তাপ্তা

**তাপ্তা ** প্ৰাচীন মণিপুৰৰ মেইটেই লোককথাৰ এটা চৰিত্ৰ।  সন্তানক শান্ত কৰিবলৈ মাতৃসকলে সৃষ্টি কৰা এটা কাল্পনিক চৰিত্ৰ। ব্যুৎপত্তিগতভাৱে "তাপ্তা" দুটা শব্দৰ সংমিশ্ৰণ: মেইটেই (মণিপুৰী) ভাষাত "তাপ" (মাটিত পানীৰ টোপাল পৰি যোৱাৰ শব্দ) আৰু "তা" (আক্ষৰিক অৰ্থত "পৰি যোৱা")।

## সাৰাংশ
### অপৰাধীৰ আগমন
এসময়ত এটা শিশু আছিল যাৰ কান্দোন সহজে বন্ধ নহৈছিল। এদিন-ৰাতি প্ৰচণ্ড বৰষুণ দি থকাৰ সময়তে এটা চোৰে শিশুটিৰ ঘৰৰপৰা ঘোঁৰা এটা চুৰি কৰিবলৈ আহিল। আৰু সেই একে সময়তে এটা বাঘেও ঘোঁৰা চিকাৰ কৰিবলৈ আহি ৰৈ আছিল। অপৰাধী দুজনে নিজৰ সুযোগৰ বাবে আস্তাবলৰ আন্ধাৰ চুকবোৰত নিৰৱে অপেক্ষা কৰি থাকোঁতে শিশুটিৰ মাকে (আন এটা সংস্কৰণত "পিতৃয়ে") বিভিন্ন ভয়ংকৰ জীৱৰ কথা কৈ লৰাটিক কান্দোন বন্ধ কৰিবলৈ যেনে হাতী, ঘোঁৰা, সিংহ, বাঘ আদিৰ কাহিনী কৈ নিজৰ সন্তানক ক’বলৈ ধৰিলে। কিন্তু ইয়াৰ ফলত শিশুটিৰ ওপৰত কোনো প্ৰভাৱ পৰা নাছিল। কিন্তু একেৰাহে কান্দি থকা শিশুটিয়ে হঠাতে নিমাত হৈ পৰিল যেতিয়া মাকে তাক "তপ্তা" আহিছে বুলি কলে। 

### বিশ্বাস
গতিকে চোৰ আৰু বাঘ দুয়োটাই নিশ্চিত হ'ল যে "তপ্তা" নিশ্চয় অতি বিপদজনক জীৱ। আন্ধাৰত চোৰে ঘোঁৰা বিচাৰি আস্তাবলত প্ৰৱেশ কৰিলে। আন্ধাৰত প্ৰতিটো বস্তু অনুভৱ কৰি স্পৰ্শ কৰি থাকোঁতে ভুলবশতঃ এটা লুকাই থকা বাঘৰ ভৰি এটা ধৰিলে। এইটো ঘোঁৰাবোৰৰ ভিতৰত এটা বুলি ভাবিলে আৰু বাঘে ভাবিলে যে তাক ধৰা মানুহজন আন কোনো নহয় "তপ্তা।" আৰু সেইবাবেই হিংস্ৰ বাঘটোৱে "তপ্তা"ৰ ভয়ত আজ্ঞাকাৰী পোহনীয়া জন্তুৰ দৰে আচৰণ কৰিলে। গোহালিৰ আন্ধাৰত চোৰে বাঘটোক ঘোঁৰা বুলি ভাবি জোৰ দি হাবিৰ মাজলৈ লৈ গ'ল। হাবিৰ আন্ধাৰতো বাঘটোৱে বিশ্বাস কৰিছিল যে তেওঁক চলাই থকা মানুহজন "তপ্তা" আৰু যেতিয়া ৰাতিপুৱা হ’ল আৰু পোহৰটো উজ্জ্বলভাৱে বিয়পি পৰিল, তেতিয়া চোৰে বুজি পালে যে তেওঁ চুৰি কৰা জীৱটো ঘোঁৰা নহয়। এয়া দেখোন এটা বাঘঁহে। গতিকে, সি জন্তুটোৰপৰা পলাবলৈ চেষ্টা কৰিলে। কিন্তু বাঘটোৱে ভয়তে দৌৰা বন্ধ নকৰিলে।  

### পলায়ন
বাঘটোৱে দৌৰি থকা বাটটোত চোৰটোৱে ওখ গছ এজোপাৰ ডাল এটা দেখিলে। দ্ৰুত আৰু চঞ্চল খোজেৰে বাঘটোক অকলে দৌৰিবলৈ এৰি ডালটোৰ ওপৰত জঁপিয়াই পৰিল। কিছু মুহূৰ্তৰ পিছত বাঘটোৱে বুজি পালে যে তাৰ পিঠিৰপৰা "তপ্তা" (যি আচলতে চোৰ আছিল) নোহোৱা হৈছে। সেয়ে সি ভাবিলে "তপ্তা" হয়তো উৰিব পাৰিব। কিয়নো সি পিঠিৰপৰা নোহোৱা হৈ গ'ল। গতিকে, ঘৰলৈ যোৱাৰ পথত বাঘটোৱে আন কেইবাটাও জীৱ-জন্তুৰ সন্মুখীন হ’ল—য’ত ভালুক, হাতী, শিয়াল, আনকি আন এটা বাঘ (কাহিনীৰ বিভিন্ন সংস্কৰণ অনুসৰি এই জন্তুবোৰৰ ভিন্নতা থাকিব পাৰে) আৰু বাঘটোৱে সিহঁতক নিজৰ কাহিনী ক’লে। এই জীৱ-জন্তুবোৰে তাক বিশ্বাস নকৰি বাঘটোক "তপ্তাই" এৰি থৈ যোৱা ঠাইলৈ লৈ যাবলৈ ক'লে। আনহাতে চোৰটোৱে যি গছৰপৰা জঁপিয়াইছিল সেই গছৰ ডালত থকা "গুহা" এটাত লুকাই আছিল। বাঘটোৰ নেতৃত্বত সকলো জীৱ-জন্তুৱে যেতিয়া সেই ঠাইত উপস্থিত হ’ল, তেতিয়া বাঘটোৱে সিহঁতক ক’লে যে এই ঠাইটুকুৰা গছজোপাৰ ঠিক কাষতে হৈছিল। চোৰটোৱে সেই গছ ডালৰ গুহাটোতে লুকাই আছিল। সেয়ে জন্তুবোৰৰ "তপ্তা"ক বিচাৰি থাকোঁতে বহুতো অসুবিধাৰ সন্মুখীন হ'ল। বাঘে জন্তুবোৰক পতিয়ন নিয়াইছিল যে বাঘে কোৱা সকলো কথা একেবাৰে সত্য। উদাহৰণস্বৰূপে, ভালুকটোৱে যেতিয়া নিজৰ সৰু ঠেংখন গুহাটোত সোমাই দিলে, তেতিয়া চোৰে গোটেই শক্তিৰে টানি আনি তাৰ পিছত হঠাতে এৰি দিলে, যাৰ ফলত ভালুকটো হুলস্থূল কৰি মাটিত পৰিল। হাতীটোৱে যেতিয়া নিজৰ ডালটো গুহাটোত সোমাই দিলে তেতিয়া চোৰে কিবা এটাৰে (সম্ভৱতঃ লাঠিৰে) ইমান জোৰেৰে আঘাত কৰিলে যে হাতীটোৱে বিষত চিঞৰি উঠিল। 
### ৰজাৰ বিচাৰ
অৱশেষত এই সকলোবোৰ জন্তুৱে জংঘলৰ ৰজা সিংহৰ ওচৰ পালেগৈ আৰু ঘটা সকলো কথা ক’লে। সিংহই নিজেই বিষয়টো তদন্ত কৰাৰ সিদ্ধান্ত ল’লে। ইফালে চোৰটো পলায়ন কৰি প্ৰাণ ৰক্ষাৰ বাবে পলাই গৈছিল। সিংহ আহি পোৱাৰ সময়ত তাত কোনো নাছিল। অৱশ্যে আন জীৱ-জন্তুবোৰে এতিয়াও বিশ্বাস কৰে যে "তপ্তা" নামৰ এটা বিপজ্জনক জীৱ সঁচাকৈয়ে আছে। 

## তথ্যৰ উৎস

## বাহ্যিক সংযোগ

* Folk_Tales.Tapta
* 

শ্ৰেণী:মণিপুৰ
শ্ৰেণী:লোককথা