open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
নয়ন প্ৰসাদ

**নয়ন প্ৰসাদ** () হৈছে অসমৰ এগৰাকী চলচ্চিত্ৰ সাংবাদিক-আলোচক প্ৰযোজক, পৰিচালক আৰু অভিনেতা৷ আকাশবাণী গুৱাহাটী কেন্দ্ৰত এগৰাকী শিশু অভিনেতা হিচাপে আত্মপ্ৰকাশ কৰা নয়ন প্ৰসাদে ভাৰতীয় চেঞ্চৰ বৰ্ডৰ আঞ্চলিক গোটৰ সদস্যৰূপে চাৰি বছৰ কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে৷ তেখেতে অসমৰ দৈনিক কাকত আৰু আলোচনীত চলচ্চিত্ৰ-সম্পৰ্কীয় অনেক লেখা লিখিছে৷ 

## সংক্ষিপ্ত জীৱন
নয়ন প্ৰসাদে ১৯৫৮ চনত গুৱাহাটীত জন্মগ্ৰহণ কৰে৷ পঢ়াশলীয়া দিনতেই গুৱাহাটী কেন্দ্ৰৰ শিশু অভিনেতা হিচাপে তেখেতে আত্মপ্ৰকাশ কৰে৷ সমান্তৰালভাৱে তেখেতে মঞ্চতো অভিনয় আগবঢ়াই নিয়ে৷ পাছলৈ গুৱাহাটী কেন্দ্ৰত নাট প্ৰযোজকৰূপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰি ২০১১ আৰু ২০১২ চনত আকাশবাণীৰ বছেৰেকীয়া প্ৰতিযোগিতাত নাট শাখাত পুৰস্কাৰ অৰ্জন কৰে৷ ১৯৮৫ চনত পৰিচালক হিচাপে তেখেতে পোনপ্ৰথমবাৰৰ বাবে *হোলী* পৰিচালনা কৰে৷ এইখন নাটক গুৱাহাটীৰ কুমাৰ ভাস্কৰ নাট্য মন্দিৰত একেলেথাৰিয়ে পোন্ধৰ দিনলৈকে মঞ্চস্থ হয়৷  ১৯৯২ চনত তেখেতে সঞ্জীৱ হাজৰিকা পৰিচালিত ৰাষ্ট্ৰীয় পুৰস্কাৰপ্ৰাপ্ত অসমীয়া কথাছবি *[[হলধৰ (চলচ্চিত্ৰ)|হলধৰ]]*ত অভিনয় কৰে৷ ১৯৯৭ চনত সান্ত্বনা বৰদলৈ পৰিচালিত ছবি *[[অদাহ্য]]*ৰ কাৰ্যবাহী প্ৰযোজকৰ দায়িত্ব পালন কৰে৷ চলচ্চিত্ৰখনে ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ প্ৰতিযোগিতাত 'ৰজত কমল' পুৰস্কাৰ লাভ কৰে৷  চলচ্চিত্ৰখন ভাৰতৰ গোৱা, দিল্লী, কলিকতা, ত্ৰিবান্দম, জাপানৰ ফুকুৱাকা, আৰু বেংকক চলচ্চিত্ৰ উৎসৱত প্ৰদৰ্শিত হয়৷ 

নয়ন প্ৰসাদে ২০০৯ আৰু ২০১২ চনত ৰাষ্ট্ৰীয় নাট্য বিদ্যালয়ৰ 'ভাৰত ৰঙ্গ মহোৎসৱ'ৰ নিৰ্বাচক সমিতিৰ সদস্যৰূপে অংশ লয়৷ ইয়াৰ উপৰি তেখেতে ভাৰতীয় চেঞ্চৰ বৰ্ডৰ আঞ্চলিক গোটটোৰ সদস্যৰূপে চাৰিটা বছৰ কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে৷ ২০০০ চনত তেখেতৰ প্ৰবন্ধ সংকলন *ইনছাৰ্ট* প্ৰকাশিত হয়৷ 

তেখেতৰ দ্বাৰা লিখিত বিভিন্ন ৰচনা কাকত-আলোচনীত প্ৰকাশিত হৈছে৷ 

অসমৰ লেখক, সাহিত্যিক-সাংবাদিক হোমেন বৰগোহাঞিয়ে কৈছে-*বিশ্ব চিনেমাৰ বিষয়ে তেওঁৰ পৰিধি বিশাল৷ তেওঁ অসমীয়া দৰ্শকক ৰসজ্ঞৰ দৃষ্টিৰে চিনেমা উপভোগ কৰিবলৈ শিকাইছে আৰু বিশ্বৰ মহৎ চিনেমা-কৃতিবোৰৰ লগত অসমীয়া চিত্ৰামোদীক চিনাকি কৰি দিছে৷*
## সাহিত্যিক কৰ্ম
নয়ন প্ৰসাদে লিখা দুখন বিশেষ গ্ৰন্থ হৈছে 'ইনছাৰ্ট' আৰু 'ক্ল'জ আপ'৷ প্ৰথমখন প্ৰবন্ধ সংকলন ২০০০ চনত প্ৰকাশিত হৈছিল আৰু দ্বিতীয়খন সংকলন প্ৰকাশিত হৈছিল ২০১৪ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত৷ অসমৰ বনফুল প্ৰকাশনে প্ৰকাশিত কৰা এই প্ৰবন্ধ সংকলনখনত লেখকে নিজৰ অভিজ্ঞতা আৰু জ্ঞাৰ সমন্বয় ঘটাই চিনেমা আৰু আনুষংগিক একাধিক ৰচনা সন্নিৱিষ্ট কৰিছে৷ গ্ৰন্থখনত সংকলিত হোৱা প্ৰবন্ধসমূহ ইতিপূৰ্বে অসমৰ দৈনিক বাতৰি কাকত *[[আমাৰ অসম]]*ৰ বুধবৰীয়া শিতানত 'ক্ল'জ আপ' নামেৰে ধাৰাবাহিকভাৱে প্ৰকাশিত হৈছিল৷  
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমীয়া প্ৰবন্ধকাৰ
শ্ৰেণী:সমালোচক
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:অসমীয়া চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেতা
জ্যোতিপ্ৰসাদ ৰচনাৱলী

**জ্যোতিপ্ৰসাদ ৰচনাৱলী** () হৈছে ২০০৭ চনৰ নৱেম্বৰ মাহত প্ৰকাশ হোৱা জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ ৰচনাসমূহৰ পৰিমাৰ্জিত আৰু পৰিবৰ্ধিত  সংকলন। এই ৰচনাৱলীখন অসম প্ৰকাশন পৰিষদে প্ৰকাশ কৰিছে। ১৯৮১ চনত প্ৰথম প্ৰকাশ হোৱা গ্ৰন্থখনৰ সপ্তমটো সংস্কৰণ ২০০৭ চনত প্ৰকাশ পায়। অসমৰ এগৰাকী বিশিষ্ট সাহিত্যিক আৰু সমালোচক  ড° হীৰেন গোহাঁয়ে ৭ম সংস্কৰণটি সম্পাদনা কৰিছে আৰু কিতাপখনৰ ভূমিকা লিখিছে। ১৯৮১ চনত প্ৰকাশ পোৱা কিতাপখনৰ প্ৰথম সংস্কৰণৰ সম্পাদকসকল আছিল- নৱকান্ত বৰুৱা, সত্যেন্দ্ৰনাথ শৰ্মা, সত্যপ্ৰসাদ বৰুৱা আৰু বীৰেন্দ্ৰনাথ দত্ত। 

## সম্পাদকৰ চমু পৰিচয়

ড° হীৰেন গোহাঁই অসমীয়া আৰু ইংৰাজী সাহিত্যৰ এগৰাকী উল্লেখযোগ্য সাহিত্যিক আৰু সমালোচক। তেওঁ এগৰাকী কবি, সাংবাদিক, শিক্ষাবিদ আৰু শিক্ষকো। ১৯৫৫ চনত গুৱাহাটীৰ কটন কলেজিয়েট চৰকাৰী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ভিতৰতে দ্বিতীয় স্থান (ইংৰাজী আৰু অসমীয়া বিষয়ত সৰ্বোচ্চ নম্বৰ) লাভ কৰা গোহাঁই ইংৰাজী সাহিত্যত স্নাতকোত্তৰ। তেওঁ ইংলেণ্ডৰ কেমব্ৰিজ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা পি.এইচ.ডি ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। তেওঁৰ আত্মজীৱনী  বতাহত ক’ৰ গধূলি গোপাল, হেঙুল আকাশ, ক’লা চাইকেল আৰু এজন আৰোহী, সপোনৰ দিকচৌ বনত তথা ইমান তিতা সাগৰৰ পানীত গোহাঁইৰ বৈচিত্ৰ্য়ময় বৌদ্ধিক জীৱন আৰু পাণ্ডিত্যৰ উমান পোৱা যায়। অসমীয়া জাতীয় জীৱনত মহাপুৰুষীয়া পৰম্পৰা গ্ৰন্থৰ বাবে ১৯৮৯ চনত গোহাঁয়ে সাহিত্য অকাডেমি বঁটা লাভ কৰিছিল।

## জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা

জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা অসমৰ এগৰাকী প্ৰসিদ্ধ গীতিকাৰ, নাট্যকাৰ, লেখক আৰু প্ৰথমগৰাকী অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা। অসমীয়া ভাষা-সাহিত্যৰ গীত, কবিতা, নাটক, প্ৰবন্ধ, শিশুসাহিত্য আদি সকলা দিশতে তেখেতে বৰঙণি আগবঢ়াই থৈ গৈছে। অসমীয়া সংস্কৃতিলৈ আগবঢ়োৱা তেখেতৰ অনবদ্য অৱদানৰ বাবে জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাক  "ৰূপকোঁৱৰ" আখ্যা দিয়া হয়। আগৰৱালা অসমীয়া গীতত আধুনিকতাৰ প্ৰৱৰ্তক। ১৯৩৫ চনত তেখেতে প্ৰথমখন অসমীয়া চলচ্চিত্ৰ *[[জয়মতী (চলচ্চিত্ৰ)|জয়মতী]]* নিৰ্মাণ কৰে। ১৯৫১ চনৰ  ১৭ জানুৱাৰী তাৰিখে জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ মৃত্যু হয়। তেওঁৰ মৃত্যুৰ দিনটো "শিল্পী দিৱস" ৰূপে পালন কৰা হয়। 

## গ্ৰন্থখনৰ বিষয়বস্তু
জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালাৰ জীৱন, কৰ্ম আৰু ব্যক্তিত্বৰ এটা উজ্জ্বল দিশ হ’ল **জ্যোতিপ্ৰসাদ ৰচনাৱলী**।  সম্পাদনা সমিতিয়ে গ্ৰন্থখন নটা ভাগত ভাগ কৰি ছপা কৰিছে। প্ৰথম খণ্ডত নাটকখিনি, দ্বিতীয় খণ্ডত গল্প আৰু উপন্যাস, তৃতীয় খণ্ডত বিভিন্ন বিষয়ৰ প্ৰৱন্ধ আৰু ভাষণসমূহ, চতুৰ্থ খণ্ডত কবিতা, পঞ্চম খণ্ডত গীত আৰু ষষ্ঠ খণ্ডত শিশু-সাহিত্যসমূহ সন্নিৱিষ্ট হৈছে। ইয়াৰ উপৰি পৰিশিষ্ট-ক, খ, গ, ঘ, ঙ ভাগ কৰি এই ভাগসমূহত বিভিন্নজনে জ্যোতিপ্ৰসাদ আৰু তেওঁৰ সৃষ্টি সম্পৰ্কে লিখা প্ৰৱন্ধ, চিঠি-পত্ৰ, গীতৰ স্বৰলিপি, জ্যোতিপ্ৰসাদৰ হস্তাক্ষৰ, তেওঁ লিখা ইংৰাজী লেখা আদি অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। নাটক, কবিতা, গীত, গল্প, চিন্তামূলক প্ৰৱন্ধ আৰু ভাষণ আদিৰে পৰিপূৰ্ণ এই ৰচনাৱলীখন অসমৰ জাতীয় জীৱনৰ অমূল্য সম্পদ। সাহিত্য, সংস্কৃতি আৰু কলা সম্পৰ্কে জ্যোতিপ্ৰসাদৰ স্বকীয় চিন্তা-ভাৱনাৰ স্বাক্ষৰ জ্যোতি ৰচনাৱলীয়ে বহন কৰিছে। ৰচনাৱলীখনৰ প্ৰথমটো সংস্কৰণৰ মুখ্য সম্পাদক সত্যেন্দ্ৰনাথ শৰ্মাই তেওঁৰ সুদীৰ্ঘ ভূমিকাত লিখিছিল;

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
সংকলন

**সংকলন** () হৈছে গ্ৰন্থ প্ৰকাশনত সংকলনকাৰীয়ে নিৰ্বাচন কৰা সাহিত্যিক ৰচনাৰ সংগ্ৰহ বা একত্ৰীকৰণ। ই বিভিন্ন লেখকৰ নাটক, কবিতা, চুটিগল্প, গীত বা উদ্ধৃতিৰ সংকলন বা সংগ্ৰহ হ'ব পাৰে। 

কল্পকাহিনীৰ প্ৰকাৰত সংকলন শব্দটোৱে সাধাৰণতে বিভিন্ন লেখকৰ চুটি ৰচনা, যেনেঃ চুটিগল্প আৰু চুটি উপন্যাসৰ সংকলনক শ্ৰেণীভুক্ত কৰে, প্ৰত্যেকতে চৰিত্ৰ আৰু পৰিৱেশৰ অসংলগ্ন চৰিত্ৰ থাকে আৰু সাধাৰণতে প্ৰকাশৰ বাবে এটা খণ্ডত সংগ্ৰহ কৰা হয়। নতুবা ই এজন লেখকৰ নিৰ্বাচিত লেখা (চুটিগল্প, কবিতা আদি)ৰ সংকলনো হ'ব পাৰে।

সম্পূৰ্ণ ৰচনাৰ সংগ্ৰহক প্ৰায়ে "সম্পূৰ্ণ ৰচনা" বা "অপেৰা অমনিয়া" (লেটিন সমতুল্য) বুলি কোৱা হয়। 
## পৰম্পৰাগত
পূব এছিয়াৰ পৰম্পৰাত, সংকলন আছিল এটা নিৰ্দিষ্ট কাব্যিক ৰূপ সংগ্ৰহৰ এক স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত ৰূপ। ইয়াক এটা চক্ৰীয় বিকাশৰ ৰূপত ধাৰণা কৰা হৈছিল। যিকোনো বিশেষ ৰূপ, যেনেঃ জাপান ত *টাংকা*ক ইতিহাসৰ এটা সময়ত প্ৰৱৰ্তন কৰা হ'ব, আৰু গুৰুসকলে ইয়াৰ অন্বেষণ কৰিব, যথা তাৰ পিছৰ সময়ছোৱাত, ই জনপ্ৰিয়তাৰ পৰশ পাব। সেই সময়ছোৱাতে ই ব্যাপক স্বীকৃতি লাভ কৰিব। চীনা পৰম্পৰাৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা এই আৰ্হিটোত এটা সংকলন সংগ্ৰহ কৰাৰ উদ্দেশ্য আছিল এটা ৰূপৰ উত্তমখিনি সংৰক্ষণ কৰা, আৰু বাকীবোৰক বাতিল কৰা। 

## বিংশ শতিকা
বিংশ শতিকাত কেইবাটাও কাৰণত সংকলনসমূহ কবিতা প্ৰকাশৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশ হৈ পৰিছিল। ইংৰাজী কবিতাৰ বাবে জৰ্জিয়ান কবিতা শৃংখলাআছিল অভূতপূৰ্ব। ই এটা ‘প্ৰজন্ম’ হিচাপে চিহ্নিত কৰা কনিষ্ঠ কবিৰ এটা চিনাক্তকৰণযোগ্য গোট প্ৰকাশৰ সম্ভাৱ্য সফলতা দেখুৱাইছিল। ইয়াৰ পিছত কোনোবা সাহিত্যিক সম্পাদকৰ ‘স্থিতিশীল’ৰ পৰা অসংখ্য সংগ্ৰহ, বা কোনো নিৰ্দিষ্ট প্ৰকাশনৰ পৰা সংগ্ৰহ কৰা, বা কোনো ধৰণে ‘বছৰৰ কবিতা’ বুলি লেবেল লগোৱা হৈছিল। একাডেমিক প্ৰকাশনেও ইয়াৰ অনুসৰণ কৰিছিল, কুইলাৰ-কাউচৰ ‘অক্সফৰ্ড বুক অৱ ইংৰাজী ভাৰ্চ’ৰ সফলতাই আধুনিক কবিতাতে সীমাবদ্ধ নহয় অন্যান্য সংকলনসমূহক উৎসাহিত কৰিছিল।'আধুনিক পদ্য'ৰ ধাৰণাটোক মাইকেল ৰবাৰ্টছৰ "ফেবাৰ এণ্ড ফেবাৰ" সংকলন, আৰু উইলিয়াম বাটলাৰ ইয়েটছ *অক্সফৰ্ড বুক অৱ মডাৰ্ণ ভাৰ্ছ*ৰ দৰে শিৰোনামত বাক্যাংশটোৰ দ্বাৰা লালন-পালন কৰা হৈছিল।

যিহেতু প্ৰকাশকসকলে সাধাৰণতে এজন কবিৰ ৰচনাৰ সংগ্ৰহতকৈ সংকলনৰ প্ৰকাশকক অধিক নমনীয় মাধ্যম বুলি বিবেচনা কৰিছিল, আৰু প্ৰকৃততে কবিতাৰ বিপণনৰ উপায় হিচাপে ধাৰণাটোৰ ওপৰত অসংখ্য পৰিৱৰ্তন ঘটাইছিল, সেয়েহে সংকলিত গ্ৰন্থত (সঠিক কোম্পানীত) প্ৰকাশ কৰাটো কেতিয়াবা অতি জৰুৰী হৈছিল- বিশেষভাৱে কবিৰ বাবে স্বীকৃতিৰ ৰূপৰ পিছত। কবিতাৰ সৈতে জড়িত নহ’লেও প্ৰকাশকসকলে কেইবাজনো লেখকৰ পৰা সামূহিক কল্পকাহিনী ৰচনা প্ৰস্তুত কৰি গ্ৰন্থখনৰ সামূহিক প্ৰকৃতি বৰ্ণনা কৰিবলৈ সংকলন শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰিছে। এইবোৰ কেইবাটাও বিষয়ত আছে, য'ত আছে মিট্জি চেৰেটো সম্পাদনা কৰা *ইৰ'টিকা* আৰু জয়ছ কেৰল অ'টছে সম্পাদনা কৰা *আমেৰিকান গথিক টেলছ*।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:সাহিত্য
মক্‌ড্ৰিল (গল্প সংকলন)

**মক্‌ড্ৰিল** () গল্পকাৰ, কলা সমালোচক তথা গৱেষক মৌচুমী কন্দলীৰ এখন অসমীয়া গল্প সংকলন। ২০১০ চনত এই সংকলনখনি প্ৰথমবাৰলৈ প্ৰকাশ পায়। বনলতা প্ৰকাশনে প্ৰকাশ কৰি উলিওৱা এই সংকলনখনিত লেখিকাৰ মুঠ ১০টা গল্প সন্নিৱিষ্ট হৈছে। এই গল্পসমূহ ২০০৭ চনৰ পৰা ২০১০ চনৰ ভিতৰত বিভিন্ন কাকত-আলোচনীত প্ৰকাশ পাইছে। অৰুণাচল প্ৰদেশৰ চিত্ৰশিল্পী পুন্য' চ'বিনে ইয়াৰ বেটুপাতৰ ছবি অংকন কৰিছে।
## লেখিকাৰ চমু পৰিচয়

মৌচুমী কন্দলী এগৰাকী অসমীয়া সাহিত্যিক হোৱাৰ লগতে শিল্প কলাৰো গৱেষক আৰু লেখক। তেওঁ তেজপুৰ বিশ্ববিদ্যালয়ৰ কালচাৰেল ষ্টাডিজ বিভাগৰ সহকাৰী অধ্যাপক। তেওঁ জাৰ্মানীৰ ফ্ৰেংকফ'ৰ্ট, বাৰ্লিন, মিউনিখ, লাইপজিগ, হালে, আউচবাৰ্গ আদি ঠাইত গল্প পাঠ কৰাৰ লগতে অসম আৰু ভাৰতৰ কলা-সংস্কৃতি, সাহিত্য আদি বিষয়ত আলোকপাত কৰিছে। কন্দলীৰ কলা সম্পৰ্কীয় বহুসংখ্যক প্ৰবন্ধ বিভিন্ন ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু অসমীয়া ভাষাৰ স্থানীয় কাকত-আলোচনীত প্ৰকাশিত হৈছে। তেওঁ কৰা চালভাড'ৰ দালিৰ গ্ৰন্থ Diary of A Genius-ৰ অনুবাদ এক ধীমানৰ আত্মজীৱনী নামেৰে প্ৰকাশ পায়। ২০০৮ চনত সাহিত্য অকাডেমীয়ে প্ৰকাশ কৰা মিচিং লোক কবিতাৰো তেওঁ ইংৰাজী অনুবাদ (Listen My Flower-bud : Mishing Oral Poetry of Assam) কৰিছে। তেওঁৰ গল্প ইংৰাজীৰ লগতে জাৰ্মান, হিন্দী, বাংলা, নেপালী, উড়িয়া, কাচী আদি ভাষালৈ অনূদিত হৈছে। ২০২২ চনত The Black Magic Women নামেৰে তেওঁৰ গল্পৰ ইংৰাজী অনুবাদ পেংগুইনৰ বেনাৰত প্ৰকাশিত হয়।

## বিষয়বস্ত
সংকলনখনিত সন্নিৱিষ্ট দহোটা গল্পই ভিন্নস্বাদৰ। *অন্ধিকা পৰ্ব* নামৰ প্ৰথম গল্পটোত লেখিকাই প্ৰাচীন ভাৰতীয় সভ্যতাৰ পটভূমিত প্ৰথম পুৰুষত দাস জনগোষ্ঠীৰ এগৰাকী যুৱতীৰ মুখেৰে সেই সময়ৰ পুৰুষতান্ত্ৰিক সমাজ আৰু বৰ্ণবাদৰ বিষয়ে বৰ্ণনা কৰিছে। মহাভাৰতত দ্ৰৌপদীৰ বস্ত্ৰহৰণকে ধৰি বিভিন্ন ঐতিহাসিক আৰু কাল্পনিক ঘটনাক্ৰমৰ সৈতে সাম্প্ৰতিক সমাজৰ কিছু ঘটনাৱলীৰ চৰিত্ৰগত সাদৃশ্য ইয়াত দাঙি ধৰা হৈছে। 'অন্ধিকা পৰ্ব'ৰ বিষয়ে লেখিকাৰ নিজৰ ভাষাত:

মক্‌ড্ৰিল নামৰ গল্পটোত মাজুলীলৈ গৱেষণামূলক ভ্ৰমণৰ বাবে অহা এহাল যুৱক-যুৱতী আৰু তেওঁলোকক আতিথ্য আগবঢ়োৱা এগৰাকী মহিলাৰ বাৰ্তালাপ আৰু দুয়োপক্ষৰ মনত খুদুৱাই থকা ভাবসমূহৰ বিষয়ে লেখিকাই বৰ্ণনা কৰিছে। প্ৰথম দৃষ্টিতে যুৱক-যুৱতীহাল আৰু মহিলাগৰাকীয়ে এটা পক্ষই আনটোক লক্ষ্য কৰি পৰস্পৰৰ বিষয়ে আৰু দুয়ো ঠাইৰ সভ্যতা-সংস্কৃতি সম্পৰ্কে একোটা ধাৰণা মনতে গঢ়ি লৈছে। কিন্তু মাজুলীৰ বিষয়ে সম্যক ধাৰণা কৰি অসমলৈ অহা যুৱক-যুৱতীহালক মহিলাগৰাকীয়ে বৰ্তমানৰ অসমৰ দূৰৱস্থা বা দুৰ্নীতিসমূহৰ বিষয়ে জনোৱা নাই। একেদৰে কামাখ্যাৰ যোনিপীঠৰ পূজাৰ কথা শুনি অহা যুৱক-যুৱতীহালে তেওঁলোকৰ দেশত শিল্পী এজনে সজা যোনিসদৃশ কফিৰ গুটিৰ ইনষ্টলেচন কোনোবা ৰক্ষণশীল ধাৰণাৰ দুষ্কৃতিকাৰীয়ে তচ-নচ কৰি যোৱাৰ কথা মহিলাগৰাকীক কোৱা নাই। তেওঁলোকে পূৰ্বনিৰ্ধাৰিত চিত্ৰনাট্য অনুসৰণ কৰি সেনাবাহিনীয়ে কৰা এক 'মক্‌ড্ৰিল'ৰ দৰেই অভিনয় কৰাৰ দৰেই বোধ হৈছে।

বেটুপাতৰ ছবিৰ সৈতে সংকলনটোৰ গল্পসমূহৰ চৰিত্ৰৰ সাদৃশ্য সন্দৰ্ভত লেখিকাই কৈছে:

## গল্পসমূহ

#অন্ধিকা পৰ্ব 
#দ্য শ্বু মাস্ত গ' অন
#পাঁচ হাজাৰ বছৰীয়া নৰ-নাৰী
#সত্যবানৰ বাবে এটা চেকেণ্ড চাঞ্চ
#মক্‌ড্ৰিল
#হাঙৰ হাঙৰ — মস্ত এটা হাঙৰ...
#মেক্সৱেলৰ দৈত্য
#দাঁতিপাৰৰ টোৰটোৰণি
#অগস্তি-যাত্ৰা
#ৰা-বাঁহৰ চিকমিকনি — এটা গানৰ কাহিনী

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
শ্বিঞ্জ’ আবে

**শ্বিঞ্জ’ আবে** (২১ ছেপ্টেম্বৰ ১৯৫৪ – ৮ জুলাই ২০২২) জাপানৰ এগৰাকী ৰাজনীতিবিদ আছিল, যিয়ে ২০০৬ চনৰ পৰা ২০০৭ চনলৈকে, পুনৰ ২০১২ চনৰ পৰা ২০২০ চনলৈকে জাপানৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী আৰু লিবাৰেল ডেম'ক্ৰেটিক পাৰ্টি (এল ডি পি)ৰ সভাপতি হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।  তেওঁ আছিল জাপানৰ ইতিহাসৰ আটাইতকৈ দীৰ্ঘদিনীয়া প্ৰধানমন্ত্ৰী। ২০০৫ চনৰ পৰা ২০০৬ চনলৈকে জুনিচিৰ’ কইজুমিৰ অধীনত মুখ্য কেবিনেট সচিব হিচাপেও কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল আৰু ২০১২ চনত বিৰোধীৰ নেতা আছিল।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ৰাজনীতিবিদ
শ্ৰেণী:জাপানৰ ব্যক্তি
লিখন শৈলী

সাহিত্যত **লিখন শৈলী** বা **লিখাৰ শৈলী**() হৈছে কোনো ব্যক্তি, যুগ, বিদ্যালয় বা জাতিৰ বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ ভাষাত চিন্তা প্ৰকাশ কৰাৰ ধৰণ।  ব্ৰাইয়ান ৰেইৰ মতে, শৈলী হৈছে এক বহল চিন্তা, যিয়ে "পাঠকৰ সৈতে, পাঠ্য, লেখকসকলে কৰা ব্যাকৰণগত পছন্দ, কিছুমান প্ৰসংগত নীতি-নিয়ম মানি চলাৰ গুৰুত্ব আৰু আন কিছুমানত সেইবোৰৰ পৰা বিচ্যুত হোৱাৰ গুৰুত্ব, প্ৰকাশৰ সামাজিক পৰিচয়, আৰু দৰ্শকৰ ওপৰত বিশেষ যন্ত্ৰৰ আৱেগিক প্ৰভাৱ।" বৰ্ণনা কৰিব পাৰে। এইদৰে, শৈলী হৈছে এনে এটা শব্দ যিয়ে একে সময়তে ব্যক্তিৰ লিখাৰ অভ্যাসৰ একক দিশ বা এক বিশেষ নথি-পত্ৰ আৰু যিবোৰ দিশক বুজাব পাৰে ব্যক্তিগত লেখকৰ বহু ওপৰলৈ যাব লাগে। বানান, ব্যাকৰণ আৰু বিৰাম চিহ্নৰ প্ৰয়োজনীয় উপাদানসমূহৰ বাহিৰেও লিখাৰ শৈলী হৈছে শব্দৰ বাছনি, বাক্য গঠন আৰু অনুচ্ছেদৰ গঠন, যিবোৰ অৰ্থ ফলপ্ৰসূভাৱে প্ৰকাশ কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।  পূৰ্বৰবোৰক নিয়ম, উপাদান, প্ৰয়োজনীয় বস্তু, যান্ত্ৰিকতা বা হাতপুথি বুলি কোৱা হয়; পিছৰবোৰক শৈলী বা অলংকাৰ বুলি কোৱা হয়। এজন লেখকে কি কৰে সেই বিষয়ে নিয়মবোৰ; শৈলী হৈছে লেখকে কেনেকৈ কৰে তাৰ ওপৰত। প্ৰতিষ্ঠিত ইংৰাজী ব্যৱহাৰৰ পৰা আহৰণ কৰা নিয়মসমূহ মানি চলিলেও এজন লেখকৰ এটা ধাৰণা কেনেকৈ প্ৰকাশ কৰিব লাগে তাৰ ক্ষেত্ৰত যথেষ্ট নমনীয়তা থাকে। কিছুমানে কৈছে যে লিখা শৈলীৰ কথাটো হ’ল-

* পাঠকক বাৰ্তাটো সৰল, স্পষ্ট আৰু পতিয়ন যোগ্যভাৱে প্ৰকাশ কৰা;  
* পাঠকক মনোযোগী, নিয়োজিত আৰু আগ্ৰহী কৰি ৰাখক;

কিছুমানে কৈছে যে লিখাৰ শৈলীৰ ব্যৱহাৰ এনেদৰে কৰা উচিত নহয়:

* লেখকৰ ব্যক্তিত্ব প্ৰদৰ্শন কৰা;
* লেখকৰ দক্ষতা, জ্ঞান বা ক্ষমতা প্ৰদৰ্শন কৰা;, যদিও এই দিশবোৰ লেখকৰ ব্যক্তিগত শৈলীৰ অংশ হ’ব পাৰে।

## শব্দৰ বাছনি
অভিধান বা শব্দৰ বাছনি লেখকৰ শৈলীৰ এটা উপাদান।

অভিধান ব্যৱহাৰৰ পৰামৰ্শসমূহৰ ভিতৰত আছে : অভিধানৰ ব্যৱহাৰ, আৰু অতিৰিক্ততা আৰু *ক্লিচে* (Cliche) এৰাই চলা। এনে পৰামৰ্শ শৈলী গাইডত পোৱা যায়।

## বাক্য গঠনৰ বাছনি
বাক্য গঠনৰ বাছনি অৰ্থ কেনেকৈ প্ৰকাশ কৰা হয়, বাক্যাংশ, শব্দ বাছনি আৰু সুৰৰ সৈতে জড়িত। এই আৰু অন্যান্য বিষয়সমূহৰ পৰামৰ্শ শৈলী গাইডসমূহত পোৱা যাব।

## দফা বা অনুচ্ছেদৰ গঠনৰ পছন্দ
অনুচ্ছেদবোৰে হয়তো এটা উন্মোচিত ধাৰণা প্ৰকাশ কৰিব পাৰে। অনুচ্ছেদবোৰ বৃহত্তৰ থিছিছৰ প্ৰকাশৰ বিশেষ পদক্ষেপ হ’ব পাৰে। এটা অনুচ্ছেদৰ ভিতৰত থকা বাক্যবোৰে ইটোৱে সিটোক বিভিন্ন ধৰণে সমৰ্থন আৰু সম্প্ৰসাৰণ কৰিব পাৰে। অনুচ্ছেদ ব্যৱহাৰৰ পৰামৰ্শৰ ভিতৰত থাকিব পাৰে অসংলগ্নতা, চপ্পনি, বা দীঘলীয়া বতাহৰ পৰা আঁতৰি থকা, আৰু কঠিন নিৰ্মাণ; আৰু ষ্টাইল গাইডত পোৱা যাব।

## উদাহৰণ
“বহুতে কয় যে ঈশ্বৰৰ বিষয়ে আমি ভাবিচিন্তি একো ঠিক কৰিব নোৱাৰোঁ, সেইদেখি সেই বিষয়ে মূৰ ঘমোৱাটো বৃথা। গ্ৰীচৰ চক্ৰেটিচেও ইযাকে কৈছিল। কিন্তু মূৰ নঘমাও বুলি থাকোঁ কেনেকৈ? কোনোবাই পাৰে নে থাকিব? কোনেও নোৱাৰে। এদিন নহয় এদিন, আজি নহয় কাইলৈ,ইশ্বৰ-চিন্তাত আমি মূৰ ঘমাবই লাগিব। তুমি ঈশ্বৰৰ অংশ জ্ঞানময় জীৱ। অজ্ঞানৰ ঢাকোনে তোমাক ঢাকি ৰাখিবলৈ যিমানকে চেষ্টা কৰক, তুমি সেই অন্ধকাৰ আবৰণ ভেদ কৰি উঠিবলৈ প্ৰাণপণে যত্ন কৰিবাই কৰিবা। কাৰণ তোমাত পৰমাত্মাৰ অংশ আছে। পাৰ্থিৱ বস্তুৰ আৱৰণ ঠেলি সহধৰ্ম্মী অংশই পূৰ্ণ পৰমাত্মাৰে মিলিবলৈ, ইশ্বৰৰ অভিমুখী হৈ চলিবলৈ সংগ্ৰাম কৰি থাকিবই ̶ যেতিয়ালৈকে সি নিৰ্দ্দিষ্ট স্থান নাপায়গৈ।”--তত্ত্ব-কথা - লেখক : লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা
## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:সাহিত্য
শ্ৰেণী:সমালোচনা
বাহ্যিক সাহিত্য

**বাহ্যিক সাহিত্য ** () হৈছে বহিঃজগতৰ বিষয়ে বা বাহ্যিক পৃথিৱীৰ লগত জড়িত এক সাহিত্য ধাৰা। বাহ্যিক সাহিত্যই অন্বেষণ সাহিত্য, দুঃসাহসিক সাহিত্য, পাহাৰীয়া সাহিত্য আৰু প্ৰকৃতি লেখাকে ধৰি কেইবাটাও ভিন্ন উপধাৰা সামৰি লৈছে। আন এটা উপধাৰা হৈছে গাইড বুক, যাৰ প্ৰাৰম্ভিক উদাহৰণ আছিল ১৭৭৮ চনত প্ৰকাশিত থমাছ ৱেষ্টৰ *লেক ডিষ্ট্ৰিক্টৰ গাইড*। এই ধাৰাসমূহৰ ভিতৰত অন্বেষণ, জীয়াই থকা, পালতোলা, হাইকিং, পৰ্বতাৰোহণ, বগা পানীত নাওঁ চলোৱা, জিঅ’কেচিং বা কয়াকিং (Geocaching or Kayaking), বা প্ৰকৃতি আৰু পৰিৱেশৰ বিষয়ে লিখা আদি কাৰ্য্যকলাপ অন্তৰ্ভুক্ত। *ভ্ৰমণ সাহিত্য* বাহ্যিক সাহিত্যৰ সৈতে একে যদিও ভ্ৰমণ সাহিত্যত সদায় বাহিৰৰ কথাবোৰ কোৱা নহয়। অৱশ্যে দুয়োটা ধাৰাৰ মাজত বিশেষকৈ দীঘলীয়া যাত্ৰাৰ ক্ষেত্ৰত যথেষ্ট সামঞ্জস্য দেখা যায়।
## ইতিহাস
হেনৰী ডেভিদ থ’ৰ’ৰ *ৱাল্ডেন* (১৮৫৪) এখন পুৰণি আৰু প্ৰভাৱশালী গ্ৰন্থ। যদিও এই কিতাপখন সম্পূৰ্ণৰূপে বাহিৰৰ কাম নহয় (তেওঁ সভ্যতাৰ ওচৰৰ এটা কেবিনত বাস কৰিছিল) তথাপিও তেওঁ মানুহ কিয় মৰুভূমিলৈ শিবিৰ, বেকপেক আৰু হাইকিং কৰিবলৈ ওলাই যায় তাৰ ধাৰণাবোৰ প্ৰকাশ কৰিছিল। তাৰ উদ্দেশ্য হৈছেঃ আধুনিক সমাজৰ হুলস্থুলৰ পৰা আঁতৰি আহি জীৱন সৰল কৰা। সেই সময়ৰ বাবে হেনৰী ডেভিদ থ’ৰ’ৰ এই দৃষ্টিভংগীটো আছিল নতুন। *ৱাল্ডেনে* বেছিভাগ বাহ্যিক লেখকৰ ওপৰত স্থায়ী প্ৰভাৱ পেলাইছে। 

*থ'ৰ'ৰ সাৱধানী পৰ্যবেক্ষণ আৰু দুৰ্দান্ত সিদ্ধান্তই সময়ৰ লগত ঢৌ খেলিছে। থ'ৰ'ৱে লক্ষ্য কৰা দুৰ্বলতাসমূহ অধিক প্ৰকট হোৱাৰ লগে লগে সেয়া শক্তিশালী হৈ পৰিছে। ৱাল্ডেনৰ পুখুৰীত থ'ৰৰ সেই জীৱনৰ লগত কোনো প্ৰত্যক্ষ সম্পৰ্ক নথকা বিভিন্ন ঘটনা পাছলৈ তাৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱান্বিত হৈ পৰিছে, যেনেঃ ব্ৰিটিছ শ্ৰমিক আন্দোলন, ভাৰতৰ সৃষ্টি, নাগৰিক অধিকাৰ আন্দোলন, হিপ্পী বিপ্লৱ, পৰিৱেশ আন্দোলন, মৰুভূমি আন্দোলন আদি। আজি থ’ৰ’ৰ কথাবোৰ উদাৰবাদী, সমাজবাদী, নৈৰাজ্যবাদী, মুক্তিবাদী আৰু ৰক্ষণশীলসকলে একে অনুভূতিৰে উদ্ধৃত কৰিছে।*  — কেন কিফাৰ

ৰবাৰ্ট লুই ষ্টিভেনছনৰ *ট্ৰেভেলছ উইথ এ ডংকি ইন দ্য চেভেনছ* (১৮৭৯) আছিল তেখেতৰ চেভেনছ (ফ্ৰান্স) ভ্ৰমণৰ বিষয়ে। হাইকিং আৰু কেম্পিঙক বিনোদনমূলক কাৰ্য্যকলাপ হিচাপে উপস্থাপন কৰা প্ৰথম পৰ্যায়ৰ জনপ্ৰিয় কিতাপসমূহৰ ভিতৰত এইখন অন্যতম।https://www.bbc.co.uk/ahistoryoftheworld/objects/gh5qCU47Ryyc2fOqSjKiLw

পালতোলা নৌকাচালনাৰ জগতখনত জোছুয়া স্লোকামৰ *চেলিং এল'ন আৰউণ্ড দ্য ৱৰ্ল্ড* (১৯০০) গ্ৰন্থখন বাহ্যিক সাহিত্যৰ এক ক্লাছিক।১৮৯৫ চনৰ এপ্ৰিল মাহত জোছুয়া স্লোকামে মেছাচুচেটছৰ বষ্টনৰ পৰা জাহাজ চলায়। *চেলিং এল'ন আৰউণ্ড দ্য ৱৰ্ল্ড*ত তেওঁ নিজৰ প্ৰস্থানৰ বৰ্ণনা কৰে:

*:মই বিশ্ব ভ্ৰমণৰ সংকল্প লৈছিলোঁ। ১৮৯৫ চনৰ ২৪ এপ্ৰিলৰ ৰাতিপুৱা বতাহ অনুকূল হোৱাৰ বাবে দুপৰীয়া মই লংগৰ ওজন কৰিলোঁ, জাহাজত উঠিলোঁ আৰু বষ্টনৰ পৰা গমন কৰিলোঁ, [...] মোৰ মাজত এটা ৰোমাঞ্চকৰ স্পন্দন অনুভূত হৈছিল। .. মই অনুভৱ কৰিলোঁ যে পিছলৈ ঘূৰি যোৱাৰ এতিয়া আৰু সকাম নাই। মই এক দুঃসাহসিক অভিযানত জড়িত হৈ আছোঁ, আৰু ইয়াৰ অৰ্থ মই ভালদৰে বুজি পাইছোঁ।*

তিনি বছৰতকৈও অধিক সময়ৰ পাছত ১৮৯৮ চনৰ ২৭ জুনত তেওঁ বিশ্ব প্ৰদক্ষিণ কৰি ৪৬,০০০ মাইল (৭৪,০০০ কিলোমিটাৰ)তকৈ অধিক দূৰত্বত থকা ৰোড আইলেণ্ডৰ নিউপ’ৰ্টলৈ উভতি যায়।

১৯৯৭ চনত আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰ ভিত্তিক অলাভজনক কাৰ্যসূচী হিচাপে *ৰাষ্ট্ৰীয় আউটড’ৰ বুক* বঁটা প্ৰতিষ্ঠা কৰা হৈছিল যিয়ে প্ৰতি বছৰে বাহ্যিক লেখা আৰু প্ৰকাশনৰ ক্ষেত্ৰত শ্ৰেষ্ঠ বিবেচিত হোৱা লোকসকলক সন্মান জনায়।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:সাহিত্য
গল্প চিৰিজ

অসমীয়া সংবাদপত্ৰ আলোচনী আদিৰ মাজত স্বাধীনতাপূৰ্বৰ সময়ত **গল্প চিৰিজ** নামে এখন অসমীয়া ভাষাৰ মাহেকীয়া আলোচনী প্ৰকাশ পাইছিল। ১৯৩০ চনত যোৰহাটৰ অন্নদা সাহিত্য মন্দিৰৰ পৰা প্ৰকাশ পোৱা আলোচনীখনৰ সম্পাদক আছিল, বিপিন চন্দ্ৰ বৰুৱা। নিজ অৰ্থ ব্যয় কৰি বিপিন চন্দ্ৰ বৰুৱাই উক্ত আলোচনীখন উলিয়াইছিল আৰু সেই সময়ত বাঁহী আৰু আৱাহন নামৰ আলোচনী দুখন জনপ্ৰিয়তাৰ শিখৰত থকা সময়তে কেৱল গল্পৰ আলোচনী এখন প্ৰকাশ পোৱাটো উল্লেখযোগ্য বিষয় আছিল। 

## গল্প চিৰিজৰ সৈতে জড়িত লোক

গল্প চিৰিজৰ সম্পাদক আচিল বিপিন চন্দ্ৰ বৰুৱা। তেওঁক বিভিন্ন কামত সহায় কৰিছিল, প্ৰভাতৰ সম্পাদক শৰৎ চন্দ্ৰ গোস্বামী, পইচাৰ সম্পাদক মৌলবী পজিৰুদ্দিন আহমেদ, মিলনৰ সম্পাদক বিনন্দ চন্দ্ৰ বৰুৱা, মিত্ৰদেৱ মহন্ত, জীৱেশ্বৰ বৰুৱা, মৌলবী কেৰামত আলি আদি লোকে।

## গল্প চিৰিজৰ বৈশিষ্ট্য

গল্প চিৰিজ আলোচনীখনৰ কলেৱৰ সৰু আছিল। মুঠ পৃষ্ঠা সংখ্যা আছিল, ৩২ টা। প্ৰথম সংখ্যাটিৰ ৰচনাসমূহ আছিল, মাতৃহীন, দেশপ্ৰেম, মেতোৰ, দানশীল দম্পতী আৰু মালতী। আন আন আলোচনীৰ তুলনাত গল্পসমূহ হাতী মাৰি ভূৰুকাত ভৰোৱাৰ দৰে সৰু কলেৱৰৰ যদিও এইবোৰ উদ্দেশ্য সংস্কাৰধৰ্মী আৰু সংবেদনশীল। ছপাখানা সম্বন্ধে প্ৰথম শিক্ষা লাভ কৰা লোক বুলি জনাজাত প্ৰতাপচন্দ্ৰ তালুকদাৰৰ দ্বাৰা যোহাটৰ এছিয়াটিক প্ৰিণ্টিং ৱৰ্কছত ’গল্প চিৰিজ’ ছপা কৰা হৈছিল। প্ৰতি বছৰে প্ৰতিটো সংখ্যাত প্ৰকাশিত গল্পৰ লগত সংগতি ৰাখি সম্পাদকে দুখনকৈ মুঠ ২৪খন ছবি প্ৰকাশ কৰিছিল। ছবিবোৰ প্ৰকাশ কৰা বাবে আলোচনীখন ব্যয়বহুল হোৱা স্বত্বেও দাম ধাৰ্য কৰিছিল মাত্ৰ দুটকা চাৰি অনা। গল্প চিৰিজৰ গল্পসমূহ চুটি আৰু নাটকীয়তা প্ৰকাশ পোৱা ধৰণৰ। গল্পসমূহৰ ভাষাৰ গাঁথনি সৰল আছিল। 

## উল্লেখযোগ্য লেখা

আলোচনীখন মূলতঃ গল্পৰ আলোচনী হ’লেও নাটক আৰু আলোচনামূলক প্ৰবন্ধ আদিও পিছলৈ প্ৰকাশ কৰা হৈছিল। গোপাল গোস্বামীৰ “মকতমা’’ ঘনশ্যাম চলিহাৰ প্ৰবন্ধ “কবি’’, নাটকীয় ৰূপৰ গল্প, “বাহিৰ ভিতৰ’’ বা “বক্তাৰ বিপদ’’ আদি প্ৰকাশিত হৈছিল। মিত্ৰদেৱ মহন্ত, কমলেশ্বৰ চলিহা, মুনীন্দ্ৰনাথ বৰকটকী, শ্ৰীশ্ৰীৰাম দাস আদি সাহিত্যিকৰ গল্পই ’গল্প চিৰিজ’ত ঠাই পাইছিল। উইলিয়াম চিদনী পোৰ্টাৰৰ এটা গল্পৰ আধাৰত লিখা লক্ষেশ্বৰ শৰ্মাৰ “দানশীল দম্পতী’’, টলষ্টয়ৰ ৰচনাৰ আৰ্হিত লিখা “বুঢ়াতকৈ ল’ৰা জ্ঞানী’’, চিৰিকাভৰ অনুকৰণত লিখা “দন’’ ইংৰাজ কবি ক’লৰিজৰ ৰচনাৰ ঠাঁচত লিখা “বুঢ়া নাৱিক’’ মিত্ৰদেৱ মহন্তৰ “বিহু চোলা’’, কমলেশ্বৰ চলিহাৰ “পিশাচৰ প্ৰেম’’, শ্ৰীশ্ৰীৰাম দাসৰ “শামূকৰ পেটত মাণিক’’ মুনীন্দ্ৰ বৰকটকীৰ “অভাগিনীৰ ধন’’ আদি গল্প চিৰিজৰ উল্লেখনীয় লেখা।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্য
সাহিত্য তত্ত্ব

**সাহিত্য তত্ত্ব** () হৈছে সাহিত্যৰ প্ৰকৃতি আৰু সাহিত্য বিশ্লেষণৰ পদ্ধতিৰ পদ্ধতিগত অধ্যয়ন।১৯ শতিকাৰ পৰা সাহিত্যিক পণ্ডিতত সাহিত্যিক তত্ত্ব আৰু বৌদ্ধিক ইতিহাস, নৈতিক দৰ্শন, সামাজিক ভৱিষ্যদ্বাণী আৰু মানুহে অৰ্থ কেনেকৈ ব্যাখ্যা কৰে তাৰ লগত জড়িত আন্তঃশাখা বিষয়বস্তুৰ বিবেচনাসমূহ অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। আধুনিক একাডেমীৰ মানৱীয় বিজ্ঞানত সাহিত্যিক পণ্ডিতৰ পৰৱৰ্তী শৈলীটো উত্তৰ-গাঁথনিবাদৰ এটা শাখা। ফলস্বৰূপে, *তত্ত্ব* শব্দটো গ্ৰন্থ পঢ়াৰ ক্ষেত্ৰত পণ্ডিতসকলৰ দৃষ্টিভংগীৰ বাবে এটা সঘন-উচ্চাৰিত শব্দ হৈ পৰিল, যাৰ কিছুমানক চেমিঅ’টিক্স, সাংস্কৃতিক অধ্যয়ন, ভাষাৰ দৰ্শন, মহাদেশীয় দৰ্শনৰ ধাৰাৰে অৱগত কৰা হৈছে।
## ইতিহাস
সাহিত্য তত্ত্বৰ চৰ্চা ২০ শতিকাত এটা বৃত্তিলৈ পৰিণত হৈছিল যদিও ইয়াৰ ঐতিহাসিক শিপা প্ৰাচীন গ্ৰীচ (এৰিষ্ট’টলৰ কবিতাবাদ এটা সততে উদ্ধৃত প্ৰাচীন উদাহৰণ), প্ৰাচীন ভাৰত (ভাৰত মুনিৰ নাট্য শাস্ত্ৰ), প্ৰাচীন ৰোম (লংগিনাছৰ অন দ্য ছাবলাইম) আৰু মধ্যযুগীয় ইৰাক (আল-জাহিজৰ আল-বায়ান ৱা-'ল-তাবিয়ন আৰু আল-হায়াৱান, আৰু ইবনে আল-মু'তাজ্জৰ কিতাব আল-বাদি) পৰ্যন্ত ব্যপ্ত হৈ আছে৷  প্ৰাচীন দৰ্শনৰ পৰা ১৮ আৰু ১৯ শতিকালৈকে দাৰ্শনিকৰ নান্দনিক তত্ত্বৰ বৰ্তমানৰ সাহিত্য অধ্যয়নতো গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰভাৱ পৰিলক্ষিত হৈছে। সাহিত্যৰ তত্ত্ব আৰু সমালোচনা সাহিত্যৰ ইতিহাসৰ লগত বান্ধ খাই আছে।

যুক্তৰাজ্য আৰু আমেৰিকাৰ শৈক্ষিক জগতখনত ১৯৬০ চনৰ শেষৰ ফালে (যেতিয়া ইয়াৰ প্ৰভাৱ জনছ হপকিন্স, ইয়েল, কৰ্নেলৰ দৰে অভিজাত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ পৰা বাহিৰলৈ বিয়পিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল) ১৯৮০ চনৰ ভিতৰত ( যিটো সময়লৈকে ইয়াক প্ৰায় সকলোতে কোনোবা নহয় কোনোবা ৰূপত শিকোৱা হৈছিল), সেইসময়ত সাহিত্য তত্ত্বক জনপ্ৰিয়তম অৱস্থানত দেখা গৈছিল৷  এই সময়ছোৱাত সাহিত্য তত্ত্বক শৈক্ষিকভাৱে অত্যাধুনিক হিচাপে গণ্য কৰা হৈছিল আৰু বিশ্ববিদ্যালয়ৰ বেছিভাগ সাহিত্য বিভাগে তত্ত্ব শিকোৱা আৰু অধ্যয়ন কৰি নিজৰ পাঠ্যক্ৰমত ইয়াক অন্তৰ্ভুক্ত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল৷

সাহিত্য তত্ত্বৰ এটা মৌলিক প্ৰশ্ন হ'ল "সাহিত্য কি?"৷ যদিও বহু সমসাময়িক তত্ত্ববিদ আৰু সাহিত্য পণ্ডিতে হয় "সাহিত্য"ৰ সংজ্ঞা দিব নোৱাৰি৷ বা সাহিত্য তত্ত্বই ভাষাৰ যিকোনো ব্যৱহাৰক বুজাব পাৰে। নিৰ্দিষ্ট তত্ত্বসমূহক কেৱল পদ্ধতি আৰু সিদ্ধান্তৰ দ্বাৰাই নহয়, আনকি "পাঠ"ত কেনেকৈ অৰ্থ সৃষ্টি কৰে তাৰ দ্বাৰাও পৃথক কৰা হয়। কিন্তু কিছুমান তত্ত্ববিদে স্বীকাৰ কৰে যে এই গ্ৰন্থসমূহৰ কোনো একক, নিৰ্দিষ্ট অৰ্থ নাই যাক আমি "শুদ্ধ" বুলি গণ্য কৰিব পাৰোঁ।

ঐতিহাসিকভাৱে গুৰুত্বপূৰ্ণ হৈ থকা বিস্তৃত তত্ত্বৰ বিদ্যালয়সমূহৰ ভিতৰত আছে: ঐতিহাসিক আৰু জীৱনীমূলক সমালোচনা, নতুন সমালোচনা, আনুষ্ঠানিকতাবাদ, ৰাছিয়ান আনুষ্ঠানিকতাবাদ, গাঁথনিবাদ, উত্তৰ-গাঁথনিবাদ, মাৰ্ক্সবাদ, নাৰীবাদ আৰু ফৰাচী নাৰীবাদ, উত্তৰ-ঔপনিৱেশিকতাবাদ, নতুন ঐতিহাসিকতাবাদ, গঠনহীনতা, পাঠকৰ সঁহাৰি সমালোচনা, আৰু মনোবিশ্লেষণাত্মক সমালোচনা।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:সাহিত্য
শ্ৰেণী:সমালোচনা
সাহিত্যিক ধাৰা

**সাহিত্যিক ধাৰা** () হৈছে সাহিত্যৰ এটা শ্ৰেণী। সাহিত্যিক কৌশল, সুৰ, বিষয়বস্তু বা দৈৰ্ঘ্যৰ দ্বাৰা (বিশেষকৈ কল্প-কাহিনীৰ বাবে) ধাৰা নিৰ্ধাৰণ কৰিব পাৰি। ইহঁত সাধাৰণতে অধিক বিমূৰ্ত, সামৰি লোৱা শ্ৰেণীৰ পৰা গতি কৰে, যিবোৰক তাৰ পিছত অধিক সুনিৰ্দিষ্ট পাৰ্থক্যত উপ-বিভক্ত কৰা হয়।  ধাৰা আৰু শ্ৰেণীৰ মাজৰ পাৰ্থক্যসমূহ নমনীয় আৰু শিথিলভাৱে সংজ্ঞায়িত, আনকি ধাৰাসমূহক নিৰ্ধাৰণ কৰা নিয়মসমূহো সময়ৰ লগে লগে সলনি হয় আৰু মোটামুটি অস্থিৰ হয়৷ 

ধাৰাসমূহ সকলো গদ্য বা কবিতাৰ ৰূপত হ’ব পাৰে। ইয়াৰ উপৰিও ওপৰৰ যিকোনো এটাতে ব্যংগ, ৰূপকৰ দৰে এটা ধাৰা কেৱল উপ-ধাৰা হিচাপেই নহয়, ধাৰাৰ মিশ্ৰণ হিচাপেও দেখা দিব পাৰে। শেষত, যিবোৰ ঐতিহাসিক যুগত ইহঁত ৰচনা হৈছিল, সেই ঐতিহাসিক যুগৰ সাধাৰণ সাংস্কৃতিক আন্দোলনৰ দ্বাৰা ইহঁতক সংজ্ঞায়িত কৰা হৈছে।
## ইতিহাস
ধাৰাৰ ধাৰণা এৰিষ্ট'টলৰ ৰচনাৰ পৰা আৰম্ভ হৈছিল, যি সাহিত্যিক ধাৰাসমূহৰ শ্ৰেণীবিভাজনৰ ক্ষেত্ৰত জৈৱিক ধাৰণাসমূহ প্ৰয়োগ কৰিছিল; বা তেওঁ কোৱাৰ দৰে "প্ৰজাতি" (eidē)।[3] এই শ্ৰেণীবিভাজনৰ বিষয়ে মূলতঃ তেওঁৰ *ৰেট’ৰিক এণ্ড পয়েটিক্স* গ্ৰন্থত আলোচনা কৰিছে।  

এৰিষ্টটলৰ সময়ৰ পাছতো সাহিত্য সমালোচনাৰ বিকাশ অব্যাহত আছিল। উদাহৰণস্বৰূপে প্ৰথম শতিকাৰ গ্ৰীক গ্ৰন্থ "অন দ্য ছাবলাইম"ত ৫০ জনতকৈ অধিক সাহিত্যিক লেখকৰ ৰচনা আৰু তেওঁলোকে দৰ্শকৰ আৱেগ আৰু অনুভৱক প্ৰভাৱিত কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা পদ্ধতিৰ বিষয়ে আলোচনা কৰা হৈছিল।  

আধুনিক পশ্চিমীয়া ধাৰা তত্ত্বৰ উৎপত্তি অষ্টাদশ শতিকাৰ শেষৰ ফালে আৰু ঊনবিংশ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে হোৱা ইউৰোপীয় ৰোমাণ্টিক আন্দোলনৰ পৰাই অনুসন্ধান কৰিব পাৰি, য’ত ধাৰাৰ ধাৰণাটোৰ ওপৰত যথেষ্ট আলোচনা কৰা হৈছিল। ধাৰাৰ বাধাক আওকাণ কৰাটো সম্ভৱ বুলি সৃষ্ট ধাৰণাটো আৰু প্ৰতিখন সাহিত্যিক ৰচনাই "নিজৰ বাবে এটা ধাৰা"[5] বুলি উদ্ভৱ হোৱা ধাৰণাটোৱে জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰে। ধাৰাৰ সংজ্ঞাক "আদিম আৰু শিশুসুলভ" বুলি ভবা হৈছিল।

একে সময়তে ৰোমাণ্টিক যুগত এক নতুন ধাৰাৰ উত্থান ঘটে, যাক কোৱা হৈছে ‘কল্পনামূলক’ ধাৰা। এই পৰিৱৰ্তনৰ কাৰণ হিচাপে প্ৰায়ে পশ্চিমীয়া বিশ্বৰ যুদ্ধ, অন্তৰ্যুদ্ধ আৰু উফৰাই পেলোৱা নেতৃত্বৰ ক্ষেত্ৰত সংঘটিত হৈ থকা সামাজিক পৰিঘটনাবোৰক দায়ী কৰা হয়৷ মানুহে নিজ নিজ পৰিস্থিতিৰ পৰা নিজকে আঁতৰাই নিবলৈ "পলায়ন"ৰ প্ৰয়োজনীয়তা অনুভৱ কৰিছিল। 

ৰোমাণ্টিক যুগৰ পৰাই আধুনিক ধাৰা তত্ত্বই প্ৰায়ে শতিকাজুৰি ধাৰাসমূহৰ শ্ৰেণীবিভাজনৰ চিহ্নিত কৰা নীতি-নিয়মৰ পৰা বিৰত থাকিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। কিন্তু একবিংশ শতিকাটোৱে এটা নতুন যুগৰ সৃষ্টি কৰিছে য’ত ধাৰাটোৱে ব্যক্তিত্ব হেৰুৱা বা অতিৰিক্ত অনুকূলতাৰ সৈতে জড়িত হৈ পৰা বহু নেতিবাচক অৰ্থ পৰিহাৰ কৰিছে৷  
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:সাহিত্য
শ্ৰেণী:সমালোচনা
প্ৰস্তাৱনা

**প্ৰস্তাৱনা** () (মূল:গ্ৰীক ভাষাত: πρόλογος prólogos, πρό pró, "আগতে" আৰু λόγος lógos, "শব্দ") হৈছে এটা কাহিনীৰ পাতনি বা আৰম্ভণি যিয়ে প্ৰসংগ প্ৰতিষ্ঠা কৰে আৰু পটভূমিৰ বিৱৰণ দিয়ে৷ মূল কাহিনীৰ সৈতে বান্ধ খোৱা কিছুমান পূৰ্বৰ কাহিনী, আৰু অন্যান্য বিবিধ তথ্যক সাধাৰণতে প্ৰস্তাৱনাত ঠাই দিয়া হয়। প্ৰাচীন গ্ৰীক prólogos সকলে প্ৰস্তাৱনাৰ আধুনিক অৰ্থ অন্তৰ্ভুক্ত কৰিছিল৷ গ্ৰীক নাটকত প্ৰস্তাৱনাটোৰ গুৰুত্ব আছিল অতি বেছি৷ আৰু ই কেতিয়াবা প্ৰায় এটা ৰোমাঞ্চৰ ঠাই লৈছিল; যাৰ বাবে নাটকখনে সফলতা লাভ কৰিছিল৷

ৰেনেছাঁৰ নাটকৰ প্ৰস্তাৱনাসমূহে প্ৰায়ে দৰ্শকৰ বাবে পৰিৱৰ্তন আৰু স্পষ্টীকৰণৰ এক নিৰ্দিষ্ট কাৰ্য্য সম্পাদন কৰিছিল। এজন অভিনেতাই দিয়া প্ৰত্যক্ষ ভাষণ, প্ৰস্তাৱনাটোৱে দৰ্শকৰ মনোযোগ আৰু সহানুভূতিৰ আকৰ্ষণ হিচাপে কাম কৰিছিল, ঐতিহাসিক প্ৰসংগ প্ৰদান কৰিছিল, নাটকৰ বিষয়বস্তুৰ পথ প্ৰদৰ্শক আৰু মাজে মাজে, এক অস্বীকাৰ প্ৰদান কৰিছিল৷এই নাটকীয়া মেজাজত যিকোনো লিপিবদ্ধ অভিনয়ৰ দৰেই এটা প্ৰস্তাৱনাও পাঠ্য হিচাপে থাকিব৷ লগতে সেই পাঠ্য কোৱা অভিনেতাজন আৰু ভাষাটো কোৱাৰ দৰে উপস্থাপন সন্নিৱিষ্ট হ'ব।  দৰ্শকক বাস্তৱৰ পৰা নাটকৰ জগতখনলৈ অনাৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰস্তাৱনাটোৱে দৰ্শক, অভিনেতা, চৰিত্ৰ, নাট্যকাৰৰ মাজৰ সীমাৰেখাডাল অতিক্ৰম কৰে৷ মূলতঃ ই নাটকৰ ভিতৰৰ কাল্পনিক স্থান আৰু বাহিৰৰ জগতখনৰ মাজত এক পাৰ্থক্যৰ সৃষ্টি কৰে। বেন জনছনে প্ৰস্তাৱনা ব্যৱহাৰ কৰি দৰ্শকক নিজৰ আৰু অভিনয়ৰ সকলো দিশৰ মাজৰ জটিলতাসমূহৰ বিষয়ে সোঁৱৰাই দিবলৈ প্ৰায়ে প্ৰয়াস কৰিছিল। 

এলিজাবেথৰ প্ৰস্তাৱনাখন ধ্ৰুপদী আৰু মধ্যযুগীয় উভয় পৰম্পৰাৰ দিশসমূহক সামৰি লোৱাৰ ক্ষেত্ৰত অনন্য আছিল। ধ্ৰুপদী পৰম্পৰাত প্ৰস্তাৱনাৰ চাৰিটা উপধাৰা আছিল: *ছুষ্টাটিকোছ*, যিয়ে নাটক বা কবিক পৰামৰ্শ দিয়ে; *এপিটিমেটিকছ*, য'ত প্ৰতিদ্বন্দ্বীক অভিশাপ দিয়া হয়, বা দৰ্শকক ধন্যবাদ দিয়া হয়; *ড্ৰামাটিকোছ*, য’ত নাটকৰ কাহিনীভাগ ব্যাখ্যা কৰা হৈছে; আৰু *মিক্সটছ*, য'ত এই সকলোবোৰৰ মিশ্ৰণ আছে। মধ্যযুগীয় পৰম্পৰাত, নৈতিকতা আৰু বিনয়ৰ প্ৰকাশ দেখা যায়,
ইয়াৰ লগতে এটা মেটা-থিয়েটাৰৰ আত্মচেতনা, আৰু এটা নিৰ্লজ্জ সচেতনতা দেখা যায়৷ 

অ-নাটকীয় কল্পকাহিনীত বিশেষকৈ জিঅ’ফ্ৰে চ’চাৰৰ *কেণ্টাৰবেৰী টেলছ*ৰ সময়ৰ পৰাই প্ৰস্তাৱনা বহুদিনৰ পৰাই ব্যৱহাৰ হৈ আহিছে৷ চ’চাৰৰ বহুতো কাহিনীৰে প্ৰস্তাৱনা লিখিছিল৷ 

আৰ্জেণ্টিনাৰ লেখক মেচেডনিঅ’ ফাৰ্নাণ্ডেজৰ *মিউজিয়াম অৱ ইটাৰ্নাৰ* উপন্যাসত লেখকৰ ৫০ টাতকৈও অধিক প্ৰস্তাৱনা আছে। তেওঁলোকৰ শৈলী আধ্যাত্মিক, হাস্যৰস, মানসিক, উপন্যাসৰ কলা সম্পৰ্কীয় আলোচনা ইত্যাদি৷
## তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:সাহিত্য
হৰেন্দ্ৰনাথ বৰঠাকুৰ

**হৰেন্দ্ৰনাথ বৰঠাকুৰ** তিনিচুকীয়া জিলাৰ মাকুমৰ এগৰাকী শিশু সাহিত্যিক হোৱাৰ উপৰি এগৰাকী নাট্যকাৰ, গীতিকাৰ, গল্পকাৰ, কবি, ঔপন্যাসিক আৰু চিত্ৰভাস্কৰ্য শিল্পী হিচাপে পৰিচিত আছিল৷ তেখেতে ২০১৭ চনৰ শিশু সাহিত্য অকাডেমী বঁটা লাভ কৰে৷
## জন্ম আৰু পৰিয়াল
নাট্যকাৰ মহেন্দ্ৰ বৰঠাকুৰৰ ভাতৃ
হৰেন্দ্ৰনাথ বৰঠাকুৰ ১৯৪৩ চনৰ ১৬ জুন তাৰিখে শিৱসাগৰ জিলাৰ কৃষ্ণবিহাৰী চাহ বাগিছাত জন্ম গ্ৰহণ কৰে৷ তেখেতৰ পিতৃৰ নাম আছিল লক্ষ্মীনাথ বৰঠাকুৰ আৰু মাতৃৰ নাম লিলি বৰঠাকুৰ৷ তেখেতৰ দুগৰাকী পুত্ৰ আৰু দুগৰাকী কন্যা আছে৷
## জীৱিকা
হৰেন্দ্ৰনাথ বৰঠাকুৰৰ জীৱিকা আছিল শিক্ষকতা৷ শিক্ষাগ্ৰহণ শেষ কৰিয়েই তেখেতে তিনিচুকীয়া জিলাৰ মাৰ্ঘেৰিটাৰ কেটেটাং জনজাতি হাইস্কুলত প্ৰধান শিক্ষক হিচাপে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰে৷ পিছলৈ তেখেতে তিনিচুকীয়াৰ চেনাইৰাম উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়লৈ আহে আৰু তাৰপৰাই ২০০১ চনত চাকৰি জীৱনৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে৷
## অন্যান্য কৰ্ম
হৰেন্দ্ৰনাথ বৰঠাকুৰ এগৰাকী ভাস্কৰ্য শিল্পীও আছিল৷ আকাশবাণী ডিব্ৰুগড় কেন্দ্ৰৰ বৰঠাকুৰ এগৰাকী স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত গীতিকাৰ৷ তেখেতে ২০১৩ চনত অসম সাহিত্য সভাৰ তিনিচুকীয়া জিলাৰ সভাপতি নিৰ্বাচিত হৈ কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল৷ তেখেত অসম নাট্য সন্মিলনৰো তিনিচুকীয়া জিলা শাখাৰ সভাপতি আছিল৷ স্থানীয় বহুতো অনুষ্ঠান-প্ৰতিষ্ঠানৰ সৈতে তেখেত জড়িত হৈ অনেক অৱদান আগঢ়াই যায়৷ মাৰ্ক্সবাদ-লেনিনবাদত বিশ্বাসী বৰঠাকুৰে ১৯৮২ চনত চি পি আই (এম এল)ত যোগ দিছিল আৰু ২০০২ চনত দলটোৰ কেন্দ্ৰীয় নিয়ন্ত্ৰণ আয়োগৰ সদস্যও নিৰ্বাচিত হৈছিল৷ তেওঁ অসম জনসাংস্কৃতিক পৰিষদৰ এগৰাকী প্ৰতিষ্ঠাপক আছিল৷

## সাহিত্য কৰ্ম
হৰেন্দ্ৰনাথ বৰঠাকুৰে ভালেমান শিশু উপযোগী পুথি ৰচনা কৰে৷ সেইবোৰৰ ভিতৰত, বিজ্ঞানে আনিব জোৱাৰ, অমাতৰ মাত, ৰজাৰ দেউল, সোণালী দিনৰ জোনালী ৰাতি, প্ৰসংগ অসমীয়া শিশু নাট, কণ পৰুৱাৰ বিলৈ, খৰিয়ে মেলিলে পাত, হৰেন্দ্ৰনাথ বৰঠাকুৰ নাট্য সমগ্ৰ, পোনা, পুতলীৰ সাধু, পলৰীয়া প্ৰতিধ্বনি, মোৰ গানৰ চৰাই, আইতাৰ মুখৰ পদ্য আৰু গীত, দোকমোকালিৰ বেলি, গীতিমালিকা, পাঁচখন শিশুনাট, চিৰিয়াখানা আদি উল্লেখযোগ্য৷ পাঁচখন শিশুনাটৰ নাটকসমূহ আছিল, কণী যুঁজক লৈ লিখা ’সাধু ককাৰ চোতাল’, ৰতনপুৰৰ ৰত্নকোঁৱৰ, নেজাল সাধুৰ ভেজাল নাট, উশাাহ আৰু পৰুচয়৷ এইবোৰৰ উপৰি তেওঁ ’মই কিয় নাস্তিক নহ’লোঁ’ এখন উল্লেখযোগ্য পুথি৷

## বঁটা-সন্মান
হৰেন্দ্ৰনাথ বৰঠাকুৰে ২০০৯ চনত’মাধবীলতা সাহিত্য বঁটা’ লাভ কৰে৷ ২০১১ চনত অসম সাহিত্য সভাই বৰঠাকুৰক ’ধৰ্মেশ্বৰ কটকী শিশু সাহিত্য বঁটা’ৰে সন্মানিত কৰে৷ ২০১৭ চনত তেওঁৰ ’হৰেন্দ্ৰনাথ বৰঠাকুৰ শিশু নাট-সমগ্ৰ’ পুথিৰ বাবে ’শিশু সাহিত্য অকাডেমী বঁটা’ লাভ কৰে৷
## মৃত্যু
কৰ্কট ৰোগত আক্ৰান্ত হৈ দীৰ্ঘদিনে চিকিৎসাধীন হৈ থকা বৰঠাকুৰৰ ২৪ জুন, ২০২২ সন্ধিয়া প্ৰায় ৬ বাজি ৩০ মিনিটত মাকুমৰ নিজা ঘৰত ৮১ বছৰ বয়সত মৃত্যু হয়৷

## তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:সাহিত্য অকাডেমি শিশু সাহিত্য বঁটা বিজয়ী
কৌতুক

**কৌতুক** () হ’ল হাস্যৰসৰ প্ৰদৰ্শন য’ত শব্দবোৰক এটা নিৰ্দিষ্ট আৰু সুনিৰ্দিষ্ট আখ্যান গাঁথনিৰ ভিতৰত ব্যৱহাৰ কৰি মানুহক হাঁহিবলৈ উপস্থাপন কৰা হয়। সাধাৰণতে কৌতুক সমূহৰ উদ্দেশ্য ইয়াৰ বিষয়বস্তুক গুৰুত্বসহকাৰে লোৱা নহয়। সাধাৰণতে কৌতুকত অন্তৰ্ভুক্ত সংলাপৰ সমূহৰবাবে ই এক কাহিনীৰ ৰূপ লয়, আৰু শেষ হয় এটা 'পাঞ্চ লাইনত'। পাঞ্চ লাইনতেই দৰ্শক সচেতন হৈ পৰে যে কাহিনীটোৰ দ্বিতীয় একো পৰস্পৰ বিৰোধী অৰ্থ নাই। এই কৌতুক কৰাটো প্ৰকৃততে এক শব্দৰ খেল। যেনে: বিদ্ৰূপ বা কটূক্তি, যুক্তিসংগত অসামঞ্জস্য, আজেবাজে কথা বা অন্যান্য উপায় ব্যৱহাৰ কৰি কৰিব পাৰি। 

ভাষাবিদ ৰবাৰ্ট হেটজ্ৰনে কৌতুকৰ সংজ্ঞা আগবঢ়াইছে:

সাধাৰণতে ধাৰণা কৰা হয় যে কৌতুকবোৰ সংক্ষিপ্ততাৰে পৰিৱেশন কৰা হয়, শেষত পাঞ্চলাইনৰ বাবে দৃশ্যপট স্থাপনৰ প্ৰয়োজনীয়তাতকৈ বেছি বিৱৰণ নাথাকে। সাঁথৰ মূলক কৌতুক বা এক লাইানৰ ক্ষেত্ৰত পৰিৱেশটো অন্তৰ্নিহিতভাৱে বুজি পোৱা যায়, কেৱল সংলাপ আৰু পাঞ্চলাইনটোহে মৌখিকভাৱে কোৱাৰ বাবে ৰৈ যায়। কিন্তু এইবোৰ আৰু অন্যান্য সাধাৰণ নিৰ্দেশনাবোৰক ওফৰাই পেলোৱাটোও হাস্যৰসৰ উৎস হ’ব পাৰে। কৌতুক হাস্যৰসৰ এটা প্ৰকাৰ, কিন্তু সকলো হাস্যৰস কৌতুক নহয়। কিছুমান হাস্যৰসময়ী ৰূপ যিবোৰ মৌখিক কৌতুক নহয় সেইবোৰ হ’ল: অনাকাংক্ষিত হাস্যৰস, পৰিস্থিতিগত হাস্যৰস, ব্যৱহাৰিক কৌতুক, স্লেপষ্টিক আৰু উপাখ্যান। 

ডাচ ভাষাবিদ আন্দ্ৰে জলেছে মৌখিক সাহিত্যৰ অন্যতম সহজ ৰূপ হিচাপে চিহ্নিত কৰা কৌতুকবোৰ কোনো পৰিস্থিতিতে বেনামীভাৱে পাৰ হৈ যাব পাৰে। ব্যক্তিগত আৰু ৰাজহুৱা দুয়োটা পৰিৱেশতে কৌতুক কোৱা হয়; এজন অকলশৰীয়া ব্যক্তিয়ে কথোপকথনৰ স্বাভাৱিক প্ৰবাহত বন্ধুক এটা কৌতুক ক'ব পাৰে, বা চিত্ৰনাট্যযুক্ত মনোৰঞ্জনৰ অংশ হিচাপে এটা গোটক কৌতুকৰ এটা গোট বোলা হয়। কৌতুকবোৰো লিখিত ৰূপত বা শেহতীয়াকৈ ইণ্টাৰনেটৰ জৰিয়তেও প্ৰেৰণ কৰা হয়। 

ষ্টেণ্ড-আপ কমিক্স, কমেডিয়ান আৰু স্লেপষ্টিকে তেওঁলোকৰ অভিনয়ত কমিক টাইমিং আৰু ৰিদমৰ সৈতে কাম কৰে, আৰু হাঁহিৰ সৃষ্টি কৰিবলৈ কৰ্মৰ লগতে মৌখিক পাঞ্চলাইনৰ ওপৰতো নিৰ্ভৰ কৰে। এই পাৰ্থক্যটো জনপ্ৰিয় উক্তি এটাত প্ৰণয়ন কৰা হৈছে: "এজন কমিকে ধেমেলীয়া কথা কয়; এজন কমেডিয়ানে কোৱা কথাবোৰ ধেমেলীয়া হয়।" 

## কৌতুক কোৱা

কৌতুক কোৱাটো এটা সহযোগিতামূলক প্ৰচেষ্টা;  ইয়াৰ বাবে কৌতুক হিচাপে অনুসৰণ কৰা আখ্যানটো বুজিবলৈ কৌতুক আৰু দৰ্শকে কোনোবা নহয় কোনোবা ৰূপত পাৰস্পৰিকভাৱে একমত হোৱাটো প্ৰয়োজনীয়। কথোপকথন বিশ্লেষণৰ এক অধ্যয়নত সমাজবিজ্ঞানী হাৰ্ভি চেক্সে এটা কৌতুক কোৱাত ক্ৰমিক সংগঠনৰ বিষয়ে বিতংভাৱে বৰ্ণনা কৰিছে। "এই কৌতুক কোৱাটো গল্পৰ দৰেই তিনিটা ক্ৰমত ক্ৰমবদ্ধ যেনে: প্ৰস্তাৱনা, কোৱা আৰু সঁহাৰিৰ ক্ৰম।" 

লোককথাবিদসকলে ইয়াত কৌতুকৰ প্ৰসংগকো সামৰি লৈ কোনে কাক কি ধেমালি কৰিছে? আৰু তেওঁ তেওঁলোকক কেতিয়া কৈছে, কিয় কৈছে ইত্যাদি বিষয়ৰ ওপৰত লিৰ্ভৰ কৰি লোককথাক সম্প্ৰসাৰিত কৰিছে। কৌতুক কোৱাৰ প্ৰসংগটোৱে পাছলৈ ধেমেলীয়া সম্পৰ্ক বিষয়টোৰ অধ্যয়নৰ প্ৰাসংগিকতাক গুৰুত্ব দিয়া দেখা যায়। যিটো শব্দ নৃতত্ত্ববিদসকলে প্ৰতিষ্ঠানিকভাৱে ঠাট্টা-মস্কৰা আৰু কৌতুকত লিপ্ত হোৱা সংস্কৃতিৰ ভিতৰৰ সামাজিক গোটসমূহক বুজাবলৈ উদ্ভাৱন কৰিছে। 

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:সাহিত্য
চন্দ্ৰপুৰ, গুৱাহাটী

**চন্দ্ৰপুৰ** পাহাৰেৰে আবৃত, আৰু ই মূলতঃ এক ঔদ্যোগিক অঞ্চল। ASEB থাৰ্মেল প্ৰকল্পটো চন্দ্ৰপুৰ চহৰৰ প্ৰধান ঔদ্যোগিক প্ৰকল্পসমূহৰ এক অন্যতম প্ৰকল্প। অঞ্চলটোত এনটিচি (NTC) প্ৰকল্পটো বন্ধ কৰি দিয়া হয় আৰু এএছএফচি লিমিটেড (ASFC Ltd.) প্ৰকল্পটো বৰ্তমান কাৰ্যক্ষম অৱস্থাত আছে। এই চহৰখন পবিতৰা আৰু আমচাং নামৰ দুখন বন্যপ্ৰাণী অভয়াৰণ্যৰ সমীপত অৱস্থিত। ৰাজ্যিক আয়লৈ এক বৃহৎ বৰঙণি আগবঢ়াই অহা ’হনুমান খাদ্য সামগ্ৰী’ (মুৰি-চিৰা মিল), ’হনুমান ব্ৰিকছ’ হৈছে এই অঞ্চলটোত চলি থকা দুটা প্ৰধান উদ্যোগ। এই অঞ্চলটো ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ কাষত অৱস্থিত। 
## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:গুৱাহাটীৰ উল্লেখযোগ্য ঠাই
ঋত্বিক ঘটক

**ঋত্বিক কুমাৰ ঘটক** এজন বিখ্যাত ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক, চিত্ৰনাট্যকাৰ আৰু নাট্যকাৰ আছিল। সমসাময়িক বিশিষ্ট বঙালী চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা সত্যজিত ৰায়, তপন সিনহা আৰু মৃণাল সেনৰ লগতে তেওঁৰ চিনেমাবোৰ মূলতঃ সামাজিক বাস্তৱতা, বিভাজন আৰু নাৰীবাদৰ নিখুঁত চিত্ৰায়ণৰ বাবে উল্লেখযোগ্য। তেখেতে ১৯৭৪ চনত *জুকতি টক্কো আৰ গাপ্পো*ৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটাৰ শ্ৰেষ্ঠ কাহিনীৰ ৰজত কমল বঁটা আৰু বাংলাদেশ চিনে জাৰ্নেলিষ্ট এছ'চিয়েচনৰ পৰা *তিতাশ একতি নদীৰ নাম *বাবে শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালকৰ বঁটা লাভ কৰে। ১৯৭০ চনত ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক পদ্মশ্ৰী সন্মানেৰে সন্মানিত কৰে। 

## মতাদৰ্শ
ঘটক এজন তত্ত্ববিদো আছিল। চলচ্চিত্ৰৰ ওপৰত তেওঁৰ মতামত আৰু ধাৰাভাষ্য পণ্ডিতসকলৰ অধ্যয়ন আৰু গৱেষণাৰ অংশ হৈ আহিছে। এজন চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা হিচাপে তেওঁৰ মূল মনোনিৱেশ আছিল মানুহ আৰু জীৱনৰ ওপৰত, বিশেষকৈ সাধাৰণ মানুহৰ দৈনন্দিন সংগ্ৰামত। ১৯৪৭ চনত বংগক দুখন দেশত বিভক্ত কৰা ভাৰতৰ বিভাজন তেওঁ কেতিয়াও মানি ল’ব নোৱাৰিছিল। তেওঁ প্ৰায় সকলো ছবিতে এই বিষয়বস্তুটোৰ সৈতে মোকাবিলা কৰিছিল। তেওঁৰ বাবে চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ আছিল এক কলা আৰু মানুহক শেষলৈকে সেৱা কৰাৰ এক মাধ্যম। ই আছিল জনগণৰ দুখ-কষ্টৰ ওপৰত তেওঁৰ ক্ষোভ প্ৰকাশ কৰাৰ এক মাধ্যম। 

## সৃষ্টিশীল কেৰিয়াৰ
১৯৪৮ চনত ঘটকে তেওঁৰ প্ৰথম নাটক *কালো ছায়াৰ* (আন্ধাৰ হ্ৰদ) ৰচনা কৰে আৰু এখন বিখ্যাত নাটক *নাবান্না*. পুনৰুজ্জীৱিতকৰণত অংশগ্ৰহণ কৰে। ১৯৫৫ চনত বহিষ্কাৰ হোৱালৈকে তেওঁ ভাৰতীয় কমিউনিষ্ট পাৰ্টিৰ সদস্য আছিল। ঘটক দলটোৰ সাংস্কৃতিক শাখা ইণ্ডিয়ান পিপলছ থিয়েটাৰ এছ’চিয়েশ্যনৰ আঁৰৰ অন্যতম মূল নেতা আছিল। ঘটক তেওঁৰ পাৰ্টিচন ট্ৰিলজী *মেঘে ঢাকা তাৰা (The Cloud-capped Star)*, ১৯৬০, *কোমল গান্ধাৰ (E flat)*, ১৯৬১; আৰু *সুবৰ্ণৰেখা (দ্য গোল্ডেন থ্ৰেড)*, ১৯৬২ ৰ বাবে বিখ্যাত আছিল।
নিমাই ঘোষৰ চলচ্চিত্ৰ *চিন্নমূল* (১৯৫০)ৰ জৰিয়তে অভিনেতা আৰু সহকাৰী পৰিচালক হিচাপে ঘটকে চলচ্চিত্ৰ জগতত প্ৰৱেশ কৰে।  ইয়াৰ পিছত ঘটকৰ প্ৰথম সম্পূৰ্ণ ছবি *নাগৰিক* (১৯৫২) ওলায়। এই দুয়োখন চলচ্চিত্ৰৰ ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰৰ উত্তৰণত এক ডাঙৰ ভূমিকা আছে। ঘটকৰ প্ৰাৰম্ভিক ৰচনাই এটা তথ্যচিত্ৰ বাস্তৱবাদ, লোকনাট্যশালাৰ পৰা প্ৰায়ে আহৰণ কৰা এটা শৈলীকৃত অভিনয় আৰু চলচ্চিত্ৰ যন্ত্ৰৰ ব্ৰেচ্টিয়ান ব্যৱহাৰক একত্ৰিত কৰাত নাট্য আৰু সাহিত্যিক নজিৰ বিচাৰিছিল। 

১৯৬৬ চনত ঘটকে কিছুদিনৰ বাবে পুনেলৈ গুচি যায় আৰু তাতেই ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ আৰু টেলিভিছন প্ৰতিষ্ঠান (FTII)ত অধ্যাপনা কৰে। তেওঁৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ ভিতৰত আছিল চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা মণি কৌল, কুমাৰ শ্বাহানী, আদুৰ গোপালকৃষ্ণন, ছাইদ আখতাৰ মিৰ্জা,জন আব্ৰাহাম। এফটিআইআইত থকা বছৰটোত তেওঁ দুখন ছাত্ৰ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণৰ সৈতে জড়িত আছিল: Fear আৰু Rendezvous

## তথ্য সংগ্ৰহ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেতা
সাউদ আৰু অন্যান্য গল্প

***সাউদ আৰু অন্যান্য গল্প*** হৈছে গল্পকাৰ অৰূপ কুমাৰ নাথৰ এক গল্প সংকলন। ২০০৭ চনত প্ৰথম প্ৰকাশিত এই গল্প সংকলনখনত তেৰটা গল্প সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছে। সাউদ আৰু অন্যান্য গল্প হ'ল নাথৰ দ্বিতীয়খন গল্প সংকলন। ২০১০ চনত মুনীন বৰকটকী বঁটা লাভ কৰা এই সংকলনটিৰ ২০২১ চনত আঁক-বাক প্ৰকাশনে দ্বিতীয় সংস্কৰণ প্ৰকাশ কৰে। 

## গল্পকাৰৰ চমু পৰিচয়

১৯৭৪ চনৰ ১৭ এপ্ৰিলত মৰিগাঁও জিলাৰ হাবিবৰঙাবাৰীত অৰূপ কুমাৰ নাথৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ পিতৃ নোৱাৰাম নাথ আৰু মাতৃ সাজেশ্বৰী দেৱী। তেওঁ হাবিবৰঙাবাৰী আদৰ্শ হাইস্কুলৰ পৰা প্ৰাথমিক শিক্ষা লাভ কৰে। তেওঁ চৰাইবাহী মহাবিদ্যালয় আৰু হোজাই মহাবিদ্যালয়ত সহকাৰী অধ্যাপক হিচাপে কাম কৰাৰ পিছত সম্প্ৰতি গুৱাহাটী মহাবিদ্যালয়ৰ অসমীয়া বিভাগত সহযোগী অধ্যাপক হিচাপে কৰ্মৰত। তেখেতৰ প্ৰথম প্ৰকাশিত গ্ৰন্থ হ'ল তুমি মোক স্পৰ্শ কৰা (কাব্য গ্ৰন্থ,যুটীয়াভাৱে)। ইয়াৰ পিছত তেওঁৰ নষ্ট এপিটাফ,
সাউদ আৰু অন্যান্য গল্প,ইথাৰৰ ঈশ্বৰ আৰু অন্নখন নামৰ চাৰিখন গল্প সংকলন প্ৰকাশিত হয়। 

## গল্পসমূহ
* গুহা
* পিণ্ড
* ক'লী-পুৰাণ
* জোক 
* নাচ ভালুকী নাচ
* অংক
* পুহকৰ
* ঘৰচিৰিকা
* দৈৱকী
* পঠা
* বাজীকৰ
* সাউদ
* শীতনিদ্ৰা

## আলোচনা আৰু মন্তব্য

*সাউদ আৰু অন্যান্য গল্প* সংকলনখনৰ গল্পসমূহত বিভিন্ন বিষয় ভিন ভিন ধৰণে উপস্থাপন কৰা হৈছে। এই গল্পসমূহত অঞ্চল বিশেষৰ জাতি বৈষম্যক প্ৰকট কৰাত লোকগীত আৰু অঞ্চলবিশেষৰ উপভাষাই সহায় কৰিছে। মূলতঃ এই গল্পসমূজৰ মাজেৰে সামাজিক বৈষম্য আৰু শোষণ-অন্যায়ৰ ছবি এখন দাঙি ধৰা হৈছে আৰু গল্পসমূহে ভোক, দৰিদ্ৰতা, যৌনতা, অসম আন্দোলনৰ নিৰ্মমতা, শিপা হেৰুওৱা সমাজ এখনৰ দুৰৱস্থা আদি বিভিন্ন বিষয় সামৰি লৈছে। 

কবি,সমালোচক হৰেকৃষ্ণ ডেকাই কৈছে

সমসাময়িক সাৰ্থক অনুশীলনকাৰী কেইগৰাকীমানৰ দৰে নাথে কিন্তু তেওঁৰ গল্পৰ ক্ষেত্ৰত কাহিনীক গৌণ কৰি পেলোৱা নাই। তেওঁ নিজৰ অঞ্চলৰ লোকাচাৰ, লোকানুভূতি আৰু সাধাৰণ লোকজীৱন ইমান নিবিড়ভাৱে পৰ্যবেক্ষণ কৰিছে যে এই সমাজৰ জীৱনবোধৰ প্ৰয়োজনতেই তেওঁ নিজৰ গল্পৰ কথকক লোকসমাজৰ সৰু-বৰ নাটবোৰ অতিক্ৰম কৰি আত্মমগ্ন হৈ পৰিবলৈ নিদিয়ে। তেওঁৰ গল্পৰ ভাৱবস্তু এই লোকসমাজৰ জীৱন-যাত্ৰাৰ খলা-বমা, সুখ-দুখ, মানুহৰ অন্যায় আচৰণ, মানুহৰ সহানুভূতি অন্ধবিশ্বাস বা সংস্কাৰৰ গৃহীত পৰম্পৰা আৰু তাৰ বাস্তৱতাৰ তাৎপৰ্য প্ৰকাশৰ উদেশ্যে পৰিচালিত হয়। তেওঁৰ গল্পৰ কথক এক সৰ্বদৰ্শী পৰ্যবেক্ষক; এই কথক সংবেদনশীল ... মোৰ ধাৰণা হৈছে, অসমীয়া গল্প সাহিত্যত অৰূপ কুমাৰ নাথৰ ‘সাউদ আৰু অন্যান্য গল্প' এক গুৰুত্বপূৰ্ণ সংযোজন। সংকলনখনৰ গল্পসমূহে ভোক,দৰিদ্ৰতা, যৌনতা, অসম আন্দোলনৰ নিৰ্মমতা, শিপা হেৰুওৱা সমাজ এখনৰ দুৰৱস্থা আদি বিভিন্ন বিষয় সামৰি লৈছে।

গল্পকাৰ, সমালোচক ইমৰান হুছেইনে লিখিছে -

অৰূপ কুমাৰ নাথৰ গল্পৰ আন এটা উল্লেখযোগ্য দিশ হ'ল সমাজৰ নিম্ন শ্ৰেণীৰ মানুহৰ প্ৰতি বিৰল সহমৰ্মিতা। গল্প পঢ়িলে এনে লাগে যেন এই দাৰিদ্ৰ্যপীড়িত মানুহবোৰৰ গধুৰ হুমুনিয়াহবোৰক তেওঁ নিজৰ ধমনীৰে উজাই নিছে। তদুপৰি সাবলীল বৰ্ণনাৰ লগতে মৰিগঞা উপভাষাৰ সংলাপৰ ব্যৱহাৰে তেওঁৰ গল্প-ভাষাক ভিন্নস্বাদৰ মাধুৰ্য প্ৰদান কৰিছে। প্ৰান্তীয় মানুহৰ জীৱন-যাত্ৰাৰ এনে সূক্ষ্ম বিৱৰণ অসমীয়া সাহিত্যত সহজলভ্য নহয়।

## বঁ‌টা আৰু সন্মান
* ২০১০ বৰ্ষৰ মুনীন বৰকটকী বঁটা
## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমীয়া গ্ৰন্থ
শ্ৰেণী:মুনীন বৰকটকী বঁটা বিজয়ী গ্ৰন্থ
ৰাজশেখৰ

**ৰাজাশেখৰ** () আছিল এগৰাকী মহাৰাষ্ট্ৰী প্ৰাকৃত আৰু সংস্কৃতৰ কবি, নাট্যকাৰ আৰু সমালোচক। তেওঁ আছিল প্ৰতিহাৰ বংশৰ কনৌজৰ ৰাজদৰ্শন কবি।

ৰাজাশেখৰে ৮৮০ ৰ পৰা ৯২০ খ্ৰীষ্টাব্দৰ ভিতৰত *কাব্যমীমাংসা* ৰচনা কৰিছিল। এই গ্ৰন্থটো মূলত কবিৰ বাবে এটা ব্যৱহাৰিক পথপ্ৰদৰ্শক যি এটা উৎকৃষ্ট কবিতাৰ উপাদান আৰু ৰচনাৰ ব্যাখ্যা দিয়ে। তেওঁ সৰ্বাধিক প্ৰসিদ্ধ হৈছে মহাৰাষ্ট্ৰী প্ৰাকৃতত লিখা *কাৰ্পূৰমঞ্জৰী* নাট্যৰ বাবে। ৰাজাশেখৰে এই নাট্যখন তেওঁৰ পত্নী অৱন্তিসুন্দৰীৰ সন্তুষ্টিৰ বাবে ৰচনা কৰিছিল, যি এজন সৰুগন্ধীয়া আৰু সৃষ্টিশীল মহিলা আছিল। তেওঁ হৈছে প্ৰাচীন ভাৰতৰ কবিসকলৰ ভিতৰত একমাত্ৰ যিজনে তেওঁৰ পত্নীৰ সাহিত্যিক জীৱনত অৱদান স্বীকাৰ কৰিছে বুলি জনা যায়।

## জীৱন
তেওঁৰ *বালৰামায়ণ* আৰু *কাব্যমীমাংসা*ত, ৰাজাশেখৰে নিজৰ পৰিয়াল নাম *য়ায়াৱৰ* বা *য়ায়াৱৰীয়া* বুলি উল্লেখ কৰিছে। *বালৰামায়ণ*ত তেওঁ কৈছে যে তেওঁৰ পুৰ্বৰাজ আকলজলদ মহাৰাষ্ট্ৰৰ আছিল। এই গ্ৰন্থত তেওঁ তেওঁৰ পিতৃ দুড়ুকাক এটা মহামন্ত্ৰী বুলি উল্লেখ কৰিছে, বিৱৰণ নকৰাকৈ। তেওঁ তেওঁৰ পত্নী অৱন্তিসুন্দৰীক চাহামনা বংশৰ বুলি উল্লেখ কৰিছে। তেওঁৰ গ্ৰন্থত তেওঁ নিজকে কনৌজৰ প্ৰতিহাৰ বংশৰ সম্ৰাট মহেন্দ্ৰপাল প্ৰথমৰ শিক্ষক বুলি উল্লেখ কৰিছে।

## ৰচনাসমূহ
কবি ৰাজাশেখৰৰ নামত থকা কিছুমান গ্ৰন্থৰ তালিকা:
* *বিদ্ধশালাভঞ্জিকা*
* *বালভাৰত*
* *কাৰ্পূৰমঞ্জৰী*
* *বালৰামায়ণ*
* *কাব্যমীমাংসা*

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কবি
উপন্যাসিকা

**উপন্যাসিকা** () হৈছে এক আখ্যানমূলক গদ্য কল্পকাহিনী যাৰ দৈৰ্ঘ্য প্ৰায়বোৰ উপন্যাসতকৈ কম, কিন্তু বেছিভাগ চুটিগল্পতকৈ দীঘল। উপন্যাসিকাৰ ইংৰাজী শব্দ *novella* ইটালীয় *novella*ৰ পৰা আহিছে যাৰ অৰ্থ সত্য (বা আপাত দৃষ্টিত তেনেকুৱা) তথ্যৰ সৈতে জড়িত এটা চুটিগল্প।
## সংজ্ঞা
ইটালীয় শব্দটো *novello* ৰ স্ত্ৰীলিংগ, যাৰ অৰ্থ নতুন, ইংৰাজী শব্দ news ৰ দৰেই। মেৰিয়াম-ৱেবষ্টাৰে উপন্যাসক সংজ্ঞায়িত কৰিছে যে *"এটা চুটিগল্প আৰু উপন্যাসৰ মাজৰ দৈৰ্ঘ্য আৰু জটিলতাৰ মধ্যৱৰ্তী কল্পকাহিনীৰ ৰচনা"*। গল্প এটাক উপন্যাস, চুটিগল্প বা উপন্যাস বুলি গণ্য কৰিবলৈ প্ৰয়োজনীয় পৃষ্ঠা বা শব্দৰ সংখ্যা সম্পৰ্কে কোনো আনুষ্ঠানিক সংজ্ঞা নাই।আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ *ৰাইটাৰছ অৱ আমেৰিকা*ই উপন্যাস এখনৰ শব্দৰ সংখ্যা ১৭,৫০০ৰ পৰা ৪০,০০০ শব্দৰ ভিতৰত বুলি সংজ্ঞায়িত কৰিছে। 
## ইতিহাস
সাহিত্যিক ধাৰা হিচাপে উপন্যাসিকাৰ বিকাশ আৰম্ভ হয় আৰম্ভণিৰ ৰেনেছাঁৰ ইটালীয় সাহিত্যত, মূলতঃ *দ্য ডেকামেৰন* (১৩৫৩)ৰ লেখক জিওভানি বকাচিঅ'ৰ দ্বাৰা। ডেকামেৰনত ১৩৪৮ চনত ফ্ল'ৰেন্সৰ পৰা ফিজ'ল পাহাৰলৈ পলায়ন কৰি ব্লেক ডেথৰ পৰা পলায়ন কৰা দহজন মানুহে (সাতগৰাকী মহিলা আৰু তিনিজন পুৰুষ) কোৱা ১০০টা কাহিনী (নামকৰণ কৰা উপন্যাস) দেখা গৈছিল। এই গঠনটো তেতিয়া পৰৱৰ্তী লেখকসকলে অনুকৰণ কৰিছিল, বিশেষকৈ ফৰাচী ৰাণী মাৰ্গাৰেটে ডি নাভাৰে, যাৰ হেপ্টামেৰন (১৫৫৯)ত ৭২টা মূল ফৰাচী কাহিনী অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছিল আৰু ইয়াক দ্য ডেকামেৰনৰ গঠনৰ আৰ্হিত নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।

স্পেইনতো উপন্যাসিকা লিখা হৈছিল। মিগেল ডি চাৰ্ভান্টেছৰ গ্ৰন্থ *Novelas ejemplares* (১৬১৩) য়ে মানৱ চৰিত্ৰ আৰু সামাজিক পটভূমিৰ চিত্ৰণৰ প্ৰতি অধিক মনোযোগ দি এই ধাৰাটোত উদ্ভাৱন যোগ কৰিছিল। 

১৮ শতিকাৰ শেষৰ ফালে আৰু ১৯ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে লেখকসকলে উপন্যাসখনক উপদেশ আৰু নিয়মৰ দ্বাৰা গঠন কৰা সাহিত্যিক ধাৰালৈ ৰূপান্তৰিত কৰা নাছিল, সাধাৰণতে বাস্তৱসন্মত ধৰণেৰে। সেই সময়ত জাৰ্মানসকল আছিল উপন্যাসিকাৰ আটাইতকৈ সক্ৰিয় লেখক। (জাৰ্মান: "Novelle"; বহুবচন: "Novellen")।

উপন্যাসিকাই সমগ্ৰ ইউৰোপতে চুটিগল্প আৰু উপন্যাসখনৰ বিকাশত প্ৰভাৱ পেলাইছিল। ১৯ শতিকাৰ শেষৰ ফালে হেনৰী জেমছ আছিল প্ৰথম ইংৰাজী ভাষাৰ সমালোচকসকলৰ ভিতৰত এজন যিয়ে চুটিগল্পতকৈ দীঘল আৰু জটিল, কিন্তু উপন্যাসতকৈ চুটি গল্পৰ বাবে *নোভেলা* শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰিছিল। 

ইংৰাজী ভাষী দেশসমূহত আধুনিক উপন্যাসিকাক এটা সুকীয়া সাহিত্যিক ধাৰা হিচাপে সংজ্ঞায়িত কৰাটো অতি কমেইহে দেখা যায়। ইয়াৰ বিপৰীতে ইয়াক প্ৰায়ে চুটি উপন্যাসৰ বাবে শব্দ হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

## বৈশিষ্ট্যসমূহ
উপন্যাসিকা এখনত সাধাৰণতে উপন্যাসতকৈ কম সংঘাত থাকে, তথাপিও চুটিগল্পতকৈ অধিক জটিল সংঘাত থাকে। সংঘাতবোৰৰ বিকাশ হ’বলৈও চুটিগল্পতকৈ বেছি সময় থাকে। উপন্যাসিকাবোৰক অধ্যায়ত ভাগ কৰা হ’ব পাৰে বা নহ’বও পাৰে। অধ্যায় থকাসকলৰ ভাল উদাহৰণ হ’ল জৰ্জ অৰৱেলৰ *এনিমেল ফাৰ্ম* আৰু এইচ জি ওৱেলছৰ *দ্য ৱাৰ অৱ দ্য ৱৰ্ল্ডছ*। ৱাৰেন কেৰিঅ’ই লিখিছে  : *উপন্যাসিকাখন সাধাৰণতে দীঘলীয়া কাহিনী আৰু উপন্যাসখনৰ দৰে আনুষ্ঠানিকভাৱে পৰীক্ষামূলক নহয়, আৰু উপন্যাসিকাখনত সাধাৰণতে দেখা পোৱা উপকথা, একাধিক দৃষ্টিভংগী আৰু সাধাৰণ অভিযোজনৰ অভাৱ ইয়াত সাধাৰণতে থাকে। ই বেছিভাগ সময়তে বৃহত্তৰ সামাজিক ক্ষেত্ৰখনৰ প্ৰতি নহয়, ব্যক্তিগত আৰু আৱেগিক বিকাশৰ প্ৰতিহে চিন্তা কৰে। উপন্যাসখনত সাধাৰণতে ছাপৰ ঐক্যৰ কিছু অংশ ৰক্ষা কৰা হৈছে যিটো চুটিগল্পৰ এটা চিহ্ন, কিন্তু ইয়াত অধিক উচ্চ বিকশিত চৰিত্ৰায়ন আৰু অধিক বিলাসী বৰ্ণনাও থাকে।*

## তথ্যউৎস

শ্ৰেণী:সাহিত্য
গাঁওবুঢ়া (নাটক)

**গাঁওবুঢ়া** পদ্মনাথ গোহাঞিবৰুৱাই লিখা এখন ধেমেলীয়া সামজিক নাটক৷ গাঁওবুঢ়া নাটক সম্পৰ্কে ড° মহেশ্বৰ নেওগে কৈছে, “সুলিখিত গ্ৰাম্য কমেডী’’, ড° হৰিশ্চন্দ্ৰ ভট্টাচাৰ্যই “কৰুণ ৰসসিক্ত সামাজিক নাট’’ আৰু ড° সত্যেন্দ্ৰনাথ শৰ্মাৰ মতে, “প্ৰহসনৰ লক্ষণ দুই এটা মিলে যদিও বেছিভাগ লক্ষণ লঘু কমেডীৰ লগতহে মিলে কাৰণে “গাঁওবুঢ়া’’ক কমেডী বুলিলে বোধকৰো ভুল নহ’ব৷’’
গোহাঞিবৰুৱাই নিজেও নাটকখনক ধেমেলীয়া নাটক বোলা নাই৷ নাটকৰ পাতনিত তেওঁ লিখিছে, “আধুনিক অসমীয়া সমাজৰ আদিছোৱাত চৰকাৰী কৰ্ম্মচাৰী গাঁওবুঢ়াৰ ’অনাহাৰী’ বিষয়ববীয়া খাটনি বিষয়ক ৰহস্যই এই লেখকৰ অন্তৰত, লৰাকালত সদায় কৌতুহল জন্মাইছিল৷ সেই ৰহস্যৰ আৰ্হি ৰাইজৰ আগত দাঙি ধৰাই এই সামাজিক নাটক লিখিবলৈ লোৱাৰ আগ উদ্দেশ্য৷’’

## নাটকৰ চৰিত্ৰ
নাটকখন মুঠ পাঁচটা অঙ্কত বিভক্ত৷ প্ৰধান মহিলা চৰিত্ৰ চাৰিগৰাকী; অমিলা, ৰংদৈ, জেতুকী আৰু ভেলেউকে ধৰি কেইবাগৰাকী লিগিৰী আৰু চাৰিজন গাঁওবুঢ়াৰ লগতে মৌজাদাৰ, মণ্ডল, থানাৰ দাৰোগা, মহকুমাৰ ইংৰাজ বিষয়া ইয়ং চাহাবকে ধৰি সৰু সৰু কেইবাটাও পুৰুষ চৰিত্ৰৰে পাঁচটা অঙ্কত কেইবাটিও দৃশ্যৰে বিভক্ত গাঁওবুঢ়া নাটকখন মুঠ বাসত্তৰ পৃষ্ঠাত ৰচনা কৰা হৈছে৷

## বিষয়বস্তু
গাঁওবুঢ়া নাটকখন নাট্যকাৰ গোহাঞিবৰুৱাই বৃটিছৰ শাসনকালত “গাঁওবুঢ়া’’সকলৰ ক্ষেত্ৰত হোৱা লটিঘটি আৰু ঘৰুৱা জীৱনৰ দুশ-দুৰ্দশা কিছু হাস্যকৰ পৰিৱেশৰ মাজেৰে উপস্থাপন কৰিছে৷ নাটকৰ নায়ক ভোগমন আৰু নায়িকা ৰংদৈৰ সুখ-দুখৰ চিত্ৰই নাটখনিত প্ৰধানকৈ তুলি ধৰা হৈছে৷ ভোগমন বায়নৰ ল’ৰা আছিল যদিও কুলীৰ কাম কৰিবলগীয়া হোৱাত নিজৰ পৰিয়ালৰ মান ৰক্ষা কৰিবলৈ গাঁওবুঢ়াৰ বিষয়বাব ল’ব লগা হৈছিল৷ কিন্তু গাঁওবুঢ়া হোৱাৰ পিছত দিনে-ৰাতিয়ে অনাহাৰে খাটি থকাৰ পাছতো চাহাবৰ অৰ্দালী আদিৰ চক্ৰান্তত পৰি চাহাবৰ গালি খোৱা, ৰছদ তুলিবলৈ গৈ ৰাইজৰ নানা গালি-শপনি শুনিবলগীয়া হোৱা, ঘৰলৈ উভতি আহি আকৌ পত্নীৰ তিতা-কেঁহা মাত শুনা৷ ইমানৰ পাছতো ঘৰত দুবেলাদুসাজ খাবলৈ নাটে৷ শেষত খাজনা দিব নোৱৰা বাবে ভোগমনে ঘৰৰ সমস্ত বস্তু হেৰুৱাবলগীয়া হয়৷ 

## চমু মূল্যায়ন
পদ্মনাথ গোহাঞিবৰুৱাৰ “গাঁওবুঢ়া’’ নাটকক বহু আলোচকে ধেমেলীয়া নাট আখ্যা দিলেও নাটখনিত পৰিৱেশন কৰা ’কমেডী’খিনিৰ মাজেৰে নাট্যকাৰে বৃটিছৰ শাসন কালৰ ’বেগাৰ ধৰা’ প্ৰথাৰ এটি কলাসুলভ সমালোচনা ফুটাই তুলিছে৷ গাঁওবুঢ়া হোৱাৰ পিছত ভোগমনে ভোগ কৰা দুৰ্দশাই চৰিত্ৰটি সাৰ্থক ট্ৰেজেডীৰ চৰিত্ৰলৈ লৈ গৈছে৷ আনহাতে, সাধাৰণ গ্ৰাম্য লোকৰ কথা-বতৰাৰে সহজ সৰল পৰিৱেশ অংকিত কৰি চৰিত্ৰসমূহক একো একোটা স্মাৰক চৰিত্ৰ হিচাপে অংকিত কৰিছে৷ 

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমীয়া নাটক
আসাম বিলাসিনী (আলোচনী)

**আসাম বিলাসিনী** ১৮৭১ চনত মাজুলীৰ আউনীআটি সত্ৰৰ সত্ৰাধিকাৰ দত্তদেৱ গোস্বামীৰ প্ৰচেষ্টাত মাজুলীৰ ধৰ্মপ্ৰকাশ যন্ত্ৰৰ পৰা প্ৰকাশ পায়৷ প্ৰথমাৱস্থাত মাহেকীয়া আলোচনীখন সাদিনীয়াকৈ প্ৰকাশ পাইছিল৷ মাহেকীয়া আলোচনী হৈ থকা অৱস্থাত ই আউনীআটি সত্ৰৰ মুখপত্ৰ হিচাপে প্ৰকাশ পাইছিল৷ সম্পাদনা কৰিছিল শ্ৰীধৰ ওজাই৷ প্ৰধানকৈ ধৰ্ম বিষয়ৰ প্ৰবন্ধই ইয়াত ঠাই পাইছিল যদিও আন আন বিষয়ৰ প্ৰবন্ধও আলোচনীখনত অন্তৰ্ভূক্ত হৈছিল৷ ১৮৭১ চনৰ পৰা ১৮৮৩ চনলৈ বাৰ বছৰ কাল এই আলোচনীখন ওলোৱাৰ পিছত বিশেষ কাৰণত ১৮৮৩ চনৰ পৰা এই কাকতখন ওলোৱাটো বন্ধ হয়৷ আসাম বিলাসিনীত ধৰ্ম বিষয়ৰ উপৰি ৰাজনীতিৰ চৰ্চা কৰা বুলি তেতিয়াৰ শিৱসাগৰ জিলাৰ জিলাধিপতি এ,চি, কেম্পবেলে ভাবুকি দি কাকতখন বন্ধ কৰোৱা বুলিও বহুতে কয়৷ ১৯১১ চনত কৃষ্ণকান্ত ভট্টাচাৰ্য্যই যোৰহাটৰ তৰাজানত ’আসাম প্ৰেছ’ স্থাপন কৰি তাৰপৰাই ৩০ বছৰৰ বিৰতিত পুনৰ ১৯১৩ চনত সাদিনীয়াকৈ ’আসাম বিলাসিনী’ প্ৰকাশ কৰিবলৈ লয়৷ দ্বিতীয় পৰিক্ৰমাত আসাম বিলাসিনীত ৰাজনৈতিক প্ৰবন্ধ আদি লিখা হৈছিল আৰু তাৰ বাবে সম্পাদক কৃষ্ণকান্ত ভট্টাচাৰ্য্য ইংৰাজক জৰিমণাও দিব লগা হৈছিল৷

যোৰহাটৰ পৰা প্ৰকাশ পোৱা ’আসাম বিলাসিনী’য়ে প্ৰকাশ্যে চৰকাৰৰ বিৰুদ্ধে লিখিছিল৷ চৰকাৰৰ লগত যুঁজ দি দি হাৰ মানি অৱশেষত কাকতখন বন্ধ হৈ পৰিছিল৷ আসাম বিলাসিনী কাকতৰ লগত জড়িত থকা বাবে কৃষ্ণকান্ত ভট্টাচাৰ্য্যৰ পৰিয়ালৰ লোকসকলে স্বাধীনতা পূৰ্বৰ সময়ত চৰকাৰী চাকৰিৰ পৰা বঞ্চিত হৈ ৰৈছিল৷ সম্পাদক ভট্টাচাৰ্য্য আছিল চৰকাৰী চাকৰিয়াল, প্ৰথমে পেস্কাৰ পিছত চিৰস্তাদাৰ হোৱাৰ বাবে আলোচনীখনৰ পাণ্ডুলিপি নিজে নিলিখি আনৰ হতুৱাই লিখাইছিল৷ কেইটামান সম্পাদকীয় কৰ্মবীৰ চন্দ্ৰনাথ শৰ্মায়ো লিখি দিছিল৷  চৰকাৰৰ বিৰোধিতা কৰা বাবে ৰোষৰ বলি হোৱা কাকত/আলোচনীখন সম্পাদক ভট্টাচাৰ্য্যই বৰ কষ্টেৰে মানুহৰ ওচৰ পোৱাইছিল৷ হকাৰৰ পৰিৱৰ্তে তেওঁ শাক-পাচলি বিক্ৰী কৰিবলৈ যোৱা মানুহৰ ভাৰখনতে কাকতখন দি বিতৰণ কৰিছিল৷ ইংৰাজ প্ৰশাসনে আসাম বিলাসিনীৰ প্ৰেছত তলা লগোৱাত সম্পাদক ভট্টাচাৰ্য্যই প্ৰেছৰ ওচৰৰ পুখুৰীৰ ভিতৰেদি সুৰঙ্গ খান্দি প্ৰেছৰ ভিতৰত সোমাই আসাম বিলাসিনীৰ বা-বাতৰি কম্পোজ কৰিছিল৷

আসাম বিলাসিনীৰ সাজসজ্জা বৰ মনোগ্ৰাহী নাছিল আৰু বাতৰিবোৰতো তথ্যপাতিৰ অভাৱ আছিল৷ কেৱল সম্পাদকীয়টোৱেই সেই সময়ৰ সমস্যাসমূহক আলোকিত কৰিছিল৷ ন’ন ক’পাৰেচনৰ প্ৰচাৰ নামৰ এটি বিশেষ সংখ্যা প্ৰকাশ কৰি মানুহক ব্যৱসায়-চাকৰি ত্যাগ কৰিবলৈ বুজনি দিছিল৷ সম্ভৱতঃ তেতিয়া সম্পাদক ভট্টাচাৰ্য্যই চাকৰিৰ পৰা অৱসৰ লৈছিল৷
## তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমীয়া আলোচনী
শিলালিপি (মুখপত্ৰ)

**শিলালিপি** হাফলং শাখা সাহিত্য সভাৰ মুখপত্ৰ৷ ১৯৭৯ চনত স্থাপিত হোৱা হাফলং শাখা সাহিত্য সভাৰ মুখপত্ৰ হিচাপে “শিলালিপি’’ নামৰ এখন পত্ৰিকা প্ৰকাশৰ সিদ্ধান্ত সেইবছৰতে লোৱা হয়৷ অসমীয়া ভাষাত প্ৰকাশ কৰিবলগীয়া পত্ৰিকাখনিৰ সম্পাদক নিৰ্বাচিত হয় লক্ষীধৰ বৰদলৈ৷ ১৯৮২  চনত এই পত্ৰিকাখনিৰ প্ৰথম সংখ্যা বৰদলৈৰ সম্পাদনাত প্ৰকাশ পায়৷ পত্ৰিকাখনিত সমাজৰ বিভিন্ন দিশৰ প্ৰবন্ধ প্ৰকাশ পোৱাৰ উপৰি স্থানীয় জনজাতীয় লোকসকলৰ ভাষা সাহিত্যৰ উন্নতি সাধন কৰাই লক্ষ্য হিচাপে লোৱা হয়৷

## থোৰতে হাফলঙৰ সংবাদপত্ৰ আলোচনী

ডিমা হাচাও জিলাৰ (উত্তৰ কাছাৰ পাহাৰ জিলা) সংবাদ পত্ৰৰ ইতিহাস তেনেই চমু৷ ১৯৭২ চনৰ ১৭  জুনত সোণাৰাম থাউসেনৰ চেষ্টাত “গ্দাঁঈ খুৰাং’’ নামে  এখন পত্ৰিকা ডিমাছা ভাষাত আৰু বাংলা লিপিত তেওঁৰ নিজৰ প্ৰেছ “হাফলং  প্ৰেছ’’ত ছপা কৰি প্ৰকাশ কৰিবলৈ লয়৷ তাৰপাছত সেই বছৰৰে জুলাই মাহত বাংলা আৰু অসমীয়া ভাষাত “দূত’’ নামৰ সাপ্তাহিক সংবাদপত্ৰ বিনোদলাল চক্ৰৱৰ্তীৰ সম্পাদনাত প্ৰকাশ পায়৷ ১৯৭৬ চনত সমীৰ ৰঞ্জন পালৰ প্ৰচেষ্টাত প্ৰথমে বাংলা-ইংৰাজী আৰু পিছত বাংলা-অসমীয়াত “বড়াইল’’ নামে এখনি সাপ্তাহিক সংবাদপত্ৰ প্ৰকাশিত হয়৷ সেইবছৰতে অৰ্থাৎ ১৯৭৬ চনত “মাৰ ভাষা’’ত “পালাই’’ নামৰ এখনি মাহেকীয়া সংবাদপত্ৰ এল, ভি, জৌতেৰ সম্পাদনাত প্ৰকাশিত হয়৷ তাৰপাছত “হাসাও বুবলি’’ নামৰ ইংৰাজী-ডিমাছা ভাষাত দ্বিভাষী আলোচনী এখন প্ৰকাশ পায় ১৯৮৭ চনত৷ থাডৌ-কুকি ভাষাৰ “বমবিল’’ নামৰ সংবাদপত্ৰ, মাৰ ভাষাৰ “ঙাইবান থ্লিফিম’’ ১৯৮৯ চনত, বিভিন্ন ভাষাৰ সংবাদপত্ৰ “দ্য নৰ্থ কাছাৰ এক্সপ্ৰেছ’’ সম্পাদক তুষাৰকান্তি মুখাৰ্জী, থাডৌ-কুকি ভাষাত “দ্য ভয়চ অফ চংপিজান’’, ১৯৯৩চনত জেমী ভাষাত “মাৰাচাম’’, ১৯৯৩ চনত ডিমাছা ভাষাত আৰু মনোজ গৰলোচাৰ সম্পাদনাত “জালাই খুৰাং’’, ১৯৯৭ চনত “দ্য পেজাৰ’’ প্ৰকাশ পায়৷ এইবোৰৰ উপৰি বিভিন্ন অনুষ্ঠান প্ৰতিষ্ঠানৰ মুখপত্ৰ হিচাপে উল্লেখযোগ্য হ’ল উত্তৰণ, শিলালিপি, বনমৰ্মৰ, উত্তৰফাল্গুনী, জাতিঙ্গা, থাপনা, নিসৰ্গ, থিঙ্দল, নীল পাহাৰেৰ দেশ আদি৷

## প্ৰথম সংখ্যা শিলালিপি
১৯৮২ চনৰ অক্টোবৰত প্ৰকাশ হোৱা শিলালিপিৰ সম্পাদক লক্ষীধৰ বৰদলৈ৷ মুঠ ৫০ পৃষ্ঠাৰ পত্ৰিকাখনত চাৰিটি প্ৰবন্ধ, দুটি গল্প আৰু কেইটামান কবিতা সন্নিবিষ্ট কৰা হৈছিল৷ ডিমাছা কছাৰীৰ লোকবিশ্বাস, ডিমাছাসকলৰ বোৱাকটা সাজপাৰ আৰু গহনাগাঁঠৰি, কবি গণেশ গগৈৰ কাব্যকৰ্ম, দুৰ্গেশনন্দিনী আৰু মিৰিজীয়ৰী শীৰোনামৰ প্ৰবন্ধকেইটা মূল্যবান হিচাপে বিবেচিত৷

প্ৰথম সংখ্যা শিলালিপিৰ পিছত পৰৱৰ্তী সংখ্যাৰ বিষয়ে একো জনা নাযায়৷ তাৰপিছত ২০০৯ চনৰ পৰা পুনৰ ই মাত্ৰ ৩২ পৃষ্ঠাৰ ক্ষুদ্ৰ আলোচনী ৰূপে প্ৰকাশ পাবলৈ ধৰে৷ সাহিত্য সভাৰ হাঠলং অধিৱেশনৰ লগত সংগতি ৰাখি, ২০১৬  চনত প্ৰকাশিত বৰ্দ্ধিত কলেৱৰৰ শিলালিপিৰ সম্পাদক গৌৰিকান্ত দাসে সম্পাদকীয়ত এইবিষয়ে লিখিছে, “হাফলং শাখা সাহিত্য সভা পুনৰ কাৰ্যক্ষম হৈ চলি থকাৰ মাজতে পুৰণি তথ্যৰ ভিত্তিত সদস্যসকলে ’শিলালিপি’ৰ পুনৰ্প্ৰৱৰ্তনৰ কথা চিন্তা কৰে আৰু ২০০৯ চনত হাতেলিখা (অৰ্থাভাৱত) আলোচনী  ৰূপত শিলালিপিক প্ৰকাশ কৰে৷ তাৰপাছৰে পৰা প্ৰতি দুমাহৰ অন্তৰে অন্তৰে শিলালিপি ক্ষুদ্ৰ পত্ৰিকা ৰূপত ওলাবলৈ ধৰে৷’’৷ শিলালিপিৰ লেখাসমূহ সাহিত্যসভাৰ নিয়মীয়া শনিবৰীয়া চ’ৰাত পাঠিত লেখাৰ পৰাই নিৰ্বাচিত কৰি সংকলন কৰা হৈছিল৷

## তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমীয়া আলোচনী