণ কৰিছিল। শোভাৰ প্ৰতিভা দেখি উস্তাদ ভূৰজী খানৰ পৰিয়াল যথেষ্ঠ আনন্দিত হয়। জয়পুৰ-আত্ৰাউলি ঘৰানাৰ লগত তেওঁৰ সম্পৰ্ক আৰু শক্তিশালী হয়, যেতিয়া তেওঁ উস্তাদ আল্লাদিয়া খানৰ ভতিজা উস্তাদ নত্থন খানৰ পৰা শিকিবলৈ লৈছিল।

শোভাই থুমৰি, দাদ্ৰা, কাজৰী, হৰি আদি অৰ্ধশাস্ত্ৰীয় সংগীত শৈলীত বিশেষজ্ঞতা লাভ কৰিছিল। অনায়াসে তেওঁৰ গায়নত বিশুদ্ধ শাস্ত্ৰীয় অংশ সংযোজন কৰিছিল, যাৰ ফলত এক নতুন শৈলীৰ সৃষ্টি হৈছিল। তেওঁ বেগম আখতাৰ খান আৰু বড়ে গুলাম আলী খানৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈছিল।

মাৰাঠী আৰু হিন্দী চিনেমাতো তেওঁ সংগীত পৰিবেশন কৰিছিল। নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী হিচাপে কাম কৰা তেওঁৰ প্ৰথম ছবি কামাল আমৰোহীৰ *পাকিজা* (১৯৭২)। তাৰ পিছত কণ্ঠদান কৰে *ফাগুন*ত (১৯৭৩); য'ত তেওঁ গাইছিল, ‘বেদৰ্দী বন গয়ে কোই যাও মানাও মোৰে চাইয়াঁ’। হিট ছবি *মেঁই তুলসী তেৰে আংগন কী*ত গোৱা (১৯৭৮) ‘চাইয়াঁ ৰুথ গয়ে’ গীতটোৰ বাবে তেওঁ শ্ৰেষ্ঠ মহিলা কণ্ঠশিল্পীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটাৰ বাবে মনোনয়ন লাভ কৰে। *সামনা*, *লালমাটি* আদি মাৰাঠী চলচ্চিত্ৰৰ বাবেও তেওঁ গীত গাইছিল। ১৯৭৯ চনত ‘দ্য গ্ৰামোফোন কোম্পানী অফ ইণ্ডিয়া’ই (EMI) তেওঁৰ প্ৰথম এলবাম *এট হাৰ বেষ্ট... শ্বোভা গুৰ্টু* প্ৰকাশ কৰে; যিটোক ১৯ শতিকাত গা কৰি উঠা পূৰ্বীয় উত্তৰ প্ৰদেশৰ (পূৰ্বী গায়কী) সংগীত পৰম্পৰাত উচ্চ স্তৰৰ ক্লাছিক ৰেকৰ্ডিং বুলি গণ্য কৰা হয়। শতিকা.

## বঁটা আৰু সন্মান
সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা (১৯৮৭)
 পদ্মভূষণ (২০০২) লতা মংগেষকাৰ পুৰস্কাৰ
 সাহু মহাৰাজ পুৰস্কাৰ
 মহাৰাষ্ট্ৰ গৌৰৱ পুৰস্কাৰ

## তথ্যউৎস

## বাহ্যিক সংযোগ

*Shobha Gurtu Website
* 

শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সংগীতজ্ঞ
শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:মাৰাঠী চলচ্চিত্ৰৰ নেপথ্য কণ্ঠশিল্পী
মৰিচাছৰ নাৰী

**মৰিচাছৰ নাৰী**য়ে () মৰিচাছৰ নাৰীৰ সামাজিক জনগাঁথনিৰ কথা সূচায়। মৰিচাছ সমাজত নাৰীৰ ভূমিকা ২০ শতিকাত সলনি হৈছিল। ঐতিহাসিকভাৱে মৰিচাছ সংস্কৃতিয়ে পিতৃতান্ত্ৰিক ক্ষমতাৰ গাঁথনি বজাই ৰাখিছিল, যিয়ে পৰিয়াল আৰু কৰ্মজীৱনকো সামৰি লৈছিল। মৰিচাছ চৰকাৰৰ দ্বাৰা গঠিত হোৱা 'এক্সপ'ৰ্ট প্ৰচেছিং জ'ন'ৰ বাবে  কৰ্মশক্তিত মহিলাৰ অৱদান বিগত সময়ত বৃদ্ধি পাইছে।এই পৰিৱৰ্তনৰ ফলত 'দ্বৈত-উপাৰ্জনকাৰী'ৰ উত্থান ঘটিছে আৰু একক মাতৃত্বকো উৰ্ধমুখীভাৱে প্ৰভাৱান্বিত কৰিছে।

২০০৮ চনত মৰিচাছে *নিয়োগ অধিকাৰ আইন* প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। এই আইনখনে কৰ্মক্ষেত্ৰৰ ভিতৰত বৈষম্য নিষিদ্ধ কৰে আৰু সম মূল্যৰ কামৰ বাবে সমান পাৰিতোষিক নিৰ্ধাৰণ কৰে। বৈবাহিক মৰ্যাদা যিয়েই নহওক কিয়, মহিলা আৰু পুৰুষ উভয়ৰে নিজৰ পেছা বাছি লোৱাৰ আইনী অধিকাৰ আছে। তেওঁলোকৰ বাবে এই অধিকাৰ দেৱানী সংহিতাত আৰু আইনৰ অধীনত ন্যস্ত কৰা হৈছে।

## সংসদ
উত্তৰ-ঔপনিৱেশিক যুগত মৰিচাছৰ মহিলাসকলে ঔপনিৱেশিকতাৰ প্ৰভাৱ অনুভৱ কৰিছিল। ১৯ শতিকাৰ মৰিচিয়ান আইন অনুসৰি মহিলাসকলক স্বামীৰ অবিচ্ছেদ্য সম্পত্তি হিচাপে গণ্য কৰিবলৈ কোৱা হৈছিল। তাৰ পিছত চৰকাৰে উত্তৰাধিকাৰ আৰু প্ৰব্ৰজনৰ সৈতে জড়িত আইনসমূহ বাতিল কৰে। ১৯৮৯ চনত চৰকাৰে মহিলাৰ সৈতে জড়িত বিষয়সমূহৰ বাবে প্ৰধান মন্ত্ৰালয়ত সম সুযোগপ্ৰাপ্ত বিষয়া নিযুক্তি দিয়ে। *মহিলাৰ অধিকাৰ আৰু পৰিয়াল কল্যাণ মন্ত্ৰালয়*ৰ প্ৰতিবেদনে বৈষম্যৰ সৈতে জড়িত বিষয়সমূহৰ কিছু উন্নতিৰ ইংগিত দিয়ে।

সংসদৰ কিছুমান উন্নয়নৰ ভিতৰত আছে ৰাষ্ট্ৰপতি পদত (২০১৫ চনৰ পৰা ২০১৮ চনলৈ) শ্ৰীমতী আমিনা গুৰিব-ফাখিমক ৰাষ্ট্ৰপতি পদৰ বাবে উত্তৰণ ঘটোৱা, আৰু ২০১৪ চনত শ্ৰীমতী মায়া হনুমানজীক প্ৰথমগৰাকী মহিলা বক্তাৰ পদত অধিষ্ঠিত কৰোৱা।

## অনুষ্ঠান
২০১৬ চনত লিংগ সমতা মন্ত্ৰালয়ে কোকাকোলাৰ এটা বিজ্ঞাপন প্ৰত্যাহাৰ কৰিবলৈ অনুৰোধ জনায় যিটো লিংগ পৰামৰ্শদাতাৰ অভিযোগৰ বাবে "যৌনতাবাদী" বুলি গণ্য কৰা হৈছিল। ২০১৮ চনৰ মাৰ্চ মাহত মহিলাসকলে নিজৰ প্ৰয়োজন আৰু আকাংক্ষাৰ কথা প্ৰকাশ কৰাৰ মঞ্চ হিচাপে ৰাষ্ট্ৰীয় মহিলা পৰিষদ গঠনৰ বাবে এখন নতুন আইন গঠন কৰা হয়। মহিলাৰ বিৰুদ্ধে হিংসা, নাৰী সৰবৰাহ,  যৌনতা, প্ৰজনন, স্বাস্থ্যৰ অধিকাৰৰ প্ৰসাৰ আৰু সুৰক্ষাৰ দৰে বিষয়সমূহৰ সমাধানৰ বাবে ২০১৮ চনৰ মে’ মাহত ইউৰোপীয় সংঘৰ সৈতে লিংগ কাৰ্য্য পৰিকল্পনাৰ ওপৰত যৌথ নিৰীক্ষণ কাঠামো চুক্তি স্বাক্ষৰ কৰা হয়।

## উন্নয়নৰ সূচকাংক
### অৰ্থনৈতিক
মৰিচাছত পোন্ধৰ বছৰতকৈ অধিক বয়সপ্ৰাপ্ত মহিলাৰ নিবনুৱাৰ হাৰ ১০%।জ্যেষ্ঠ পদবীত থকা মহিলাসকল যেনে: জ্যেষ্ঠ মুখ্য কাৰ্যবাহী, স্থায়ী সচিব আৰু উপ-স্থায়ী সচিবৰ হাৰ ২০০১ চনৰ ২৩%ৰ পৰা ২০১৬ চনৰ ৪০%লৈ বৃদ্ধি পাইছে। ২০১৮ চনৰ আগষ্ট মাহত অনুষ্ঠিত হোৱা আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সন্মিলনে ভাৰতীয় ৰিম এছ’চিয়েশ্যনৰ অগ্ৰাধিকাৰ ক্ষেত্ৰসমূহত কৰ্ম পৰিকল্পনাৰ উপৰিও মহিলাৰ অৰ্থনৈতিক সৱলীকৰণৰ সম্বন্ধে এক ঘোষণাপত্ৰ প্ৰস্তুত কৰিছিল যাতে মহিলাৰ অৰ্থনৈতিক সৱলীকৰণ ইয়াৰ ফলত সমৃদ্ধ হয়।

### শিক্ষা
২০১১ চনত প্ৰাথমিক খণ্ডৰ পৰা মাধ্যমিক খণ্ডলৈ উত্তীৰ্ণ হোৱা শিক্ষাৰ্থীৰ ভিতৰত ল'ৰাৰ অনুপাত আছিল ৭৯% আৰু ছোৱালীৰ অনুপাত আছিল ৮৪%।

### লিংগ
২০১৩ চনত মৰিচাছৰ লিংগ অসমতা সূচকাংক আছিল ০.৩৭৫। মিছেছ জিৱা-ডাউৰেয়াউৰ মতে, মহিলাৰ বিৰুদ্ধে বৈষম্য দূৰ কৰাৰ ক্ষেত্ৰত মৰিচাছ সঠিকভাৱে আগবাঢ়িছে বুলি উল্লেখ কৰা হৈছে।

## তথ্যউৎস

শ্ৰেণী:মৰিছাছ
শ্ৰেণী:দেশভেদে নাৰী
এলা গান্ধী

**এলা গান্ধী** (; জন্ম: ১ জুলাই ১৯৪০) এগৰাকী দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ শান্তি কৰ্মী আৰু প্ৰাক্তন ৰাজনীতিবিদ।  ১৯৯৪ চনৰ পৰা ২০০৪ চনলৈকে দক্ষিণ আফ্ৰিকাত সংসদ সদস্য হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল, য'ত তেওঁ কোৱাজুলু-নাটাল প্ৰদেশৰ ইনাণ্ডাৰ ফিনিক্স অঞ্চলক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা আফ্ৰিকান নেচনেল কংগ্ৰেছ (ANC) দলৰ সৈতে মিত্ৰতা কৰিছিল। তেওঁ কল্যাণ আৰু ৰাজহুৱা উদ্যোগ সংসদীয় সমিতিত নিযুক্ত হৈছিল। লগতে ছেৰোগেট মাদাৰহুড তদৰ্থ সমিতিতো তেওঁ সেৱা আগবঢ়াইছিল। ন্যায় সমিতিৰ বিকল্প সদস্য হিচাপে ন্যায়পালিকা আৰু আইনী ব্যৱস্থা সংক্ৰান্তীয় থীম কমিটি-৫তো কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। তেওঁ মহাত্মা গান্ধীৰ নাতিনী।

ভাৰত চৰকাৰে ২০০৭ চনত তেওঁ পদ্মভূষণ সন্মানেৰে সন্মানীত কৰে।
## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
১৯৪০ চনৰ ১ জুলাইত ডাৰবানত মনিলাল গান্ধী আৰু সুশীলা মাশ্ৰুৱালাৰ ঘৰত এলা গান্ধীয়ে জন্ম গ্ৰহণ কৰিছিল। তেওঁৰ দেউতাক *ইণ্ডিয়ান অপিনিয়ন* কাকতৰ সম্পাদক আছিল। এলা ফিনিক্স অঞ্চলৰ এখন আশ্ৰমত ডাঙৰ-দীঘল হয়। তেওঁ নাটাল বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা বি.এ. ডিগ্ৰী লয় আৰু পিছলৈ UNISA-ৰ পৰা সমাজ বিজ্ঞানত সন্মানসহ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰে। স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰাৰ পিছত তেওঁ ১৫ বছৰ ‘ভেৰুলাম চাইল্ড এণ্ড ফেমিলি ৱেলফেয়াৰ ছ'চাইটি’ত আৰু পাঁচ বছৰ ‘ডাৰবান ইণ্ডিয়ান চাইল্ড এণ্ড ফেমিলি ৱেলফেয়াৰ ছ'চাইটি’ত এগৰাকী সমাজকৰ্মী ৰূপে সেৱা আগবঢ়ায়।

গান্ধীয়ে ১৯৯১ চনলৈকে নাটাল অৰ্গেনাইজেচন অৱ উইমেনৰ কাৰ্যবাহী সদস্য হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে। নাটাল ইণ্ডিয়ান ক্ংগ্ৰেছ, দ্য ইউনাইটেড ডেমোক্ৰেটিক ফ্ৰণ্ট, ডেচকম ক্ৰাইছিচ নেটৱৰ্ক আৰু ইণ্ডিয়ানা চাপোৰ্ট কমিটিৰ সৈতে তেওঁ ৰাজনৈতিকভাবে জড়িত। নাটাল ইণ্ডিয়ান ক্ংগ্ৰেছৰ তেওঁ উপ-সভাপতিও আছিল। বৰ্ণবৈষম্য নীতি চলি থকা সময়ছোৱাত গান্ধীক ১৯৭৫ চনত ৰাজনৈতিক সক্ৰিয়তাৰ পৰা বিৰত কৰি মুঠ ৯ বছৰ গৃহবন্দী কৰা হৈছিল। তথাপিও তেওঁ গোপনীয়ভাবে কাম কৰি গৈছিল। বৰ্ণবৈষম্যৰ বিৰুদ্ধে সংগ্ৰামৰ সময়ত তেওঁৰ এজন পুত্ৰৰ মৃত্যু হয়।  ১৯৯০ চনৰ ১১ ফেব্ৰুৱাৰীত মুক্তি পোৱাৰ পূৰ্বে পলছমুৰ কাৰাগাৰত নেলছন মেণ্ডেলাৰ সৈতে সাক্ষাৎ কৰা ইউনাইটেড ডেম'ক্ৰেটিক ফ্ৰণ্টৰ সদস্যসকলৰ ভিতৰত তেৱোঁ আছিল অন্যতম। ১৯৯৪ চনৰ নিৰ্বাচনৰ পূৰ্বে তেওঁ ট্ৰেনজিছনেল এক্সিকিউটিভ কাউন্সিলৰ সদস্য আছিল।

## সাংসদীয় কৰ্মজীৱন
সংসদত কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰাৰ পিছত গান্ধীয়ে ঘৰুৱা হিংসাৰ বিৰুদ্ধে ২৪ ঘণ্টীয়া কাৰ্যসূচী প্ৰস্তুত কৰি গান্ধী উন্নয়ন ন্যাস প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। ধৰ্মীয় পৰিক্ৰমা সমিতিৰ সদস্য হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰাৰ উপৰিও এখন মাহেকীয়া বাতৰি কাকতৰ তদাৰক কৰিছিল। তেওঁ ‘মহাত্মা গান্ধী ছল্ট মাৰ্চ কমিটি’ আৰু ‘মহাত্মা গান্ধী ডেভেলপমেণ্ট ট্ৰাষ্ট’ৰ অধ্যক্ষও।   এলা গান্ধীয়ে কেইবাবছৰ ধৰি ডাৰবান ইউনিভাৰ্চিটি অৱ টেকন’লজীৰ চেঞ্চেলৰ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।

## তথ্যউৎস

শ্ৰেণী:পদ্মভূষণ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:গুজৰাটী ব্যক্তি
শ্ৰেণী:দক্ষিণ আফ্ৰিকাৰ ব্যক্তি
বাৰবাসী আই

**বাৰবাসী আই** () শংকৰদেৱৰ শিষ্য নাৰায়ণ দাস ঠাকুৰ আতাৰ পত্নী আছিল৷ তেওঁ নিজেও শংকৰদেৱত শৰণ লৈ আইসকলৰ মাজত ধৰ্ম প্ৰচাৰত আগভাগ লৈছিল৷ বাৰটি সজ গুণৰ অধিকাৰী আছিল বাবে তেওঁৰ নাম বাৰবাসী থোৱা হৈছিল৷

শংকৰদেৱত শৰণ লোৱাৰ আগতে ভবানন্দ এগৰাকী ব্যৱসায়ী আছিল৷ নানা ধৰণৰ ব্যৱসায় কৰি কৰি ডিঙ্গানগৰত বাস কৰাৰ সময়ত তেওঁ পাণৰ ব্যৱসায় কৰিছিল৷ সেইসময়ত তেওঁৰ সজ আচৰণ আৰু ব্যৱসায়ৰ শ্ৰীবৃদ্ধি দেখি দীঘল কায়থ নামৰ এজন লোকে তেওঁৰ ৰূপৱতী কন্যা বাৰবাসীক তেওঁলৈ বিয়া দিয়ে৷ বিয়াৰ পিছত তেওঁলোক হালধীয়া গ্ৰামত বসবাস কৰিবলৈ লয়৷ভবানন্দ ডিঙ্গানগৰত যিঘৰ মানুহৰ বাৰীত ঘৰ সাজি বাস কৰি আছিল সেইঘৰৰে দুহিতা বাৰবাসী৷ তেওঁ ভবানন্দৰ ঘৰ-বাৰী পৰিস্কাৰ কৰা আদি কাম কৰি দি ভবানন্দক ভাল পাই মাকৰ আগত তেওঁলৈ বিয়া হোৱাৰ ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰিছিল৷  এই ভবানন্দ পিছলৈ নাৰায়ণ দাস ঠাকুৰ আতা নামে জনাজাত হৈছিল৷ 

বাৰবাসী আই অতি উদাৰমনা নাৰী আছিল৷ নাৰায়ণ দাস ঠাকুৰ আতাই তেওঁৰ সন্মতিতহে বাৰবাসীক শংকৰদেৱৰ ওচৰত শৰণ দিয়াইছিল৷ তাৰ পিছৰ পৰাই স্বামী-স্ত্ৰী দুয়ো ভকতৰ সেৱাতে তেওঁলোকৰ সকলো ধন-সম্পদ ব্যয় কৰিছিল৷ মধাই নামৰ ভিক্ষু এজনক ভিক্ষাবৃত্তি এৰি তেওঁ শংকৰদেৱৰ ধৰ্মত মন সঁপি দিবলৈ উপদেশ দি তেওঁৰ যাৱতীয় খৰচ নিজে বহন কৰিছিল৷ ঠাকুৰ আতাই পত্নীক সোণৰ আঙুঠি গঢ়াই দিয়াত আপত্তি কৰি সেই ধন দৰিদ্ৰ ভকতসকলৰ বাবে ব্যয় কৰিবলৈ দিছিল৷ সংসাৰী হয়ো দুয়ো উদাসীন আছিল৷ 

শংকৰদেৱ পাটবাউসীত থাকোঁতে নৰনাৰায়ণ ৰজাই কেইজনমান ব্ৰাহ্মণৰ মিছা অভিযোগত তেওঁক ধৰিবলৈ গৰমলি পঠিয়ায়৷ খবৰ পাই তেও শএই ঠাইৰ পৰা আঁতৰি যোৱাত গৰমলিয়ে নাৰায়ণ দাস ঠাকুৰ আতা আৰু গোকুল চান্দ আতৈ ধৰি নিয়ে৷ স্বামীৰ অনুগামিনী হৈ বাৰবাসীও তেওঁলোকৰ পিছে পিছে যায়৷ ৰজাৰ দূতে ঠাকুৰ আতা আৰু গোকুল চান্দক ধৰি পোতাশালত থয়৷ কিন্তু দয়াপৰবশ হৈ হৰিগতি নামৰ গৰমলিজনে বাৰবাসীক নিজৰ ঘৰতে আশ্ৰয় দি ৰাখে৷ অন্তঃসত্বা আই তাতেই থাকি স্বামীৰ মুক্তিৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰি দিন নিয়ায়৷ কিছুদিন পিছত গৰমলিৰ ঘৰতে বাৰবাসীৰ এটা পুত্ৰসন্তান জন্ম হয়৷ পিছত ৰজাই তেওঁলোকক মুক্তি দিয়াত বাৰবাসীয়ে সন্তানসহ স্বামীক দেখা কৰি শংকৰ গুৰুৰ কাষলৈ আহে আৰু শংকৰদেৱে সন্তানটোৰ নাম পৰমানন্দ ৰাখে৷ পৰমানন্দৰ পিছত তেওঁলোকৰ কেইবাটিও সন্তান জন্ম হৈছিল৷ গুৰু চৰিতত আছে, সাংসাৰিক দিশৰ প্ৰতি সম্পূৰ্ণ উদাৰ দুয়ো স্বামী-স্ত্ৰীয়ে তেওঁলোকৰ কিমান সন্তান আছে তাৰে হিচাপ নাজানিছিল৷ এবাৰ শংকৰদেৱে ঠাকুৰ আতাক সোধাত পত্নীক সুধি ক’ম বুলিছিল যদিও বাৰবাসীয়েও সদুত্তৰ দিব নোৱাৰিছিল৷ ধৰ্ম আৰু কৰ্মত সমানে নিমজ্জিত আছিল তেওঁলোকৰ মন৷ বৃন্দাবনী বস্ত্ৰ বোৱাৰ সময়ত ঠাকুৰ আতাই গুৰু দায়িত্ব পালন কৰাৰ সময়ত বাৰবাসীয়েও স্বামীক নানা ধৰণে সহায় কৰিছিল তেওঁ নিজেও নিপুণ শিপিনী আছিল৷ ঘোষা-পদ তেওঁৰ মুখস্থ আছিল৷ আইসকলক তেওঁ নেতৃত্ব দি আগুৱাই নিছিল৷ স্বামী ঠাকুৰ আতাৰ মৃত্যুৰ পিছত বাৰবাসী আইৰ বিষয়ে চৰিত পুথিসমূহত উল্লেখনীয় কথা পোৱা নাযায়৷
## তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ নাৰী
শ্ৰেণী:নৱবৈষ্ণৱ ধৰ্ম
শ্ৰেণী:মহাপুৰুষীয়া ধৰ্মৰ অনুগামী
ভূৱনেশ্বৰী আই

**ভূৱনেশ্বৰী আই** বা **কমলপ্ৰিয়া**() কোচ সেনাপতি চিলাৰায় বা শুক্লধ্বজৰ পত্নী আৰু শংকৰদেৱৰ ভতিজী আছিল৷ তেওঁৰ মুখত শংকৰদেৱ বিৰচিত বৰগীত শুনিয়েই চিলাৰায়ে শংকৰদেৱৰ ভক্ত হৈ পৰিছিল আৰু শংকৰদেৱক কোচ ৰাজদৰবাৰত গুৰুৰ সন্মান দেখুৱাইছিল৷ আনুমানিক ১৬শ শতিকাত জন্ম হোৱা ভূৱনেশ্বৰীৰ পিতৃৰ নাম আছিল, ৰামৰায় বা জগতানন্দ৷ তেওঁ শংকৰদেৱৰ জ্ঞাতিভাই আছিল৷ সমসাময়িক কালৰ আন এগৰাকী ভূৱনেশ্বৰী আছিল বৈষ্ণৱ গুৰু হৰিদেৱৰ কন্যা৷ তেওঁ অসমৰ প্ৰথম মহিলা সত্ৰাধিকাৰ৷ পুত্ৰৰ মৃত্যুৰ পিছত হৰিদেৱে এইগৰাকী ভূৱনেশ্বৰীক “মানেৰী’’ সত্ৰৰ সত্ৰাধিকাৰ পাতে৷
## বিবাহ
কোঁচ ৰজা নৰনাৰায়ণে শনিৰ দশা এৰুৱাবলৈ বৰনগৰ আৰু ডিঙা নগৰত অস্থায়ী শিবিৰ পাতি বহুদিন বাস কৰিছিল৷ তাতেই ৰামৰায়ৰ কন্যা কমলপ্ৰিয়াক দেখা পাই চিলাৰায় মোহিত হয় আৰু বিয়া কৰাবলৈ মন কৰে৷ প্ৰথমাৱস্থাত কায়স্থ কূলৰ ৰামৰায়ে অসবৰ্ণ বিবাহৰ অচিলা লৈ সন্মতি দিয়া নাছিল যদিও শংকৰদেৱৰ মধ্যস্থতাত আনুস্থানিকভাৱে বিয়া দিয়া হয়৷ ৰাজপৰিয়ালৰ মানুহ আগবাঢ়ি আহি ছোৱালী নিনিয়ে আৰু অসমীয়া সমাজৰ দস্তুৰমতে ছোৱালীঘৰেও আগবাঢ়ি গৈ বিয়া নহয়৷ এই মতানৈক্য আঁতৰাবলৈ শংকৰদেৱে সমিধান দিলে, দুয়োপক্ষ নিজ নিজ স্থানৰ পৰা আগুৱাব আৰু য’তে মিলিত হয়, তাতেই বিয়া হ’ব৷ এই সিদ্ধান্তমৰ্মে পাটবাউসীৰ পৰা কন্যপক্ষ আৰু বৰনগৰৰ পৰা দৰাপক্ষ আগুৱাই আহি সোণকোষ নৈৰ পাৰৰ এঠাইত মিলিত হ’ল আৰু তাতেই দুয়োৰে বিয়া হয়৷ নৈৰ পাৰৰ মুকলি ঠাইতে ছত্ৰাকৃতিৰ ৰভা দিয়া হৈছিল বাবে সেই ঠাইখন পিছলৈ “ছত্ৰশাল’’ বা “সত্ৰশাল’’ নামে জনাজাত হয়৷ কথিত আছে বিয়াৰ দিনা ৰাতি ভকতৰ মনোৰঞ্জনৰ বাবে শংকৰদেৱে কালীয় দমন নাটখনৰ অভিনয় কৰোৱাইছিল৷

## চিলাৰায়ৰ শৰণ
এবাৰ চিলাৰায়ে মৃগয়া কৰিবলৈ গৈ উভতি আহি কুঁৱৰীসকলে “তামুলী চ’ৰা’’ত ভূৱনেশ্বৰীক বেঢ়ি ধৰি গীত গাই থকা দেখি আৰু গীতৰ ভাষা-সুৰত মোহিত হৈ কাৰ গীত জানিব খোজাত চাৰেঙ্গী বজাই গীত গাই থকা ভূৱনেশ্বৰীয়ে সেয়া “বৰ আতা’’ই কৰা বুলি জনালে৷ পিছত শুবলৈ গৈয়ো পুনৰ গীতটি শুনি তাৰ অৰ্থ বুজি মোহিত হৈ ডিঙ্গা নগৰলৈ আহি শংকৰদেৱক বহু যত্নে নিজ হাউলিলৈ নিলে আৰু এদিন উপবাসে থাকি দহ টকা আৰু কাপোৰ এসাজ দি শৰণ ল’লে৷ তাৰপিছত তেওঁ গুৰুজনাক থাকিবলৈ ঘৰ সজাই নিজৰ হাউলীতে ৰাখিলে৷ 

ভূৱনেশ্বৰীয়ে গোৱা গীতটি ধনশ্ৰী ৰাগৰ আছিল৷

পামৰু মন ৰাম চৰণে চিত্ত দেহু৷ অথিৰ জীৱন ৰাম, মাধৱ কেৰি নাম, মৰণ সমল লেহু৷..... 

ইয়াৰ পিছতে কোচ ৰজাৰ পৃষ্ঠপোষকতা পাই শংকৰদেৱে বৃন্দাৱনী বস্ত্ৰ বৈ উলিয়াইছিল আৰু নানা শাস্ত্ৰ ৰচনা কৰিছিল৷
## তথ্য সূত্ৰ
শ্ৰেণী:অসমৰ নাৰী
শ্ৰেণী:নৱবৈষ্ণৱ ধৰ্ম
শ্ৰেণী:মহাপুৰুষীয়া ধৰ্মৰ অনুগামী