open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
মহা ছোনা

**মহা ছোনা** বা মহা ছোহোনা সিংহলী লোককথাৰ এক *ইয়াক’*(অৰ্থাৎ দানৱ), যিয়ে মৃত্যুৰ পিছৰ আত্মাক খেদি ফুৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। মহাছোনা নামৰ অৰ্থ সিংহল ভাষাত “সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ অসুৰ" বা "কবৰস্থানৰ দেৱতা বা দানৱ"। ই শ্ৰীলংকাৰ আটাইতকৈ ভয়ংকৰ দেৱতা বা দানৱ। ই মূলতঃ এজন দৈত্য, যাক গোটাইম্বৰা নামৰ আন এজন দৈত্যই(খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ১ম শতিকাত বাস কৰিছিল) ডুৱেলত পৰাস্ত কৰি মূৰ কাটি পেলাইছিল, আৰু মহা ছোনাৰ মূৰটো ভালুক বা বাঘৰ মূৰৰ সৈতে সলনি কৰা হৈছিল। তেওঁ মানুহৰ কান্ধ থেতেলিয়াই হত্যা কৰে আৰু লগতে বেমাৰত আক্ৰান্ত কৰি হত্যা কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। এনে ক্ষেত্ৰত অসুৰক পৰাভূত কৰিবলৈ পৰম্পৰাগত ভূত-প্ৰেত নিৰ্বাসন ৰীতি-নীতি কৰা হয়। "মহা ছোহন ব্ৰিগেড" নামেৰে জনা শ্ৰীলংকা সেনাৰ দীৰ্ঘ দূৰত্বৰ *ৰিকনেছান্স পেট্ৰ'ল ইউনিট*সমূহক জনপ্ৰিয়ভাৱে এই দানৱটোৰ নামেৰে ৰখা হৈছে।

## উৎপত্তি
স্থানীয় লোক পৰম্পৰা অনুসৰি, মহাসোণা পূৰ্বতে ৰীতিগলা জয়সেন (ঋতিগালাৰ জয়সেন) নামেৰে জনাজাত আৰু ৰজা দুটুগামুনুৰ ৰাজত্বকালৰ আশে-পাশে বাস কৰা এজন উগ্ৰ যোদ্ধা। মদ্যপান কৰি গোটাইম্বাৰা(ৰজা ডুটুগামুনুৰ দহজন দৈত্য যোদ্ধাৰ ভিতৰত এজন)ক ক্ষুণ্ণ কৰাৰ পিছত তেওঁলোকে খালী হাতে যুদ্ধ কৰিবলৈ সন্মত হয়। কাহিনীটোৰ মতে, গোটাইম্বাৰে হয় ভুলবশতঃ নহয় এটা লাথিৰে জয়সেনাৰ মূৰ কাটি পেলায় আৰু মৃতদেহটোক মুকলি কবৰস্থানলৈ লৈ যোৱা হয়। জয়সেনৰ দুৰ্দশা দেখি এজন দেৱতাই কৰুণা কৰে আৰু মৃতদেহটো ঠাণ্ডা হোৱাৰ আগতেই তেওঁক পুনৰুজ্জীৱিত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে। যিহেতু হাতত অতি কম সময় বাকী আছিল, সেয়েহে দেৱতাই খৰখেদাকৈ ভালুকৰ মূৰ এটা বিচাৰি পায় আৰু তেওঁক পুনৰুজ্জীৱিত কৰাৰ বাবে ভালুকৰ মূৰটো যোৰা দিয়ে। কম সময়তে জীৱন দান কৰাৰ খৰখেদাত দেৱতাই ভালুকৰ মূৰটো তেওঁৰ পিছলৈ যোৰা দিয়ে। জয়সেনাৰ পুনৰুজ্জীৱনৰ পিছত আৰু বিচিত্ৰ ৰূপটো দেখি তেওঁৰ সম্মুখীন হোৱা মানুহবোৰ ভয়ত আতংকিত হৈ অসুস্থ হৈ পৰে। তেওঁক এটা বৃহৎ কবৰস্থানত বা কবৰস্থানৰ আগত পোৱা বাবেই এই নতুন ৰূপটোৰ উৎপত্তিৰ সূত্ৰ অনুসৰি মানুহে ‘মহা ছোহোনা বা মহা ছোহোন’(কবৰস্থানৰ মহান দানৱ)’ বুলি অভিহিত কৰে। মন কৰিবলগীয়া যে, সিংহলী ভাষাত ‘ছোহোন’ (සොහොන්) শব্দৰ অৰ্থ কেৱল কবৰ বা শ্মশান নহয়, সাধাৰণতে ‘পতন’ও হ’ব পাৰে। গতিকে ‘মহা ছোহোনা’ৰ অৰ্থ ‘মহা পতন’ও হ’ব পাৰে। অৱশ্যে দেশৰ বিভিন্ন ঠাইৰ লোকগীতেও মহাছোনাক জয়সেনাৰ লগত সংযুক্ত নকৰাকৈয়ে তেওঁৰ বেলেগ উৎপত্তি কাহিনী বৰ্ণনা কৰে। লোকগীতৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি তেওঁক অসুৰ বা দেৱতা বুলি ক’ব পাৰি। মহা ছোনা সম্ভৱতঃ শ্ৰীলংকাৰ মনোজগতত আটাইতকৈ গভীৰকৈ খোদিত হোৱা অতি-প্ৰাকৃতিক সত্তা হৈয়েই আছে, নামটোৱে মানুহৰ মাজত যি আতংকৰ সৃষ্টি কৰে, তাৰ কোনো তুলনা নাই। 
​
## বৈশিষ্ট্য
মহা ছোনাই কবৰস্থানত মানুহৰ চিকাৰ বিচাৰি খেদি ফুৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। মানুহৰ মৃতদেহক আগুৰি থকা ডাঙৰ ডাঙৰ শিল আৰু পাহাৰতো ই বিচৰণ কৰি ফুৰে। পথৰ তিনিআলিবোৰো এই দানৱটোৱে বিচৰণ কৰা ঠাই আৰু ই কলেৰা আৰু ডিচেণ্ট্ৰি বিয়পাবলৈ সক্ষম হয়। মহা ছোহোনা ৩০,০০০ দানৱৰ ভিতৰত মুখ্য, আৰু প্ৰায়ে বিভিন্ন ছদ্মবেশ ব্যৱহাৰ কৰে; প্ৰতিবাৰেই ছাগলী, হৰিণ, ঘোঁৰা, ভেড়া আৰু হাতী আদি বিশেষ প্ৰাণীত উঠি যায়। ১২২ ফুট (৩৭ মিটাৰ) ওখ এই দানৱটোৰ চাৰিটা চকু আৰু চাৰিখন হাত আৰু ছালৰ ৰং ৰঙা। ভালুক বা বাঘৰ মূৰ আছে, গাহৰি উঠি গৈ থাকোঁতে সোঁহাতত কঢ়িয়াই নিয়া ম’হৰ তেজ খায়। তেওঁ বাওঁহাতে এখন কোৰ লৈ থাকে। মহা ছোনাই ৰাতি মানুহক কান্ধৰ মাজত আঘাত কৰি হত্যা কৰে। হত্যা কৰাৰ পিছত শৰীৰত অসুৰটোৰ হাতৰ চিন খোদিত হয়। হত্যা কৰাৰ উপৰি তেওঁ মানুহৰ গাত লম্ভিবলৈ সক্ষম হয়৷

## তথ্য সূত্ৰ
​

শ্ৰেণী:ভূত-প্ৰেত
শ্ৰেণী:লোকবিশ্বাস
শ্ৰেণী:শ্ৰীলংকাৰ সংস্কৃতি
বিভা বক্সি

**বিভা বক্সি** (; জন্ম: ২৩ ছেপ্টেম্বৰ ১৯৭০) এগৰাকী ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা, সাংবাদিক আৰু দায়িত্বশীল চলচ্চিত্ৰৰ প্ৰতিষ্ঠাপক। তেওঁক তেওঁৰ লিংগ বৈষম্য বিষয়ক চলচ্চিত্ৰ সমূহৰ বাবে জনা যায়। পৰিচালক আৰু প্ৰযোজক হিচাপে বিভাৰ আটাইতকৈ উল্লেখযোগ্য চলচ্চিত্ৰসমূহৰ ভিতৰত আছে ডটাৰ্ছ অৱ মাদাৰ ইণ্ডিয়া আৰু চান ৰাইজ। দুয়োখন চলচ্চিত্ৰই ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতিৰপৰা ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰিছিল। তেওঁ ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতিৰপৰা মুঠ চাৰিটা ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰিছে।

সাংবাদিক আৰু চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা হিচাপে কৰা কামৰ বাবে বিভাক ২০১৮ চনত বষ্টন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ দ্বাৰা সন্মানীয় *ডক্টৰ অৱ হিউমেন লেটাৰছ* বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছে।

## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
১৯৭০ চনৰ ২৩ ছেপ্টেম্বৰত ভাৰতৰ মুম্বাইত বিভা বক্সিৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ দেউতাক বেদ ছাব্ৰা এগৰাকী ব্যৱসায়ী আছিল আৰু ২০১৮ চনত ফৰ্বছ আলোচনীয়ে প্ৰকাশ কৰা ১০০ জন শীৰ্ষ ব্যৱসায়ী নেতাৰ তালিকাত স্থান পাইছিল। বক্সিৰ মাক গীতা ছাব্ৰা এগৰাকী কবি আৰু লেখক। বিভায়ে মুম্বাইৰ কনভেণ্ট অৱ জেচাচ এণ্ড মেৰী আৰু ছেইণ্ট জেভিয়াৰ্চ কলেজত পঢ়িছিল। সাংবাদিকতা আৰু সম্প্ৰচাৰত (জাৰ্নেলিজম এণ্ড ব্ৰডকাষ্টিং) স্নাতক ডিগ্ৰী লবলৈ তেওঁ আমেৰিকালৈ গৈছিল। তেওঁ ১৯৯৩ চনত বষ্টন বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা কম্যুনিকেচনত বিজ্ঞানৰ স্নাতক ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল আৰু ১৯৯৯ চনত নিউয়ৰ্ক বিশ্ববিদ্যালয়ত সম্প্ৰচাৰৰ (ব্ৰডকাষ্টিং) ডিপ্লোমা পাঠ্যক্ৰম সম্পূৰ্ণ কৰিছিল।

## কৰ্মজীৱন
বিভায়ে মুম্বাইৰ প্লাছ চেনেলত ব্ৰডকাষ্ট জাৰ্নেলিষ্ট হিচাপে সাংবাদিকতাৰ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰে। পিছত তেওঁ চিএনবিচি (ভাৰত)ৰ জিইচ ফাউণ্ডিং টীমত যোগদান কৰে।

২০০৪ চনত, বিভাই অস্কাৰ বিজয়ী মে’ৰিয়ান ডিলিঅৰ সৈতে সহ-প্ৰযোজক ৰূপে আত্মপ্ৰকাশ কৰে। তেওঁলোকে প্ৰযোজনা কৰা চলচ্চিত্ৰসমূহৰ ভিতৰত লাইফটাইম টিভিৰ বাবে *টেৰৰ এট হ’ম* (২০০৫) উল্লেখযোগ্য। আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ চৰকাৰে মহিলাৰ বিৰুদ্ধে হিংসা বন্ধ কৰিবলৈ এটি অভিযান আৰম্ভ কৰিছিল আৰু এই চলচ্চিত্ৰখন এমি বঁটা বিজয়ী এই অভিযানৰ অংশ আছিল। তেওঁ গোলকীয় উষ্ণতা বৃদ্ধি বিষয়ত এইচ বি অ’(HBO)ৰ বাবে নিমাৰ্ণ কৰা চলচ্চিত্ৰখন হৈছে;* টু হট নট টু হেণ্ডেল* (২০০৬)।

তেওঁ তাজ হোটেলৰ বাবে ভাৰতৰ ৰত্নখচিত প্ৰাসাদসমূহৰ ওপৰত চুটি ছবি নিৰ্মাণ কৰিছিল। এই সমূহৰ ভিতৰত আছে; *ফলকনুমা পেলেচ*, *লেক উদয়পুৰ পেলেচ*, *উমেইড ভৱন পেলেচ* আৰু *ৰামবাগ পেলেচ*।

টাটা চিকিৎসা কেন্দ্ৰ, কলিকতাৰ বাবে নিৰ্মিত বিভাৰ চলচ্চিত্ৰখন ৪ বিলিয়ন ডলাৰৰ এটি জনহিতকৰ উদ্যোগ আছিল। ৰতন টাটাই ইয়াৰ নেতৃত্ব লৈছিল আৰু টাটা ট্ৰাষ্টে ইয়াৰ বাবে পুঁজি যোগান ধৰিছিল। চলচ্চিত্ৰখন ভাৰতৰ ঊনত্ৰিছটা চেনেলত ইংৰাজীত আৰু নটা আঞ্চলিক ভাষাত সম্প্ৰচাৰিত হৈছিল।

## সন্মান আৰু স্বীকৃতি
২০১৮ চনত, বক্সিক সাংবাদিক আৰু চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা হিচাপে কৰা কামৰ বাবে তেওঁ পঢ়া বষ্টন বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা সন্মানীয় ডক্টৰ অৱ হিউমেন লেটাৰ প্ৰদান কৰা হৈছিল। তেওঁ বষ্টন বিশ্ববিদ্যালয়ৰ স্কুল অৱ কম্যিউনিকেচনৰ আৰম্ভণি বক্তা আছিল। বিশ্বব্যাপী লিংগ সমতা আৰু লিংগ ন্যায়ৰ দিশত অৰিহণা যোগোৱা তেওঁৰ চলচ্চিত্ৰসমূহৰ বাবে বিভাক ভগ ইণ্ডিয়াৰ ২০২১ বৰ্ষৰ *ৱুমেন অৱ দ্য ইয়েৰ* ঘোষণা কৰা হৈছিল।

## ব্যক্তিগত জীৱন
বিভায়ে গল্ডমেন চাক্সৰ প্ৰাক্তন হেড প্ৰাইভেট ইকুইটি ইণ্ডিয়া আৰু বৰ্তমান প্ৰাইভেট ইকুইটি ফাৰ্ম অৱতাৰ গ্ৰথ কেপিটেল পাৰ্টনাৰ্ছৰ প্ৰতিষ্ঠাপক বিশাল বক্সিৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হৈছে। তেওঁলোকৰ বৰুণ আৰু বীৰ নামে দুটি পুত্ৰ সন্তান আছে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:চলচ্চিত্ৰ প্ৰযোজক
শ্ৰেণী:ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা (ভাৰত) বিজয়ী
শ্ৰেণী:সাংবাদিক
লাখেই নৃত্য

**লাখেই** বা **লা-খে** অথবা **লাখেয়** ঈশ্বৰৰ শোভাযাত্ৰাত কৰা অসুৰৰ এক নৃত্য। ই নেপালৰ পৰিচিত লোকনৃত্য৷ কোনো প্ৰাচীন ৰাজপ্ৰসাদৰ সম্মুখত থকা আৰু হিন্দু মন্দিৰেৰে সুসজ্জিত নেপালৰ কাঠমাণ্ডুৰ ঐতিহাসিক *প্লাজা দৰবাৰ* চৌহদত হিন্দু স্বৰ্গৰ ৰজা ইন্দ্ৰক পূজা কৰা ইন্দ্ৰ যাত্ৰাৰ অন্তিম দিনটোত এই ঠাই সদায় শ্ৰদ্ধালু লোকেৰে ভৰি থাকে। এই উছৱমুখৰ পৱিত্ৰ স্থানত *লাখে* নামৰ অসুৰে অদম্যভাৱে আৰু অসাৱধানতাৰে দেৱ-দেৱতাৰ মাজত নৃত্য কৰে। তেওঁৰ মূৰ্তিটোত তেওঁৰ উগ্ৰ মুখ, উজলা দাঁত আৰু ৰঙা বা ক’লা চুলিৰ কোচাৰে সজ্জিত কৰা হৈছে। সমগ্ৰ নেপাল মণ্ডলৰ পৰম্পৰাগত নেৱাৰ সংস্কৃতিত লাখেৰ স্থান বিশিষ্ট। লাখেৰ পৰম্পৰা সমগ্ৰ নেপালৰ কাঠমাণ্ডু উপত্যকা আৰু অন্যান্য ঠাই, নেৱাৰ সম্প্ৰদায়ৰ লোক বাস কৰা অঞ্চলত পোৱা যায়। লাখেই আগতে অৰণ্যত বাস কৰিছিল আৰু পিছলৈ চহৰৰ মানুহৰ ৰক্ষক হৈ পৰা এক অসুৰ বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। এবিধ মাইকী লাখেক *লাচিন* নামেৰে জনা যায়৷ নেপালী লোককথাত আন এক সাধাৰণ কিংবদন্তি সত্ত্বা হৈছে *খ্যাহ*, যাক শকত, নোমাল বান্দৰৰ দৰে জীৱ হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হৈছে।

## লাখেইৰ নাচ
নেপালৰ অন্যতম জনপ্ৰিয় নৃত্য হৈছে লাখেই নৃত্য। উৎসৱৰ সময়ত ৰাজপথ আৰু চহৰৰ মাজ মজিয়াত লাখেই ৰঙীণ সাজ-পোছাক আৰু মুখা পৰিধান কৰি নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰে। মুখাখন কাগজৰ মণ্ডেৰে তৈয়াৰ কৰা হয় আৰু চুলিৰ বাবে ইয়াকৰ নেজ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। লাখেই নৃত্যৰ বৈশিষ্ট্য হৈছে বন্য গতি আৰু উত্তাল সংগীত।

আটাইতকৈ বিখ্যাত লাখেই হৈছে কাঠমাণ্ডুৰ *মাজিপা লাখে*, যি ছেপ্টেম্বৰ মাহত *ইয়েনিয়া* অৰ্থাৎ ইন্দ্ৰ যাত্ৰা উৎসৱৰ সময়ত অনুষ্ঠিত কৰাহয়। সেই সময়ত তেওঁক দেৱতা হিচাপে পূজা কৰা হয়। তেওঁ নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰি কৰি তেওঁৰ সংগীত দলৰ সৈতে চহৰখনৰ মাজেৰে খোজ কাঢ়ি যোৱাৰ সময়ত চহৰৰ বাসিন্দাসকলে তেওঁলৈ সুস্বাদু খাদ্য আৰু পৰম্পৰাগত সামগ্ৰী আগবঢ়ায়।

লাখেই চহৰৰ মুখ্য আলি-দোমোজা আৰু বজাৰ চৌহদত ৰৈ নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰে। নৃত্যৰ সময়ত *ঝ্যালিঞ্চা* নামেৰে পৰিচিত এক চৰিত্ৰই (এজন সৰু ল’ৰাই) লাখেক ঠাট্টা মস্কৰা কৰি খং তোলে আৰু ঝ্যালিঞ্চাই তেওঁক খেদি যাবলৈ বাধ্য কৰে। খেদি যোৱাৰ পিছত ঝ্যালিঞ্চাই সদায় ভিৰৰ মাজত সোমাই পলাই যাবলৈ সক্ষম হয়।

*গুনলা লাখে* নামৰ আন এক লাখে গুনলাৰ সময়ত ওলায়, যিটো নেপালী কেলেণ্ডাৰৰ দশম মাহত হয় আৰু আগষ্ট মাহৰ কিছুদিন পৰে৷।
## আন লাখেই
নেপালী লোককথাত বিশেষ বৈশিষ্ট্য থকা আন লাখে কিছুমানো আছে। এই পৌৰাণিক সত্ত্বাবোৰ চহৰৰ বিভিন্ন ঠাইত বাস কৰে বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।

*মিচ্যাহ্ লাখে*ক (মিচি লাখে), নেপাল ভাষাত "অগ্নি জ্বলোৱা দানৱ" বুজায়৷ তেওঁ হ’ল এনে এক আত্মা, যি য'তেই থাকে, ত’তেই স্বতঃস্ফূৰ্তভাৱে জুই জ্বলি উঠে আৰু সকলো পুৰি পেলায় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। মিচ্যাহ্ লাখে ভৰ কৰা লোকেও অগ্নিকাণ্ড সংঘটিত কৰে বুলি ধাৰণা কৰা হয়। আনহাতে, *মিনপু লাখে* নামৰ লাখেৰ উপস্থিতিতো জুই লাগে বুলি কোৱা হয়।

## তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোকবিশ্বাস
শ্ৰেণী:লোক-সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:নেপালৰ সংস্কৃতি
গাই যাত্ৰা

**গাই যাত্ৰা** (নেপালী: গই জাত্ৰ), যাক ইয়াৰ সমাৰ্থক নাম *সা পাৰু* বুলিও জনা যায়, নেপালৰ এটা উৎসৱ যিটো প্ৰধানকৈ কাঠমাণ্ডু উপত্যকাৰ নেৱাৰ সম্প্ৰদায়ৰ লোকে পালন কৰে।  পাৰ হৈ যোৱা বছৰৰ ভিতৰত মৃত্যু হোৱা তেওঁলোকৰ নিকট আত্মীয়ৰ শ্ৰদ্ধাঞ্জলি হিচাপে এই উৎসৱ পালন কৰা হয়। ল’ৰা-ছোৱালীৰ বেলেগ বেলেগ গোটে গৰু বা অন্য ধৰ্মীয় জীৱৰ অনুকৰণত সাজ-পোছাক পিন্ধি দলবদ্ধ হৈ চহৰত ঘূৰি ফুৰে৷  

সাধাৰণতে ভদ্ৰ মাহত (আগষ্ট/ছেপ্টেম্বৰ) ইয়াক পালন কৰা হয়। চান্দ্ৰ মাহ *নেপালী চাম্বাত* কেলেণ্ডাৰ অনুসৰি এই যাত্ৰাৰ তাৰিখ নিৰ্ধাৰণ কৰা হয় আৰু *গুণলা* মাহৰ কৃষ্ণ পক্ষৰ প্ৰথম দিনটোত এই গাই যাত্ৰা পৰে।
## উৎপত্তি
নেপালৰ ৰজা প্ৰতাপ মল্লই তেওঁৰ শাসন কাল ১৬৪১ চনৰ পৰা ১৬৭১ খ্ৰীষ্টাব্দৰ মাজতে এই *গাই যাত্ৰা* অনুষ্ঠান আৰম্ভ কৰিছিল৷ তেওঁৰ কিশোৰ পুত্ৰ চক্ৰৱৰ্তেন্দ্ৰ মল্লৰ অকাল মৃত্যু হৈছিল আৰু ৰাণীয়ে পুত্ৰক হেৰুৱাই শোক প্ৰকাশ কৰি বাউলী হৈছিল। ৰজা প্ৰতাপ মল্লই নিজৰ পুত্ৰৰ আত্মাক পৰৱৰ্তী জীৱনলৈ উন্নীত কৰাত সহায় কৰিবলৈ আৰু শোকত ভাগি পৰা ৰাণী আৰু যিসকলৰ আপোনজনৰ মৃত্যু হৈছিল, তেওঁলোকৰ পৰিয়ালৰ শোক পাতলাবলৈ এই পৰম্পৰা আৰম্ভ কৰিছিল

## ব্যুৎপত্তি
এই উৎসৱটো নেৱাৰ ভাষা বা নেপালী ভাষাত *সা পাৰু* বুলিও জনা যায়। নেপালী ভাষাত *সা*ৰ অৰ্থ গৰু আৰু *পাৰু*ৰ অৰ্থ হ'ল *প্ৰতিপদ তিথি*(হিন্দু পঞ্জিকা পদ্ধতি অনুসৰি পষেকৰ প্ৰথম দিন)। ভাদ্ৰ (হিন্দু পঞ্জিকা) মাহৰ শুক্ল পক্ষৰ প্ৰতিপদ তিথিত ল’ৰা-ছোৱালীবোৰে গৰুৰ দৰে সাজ-পোছাক পিন্ধি পালন কৰা হয় বাবে এই উৎসৱক সা-পাৰু (চা-পাৰু) বোলা হয়॥ নেপালী ভাষাত আৰু নেপাল আৰু বিশ্বৰ অন্যান্য অঞ্চলত ইয়াক গাই যাত্ৰা নামেৰে জনা যায়।

## পৰিৱেশন
হিন্দু ধৰ্মত *গাই*(গৰু) লক্ষ্মীৰ দৰে পৱিত্ৰ আৰু মাতৃ হিচাপে গণ্য কৰা হয়। যিসকলৰ পৰিয়ালৰ মৃত্যু হৈছিল, তেওঁলোকৰ সন্তান *হনুমান ধোকা প্ৰাসাদ*লৈ গৈছিল আৰু নেৱাৰ পুৰোহিতে ওলাই যোৱাসকলৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰে। শিশোৱে সাধাৰণতে দীঘল চোলা পিন্ধে আৰু কঁকালত *কমৰবন্ধ* এডাল মাৰে যাৰ দুয়োটা মূৰ সোঁ আৰু বাওঁফালে ওলমি থাকিব লাগে, যাতে খোজ কঢ়াৰ সময়ত মাটিত আঁচ বহি থাকে। তেওঁলোকে আঁচ বহুৱাই যোৱাটো প্ৰয়োজনীয় কাৰণ ই মৃত্যু হৈ পৃথিৱীৰ পৰা স্বৰ্গলৈ আৰোহণ কৰা আপোনজনৰ বাবে মাটি(পৃথিৱী) স্পৰ্শ কৰে। এইটো *খোজকাঢ়োঁতে কাপোৰ চোঁচৰাই নিয়াৰ উৎসৱ*। ল’ৰা-ছোৱালীবোৰে মূৰত এনে পোছাক পিন্ধে যাৰ ওপৰত গৰুৰ ছবি অংকন কৰা থাকে যিটো এই উৎসৱৰ বাবে গুৰুত্বপূৰ্ণ; আৰু তেওঁলোকে মুখত গোঁফ অংকন কৰে। নেৱাৰ সম্প্ৰদায়ৰ বাবে এই যাত্ৰা ধৰ্মীয় যেন লাগে, কাৰণ এই অনুষ্ঠানৰ জৰিয়তে আপোনজনক পৃথিৱীৰ পৰা স্বৰ্গলৈ পাৰ হৈ যোৱাত সহায় কৰে আৰু পৰি ৰোৱা শোকাহতসকলক উৎসাহিত কৰে। এই শোভাযাত্ৰা শিশুসকলে ৰাতিপুৱা কৰে আৰু সন্ধিয়া শোকত ভাগি পৰা ৰাণী আৰু অন্যান্যৰ বাবে *হনুমান ধোকা ডাবালি*ত কৌতুক অনুষ্ঠান অনুষ্ঠিত কৰে। 

১৬০০ চনৰ পৰাই এই ব্যংগ আৰু কৌতুক বিকশিত হৈ আহিছে আৰু বৰ্তমান টিভি শ্ব'ত ইয়াক অধিক আকৰ্ষণীয় কৰি তুলিবলৈ ৰাজনৈতিক ব্যংগও অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। সাধাৰণতে পুৰুষ কমেডিয়ানসকলে মহিলাৰ কাপোৰ পিন্ধি নাটকৰ পুৰুষ আৰু মহিলা উভয় চৰিত্ৰ প্ৰদৰ্শন কৰে। এইটো এটা মজাৰ অনুষ্ঠান, নেৱাৰ সম্প্ৰদায়ৰ লগতে আন সকলো নেপালী সম্প্ৰদায়ৰ বাবে। 
​
গাই যাত্ৰা প্ৰধানকৈ কাঠমাণ্ডু উপত্যকাৰ কাঠমাণ্ডু চহৰত, পাতন আৰু ভক্তপুৰত উদযাপন কৰা হয়। এই উৎসৱ উদযাপন দেশৰ অন্যান্য অঞ্চলতো বিয়পি পৰিছে, য’ত উল্লেখযোগ্যভাবে নেৱাৰ সম্প্ৰদায়ৰ লোক আছে।

## তথ্য সূ্ত্ৰ

শ্ৰেণী:লোক-সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:ধৰ্মীয় উৎসৱ
শ্ৰেণী:নেপালৰ সংস্কৃতি
জোৰাব

**জোৰাব** (ইংৰাজী: Jorabs) হৈছে জটিল আৰ্হিৰ ভৰিৰ আঙুলি মূৰলৈকে পিন্ধা এবিধ বহুৰঙী মোজা। সাধাৰণতে চহকী সজ্জা প্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ জোৰাব পিন্ধা হয়।

## ব্যুৎপত্তি
"জোৰাব" শব্দটোৰ উৎপত্তি আৰবী جورب (জোৰাব) শব্দৰ পৰা হৈছে যাৰ সাধাৰণ অৰ্থ হৈছে "মোজা"। শব্দটোৰ অন্যান্য জ্ঞাত ভিন্নতাসমূহ হ'ল “çorap" (তুৰ্কী), "чорап" (বুলগেৰিয়ান, মেচিডোনিয়ান) "čarape" (ছাৰ্বিয়ান), “corab" (আজাৰবাইজান), "čarapa" (বছনিয়ান), “Ҷӯроб" (তাজিক), আৰু "şətəl" (তাত)।

জোৰাবক লেজগিনত “কিউল্যুটাৰ”, ছাখুৰত “ট্টুৰছ” আৰু দাগাস্তানৰ আভাৰ ভাষাত “উনক’ল” আদি স্থানীয় নামেৰেও জনা যায়।

## সামগ্ৰী
জোৰাব সাধাৰণতে ঊণ, ৰেচম, নাইলন আৰু কেতিয়াবা কপাহৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হয়। জোৰাব তৈয়াৰ কৰা অন্য সামগ্ৰীসমূহৰ ভিতৰত আছে এক্ৰিলিক (acrylic) আৰু উণ আৰু কপাহৰ মিশ্ৰণ।

## তথ্যসূত্ৰ

* 
* 
* 
* 
* 
* 

শ্ৰেণী:বস্ত্ৰ
অভিষেক

**অভিষেক** ( সংস্কৃত: अभिषेक) বা **অভিষেকম** হৈছে ধৰ্মীয় ৰীতি বা প্ৰাৰ্থনাৰ পদ্ধতি য'ত ভক্তই কোনো দেৱতাৰ প্ৰতিমূৰ্তি বা মূৰ্তিৰ ওপৰত তৰল প্ৰসাদ ঢালি দিয়ে। হিন্দু, বৌদ্ধ আৰু জৈন ধৰ্মৰ দৰে ধৰ্মৰ ক্ষেত্ৰত ই এক সাধাৰণ কৰ্ম৷

## হিন্দু ধৰ্ম
মন্ত্ৰ জপৰ মাজত পুৰোহিতসকলে পূজা কৰা দেৱতাৰ প্ৰতিমূৰ্তি গা ধুৱাই অভিষেক কৰে ৷ সাধাৰণতে, কৰা অভিষেকৰ প্ৰকাৰৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি অন্যান্য প্ৰসাদৰ লগতে গাখীৰ, দৈ, ঘিউ, মৌ, পঞ্চমৃত, তিল তেল, গোলাপ পানী, চন্দনৰ পেষ্ট আদি প্ৰসাদ ঢালি দিব পাৰি। পঞ্চগৱ্যও স্ভিষেকৰ বাবে ন্যৱহৃত হয়। এই ৰীতি হিন্দু মন্দিৰত নিয়মিতভাৱে পালন কৰা হয়। শিৱ লিংগৰ ওপৰত ৰুদ্ৰাভিষেক বা ৰুদ্ৰৰ অভিষেক কৰা হয়। কুম্ভাভিষেকম হৈছে হিন্দু মন্দিৰৰ বাবে এক অভিষেক অনুষ্ঠাণ

## বৌদ্ধ ধৰ্ম
### বজ্ৰযান বৌদ্ধ ধৰ্ম

বজ্ৰযান বৌদ্ধ ধৰ্ম বা মন্ত্ৰায়ণ বৌদ্ধ ধৰ্মত তান্ত্ৰিক সবলীকৰণ, বা অভিষেকৰ চাৰিটা পৰ্যায় লাভ কৰি বজ্ৰযান বৌদ্ধ ধৰ্মৰ পথত প্ৰৱেশ কৰে: দানি অভিষেক, গোপন অভিষেক, প্ৰজ্ঞাজ্ঞান অভিষেক, আৰু ধ্বনি অভিষেক।

বজ্ৰযান বৌদ্ধ ধৰ্মত অভিষেক হ'ব পাৰে আঙুলিয়াই দিয়া নিৰ্দেশনা সম্পন্ন কৰাৰ এটা পদ্ধতি, অংশগ্ৰহণকাৰীসকলক এটা বংশৰ আশীৰ্বাদ আগবঢ়োৱাৰ এটা উপায়, বা ই এটা বিশেষ ধ্যান অনুশীলন আৰম্ভ কৰাৰ এক সবলীকৰণো হ'ব পাৰে। 
অভিষেকক প্ৰথমে অভিষেকৰ ৰীতি হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। চাৰিখন সাগৰৰ পানী সোণৰ জাৰৰ পৰা ৰজাৰ মূৰত ঢালি দিয়া হৈছিল। এজন ৰজাৰ ৰাজপাটত বহা অনুষ্ঠানৰ সময়ত আৰু লগতে তেওঁৰ ক্ষমতা গ্ৰাহণ অনুষ্ঠানৰ সময়তো ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল।

### তান্ত্ৰিক বৌদ্ধ ধৰ্ম
অভিষেক ৰীতি (ৱাংকুৰ) ৰহস্যবাদী শিক্ষাৰ দীক্ষাৰ প্ৰস্তাৱনা। অভিষেকৰ চাৰিটা শ্ৰেণী আছে, প্ৰত্যেকটোৱেই চাৰিটা তন্ত্ৰৰ ভিতৰত এটাৰ সৈতে জড়িত ৷ সেইবোৰ হৈছে মাষ্টাৰ অভিষেক, গোপন অভিষেক, প্ৰজ্ঞাৰ জ্ঞান আৰু চতুৰ্থ অভিষেক ৷

### শ্বিংগন বৈদ্ধ ধৰ্ম
শ্বিংগন বৌদ্ধ ধৰ্মৰ অভিষেক ৰীতি হৈছে গুপ্ত বৌদ্ধ ধৰ্মৰ এজন ছাত্ৰই এতিয়া উচ্চ পৰ্যায়ৰ অনুশীলনলৈ স্নাতক হোৱাটো নিশ্চিত কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা দীক্ষা আচাৰ। টাং বংশৰ সময়ত চীনত এই অনুষ্ঠান জনপ্ৰিয় আছিল। শ্বিংগনৰ প্ৰতিষ্ঠাপক কুকাইয়ে সেই সময়ৰ জাপানী বৌদ্ধ প্ৰতিষ্ঠানত এই আচাৰ প্ৰৱৰ্তন কৰাৰ আiগতে তাত বহুলভাৱে অধ্যয়ন কৰিছিল। সাধাৰণ জনতাৰ বাবে এটা পৃথক দীক্ষাৰ আচাৰ আছে যাক কেচিয়েন কেণঞ্জ' বুলি কোৱা হয়, আৰু ই তেওঁলোকৰ গুপ্ত বৌদ্ধ ধৰ্মত দীক্ষাৰ প্ৰতীক। এই অনুষ্ঠান সাধাৰণতে জাপানৰ ৱাকায়ামা প্ৰিফেকচাৰৰ মাউণ্ট ক'য়াতহে কৰা হয়, কিন্তু জাপানৰ বাহিৰত যোগ্যতাসম্পন্ন মাষ্টৰৰ অধীনত আৰু সঠিক তত্বাৱধানত ইয়াক প্ৰদান কৰিব পাৰি, যদিও অতি কমেইহে হয়।

শ্বিংগন আচাৰ-অনুষ্ঠানত অনুষ্ঠানটোৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি দুখন ৰাজ্যৰ দুটা মণ্ডলৰ এটা ব্যৱহাৰ কৰা হয়। গুপ্ত আচাৰ-ব্যৱহাৰত ছাত্ৰই সময় উপদেশ লাভ কৰাৰ পিছত গুপ্ত বৌদ্ধ ধৰ্মৰ গুৰুৱে গুৰুৰ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰে, সাধাৰণতে মহাবৈৰোচন বুদ্ধ, আনহাতে মাষ্টৰ আৰু ছাত্ৰই গুপ্ত বৌদ্ধ সূত্ৰৰ পৰা লোৱা সংলাপৰ ৰূপত নিৰ্দিষ্ট মন্ত্ৰৰ পুনৰাবৃত্তি কৰে। তাৰ পিছত চকুত পটি বান্ধি থোৱা ছাত্ৰজনে নিৰ্মাণ কৰা মণ্ডলটোৰ ওপৰত ফুল এটা দলিয়াই দিয়ে আৰু ই ক’ত অৱতৰণ কৰে (অৰ্থাৎ কোনজন দেৱতাই পায়) ছাত্ৰজনে নিজৰ ভক্তি ক’ত গুপ্ত পথত কেন্দ্ৰীভূত কৰিব লাগে সেইটো নিৰ্ধাৰণ কৰাত সহায় কৰে।  তাৰপৰা ছাত্ৰজনৰ চকুৰ পট্টা আঁতৰাই হাতত বজ্ৰ লগাই দিয়া হয়।

## তথ্য সংগ্ৰহ

## উৎস
* 

শ্ৰেণী:হিন্দু ধৰ্ম
টুপিনাম্বা কেপ

**টুপিনাম্বা কেপ**, **মেণ্টল** বা **ক্লক** ১৭ শতিকাৰ এটা পাখিৰে তৈয়াৰী টুপি। আধুনিক ব্ৰাজিলত বাস কৰা টুপিনাম্বা জনগোষ্ঠীৰ থলুৱা  টুপি লোকসকলে ইয়াক নিৰ্মাণ কৰিছিল। ইয়াক চৰাইৰ পাখি আৰু শাক-পাচলিৰ আঁহেৰে তৈয়াৰ কৰা হয়। টুপিটো ব্ৰাছেলছৰ Musées Royaux d'Art et d'Histoire ৰ সংগ্ৰহত এই কেপটো ৰখা হৈছে। ষোড়শ আৰু সোতৰ শতিকাৰ আন এঘাৰটা টুপিনাম্বা কেপ আজিও বিদ্যমান। Musées Royaux d'Art et d'Histoire ৰ কেপটো সযতনে সংৰক্ষণ কৰা হৈছে।

## ইতিহাস
টুপিনাম্বাসকলে পৰ্তুগীজসকলৰ আগমনৰ পূৰ্বে এই অঞ্চলত বাস কৰিছিল। ঔপনিৱেশিক যুগত ইউৰোপীয়সকলে মেছ’আমেৰিকাৰ পাখিৰ কামবোৰ আগ্ৰহেৰে সংগ্ৰহ কৰিছিল আৰু প্ৰায়ে সেইবোৰক তেওঁলোকৰ কৌতুহলী সংগ্ৰহত অন্তৰ্ভুক্ত কৰি ইয়াৰ কাৰুকাৰ্য্যৰ কৌশলত স্তম্ভিত হৈ পৰিছিল। ইয়ে ঔপনিৱেশিক মেক্সিকোৰ কেথলিক আৰ্হিৰ পাখিৰ কামৰ উৎপাদনত প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰিছিল৷ 

ষোল্ল আৰু সোতৰ শতিকাৰ ইউৰোপীয় পৰ্যবেক্ষকসকলৰ বিৱৰণীত টুপিনাম্বাছৰ পাখিৰ কেপসমূহৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰা হৈছে। ১৫৫০ চনৰ সময়ছোৱাত ব্ৰাজিলত বাস কৰা ফ্ৰান্স লেখক আন্দ্ৰে থেভেটএ উক্ত কেপবোৰৰ অভিজ্ঞতাৰ বিষয়ে লিখিছিল। যদিও ভাষাটো কিছু অংশত এতিয়া গ্ৰহণযোগ্য নহয়, ই নিৰ্মাণ আৰু ব্যৱহাৰৰ প্ৰক্ৰিয়াৰ বিষয়ে বহু কথা কৈ যায়: 

## গঠন
পাখিৰ পৰা নিৰ্মিত মেছ’আমেৰিকান সামগ্ৰীত তিনিটা মূল কৌশল ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল: ইয়াৰ এফালে একেলগে বান্ধি ‘মূৰৰ পোছাক আৰু ফেনৰ দৰে দীঘলীয়াকৈ বৈ যোৱাৰ দৰে সামগ্ৰী’ তৈয়াৰ কৰিব পৰা গৈছিল; কোনো কঠিন পৃষ্ঠত আঠা লগাই ঢালৰ দৰে বস্তুত মোজাইক গঠন কৰা আৰু কাটি বস্ত্ৰ হিচাপে বোৱা৷ টুপিনাম্বা কেপত (কাষৰ ছবি চাওক) দৰে দেখাৰ দৰে একেলগে বান্ধিলে থুপটো গাঁঠি দিয়াৰ কেইবাটাও ভিন্ন কৌশল আছিল, যিয়ে ইহঁতৰ গতি আৰু পোহৰ প্ৰতিফলিত কৰাৰ ধৰণক ৰূপান্তৰিত কৰিছিল। যেতিয়া পাখিবোৰক এডাল ফিতাৰে গাঁঠি দিয়া হৈছিল তেতিয়া বস্তুটো অধিক তৰলভাৱে ঘূৰিছিল আৰু দ্বিতীয়ডাল ফিতাৰে সিহঁতক অধিক দৃঢ়ভাৱে ঠাইত স্থাপন কৰা হৈছিল৷ লেখক আৰু অভিযাত্ৰী জিন ডি লেৰীয়ে তেওঁৰ *হিষ্ট্ৰী অৱ এ ভয়েজ টু দ্য লেণ্ড অৱ ব্ৰাজিল, অলচো কল্ড আমেৰিকা*(১৫৭৮)ত টুপিনাম্বাসকলৰ মাজত বাস কৰা অভিজ্ঞতাৰ বৰ্ণনা প্ৰকাশ কৰিছিল, য'ত তেওঁ তেওঁলোকৰ পাখি ব্যৱহাৰৰ বিষয়ে তেওঁ মন্তব্য কৰিছিল:  
​
## ৰং কৰা পাখি
পাখিৰ ৰং পৰিৱৰ্তনৰ এক জনপ্ৰিয় কৌশল বিকশিত হয় যাক টেপিৰেজ বুলি জনা যায়। ইয়াৰ বাবে ভাটৌৰ সেউজীয়া পাখি ছিঙি চৰাইটোৰ কেঁচা মুকলি ছিদ্ৰত ভেঁকুলীৰ তেজ ঘঁহি তাৰ পিছত নতুন পাখি গজিবলৈ অপেক্ষা কৰা হয়, নতুন পাখিবোৰ হালধীয়া-সোণৰ যেন লাগিব, টুকুৰাটোক সূৰ্য্যৰ ঐশ্বৰিক শক্তিৰ সৈতে জড়িত কৰা হৈছে।

## ব্যৱহাৰ
পূৰ্বতে টুপিনাম্বা কেপক মেক্সিকোৰ নৱম সম্ৰাট দ্বিতীয় মটেকুহজোমাৰ বুলি ধাৰণা কৰা হৈছিল যদিও এই ধাৰণাক অস্বীকাৰ কৰা হৈছে। ইয়াৰ সংগ্ৰহালয়ৰ তালিকাত *কেপ*ৰ উৎপত্তিৰ কোনো তথ্য দিয়া হোৱা নাই। 

চৰাইবোৰ মেছোআমেৰিকান সংস্কৃতিৰ ভিতৰত পৱিত্ৰ জীৱ আছিল আৰু এনে *কেপ* পিন্ধাজন ঐশ্বৰিক গুণেৰে ৰঞ্জিত আছিল। শ্বামানবাদীসকলে প্ৰায়ে পাখিৰ কেপ পিন্ধিছিল, কাৰণ ই তেওঁলোকক জীৱিত আৰু মৃতকৰ মাজত মধ্যস্থতা কৰাত সহায় কৰিছিল। ব্যক্তিজনক চৰাইৰ দৰে জীৱলৈ ৰূপান্তৰিত কৰাটো কোনো ৰূপক মূৰ্তি নাছিল, বৰঞ্চ আক্ষৰিকহে আছিল। যুদ্ধত বন্দী কৰাসকলক ঈগল হিচাপে গণ্য কৰা হৈছিল আৰু যোদ্ধাসকলে ঈগলৰ ছাল পিন্ধিছিল যাতে প্ৰাণীটোৰ "স্বতন্ত্ৰ শক্তি"ক অনুসৰণ কৰিব পাৰে।

## তথ্য সূ্ত্ৰ

শ্ৰেণী:লোক-পৰিধান
শ্ৰেণী:লোকবিশ্বাস
লোক-বাদ্য

**লোক-বাদ্য** (ইংৰাজী: Folk instrument) হৈছে কিছুমান পৰম্পৰাগত বাদ্যযন্ত্ৰ যিবোৰ পৰম্পৰাগত লোক-সংগীতৰ সৈতে বজোৱা হয়, আৰু সাধাৰণতে শাস্ত্ৰীয় সংগীত বা সংশ্লিষ্ট সংস্কৃতিৰ অন্যান্য অভিজাত আৰু আনুষ্ঠানিক সংগীত ধাৰাসমূহত ব্যৱহাৰ কৰা নহয়, যদিও ইয়াৰ সৈতে জড়িত বাদ্যযন্ত্ৰ হয়তো ব্যৱহাৰ কৰা হ'ব পাৰে।

এই বাদ্যযন্ত্ৰবোৰ কাঠ, ধাতু বা অন্যান্য সামগ্ৰীৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হয়। লোক-বাদ্যৰ বিভিন্ন প্ৰকাৰবোৰ হৈছে ততবাদ্য, বা বিভিন্ন ধৰণৰ বাঁহী বা ট্ৰুম্পেট জাতীয় বাদ্য, বা আঙুলিৰে টানি, টুকুৰিয়াই বা ধনুৰ দৰে বেঁকা কৰি ব্যৱহাৰ কৰা তাঁৰ যুক্ত বাদ্যযন্ত্ৰ আদি।

কিছুমান বাদ্যযন্ত্ৰক লোক-বাদ্য বুলি কোৱা হয় কাৰণ ইহঁত সাধাৰণতে লোক-সংগীতৰ সেতে বজোৱা হয়, যদিও কেতিয়াবা আন ধৰণৰ সংগীততো ব্যৱহাৰ কৰা হয়; ইয়াৰ উদাহৰণ হ’ল হাৰম’নিকা, ধ্ৰুপদী বেহেলা আৰু লোক-বাদ্য ফিডল আদি।

## লোক-বাদ্যৰ তালিকা

*কাৰা বাঁহী
*ঢোল
*ঢোলক
*দোতাৰা
*একতাৰা
*মাদল
*চেহনাই
*তবলা
*কৰতাল
*খঞ্জৰী
*খোল
*গগনা
*টকা
*টোকাৰী
*তাল
*দুন্দুভি
*বাঁহী
*ভোৰতাল
*ম'হৰ শিঙৰ পেঁপা
*সুতুলী
*বীণ
*পুংগী
*নাগাৰা
*ঘুগুৰা
*চিম্‌টা
*চুঙা
*ডম্বৰু
*তানপুৰা
*ধদ
*পেনা
*বাঘধেনু
*সৰোদ
*বেহেলা
*ডবা
*বিহুতাল
*মৃদঙ্গ
*দগৰ
*শিঙা
*খ্ৰাম

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:লোক-সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:বাদ্যযন্ত্ৰ
অসমৰ লোকগীত

অসমীয়া মৌখিক সাহিত্যৰ আৰম্ভণি হিচাপে প্ৰাচীন লোকগীতবোৰকে ধৰিব পাৰি। অসমীয়া ভাষাৰ লোকগীতবোৰৰ এটা বিশেষত্ব আছে যে, এইবোৰক গীত নুবুলি "নাম" বোলা হয়। অসমীয়া লোকগীতসমূহৰ ভিতৰত আছে বিয়ানাম, আইনাম, গোঁসাই নাম, ভেকুলী বিয়াৰ নাম, ধাই নাম আদি। অন্যান্য লোকগীতৰ ভিতৰত ফুলকোঁৱৰ-মণিকোঁৱৰৰ গীত, নাহৰৰ গীত, বদন বৰফুকনৰ গীত, জিকিৰ আৰু জাৰী, দেহবিচাৰ গীত, টোকাৰী গীত, ঐনিতম, মহোহো গীত, জনা গাভৰুৰ গীত, শান্তি বাৰমাহীৰ গীত, বনঘোষা, মণিৰাম দেৱানৰ গীত, জয়মতী কুঁৱৰীৰ গীত আদি উল্লেখযোগ্য। এইসমূহ লোকগীতৰ ৰচনাকাল ষষ্ঠ শতিকাৰ পৰা অষ্টম-নৱম শতিকা বুলি বুৰঞ্জীবিদসকলে অনুমান কৰিছে।

## শ্ৰেণীবিভাজন
অসমৰ লোকগীত সমূহৰ শ্ৰেণীবিভাজন তলত উল্লেখ কৰা হ’ল :—
*অনুষ্ঠানমূলক:(ক) ভক্তিমূলক (খ) ধৰ্ম নিৰপেক্ষ। 
*আখ্যানমূলক:(ক) কিংবদন্তি (খ) বুৰঞ্জীমূলক। 
*ধৰ্মবিষয়ক: তত্ত্বমূলক।

## তথ্য সংগ্ৰহ

## বাহ্যিক সংযোগ
* assamesesongs.org , a pay-site with popular music from Assam.
* Rupaliparda.com, a free resource for current happenings in assamese entertainment world.

শ্ৰেণী:লোকগীত
শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
লাংগা ৱনি

**লাংগা ৱনি** (ইংৰাজী: langa voni) হৈছে দক্ষিণ ভাৰতৰ ছোৱালীয়ে পুষ্পিতা হোৱা আৰু বিবাহ হোৱাৰ মাজৰ সময় খিনিত পৰিধান কৰা এবিধ পৰম্পৰাগত সাজপাৰ। ইয়াক তামিল ভাষাত “পাৱড়ৈ দাৱনি” আৰু কানাড়া ভাষাত “লাংগা দাৱনী” বুলিও কোৱা হয়। ইয়াক দুটুকুৰা শাৰী বা আধা শাৰী বুলিও কোৱা হয়। কম বয়সীয়া ছোৱালীয়ে বিশেষ অনুষ্ঠানত এই সাজ পিন্ধিব পাৰে।

লাংগা ৱনিত সাধাৰণতে কঁকালত পৰিধান কৰা গোৰোহালৈকে দীঘল এক প্ৰকাৰৰ স্কাৰ্ট “লাংগা” বা “পাৱড়ৈ” আৰু মূৰ আৰু বুকু ঢাকিবলৈ ব্যৱহৃত ২ৰ পৰা ২.৫ মিটাৰ (৬ ফুট ৭ ইঞ্চিৰ পৰা ৮ ফুট ২ ইঞ্চি) দীঘল এবিধ পৰম্পৰাগত বস্ত্ৰ “ৱনি”, “অনি” বা “দাৱনি” নামৰ দুবিধ বস্ত্ৰ থাকে। ছোলিৰ ওপৰত ৱনিখন হেলনীয়াকৈ পৰিধান কৰা হয়। সাধাৰণতে এই বস্ত্ৰ কপাহ বা ৰেচমেৰে বোৱা হয়। লাংগা ৱনিৰ আন এটা ৰূপ হ’ল উত্তৰ ভাৰতৰ ঘাগ্ৰা চোলি (দুয়োটাৰ মাজৰ পাৰ্থক্য হ’ল ৱনি বা দুপাট্টাখন পৰিধান কৰাৰ ধৰণ)। সমগ্ৰ উপমহাদেশৰ ভাৰতীয়সকলে মূলতঃ বিশেষ অনুষ্ঠানৰ বাবে পিন্ধা আধুনিক যুগৰ “লেহেংগা-শৈলীৰ শাৰী” লাংগা ৱনিৰ পৰা অনুকৰণতেই তৈয়াৰ কৰা এবিধ আধুনিক বস্ত্ৰ।

## পোছাক
আধা শাড়ীয়ে শৈশৱত পাৱড়ৈ (স্কাৰ্ট) পৰিধান কৰা ছেৱালীবোৰক প্ৰাপ্তবয়স্ক মহিলাই পিন্ধা অধিক জটিল বস্ত্ৰ শাৰী পিন্ধাৰ অভ্যাস কৰাত সহায় কৰে। সাধাৰণতে লাংগা আৰু ৱণিৰ ৰং উজ্জ্বল আৰু ইটোৱে সিটোৰ বিপৰীত। প্ৰথম দৃষ্টিত আধা শাৰীৰ সাজ-পোছাকযোৰ দক্ষিণৰ শৈলীৰ শাৰীৰ দৰেই দেখা যাব পাৰে কাৰণ পৰিধান কৰাৰ শৈলী প্ৰায় একে: সন্মুখৰ ফালে স্কাৰ্টত এটা মূৰ গুজি লোৱা হয়, তাৰ পিছত কঁকালত মেৰিয়াই কান্ধৰ ওপৰেৰে আনি বিপৰীত দিশত ওলোমাই পিন্ধা হয়। কিন্তু ৱনি চুটি, আৰু পিন্ধোতাই শাৰী পিন্ধোতে কৰাৰ দৰে কাপোৰখন হাতেৰে ভাঁজ কৰিব নালাগে। ইয়াৰ উপৰিও পিন্ধোতাই ভৰি দুখন মুক্তভাৱে লৰচৰ কৰিব পৰাকৈ ৱনি কিছু আহল বহল।

## আধুনিক যুগ
আধুনিক যুগত পাশ্চাত্য সংস্কৃতিৰ প্ৰভাৱ আৰু শালৱাৰ কামিজ বা পশ্চিমীয়া কাপোৰৰ তুলনাত পৰম্পৰাগত সাজ-পোছাকক অসুবিধাজনক বুলি গণ্য কৰাৰ বাবে দৈনন্দিন ব্যৱহাৰত লাংগা ৱনি পৰিধানৰ হাৰ কমি আহিছে। অৱশ্যে লাংগা ৱনিয়ে আধুনিক যুগৰ “লাংগা শৈলীৰ শাৰী"ক অনুপ্ৰাণিত কৰি পুনৰ নতুন ৰূপত উভতি অহা দেখিবলৈ পোৱা গৈছে।

শেহতীয়া বছৰবোৰত অৱশ্যে সংবাদ মাধ্যম আৰু ফেশ্বনৰ প্ৰতি যুৱক আৰু যুৱতীসকলৰ মনোযোগ বৃদ্ধি পোৱাৰ বাবে মাজে মাজে যুৱতীসকলে লাংগা ৱনি পৰিধান কৰিবলৈ লৈছে আৰু লাংগা ৱনিয়ে জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিছে। এসময়ৰ অতি সাধাৰণ লাংগা ৱনি, এতিয়া অতিৰিক্ত এম্ব্ৰয়ডাৰী, আইনা বা অন্যান্ন শিল্প কৰ্মেৰে সজ্জিত, আৰু ক’লা আৰু ধূসৰ ৰঙৰ দৰে ৰঙৰ সৈতে দেখা পোৱা গৈছে যিবোৰ এসময়ত অশুভ বুলি গণ্য কৰা হৈছিল। সাধাৰণ ৰেচম বা কপাহৰ উপৰিও চিফন, জৰ্জেট, ক্ৰেপ আৰু নাইলনকে ধৰি কাপোৰৰ বৈচিত্ৰ্যও অধিক ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে। সম্পূৰ্ণ শাৰী কেতিয়াবা এনেদৰে বোৱা হয় যাতে কাপোৰখন পিন্ধিলে বস্ত্ৰৰ পৰিৱৰ্তিত ৰং বা আৰ্হিয়ে লেংগা ৱনিৰ ওপৰত দৃশ্যগত প্ৰভাৱ পেলাই।

## পুষ্পিতা উৎসৱ
দক্ষিণ ভাৰতত এজনী ছোৱালী যেতিয়া যৌৱনকালত উপনীত হয়, তেতিয়া পুষ্পিতা উৎসৱ উদযাপন কৰা হয়। কণ্যা গৰাকীয়ে অনুষ্ঠানৰ প্ৰথম অংশত মাতৃৰ ফালৰ ককা-আইতাকে দিয়া লাংগা ৱনি পিন্ধে আৰু তাৰ পিছত অনুষ্ঠানৰ দ্বিতীয়াৰ্ধত প্ৰথমবাৰলৈ পিতৃৰ ফালৰ ককা-আইতাকে দিয়া শাৰী দিয়ে। এই অনুষ্ঠানে ছোৱালীজনীৰ নাৰীত্ব প্ৰাপ্তিক দৰ্শায়।

কিছুমান সম্প্ৰদায়ৰ মাতৃৰ ফালৰ পৰা ককা-আইতাকৰ পৰা লংগা ৱনি উপহাৰ দিয়াৰ পৰম্পৰা আৰম্ভ হয় ছোৱালীজনীৰ প্ৰথম নামকৰণ (নামকাৰণ) আৰু প্ৰথম অন্ন খোৱা (অন্নপ্ৰাশন) অনুষ্ঠানত। পুষ্পিতা অনুষ্ঠানত শাৰী উপহাৰ দিয়া হয়।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:বস্ত্ৰ
যমুনাবাই ৱাইকৰ

**যমুনাবাই ৱাইকৰ** (ইংৰাজী: Yamunabai Waikar; ৩১ ডিচেম্বৰ ১৯১৫ – ১৫ মে' ২০১৮), সংগীত আৰু নৃত্যৰ সৈতে জড়িত মাৰাঠী লোক পৰম্পৰা লাৱনী আৰু তামাছা লোকশিল্পৰ বিশেষজ্ঞতাৰ বাবে পৰিচিত এগৰাকী ভাৰতীয় লোকশিল্পী। সংগীত নাটক একাডেমী বঁটা প্ৰাপক, যমুনাবাই ৱাইকৰক ভাৰত চৰকাৰে ২০১২ চনত চতুৰ্থ সৰ্বোচ্চ ভাৰতীয় অসামৰিক বঁটা পদ্মশ্ৰীৰে সন্মানিত কৰে।

## জীৱনী
মহাৰাষ্ট্ৰৰ সতৰা জিলাৰ মহাবলেশ্বৰৰ ওচৰৰ নুনেকলামে গাঁৱত কলহাটি সম্প্ৰদায়ৰ পৰিয়ালত যমুনাবাইৰ জন্ম হৈছিল। তেওঁৰ পিতৃ মদ্যপায়ী বুলি পৰিচিত আছিল আৰু মাকে ৰাজপথৰ নৃত্য প্ৰদৰ্শনকাৰী আছিল আৰু যমনুনাবাই পাঁচটা সন্তানৰ ভিতৰত ডাঙৰ হোৱাৰ বাবে তেওঁ মাকৰ সৈতে ৰাজপথৰ নৃত্য পৰিবেশন কৰিছিল। ১০ বছৰ বয়সত তেওঁ লোক কলা গোটত যোগদান কৰে আৰু তাৰ পৰাই লাৱনীৰ প্ৰথম পাঠ লাভ কৰে। পিছলৈ দেউতাকেও তেওঁলোকৰ লগত যোগ দিয়ে আৰু পৰিয়ালটোৱে এটা তামাছা গোট গঠন কৰে। সেই গোটটোত দেউতাকে ঢোলক বজাইছিল আৰু যমুনাবাই আৰু তেওঁৰ ভগ্নীসকলে নৃত্য কৰিছিল।

উন্নত জীৱিকাৰ সন্ধানত পৰিয়ালটো মুম্বাইলৈ গুচি যায় আৰু যমুনাবাইয়ে মুম্বাইৰ ৰাজপথত লাৱনী আৰু চলচ্চিত্ৰ গীত পৰিবেশন কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। ৰাজপথৰ পৰিবেশনৰ সফলতাত উৎসাহিত হৈ তেওঁ মঞ্চত গীত পৰিবেশন কৰিবলৈ লয়। ১৯৭৫ চনলৈকে তেওঁ মঞ্চ কেৰিয়াৰ চলাই যায় আৰু চলচ্চিত্ৰৰ জনপ্ৰিয়তাৰ লগে লগে তেওঁৰ দৰ্শকৰ সংখ্যা হ্ৰাস পাবলৈ ধৰে। তথাপিও যমুনাবাইয়ে আকৌ এটা নতুন দল গঠন কৰি নিজৰ কেৰিয়াৰ পুনৰুজ্জীৱিত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে, কিন্তু এই চেষ্টা বিফল হয়। কোৱা হয় যে, এই সময়ছোৱাত তেওঁ নিজৰ জনগোষ্ঠী কলহাটি জনগোষ্ঠীৰ সদস্যসকলৰ বাবে কম খৰচী গৃহ নিৰ্মাণ প্ৰকল্প সম্পূৰ্ণ কৰিছিল।

যমুনাবাইয়ে বিখ্যাত কথক গুৰু বিৰজু মহাৰাজৰ সৈতে ১৯৭৫ চনত একেলগে মঞ্চত পৰিবেশন কৰি ভূয়সী প্ৰশংসা লাভ কৰিছিল। এই পৰিবেশনে তেওঁৰ কেৰিয়াৰক পুনৰ সজীৱ কৰি তোলাত সহায় কৰিছিল আৰু দেশৰ অন্যান্য প্ৰান্ত যেনে কলকাতা, ভূপাল, ৰায়পুৰ আদি অঞ্চলত অনুষ্ঠান পৰিৱেশন কৰাৰ সুযোগ পাইছিল।

২০১৮ চনৰ ১৫ মে’ত, ১০২ বছৰ বয়সত যমুনাবাইৰ মৃত্যু হয়।

## লাৱনী
লাৱনী হৈছে মহাৰাষ্ট্ৰৰ এক জনপ্ৰিয় লোকগীত আৰু নৃত্যৰ ধাৰা। ই হৈছে এক পাৰম্পৰিক গান আৰু নৃত্যৰ সংমিশ্ৰণ, যি বিশেষকৈ ঢোল্‌কি নামৰ এক বিশেষ বাদ্যৰ লগত পৰিৱেশন কৰা হয়। লাৱনী ইয়াৰ শক্তিশালী ছন্দৰ বাবে উল্লেখযোগ্য। মাৰাঠী লোক-থিয়েটাৰ বিকাশত লাৱনীৰ যথেষ্ট অৱদান আছে। লাৱনীৰ গীতবোৰ দ্ৰুত লয়ত পৰিৱেশন কৰা হয়।

## বঁটা আৰু স্বীকৃতি
যমুনাবাই ৱাইকাৰে কেইবাটাও বঁটা আৰু সন্মান লাভ কৰিছে যেনে:

•পদ্মশ্ৰী, ২০১২
•মহাৰাষ্ট্ৰ ৰাজ্যিক বঁটা, ১৯৯০
•সংগীত নাটক একাডেমীৰ বাৰ্ষিক বঁটা, ১৯৯৫
•সহকৰ মহৰ্ষি শংকৰৰাও মোহিতে-পাটিল লাৱনী কালাৱন্ত বঁটা, ১৯৯৭
•মহাৰাষ্ট্ৰ চৰকাৰৰ “অহিল্যাবাই হোলকাৰ বঁটা, ২০০০”
•নীলু ফুলে সন্মান, ২০১০
•ঠাকুৰ ৰত্ন সন্মানৰ লাইফ টাইম এচিভমেণ্ট বঁটা, ২০১২
•আদিত্য বিক্ৰম বীৰলা কলাশিখৰ বঁটা, ২০১২ - আদিত্য বিক্ৰম বিৰলাই প্ৰতিষ্ঠা কৰা সংগীত কলা কেন্দ্ৰৰ পৰা প্ৰদান কৰা হয়
•ৰসিকমণি শ্ৰীকৃষ্ণ পণ্ডিত উত্তুং গুণগৌৰৱ বঁটা, ২০১৪ - উট্টুং বাৰ্ষিকী উৎসৱত প্ৰদান কৰা হয়।

## লগতে চাওক
*লাৱনী
*ঢোলক
*মাৰাঠী থিয়েটাৰ
*বিৰজু মহাৰাজ

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নৃত্যশিল্পী
ফৰিং

**ফৰিং** হৈছে কেলিফেৰা উপক্ৰমৰ অন্তৰ্গত পোক-পৰুৱাৰ এটা গোট। প্ৰায় ২৫ কোটি বছৰ আগৰ ট্ৰাইএছিক যুগৰ আৰম্ভণিৰ পৰাই চোবাই খোৱা তৃণভোজী পোক-পৰুৱাৰ সম্ভৱতঃ আটাইতকৈ প্ৰাচীন জীৱিত গোটটোৰ ভিতৰত এইবোৰ অন্যতম।
নেহা ভাছিন

**নেহা ভাসীন** (ইংৰাজী: Neha Bhasin; জন্ম: ১৮ নৱেম্বৰ ১৯৮২) এগৰাকী ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী আৰু গীতিকাৰ। তেওঁ হিন্দী, তেলেগু, তামিল চলচ্চিত্ৰৰ গীত আৰু স্বতন্ত্ৰভাবে ভাৰতীয় পপ-সংগীত আৰু পঞ্জাবী লোক-সংগীত পৰিবেশনৰ বাবে পৰিচিত। নেহাই বিভিন্ন ভাষাত মুঠ সাতবাৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটাৰ বাবে মনোনয়ন লাভ কৰাৰ লগতে ‘‘জগ ঘুমেয়া’’ (Jag Ghoomeya; হিন্দী) আৰু ‘‘পানী ৰবি দা’’ (Paani Ravi Da; পঞ্জাবী) গীতৰ বাবে দুটা ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰিছে।

## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
ভাছিনে ৯ বছৰ বয়সত মাৰিয়া কেৰীৰ ‘হিৰো’ গীতটো গায় প্ৰথমবাৰৰ বাবে কণ্ঠ প্ৰতিযোগিতাত বঁটা লাভ কৰিছিল। সৰুৰে পৰা নেহাৰ পপ ষ্টাৰ হোৱাৰ সপোন আছিল। ইয়াৰ পিছত বিভিন্ন নৃত্য শিকিবলৈ শিয়ামাক দাভাৰৰ নৃত্য একাডেমীত যোগদান কৰে। ইয়াৰ উপৰিও তেওঁ উস্তাদ গুলাম মুস্তাফা খানৰ পৰা শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ প্ৰশিক্ষণো লৈছিল।

১৮ বছৰ বয়সতে নেহাক চেনেল ভি (Channel V) নামৰ এটা চেনেলে পৰিচালনা কৰা দেশজোৰা প্ৰতিভা সন্ধানী অনুষ্ঠান “ক’ক ভি পপষ্টাৰছ” (Coke V popstars)ৰ ৫ গৰাকী ছোৱালীৰ পপ গোট ‘ভিভা’ৰ অংশ হিচাপে নিৰ্বাচন কৰাৰ লগে লগে ৰাতিটোৰ ভিতৰতে জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছিল।

## ব্যক্তিগত জীৱন
২০১৬ চনৰ ২৩ অক্টোবৰত ইটালীৰ টাস্কানীত অনুষ্ঠিত হোৱা এখন পশ্চিমীয়া বিয়াত নেহা ভাছিনে সংগীত সুৰকাৰ সমীৰ উদ্দীনৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়।

## কেৰিয়াৰ
২০০২ চনত চেনেল ভিয়ে অনুষ্ঠিত কৰা “ক’ক ভি পপষ্টাৰছ”ৰ বাবে অডিচন দিয়াৰ সময়ত দিল্লীৰ নেহা “লেডী শ্ৰী ৰাম কলেজ”ত অধ্যয়ন কৰি আছিল। এই প্ৰতিযোগিতাত নেহাই জয়লাভ কৰে আৰু বিজয়ীসকল লগ হৈ ভাৰতৰ প্ৰথমটো “অল গাৰ্লছ মিউজিক গ্ৰুপ ভিভা” গঠন কৰে। সংগীত গোটটোৰ আন সদস্যসকল আছিল সীমা ৰামচন্দনী, প্ৰতিচী মহপাত্ৰ, মহুৱা কামত আৰু অনুষ্কা মানচন্দা।

২০০৪ চনত বেণ্ডটো বিচ্ছেদ হোৱাৰ পিছত ভাছিনে বলীউডৰ চলচ্চিত্ৰ আৰু তামিল চলচ্চিত্ৰ সংগীত জগতৰ বাবে গান গাবলৈ আৰম্ভ কৰে।

বলীউডত তেওঁৰ প্ৰথম ২০০৭ চনৰ গোৱা ‘কুচ খাছ হায়’ গীতটোৱে বিশেষ সফলতা লাভ কৰে। ২০০৮ চনত এই গীতটোৰ বাবে নেহাউ প্ৰথমবাৰৰ বাবে ফিল্মফেয়াৰৰ মনোনয়নো লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হয়। ২০০৮ চনত যুৱন শংকৰ ৰাজাৰ দ্বাৰা ৰচিত ভাছিনৰ প্ৰথম তামিল গীত ‘পেছুগিৰেন পেছুগিৰেন’ৰ বাবে নেহাই “শ্ৰেষ্ঠ মহিলা নেপথ্য গায়িকাৰ বিজয় বঁটা” লাভ কৰে।

২০২১ চনত তেওঁ টাইমছ স্কোৱাৰ বিলবোৰ্ডত তেওঁৰ ‘উট পটংগী’ গীতটোৰ বাবে স্পটিফাইত মাহটোৰ শ্ৰেষ্ঠ শিল্পী হিচাপে প্ৰকাশিত কৰে।

## আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পেক্ষাপট
নেহাই মালয়েছিয়াৰ হিপ হপ তাৰকা এমচী জেজ “Emcee Jesz”ৰ সৈতে গীত পৰিবেশন কৰিছিল। তেওঁলোকে পৰিবেশন কপা “থানিয়ে” (THANIYE) শীৰ্ষক গীতটোৱে কেৱল ইউটিউবতে ৩ লাখৰো অধিক দৰ্শন লাভ কৰিছে। মালয়েছিয়াত অনুষ্ঠিত হোৱা “ৰেডিঅ’ ৰাগা এৱাৰ্ড” (RADIO RAGA AWARDS)ত নেহা ২০০৮–০৯ বৰ্ষৰ “শ্ৰেষ্ঠ সহযোগিতা” বঁটাৰ বাবেও মনোনীত হৈছিল।

## দূৰদৰ্শন আৰু চলচ্চিত্ৰ
“লাইফ কি তো লগ গয়ী” ছবিত অভিনয় কৰি ভাছিনে অভিনয় জগতত আত্মপ্ৰকাশ কৰিছিল। ২০১২ চনত মুক্তি পোৱা ছবিখনত তেওঁ কে কে মেনন আৰু ৰণবীৰ শ্ব'ৰীৰ সৈতে অভিনয় কৰিছিল। ২০০৮ চনত নেহাই জি মিউজিকৰ “ছা ৰে গা মা হাংগামা”ত ঘোষিকা হিচাপে কাম কৰিছিল। নেহাই ৰিয়েল টিভিত প্ৰচাৰিত মিউজিকেল ৰিয়েলিটি শ্ব' “ছিটাৰো কৌ চুনা হেঁই” এজন অভিনেতা আৰু বিচাৰকৰ চৰিত্ৰত ৰূপায়ন কৰিছিল। নেহা “ঝলক দিখলা জা ছিজন ৫” ৰ “ৱাইল্ডকাৰ্ড এণ্ট্ৰি” আছিল। ২০২১ চনত “বিগ বছ”ৰ এগৰাকী প্ৰতিযোগী আছিল, য’ৰ পৰা নেহা ৩৯ দিনৰ পিছত আঁতৰি আহিবলগীয়া হৈছিল। ২০২১ চনত “বিগ বছ ১৫”ত ৱাইল্ডকাৰ্ড প্ৰতিযোগী আছিল নেহা। তাত তেওঁ ৩৫ দিনত প্ৰৱেশ কৰিছিল আৰু ৫৫ দিনত পুনৰ আঁতৰি আহিবলগীয়া হৈছিল।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী
পাটলিপুত্ৰ

**পাটলিপুত্ৰ** আছিল প্ৰাচীন ভাৰতৰ এখন চহৰ। এয়া বৰ্তমান ভাৰতৰ বিহাৰ ৰাজ্যৰ ৰাজধানী পাটনা চহৰৰ ওচৰত অৱস্থিত আছিল ৷ খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৪৯০ চনত মগধৰ ৰজা অজাতশত্ৰুৱে গংগা নদীৰ পাৰত এটা সৰু দুৰ্গ আকৃতিত পতলিগ্ৰাম বা পাটলিপুত্ৰ চহৰখন স্থাপন কৰিছিল।

আধুনিক পাটনা চহৰৰ আশে-পাশে ব্যাপকভাৱে প্ৰত্নতাত্ত্বিক খননকাৰ্য কৰা হৈছে।  ২০ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে কৰা খনন কাৰ্য্যৰ পৰা জনা গৈছে যে ইয়াত এটা বৃহৎ আকাৰৰ দুৰ্গ অৱস্থিত আছিল। তাৰোপৰি জনা গৈছে যে দুৰ্গোটো মজবুত কৰিবলৈ কাঠৰ ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। 

## উৎস
* 
* 

## অধিক পঠন
* Bernstein, Richard (2001). *Ultimate Journey: Retracing the Path of an Ancient Buddhist Monk (Xuanzang) who crossed Asia in Search of Enlightenment*. Alfred A. Knopf, New York. 

## তথ্যসূত্ৰ
লেগং নৃত্য

**লেগং** () ইণ্ডোনেছিয়াৰ বালিৰ পৰম্পৰাগত নৃত্যৰ এক প্ৰকাৰ। ই এক পৰিশোধিত নৃত্যৰ ৰূপ, যাৰ বৈশিষ্ট্য হৈছে সংকেতপূৰ্ণ আঙুলিৰ গতি, জটিল পদ সঞ্চালন আৰু ইংগিতপ্ৰধান প্ৰকাশভংগী আৰু মুখৰ অভিব্যক্তি।

## উৎপত্তি
লেগং নৃত্যৰ উৎপত্তি সম্ভৱতঃ ১৯ শতিকাত ৰাজকীয় মনোৰঞ্জনৰ বিষয় হিচাপে হৈছিল। কিংবদন্তি অনুসৰি চুকাৱাটি নামৰ এখন ৰাজ্যৰ এজন ৰাজকুমাৰ অসুস্থ হৈ পৰিছিল আৰু তেওঁ এটা স্পষ্ট সপোন দেখিছিল, য’ত দুগৰাকী কুমাৰীয়ে গামেলান বাদ্যৰ সংগীতৰ তালত নৃত্য কৰিছিল। সুস্থ হৈ উঠাত তেওঁ এনেধৰণৰ নৃত্য বাস্তৱত পৰিৱেশনৰ ব্যৱস্থা কৰিলে। আন কিছুমানৰ মতে লেগঙৰ উৎপত্তি হৈছে সংহং দেদাৰী নামৰ এক অনুষ্ঠানৰ পৰা,  য’ত দুগৰাকী কণমানি ছোৱালীক উপকাৰী আত্মাই স্বেচ্ছামূলকভাৱে অধিকাৰ কৰাৰ কথা থাকে৷ ৰাজহুৱা উৎসৱতো লেগং নৃত্য পৰিৱেশন কৰা হয়। লেগং নৃত্য নাটকৰ কিছু অংশ পৰ্যটকৰ বাবে ৰখা হয়।

## নৃত্য-শিল্পী
 
পৰম্পৰাগতভাৱে আগতে লেগং নৃত্যশিল্পী আছিল যৌৱনকাল লাভ নকৰা অকুমাৰী ছোৱালী। এওঁলোকে প্ৰায় পাঁচ বছৰ বয়সৰ পৰাই নৃত্যৰ বাবে কঠোৰ প্ৰশিক্ষণ আৰম্ভ কৰে। এই নৃত্যৰ শিল্পীসকলক সমাজত উচ্চ সন্মান দিয়া হয় আৰু পিছলৈ তেওঁলোক সাধাৰণতে ৰাজকীয় ব্যক্তি বা ধনী ব্যৱসায়ীৰ পত্নী হয়৷ বিয়াৰ পিছত তেওঁলোকে নাচ বন্ধ কৰি দিয়ে। কিন্তু বৰ্তমান ইণ্ডোনেছিয়াত লেগাং নৃত্যশিল্পীসকল সকলো বয়সৰ হ'ব পাৰে;তদুপৰি,  মহিলাৰ সাজ-পোছাক পৰিহিত পুৰুষৰ দ্বাৰা কৰা অভিনয়ৰো সম্ভেদ পোৱা গৈছে।

## কাহিনী
ধ্ৰুপদী লেগং নৃত্যই কেইবাটাও মুখ প্ৰচলিত কাহিনী ৰচনা কৰি প্ৰদৰ্শন কৰে। আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় সৰল কাহিনীটো হ’ল, পূব জাভাৰ ৰজা লাচেমৰ বীৰত্বপূৰ্ণ ৰোমাঞ্চৰ সংকলন *মালাট*ৰ পৰা লোৱা কাহিনী। তেওঁ এবাৰ আন এজন ৰজাৰ সৈতে যুদ্ধত লিপ্ত হৈছিল, যি ৰাজকুমাৰী ৰংকেছাৰীৰ পিতৃ অথবা ভাতৃ। লাচেমে ছোৱালীজনীক বিয়া কৰাব বিচাৰিছিল, কিন্তু ছোৱালীজনীয়ে তেওঁক ঘৃণা কৰি পলাই যাবলৈ চেষ্টা কৰে। হাবিৰ মাজত বাট হেৰাই যোৱাৰ বাবে তাইক লাচেমে বন্দী কৰিবলৈ সক্ষম হয় আৰু তেওঁ তাইক কাৰাগাৰত বন্দী কৰি ছোৱালীজনীৰ পৰিয়ালৰ বিৰুদ্ধে চূড়ান্ত আক্ৰমণৰ বাবে ওলাই যায়। তেনেতে তেওঁক এটা দানৱীয় কাউৰীয়ে আক্ৰমণ কৰে, যিয়ে তেওঁৰ মৃত্যুৰ আগজাননী দিয়ে।

নাটকসমূহ বিশদ আৰু শৈলীগত মূকাভিনয়ৰ দ্বাৰা প্ৰদৰ্শন কৰিব পৰাকৈ প্ৰণয়ন কৰা হৈছে। কণমানি অভিনেত্ৰী দুগৰাকীৰ লগত কণ্ডং বা সহযোগী শিল্পী হিচাপে *কণ্ডোং* নামৰ তৃতীয়গৰাকী নৃত্যশিল্পীয়ে অংশগ্ৰহণ কৰে। তেওঁ কাহিনীৰ দৃশ্যপট নিৰ্ধাৰণ কৰে আৰু নৃত্যশিল্পীসকলক তেওঁলোকৰ অনুৰাগীৰ সম্মুখত উপস্থাপন কৰে আৰু পিছলৈ কাউৰীটোৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰে।
​
## প্ৰকাৰ
লেগং নৃত্য কেইবাপ্ৰকাৰো আছে। পৰম্পৰাগতভাৱে পোন্ধৰটা বেলেগ বেলেগ লেগং নৃত্য আছিল বুলি জনা গৈছিল। প্ৰতি প্ৰকাৰ নৃত্যৰ সময়সীমা, গতি আৰু আখ্যানৰ মাজত পাৰ্থক্য আছিল। উদাহৰণস্বৰূপে কিছুমানে এঘণ্টালৈকে নৃত্য প্ৰদৰ্শন কৰি থাকিব পাৰে। এই প্ৰকাৰসমূহৰ ভিতৰত আছিল:
লেগং বাপাং চাবাব, লেগং জেবগ, লেগং ক্ৰাটন, লেগং কুন্তিৰ, লেগং লেচেম, লেগং ৰাজা চিনা, লেগং ছেমাৰন্দনা, লেগং সুদাসৰ্ণ আদি উল্লেখ যোগ্য নৃত্য।

১৯৮৪ চনৰ *ফ্ৰন্টলাইন এলবাম*ৰ অষ্ট্ৰেলিয়াৰ লোক-ৰক বেণ্ড *ৰেডগাম*ৰ একক গীত "আই হেভ বিন টু বালি টু"ত লেগং নৃত্যৰ কথা উল্লেখ কৰা হৈছে।
## চিত্ৰ-ভাণ্ডাৰ

File:Bali-Danse 0703a.jpg
90th anniversary of Ganjuran Church, Bantul, Yogyakarta, 2014-05-03 12.jpg
Tari Legong Kuntul.jpg
Dayu, oil on canvas, 80 x 100 cm, 2012.JPG
Gerard Pieter Adolfs - 1944 Nr14 Lègong Bali OOC 80 60.JPG
La balinese (Barong dancer).jpg
Garuda Legong Dance - oil painting by Noella Roos.jpg
Romualdo Locatelli - Legong Dancer.jpg


## তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:ইণ্ডোনেছিয়াৰ সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:লোক-সংস্কৃতি
শোণিতপুৰ (লোকসভা সমষ্টি)

**শোণিতপুৰ লোকসভা সমষ্টি** () অসমৰ নতুন এটা লোকসভা সমষ্টি। ই অসমৰ ১৪টা লোক সভা সমষ্টিৰ ভিতৰত এটা।

## বিধানসভাৰ সমষ্টিসমূহ
তেজপুৰ লোকসভা সমষ্টিত তলত উল্লেখিত বিধান সভা সমষ্টিসমূহ আছে:

# ঢেঁকীয়াজুলি বিধানসভা সমষ্টি
# বৰচলা বিধানসভা সমষ্টি
# তেজপুৰ বিধানসভা সমষ্টি
# ৰঙাপাৰা বিধানসভা সমষ্টি
# চতিয়া বিধানসভা সমষ্টি
# বিশ্বনাথ বিধানসভা সমষ্টি
# বিহালী বিধানসভা সমষ্টি (অনুস
# নদুৱাৰ বিধানসভা সমষ্টি
#

## লোকসভাৰ সদস্যসকল

#

## লগতে চাওক
* তেজপুৰ
* অসমৰ লোকসভা সমষ্টিসমূহৰ তালিকা

## তথ্যসূত্ৰ‌
চামান নৃত্য

**চামান নৃত্য** () বা হাজাৰ হাতৰ নৃত্য ইণ্ডোনেছিয়াৰ অন্যতম জনপ্ৰিয় নৃত্য। ইয়াৰ উৎপত্তি ইণ্ডোনেছিয়াৰ আচেহ্ প্ৰদেশৰ গায়ো লুইছৰ বাসিন্দা *গায়ো জনগোষ্ঠী*ৰ পৰা হৈছে আৰু ইয়াক সাধাৰণতে গুৰুত্বপূৰ্ণ অনুষ্ঠান উদযাপনৰ অংশ হিচাপে পৰিৱেশন কৰা হয়। 
ইণ্ডোনেছিয়াৰ বিভিন্ন নৃত্যই দেশখনৰ জাতি-জনগোষ্ঠী আৰু ইয়াৰ সংস্কৃতিৰ বৈচিত্ৰ্যক প্ৰতিফলিত কৰে। ইণ্ডোনেছিয়াত ১৩০০ৰো অধিক জনগোষ্ঠী আছে। তাৰ ভিতৰৰ *গায়ো* জনগোষ্ঠীৰ এই চামান নৃত্যৰ বিশেষ বৈশিষ্ট্য হ’ল, ইয়াৰ দ্ৰুত গতিৰ ছন্দ আৰু নৃত্যশিল্পীৰ মাজত সাধাৰণ তাল-মিলৰ সমন্বয় সাধন। এই দুটা উপাদান চামান নৃত্যৰ মূল বৈশিষ্ট্য আৰু ইণ্ডোনেছিয়াত চামান নৃত্য বহুলভাৱে পৰিচিত আৰু প্ৰচলিত হোৱাৰ কাৰণসমূহৰ ভিতৰত ই অন্যতম; তদুপৰি ই তুলনামূলকভাৱে শিকিবলৈয়ো সহজ।

২০১১ চনৰ ২৪ নৱেম্বৰত ইউনেস্কোৱে আচেহৰ পৰম্পৰাগত চামান নৃত্যক জৰুৰী সুৰক্ষাৰ প্ৰয়োজনীয়তা থকা *লুপ্তপ্ৰায় সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য* হিচাপে আনুষ্ঠানিকভাৱে স্বীকৃতি দিয়ে। 

এছিয়ান পৰ্যটন সংস্থা(এছিয়ান্তা)ই ২০১২ চনৰ ২৫ সংখ্যক *এছিয়ানা এৱাৰ্ডছ ফৰ এক্সিলেন্স*ত চামান নৃত্যক এছিয়ান সাংস্কৃতিক সংৰক্ষণৰ শ্ৰেষ্ঠ প্ৰচেষ্টা হিচাপে নিৰ্বাচিত কৰে৷

## ব্যুৎপত্তিবিজ্ঞান
*চামান* শব্দটো আচেহৰ গায়ো অঞ্চলৰ এজন ইছলাম ধৰ্মী মৌলবী শ্বেখ চামানৰ পৰা আহিছে। কোৱা হয় যে, ইণ্ডোনেছিয়াৰ আচেহ্ প্ৰদেশৰ গায়ো অঞ্চলত ইছলাম ধৰ্ম প্ৰচাৰৰ বাবে শ্বেখ চামানে এটা নৃত্য পৰম্পৰা গঢ়ি তুলিছিল আৰু তাকেই বৰ্তমান চামান নৃত্য বুলি কোৱা হয়।

## পৰিভাষা

এই নৃত্যত কোনো বাদ্যযন্ত্ৰ সংগত কৰা নহয়৷ বিনা বাদ্য পৰিৱেশনেৰে এদল লোকে এই নৃত্য পৰিৱেশন কৰে। মূলতঃ এই নৃত্যৰ শিল্পীসকল আছিল একান্তভাৱে পুৰুষ। এই নৃত্য পৰিৱেশনত মূল শিল্পীজনে আৰম্ভণিতে কিছুমান আকৰ্ষণীয় লয়লাস কৰি কিছু গীত গায়। একোটা চুটি গীত, যিবোৰে চুটি চুটি নৃত্যৰ সূচনা কৰে, যিবোৰ প্ৰায় ১৫ৰ পৰা ২০ মিনিটলৈকে চলিব পাৰে। প্ৰত্যেকেই প্ৰকৃতি আৰু উচ্চ মূল্যবোধৰ প্ৰতীক থকা *গায়ো মটিফ*ৰ সৈতে এম্ব্ৰয়ডাৰী কৰা ক’লা সাজ-পোছাক পিন্ধে। গীতবোৰ ধৰ্মীয়, ৰোমান্টিক বা হাস্যৰসময়ী হ’ব পাৰে। নৃত্যশিল্পীসকলে হাত চাপৰি বজায়, বুকু, উৰু আৰু মাটিত চৰ মাৰে, আঙুলিৰে টিলিকি মাৰে৷ শৰীৰৰ ভংগীমাবোৰ দৈনন্দিন জীৱন আৰু তেওঁলোকৰ প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশৰ প্ৰতীক হিচাপে দেখুওৱা হয়।

## প্ৰদৰ্শন
সাধাৰণ চামান নৃত্য পৰিৱেশন সাধাৰণতে তলত দিয়া ক্ৰিয়া-কলাপৰ দ্বাৰা গঠিত হয়: প্ৰথমতে, নৃত্যশিল্পীসকলে মঞ্চত প্ৰৱেশ কৰি সাধাৰণতে জাপানীসকলে বহাৰ (চেইজাৰ) সমতুল্য ৰূপত বহি তাৰ লগে লগে এটা শাৰী গঠন কৰে। তাৰ পিছত গায়কে গান গাবলৈ আৰম্ভ কৰে৷ আৰম্ভণিৰ গীতৰ কথাবোৰে সাধাৰণতে *গায়ো* সংস্কৃতিৰ সাধাৰণ বৈশিষ্ট্যসমূহ মধ্যমীয়া গতিৰে প্ৰকাশ কৰিবলৈ ধৰে। তাৰ পিছত নৃত্যশিল্পীসকলে গীতৰ গতিবিধি অনুসৰণ কৰি ছন্দময়ভাৱে হাত লৰচৰ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। ক্ৰমে নৃত্যৰ সময় আগবাঢ়ি যোৱাৰ লগে লগে শিল্পীসকলৰ বাহু, মূৰ আৰু শৰীৰৰ ওপৰৰ অংশৰ সৈতেও গতিবিধিসমূহ বিয়পি যায়। নৃত্যৰ গতি লাহে লাহে দ্ৰুত হৈ পৰে আৰু তেনে অৱস্থাত বহা আসনৰ অৱস্থান সলনি হৈ পৰিব পাৰে। নৃত্যৰ মূল উপাদানটো হ’ল, প্ৰতিজন নৃত্য-শিল্পীয়ে একে সময়তে সমন্বয় সাধন কৰিব লাগিব, যাৰ ফলত এক সমজাতীয়, অবিৰত, গতিৰ ৰেখা সৃষ্টি হয় যিটোক প্ৰায়ে চামান নৃত্যৰ সংজ্ঞায়িত বৈশিষ্ট্য হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হয়। এই নৃত্যটো বিশেষভাবে উল্লেখযোগ্য কৰি তোলাৰ কথাটো হ’ল, গায়ো লুইছৰ পৰা অহা এই মূল চামান নৃত্যটোৰ লগত কোনো বাদ্যযন্ত্ৰ সংগত কৰা নহয়।

## তথ্য সূ্ত্ৰ

শ্ৰেণী:ইণ্ডোনেছিয়াৰ সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:লোক-নৃত্য
অনুন্নাকী

**অনুন্নাকী** (চুমেৰীয়: , **অনুনাকি**, **আনুনাকি**, **অনুন্না**, **আনানাকি** আৰু অন্যান্য ভিন্নতা হিচাপেও লিপিবদ্ধ কৰা হয়) হৈছে প্ৰাচীন চুমেৰীয়, আক্কাদীয়, অচিৰীয় আৰু বেবিলনীয়সকলৰ এটা দেৱতা । তেওঁলোকৰ বিষয়ে আদিম চুমেৰীয় লিখনিত, যিবোৰ আক্কাদীয় পিছৰ যুগৰ পৰা আহিছে, অনুন্নাকীসকল চুমেৰীয় প্যান্থেয়নৰ দেৱতা, আকাশৰ দেৱতা আৰু পৃথিৱীৰ দেৱী আন আৰু কিৰ বংশধৰ, আৰু তেওঁলোকৰ প্ৰধান কাৰ্য আছিল মানৱতাৰ ভাগ্য নিৰ্ণয় কৰা ৷ আপ্কাল্লুৰ লগত তেওঁলোকক বিভ্ৰান্ত কৰিব নালাগে ৷

## ব্যুৎপত্তি

*অনুন্নাকি* নামটো আন,  চুমেৰীয় আকাশৰ দেৱতাৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে।  নামটো বিভিন্ন ধৰণে লিখা হয় " *দ* আ-নুনা", " *দ* আ-নুনা-কে ৪ -নে", বা " *দ* আ-নুন-না", অৰ্থাৎ "ৰাজকুমাৰৰ সন্তান" বা "আনৰ সন্তান"। 

অনুন্নাকীসকলক আন আৰু তেওঁৰ পত্নী পৃথিৱী দেৱী কিৰ সন্তান বুলি বিশ্বাস কৰা হৈছিল।  চেমুৱেল নোয়া ক্ৰেমাৰে কিক চুমেৰীয় মাতৃ দেৱী নিন্হুৰ্ছাগৰ সৈতে চিনাক্ত কৰি কয় যে তেওঁলোক প্ৰথমে একেটা আকৃতিৰ আছিল।   অনুন্নাকীসকলৰ ভিতৰত আটাইতকৈ পুৰণি আছিল এন্লিল, বায়ুৰ দেৱতা  আৰু চুমেৰীয় প্যান্থেয়নৰ প্ৰধান দেৱতা।  চুমেৰীয়সকলে বিশ্বাস কৰিছিল যে, এন্লিলৰ জন্ম নোহোৱালৈকে আকাশ আৰু পৃথিৱী অবিচ্ছেদ্য।  তাৰ পিছত এন্লিলে আকাশ আৰু পৃথিৱী দুভাগ কৰি  পৃথিৱীখন  লৈ যায় আৰু পিতৃ আনে আকাশখন কঢ়িয়াই লৈ যায়। 

শ্ৰেণী:দেৱ-দেৱী
কণী নৃত্য

**কণী নৃত্য** () খৃষ্টান ধৰ্মাৱলম্বীসকলৰ ইষ্টাৰৰ সময়ৰ এক পৰম্পৰাগত খেল, য'ত কিছুমান কণী মাটি বা মজিয়াত থৈ দিয়া হয় আৰু ইয়াৰ মাজত নৃত্য কৰা হয় আৰু লক্ষ্য কৰা হয় যাতে নৃত্যৰ ফলত কণীৰ যিমান পাৰি কম ক্ষতি হয়। জনবিশ্বাসমতে, বসন্ত উৎসৱ উদযাপনৰ সময়ত পৃথিৱীৰ পুনৰ্জন্মৰ প্ৰতীক আছিল কণী আৰু প্ৰাচীন খ্ৰীষ্টানসকলে ইষ্টাৰত মানুহৰ পুনৰ্জন্মৰ প্ৰতীক হিচাপে ইয়াক গ্ৰহণ কৰিছিল।

কণী নৃত্যৰ আন এটা ৰূপ দেখা গৈছিল, পিটাৰ এৰ্টচেনৰ চিত্ৰত চিত্ৰিত বসন্তকালীন খেলৰ ছবিত। লক্ষ্য আছিল এডাল চকেৰে অংকন কৰা এটা বৃত্তৰ ভিতৰত এটা বাতিৰ পৰা কণী এটা ভৰিৰে উলিওৱা আৰু তাৰ পিছত বাটিটো উলোটাই কণীটো পুনৰ ঢাকি দিয়া। এই কামটো মজিয়াত ৰখা আন বস্তুবোৰ স্পৰ্শ নকৰাকৈ কেৱল ভৰিৰে কৰিব লাগিছিল।
 

১৪৯৮ চনৰ ইষ্টাৰ সোমবাৰে অষ্ট্ৰিয়াৰ মাৰ্গাৰেট আৰু চেভয়ৰ ফিলিবাৰ্টৰ বিয়াৰ প্ৰাৰম্ভিক কালৰ বৰ্ণনাত কণী নৃত্যৰ উল্লেখ কৰা হৈছিল। ১৮৯৫ চনৰ *দ্য আমেৰিকান* আলোচনীৰ এটা সংখ্যাত এই পৰিঘটনাৰ বিষয়ে তলত দিয়া ধৰণে বৰ্ণনা কৰা হৈছিল।

১৮৬৭ চনৰ *দ্য স্প’ৰ্টছ এণ্ড পেষ্টাইমছ অৱ দ্য পিপল অৱ ইংলেণ্ড* নামৰ কিতাপখনতো কণী নৃত্যৰ বিষয়ে পোৱা যায়৷

যুক্তৰাজ্যত এই নৃত্যই উজ্জীৱীত ৰূপ লয় আৰু কেতিয়াবা ইয়াক *নিৰাশাৰ মাজত আশা* বুলিও কোৱা হয়। কণী-নৃত্যৰ ৰূপ বিভিন্ন ধৰণৰ আছিল যদিও মাৰ্ক ন’লেছে লিখিছে যে, ৫ম শতিকাৰ পৰাই ইয়াক জাৰ্মানীৰ পৰা ইংলেণ্ডলৈ চেক্সনসকলে আনিছিল। চেক্সন শব্দ *hoppe* ৰ অৰ্থ হৈছে "নৃত্য কৰা"। ১৮৬৭ চনৰ *দ্য স্প'ৰ্টছ এণ্ড পেষ্টাইমছ অৱ দ্য পিপল অৱ ইংলেণ্ড* নামৰ কিতাপখনত লিখা আছে যে, “এনে অভিনয়ৰ ইংগিত ৰাণী এলিজাবেথৰ ৰাজত্বকালত উইলিয়াম ৱেগাৰৰ এখন পুৰণি কমেডীত দেখা যায়, যাৰ শিৰোনাম হৈছে *The longer thou livest, the more Foole thou art*; এখন ভৰিৰ ওপৰত নৃত্য কৰাটো চেক্সন গ্লিমেনসকলে আৰু সম্ভৱতঃ নৰ্মান মিনষ্ট্ৰেলসকলেও প্ৰদৰ্শন কৰিছিল, কিন্তু বিশেষকৈ মহিলা-নৃত্যশিল্পীসকলে, যিসকলে তাৰ পৰা হপেষ্টেৰেছ নাম লাভ কৰিব পাৰে, যিটো নাম চ'চাৰে দিছে। এই ধৰ্মগোষ্ঠীৰ এটা অৱশেষ বৈশিষ্ট্য এতিয়াও আছে, যিটো নৃত্যৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰয়োগ কৰা হৈছে, অৱশ্যে কিছু অৱজ্ঞাসূচকভাৱে; কাৰণ নীচ নৃত্য-সভাক সাধাৰণতে হপ বুলি কোৱা হয়।
 

কণী নৃত্যৰ কেইবাটাও ৰূপ আছিল৷ তাৰ ভিতৰত *হৰ্ণপাইপ* আছিল কণীৰ নৃত্য হিচাপে পৰিবেশন কৰা নৃত্যৰ অন্যতম প্ৰকাৰ। এই নৃত্য কেতিয়াবা চকুত পটি বান্ধি নাচিছিল। উদাহৰণস্বৰূপে, বিখ্যাত আমেৰিকান হৰ্ণপাইপ নৃত্যশিল্পী জন ডুৰাঙে কণীৰে এটা বৃত্তৰ মাজত আবৃত হৈ চকুত পটি বান্ধি নিজৰ এটা হৰ্ণপাইপ বজাই পৰিৱেশন কৰিছিল, কণী আৰু চাহৰ সামগ্ৰীৰে ভৰা মঞ্চত বাৰ্নেট নাথানেও নৃত্য পৰিৱেশন কৰিছিল।

১৮০০ চনৰ আগৰ জুলিয়ান মেটেছে তেওঁৰ গ্ৰন্থ *দ্য আমেৰিকান ষ্টেজ*ত উল্লেখ কৰিছে যে, ১৮ শতিকাৰ সময়ছোৱাত ইউৰোপ আৰু আমেৰিকা উভয়তে চকুত পটি বান্ধি কৰা কণী নৃত্য আছিল এক জনপ্ৰিয় সাংগীতিক অভিনয়।

​
## তথ সূত্ৰ
​

শ্ৰেণী:লোক-নৃত্য
ৰাছিয়াৰ লোকনৃত্য

**ৰাছিয়ান লোকনৃত্য** ৰাছিয়ান সংস্কৃতিৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশ। কিছুমান অনন্য বৈশিষ্ট্যৰ পৰা অনুমান কৰিব পাৰি যে, ইয়াৰ বহুতো উপাদান  ৰাছিয়াৰ আদিম জনসাধাৰণে বিকশিত কৰিছিল।
## ইতিহাস

দশম শতিকাৰ পৰাই বহুতো ৰাছিয়ান নৃত্য লোকসমাজত পৰিচিত হৈ পৰে। ৰাছিয়াই বিভিন্ন সময়ত আন দেশৰ বিভিন্ন আগ্ৰাসনৰ সাক্ষী হৈছিল। ইয়াৰ ভৌগলিক অৱস্থান আৰু আকাৰৰ বাবে দেশখনে প্ৰব্ৰজন আৰু ব্যৱসায়ৰ জৰিয়তেও বেলেগ দেশৰ বহুতো বিচিত্ৰ সংস্কৃতিৰ সংস্পৰ্শলৈ আহিছিল। পাছলৈ ইউৰেছিয়ান সাংস্কৃতিক সংগীত আৰু নৃত্যৰ মিশ্ৰণে ৰাছিয়াৰ লোকনৃত্যৰ বিকাশত সহায় কৰিছিল।

প্ৰাচীন যুগৰ ৰাছিয়ান নৃত্যবোৰৰ প্ৰায়বোৰেই নিম্ন শ্ৰেণীৰ লোকে পৰিৱেশন আৰু অনুশীলন কৰিছিল। সাধাৰণতে উচ্চ শ্ৰেণীৰ লোকে নিজে নৃত্যত অংশগ্ৰহণ নকৰি কেৱল সেই পৰিৱেশন উপভোগ কৰিছিল।

মূল ৰাছিয়ান লোকনৃত্য পৰম্পৰাই দেশখনৰ সংস্কৃতিত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰি আহিছে আৰু ই ৰাছিয়াৰ বহু জনগোষ্ঠীৰ সৈতে অহৰহ যোগাযোগ চলি আহিছে। ৰাছিয়াৰ লোকনৃত্যৰো অন্যান্য ধৰণৰ কলাত্মক প্ৰকাশৰ সৈতে আন্তঃসম্পৰ্ক আছে। তেনে এটা উদাহৰণ Ballets Russes, য’ত দেখা যায়, ইয়াৰ অংশবোৰত ৰাছিয়ান লোকনৃত্য আৰু সংগীতৰ প্ৰভাৱ পৰিছে।
## সাজ-পাৰ

কনচাৰ্ট নৃত্যৰ বাবে সাজ-পোছাক অতি বিশদভাৱে আৰু সুন্দৰভাৱে ডিজাইন কৰা হয়। সাধাৰণতে নৃত্যৰ বাবে কাপোৰ-কানি নিৰ্দিষ্ট অনুষ্ঠানৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি তৈয়াৰ কৰা হয়, যেনে বন্ধৰ দিন৷ এই অনুষ্ঠানসমূহৰ মাজতো ভিন্নতা থাকে। মহিলাসকলে উৎসৱৰ দিনৰ হেডড্ৰেছ বা মূৰত মৰা কাপোৰ, এম্ব্ৰয়ডাৰী চাৰ্ট, বেল্ট আৰু জকমকীয়া এপ্ৰ’ন পিন্ধে। পুৰুষে চাৰ্ট, বেল্ট, লিপিট খাই থকা ট্ৰাউজাৰ আৰু ওখ ৰঙা বুট জোতা পিন্ধে। ৰঙা ৰংটো বহুতো সাজ-পোছাকত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে, কাৰণ ইয়াক ৰাছিয়াৰ পৰম্পৰাগত সৌন্দৰ্যৰ সৈতে জড়িত কৰা হৈছে। ৰাছিয়ান নৃত্যত মহিলা আৰু ছোৱালীয়ে প্ৰায়ে নিজৰ লগত জেপত ৰুমাল লৈ ফুৰে। ছোৱালী আৰু মহিলাসকলে প্ৰায়ে প্ৰদৰ্শনৰ সময়ত পৰম্পৰাগত ৰাছিয়ান মূৰত পিন্ধা পোছাক কোকোস্নিক(kokoshnik) পিন্ধা দেখা যায়।

## বৈশিষ্ট্য
উগ্ৰ আৰু কোমল সংগীত দুয়োটাই ৰাছিয়ান নৃত্যৰ মূল ভিত্তি। সম্ভৱতঃ ৰাছিয়ান পুৰুষ নৃত্যৰ আটাইতকৈ বিখ্যাত বৈশিষ্ট্যসমূহ হ'ল ৰাছিয়ান স্কোয়েট (আঁঠু বেঁকা কৰা উপাদান), ষ্টম্পিং আৰু স্প্লিট জাম্প (ৰাছিয়ান স্প্লিট বা ৰাছিয়ান জাম্পও)। চীনা নৃত্যতো স্প্লিট  জাম্প একে ৰূপত আছে। এই ধৰণৰ বৈশিষ্ট্য থকা নৃত্যসমূহত সাধাৰণতে দ্ৰুত সংগীত ব্যৱহাৰ কৰা হয়, যাৰ ফলত সময়ৰ লগে লগে ইয়াৰ ছন্দ সলনি হয়৷ ৰাছিয়ান স্কুৱেট কাৰ্য আৰু আঁঠুৰ বেঁকা কৰা ভংগীমা সাধাৰণতে পুৰুষ নৃত্যশিল্পীয়ে কৰে। ৰাছিয়ান নৃত্যত পুৰুষ নৃত্যশিল্পীসকলেও জাৰ্মানী *Schuhplattler*ৰ দৰেই ভৰিৰ গেৰোহা, ভৰিৰ আগফাল, উৰু, আঁঠু আৰু বুকুত হাত দুখন পথালিকৈ ধৰি ঠেলি, হাত চাপৰি বজোৱা আৰু আঘাত কৰাটো সাধাৰণ কথা। কিন্তু বহুত বেছি দ্ৰুত টেম্পোত। ৰাছিয়ান বৃত্ত নৃত্য *Horovod*ত প্ৰাচীন স্লাভিক পৰম্পৰাৰ আৰু বালকান, গ্ৰীচৰ Choros, মধ্যপ্ৰাচ্যৰ সংস্কৃতি আৰু চীনৰ স্পৰ্শ আছে৷

## তথ্য সূ্ত্ৰ

শ্ৰেণী:নৃত্য
শ্ৰেণী:ৰাছিয়ান নৃত্য
শ্ৰেণী:লোক-নৃত্য
দিচৈ নদী

অসমৰ ইতিহাসত বিশেষভাৱে উল্লিখিত এখন নদীৰ নাম হৈছে দিচৈ। নৈখনৰ বৰ্তমানৰ নাম ভোগদৈ বুলি জনা যায়। কোৱা হয় যে দিচৈ নদীৰ উৎপত্তিস্থল নাগালেণ্ডৰ চামটাং অঞ্চল। নগা পাহাৰৰ পৰা বৈ অহা দিচৈ নৈক আহোম ৰজা গৌৰীনাথ সিংহৰ দিনত পানীৰ অভাৱ পূৰ কৰিবলৈ ৰাজধানী যোৰহাটৰ মাজেৰে বোৱাই নিয়াৰ আঁচনি লোৱা হয়। আৰু সেই মতে দিচৈ নৈক খান্দি নতুন সুঁতি সৃষ্টি কৰি যোৰহাট চহৰৰ মাজেৰে বোৱাই নিয়ে। নৈখন খন্দাৰ আগেয়ে দিচৈৰ পাৰত ভোগ দি পূজা-অৰ্চনা কৰা হৈছিল আৰু তেতিয়াৰ পৰা নতুন সুঁতিটোৱে ভোগদৈ নাম পায়। দিচৈৰ নতুন সুঁতিটো বৰ্তমানেও ভোগদৈ নামেৰেই বৈ আছে। পুৰণা সুঁতিটো এতিয়াও যোৰহাট জিলাৰ উত্তৰ-পশ্চিম অঞ্চলৰ বাঁহফলা-গৰুমৰা হৈ গোলাঘাট জিলাৰ দেৰগাঁও অঞ্চলৰ উত্তৰেদি এখন চলন্ত নৈৰ ৰূপত বৈ আছে বুলি জনা যায়। অৱশ্যে এই সুঁতিটো এতিয়া মৰা সুঁতিলৈ পৰিণত হোৱাৰ উপক্ৰম হৈছে। সেয়ে এইছোৱা দিচৈক বহুতে এতিয়া মৰিদিচৈ বুলিও কয়।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ নদী
ময়ূৰ নৃত্য

**ময়ূৰ নৃত্য** () বা ময়ূৰ চৰাই নৃত্য এছিয়াৰ এক পৰম্পৰাগত লোকনৃত্য। এই নৃত্যই ময়ূৰৰ সৌন্দৰ্য্য আৰু গতিবিধিক চিত্ৰায়িত কৰে। এছিয়াত কেইবাবিধো ময়ূৰ নৃত্যৰ পৰম্পৰা বিকশিত হৈছে; ইয়াৰ ভিতৰত ম্যানমাৰৰ ময়ূৰ নৃত্য, কম্বোডিয়াৰ পশ্চিম আৰু উত্তৰ অংশত, ইণ্ডোনেছিয়াৰ পশ্চিম জাভা, ভাৰত উপমহাদেশৰ দক্ষিণ ভাৰত, শ্ৰীলংকা, বাংলাদেশৰ ময়ূৰ নৃত্যও আছে।

## চীন
চীনৰ দক্ষিণ-পশ্চিম প্ৰদেশ ইউনানৰ *দাই জনগোষ্ঠী*ৰ মাজত টোটেম হিচাপে ময়ূৰ চৰাই সেই জনগোষ্ঠীৰ সাংস্কৃতিক আৰু আধ্যাত্মিক দিশৰ এক অপৰিহাৰ্য অংশ। দাই জনগোষ্ঠীৰ লোক-নৃত্যৰ ভিতৰত আটাইতকৈ বিখ্যাত আৰু পৰম্পৰাগত পৰিৱেশ্য কলা হিচাপে ময়ূৰ নৃত্য ৰুইলিৰ দাই জনগোষ্ঠী, দেহং দাই আৰু জিংপো স্বায়ত্বশাসিত জিলাৰ লুক্সি, মেংদিং, মেংদা, জিংগি দাই *য়িই* স্বায়ত্তশাসিত কাউন্টি, কাংগুয়ান *ভা* স্বায়ত্তশাসিত কাউন্টি আৰু অন্যান্য ঠাইত বাস কৰা দাই জনগোষ্ঠীৰ লোকৰ মাজত প্ৰচলিত৷
দাই জনগোষ্ঠীৰ মাজত ময়ূৰ নৃত্যৰ উৎপত্তি সম্বন্ধে জনবিশ্বাস আছে৷ প্ৰায় হাজাৰ বছৰ আগতে দাই জনগোষ্ঠীৰ মুৰব্বীজনে এবাৰ নদীৰ পাৰত এটা ধুনীয়া ময়ূৰ নাচি থকা দেখি সেই ময়ূৰৰ ভংগীমাৰ অনুকৰণত তেওঁ এই নৃত্যৰ সৃষ্টি কৰিছিল৷
দাই জনগোষ্ঠীৰ ময়ূৰ নৃত্যৰ ইতিহাস অতি দীঘলীয়া আৰু তেওঁলোকৰ বিশিষ্ট জনগোষ্ঠীয় সংস্কৃতিৰ সৈতে ই ওতঃপ্ৰোতভাৱে জড়িত। যিকোনো উৎসৱৰ অনুষ্ঠান বা উদযাপন যেনে, বাৰ্ষিক জল উৎসৱ আৰু *দুৱাৰ বন্ধ* বা *দুৱাৰ মুকলি* উৎসৱৰ লগত ময়ূৰ নৃত্য, আনন্দ আৰু সুখ প্ৰকাশ কৰিবলৈ পৰিৱেশন কৰা হয়৷ সাধাৰণতে চীনত দাই খিলঞ্জীয়া জনগোষ্ঠীৰ পৰম্পৰাগত ময়ূৰ নৃত্য দুটা ভিন্ন প্ৰকাৰৰ। এটা হ’ল ময়ূৰৰ মেলি থকা পাখিৰ অনুকৰণত কৰা বাঁহ, ৰেচম আৰু অন্যান্য সামগ্ৰীৰে নিৰ্মিত গধুৰ ষ্টেণ্ড পিন্ধি কৰা ময়ূৰ নৃত্য। এডাল ষ্টেণ্ডৰ ওজন ২০ কিলোগ্ৰাম পৰ্যন্ত হ’ব পাৰে আৰু ইয়াক পৰিৱেশকৰ পিঠি আৰু কঁকালৰ অংশত সংলগ্ন কৰা হয়। আনটো হ'ল "নিৰস্ত্ৰ ময়ূৰ নৃত্য"। পৰিবেশকসকলে কোনো গধুৰ ষ্টেণ্ড কঢ়িয়াই নিয়াৰ প্ৰয়োজন নাই। হাতীখুজীয়া ঢোল, গং আৰু তাল আদি বাদ্যযন্ত্ৰৰ লগত সাধাৰণতে ময়ূৰ নৃত্য কৰা হয়৷

## ভাৰত
 
তামিল ভাষাৰ মাইলাত্তম নামৰ ময়ূৰ নৃত্য ভাৰতৰ তামিলনাডু আৰু কেৰালা ৰাজ্যত থাই পংগলৰ শস্য চপোৱা উৎসৱৰ সময়ত পৰিৱেশন কৰা হয়৷ এই নৃত্যত ছোৱালীয়ে ময়ূৰৰ পাখিৰ পোছাক পিন্ধি নৃত্য পৰিৱেশন কৰে।

ভাৰতৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ অৰুণাচল প্ৰদেশত *মনপা* জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলে *সিংহ আৰু ময়ূৰ নৃত্য* নামেৰে জনাজাত এবিধ লোকনৃত্য পৰিৱেশন কৰে ৷ এই নৃত্যত নৃত্যশিল্পীসকলে  জীৱ-জন্তুৰ খোজ আৰু গতিবিধি অনুকৰণ কৰে । এই নৃত্যত দুটা গোটে অংশগ্ৰহণ কৰে আৰু প্ৰতিটো গোটত দুজন ঢোলবাদক থাকে। নৃত্যত ব্যৱহাৰ হোৱা বাদ্যযন্ত্ৰ হ’ল গং আৰু তাল।

## ইণ্ডোনেছিয়া
 
ইণ্ডোনেছিয়াত ইয়াক ময়ূৰ চৰাই নৃত্য বা মেৰাক নৃত্য বা তাৰি মেৰাক বুলি জনা যায় আৰু ইয়াৰ উৎপত্তি পশ্চিম জাভাত হৈছিল। ময়ূৰৰ লয়লাস গতিবিধিৰ দ্বাৰা আকৰ্ষিত হৈ আৰু ইয়াৰ পাখি গুজি, চুণ্ডানিজ নৃত্যৰ ধ্ৰুপদী তাল লয়ৰ সৈতে মিলাই মহিলা নৃত্যশিল্পীয়ে ইয়াক পৰিৱেশন কৰে। ১৯৫০ চনৰ আশে-পাশে চুণ্ডানিজ শিল্পী আৰু নৃত্য পৰিচালক ৰাডেন ট্জেজে ছ'মেণ্ট্ৰীৰ দ্বাৰা সৃষ্ট নৃত্যৰ এক অন্যতম হ’ল ময়ূৰ নৃত্য। এই নৃত্যটো মাজে মাজে চুণ্ডানীজ বিয়াৰ অনুষ্ঠানতো পৰিবেশন কৰা হয় আৰু কোনো ডাঙৰ অনুষ্ঠানত সন্মানীয় অতিথিক আদৰণি জনোৱাৰ বাবেও পৰিৱেশন কৰা হয়। এই নৃত্যটো ইণ্ডোনেছিয়াৰ বহুতো আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় অনুষ্ঠানত প্ৰদৰ্শিত নৃত্যৰ ভিতৰত অন্যতম, যেনে শ্ৰীলংকাৰ পেৰাহাৰা উৎসৱত এই নৃত্য প্ৰদৰ্শিত হৈছিল।

## তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোক-নৃত্য