open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
কিংবদন্তি

কিংবদন্তি হৈছে লোককথাৰ এনে এক ধাৰা যিটো মানৱ ইতিহাসত সংঘটিত হোৱা বুলি কথক বা শ্ৰোতা উভয়ে বিশ্বাস কৰা বা অনুভৱ কৰা মানুহৰ কাৰ্য্যক চিত্ৰিত কৰা আখ্যানৰে গঠিত। এই ধাৰাটোৰ আখ্যানে মানৱীয় মূল্যবোধ প্ৰদৰ্শন কৰিব পাৰে, আৰু কিছুমান গুণৰ অধিকাৰী হ'ব পাৰে যিয়ে কাহিনীটোক সত্যতা প্ৰদান কৰে। কিংবদন্তি, ইয়াৰ সক্ৰিয় আৰু নিষ্ক্ৰিয় অংশগ্ৰহণকাৰীসকলৰ বাবে অলৌকিকতাও অন্তৰ্ভুক্ত হ’ব পাৰে। সময়ৰ লগে লগে কিংবদন্তিবোৰ সতেজ আৰু গুৰুত্বপূৰ্ণ কৰি ৰাখিবলৈ ৰূপান্তৰিত হ’ব পাৰে।

বহুতো কিংবদন্তি অনিশ্চয়তাৰ ক্ষেত্ৰখনৰ ভিতৰতে কাম কৰে, অংশগ্ৰহণকাৰীসকলে কেতিয়াও সম্পূৰ্ণৰূপে বিশ্বাস নকৰে, কিন্তু কেতিয়াও দৃঢ়ভাৱে সন্দেহ কৰা নহয়। কিংবদন্তিবোৰক কেতিয়াবা মিথৰ পৰা পৃথক কৰা হয় কাৰণ ইয়াত দেৱতাৰ পৰিৱৰ্তে মানুহক মূল চৰিত্ৰ হিচাপেহে চিন্তা কৰা হয় আৰু কেতিয়াবা ইয়াৰ কোনো ধৰণৰ ঐতিহাসিক ভিত্তি থাকে আনহাতে মিথৰ সাধাৰণতে নহয়। ব্ৰাদাৰ্ছ গ্ৰীমে কিংবদন্তিক "লোককথা ঐতিহাসিকভাৱে ভিত্তি কৰি" বুলি সংজ্ঞায়িত কৰিছিল। "মানুহৰ প্ৰতি উদ্বেগ"ৰ এটা উপ-উৎপাদন হৈছে কিংবদন্তি জীৱৰ দীঘলীয়া তালিকা, যাৰ ফলত কিংবদন্তিসমূহ "ঐতিহাসিকভাৱে ভিত্তি কৰি" বুলি কোনো "দৃঢ় সন্দেহ" নাথাকে।

এজন আধুনিক লোককথাবিদৰ কিংবদন্তিৰ পেছাদাৰী সংজ্ঞা ১৯৯০ চনত টিমোথি আৰ টাংহেৰলিনিয়ে প্ৰস্তাৱ কৰিছিল:

কিংবদন্তি, সাধাৰণতে, এটা চুটি (এক-) এপিচ'ডিক, পৰম্পৰাগত, অতি ইক'টাইপিফাইড ঐতিহাসিক আখ্যান যিটো কথোপকথন পদ্ধতিত পৰিবেশন কৰা হয়, যিয়ে মানসিক পৰ্যায়ত লোকবিশ্বাস আৰু সামূহিক অভিজ্ঞতাৰ প্ৰতীকী উপস্থাপন প্ৰতিফলিত কৰে আৰু সাধাৰণতে ৰখাৰ পুনৰ দৃঢ়তা হিচাপে কাম কৰে যিটো গোটৰ পৰম্পৰাৰ অন্তৰ্গত সেই গোটৰ মূল্যবোধ।

## ব্যুৎপত্তি আৰু উৎপত্তি

লিজেণ্ড হৈছে পুৰণি ফৰাচী ভাষাৰ পৰা এটা ঋণ শব্দ যিয়ে ইংৰাজী ব্যৱহাৰত প্ৰৱেশ কৰিছিল প্ৰায় ১৩৪০ চনত। ইংৰাজী ভাষাৰ আৰম্ভণিৰ ব্যৱহাৰত এই শব্দটোৱে কোনো এটা পৰিঘটনাৰ আখ্যানৰ ইংগিত দিছিল। কিংবদন্তি শব্দটো প্ৰথমে এটা বিশেষ্য (১৫১০ চনত প্ৰৱৰ্তিত) অৰ্থাৎ কিংবদন্তিৰ সংকলন বা কৰ্পাছ আছিল। এই শব্দটো কিংবদন্তিলৈ সলনি হৈছিল, আৰু কিংবদন্তিমূলক ৰূপটো হৈ পৰিছিল। 

১৬১৩ চনলৈকে ইংৰাজী ভাষা কোৱা প্ৰটেষ্টেণ্টসকলে এই শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে যেতিয়া তেওঁলোকে ইংগিত দিব বিচাৰিলে যে এটা পৰিঘটনা (বিশেষকৈ জন ফক্সৰ অভিনয় আৰু কীৰ্তিচিহ্নত স্বীকৃতি নোপোৱা কোনো সাধুৰ কাহিনী) কাল্পনিক আছিল। এইদৰে কিংবদনীয়ে "অন-অনুষ্ঠান কৰা" আৰু "স্পিৰিয়েছ"ৰ আধুনিক অৰ্থবোধ লাভ কৰে, যিয়ে ইয়াক ক্ৰনিকলৰ অৰ্থৰ পৰা পৃথক কৰে।

১৮৬৬ চনত জেকব গ্ৰিমে সাধুকথাটোক "কাব্যিক, কিংবদন্তি ঐতিহাসিক" বুলি অভিহিত কৰে। আদিম পণ্ডিত যেনে কাৰ্ল ৱেহৰহান [de] ফ্ৰেড্ৰিখ ৰেংকে আৰু উইল ইৰিখ পিউকাৰ্ট-এ গ্ৰিমৰ উদাহৰণ অনুসৰণ কৰিছিল। সাহিত্যিক আখ্যানৰ ওপৰত, বিশেষকৈ ১৯৬০ চনৰ পিছত সমৃদ্ধ কৰা এটা পদ্ধতি, পৰিৱেশনৰ প্ৰশ্ন আৰু কিংবদন্তিসমূহৰ সামাজিক প্ৰেক্ষাপট বিবেচনাৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰদান কৰা নৃতত্ত্ববিদ্যাৰ আৰু মানসিক অন্তৰ্দৃষ্টিৰ বিষয়ে সম্বোধন কৰি। কিংবদন্তিসমূহক শ্ৰেণীভুক্ত কৰাৰ প্ৰশ্নসমূহ, AARNE–Thompson Folktale Index ৰ লাইনত থকা এটা বিষয়বস্তুভিত্তিক শ্ৰেণীৰ শৃংখলা সংকলন কৰাৰ আশাত, বহল নতুন সংশ্লেষণৰ সন্ধান উত্তেজিত কৰি তুলিছিল। 1925 চনত ফ্ৰেড্ৰিখ ৰেংকে [de] লোকক কিংবদন্তিক "বস্তুনিষ্ঠভাৱে অসত্য কল্পনাৰ সৈতে এটা জনপ্ৰিয় আখ্যান" বুলি অভিহিত কৰা ফ্ৰেড্ৰিখ ৰেংকে [de], যিটো এটা অৱজ্ঞাসূচক অৱস্থান, যিটো পৰৱৰ্তী সময়ত বহুলাংশে পৰিত্যক্ত হৈ পৰিছিল। .

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:লোককথা
শ্ৰেণী:কিংবদন্তি
শ্ৰেণী:পৌৰাণিক কথা
ভূৰাগাঁও-খাৰুপেটিয়া দলং

ভূৰাগাঁও-খাৰুপেটীয়া দলং, অসমৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ ওপৰত ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ ৭১৫এ ৰ ওপৰত ৭.৬৩ কিলোমিটাৰ দৈৰ্ঘ্যৰ (৪.৭৪ মাইল) প্ৰস্তাৱিত পকী পথ দলং ৷ ইয়াৰ জৰিয়তে উত্তৰ পাৰৰ দৰং জিলাৰ খাৰুপেটীয়াক দক্ষিণ পাৰৰ মৰিগাঁও জিলাৰ ভূৰাগাঁৱৰ সৈতে সংযোগ কৰা হ’ব।

## অৱস্থান
ভূৰাগাঁও আৰু খাৰুপেটীয়াৰ পৰা ২১ কিলোমিটাৰ দক্ষিণ ফালে ব্ৰহ্মপুত্ৰ নদীৰ ওপৰত অৱস্থিত ভূৰাগাঁও-খাৰুপেটীয়া দলংখনে দক্ষিণ দিশৰ ভূৰাগাঁও চহৰখনক নদীখনৰ উত্তৰ দিশৰ খাৰুপেটীয়াৰ সৈতে সংযোগ কৰিব। অসম-ভূটান সীমান্তৰ পৰা ৭৭ কিলোমিটাৰৰো অধিক দূৰত্বত অৱস্থিত এই দলংখনে তেজপুৰৰ কলিয়া ভোমোৰা সেতুৰ বিকল্প হিচাপে কাম কৰিব। 

## যাতায়ত
### পথ
জাগীৰোড ( মৰিগাঁও ) ৰ পৰা আৰম্ভ কৰি সমৰাং (ভাৰত-ভূটান সীমান্ত)লৈ নতুন ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথৰ প্ৰস্তাৱ ভাৰত চৰকাৰে ২০১৪ চনত গেজেটেড অধিসূচনাৰ জৰিয়তে আগবঢ়াইছিল।

ই ১৫ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথৰ স্পাৰ ৰোড।৭১৫এ নং ৰাষ্ট্ৰীয় ঘাইপথ ভাৰতৰ অসম ৰাজ্য অতিক্ৰম কৰে।
### ৰে'ল
ভূৰাগাঁও-খাৰুপেটীয়া দলঙৰ পৰা নিকটতম ৰেল ষ্টেচন হৈছে মৈৰাবাৰী ৰেলৱে ষ্টেচন। মৈৰাবাৰী ৰেলৱে ষ্টেচনৰ পৰা গুৱাহাটী - মৈৰাবাৰী কলংপাৰ (৫৫৬০৩) এখন যাত্ৰীবাহী ৰেল চলাচল কৰে।

## ইতিহাস
তথ্য মতে ওদালগুৰিৰ উত্তৰে ভৈৰৱকুণ্ড আৰু ভুটান পাহাৰৰ মাজেৰে তাহানিৰ পৰা তিব্বত, চীন আৰু আফগানিস্থানলৈ যাতায়তৰ বাট আছিল। অসম বুৰঞ্জীৰ ২৯ নম্বৰ পৃষ্ঠাত ছাৰ এদৱাৰ্ড গে‍ইটে ওদালগুৰিৰ পৰা তিব্বতলৈ চমু পথ হিচাপে উল্লেখ কৰিছিল।
## বৰ্তমান পৰিস্থিতি
গুৱাহাটী আৰু তেজপুৰৰ আধা বাটত থকা খাৰুপেটীয়া-ভূৰাগাঁও দলংখনে ১৮০ কিলোমিটাৰ (১১০ মাইল) দূৰত্ব ৪০ কিলোমিটাৰলৈ হ্ৰাস কৰিব, আৰু ই টাৱাং আৰু পূব–পশ্চিম অৰুণাচল ঔদ্যোগিক কৰিডৰৰ পূব প্ৰান্তক সংযোগ কৰিব উজনি অসমলৈ ঘাইপথ।

টাংলাৰ পৰা ২৫ কিলোমিটাৰ দূৰত্বত অৱস্থিত বামুনজুলিৰ সমীপৰ কালানদীৰ ওপৰত নতুন আৰ চি চি দলং নিৰ্মাণৰ কাম অতি লেহেমীয়া হৈছে বুলি স্থানীয় ৰাইজে অভিযোগ কৰিছে।

## গুৰুত্ব
তদুপৰি এই দলংখনৰ লগতে ঘাইপথটোৱে ভূটান আৰু ভাৰতৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ দুয়োখন ৰাজ্যতে পৰ্যটন আৰু বাণিজ্যত উত্থান ঘটাব। এই ঘাইপথটো হৈছে ভাৰতৰ বাবে চীনৰ পৰা সীমান্ত সুৰক্ষিত কৰিবলৈ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰকল্প। কৌশলগত গুৰুত্বৰ বাবে ইয়াক টেংক আৰু বিমানৰ গতিবিধিৰ চম্ভালিৱ পৰাকৈ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল।

গুৱাহাটী আছিয়ান দেশৰ দুৱাৰমুখ হোৱাৰ কথা উল্লেখ কৰি, মুখ্যমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই কয় যে, অসমৰ আন্তঃগাঁথনিগত উন্নয়নে নিকটৱৰ্তী দেশ বাংলাদেশ, ভূটান, ম্যানমাৰ আৰু নেপালৰ লগতে সমগ্ৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ উন্নয়নৰ বাবেও পথ-প্ৰশস্ত কৰিব।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ দলং
শ্ৰেণী:ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ ওপৰত দলং
নাগাৰা নাম

**নাগাৰা নাম** () “নাগাৰা বা নেগেৰা’’ বাদ্যক মূল বাদ্য হিচাপে লৈ পৰিৱেশন কৰা এক লোক-পৰিৱেশ্য কলা৷ অসমৰ ধৰ্মীয় সমাজত প্ৰচলিত বিভিন্ন নাম, যেনে; থিয় নাম, দিহা নাম, ঝুনা নাম, বহা নাম আদিৰ দৰে নাগাৰা নামো এক আধ্যাত্মিক ভাবাপন্ন নাম৷ নামনি অসমৰ নলবাৰী, দৰং আদি ঠাইত এই নামৰ প্ৰচলন আছে৷ নাগাৰা নামত ব্যৱহৃত গীত-পদ আৰু সংলাপ নামনিৰ কথিত ভাষাত ৰচিত হোৱা বাবে ই উজনি অসমত বহুল প্ৰচাৰিত নহয়৷ 
## নাগাৰা নামৰ কাহিনী
নাগাৰ নামৰ পদসমূহৰ একোটা কাহিনী থাকে৷ হাস্যৰস, বীৰৰস, কৰুণৰস আৰু ভক্তিৰসকে আদি কৰি নৱৰসৰ সমাহাৰ হোৱা এই কাহিনীবোৰ ৰামায়ণ, মহাভাৰত, পুৰাণ আৰু ভাগৱতৰ পৰা লোৱাৰ উপৰি যিকোনো ধৰ্মীয় শাস্ত্ৰৰ পৰা লৈ পাঠকে ৰচনা কৰাৰ উপৰি সমাজৰ সাম্প্ৰতিক ঘটনাৰাজিৰ বিষয়েও পদ ৰচনা কৰি গোৱা হয়৷
## শিকনীয় বিষয়
নাগাৰা নামৰ কাহিনী বা আখ্যানসমূহৰ পৰা দৰ্শকে বিভিন্ন বিষয়ৰ শিক্ষা লাভ কৰিব পাৰে৷ অহংকাৰৰ পতন, ধৰ্মৰ জয় অধৰ্মৰ পৰাজয়, সৎ কৰ্মৰ সজ ফল, অসৎ কৰ্মৰ কু ফল আদিৰ শিকনি পোৱা যায় কাৰণ নাগাৰা নামৰ প্ৰতিটো কাহিনীতে আদৰ্শমূলক কথা থাকে৷ 
## পৰিৱেশন শৈলী
নাগাৰা নামৰ আজীৱন শিল্পী ৰামচৰণ ভড়ালীৰ মতে,  সাধাৰণতে, নাগাৰা নাম পৰিৱেশন কৰোঁতে এটা বা এযোৰ বৰ নাগাৰা বজায়৷ ডাঙৰ নাগাৰটোক ধুমধুমী বোলা হয় আৰু সৰুটোক কুৰকুৰী বোলে৷ পালিসকলৰ কেইজনমানে সৰু তাল বজায় আৰু বাকী পালিসকলে অৰ্ধবৃত্তাকাৰে বহি হাতেৰে চাপৰি বাই ঘোষা দোহাৰে৷ নামৰ আৰম্ভণিতে খৰগতিত নাগাৰ, তাল আৰু চাপৰি বজাই আৰম্ভ কৰে৷ ইয়াক জাগৰণ বোলে৷ ইয়াৰ পিছত ভগৱানক উদ্দেশ্যি স্তুতিগীত গোৱা হয়৷ তাৰ পিছত মূল পাঠকজনে মাজত থিয় হৈ “শুনা শুনা সভাসদ, কৰোঁ নমস্কাৰ’’ বুলি কাহিনী আৰম্ভ কৰিবলৈ লয় আৰু লগে লগে ঘোষা-পদ সুৰ লগাই, বিভিন্ন ৰস অভিনয়ৰ মাজেদি ফুটাই তুলি কাহিনী আগবঢ়াই নিয়ে৷ কাহিনীৰ সৈতে সংগতি ৰাখি বিভিন্ন ৰস পাঠকজনে অভিনয়ৰ যোগেৰে প্ৰকাশ কৰে আৰু পালিসকলে সেইমতে হালি-জালি নাম গাই তেওঁক অনুসৰণ কৰে৷ শেষত আকৌ খৰগতিত তাল-নাগাৰা-চাপৰিৰে নামৰ সামৰণি পেলোৱা হয়৷ 

নাগাৰা নাম পৰিৱেশন কৰোঁতে চুৰিয়া-পাঞ্জাবী পিন্ধি ডিঙিত গামোছা লোৱা নিয়ম৷ পাঠকজনে ওপৰঞ্চি চেলেংচাদৰ লয়৷ ছোৱালী বা মহিলাসকলে চাদৰ-মেখেলা পিন্ধি ডিঙিত গামোছা ল’ব লাগে৷

নাগাৰা নামৰ ঐতিহ্য অক্ষুণ্ণ ৰাখিবলৈ আৰু নতুন প্ৰজন্মক প্ৰণালীবদ্ধ শিক্ষা দিবলৈ “নৰেশ্বৰ শৰ্মা বৰুৱা সোঁৱৰণী নাগাৰা নাম বিদ্যা মন্দিৰ’’ নামেৰে অসমৰ প্ৰথমখন নাগাৰা নামৰ বিদ্যালয় দৰং জিলাৰ হুছেইন চুবুৰীত স্থাপন কৰা হয়৷ শুদ্ধ ৰাগ-স্বৰলিপিৰ আধাৰত নাগাৰা নামৰ প্ৰশিক্ষণ দিবলৈ কেইগৰাকীমান অভিজ্ঞ নাম শিল্পীক মনোনীত কৰা হৈছে৷

## তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
অতিপ্ৰাকৃতিক

**অতিপ্ৰাকৃতিক** () বুলিলে প্ৰকৃতিৰ নিয়মৰ ঊৰ্ধত থকা পৰিঘটনা বা সত্তাক বুজোৱা হয়। এই শব্দটো মধ্যযুগীয় লেটিন *supernaturalis*ৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছেঃ super- (ওপৰত, বাহিৰত, বা বাহিৰত) + natura (প্ৰকৃতি) *প্ৰকৃতি* নামৰ সৰ্বশেষ শব্দটোৱে প্ৰাচীন জগতৰ পৰাই একাধিক অৰ্থ বহন কৰি আহিছে যদিও " অতিপ্ৰাকৃতিক" শব্দটোৰ উৎপত্তি হৈছে মধ্যযুগতহে।প্ৰাচীন জগতত ইয়াৰ কোনো অস্তিত্ব নাছিল।

লোককথা আৰু ধৰ্মীয় প্ৰসংগত অতিপ্ৰাকৃতিকতাক বৈশিষ্ট্যযুক্ত কৰা হয়। কিন্তু অধিক ধৰ্মনিৰপেক্ষ প্ৰসংগতো ইয়াক বৈশিষ্ট্যযুক্ত হিচাপে ব্যাখ্যা কৰিব পাৰি। যেনেঃ অন্ধবিশ্বাস বা অস্বাভাৱিকতাক বিশ্বাসৰ ক্ষেত্ৰত। এই শব্দটো অভৌতিক সত্তা যেনেঃ স্বৰ্গদূত, দানৱ, দেৱতা আৰু আত্মাৰ ক্ষেত্ৰত আৰোপ কৰা হয়। ইয়াৰ উপৰি যাদু,টেলিকাইনেছিছ, লেভিটেচন, পূৰ্বজ্ঞান, আৰু অতি-ইন্দ্ৰিয় সংবেদন আদি বিষয়সমূহতো ই অন্তৰ্ভুক্ত।

প্ৰকৃতিবাদৰ দৰ্শনে কয় যে প্ৰাকৃতিক জগতৰ বাহিৰে একোৱেই নাই, আৰু সেইবাবেই এই দৰ্শনে সন্দেহৰ দৃষ্টিৰে অলৌকিক দাবীক পৰ্যবেক্ষণ কৰিছে।

নৃতত্ত্ববিজ্ঞানৰ অধ্যয়নে ইংগিত দিয়ে যে মানুহে প্ৰাকৃতিক আৰু অতিপ্ৰাকৃতিক ব্যাখ্যাক পাৰস্পৰিকভাৱে ব্যতিক্ৰমী বা দ্বৈতভাৱে গ্ৰহণ নকৰে বা ব্যৱহাৰ নকৰে। বৰঞ্চ প্ৰাকৃতিক আৰু অতিপ্ৰাকৃতিক ব্যাখ্যাৰ মিলন স্বাভাৱিক আৰু সংস্কৃতিৰ মাজত ব্যাপক।অন্তৰ-সাংস্কৃতিক অধ্যয়নে ইংগিত দিয়ে যে পৃথিৱীৰ বিষয়ে অসংখ্য কথা যেনেঃ ৰোগ, মৃত্যু আৰু উৎপত্তিৰ ব্যাখ্যাৰ বাবে প্ৰাপ্তবয়স্ক আৰু শিশু উভয়ৰে প্ৰাকৃতিক আৰু অলৌকিক ব্যাখ্যাৰ সহাৱস্থান মন কৰিবলগীয়া। ব্যক্তিবিশেষে কেতিয়া আৰু কেনেকৈ প্ৰাকৃতিক আৰু অলৌকিক ব্যাখ্যাক অন্তৰ্ভুক্ত কৰে সেইটো নিৰ্ধাৰণ কৰাত প্ৰসংগ আৰু সাংস্কৃতিক নিৱিষ্টই গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে। ব্যক্তিৰ প্ৰাকৃতিক আৰু অলৌকিক ব্যাখ্যাৰ সহাৱস্থানেই দুটা সুকীয়া জ্ঞানমূলক ক্ষেত্ৰৰ ফলাফল হ'ব পাৰে। এটা শাৰীৰিক-যান্ত্ৰিক সম্পৰ্কৰ সৈতে আৰু আনটো সামাজিক সম্পৰ্কৰ সৈতে জড়িত। খিলঞ্জীয়া গোটসমূহৰ অধ্যয়নে ব্যাখ্যাৰ এনে সহাৱস্থানৰ কাৰ্যাৱলীৰ সন্দৰ্ভত অন্তৰ্দৃষ্টি প্ৰদান কৰিছে।

## সন্দেহবাদ বা সংশয়বাদ
সংশয়বাদ (আমেৰিকান ইংৰাজী) সাধাৰণতে অনুমানিক জ্ঞান বা বিশ্বাসৰ এটা বা ততোধিক বস্তুৰ প্ৰতি প্ৰশ্নবোধক মনোভাৱ বা সন্দেহ।ইয়াক প্ৰায়ে অতিপ্ৰাকৃতিক, নৈতিকতা (নৈতিক সন্দেহ), ধৰ্ম (ঈশ্বৰৰ অস্তিত্বৰ ওপৰত সন্দেহ), বা জ্ঞান (জ্ঞানৰ সম্ভাৱনা বা নিশ্চয়তাৰ ওপৰত সন্দেহ) আদিৰ ক্ষেত্ৰত নিৰ্দেশিত কৰা হয়।আনুষ্ঠানিক ক্ষেত্ৰত বিষয় হিচাপে সন্দেহবাদ দৰ্শন বা জ্ঞানতত্ত্বৰ প্ৰেক্ষাপটত ঘটে যদিও ইয়াক ৰাজনীতি, ধৰ্ম, ছদ্মবিজ্ঞান আদি যিকোনো বিষয়ত প্ৰয়োগ কৰিব পাৰি।

সন্দেহবাদীসকলে অতিপ্ৰাকৃতিক বস্তুৰ অস্তিত্ব থাকিব নোৱাৰে বুলি মন্তব্য দিয়াৰ এটা কাৰণ হ'ল "অলৌকিক" যিকোনো বস্তুৱেই সংজ্ঞা অনুসৰি প্ৰাকৃতিক জগতৰ অংশ নহয়। একাংশ বিশ্বাসীয়ে অলৌকিকতাৰ সমৰ্থনত সবলভাৱে কয় যে ইয়াক কেৱল বৰ্তমানৰ বৈজ্ঞানিক পদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰি প্ৰদৰ্শন কৰিব নোৱাৰি। কিন্তু সন্দেহবাদীসকলে কয় যে এনে পদ্ধতি হৈছে মানুহৰ জ্ঞাত আৰু অজ্ঞাত বিষয়বোৰৰ অনুসন্ধান কৰিবলৈ উদ্ভাৱন কৰা সৰ্বোত্তম আহিলা।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোককথা
শ্ৰেণী:অতিপ্ৰাকৃত
ফেই ডিছ'জা

**ফেই ডিছ'জা** () এগৰাকী ভাৰতীয় সাংবাদিক আৰু টেলিভিছনৰ বাতৰি পৰিৱেশক। তেওঁ *দ্য টাইমছ গ্ৰুপ*ৰ মালিকানাধীন *মিৰ'ৰ নাও* চেনেলত কাৰ্যবাহী সম্পাদিকা হিচাপে কাম কৰিছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত তেওঁ *দ্য আৰ্বান ডিবেট অন মিৰ'ৰ নাও* নামৰ অনুষ্ঠানটোৰ জৰিয়তে খ্যাতি লাভ কৰে; য'ত তেওঁ দুৰ্নীতি, সাম্প্ৰদায়িক হিংসা আৰু স্বতন্ত্ৰ প্ৰেছৰ বিষয়সমূহ উপস্থাপন কৰিছিল। ডিছ'জাই ইয়াৰ পূৰ্বে *ইটি নাও*ৰ *ইনভেষ্টাৰছ গাইড*ত বাতৰি উপস্থাপক আৰু সম্পাদকীয় নেতৃত্ব হিচাপে কাম কৰিছিল। ২০১৮ চনত ফেই ডিছ'জাই *‘বছৰৰ সাংবাদিক’*ৰ বাবে *ৰেডইংক বঁটা* লাভ কৰিছে।

## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
ডিছ'জাৰ জন্ম হৈছিল কৰ্ণাটকৰ মাংগাল'ৰত।

বাংগালুৰুৰ মাউণ্ট কাৰ্মেল কলেজত তেওঁ সাংবাদিকতা অধ্যয়ন কৰিছিল আৰু সাংবাদিকতা আৰু ইংৰাজী সাহিত্যত স্নাতক ডিগ্ৰী আৰু গণসংযোগত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰিছিল। তেওঁ বেংগালুৰুৰ কমিটছৰ পৰা স্নাতকোত্তৰ অধ্যয়ন সম্পূৰ্ণ কৰে। 

## কেৰিয়াৰ

### কেৰিয়াৰৰ আৰম্ভণি
ডিছ'জাই অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ'তে সাংবাদিকতাৰ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰিছিল। সেইসময়ত তেওঁ এগৰাকী ছাত্ৰী আছিল।ইয়াৰ পিছত তেওঁ ২০০৩ চনত *চিএনবিচি টিভি ১৮*ত স্নাতকোত্তৰ সাংবাদিক হিচাপে কাম কৰে আৰু পিছলৈ মিউচুৱেল ফাণ্ড, বীমা আৰু ব্যক্তিগত বিত্তৰ প্ৰতিবেদন প্ৰস্তুত কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে।ইটি নাওত তেওঁ তিনিটা সাপ্তাহিক অনুষ্ঠান চলাইছিল – ইনভেষ্টৰচ্ গাইড, অল এবাউট ষ্টকছ আৰু দ্য প্ৰপাৰ্টি গাইড।

### মিৰ’ৰ নাও আৰু দ্য আৰ্বান ডিবেট
টাইমছ নেটৱৰ্কে ২০১৭ চনৰ এপ্ৰিল মাহত ইংৰাজী নিউজ চেনেল মিৰ’ৰ নাও আৰম্ভ কৰিছিল। ডিছ'জাক এই চেনেলৰ জ্যেষ্ঠ সম্পাদক হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হৈছিল। মিৰ'ৰ নাওত গুৰুত্বপূৰ্ণ অনুষ্ঠান *দ্য আৰ্বান ডিবেট* ডিছ'জাৰ পৰিৱেশন আৰু উপস্থাপনৰ জৰিয়তে আৰম্ভ কৰা হৈছিল। সাংবাদিকগৰাকীৰ মতে, "(it)shines an uncomfortable spotlight on apathy, inefficiency and corruption which is the root cause of most problems that we face as Indians today." ২০১৮ চনত ফেই ডিছ'জাক ‘বছৰৰ সাংবাদিক’ৰ ৰেডইংক বঁটা প্ৰদান কৰা হয়। সাধাৰণ মানুহৰ জীৱন স্পৰ্শ কৰা বিষয়সমূহৰ সম্প্ৰচাৰৰ বাবে তেওঁক এই বঁটা প্ৰদান কৰা হৈছে। ২০১৭ চনত দুৰ্নীতি, ৰাজনৈতিক সুবিধাবাদ, মূল্যবৃদ্ধি আৰু সাম্প্ৰদায়িকতাৰ দৰে বিষয়সমূহৰ উপস্থাপন-শৈলীয়ে তেওঁক আৰু তেওঁৰ অনুষ্ঠান *দ্য আৰ্বান ডিবেট*ক জনসাধাৰণৰ মাজত অত্যন্ত জনপ্ৰিয় কৰি তুলিছিল। ২০১৯ চনৰ ৯ ছেপ্টেম্বৰত মিৰ'ৰ নাওৰ পৰা তেওঁ পদত্যাগ কৰে। তেওঁৰ ঠাইত বিনয় তিৱাৰীক নিউজ চেনেলটোৰ নতুন পৰিচালন সম্পাদক হিচাপে নিযুক্তি দিয়া হয়।তেওঁৰ পদত্যাগক বহতেই ৰাজনৈতিক হেঁচাৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱান্বিত বুলিধাৰণা কৰিব খোজে।

### নতুন উদ্যোগ
২০২০ চনৰ জানুৱাৰী মাহত ফেই ডিছ'জাই *ফায়াৰৱৰ্ক* নামৰ এটা অনলাইন ভিডিঅ' প্লেটফৰ্মৰ সৈতে মিলি চুটি ভিডিঅ' ক্লিপ প্ৰস্তুত আৰু মুকলি কৰে য'ত তেওঁ বৰ্তমানৰ খবৰবোৰ প্ৰকাশ কৰে।

### ধৰ্ম
ডিছ'জা কেথলিক গীৰ্জাৰ সদস্য যদিও গৰ্ভপাত আৰু সমলিংগ বিবাহৰ প্ৰতি তেওঁ আগবঢ়োৱা সমৰ্থনৰ বাবে গীৰ্জাৰ লগত সম্পূৰ্ণ সংযোগ নাই।

গীৰ্জাৰ মতে, ৰাজহুৱা কেলেংকাৰীৰ বাবে ডিছ'জাই পবিত্ৰ ইউখাৰিষ্ট লাভ কৰিব নালাগে যেতিয়ালৈকে তেওঁ সেইবোৰৰ পৰা সমৰ্থন প্ৰত্যাহাৰ নকৰে।

## বাহ্যিক সংযোগ
* সাংবাদিক গৰাকীৰ Youtube চেনেল

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় সাংবাদিক
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ইউটিউবাৰ
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নাৰী
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
ৰাজকন্যা ডিশ্ৰু

**ৰাজকন্যা ডিশ্ৰু** বা দিচৰু () ডিমাছা মালিতাসমূহত পোৱা এক ৰাজকন্যা৷ ডিমাছা সমাজত প্ৰচলিত মালিতা বা কাহিনী-গীতসমূহৰ মাজত “ডিশ্ৰুণী ৰাজাবঠাই’’ অৰ্থাৎ ডিশ্ৰুৰ মালিতা বৰ জনপ্ৰিয়৷ এই মালিতাৰ আঁৰত থকা কাহিনীটো এনেধৰণৰ:-

জনশ্ৰুতিমতে ডিশ্ৰু কছাৰী ৰজা হৰিৰামৰ কন্যা৷ আনুমানিক ১৫৭০ খ্ৰীষ্টাব্দত ১ম হৰিশ্চন্দ্ৰ হাফলংবাৰ বংশই মাইবঙত ৰাজধানী পাতি ডিমাছা ৰাজ্য স্থাপন কৰিছিল৷ বহুদিনলৈ ৰজা হৰিৰামৰ কোনো সন্তান নোহোৱাত ৰাণীৰ কথামতে গণকক দেখুওৱাত গণকে মঙল চাই ক’লে যে সন্তান হ’ব; কিন্তু যদি ল’ৰাসন্তান হয় তেন্তে ৰাজ্যৰ মংগল হোৱাৰ লগতে ৰাজ্য বিস্তাৰ হ’ব আৰু যদি কন্যা হয় তেন্তে ৰাজ্যত অমংগলে দেখা দিব৷ সময়ত ৰাণী গৰ্ভৱতী হ’ল৷ ৰজা আনন্দিত হ’ল৷ সেই সময়তে ডিয়ুংব্ৰা নামে ঠাইত বগা হাতী ওলোৱাৰ খবৰ পাই ৰজাই মাউত আৰু ফান্দী কিছুমান লগত লৈ হাতী চিকাৰলৈ ওলাল৷ যাবলৈ ওলাই ৰাণীক ক’লে, যদি কন্যাসন্তান জন্ম হয় তেন্তে লগে লগে মাৰি মাটিত পুতি থব৷ এই আদেশ অমান্য কৰিলে ৰাণীয়ে শাস্তি ভোগ কৰিব লাগিব বুলিও কয়৷ যথাসময়ত ৰাণীৰ এজনী কন্যাসন্তান জন্ম হ’ল৷ সুন্দৰ শিশুটিক ৰক্ষা কৰিবলৈ ৰাণীয়ে তাইক ধাইৰ হাতত দিলে আৰু নাম ৰাখিলে ডিশ্ৰু৷ ধাইৰ ঘৰত কন্যাটি ডাঙৰ হ’ল আৰু তাই ঘৰুৱা সকলো কামত পাকৈত হৈ উঠিল৷ 

ইফালে ৰজাই বগা হাতী ধৰিব নোৱাৰি ১৪ বছৰ পিছত ৰাজপ্ৰসাদলৈ ঘূৰি আহিল৷ এদিন তেওঁ ফুলনিত ফুল তুলি থকা ডিশ্ৰুক দেখি তাইৰ ৰূপ-লাবণ্যত মোহিত হৈ তাইক বিয়া কৰিবলৈ ব্যাকুল হৈ পৰিল৷ এই কথা জানিব পাৰি ৰাণী আৰু ধায়ে ডিশ্ৰুৰ সকলো কথা ৰজাক অৱগত কৰিলে৷ কিন্তু ৰজাই নামানিলে৷ কাৰণ ৰজাই জানিছিল যে, ৰাণীৰ গৰ্ভৰ পৰা কন্যাসন্তান জন্ম হৈছিল আৰু তাইক ৰজাৰ আদেশত হত্যা কৰি পুতি থোৱা হৈছিল৷ ৰজাই ডিশ্ৰু ৰাণী হ’ব বুলি ভাবি ডিশ্ৰুৰ মাকে আপত্তি কৰা বুলি ভাবি ৰাণীক হাবিলৈ নি বধ কৰিলে৷ উপায়হীনা হৈ ডিশ্ৰুৱে বাপেকক কান্দি কান্দি নিজৰ কু-অভিপ্ৰায় ত্যাগ কৰিবলৈ অনুৰোধ কৰিও মনাব নোৱাৰিলে৷ ৰজাই ক’লে, যদি তাই ৰজাৰ কথা নামানে তেন্তে ৰাজ্য এৰি গুছি যাব লাগিব৷ ৰজাৰ শাস্তিস্বৰূপে তাই ডিমাছা ৰাজ্য ত্যাগ কৰে৷ যোৱাৰ পৰত নিজৰ সৌন্দৰ্যৰ বাবেই এনেদৰে লাঞ্ছিতা হ’বলগীয়া হোৱাত তাই সকলো ডিমাছা ছোৱালী কুৰূপা হোৱাৰ অভিশাপ দি গ’ল৷

## তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোককথা
শ্ৰেণী:ডিমা হাছাও জিলা
টুলুনী উৎসৱ

**টুলুনী উৎসৱ** () নাগালেণ্ডৰ চুমী বা ছেমা উপজাতিৰ লোকসকলে জুলাই মাহত অনুষ্ঠিত কৰা এক উৎসৱ৷ ই এক কৃষিভিত্তিক উৎসৱ৷ কৃষিক্ষেত্ৰত শস্যৰে নদন-বদন হোৱাৰ কামনাৰে জুলাই মাহত এই উৎসৱ ৪-৫ দিন ধৰি পালন কৰা হয়৷

গাঁৱৰ পুৰোহিত (আউৱৌ)জনে উৎসৱৰ দিন (আছিঘেনী) ঘোষণা কৰে৷ প্ৰথম দিনাই ঘৰৰ পোহনীয়া জন্তু বধ কৰি কাটি তাৰ মাংস ইঘৰ সিঘৰৰ লগত বিনিময় কৰে৷ দ্বিতীয় দিনা উৎসৱৰ দিন বা আনিঘিনি৷ সেইদিনা গাঁৱৰ প্ৰভাৱশালী ব্যক্তিজনে চাউলৰ মদিৰা তৈয়াৰ কৰে৷ গাঁৱৰ পুৰোহিতে পৃথিৱী শস্য-শ্যামলা হ’বলৈ প্ৰাৰ্থনা কৰে৷ তৃতীয় দিনা মুখ্য উৎসৱৰ দিন৷ সেইদিনা গাঁৱৰ সকলোৱে মিলি প্ৰাৰ্থনা কৰে৷ চতুৰ্থ দিনা শস্য দেৱতাক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ পূজা-অৰ্চনা কৰে৷ পঞ্চম দিনা গাঁৱৰ পুৰুষসকলে খেতিপথাৰ তথা পানী অনা পুখুৰীলৈ অহা-যোৱা কৰা পথসমূহ পৰিদৰ্শন আৰু মেৰামতি কৰে৷  

টুলুনি চুমী উপজাতিৰ অতি আদৰৰ উৎসৱ। বছৰৰ কৃষি আৰম্ভণিৰ ঋতুত এই অনুষ্ঠানটো হোৱাৰ বাবে এই উৎসৱত ভোজ-ভাতৰ আয়োজন কৰা হয়। চাউলৰ পৰা তৈয়াৰী পানীয় খোৱাটো ভোজৰ এটা অপৰিহাৰ্য অংশ। কলৰ পাতেৰে তৈয়াৰী বিশেষ পাত্ৰত “চাউল-বিয়েৰ’’ পৰিৱেশন কৰা হয়। এই ৱাইনৰ নাম টুলুনী বা তুলুনী। সেয়েহে এই পানীয় সেৱনক “টুলুনী” বুলি কোৱা হয়। তুলুনীক “এন্নি” বুলিও কোৱা হয় যাৰ অৰ্থ প্ৰচুৰ শস্যৰ ঋতু। বছৰৰ মাজভাগত (জুলাই) অনুষ্ঠিত উৎসৱটো নাগালেণ্ডৰ চুমি সম্প্ৰদায়ৰ বাবে আটাইতকৈ ডাঙৰ আৰু আনন্দৰ। এই উৎসৱৰ সময়ত বাগদান কাৰ্যও কৰা হয়৷ উপহাৰৰ টোপোলা ভৰ্তি খাদ্যৰ সৈতে হবলগীয়া কইনাক হবলগীয়া কইনাৰ বাসগৃহত অনুষ্ঠিত হোৱা এক ভোজলৈ আমন্ত্ৰণ জনোৱা হয়। আনকি দৰা-কইনা উভয়ৰে পৰিয়ালৰ ভাই-ভনীয়েও ৰাতিৰ আহাৰ আৰু টোপোলা কৰা খাদ্য আৰু মাংসৰ বিনিময় কৰে। এই দিনটোত তেওঁলোকক খাদ্য-মাংসৰে উদৰ পূৰাই খুৱাই দিয়া হয়। 

খেতিয়কসকলে সাধাৰণতে একোটা গোটত কাম কৰে আৰু বিশেষকৈ আন্নি (উৎসৱ)ৰ বাবে তেওঁলোকে ধন সাঁচি ৰাখে যাৰ সহায়ত গাহৰি বা গৰু ক্ৰয় কৰা হয় আৰু কটা জীৱ-জন্তুৰ মাংস বন্ধু-বান্ধৱৰ মাজত ভাগ কৰা হয়। সংৰক্ষিত মাংস গোটৰ ভোজৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ভোজৰ মাজত গোটৰ নেতাসকলে আনৰ দ্বাৰা খুৱাই মাংসৰ অতিৰিক্ত প্ৰস্তাৱ পায়। প্ৰতিটো কৰ্মগোটত সংখ্যাত ২০ৰ পৰা ৩০ জন থাকে য'ত কেইবাগৰাকীও মহিলাও অন্তৰ্ভুক্ত। এই বৃহৎ ভোজত নতুন নিযুক্তিপ্ৰাপ্তসকলকো গোটত যোগ দিবলৈ নিমন্ত্ৰণ কৰা হয়। ভোজৰ উত্সাহ লোকগীত আৰু বেলাডৰ টুংগত উঠে৷ নাগালেণ্ডৰ চুমিৰ দুটা পৃথক ফৈদ আছে; চুমি আৰু টুকুমি৷ সেয়ে, এই দুই ফৈদৰ টুলুনীৰ মাজত গেনা আৰু আচাৰ-ব্যৱহাৰৰ পাৰ্থক্য আছে। আন সকলো উৎসৱ আৰু গেনাৰ ভিতৰত সাধাৰণতে চুমিসকলে তুলুনিৰ উৎসৱক আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ উৎসৱ হিচাপে গ্ৰহণ কৰে।
## তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
মাতৃভাষা

**মাতৃভাষা** বা **প্ৰথম ভাষা** () হৈছে সমাজৰ ল’ৰা-ছোৱালীয়ে শিশু অৱস্থাতে পিতৃ-মাতৃৰ মুখৰ পৰা আহৰণ কৰা ভাষা। কিছুমান দেশত, স্থানীয় ভাষা বা মাতৃভাষা শব্দটোৱে নিজৰ প্ৰথম ভাষাৰ সলনি নিজৰ জাতিগোষ্ঠীৰ ভাষা বা উপভাষাক বুজায়।

শিশুৰ প্ৰথম ভাষাটোৱে ব্যক্তিত্ব, সামাজিক আৰু সাংস্কৃতিক পৰিচায়ক। প্ৰথম ভাষাৰ আন এটা প্ৰভাৱ হ’ল এই যে, ই অভিনয় আৰু কথন আয়ত্ব কৰাত সফল সামাজিক আৰ্হিৰ প্ৰতিফলন ঘটায়। গৱেষণাৰ পৰা দেখা গৈছে যে, এগৰাকী অনা-স্থানীয় ভাষী শিশু কোনো এটা ভাষা প্ৰায় দুবছৰত সাৱলীলতা গঢ়ি তুলিব পাৰে যদিও সেই শিশুটিয়ে তেওঁলোকৰ স্থানীয় ভাষী সমকক্ষসকলৰ সৈতে একে কৰ্মৰত স্তৰ পাবলৈ পাঁচৰ পৰা সাত বছৰ সময়ৰ প্ৰয়োজন হয়।

১৯৯৯ চনৰ ১৭ নৱেম্বৰত ইউনেস্কোই ২১ ফেব্ৰুৱাৰী দিনটো আন্তৰ্জাতিক মাতৃভাষা দিৱস হিচাপে নিৰ্ধাৰণ কৰে।

## অৰ্থ
অসমত এটা বৃহৎ সম্প্ৰদায়ৰ লোকে অসমীয়া ভাষাক মাতৃভাষা ৰূপে ব্যৱহাৰ কৰে। অসমৰ বড়ো, কছাৰী, ৰাভা, তিৱা, মিছিং আদি ভাষাও সেই সেই জনজাতীয় লোকৰ মাতৃভাষা।

ভাষাবিদ ড° ৰমেশ পাঠকে “ভাষা-বিজ্ঞানৰ ভূমিকা”ত মাতৃভাষাৰ সম্বন্ধে লিখিছে যে,

আৰু উদাহৰণ দি কৈছে যে,

## তথ্যসূত্ৰ
ভুৱা ব্যুৎপত্তিবিজ্ঞান

**মিছা ব্যুৎপত্তি** () (ভুৱা ব্যুৎপত্তি, জনপ্ৰিয় ব্যুৎপত্তি, ব্যুৎপত্তি, বা *ছদ্ম ব্যুৎপত্তি* হৈছে কোনো নিৰ্দিষ্ট শব্দৰ উৎপত্তি বা ব্যুৎপত্তিৰ বিষয়ে জনপ্ৰিয় কিন্তু ভুৱা বিশ্বাস। ইয়াক কেতিয়াবা *লোক ব্যুৎপত্তি* (Folk Etymology) বুলি কোৱা হয় আৰু ভাষাবিজ্ঞানত ই এটা কাৰিকৰী শব্দ।

এনে ব্যুৎপত্তিত প্ৰায়ে নগৰীয়া কিংবদন্তিৰ প্ৰভাৱ থাকে। অভিধানত পোৱা সাধাৰণ ব্যুৎপত্তিতকৈ ই অধিক অতিৰঞ্জিত আৰু কল্পনাপ্ৰসূত হ'ব পাৰে। ইয়াৰ সৈতে প্ৰায়ে বিশেষ উপসংস্কৃতিৰ অস্বাভাৱিক প্ৰথাৰ কাহিনী জড়িত হৈ থাকে (যেনেঃ অ-অভিজাত পৰিয়ালৰ অক্সফৰ্ডৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক তেওঁলোকৰ নামৰ সৈতে *sine nobilitate* লিখিবলৈ বাধ্য কৰা হয়, যি অতি সোনকালে *s.nob.*ৰ সংক্ষিপ্ত ৰূপ পায়। আৰু এনেকৈয়ে snob শব্দটো সৃষ্টি হয়।)। ভুৱা ব্যুৎপত্তিৰ একেবাৰে শেহতীয়া উদাহৰণ হৈছে "backronym" (এটা শব্দৰ ব্যাখ্যাৰ বাবে নিৰ্মিত সংক্ষিপ্ত ৰূপ)। যেনেঃ "port outward,starboard homeward" ৰ বাবে posh।
## উৎস আৰু প্ৰভাৱ
ভুৱা ব্যুৎপত্তি বহু কাৰণত থাকিব পাৰে। তাৰে কিছুমান হৈছে অসত্য ৰূপত দৃশ্যমান হোৱা প্ৰমাণৰ যুক্তিসংগত ব্যাখ্যা। এটা শব্দৰ বাবে হয়তো সেই সময়ত উপলব্ধ উৎকৃষ্ট তথ্যৰ ভিত্তিত ব্যুৎপত্তি প্ৰস্তাৱ কৰাৰ বাবে পণ্ডিতসকলে বহু গুৰুতৰ প্ৰচেষ্টা চলাইছিল আৰু পিছলৈ ভাষিক পণ্ডিতৰ অগ্ৰগতিৰ লগে লগে এইবোৰ পৰিৱৰ্তন নাকচ কৰা হৈছে। উদাহৰণস্বৰূপে, মধ্যযুগীয় ব্যুৎপত্তিবিজ্ঞানৰ পৰিণতি সেই সময়ত উপলব্ধ অন্তৰ্দৃষ্টিৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি যুক্তিসংগত আছিল যদিও আধুনিক ভাষাবিদসকলে ইয়াক প্ৰায়ে নাকচ কৰিছে। আধুনিক যুগৰ আৰম্ভণিতে মানৱতাবাদী পণ্ডিতসকলৰ ব্যুৎপত্তিসমূহে অধিক নিৰ্ভৰযোগ্য ফলাফল দেখুৱাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল যদিও তেওঁলোকৰ বহু অনুমানকে অতিক্ৰম কৰা হৈছে।

আন কিছুমান ভুৱা ব্যুৎপত্তি একাংশ ব্যক্তিয়ে কৰা নৈতিক আৰু অবিশ্বাস্য দাবীৰ ফল। যেনেঃ ডেনিয়েল কেচিডিয়ে কৰা ভিত্তিহীন দাবী যে বেলনী, গ্ৰুম্বল আৰু বাংকামৰ দৰে শ শ সাধাৰণ ইংৰাজী শব্দ আইৰিছ ভাষাৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে।

কিছুমান ব্যুৎপত্তি নগৰীয়া কিংবদন্তিৰ অংশ। কেতিয়াবা আনকি প্ৰতি-স্বজ্ঞা, কলংকিত কথা আৰু সাধাৰণ ৰুচিৰ প্ৰতিও সঁহাৰি জনোৱা যেন লাগে। এটা সাধাৰণ উদাহৰণ *বুঢ়া আঙুলিৰ নিয়ম* (Rule of thumb) বাক্যাংশৰ সৈতে জড়িত, যাৰ অৰ্থ হৈছে "এটা মোটামুটি নিৰ্দেশনা"। এটা নগৰীয়া কিংবদন্তি অনুসৰি এই বাক্যাংশটোৱে ইংৰাজী পুৰণি আইনক বুজায়, যাৰ দ্বাৰা এজন পুৰুষে আইনগতভাৱে নিজৰ পত্নীক বুঢ়া আঙুলিতকৈ কম মোটা এডাল লাঠিৰে প্ৰহাৰ কৰিব পাৰিছিল।

আমেৰিকাত এই কলংকিত কিংবদন্তিৰ কিছুমানৰ সৈতে বৰ্ণবাদ আৰু দাসত্বৰ সম্পৰ্ক আছে। যেনেঃ পিকনিক, বাক(buck), আৰু ক্ৰাউবাৰ(Crowbar)( আদি সাধাৰণ শব্দবোৰ অপমানজনক শব্দ বা বৰ্ণবাদী প্ৰথাৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা বুলি অভিযোগ কৰা হৈছে। এই কথিত ব্যুৎপত্তিসমূহৰ "আৱিষ্কাৰ"ক লৈ প্ৰায়ে বিশ্বাস কৰা হয় যে ইয়াক প্ৰচাৰ কৰাসকলে সাধাৰণ বক্তৃতাত নিহিত হৈ থকা বৰ্ণবাদী মনোভাৱৰ প্ৰতি দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰে। এবাৰ *নিগাৰ্ডলি* শব্দটোৰ ব্যৱহাৰত অসন্তুষ্ট হৈ আমেৰিকাৰ এজন ৰাজহুৱা বিষয়াই পদত্যাগ কৰিছিল কাৰণ শব্দটো *নিগাৰ* শব্দটোৰ সৈতে মিল থকা যেন লাগিছিল।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোককথা

__STATICREDIRECT__
নেফথিছ

**নেফথিছ** বা **নেবেট-হেটচ** প্ৰাচীন মিচৰীয় ধৰ্মৰ এগৰাকী দেৱী আছিল। তেওঁ ইজিপ্তৰ পৌৰাণিক আখ্যানসমূহত হিলিঅ'পলিছৰ মহান এনীড অৰ্থাৎ নগৰাকী বিশিষ্ট দেৱ-দেৱীৰ গোটৰ সদস্য। তেওঁ আছিল নুট আৰু গেবৰ জীয়ৰী। নেফথিছক সাধাৰণতে তেওঁৰ ভগ্নী আইচিছৰ সৈতে অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়াৰ অনুষ্ঠানত সংযুক্ত কৰা হৈছিলি কিয়নো তেওঁলোকে মামিৰ ৰক্ষক আৰু দেৱতা অচাইৰিছ আৰু ছেটৰ ভগ্নী তথা পত্নীৰ ভূমিকা পালন কৰিছিল। 

তেওঁ শোক, ৰাতি/আন্ধাৰ, সেৱা (বিশেষকৈ মন্দিৰৰ), প্ৰসৱ, মৃতক, সুৰক্ষা, যাদু, স্বাস্থ্য, মৃতদেহ, আৰু নিচাযুক্ত পানীয়ৰ সৈতে জড়িত দেৱী আছিল। 

## ব্যুৎপত্তি
নেফথিছ হৈছে এটা গ্ৰীক উপনাম বা উপাধি। নেফথিছ দেৱীৰ উৎপত্তিৰ বিষয়টো স্পষ্ট নহয় যদিও তেওঁৰ নামৰ আক্ষৰিক অনুবাদ সাধাৰণতে *গৃহৰ নাৰী* (লেডী অৱ দ্য হাউচ*)* বা *মন্দিৰৰ নাৰী* (লেডী অৱ দ্য টেম্পল*) বুলি দিয়া হয়। *

এই উপাধিটো হয়তো এটা নিৰ্দিষ্ট নামতকৈ নেফথিছৰ কাৰ্য্যক বৰ্ণনা কৰা উপনাম হোৱাৰ সম্ভাৱনা অধিক। সম্ভৱতঃ ই নেফথিছৰ এক বিশেষ মন্দিৰৰ সৈতে সম্পৰ্ক বা মিচৰৰ মন্দিৰৰ আচাৰ-ব্যৱহাৰৰ কোনো নিৰ্দিষ্ট দিশৰ ইংগিত বহন কৰে। তেওঁৰ ভগ্নী আইচিছৰ সৈতে নেফথিছে মন্দিৰৰ প্ৰৱেশদ্বাৰক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল। এই প্ৰৱেশ পথটো দিগন্ত বা আখেতৰ প্ৰতীক আছিল। 

## কাৰ্য্য
thumb| নেফথিছৰ প্ৰতিমূৰ্তি, পেৰিছ, ফ্ৰান্স
পঞ্চম বংশৰ সময়ৰ পিৰামিডৰ লেখনিসমূহত নেফথিছক হেলিঅ'পলিটান এনীডৰ (নগৰাকী দেৱ-দেৱীৰ গোট) দেৱী হিচাপে দেখা যায়। তেওঁ আইচিছৰ ভগ্নী আৰু যুদ্ধসদৃশ দেৱতা ছেটৰ সংগী। আইচিছ আৰু বিশেষকৈ অচাইৰিছৰ ভগ্নী হিচাপে নেফথিছ এগৰাকী সুৰক্ষা সম্পৰ্কীয় দেৱ। আইচিছে জন্মৰ অভিজ্ঞতাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰাৰ বিপৰীতে নেফথিছ মৃত্যুৰ অভিজ্ঞতাৰ প্ৰতীক। নেফথিছক প্ৰাচীন মিচৰৰ কিছুসংখ্যক মন্দিৰৰ ধৰ্মতত্ত্ব আৰু ব্ৰহ্মাণ্ডবিজ্ঞানত "সহায়ক দেৱী" বা "উৎকৃষ্ট দেৱী" বুলি জনা গৈছিল। এই শেষৰ প্ৰাচীন মিচৰৰ মন্দিৰৰ লেখনিসমূহত এগৰাকী দেৱীৰ বৰ্ণনা কৰা হৈছে যি ঈশ্বৰৰ সহায় আৰু সুৰক্ষামূলক অভিভাৱকত্বক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল। 

কিছুসংখ্যক আখ্যানত নেফথিছক অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়াৰ দেৱতা অনুবিছৰ (ইনপু) মাতৃ হিচাপে গণ্য কৰা হয়। কোনো কোনো সময়ত অনুবিছক বাষ্টেট  বা আইচিছৰ পুত্ৰ হিচাপেও উপস্থাপন কৰা হয়। নুবিয়াত নেফথিছক অনুবিছৰ পত্নী বুলি কোৱা হৈছিল।

সাধাৰণতে হ’ৰাছৰ মাহীয়েক বুলি গণ্য কৰিলেও হ’লেও নেফথিছে প্ৰায়ে তেওঁৰ মাতৃ হিচাপেও দেখা দিয়ে। আনকি তেওঁক হ’ৰাছৰ পত্নী হিচাপেও দেখা যায়। অৱতাৰী ফাৰাও দেৱতা হ'ৰাছৰ প্ৰাথমিক "শুশ্ৰূষাকাৰিণী মাতৃ" হিচাপে নেফথিছকো ৰাজত্ব কৰা ফাৰাওসকলৰ শুশ্ৰূষাকাৰিণী হিচাপে গণ্য কৰা হৈছিল। আন দেৱীসকলেও এই ভূমিকা গ্ৰহণ কৰিব পাৰিছিল যদিও এই কাৰ্য্যত সাধাৰণতে নেফথিছক চিত্ৰিত কৰা হৈছিল। ইয়াৰ বিপৰীতে নেফথিছক কেতিয়াবা যথেষ্ট উগ্ৰ আৰু বিপজ্জনক দেৱী হিচাপে চিহ্নিত কৰা হয। তেওঁ নিজৰ আগ্নেয় নিশ্বাসেৰে ফাৰাওৰ শত্ৰুসকলক জ্বলাই পেলাব পাৰে। 

## প্ৰতীক
অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়াৰ ভূমিকাত নেফথিছক প্ৰায়ে চিলনী বা শেনৰ ডেউকা থকা এগৰাকী মহিলা হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হৈছিল। সাধাৰণতে সুৰক্ষাৰ প্ৰতীক হিচাপে এই ডেউকা মেলি দিয়াৰ ৰূপত চিত্ৰিত কৰা হৈছিল। চিলনী বা মিচৰৰ শেনৰ সৈতে নেফথিছৰ সম্পৰ্কই (আৰু ইয়াৰ তীক্ষ্ণ, শোকপূৰ্ণ চিঞৰ) স্পষ্টভাৱ ক্ৰন্দনৰত মহিলাসকলে মৃতকৰ বাবে কৰা বিলাপৰ কথা মনত পেলাই দিছিল।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:প্ৰাচীন ইজিপ্তৰ দেৱ-দেৱী
লোককথা আৰু পৌৰাণিক কাহিনীত অজাচাৰ

**লোককথা আৰু পৌৰাণিক কাহিনীত অজাচাৰ**ক ()উৎপত্তিৰ কল্পকথা লুকুৱাই ৰখা এটা ৰূপাংকন (motif) বুলি কোৱা হয়। কাৰণ সময়ৰ আৰম্ভণিতে ইয়েই পৃথিৱীখনক জনবহুল কৰাৰ একমাত্ৰ পথ বুলি ভবা হৈছিল। ধ্ৰুপদী কল্পকথা আৰু সাহিত্যত অজাচাৰ হৈছে এক সাধাৰণ মটিফ। দেৱতা, বীৰ আৰু মৰ্ত্যলোকৰ কাহিনীত কেন্দ্ৰীয় নহ'লেও এনে মটিফ দৃশ্যমান। অজাচাৰ-প্ৰৱণ কাহিনীৰ প্ৰকাৰসমূহে সাধাৰণতে নিউক্লিয়াৰ পৰিয়ালৰ ভিতৰত যৌন সংযোগ বা অৰ্থবোধৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰে (যেনে: মাতৃ আৰু পুত্ৰ,তথা ভগ্নী আৰু ভাতৃ)। প্ৰাচীন কাহিনীত মাতৃ–পুত্ৰৰ অজাচাৰক সবাতোকৈ আচৰিত সম্পৰ্ক হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হয়। অজাচাৰক প্ৰতীকীভাৱে বা আক্ষৰিকভাৱে চোৱা হয় নে নহয় তাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰি এই বিষয়বস্তুসমূহক মনোবিশ্লেষণাত্মক তত্ত্বৰ দৰে বিভিন্ন বিশ্লেষণাত্মক কাঠামোৰ ভিতৰত পৰীক্ষা কৰিব পাৰি।

কাহিনীবোৰ বিশ্বজুৰি বহুলভাৱে বিয়পি আছে আৰু এইবোৰ হাস্যৰসৰ পৰা গম্ভীৰ ৰচনালৈকে বিস্তৃত। অজাচাৰৰ বিষয়ে আলোচনা কৰা লোককথা আৰু সাধুকথাই গৱেষক-পণ্ডিতৰ আগ্ৰহ আকৰ্ষণ কৰিছে। "আকস্মিক অজাচাৰ" আৰু "উদ্দেশ্যপূৰ্ণ অজাচাৰ" শব্দ দুটা ব্যৱহাৰ কৰি অজাচাৰৰ কাহিনীক শ্ৰেণীভুক্ত কৰিব পাৰি।

গ্ৰীক পৌৰাণিক কাহিনীত গিয়াৰে (পৃথিৱী) নিজৰ পুত্ৰ ইউৰেনাছ (আকাশ)ৰ সৈতে ১২টা সন্তান জন্ম দিছিল। তেওঁৰ পুত্ৰ ইউৰেনাছ (আকাশ)ৰ পৰা ছটা ল'ৰা আৰু ছজনী কন্যা সন্তান (টাইটান) জন্ম হৈছিল। ল'ৰা টাইটানবোৰ আছিল অ’চেনাছ, ক’য়াছ, ক্ৰাইয়াছ, হাইপেৰিয়ান, লেপেটিয়াছ আৰু ক্ৰ’নাছ। কন্যা টাইটানবোৰ আছিল থিয়া, ৰিয়া, থেমিছ, ম্নেম’চিন, ফীবি আৰু টেথিছ। অ'চেনাছ, ক'য়াছ, হাইপেৰিয়ান আৰু ক্ৰ'নাছে প্ৰত্যেকেই নিজৰ এগৰাকী ভগ্নীৰ সৈতে সংগম কৰি নিজৰ নিজৰ সন্তান জন্ম দিয়ে। ক্ৰ'নাছ আৰু তেওঁৰ ডাঙৰ ভনীয়েক ৰিয়াৰ পুত্ৰ জিউছেও নিজৰ ডাঙৰ ভনীয়েক ডিমিটাৰৰ সৈতে পাৰ্চেফোন নামৰ এগৰাকী কন্যা সন্তান জন্ম দিয়ে। কিন্তু অৰ্ফিক সূত্ৰসমূহে দাবী কৰে যে পাৰ্চেফোন জিউছ আৰু তেওঁৰ মাতৃ ৰিয়াৰ কন্যা আছিল। সাগৰ দেৱতা ফৰ্চিছৰ ভগ্নী চেটোৰ পৰা বহু সন্তান জন্ম হয়। প'চেইডনে তেওঁৰ ডাঙৰ ভনীয়েক ডিমিটাৰক আৱেগিকভাৱে খেদি ফুৰিছিল যেতিয়ালৈকে তেওঁলোকে এৰিয়ানক জন্ম দিয়া যৌন সম্পৰ্ক স্থাপন কৰা নাছিল।

ইজিপ্তৰ পৌৰাণিক কাহিনীত সঘনাই ভাই-ভনীৰ বিবাহ হয়। উদাহৰণস্বৰূপে, শ্বু আৰু টেফনাট ভাই-ভনী আৰু তেওঁলোকে গেব আৰু নুটৰ সন্তান জন্ম দিয়ে।

আইৰিছ দেৱী ক্ল'থ্ৰাই নিজৰ পুত্ৰ লুগাইডৰ সৈতে নিদ্ৰাযাপন কৰি ক্ৰিমথান নিয়া নায়াৰক গৰ্ভধাৰণ কৰে।

শাক্ত পুৰাণত মহাদেৱীয়ে তেওঁৰ পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হ’লে তেওঁৰ প্ৰতিজন পুত্ৰৰ সন্তানক জন্ম দিয়াৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে। অৱশ্যে কেৱল শিৱইহে পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হয়। এই কল্পকথাত এইটো কথা অস্পষ্ট যে তেওঁ শিৱৰ সন্তান যৌন নাইবা অযৌন প্ৰজন্মৰ জৰিয়তে জন্ম দিছিল নে নাই। দক্ষিণ ভাৰতীয় উপস্থাপনত অজাচাৰী ইংগিতটো যথেষ্ট স্পষ্ট। দেৱীয়ে আন সকলো পুত্ৰৰ ভিতৰত কেৱল শিৱক বিয়া কৰাবলৈ সিদ্ধান্ত লোৱাৰ পিছত শিৱৰ প্ৰতি মোহিত হয়। দুয়োৰে কামনা পাৰস্পৰিকভাৱে পূৰণ কৰিবলৈ তেওঁ শিৱক নিজৰ যোনি (স্ত্ৰী অংগ) প্ৰদান কৰে য'ত শিৱই নিজৰ লিংগ (পুৰুষ অংগ) সুমুৱাই নিজৰ সন্তানক ধাৰণ কৰে, যিখন গৰ্ভৰ পৰা তেওঁ নিজেও ওলাই আহিছিল।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোককথা
মাৰ্গাৰেট আলভা

**মাৰ্গাৰেট নাজাৰেথ আলভা** ( ; জন্ম: ১৪ এপ্ৰিল ১৯৪২) এগৰাকী ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ। আলভাই গোৱাৰ সপ্তদশ ৰাজ্যপাল, গুজৰাটৰ ত্ৰয়োবিংশ ৰাজ্যপাল, ৰাজস্থানৰ বিংশ ৰাজ্যপাল আৰু উত্তৰাখণ্ডৰ চতুৰ্থ ৰাজ্যপাল হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। ইয়াৰ পূৰ্বে তেওঁ কেবিনেট মন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। তেওঁ ৰাজস্থানৰ অতিৰিক্ত দায়িত্বত থকা পাঞ্জাবৰ ৰাজ্যপাল শিৱৰাজ পাতিলৰ পৰা ৰাজস্থানৰ দায়িত্বভাৰ চমজি লৈছিল। ৰাজ্যপাল হিচাপে নিযুক্তি পোৱাৰ পূৰ্বে তেওঁ ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছৰ এগৰাকী জ্যেষ্ঠ সদস্য আছিল আৰু সৰ্বভাৰতীয় কংগ্ৰেছ কমিটীৰ যুটীয়া সম্পাদিকাও আছিল। তেওঁৰ শাহুৱেক ভায়োলেট আলভা ১৯৬০-ৰ দশকত ৰাজ্যসভাৰ দ্বিতীয় উপাধ্যক্ষ আছিল।

২০২২ চনৰ ১৭ জুলাইত সংযুক্ত প্ৰগতিশীল মৰ্চা আৰু আন কেইটামান বিৰোধী দলে তেওঁক ৰাষ্ট্ৰপতি পদৰ বাবে মনোনীত কৰে যদিও প্ৰতিদ্বন্দ্বী জগদীপ ধনখৰৰ হাতত ৩৪৬টা ভোটৰ ব্যৱধানত পৰাস্ত হয়।
## ৰাজনীতি
#### প্ৰবেশ
১৯৬৯ চনত আলভাৰ ৰাজনীতিত প্ৰৱেশৰ সিদ্ধান্তত তেওঁৰ শহুৰেক-শাহুৱেক জোৱাচিম আলভা আৰু ভায়োলেট আলভাৰ প্ৰভাৱ পৰিছিল। তেওঁৰ শহুৰেক-শাহুৱেক দুয়োজনে ভাৰতীয় জাতীয় কংগ্ৰেছক প্ৰতিনিধিত্ব কৰি সাংসদ হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। শহুৰেক-শাহুৱেকে দিয়া উৎসাহ সংক্ৰান্তত তেওঁ কয় যে “মোৰ ৰাজনৈতিক কাৰ্যকলাপত মই কেতিয়াও কোনো পাৰিবাৰিক বাধাৰ সন্মুখীন হ'বলগীয়া হোৱা নাছিল।” আৰু লগতে কয় যে ১৯৬৯ চনত ভায়োলেটৰ মৃত্যু হোৱাত তেওঁৰ ৰাজনীতিত প্ৰবেশৰ পথ ত্বৰান্বিত হৈছিল। ইন্দিৰা গান্ধীৰ নেতৃত্বত কংগ্ৰেছ (ইন্দিৰা) ফৈদৰ সৈতে তেওঁ মিত্ৰতা কৰে আৰু কৰ্ণাটকত ইয়াৰ ৰাজ্যিক গোটৰ বাবে কাম কৰে। ১৯৭৫ চনৰ পৰা ১৯৭৭ চনলৈ সৰ্বভাৰতীয় কংগ্ৰেছ কমিটিৰ যুটীয়া সম্পাদিকা আৰু ১৯৭৮ চনৰ পৰা ১৯৮০ চনলৈ কৰ্ণাটক প্ৰদেশ কংগ্ৰেছ কমিটিৰ সাধাৰণ সম্পাদক হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰে।

#### ৰাজ্যসভা
১৯৭৪ চনৰ এপ্ৰিল মাহত আলভা কংগ্ৰেছৰ প্ৰতিনিধি হিচাপে ৰাজ্যসভালৈ নিৰ্বাচিত হয়। ছবছৰীয়া কাৰ্যকাল নিৰ্বাহ কৰাৰ পিছত, ১৯৮০, ১৯৮৬, ১৯৯২ চনত আৰু তিনিটা ছবছৰীয়া কাৰ্যকালৰ বাবে পুনৰ নিৰ্বাচিত হয়। ৰাজ্যসভাত থকা সময়ছোৱাত তেওঁ ইয়াৰ উপাধ্যক্ষৰ (১৯৮৩–৮৫) পদবীত থকাৰ উপৰিও সংসদীয় পৰিক্ৰমা (১৯৮৪-৮৫) আৰু লগতে মানৱ সম্পদ উন্নয়ন মন্ত্ৰালয়ৰ অধীনস্থ ‘যুৱ আৰু ক্ৰীড়া’ আৰু ‘মহিলা আৰু শিশু উন্নয়ন’ৰ ৰাজ্যিক মন্ত্ৰী হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। তেওঁ বিভিন্ন সদন সমিতিতো কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল।
## লোকসভা
আলভা ১৯৯৯ চনত উত্তৰ কানাড়া সমষ্টিৰ পৰা ত্ৰয়োদশ লোকসভাৰ সদস্য হিচাপে নিৰ্বাচিত হয়। ২০০৪ চনত তেওঁ পুনৰ লোকসভা নিৰ্বাচনত অৱতীৰ্ণ হৈছিল যদিও পৰাস্ত হয়। ২০০৪ চনৰ পৰা ২০০৯ চনলৈ তেওঁ সৰ্বভাৰতীয় কংগ্ৰেছ সমিতিৰ সাধাৰণ সম্পাদিকা তথা ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু ৰাজ্যিক পৰ্যায়ত নৱনিৰ্বাচিত সংসদীয় প্ৰতিনিধিৰ বাবে কাম কৰা চৰকাৰী সংস্থা *ব্যুৰো অফ পাৰ্লিয়ামেণ্টৰী ষ্টাডিজ এণ্ড ট্ৰেইনিঙ*ৰ উপদেষ্টা আছিল।

## তথ্যউৎস

শ্ৰেণী:ভাৰতীয় ৰাজনীতিবিদ
শ্ৰেণী:লোকসভাৰ সাংসদ
শ্ৰেণী:ৰাজ্যসভাৰ সাংসদ
বাট বুলনিৰ গীত

**বাট বুলনিৰ গীত** () বা “বাট ফুৰা নাম’’ অসমৰ মহাপুৰুষীয়া বৈষ্ণৱ ধৰ্মী সমাজখনত গোৱা এবিধ নাম যাৰ সৈতে কিছু সংস্কৃতি জড়িত হৈ আছে৷ বিভিন্ন ধৰ্মীয় অনুষ্ঠানলৈ যওঁতে আইসকলে ইখন ঠাইৰ পৰা সিখন ঠাইলৈ যাওঁতে বাটৰ কষ্ট নোহোৱা কৰিবলৈ আধ্যাত্মিক ভাবাপন্ন গীত গাই বাট বুলে, সেইবোৰেই বাট বুলনিৰ গীত৷ মহাপুৰুষ দুজনাৰ জন্মোৎসৱৰ শোভাযাত্ৰা, কীৰ্তন মহোৎসৱৰ কৰভাৰ আৰু “ঘাটসেৱা’’ অনুষ্ঠান আদিত আইসকলে বাট বুলনিৰ গীত গাই যায়৷ সুন্দৰীদিয়া সত্ৰৰ চৰিত তোলা অনুষ্ঠানলৈ যাওঁতে মূল কীৰ্তনঘৰৰ পৰা আইসকলে বাট বুলনিৰ গীত গাই যায়৷ এই গীতসমূহ কীৰ্তন, দশম, নামঘোষাৰ উপৰি পুৰাণ, ভাগৱত, ৰামায়ণ, মহাভাৰতৰ কাহিনীৰ মুখপৰম্পৰাৰূপে চলি অহা গীত পদো গোৱা হয়৷
কেইটিমান বাট বুলনি গীতৰ অংশ:

শংকৰ মাধব এ, হে ভৈলা অৱতাৰ, ইবাৰ কৰিব হৰি জগত উদ্ধাৰ৷

কৰুণা ৰাখো ৰাখো প্ৰাণ, নেৰো হৰি চৰণ তোমাৰ৷

যাদৱ এ নাযাবা এৰি, গোপিনীৰ লগতে আহিছে হৰি৷ আদি৷

অসমৰ আন কিছুমান ঠাইত একেই ধৰণে “বাট ফুৰা নাম’’ নামে এবিধ নাম পোৱা যায়৷ ইয়াৰো ধৰ্মীয় তাৎপৰ্য আছে৷ এই বাট ফুৰা নাম মানৰ আক্ৰমণ আৰু অত্যাচাৰ, মহামাৰী আদিৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ ভগৱানৰ আশীষ কামনাৰে পুৰুষ-মহিলাই বাটে বাটে নাম গাই ফুৰে৷ এই পৰম্পৰা মানৰ আক্ৰমণৰ সময়ৰ পৰাই আৰম্ভ হোৱা বুলি বহুতে ক’ব খোজে৷ বহু গাঁৱত প্ৰচলন থকা বাট ফুৰা নাম সাধাৰণতে ব’হাগ বা জেঠ মাহত গোৱা হয়৷ মুনিহ-তিৰোতা সকলোৱে মিলি কীৰ্তনঘৰত লগ হৈ “হৰিধ্বনি’’ কৰি নামৰ আৰম্ভণি কৰে৷ বাটে বাটে গাই ফুৰোঁতে যাৰ যাৰ পদূলিয়েদি নামৰ সমদল যায় তেওঁলোকে ধূপ-ধুনা-বন্তি জ্বলাই শৰাইত মাননী দি সেৱা কৰে৷ বহুতে বছৰেকত “বাট ফুৰা নাম’’ গালে গাঁৱলৈ অপায়-অমংগল আহিব নোৱাৰে বুলি বিশ্বাস কৰে৷ নামনি অসমৰ জাগাৰা অঞ্চলত জেঠ মাহৰ পূৰ্ণিমা তিথিত দুদিনীয়াকৈ এই নাম গায়৷
## তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
মংগোলীয় সন্ন্যাসী

thumb|মংগোলীয় সন্ন্যাসীসকল

**মংগোলীয় সন্ন্যাসীসকল** মংগোলিয়াত বৌদ্ধ ধৰ্মৰ মঠীয়া অনুশীলনকাৰী। মংগোলীয় সন্ন্যাসীসকলে সমগ্ৰ মংগোলিয়া আৰু অন্যান্য দেশৰ বৌদ্ধ মঠ আৰু মন্দিৰত কাম কৰে আৰু বাস কৰে।

## ইতিহাস
বৌদ্ধ ধৰ্ম প্ৰথমে হিমালয় আৰু তিব্বত হৈ মংগোলিয়াত উপস্থিত হৈছিল। তিব্বতী বৌদ্ধ ধৰ্ম কুবলাই খানৰ নেতৃত্বত ইউয়ান বংশৰ চৰকাৰী ধৰ্মত পৰিণত হয়। ১৩৬৮ চনত ইউয়ান বংশৰ পতনৰ পিছত ষোড়শ শতিকালৈকে পূব ইউৰেছিয়াৰ মেঠনি অঞ্চলত টেংগ্ৰিজম প্ৰধান ধৰ্মত পৰিণত হয়। কিং বংশৰ সময়ত বৌদ্ধ ধৰ্ম পুনৰবাৰ মূল ধৰ্মত পৰিণত হয়, বাহিৰৰ মংগোলিয়া আৰু ভিতৰৰ মংগোলিয়া দুয়োটাতে।

## অত্যাচাৰ
২০ শতিকাত মংগোলীয় গণৰাজ্যই মংগোলীয় সন্ন্যাসী আৰু অন্যান্য বৌদ্ধসকলক অত্যাচাৰ চলাইছিল।

## সন্দৰ্ভ

শ্ৰেণী:বৌদ্ধ ধৰ্ম
ওমানৰ নাৰী

**ওমানৰ নাৰী**সকলে এতিয়া কেৰিয়াৰ আৰু পেছাদাৰী প্ৰশিক্ষণ গ্ৰহণ কৰিছে, আৰু ক্ৰমান্বয়ে পূৰ্বৰ ঘৰুৱা আৰু পৰম্পৰাগত ভূমিকাৰ পৰা ৰাজহুৱা ক্ষেত্ৰলৈ গতি কৰিছে। ওমানত প্ৰতি বছৰে ১৭ অক্টোবৰ দিনটো *ওমানী নাৰী দিৱস* হিচাপে বিভিন্ন নাৰী সমৰ্থকে উদ্‌যাপন কৰে।

## ৰাজনীতি
১৯৭০ চনত ৰক্ষণশীল আৰু কঠোৰ ছাইদ বিন টাইমুৰৰ পুত্ৰ চুলতান কাবুছ বিন ছাইদৰ নতুন শাসকৰ আগমনৰ লগে লগে ওমানৰ ৰাজনৈতিক আৰু সামাজিক পৰিৱেশ সলনি হয়৷ দশক দশক ধৰি স্থবিৰ হৈ থকা অস্তিত্বহীন বিকাশৰ পিছত কাবুছে ৰাজপ্ৰসাদৰ পৰা পিতৃক উৎখাত কৰে আৰু একাধিক সামাজিক কাৰ্যসূচী আৰম্ভ কৰে। এই কৰ্মসূচীসমূহে চিকিৎসালয়, ক্লিনিক, বিদ্যালয় নিৰ্মাণকে ধৰি অন্যান্য আঁচনি হাতত লয়। বিদেশীসকলেও তেওঁলোকৰ আতিথ্য দেশসমূহৰ উদাৰ আৰু মুকলি মনোভাৱ লৈ আহিছিল, যিসমূহৰ মাজত সমলৈংগিক ধাৰণাও আছিল।

চুলতান কাবুছে উন্নয়ন আৰু সামাজিক সেৱাক লক্ষ্য কৰি তেলৰ ৰাজহৰ পুঁজিৰে বহু সংস্কাৰ প্ৰৱৰ্তন কৰিছিল। তেওঁ আইন পৰ্যালোচনা কৰা, জনসাধাৰণৰ দ্বাৰা নিৰ্বাচিত প্ৰতিনিধিৰ সংস্থা মাজলিছ আল-ছুৰা (পৰামৰ্শদাতা পৰিষদ)কো নিযুক্তি দিয়ে। এই আইনে জনসাধাৰণক তেওঁলোকৰ চৰকাৰত অধিক নিয়ন্ত্ৰণ প্ৰদান কৰিছিল যিখন চৰকাৰে পূৰ্বতে ৰাজপৰিয়াল আৰু তেওঁৰ নিযুক্ত মন্ত্ৰীসভাৰ সম্পূৰ্ণ নিয়ন্ত্ৰণত আছিল। ২০০০ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহৰ নিৰ্বাচনত দুগৰাকী মহিলাকে ধৰি মাজলিছ আল-ছুৰাৰ আসনৰ বাবে ৮৩ গৰাকী প্ৰাৰ্থী নিৰ্বাচিত হয়। ১৯৯৬ চনত চুলতানে লিখিত সংবিধানৰ হিচাপে কাম কৰিবলৈ *The Basic Law of the Sultanate of Oman* জাৰী কৰে। এই নথিখনে ওমানী জনসাধাৰণক তেওঁলোকৰ মৌলিক নাগৰিক স্বাধীনতা প্ৰদান কৰাৰ লগতে আইনৰ অধীনত সমতা আৰু সুৰক্ষাৰ নিশ্চয়তা প্ৰদান কৰে। ২০০২ চনত ২১ বছৰৰ ওপৰৰ সকলো ওমানবাসীক সাৰ্বজনীন ভোটাধিকাৰ প্ৰদান কৰা হয়।

শেহতীয়াকৈ ২০০৮ চনত চুলতানৰ ৰয়েল ব্যৱস্থাই মহিলাসকলক তেওঁলোকৰ সমকক্ষ পুৰুষৰ মাটিৰ মালিকীস্বত্বৰ সমান অধিকাৰ প্ৰদান কৰে। চুলতান কাবুছে শেহতীয়াকৈ ডিচেণ্ট ৱৰ্ক কাণ্ট্ৰী প্ৰগ্ৰেমতো স্বাক্ষৰ কৰিছে, যি সেৱা মহিলাসকলৰ বাবে চাকৰিৰ সুযোগ বৃদ্ধি কৰাৰ লগতে ন্যায়, সমতা আৰু স্বাধীনতাৰ পক্ষত থিয় দিয়াৰ বাবে উৎসৰ্গিত। 

## শিক্ষা
১৯৪০ চনৰ আগতে আধুনিক শিক্ষা ওমানীসকলৰ বাবে সহজলভ্য নাছিল। চুলতান কাবুছে কৰা সংস্কাৰৰ আগতে ৯০০ ল'ৰাক শিক্ষা আগবঢ়োৱা মাত্ৰ তিনিখন প্ৰাথমিক বিদ্যালয়হে আছিল, য'ত মূলতঃ কোৰআন পাঠ,মৌলিক গণিত আৰু লিখাৰ দক্ষতা শিকিবলৈ গুৰুত্ব দিয়া হৈছিল। ১৯৭০ চনত চুলতান কাবুছে পুৰুষ আৰু মহিলা উভয়ৰে বাবে সাৰ্বজনীন শিক্ষা নীতি প্ৰৱৰ্তন কৰে, বিদ্যালয়ত মহিলাৰ উপস্থিতি ১৯৭০ চনৰ ০%ৰ পৰা ২০০৭ চনত ৪৯%লৈ বৃদ্ধি হয়। ইয়াৰ পিছৰ বছৰবোৰত ৬ লাখ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে ১০০০ৰো অধিক বিদ্যালয়ত নামভৰ্তি কৰে, যাৰ ফলত ওমান "সকলোৰে বাবে শিক্ষা" শীৰ্ষক লক্ষ্যৰ আৰু এখোজ ওচৰ চাপে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:দেশভেদে নাৰী
দক্ষিণ ছুদানৰ নাৰী

thumb|ভোটদানৰ মুহূৰ্তত এগৰাকী ছুদানী মহিলা
**দক্ষিণ চুডানৰ নাৰী**সকল হৈছে দক্ষিণ চুডানত বাস কৰা দক্ষিণ চুডানৰ মহিলা। ২০১১ চনৰ ৯ জুলাইত দক্ষিণ চুডানৰ স্বাধীনতাৰ পিছত এইসকল নাৰীয়ে অধিক ক্ষমতা লাভ কৰিছে যদিও বৈষম্যজনিত সমস্যাৰ সন্মুখীন নোহোৱাকৈ থকা নাই। এই ঠাইৰ বহু মহিলাৰ স্বাস্থ্য, সম্পদ আৰু শিক্ষাৰ পৰ্যাপ্ত সুবিধা নাই।মহিলাসকলে প্ৰায়ে বৈষম্যৰ সন্মুখীন হ’লেও দক্ষিণ চুডানে আনুষ্ঠানিকভাৱে স্বাধীনতা ঘোষণা কৰাৰ পিছৰে পৰা কিছু পৰিৱৰ্তন দেখা পোৱা গৈছে। বিগত বছৰসমূহত এই বৈষম্যই ৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ত মনোযোগ লাভ কৰিছে আৰু এই ঠাইত দৃষ্টিগোচৰ হোৱা বাল্যবিবাহৰ বিষয়টোৰ প্ৰতিও মানুহ অধিক আগ্ৰহী হৈ পৰিছে। ইয়াৰ লগতে দক্ষিণ চুডানত মাতৃৰ মৃত্যুৰ হাৰ অতি উচ্চ মাত্ৰালৈ গমন কৰা বিষয়টোৱেও সমধিক গুৰুত্ব পাবলৈ আৰম্ভ কৰিছে। দক্ষিণ চুদানত প্ৰতি এক লাখ জীৱিত শিশুৰ বিপৰীতে মাতৃৰ মৃত্যুৰ হাৰ ৭৮৯ গৰাকী৷ এই হাৰ বিশ্বৰ ভিতৰতে সৰ্বাধিক।

বৰ্তমান দক্ষিণ চুডানৰ মুঠ জনসংখ্যা ১২,৯১৯,০৫৩ জন। বিগত বছৰসমূহত পুৰুষৰ জনসংখ্যাই মহিলাৰ জনসংখ্যাক অতিক্ৰম কৰিছে।২০১৮ চনত মহিলাৰ জনসংখ্যা আছিল ৬,৪৪৪,৩২৯ আৰু পুৰুষৰ জনসংখ্যা আছিল ৬,৪৭৪,৭২০। দক্ষিণ চুডানৰ মহিলাসকল দেশখনৰ মুঠ জনসংখ্যাৰ প্ৰায় ৪২ শতাংশ। 

দক্ষিণ চুডানত বহু মহিলাৰ শিক্ষা আৰু স্বাস্থ্য সম্পদৰ ওপৰত ক্ষমতা আৰু সুযোগৰ অভাৱ। বিশ্ব বেংকৰ মতে দক্ষিণ চুডানৰ ৫১% জনসংখ্যাই দৰিদ্ৰ সীমাৰেখাৰ তলতে জীয়াই আছে। পাছৰ জীৱনতো দক্ষিণ চুডানৰ বহু মহিলাক স্কুললৈ যোৱাৰ সুযোগ দিয়া নহয় যাতে তেওঁলোকে ঘৰতে থাকি পৰিয়ালক সহায় কৰিব পাৰে৷ ইয়াৰ ফলস্বৰূপে তেওঁলোক নিৰক্ষৰ। শেহতীয়াকৈ অধিক শিশুক স্কুললৈ যাবলৈ দিয়াৰ বাবে পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰা হৈছে৷  দক্ষিণ চুডানৰ শিক্ষা, বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তি মন্ত্ৰালয়ে ছোৱালীৰ বাবে শিক্ষা ব্যৱস্থা গঢ়ি তুলিছে।শিক্ষা, বিজ্ঞান আৰু প্ৰযুক্তি মন্ত্ৰালয়ে গ্ৰহণ কৰা পদক্ষেপে বিদ্যালয়ত উপস্থিতি বৃদ্ধি কৰিছে যদিও এতিয়াও কিছুমান শিশু, বিশেষকৈ ছোৱালীয়ে পৰিয়ালে পঠিয়াব নোৱাৰাৰ বাবে বিদ্যালয়ত উপস্থিত থাকিব নোৱাৰে।২০০৬ চনৰ ঘৰুৱা স্বাস্থ্য সমীক্ষা অনুসৰি কোনোধৰণৰ শিক্ষা নথকা ৪৬% মহিলাই ১৮ বছৰৰ আগতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হয়।

দক্ষিণ চুডানৰ মহিলাসকলৰ বাবে বলপূৰ্বক বিবাহ আৰু বাল্যবিবাহ অতি সাধাৰণ আৰু ইয়াৰ ফলত এই অঞ্চলৰ বেছিভাগ মহিলাৰ জীৱনেই ইয়াৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱান্বিত হৈছে। বাল্যবিবাহক পৰিয়ালসমূহে হৃত অৰ্থনৈতিক সম্পদসমূহ উদ্ধাৰ কৰাৰ উপায় হিচাপে প্ৰায়ে ব্যৱহাৰ কৰে। এগৰাকী মহিলাৰ পৰিয়ালে কন্যাৰ স্বামীৰ পৰা কইনাৰ মূল্য লাভ কৰাৰ বাবে পিতৃ-মাতৃয়ে নিজৰ ছোৱালীক অতি কম বয়সতে যিয়ে বেছিকৈ মূল্য দিয়ে, তেওঁৰ লগত বিয়া কৰাবলৈ আগ্ৰহী। দক্ষিণ চুডানত ইমান কম সংখ্যক মহিলাই বিবাহ বিচ্ছেদ হোৱাৰ কাৰণৰ আঁৰতো কইনাৰ মূল্যই প্ৰধান কাৰক। বিবাহ বিচ্ছেদ হ'লে পত্নীৰ পৰিয়ালে স্বামীৰ পৰিয়ালক বিয়াৰ বাবে প্ৰথমতে দিয়া কইনাৰ মূল্য ঘূৰাই দিব লাগে। কন্যাক সৰুতে বিয়া দিয়াৰ আন এটা কাৰণ হ’ল বৰ্হি-বৈবাহিক গৰ্ভধাৰণৰ ভয়। ইয়াৰ ফলত পৰিয়ালটো অসন্মানিত হয় আৰু ইয়াৰ ফলস্বৰূপে সোনকালেই কন্যাক বিয়া দিয়াৰ প্ৰৱণতাই গা কৰি উঠে৷ বাল্যবিবাহক বাধা দিয়া আইন আছে যদিও চৰকাৰে ইয়াক বলবৎ কৰিবলৈ কৰিবলগীয়া কামবোৰ কমকৈ কৰে, গতিকে মানুহেও এই নীতি-ৰীতি প্ৰায়ে মানি নচলে। 

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:দেশভেদে নাৰী
ইৰোম্বা

**ইৰোম্বা** () ভাৰতৰ মণিপুৰৰ লোকসকলৰ এবিধ পৰম্পৰাগত পদ্ধতিৰে প্ৰস্তুত কৰা খাদ্যবিশেষ। ৰাজ্যখনৰ মেইটেই সম্প্ৰদায়ৰ লোকসকলে শুকুৱাই ৰাখি কিণ্বন পদ্ধতিৰে সংৰক্ষণ কৰা মাছ আৰু থলুৱাভাৱে উপলব্ধ পাচলি ব্যৱহাৰ কৰি এই খাদ্যবিধ প্ৰস্তুত কৰে। আলু, ভেণ্ডি, জলকীয়া, কচু, বাঁহৰ গাজ আদি ইৰোম্বাত সাধাৰণতে ব্যৱহাৰ হোৱা উপাদান। আমিষভোজী মণিপুৰী লোকসকলৰ বাবে ই এক নিয়মীয়া খাদ্য। ভাত আৰু ৰুটী আদিৰ সৈতে ইৰোম্বা আনুষংগিক খাদ্য হিচাপে গ্ৰহণ কৰা হয়। 

ইৰোম্বা শব্দটো মণিপুৰী ভাষাৰ 'ইৰো টানা লন্বা'ৰ পৰা উদ্ভৱ হৈছে। ইয়াৰ অৰ্থ পনীয়া কৰি লৰাই বা মিহলাই থকা।

## প্ৰস্তত প্ৰণালী

ইৰোম্বা হৈছে এক চাটনি য'ত যথেষ্ট ৰঙা জলকীয়া বা উমোৰোকৰ সৈতে ঙাৰি (কিণ্বিত মাছ), জুইত শুকুৱাই ৰখা মাছৰ সৈতে পাচলি ভাপত দি বা সিজাই তৈয়াৰ কৰা হয় আৰু শেষত ইয়াক বিভিন্ন শাক, ধনিয়া আদিৰে সজোৱা হয়। ইয়াৰ মূল উপাদান শুকান মাছক 'ঙাৰি' (বা ছিডল) নামেৰে জনা যায়। সতেজ পানীৰ সৰু মাছ ৰ'দত শুকুৱাই বিশেষভাৱে প্ৰস্তত কৰা 'ঙাৰি চাফু' বা মাটিৰ কলহত ৰখা হয়। ইয়াত নিমখ দিয়া নহয়। ইৰোম্বা প্ৰস্তুত কৰিবলৈ ঙাৰি বা শুকান মাছবোৰ ভালদৰে ধুই বাকলি এৰুৱাই পৰিষ্কাৰ কৰি লোৱা হয়। এটা পাত্ৰত ঙাৰিৰ সৈতে কেঁচা জলকীয়া সিজাই লোৱা হয়। আন এটা পাত্ৰত বিলাহী, আলু, কলডিল, নহৰু, নাপাকপি নামৰ শাক আৰু অন্যান্য পাচলি দি সিজোৱা হয়। এতিয়া দুয়োভাগ মিশ্ৰণ একেলগে ভালদৰে পিটিকি মিহলাই ইয়াত ধনীয়া আৰু পিঁয়াজ কুটি দিয়া হয়। ইয়াৰ পিছত মিশ্ৰণটো কুহুমীয়া পানী মিহলাই প্ৰয়োজন অনুসৰি পাতলীয়া কৰা হয়। ব্যঞ্জনবিধত তেলৰ ব্যৱহাৰ কৰা নহয়। ইয়াৰ পিছত ইৰোম্বা ভাত বা অন্যান্য খাদ্য যেনে ভজা মিছামাছ, অমলেট আদিৰ সৈতে খাব পৰাকৈ প্ৰস্তুত হৈ উঠে। ইৰোম্বাত সাধাৰণতে ভোট জলকীয়া ব্যৱহাৰ কৰা হয়। *য়ংচাক* (বীন), *ছয়বাম* (বাঁহ গাজ), *য়েনডেম* (ঢেমেচী শাক), *বেলান্দ্ৰী* (ভেণ্ডি), *লাফু* (কল পচলা), *পান* (কচু) আদি ইৰোম্বাৰ সচৰাচৰ উপাদান। অৱশ্যে ইৰোম্বা প্ৰস্তুত কৰিবলৈ পাচলিৰ প্ৰকাৰ ইয়াতেই সীমাৱদ্ধ নহয়। ইয়াত যিকোনো পাচলি ব্যৱহাৰ কৰিব পৰা যায়।

পৰম্পৰাগতভাৱে কিণ্বিত মাছ সিজাই প্ৰস্তুত কৰিলেও কোনো কোনো সময়ত ভজা মাছৰ সৈতেও ইৰোম্বা ৰান্ধিব পৰা যায়। ইয়াৰ বাবে কেৰাহীত তেল গৰম কৰি ইয়াত জলকীয়া, কেঁচা পিঁয়াজৰ পাত আৰু মিছামাছ দিয়া হয়। ভজা হোৱাৰ পিছত ইয়াক বেলেগে ৰাখি সেই তেলতেই মাছসমূহ ভাজি লোৱা হয়। ইয়াৰ পিছত এটা পাত্ৰত জলকীয়াকেইটা মোহাৰি ভাঙি বাকী উপাদানসমূহ একেলগে মিহলাই পেলোৱা হয়। এই পদ্ধতিৰে প্ৰস্তুত কৰা ইৰোম্বা চাটনিৰ বিপৰীতে মাছৰ চচসদৃশ।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:খাদ্য
শ্ৰেণী:মণিপুৰৰ ৰন্ধনশৈলী
হা-ঈ

**হা-ঈ** () কাৰ্বি সমাজত প্ৰচলিত এক ৰূপকথাৰ নায়িকা৷ কাৰ্বি সমাজত কিছুমান লোককথা বেলাড বা মালিতা হিচাপে পোৱা যায়৷ তাৰ ভিতৰৰ বাচিক মহাকাব্যিক মালিতা হ’ল “হাঈমু আলুন’’৷ এই হাঈমু আলুনৰে কেন্দ্ৰীয় চৰিত্ৰ হা-ঈ বা হাঈ৷ হাঈমু আলুনত এহাল সৰলমনা স্বামী স্ত্ৰীৰ বিচ্ছেদৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰা হৈছে৷

জনশ্ৰুতিমতে, পৃথিৱীৰ এমা-ডিমা অৱস্থাতেই হাঈৰ জন্ম৷ হাঈ মাকৰ নাম আছিল কাচ্ছে’ আৰু দেউতাকৰ নাম আছিল ছাই ৰংহাং৷ কাচ্ছে’ আৰু কাৰেং দুজনী নলেগলে লগা বান্ধবী৷ কাৰেঙৰ ককায়েক ছাই ৰংহাঙলৈ কাচ্ছে’ক বিয়া কৰাই কাৰেঙে তাইৰ বান্ধবীক লগতে ৰাখিছিল৷ কাৰেঙে পিছত অনটেৰণৰ লগত বিয়া হয়৷ কাচ্ছে’ আৰু কাৰেঙে দুয়ো ঠিক কৰে যে সিহঁতৰ দুয়োৰে সন্তান যদি ল’ৰা আৰু ছোৱালী হয়; তেতিয়া দুয়োকে বিয়া কৰাই এই মিতিৰালিৰ স্থায়ী ৰূপ দিব৷ সময়ত কাচ্ছে’ৰ এজনী ছোৱালী আৰু কাৰেঙৰ এটা ল’ৰা হ’ল৷ সিহঁতেই হাঈ আৰু লং৷ হাঈ বৰ ৰূপৱতী আছিল৷ তাই ঘৰৰ সম্মুখত বহিলেই চোতালখন পোহৰ হৈ গৈছিল৷ ৰূপৱতী হাঈ শৈশৱতেই লং টেৰণৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হয়৷ দুয়োৰে মাক-দেউতাকহঁতো পৰস্পৰৰ বন্ধু হোৱাৰ বাবেও সিহঁতৰ অবাধ মিলামিছা আছিল৷ যৌৱনাৱস্থাত ঝুমতলীত কাম কৰোঁতে ঘনিষ্ঠ হৈ সেই আকৰ্ষণ প্ৰেমলৈ পৰিণত হয় আৰু সামাজিক দস্তুৰমতে বিয়া হয়৷ বিয়াৰ পিছত ঝুমতলীত শস্য কিনিবলৈ অহা খাছীয়া বেপাৰী এজন হাঈৰ ৰূপৰ প্ৰতি আকৰ্ষিত হয়৷ কিন্তু হাঈয়ে তাৰ প্ৰতি মনোযোগ নিদিয়াত হিংসাৰ বশৱৰ্তী হৈ প্ৰতিশোধ ল’বলৈ ৰাজবিষয়া লংদিলিৰ আগত হাঈৰ ৰূপৰ বৰ্ণনা কৰি তেওঁক তাইৰ প্ৰতি আগ্ৰহী কৰি তোলে৷ লংদিলিয়ে সেই বৰ্ণনা শুনি কামাসক্ত হৈ সামাজিক বাধা-নিষেধ নামানি, হাঈৰ বাপেকক ৰাজকীয় সুখৰ লোভ দেখুৱাই তাইক বলপূৰ্বক চ’চেঙৰ ৰাজকাৰেঙলৈ লৈ আহে৷ তাই আহিছিল, কাৰণ, তাইৰ ভয় আছিল, কিজানিবা তাই নাহিলে মাক-দেউতাক বা লং টেৰণৰ ওপৰত অত্যাচাৰ চলায়৷ আহিল যদিও হাঈয়ে কিন্তু ৰাজবিষয়াৰ হাতত আত্মসমৰ্পন নকৰিলে৷ অৱশ্যে তাই দৰাঘৰীয়াৰ শুশ্ৰূষা সামাজিক নিয়মমতে কৰিবলৈ ধৰিলে৷ লংদিলিয়ে বলপূৰ্বক ৰূপৰ আঙুঠি এটা কইনাৰ চিনস্বৰূপে হাঈক পিন্ধাই দিলে৷ ক্ষমতাশালী লোকৰ আগত সমাজৰ কোনেও মূৰ তুলি প্ৰতিবাদ নকৰিলে৷ কিন্তু হাঈয়ে সমাজৰ মাজতে এই কাৰ্যৰ প্ৰতিবাদস্বৰূপে ঘৰৰ ভিতৰলৈ সোমাই গ’ল৷ পিছত লংদিলিৰ হাতত সতীত্ব নাশ হোৱাৰ ভয়ত হাঈয়ে আমৰণ অনশন কৰে আৰু শেষত লঙৰ বুকুত মূৰ থৈ শেষ নিশ্বাস এৰে৷ হাঈৰ দুখত পিছত লং টেৰণেও আত্মহত্যাৰ পথ বাছি লয়৷ জনবিশ্বাসমতে, হাঈমুৰ দুখৰ কাহিনী গালে বতৰেও চকুপানী টোকে৷ সেয়ে কাৰবি সমাজত বছৰেকত এবাৰ “কাথাৰ’’ বুঢ়াই ’হাঈমু আলুন’ পঢ়ি হাঈৰ কৰুণ প্ৰেমগাথা সোঁৱৰণ কৰে৷
## তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোককথা
শ্ৰেণী:কাৰ্বি আংলং জিলা
বাষ্টেট

**বাষ্টেট** বা **বাষ্ট্‌** প্ৰাচীন মিচৰ ধৰ্মৰ এগৰাকী দেৱী আছিল। দ্বিতীয় ৰাজবংশৰ (খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ২৮৯০) সময়ৰ পৰাই তেওঁৰ পূজা কৰা হৈছিল। তেওঁৰ নামটো বষ্ট্ আৰু উবাষ্টে বুলিও অনুবাদ কৰা হৈছে। প্ৰাচীন গ্ৰীক ধৰ্মত তেওঁক *আইলুৰছ* নামেৰে জনা গৈছিল। 

মূলতঃ বাষ্টেটক নিম্ন ইজিপ্তৰ বুবাষ্টিছত সিংহিনী দেৱী হিচাপে পূজা কৰা হৈছিল। এই ভূমিকা ছেখমেটৰ দৰে আন দেৱ-দেৱীয়েও গ্ৰহণ কৰিছিল। অৱশেষত বাষ্টেট আৰু ছেখমেটক একেগৰাকী দেৱীৰ দুটা দিশ হিচাপে চিহ্নিত কৰা হ’ল। ছেখমেটে শক্তিশালী যোদ্ধা আৰু ৰক্ষক দিশটোক প্ৰতিনিধিত্ব কৰাৰ বিপৰীতে বাষ্টেটক ক্ৰমান্বয়ে নমনীয় দিশটোক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা মেকুৰী দেৱী হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হৈছিল। বাষ্টেটৰ প্ৰতিমূৰ্তি প্ৰায়ে এলাবাষ্টাৰৰ পৰা তৈয়াৰ কৰা হৈছিল। দেৱীগৰাকীক কেতিয়াবা এহাতত ছিষ্ট্ৰম নামৰ জুনুকাসদৃশ বাদ্যবিশেষ আৰু আনখন হাতত এজিছ বা জন্তুৰ চৰ্ম ধাৰণ কৰি থকা চিত্ৰিত কৰা হৈছিল। 

## নাম
আধুনিক কালৰ ইজিপ্ত'লজিষ্টসকলে সচৰাচৰ ব্যৱহাৰ কৰা বাষ্টেট নামটো পিছৰ ৰাজবংশসমূহত হোৱা এই নামৰ ব্যৱহাৰৰ বাবে প্ৰস্তাৱ কৰা ৰূপ। প্ৰাথমিক মিচৰীয় চিত্ৰলিপিত তেওঁৰ নাম বষ্ট্‌ হোৱা যেন অনুমান হয়। ইজিপ্তোলজিষ্ট জেমছ পিটাৰ এলেনে নামটোৰ মূল ৰূপটোক বুইʔষ্টিট বা বুইʔষ্টিআট বুলি কৈছে, য'ত ʔ চিহ্নই এক শ্বাস বিৰতিক () প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। দেৱীগৰাকীৰ নামৰ অৰ্থ কি সেয়া অনিশ্চিত হৈয়েই আছে।

## কাৰ্য
প্ৰথমে বাষ্টেট আছিল সূৰ্য্যৰ এগৰাকী উগ্ৰ সিংহনী যোদ্ধা দেৱী, যাক প্ৰাচীন মিচৰৰ ইতিহাসৰ বেছিভাগ সময়তে পূজা কৰা হৈছিল। কালক্ৰমত তেওঁ বৰ্তমান পৰিচিত মেকুৰী দেৱীৰ ৰূপ লয়। তাৰ পিছত তেওঁক ৰা আৰু আইছিছৰ কন্যা আৰু পিটাহৰ পত্নী হিচাপে চিত্ৰিত কৰা হয়। পিটাহৰ সৈতে মিলনৰ ফলত তেওঁৰ মাহেছ নামৰ এজন পুত্ৰৰ জন্ম হয়।

নিম্ন মিচৰৰ ৰক্ষক হিচাপে তেওঁক ৰজাৰ ৰক্ষাকৰ্তা হিচাপে দেখা গৈছিল। ইয়াৰ লগতে তেওঁ সূৰ্য্য দেৱতা ৰাৰ ৰক্ষকৰ ভূমিকাও পালন কৰিছিল। হাথৰ, ছেখমেট আৰু আইচিছ আদি অন্যান্য দেৱ-দেৱীৰ সৈতে বাষ্টেটক *ৰাৰ অক্ষি*ৰ সৈতে জড়িত কৰা হৈছিল। ৰাৰ শত্ৰু আপেপ নামৰ দুষ্ট সৰ্পৰ সৈতে যুঁজি থকা অৱস্থাতো তেওঁক চিত্ৰিত কৰা হৈছে। সূৰ্য্যৰ সৈতে থকা সংযোগৰ উপৰিও দক্ষিণ বদ্বীপৰ অন্যতম পুৰণি ইজিপ্তৰ দেৱী ৱাডজেটৰ সৈতেও তেওঁৰ সম্পৰ্ক আছিল। ৱাডজেটক "চন্দ্ৰৰ চকু" বুলি অভিহিত কৰা হৈছিল।

সম্ভৱতঃ ঘৰচীয়া মেকুৰীৰ উৰ্বৰতাৰ বাবে বাষ্টেট গৰ্ভাৱস্থা আৰু প্ৰসৱৰ দেৱীও আছিল। তেওঁক সংক্ৰামক ৰোগ আৰু অশুভ আত্মাৰ পৰা সুৰক্ষাৰ দেৱী হিচাপেও চিত্ৰিত কৰা হৈছিল।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:প্ৰাচীন ইজিপ্তৰ দেৱ-দেৱী
কৰভাৰ

**কৰভাৰ**() নামনি অসমৰ কিছুমান সত্ৰত প্ৰচলিত এক পৰম্পৰা৷ এই প্ৰথা আৰম্ভ কৰিছিল মাধবদেৱে৷ গুৰুসকলৰ তিৰোভাৱ তিথিত সত্ৰৰ ভকতসকলে বিভিন্ন বস্তু ভাৰ বৈ গায়ন-বায়নসহ আহি সত্ৰক শোধায়, এয়েই কৰভাৰ৷ গুৰু চৰিত কথাত আছে শংকৰদেৱৰ মৃত্যুৰ পিছত তেওঁৰ মাহেকীয়া শ্ৰাদ্ধ পাতিবলৈ অৰ্থৰ অভাৱ হোৱাত মাধবদেৱে সকলোফালৰ ভকতসকলক জাননী দিয়ে৷ সেইমতে, ভকতসকলে যেয়ে যি পাৰে আনি দিলে আৰু শ্ৰাদ্ধ সম্পন্ন কৰা হ’ল৷
## কীৰ্তন মহোৎসৱ
শংকৰদেৱ, মাধবদেৱ আৰু মথুৰাদাস বুঢ়া আতাৰ প্ৰয়াণৰ তিথিক বৰপেটা-সুন্দৰীদিয়া সত্ৰত “কীৰ্তন’’ নামে জনা যায়৷ মাধবদেৱে প্ৰথমে পাটবাউসী সত্ৰত কৰভাৰ আৰম্ভ কৰাৰ পিছত তেওঁ সুন্দৰীদিয়াত সত্ৰ স্থাপন কৰাৰ পিছত পাটবাউসী সত্ৰলৈ কৰভাৰ দি থাকিল৷ মাধবদেৱৰ প্ৰয়াণৰ পিছত মথুৰাদাস বুঢ়া আতাই বৰপেটা সত্ৰত দুজনা গুৰুৰে ’কীৰ্তন’ত কৰভাৰ দিয়াৰ ব্যৱস্থা কৰিলে৷ লগতে পূৰ্ববত পাটবাউসী সত্ৰলৈয়ো কৰভাৰ দি থকা হ’ল৷ বৰপেটা সত্ৰ প্ৰথম সত্ৰীয়া মথুৰাদাস বুঢ়া আতাৰ প্ৰয়াণৰ পিছত সত্ৰৰ ভকতসকলে বুঢ়া আতাৰো তিথি কীৰ্তন পতাৰ ব্যৱস্থা কৰে৷ সম্প্ৰতি বৰপেটা সত্ৰত শংকৰদেৱ, মাধবদেৱ আৰু মথাুৰাদাস বুঢ়া আতা- এই তিনিওগৰাকীৰে কীৰ্তন পালন কৰা হয় আৰু তিনিও কীৰ্তনতে আগৰ দৰে কৰভাৰ দিয়াৰ ব্যৱস্থা প্ৰচলিত হৈ থাকিল৷

## হাটী
মথুৰাদাস বুঢ়া আতাই বৰপেটা সত্ৰৰ জনজীৱনক সুশৃংখলিতভাৱে পৰিচালনা কৰিবলৈ সত্ৰখনৰ সৰু সৰু গোটত ভাগ কৰিছিল৷ এই গোটবোৰক “হাটী’’ বোলে৷ মূল হাটী তিনিখন, দক্ষিণহাটী, উত্তৰহাটী আৰু নহাটী৷ এই তিনিখন হাটীক থুল হিচাপে লৈ বাইশখন হাটী পতা হ’ল৷ ৰাজহুৱা কাম সুশৃংখল হ’বলৈ হাটীয়ে হাটীয়ে “হাইটাৰ ঘৰ’’ স্থাপন কৰা হ’ল৷ এই হাটীসমূহে হাটীৰ সৰু-সুৰা দায়-জগৰবোৰৰ বিচাৰ কৰি মীমাংসা কৰাৰ উপৰি সত্ৰক দিবলগীয়া কৰভাৰ সংগ্ৰহ কৰি যথাবিধি প্ৰদান কৰে৷
## কৰভাৰ প্ৰদান
শংকৰদেৱৰ কীৰ্তনত বৃন্দাবনহাটীৰ ভকতসকলে, মাধবদেৱৰ কীৰ্তনত দক্ষিণহাটী আৰু ভকতপাৰাৰ ভকতসকলে আৰু বুঢ়া আতাৰ কীৰ্তনত নহাটীৰ ভকতসকলে কৰভাৰ শোধায়৷ কৰভাৰত হাটীৰ নিয়মমতে চাউল, তেল, নিমখ, কোমোৰা, পুৰাকল, ঔটেঙা, জালুক আদি ভাৰ বান্ধি নিয়ে৷ সম্মুখত খোল-তাল লৈ গায়ন-বায়নৰ দলে বাদ্য-নৃত্য কৰি আৰু চাপৰি বজাই নাম গাই গাই কৰভাৰ শোধাবলৈ অহা শোভাযাত্ৰা বৰ দৃষ্টিনন্দন হয়৷ কৰভাৰৰ দ্ৰব্যসমমূহ কীৰ্তনঘৰৰ মঠৰ পকী চোতালত থয়৷ তাৰপিছত সত্ৰীয়া যিমা ভাগ আছে সিমান ভাগ কৰি বাইশখন হাটীৰ বিষয়ববীয়াক বিতৰণ কৰাৰ দায়িত্ব দিয়া হয়৷ কৰভাৰৰ বস্তুৰ পৰা সত্ৰৰ ভাগ থকা কোনো লোকেই বঞ্চিত নহয়৷ সুন্দৰীদিয়া সত্ৰতো অনুৰূপ ধৰণে দুজনা গুৰু আৰু আতাপুৰুষৰ কীৰ্তনত কৰভাৰ দিয়াৰ নিয়ম৷ 

## তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:নৱবৈষ্ণৱ ধৰ্ম
সূৰ্যৱতী

**সূৰ্যৱতী** () বদুলা পদ্ম আতাৰ বিবাহিতা অথচ স্বামী উপেক্ষিতা স্ত্ৰী৷ সূৰ্যৱতীৰ পিতৃ আছিল কায়স্থ কুলৰ সূৰ্য বাঢ়ৈ নামে এজন ব্যক্তি৷ পদ্ম আতাৰ মনৰ পৰা বৈৰাগ্যৰ ভাব আঁতৰাই সংসাৰৰ প্ৰতি ঢাল খুৱাবলৈ ককায়েক শংকৰে তেওঁৰ বিয়া পাতি দিছিল৷

পদ্ম আতাৰ পিতৃৰ নাম তিতা চোমদাৰ৷ তেওঁৰ দুজন পুত্ৰ আৰু এজনী কন্যা৷ শংকৰদাস, পদ্ম আতা আৰু বহুৰমা৷ জন্মঠাই বৰনাৰায়ণপুৰ৷ সৰুকালতে পিতৃবিয়োগ হোৱাত মাকে গহপুৰত থকা ভায়েকৰ তালৈ দুই পুত্ৰ লৈ আহিল আৰু তাতে মোমায়েকৰ গৰু চৰাই থাকিবলৈ লয়৷ পিছত ককায়েক শংকৰ ডাঙৰ হোৱাত বিয়া কৰাই ঘৰ-বাৰী কৰি ভায়েকক নিজৰ লগলৈ নি ৰাখে৷ 

সৰুৰে পৰা বৈৰাগী মনোভাৱৰ আছিল পদ্ম আতা৷ সাংসাৰিক কামলৈ মন-কাণ নাছিল৷ সেয়ে, সংসাৰৰ প্ৰতি মোহ জন্মাবলৈ সূৰ্যৱতীৰ লগত বিবাহ কৰাই দিয়ে৷ সূৰ্যৱতী অতি সুন্দৰী আছিল৷ কিন্তু বিয়াৰ পিছত পদ্ম আতা সূৰ্যৱতীৰ পিনে অকণো আকৃষ্ট নহ’ল৷ বৰং তেওঁ আগ দুৱাৰেদি সোমালে আতা পিছ দুৱাৰেদি ওলাই যায়৷ নিশা বহু পলমকৈ ঘৰ সোমায় আৰু বৌয়েকে পুত্ৰবৎ স্নেহেৰে দেৱৰেকলৈ ভাত বাঢ়ি ৰৈ থাকে৷ এই কাৰ্যত ককায়েক শংকৰে এদিন খং কৰাত পদ্মই ঘৰ এৰি ওলাই গ’ল৷ প্ৰথমাৱস্থাত তেওঁ ঘৰৰ ওচৰতে আছিল যদিও পিছত বিভিন্ন ঠাই ঘূৰি ফুৰিব ধৰিলে৷ এই কাৰ্যত তেওঁক সংগ দিলে ভনীয়েক বহুৰমাৰ পুত্ৰ জগন্নাথচৰণে৷

সূৰ্যৱতীয়ে পদ্ম আতাৰ সান্নিধ্য লাভ কৰাৰ পৰা বঞ্চিত হ’ল৷ তেওঁ আতাৰ সংগলাভ আশাত অনেক কাকূতি-মিনতি কৰিছিল যদিও আতাই “বৌমাতৃৰ আদেশ মানি চলিলেই মই সন্তুষ্ট হ’ম’’ বুলি কৈ আঁতৰি থাকিল৷ 

নানা ঠাইত ঘূৰি, বিভিন্নজনৰ সংলাভ কৰি, বহুবছৰৰ পিছত এবাৰ পদ্ম আতাই লক্ষীমপুৰ জিলাৰ ডিক্ৰং নৈৰ ঘাটত নাও বান্ধি ৰাতি থকাৰ দিহা কৰোঁতে ককায়েক শংকৰদাসৰ পুত্ৰ কৰুণাময় আহি খুৰাকক নিজৰ ঘৰলৈ যাবলৈ খাটনি ধৰাত পুনৰ মায়াই আকৃষ্ট কৰিব বুলি যাবলৈ অনিচ্ছা প্ৰকাশ কৰি ঘৰৰ বাতৰি ভতিজাকৰ মুখেৰেই শুনি সন্তোষ পালে৷ কিন্তু খুৰাক ঘৰলৈ নোযোৱাৰ কাৰণ অনুমান কৰি কৰুণাময়ে ঘৰলৈ আহি সূৰ্যৱতীক তেওঁৰ পিতাকৰ বৰ টান অসুখ বুলি ঘৰলৈ পঠিয়াই দিলে৷ কিন্তু সূৰ্যৱতী ঘৰলৈ গৈ পিতৃ সূৰ্য বাঢ়ৈক সুস্থ শৰীৰে দেখি আচৰিত হ’ল৷ পিছত বাঢ়ৈয়ে ইয়াৰ কাৰণ বুজিব পাৰি জীয়েকক পুনৰ শংকৰদাসৰ বোৱাৰীৰূপত পদ্ম আতাৰ ঘৰলৈ নপঠিওৱাৰ সিদ্ধান্ত লৈ সূৰ্যৱতীক ঘৰতে ৰাখিলে৷
## তথ্য সূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ নাৰী
শ্ৰেণী:নৱবৈষ্ণৱ ধৰ্ম
শ্ৰেণী:মহাপুৰুষীয়া ধৰ্মৰ অনুগামী