open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ধূসৰতাৰ কাব্য

**ধূসৰতাৰ কাব্য ([[ইংৰাজী]]: Dhusaratar Kabya)** এখন অসমীয়া উপন্যাস। উপন্যাসখনৰ লেখক দেৱব্ৰত দাস। উপন্যাসখন ২০০৫ চনৰ ডিচেম্বৰ মাহত প্ৰথম প্ৰকাশ হয়। উত্তৰ আধুনিকতাবাদ ধাৰণাটোক কেন্দ্ৰ কৰি উপন্যাসখন ৰচিত। কিতাপ আকাৰে প্ৰকাশ পোৱাৰ আগতে উপন্যাসখন গৰীয়সীৰ পাতত ২০০৪ চনৰ পৰা ২০০৫ চনলৈকে ধাৰাবাহিকভাৱে প্ৰকাশ হৈছিল।

## লেখকৰ পৰিচয়
দেৱব্ৰত দাস ৰামধেনু যুগৰ পৰৱৰ্তী কালৰ এগৰাকী অসমীয়া গল্পকাৰ, ঔপন্যাসিক আৰু স্তম্ভলেখক। ১৯৯১ চনত তেখেতৰ প্ৰথমখন গল্প সংকলন “**অৰ্পিতাৰ এৰাতি”**প্ৰকাশ পায়। তেখেতে সাহিত্যৰ ক্ষেত্ৰখনলৈ আগবঢোৱা বিভিন্ন অৱদানৰ বাবে “টেগৰ লিটাৰেচাৰ এৱাৰ্ড” আৰু “সাহিত্যজ্যোতি বটাঁ” লাভ কৰে। দেৱব্ৰত দাসৰ মতে “এটা বা উপন্যাস এখন লেখক নামধাৰী এক সামাজিক-ৰাজনৈতিক শক্তিৰ নিৰ্মিতিহে। তাত লেখকৰ নিজা বুলি বক্তব্য থাকিলেও সেয়া তেওঁৰ সামাজিক অৱস্থানৰ পৰা উৎসাৰিত”। দেবব্ৰত দাসৰ প্ৰকাশিত গল্প-সংকলনকেইখন হ'ল: **অৰ্পিতাৰ এৰাতি**' (১৯৮১), **হয়তোবা ভেশছন** (১৯৮৭), **অৰ্পিতাৰ অন্য এবাতি** (১৯৯২), **বিষয় মূলতঃ প্ৰেম** (১৯৯৫) আৰু **নিৰ্মালীৰ সপোন** (২০০২)। আনহাতে তেওঁৰ প্ৰকাশিত উপন্যাসকেইখন হ'ল: **গধূলিৰপৰা গধূলিলৈ** (১৯৮৩), **মৃগয়া নিঠুৰ মৃগয়া** (১৯৯৩), **গান গোলাপ আৰু কাঁইটৰ কথা** (১৯৯৩), **মধ্যান্তৰ** (১৯৯৩), **দুৱাৰডলিৰ সময়** (১৯৯৩), **দূৰলৈ নেযাবা কাবেৰী** (১৯৯৩), **পুতলানাচৰ সাধু** (১৯৯৪), **সপোনৰ দৰে দিঠকৰ দৰে** (১৯৯৫), **বৰষাৰ প্ৰথম সুবাস** (১৯৯৬) আৰু **ধূসৰতাৰ কাব্য** (২০০৫)। চাৰিটা খণ্ডত প্ৰকাশিত তেওঁৰ **হিয়াৰ পখিলাবোৰ** নামৰ সংকলনটো হ'ল। তেওঁ বাতৰিকাকতত লিখা এমুঠি জনপ্ৰিয় স্তস্তলেখাৰ নিৰ্বাচিত সংকলন। 

## কাহিনীভাগ
উপন্যাসখন নায়ক শেখৰ আৰু তাৰ বন্ধু সুমন্তই ডবা খেলি থকাৰ পৰা আৰম্ভ হয়। ডবা খেলাৰ পৰা উঠি শেখৰে কেইপদমান বস্তু দোকানৰ পৰা কিনি ঘৰলৈ গৈ দেখে যে তাৰ পত্নী মন্দিৰা ঘৰ এৰি গুচি গৈছে। মন্দিৰাই ডায়েৰীৰ শেষ পৃষ্ঠাত লিখি থৈ যায় যে- “মই মোক বিচাৰি আহিছো। মোক নিবিচৰাই ভাল। ”পত্নী ঘৰ এৰি যোৱাৰ সত্যটো উদঘাটন কৰাৰ পাছত শেখৰে কি কৰিব ভাবি উলিয়াব নোৱাৰি তাৰ বন্ধু চেম উকিল, সুমন্ত আদিৰ সৈতে মদ খাই আড্ডা দিছে। বন্ধুৰ ওচৰৰ পৰা আহি সি পত্নী কিয় তাক এৰি, ঘৰ এৰি গুচি গৈছে সেয়া ভাবিছে আৰু মন্দিৰা নোহোৱা ঘৰখন কিদৰে আগৱঢাই নিব সেয়া ভাবি দুচিন্তাত পৰিছে। যদিও পত্নী গুচি যোৱাত অলপ সময়ৰ বাবে শেখৰ চিন্তাত পৰিছে তথাপি পিছমুহূৰ্ততে সি জেৰিনাৰ সংগ লাভ কৰাৰ কথা ভাবিছে। জেৰিনাৰ কথা মনলৈ অহাৰ লগে লগে সি ভাবিছে জেৰিনা মানেই কেৱল সুখ। 

শেখৰ স্তম্ভিত হৈছে তেওঁৰ মৰমৰ পত্নীৰ এনে কাণ্ডত। দুয়োৰে মাজত কোনো টুকটাক কেতিয়াও লগা নাছিল। অথচ হঠাৎ তেওঁ শেখৰক এৰি আঁতৰি গ'ল! শেখৰে যেনেকৈ শেষলৈকেও এই কথাৰ সম্ভেদ নাপালে, পাঠকৰ মতো ইয়াৰ কাৰণ স্পষ্ট নহ'ল। সকলো আবৃত হৈ থাকিল ধূসৰতাৰ মাজত। শেখৰে আৰম্ভ কৰি দিলে নিৰুদ্দিষ্ট পত্নীৰ অনুসন্ধান- শ্বিলঙত, গোৱালপাৰাত, কামৰূপৰ ভূটান পাহাৰৰ নামনিত। অনুসন্ধান কৰিলে তেওঁ, বন্ধু-বান্ধবে, আনকি পুলিচেও। অকল মন্দিৰাক বিচাৰি উলিওৱাই শেখৰৰ উদ্দেশ্য নহয়। শেখৰে জানিব খোজে, বিবাহিত জীৱন আধাতে সামৰি কি কাৰণে মন্দিৰা নিৰুদ্দেশ হ'ল। সুদীৰ্ঘ অনুসন্ধানৰ পিছত শেখৰে মদিবাকে বিচাৰি পালে। কিন্তু শেখৰে বুজি নাপালে, জানিব নোৱাৰিলে— কিয় মন্দিৰাই শেখৰক এৰি আঁতৰি গৈছিল। 

## সমালোচনা
উপন্যাসখনত আদি, মধ্য, অন্তযুক্ত এটা সুগঠিত কাহিনী নাই। নায়ক শেখৰৰ পত্নী মন্দিৰাই হঠাতে কোনো কাৰণ দাঙি নধৰাকৈ ঘৰ ত্যাগ কৰাৰ কাহিনী আৰু বিভিন্ন খণ্ডিত কাহিনীৰে ৰচিত এই উপন্যাসখনত উত্তৰ আধুনিকতাবাদ ধাৰণাটো প্ৰতিফলিত হৈছে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমীয়া উপন্যাস
গো-কালিকা পূজা

**গো-কালিকা পূজা** হ'ল সোণোৱাল কছাৰী সকলৰ ধৰ্মীয় লোকবিশ্বাসৰ লগত জড়িত এক পূজা। গো-পূজাৰ আন এটা নাম হৈছে গো-কালিকা পূজা। গৰু বিহুৰ দিনা অসমৰ কৃষিজীৱী সকলোৱে ঘৰৰ গৰু কেইটাক মাহ-হালধিৰে গা-পা ধুওৱাৰ উপৰিও সন্ধিয়া পিঠা-পনা খুৱাই ন-পঘাৰে আদৰি আনি জাগ দি গো-পূজা কৰাৰ পৰম্পৰা অতীত কালৰ পৰা প্ৰচলিত লোকাচাৰ। অসমৰ অন্যান্য সমাজেও গৰুৰ বেমাৰ-আজাৰ হ'লে শিৱৰ বাহন বৃষভ আৰু শিৱৰ প্ৰসাদৰূপে প্ৰধানকৈ ভাং এচিলিম খুৱাই নামান্তৰত গো-কালিকা পূজা আয়োজন কৰে। ইয়াতকৈ সোণোৱাল কছাৰীসকলৰ এই পূজাৰ পৰম্পৰা ভালেখিনি পৃথক। তেওঁলোকে অঞ্চলভেদে কুকুৰা বলি দি গো-কালিকা পূজা আয়োজন কৰা দৃষ্টিগোচৰ হয়। এই পূজাৰ দিনা ঘৰৰ সকলো উপবাসে থাকে আৰু গধূলি সময়ত গৰুক পিঠা-পনা খুওৱাৰ পাছত গোহালিত নগছি চাকি-শলিতা জ্বলাই, ন-ভাগ নৈবেদ্যৰ পাতত খাদ্যৰ উপকৰণসমূহ দি তৰোৱালখন লৈ "খ্ৰীং খ্ৰীং খ্ৰীং তাও "বুলি সাতবাৰ তৰোৱালখন শূন্যতে ঘূৰায়। ইয়াৰ পাছত গোহালিৰ বাহিৰত কুকুৰা বলি দি কুকুৰাৰ মাংসৰে তৰকাৰী ৰান্ধি গৰখীয়াৰ সৈতে ভোজ-ভাত খায়। অন্য সময়ত কৰিলে গোহালিৰ কাষতে মাহ-প্ৰসাদ, কল, পিঠা আদিৰে এই গো-কালিকা পূজা আয়োজন কৰা হয়, বলি দিয়া নহয়।

## পূজাৰ উপকৰণ
গো-কালিকা পূজাৰ উপকৰণবোৰ হ'ল- ন-ভাগ নৈবেদ্যৰ পাত, নগছি চাকি-শলিতা, বিচনি এখন, কাঠৰ তৰোৱাল, গদা এডাল, বাঁহৰ হিলৈ, নটা গুলি (কেঁচা হালধিৰ পৰা বনোৱা), তিনিটা কুকুৰা (এটা ৰঙা কুকুৰা বসুমতীৰ বাবে, এজনী ৰঙা মাইকী কুকুৰা লক্ষ্মীৰ বাবে আৰু আনটো বছৰটো সুকলমে পাৰ কৰাৰ বাবে), এটা কুকুৰা কণী, তামোল-পাণ আদি।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
ঝেঝেৰা দল

**ঝেঝেৰা দল** হৈছে বৰ্তমান কামৰূপ জিলাৰ এক লুপ্তপ্ৰায় লোক নাট্য অনুষ্ঠান। ঝেঝেৰা শব্দটোৰ অৰ্থ হৈছে যুঁজাৰু। ঝেঝেৰাপট্টি মানে যুঁজাৰু দল। এই দলৰ দ্বাৰা অনুষ্ঠান পৰিৱেশনৰ বেলিকা ঢোল বজাই যুঁজ কৰাৰ লগতে নানা ভংগী প্ৰদৰ্শন কৰে। তাৰ পিছত নৃত্য গীত পৰিৱেশনৰ লগতে আনন্দোল্লাস কৰে। 

এই দলৰ অনুষ্ঠান প্ৰদৰ্শনৰ মূল প্ৰতিপাদ্য বিষয় হল শক্তি, কৌশল প্ৰদৰ্শন। এই অনুষ্ঠানৰ কলা কুশলীসকলে গাত, মূৰত জন্তুৰ সাজ-সজ্জা কৰি যুঁজত অভিনয় কৰে। এক কথাত প্ৰকৃতি জগতৰ জীৱ-জন্তুৰ মাজৰ কাৰ্যকে কলাসন্মতভাবে প্ৰদৰ্শন কৰা হয়। 

ঝেঝেৰা দলৰ অনুষ্ঠানত দুজন ডেকা ল'ৰাই অভিনয় কৰে। এই দলৰ আংগিকৰ লগত গোৱালপাৰাত প্ৰচলিত কালী- 
চণ্ডী নাচৰ এক অংশৰ মিল চকুত পৰে। আকৌ পূব ভাৰতত প্ৰচলিত চৌ নৃত্যৰ লগতো মিল আছে। আনহাতে নামনি অসমৰ মহোহো অনুষ্ঠানৰ লগতো সাদৃশ্য পৰিলক্ষিত হয়। মহোহো অনুষ্ঠানত ভালুক, চৌ আদিৰ সাজ সজ্জা কৰা এজন লৰাই নাচ, অংগী-ভংগী কৰে। ঝেঝেৰা দলৰ অভিনয়ত ল'ৰা দুজনে সমগ্ৰ শৰীৰত বাঘৰ ছালৰ দৰে কলা, বগা, হালধীয়া আঁক-বাঁক কৰি লয়। ধতুৰাৰ গুটিৰ এঠাৰে লগোৱা গুই সাপৰ ছালৰ বৰতিৰ এটা ঢোল ডিঙিত লয়। এই ঢোলৰ শব্দই অকল উৎসৱমুখৰ পৰিবেশৰ সৃষ্টি নকৰে, মানুহৰ ভাৱ অনুভূতিৰ ক্ষেত্ৰতো ঢোলৰ শব্দই প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰে। দুয়োজন ল'ৰাই পিঠিৰে, বুকুৰে যুঁজ দেখুৱাই এজনে আনজনক বগৰাই বুকুৰ ওপৰত বহি ঢোল বজাই নানা ভংগী প্ৰদৰ্শন কৰে। লগে লগে তাত গোট খাই থকা ৰাইজে হাত চাপৰি আৰু কিৰিলি পাৰি বিজয়ী ল'ৰাজনক দাঙি নি নৃত্য, গীত আনন্দ কৰে। 

ৰাইজে খেল দেখুওৱা ল'ৰা দুজনক আদৰ-সাদৰ কৰি পানীপিঠা, জলপান খুৱায়। ল'ৰা দুজনেও ইজনে সিজনক সাৱটি চেনেহ কৰে। দুয়ো মাটিত মূৰ লগাই ৰাইজক সেৱা কৰি বিদায় লয়। 

ঝেঝেবা দলৰ অভিনয়ক এক প্ৰকাৰ খেলো বুলিব পাৰি। মানুহে শক্তি পৰীক্ষাত কৰা এই অনুষ্ঠানক মল্লযুদ্ধ, হাউ খেল আদিৰ লগত মিলাব পাৰি। 

মল্লযুদ্ধত দুজন মালে সাবটা-সাবটি, হুচিয়াই মেলি যুদ্ধ কবে। আকৌ যুদ্ধৰ পিছত ইজনে সিজনক সাবটি চেনেহ জনাই খেলৰ স্থলীৰ পৰা আঁতবে। হাউ বা হাদুগুদু খেলত দুটা পক্ষৰ মাজত খেল হয়। এটা পক্ষৰ খেলুৱৈ এজনে আনটো পক্ষৰ ফাললৈ গৈ হাউ বুলি মুখেৰে একেৰাহে কৈ থাকে। বিপৰীত পক্ষৰ খেলুৱৈসকলে গবা মাৰি ধৰি ধৰাশায়ী হবি 'হাউ' বুলি কৈ থকা উশাহটো শেষ হোৱালৈ বাখে। পিছত খেলুবৈজন খেলত পৰাজিত হৈ খেলৰ পৰা বাহিৰ হ'ব লাগে। 

ঝেঝেবা দলৰ অনুষ্ঠানৰ লগত কেৰালাত প্ৰচলিত ওচিৰা কালি উৎসৱৰ আংগিকৰ মিল আছে। জুন মাহত হোৱা এই উৎসৱত দলৰ মাজত যুঁজৰ অভিনয় হয়। কলাফুললৈকে পানীত নামি নাচ নচাৰ লগতে ইটোৱে সিটোৰ গাত পানী ছটিয়াই আনন্দ কৰে। 

শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:অসমৰ লোক-নাট্য
সভ্যতা

**সভ্যতা** হ'ল ৰাষ্ট্ৰৰ বিকাশ, সামাজিক স্তৰবিন্যাস, নগৰায়ন, আৰু চিহ্নিত বা কথিত ভাষাৰ (যেনে, লিখা ব্যৱস্থা ) বাহিৰেও যোগাযোগৰ প্ৰতীকী ব্যৱস্থাৰ দ্বাৰা চিহ্নিত যিকোনো জটিল সমাজ।

সভ্যতাসমূহ ঘন জনবসতিপূৰ্ণ বসতিসমূহৰ চাৰিওফালে সংগঠিত, কম বেছি পৰিমাণে কঠিন স্তৰভিত্তিক সামাজিক শ্ৰেণীত বিভক্ত, প্ৰায়ে শাসকীয় অভিজাত শ্ৰেণী আৰু অধীনস্থ নগৰীয়া আৰু গ্ৰাম্য জনসংখ্যাৰ সৈতে, যিয়ে নিবিড় কৃষি, খনি, ক্ষুদ্ৰ উৎপাদন আৰু বাণিজ্যত লিপ্ত হয়। সভ্যতাই ক্ষমতাক কেন্দ্ৰীভূত কৰে, আন মানুহকে ধৰি বাকী প্ৰকৃতিৰ ওপৰত মানুহৰ নিয়ন্ত্ৰণ বৃদ্ধি কৰে। সভ্যতাৰ বৈশিষ্ট্য হৈছে বিশদ কৃষি, স্থাপত্য, আন্তঃগাঁথনি, প্ৰযুক্তিগত উন্নতি, মুদ্ৰা, কৰ, নিয়ন্ত্ৰণ, আৰু শ্ৰমৰ বিশেষীকৰণ। শ

ঐতিহাসিকভাৱে সভ্যতাক প্ৰায়ে বৃহত্তৰ আৰু "অধিক উন্নত" সংস্কৃতি হিচাপে বুজা যায়, ইয়াৰ অন্তৰ্নিহিত বিপৰীতে সৰু, কথিতভাৱে কম উন্নত সংস্কৃতি, আনকি সভ্যতাৰ ভিতৰৰ সমাজ আৰু তেওঁলোকৰ ইতিহাসৰ ভিতৰৰ সমাজ। সাধাৰণতে সভ্যতা অকেন্দ্ৰীকৃত জনজাতীয় সমাজৰ সৈতে বিপৰীতমুখী, যাযাবৰী পশুপালন, নৱপ্ৰস্তৰ যুগৰ সমাজ বা চিকাৰী-সংগ্ৰাহকৰ সংস্কৃতিকে ধৰি। 

*সভ্যতা* শব্দটো লেটিন ভাষাৰ -ৰ সৈতে জড়িত বা ' চহৰ '। নেচনেল জিঅ'গ্ৰাফিক ছ'চাইটিয়ে ব্যাখ্যা কৰা অনুসৰি: "এই কাৰণেই *সভ্যতা* শব্দটোৰ আটাইতকৈ মৌলিক সংজ্ঞা হ'ল 'চহৰেৰে গঠিত সমাজ। '" সভ্যতাৰ প্ৰাৰম্ভিক উত্থান সাধাৰণতে পশ্চিম এছিয়াত নৱপ্ৰস্তৰ যুগৰ বিপ্লৱৰ চূড়ান্ত পৰ্যায়ৰ সৈতে জড়িত, যাৰ শিখৰত উপনীত হয় নগৰ বিপ্লৱ আৰু ৰাষ্ট্ৰ গঠনৰ তুলনামূলকভাৱে দ্ৰুত প্ৰক্ৰিয়া, যিটো ৰাজনৈতিক বিকাশৰ আৱিৰ্ভাৱৰ সৈতে জড়িত এটা শাসকীয় অভিজাত শ্ৰেণী। 

## পৰিভাষাৰ ইতিহাস
"সভ্যতা" শব্দটো প্ৰথমতে ইউৰোপত ১৮শ শতিকাৰ শেষভাগত ব্যৱহাৰ আৰম্ভ হৈছিল। ই মূলতে গ্ৰাম্য জীৱনৰ বিপৰীতে নগৰ আৰু সংগঠিত সমাজক বুজাইছিল। দাৰ্শনিক আৰু ইতিহাসবিদ সকলে ইয়াক সামাজিক বিকাশৰ উচ্চ পৰ্যায় হিচাপে ব্যাখ্যা কৰিছিল।

## বৈশিষ্ট্য
সভ্যতাৰ মূল বৈশিষ্ট্যসমূহ হৈছে নগৰীকৰণ, লিখন ব্যৱস্থা, ৰাজনৈতিক সংগঠন, আৰু প্ৰযুক্তিগত উন্নতি। সাধাৰণতে কৃষি ভিত্তিক অৰ্থনীতি আৰু ব্যৱসায়িক জালিকো সভ্যতাৰ অংশ হিচাপে গণ্য কৰা হয়।

## সাংস্কৃতিক পৰিচয়
সভ্যতা হৈছে এটা সাংস্কৃতিক পৰিচয়, যি ভাষা, ধৰ্ম, নীতিশাস্ত্ৰ আৰু শিল্পকলাৰ জৰিয়তে প্ৰকাশ পায়। ইয়াৰ দ্বাৰা মানুহে নিজৰ সমাজক পৃথক ৰূপত চিনাক্ত কৰে।

## জটিল প্ৰণালীসমূহ
সভ্যতাসমূহ জটিল প্ৰশাসনিক কাঠামো, সেনা শক্তি, শুল্ক ব্যৱস্থা আৰু আইন ব্যৱস্থাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল। এইবোৰ ব্যৱস্থা সমাজৰ অভ্যন্তৰীণ নিয়ন্ত্ৰণ আৰু বৈদেশিক সম্পৰ্ক ৰক্ষা কৰে।

## ইতিহাস
সভ্যতাৰ ইতিহাস প্ৰাচীন মেছপটেমিয়া, মিশৰ, ভাৰত আৰু চীনৰ পৰা আৰম্ভ হয়। এই অঞ্চলসমূহত প্ৰথম নগৰসমূহ গঢ় লৈ উঠিছিল আৰু বিজ্ঞান, গণিত, আৰু সাহিত্যৰ বিকাশ ঘটিছিল।

## সভ্যতাৰ পতন
বহু সভ্যতা বিভিন্ন কাৰণত পতিত হৈছিল, যেনে জলবায়ু পৰিবৰ্তন, অৰ্থনৈতিক দুৰ্বলতা, আৰু বাহ্যিক আক্ৰমণ। উদাহৰণস্বৰূপে মায়া আৰু ৰোমান সভ্যতাৰ পতনৰ পিছে এনে কাৰণসমূহ আছিল।

## ভৱিষ্যৎ
আধুনিক সময়ত সভ্যতাৰ ভৱিষ্যৎ প্ৰযুক্তি, গ্লোবেলাইজেচন আৰু পৰিবেশ সংকটৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত। কিছুমান বিজ্ঞানী মহাজাগতিক সভ্যতাৰ সম্ভাৱনাও আলোচনা কৰে।

## অ-মানৱ সভ্যতা
বিজ্ঞান কল্পকাহিনীত আৰু এষ্ট্ৰোবায়লজীত অ-মানৱ সভ্যতাৰ সম্ভাৱনা আলোচনাৰ বিষয়। ইয়াত এলিয়েন সভ্যতা আৰু উন্নত কৃত্ৰিম বুদ্ধিমত্তাকো সভ্যতা হিচাপে ধৰা হয়।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ইতিহাস
শ্ৰেণী:ভূগোল
শ্ৰেণী:সমাজ
লিখন

**লিখন** হৈছে ভাষাৰ এক স্থায়ী প্ৰতিনিধিত্ব সৃষ্টিৰ কাৰ্য্য৷ লিখা ব্যৱস্থাত *লিপি* নামৰ এটা বিশেষ চিহ্নৰ গোট অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হয়, লগতে ইহঁতে এটা বিশেষ কথিত ভাষা সংকেত কৰা নিয়মসমূহো অন্তৰ্ভুক্ত কৰে। প্ৰতিটো লিখিত ভাষা এটা সংশ্লিষ্ট কথিত ভাষাৰ পৰাই উদ্ভৱ হয়; মানৱ সমাজত ভাষাৰ ব্যৱহাৰ সাৰ্বজনীন যদিও বেছিভাগ কথিত ভাষা লিখা নহয়।

লিখন হৈছে স্নায়ুমনোবৈজ্ঞানিক আৰু শাৰীৰিক প্ৰক্ৰিয়াৰ সৈতে জড়িত এক জ্ঞানমূলক আৰু সামাজিক কাৰ্য্যকলাপ। এই কাৰ্য্যৰ ফলাফল, যাক *লিখা* বুলিও কোৱা হয়, আৰু কেতিয়াবা এটা *লিখনীও*, হৈছে ভৌতিকভাৱে লিখা, যান্ত্ৰিকভাৱে স্থানান্তৰিত বা ডিজিটেলভাৱে প্ৰতিনিধিত্ব কৰা চিহ্নৰ শৃংখলা। কোনো পাঠ্যৰ দোভাষী বা সক্ৰিয়কৰ্তাক *পাঠক* বোলা হয়।

সাধাৰণতে লিখা ব্যৱস্থাই নিজৰ মাজতে ভাষা গঠন নকৰে, বৰঞ্চ ভাষাক এনেদৰে সংকেতকৰণৰ মাধ্যম হিচাপে গঠন কৰে যাতে ইয়াক সময় আৰু স্থানৰ মাজেৰে আনৰ দ্বাৰা পঢ়িব পৰা যায়। যদিও সকলো ভাষাই লিখা ব্যৱস্থা ব্যৱহাৰ নকৰে, যিবোৰ ভাষাই ব্যৱহাৰ কৰে, সেইবোৰে ভাষাৰ টেকসই ৰূপ সৃষ্টি কৰি কথিত ভাষাৰ ক্ষমতাক পৰিপূৰক আৰু সম্প্ৰসাৰিত কৰিব পাৰে যিবোৰ স্থানৰ মাজেৰে প্ৰেৰণ কৰিব পাৰি (যেনে লিখিত চিঠিপত্ৰ ) আৰু সময়ৰ লগে লগে সংৰক্ষণ কৰিব পাৰি (যেনে লাইব্ৰেৰী )। লিখন জ্ঞান ৰূপান্তৰকাৰী প্ৰভাৱো হ’ব পাৰে, কিয়নো ইয়াৰ দ্বাৰা মানুহে নিজৰ চিন্তাধাৰাক এনে ৰূপত বাহ্যিকীকৰণ কৰিব পাৰে যাৰ ওপৰত চিন্তা, বিশদভাৱে, পুনৰ বিবেচনা আৰু পুনৰীক্ষণ কৰাটো সহজ।

## লিখন সঁজুলি
লিখাৰ যিকোনো দৃষ্টান্তত উপলব্ধ সঁজুলি, উদ্দেশ্য, সাংস্কৃতিক ৰীতি-নীতি, জ্ঞানমূলক ৰুটিন, ধাৰা, মৌন আৰু স্পষ্ট জ্ঞান, আৰু ব্যৱহৃত ব্যৱস্থাসমূহৰ বাধা আৰু সীমাবদ্ধতাৰ মাজত এক জটিল পাৰস্পৰিক ক্ৰিয়া-কলাপ জড়িত হৈ থাকে। আঙুলি, ষ্টাইলাছ, তুলি, চিয়াঁহীৰ ব্ৰাছ, পেঞ্চিল, কলম আৰু বহুতো শৈলীৰ লিথ'গ্ৰাফীৰে শিলালিপি নিৰ্মাণ কৰা হৈছে; এই শিলালিপিসমূহৰ বাবে ব্যৱহৃত পৃষ্ঠসমূহৰ ভিতৰত শিলৰ ফলি, মাটিৰ ফলি, বাঁহৰ ফলক, পেপিৰাছ, মোমৰ ফলক, ভেলাম, পাৰ্চমেণ্ট, কাগজ, তামৰ প্লেট,‌ স্লেট, চীনামাটি আৰু অন্যান্য ইনামেলযুক্ত পৃষ্ঠসমূহ অন্তৰ্ভুক্ত।

টাইপৰাইটাৰ আৰু পৰৱৰ্তী সময়ত বিভিন্ন ডিজিটেল ৱাৰ্ড প্ৰচেছৰ শেহতীয়াকৈ ব্যাপক লেখাৰ আহিলাত পৰিণত হৈছে আৰু অধ্যয়নত লেখকসকলে কলম বা পেঞ্চিলৰ তুলনাত এনে সঁজুলিৰে লিখাৰ অভিজ্ঞতাক ফ্ৰেমৱৰ্ক কৰা পদ্ধতিসমূহৰ তুলনা কৰা হৈছে।

## সমসাময়িক ব্যৱহাৰ
কিছুমান বৃত্তি সাধাৰণতে লেখাৰ সৈতে জড়িত, যেনে সাহিত্যিক লেখক, সাংবাদিক, কাৰিকৰী লেখক, কিন্তু লেখাৰ কাম বেছিভাগ আধুনিক ৰূপ, নাগৰিক অংশগ্ৰহণ, ঘৰুৱা পৰিচালনা আৰু অবসৰৰ কাৰ্য্যকলাপত ব্যাপক।

## লিখন পদ্ধতি

**লিখন পদ্ধতি** () হৈছে মৌখিক যোগাযোগক দৃশ্যমানভাৱে প্ৰতিনিধিত্ব কৰাৰ এক পদ্ধতি, যি সাধাৰনতে এক লিপি আৰু ইয়াৰ ব্যৱহাৰ নিয়মৰ সমষ্টিৰে গঠিত। যদিও বাৰ্তা প্ৰেৰণ কৰাত লিখা আৰু কথা দুয়োটা উপযোগী, তথ্য সংৰক্ষণ আৰু স্থানান্তৰৰ এক নিৰ্ভৰযোগ্য প্ৰকাৰ হিচাপেও লিখা কথাৰ পৰা পৃথক কৰা হয়।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:লিখন
জনগোষ্ঠী

**জনগোষ্ঠী** বা **জাতিগত গোট** বা **এথনিচিটি** হৈছে মানুহৰ একপ্ৰকাৰ গোট, যাৰ সদস্যসকলে সাধাৰণতে একে জাতীয় উৎপত্তি, ভাষা, ইতিহাস, সংস্কৃতি, আৰু সমাজগত অভিজ্ঞতাৰে একত্ৰিত হৈ থাকে।  এই পৰিচয় সাধাৰণতে আত্ম-পৰিচয় আৰু বাহ্যিক স্বীকৃতিৰ দ্বাৰা নিৰ্ধাৰিত হয়।

## ইতিহাস
জাতিগত গোটৰ ধাৰণা প্ৰাচীন কালৰে পৰা দেখা যায়। গ্ৰীক সভ্যতাত বাৰ্বাৰিয়ান শব্দটো ব্যৱহাৰ হৈছিল ভিন্ন ভাষাভাষী আৰু সংস্কৃতিৰ লোকক চিহ্নিত কৰিবলৈ। ৰোমান সাম্ৰাজ্যতো বিভিন্ন জাতিগোষ্ঠীৰ লোকক সমন্বিত কৰি এক বৃহৎ সামাজিক গঠন তৈয়াৰ কৰিছিল। 

আধুনিক *জনগোষ্ঠী*ৰ ধাৰণা ১৯শ শতিকাত ইউৰোপত গঢ় লৈ উঠে, বিশেষকৈ ৰাষ্ট্ৰ-ৰাষ্ট্ৰীয়তা আৰু উপনিবেশবাদেৰ উত্থানৰ লগত। এন্থ্ৰপ'লজি আৰু সমাজবিজ্ঞানেও জাতিগত পৰিচয় অধ্যয়নৰ ক্ষেত্ৰত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰে।

## বৈশিষ্ট্য
জাতিগত পৰিচয় সাধাৰণতে তলৰ উপাদানসমূহৰ আধাৰত নিৰ্ধাৰণ কৰা হয়:
* ভাষা
* ধৰ্ম
* সংস্কৃতি আৰু পৰম্পৰা
* সাধাৰণ ইতিহাস
* ভৌগোলিক উৎপত্তি

তথাপি, সকলো জাতিগোষ্ঠীৰ বাবে এই বৈশিষ্ট্যবোৰ সমান নহয়; কিছুমান গোটৰ ক্ষেত্ৰত ভাষা প্ৰধান হ'লেও, আন কিছুমানৰ বাবে ধৰ্ম বা অঞ্চলৰ ওপৰত অধিক গুৰুত্ব আৰোপ কৰা হয়।

## সমাজ আৰু ৰাজনীতি
জাতিগত পৰিচয় বহু সময়তে সামাজিক গঠন আৰু ৰাজনৈতিক সংগঠনৰ লগত জড়িত। ৰাষ্ট্ৰসমূহত জাতিগততা জাতীয় পৰিচয়ৰ ভিত্তি হিচাপে ব্যৱহৃত হয়। জাতিগত সংঘাত আৰু দমন-পীড়নৰ ঘটনা বিশ্ব ইতিহাসত বহু দেখা গৈছে, যেনে ৰোৱাণ্ডা গণহত্যা (১৯৯৪) আৰু বছনিয়া যুদ্ধ (১৯৯২-১৯৯৫)।

## বৈজ্ঞানিক দৃষ্টিভংগি
আধুনিক জীৱবিজ্ঞান আৰু জিনবিজ্ঞান অনুসৰি, জাতিগত গোটসমূহৰ ভিতৰত জিনগত পাৰ্থক্য তুলনামূলকভাৱে অল্প। জাতিগততা প্ৰধানকৈ সমাজ-সংস্কৃতিৰ গঠন আৰু মানৱ ইতিহাসৰ লগত সম্পৰ্কিত। 

## বিশ্বৰ কিছু বৃহৎ জাতিগত গোট
বিশ্বত হাজাৰ হাজাৰ জাতিগোষ্ঠী বিদ্যমান। তলত কিছুমান বৃহৎ জাতিগোষ্ঠীৰ তালিকা দিয়া হৈছে:
* হান চীনা (চীন)
* আৰবী (মধ্য প্ৰাচ্য)
* হিন্দুস্থানী (ভাৰত)
* বঙালী (বাংলাদেশ আৰু পশ্চিমবঙ্গ)
* পাঞ্জাবী (ভাৰত-পাকিস্তান)
* ৰুছ বা ৰাছিয়ান (ৰাছিয়া)
* ইংৰাজ (যুক্তৰাজ্য)

## প্ৰভাৱ আৰু সমসাময়িক বিষয়
বিশ্বায়নৰ যুগত বহু জাতিগত গোট অভিবাসনৰ ফলত অন্যান্য অঞ্চলত স্থানান্তৰ হৈছে। ইয়াৰ ফলস্বৰূপ, বহুজাতিকতা (Multiculturalism)ৰ বিস্তৃতি ঘটিছে, যিয়ে বহু সমাজত জাতিগত গৌৰৱ আৰু সংঘাত উভয়ো সৃষ্টি কৰিছে। 

## ইণ্টাৰনেট আৰু পৰিচয়
ডিজিটেল যুগত অনলাইন প্লাটফৰ্মসমূহে জাতিগত পৰিচয়ৰ নতুন দিশ উন্মোচন কৰিছে। লোকসকলে সামাজিক মাধ্যমৰ জৰিয়তে নিজৰ জাতিগত গৰিমা প্ৰকাশ কৰে আৰু নিজৰ ভাষা-সংস্কৃতি সংৰক্ষণ কৰে।

## উৎসসমূহ


শ্ৰেণী:সামাজিক সম্প্ৰদায়
শ্ৰেণী:মানুহ
শ্ৰেণী:জীৱন
যুদ্ধ

**যুদ্ধ** হৈছে সশস্ত্ৰ সংঘাত। যি ৰাজ্যসমূহৰ সশস্ত্ৰ বাহিনীৰ মাজত, বা চৰকাৰী বাহিনীৰ সৈতে সংগঠিত সশস্ত্ৰ গোটসমূহৰ মাজত সংঘটিত হয়। 

এইটো সাধাৰণতে ব্যাপক হিংসা, ধ্বংস আৰু মৃত্যু দ্বাৰা চিহ্নিত হয়, য'ত নিয়মীয়া সেনা বা অনিয়মীয়া সেনা ব্যৱহৃত হয়। ***যুদ্ধ কলা*** বুলিলে সাধাৰণতে যুদ্ধসমূহৰ প্ৰকৃতি আৰু চৰিত্ৰ বুজোৱা হয়। 

মুঠতে যুদ্ধ হৈছে এনে যুদ্ধ য'ত কেৱল বৈধ সামৰিক লক্ষ্যস্থলসমূহলৈ সীমাবদ্ধ নাথাকে, আৰু ইয়াৰ ফলত ব্যাপক নাগৰিক মৃত্যুৰ ঘটনা বা যুদ্ধত অংশগ্ৰহণ নকৰা ব্যক্তিসকলৰ কষ্ট আৰু ক্ষতি হ'ব পাৰে।

## ব্যুৎপত্তি
"War" শব্দটো ইংৰাজী ভাষালৈ আহিছে পুৰণি ইংৰাজী শব্দ *werre* আৰু মধ্য ইংৰাজী *werre*/*werre*ৰ পৰা, যি পুৰণি ফ্ৰেঞ্চ শব্দ *guerre*ৰ পৰা উৎপত্তি। ইয়াৰ মূল উৎস জাৰ্মাণিক শব্দ *werra* যাৰ অৰ্থ "বিৰোধ" বা "অশান্তি।"

## ইতিহাস
মানৱ ইতিহাসৰ আৰম্ভণিৰ পৰাই যুদ্ধ প্ৰচলিত। প্ৰাগৈতিহাসিক যুগত সৰু গোটৰ মাজত সংঘৰ্ষ হৈছিল। লিখিত ইতিহাসত বৃহৎ সাম্ৰাজ্যসমূহৰ যুদ্ধ, যেনে মিছৰ, মেছ'পটেমিয়া, আৰু ইণ্ডাছ উপত্যকাত দেখা যায়। মধ্যযুগত ইউৰোপত গোটেই মহাদেশজুৰি যুদ্ধ চলিছিল, যেনে শতবৰ্ষীয়া যুদ্ধ। আধুনিক যুগত যুদ্ধ অধিক সংগঠিত আৰু প্ৰযুক্তিনিৰ্ভৰ হৈছে, বিশেষকৈ প্ৰথম আৰু দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধত। 

## যুদ্ধৰ ধৰণ
যুদ্ধৰ বহু ধৰণ আছে, যেনে সামৰিক যুদ্ধ, গুৰুত্ত্বহীন যুদ্ধ, আন্তৰ্জাতিক যুদ্ধ আৰু গৃহযুদ্ধ। আধুনিক যুগত চাইবৰ যুদ্ধ আৰু জৈৱিক যুদ্ধৰ দৰে নতুন শাখাও বিকশিত হৈছে। যুদ্ধৰ ধৰণ সাধাৰণতে প্ৰযুক্তি, ভূগোল আৰু ৰাজনৈতিক উদ্দেশ্যৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে।

## উদ্দেশ্য
যুদ্ধৰ উদ্দেশ্য বহু প্ৰকাৰ হ’ব পাৰে: শক্তি প্ৰসাৰ, সম্পদ অধিকাৰ, ৰাজনৈতিক প্ৰভাৱ বিস্তাৰ, ধৰ্মীয় বা আদৰ্শগত ভিন্নতা। ইতিহাসত দেখা যায় অধিকাংশ যুদ্ধ ৰাজ্যৰ স্বাৰ্থ বা প্ৰভাৱ ৰক্ষাৰ বাবে সংঘটিত হৈছে। 

## প্ৰভাৱ
যুদ্ধৰ প্ৰভাৱ গভীৰ আৰু ব্যাপক: মানুহৰ মৃত্যু, গৃহচ্যুতি, অৰ্থনৈতিক বিপৰ্যয় আৰু সামাজিক অস্থিৰতা। লগতে যুদ্ধৰ বিজ্ঞান, প্ৰযুক্তি আৰু ৰাজনৈতিক সংগঠন বিকাশো ঘটে। দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ পিছত বহু নতুন ৰাষ্ট্ৰ আৰু ৰাষ্ট্ৰসংঘৰ সৃষ্টি হৈছিল।

## অনুপ্ৰেৰণা সম্পৰ্কীয় তত্ত্ব
মনোবিজ্ঞান আৰু সমাজবিজ্ঞানত যুদ্ধৰ অনুপ্ৰেৰণা বুজিবলৈ বহু তত্ত্ব আছে। কিছুমানে মানব প্ৰকৃতিত আক্ৰমণাত্মকতা জন্মগত বুলি কয়, আন কিছুমানে সামাজিক-অৰ্থনৈতিক অৱস্থা বা ৰাজনৈতিক প্ৰয়োজনক দায়ী কৰে। কিছু তত্ত্ব অনুসৰি সংকটত গোটীয়াকৈ সংগঠিত হোৱাৰ প্ৰৱণতা যুদ্ধৰ মূল। 

## নৈতিকতা
যুদ্ধৰ নৈতিকতা বাৰে বাৰে আলোচনা হৈছিল। ন্যায্য যুদ্ধ তত্ত্ব অনুসৰি কিছু যুদ্ধ ন্যায়সঙ্গত হ’ব পাৰে যদি সঠিক কাৰণ আৰু নিয়ম অনুসৰণ কৰে। আনহাতে অহিংসা আন্দোলনে সকলো যুদ্ধক অগ্ৰহণযোগ্য বুলি কয়। যুদ্ধত নীৰস্ত্ৰ লোকৰ সুৰক্ষাক আন্তৰ্জাতিক আইনেও গুৰুত্ব দিয়ে।

## সীমিতকৰণ আৰু বন্ধ কৰা উপায়
যুদ্ধ সীমিতকৰণৰ বাবে জেনেভা চুক্তি, ৰাষ্ট্ৰসংঘ আৰু আন্তৰ্জাতিক কোৰ্টৰ দৰে ব্যৱস্থা আছে। অস্ত্ৰ নিয়ন্ত্ৰণ চুক্তি আৰু শান্তি আলোচনাই যুদ্ধৰ বিস্তাৰ ৰোধ কৰে। দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ পিছত বিশ্বযুদ্ধ এড়াবলৈ কূটনীতি আৰু আৰ্থ-ৰাজনৈতিক মেকানিজম উন্নত কৰা হৈছে।

## সাময়িক বিৰতি
সাময়িক যুদ্ধবিৰতি যুদ্ধৰ সময়ত দুই পক্ষৰ সমঝোতাৰ ফল। ই কেতিয়াবা শান্তি আলোচনাৰ পথ মুকলি কৰে। যেনে- ইতিহাসত বিখ্যাত খ্ৰীষ্টমাছ ট্ৰুচ (১৯১৪)ত সাময়িক বিৰতি হৈছে। 

## তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:সমাজ
খনন

**খনন** হৈছে পৃথিৱীৰ পৃষ্ঠৰ পৰা মূল্যৱান ভূতাত্ত্বিক পদাৰ্থ আৰু খনিজ পদাৰ্থ নিষ্কাশন। কৃষি প্ৰক্ৰিয়াৰ দ্বাৰা খেতি কৰিব নোৱাৰা বেছিভাগ সামগ্ৰী লাভ কৰিবলৈ খননৰ প্ৰয়োজন হয়, বা পৰীক্ষাগাৰ বা কাৰখানাত কৃত্ৰিমভাৱে সৃষ্টি কৰাটো সম্ভৱপৰ। খননৰ দ্বাৰা উদ্ধাৰ হোৱা অক্সিজেনৰ ভিতৰত ধাতু, কয়লা, তেলৰ শ্বেল, ৰত্ন, চূণশিল, চক, মাত্ৰা শিল, শিলৰ নিমখ, পটাছ, শিলগুটি, আৰু মাটি আদি অন্তৰ্ভুক্ত। অক্সিজেনটো এনেকুৱা এটা শিল বা খনিজ হ’ব লাগিব য’ত মূল্যৱান উপাদান থাকে, ইয়াক উলিয়াব পাৰি বা খনন কৰি লাভৰ বাবে বিক্ৰী কৰিব পাৰি। বহল অৰ্থত খননত যিকোনো নবীকৰণযোগ্য নহোৱা সম্পদ যেনে পেট্ৰলিয়াম, প্ৰাকৃতিক গেছ বা আনকি পানীও নিষ্কাশন কৰাটো অন্তৰ্ভুক্ত। 

আধুনিক খনন প্ৰক্ৰিয়াত অক্সিজেনৰ বস্তুৰ সন্ধান, প্ৰস্তাৱিত খনিৰ লাভৰ সম্ভাৱনা বিশ্লেষণ, আকাংক্ষিত সামগ্ৰী নিষ্কাশন, আৰু খনি বন্ধ হোৱাৰ পিছত ভূমিৰ চূড়ান্ত পুনৰুদ্ধাৰ বা পুনৰুদ্ধাৰ আদি অন্তৰ্ভুক্ত। খনিৰ সামগ্ৰী প্ৰায়ে অক্সিজেনৰ দেহ, লোড, শিৰা, ছিম, ৰিফ বা প্লেচাৰ জমা ঠাইৰ পৰা পোৱা যায়। কেঁচামালৰ বাবে এই জমা ধনৰ শোষণ বিনিয়োগ, শ্ৰম, শক্তি, শোধন, আৰু পৰিবহণ ব্যয়ৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল। 

খনন কাৰ্য্যই পৰিৱেশৰ ওপৰত নেতিবাচক প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে, খনন কাৰ্য্যকলাপৰ সময়ত আৰু খনিটো বন্ধ হোৱাৰ পিছতো। সেয়েহে বিশ্বৰ বেছিভাগ ৰাষ্ট্ৰই ইয়াৰ প্ৰভাৱ হ্ৰাস কৰিবলৈ নিয়ম প্ৰণয়ন কৰিছে; কিন্তু প্ৰায়ে গ্ৰাম্য, দূৰৱৰ্তী বা অৰ্থনৈতিকভাৱে হতাশগ্ৰস্ত সম্প্ৰদায়ৰ বাবে ব্যৱসায় সৃষ্টি কৰাত খননৰ অতিৰিক্ত ভূমিকাৰ অৰ্থ হ'ল চৰকাৰে প্ৰায়ে এনে নিয়ম সম্পূৰ্ণৰূপে বলবৎ কৰাত ব্যৰ্থ হয়। কৰ্ম সুৰক্ষাও দীৰ্ঘদিন ধৰি চিন্তাৰ বিষয় হৈ আহিছে, আৰু য’ত বলবৎ কৰা হৈছে, আধুনিক পদ্ধতিয়ে খনিসমূহত সুৰক্ষাৰ যথেষ্ট উন্নতি সাধন কৰিছে। বিশেষকৈ উন্নয়নশীল অৰ্থনীতিত অনিয়ন্ত্ৰিত, দুৰ্বলভাৱে নিয়ন্ত্ৰিত বা অবৈধ খননে সঘনাই স্থানীয় মানৱ অধিকাৰ উলংঘা আৰু পৰিৱেশ সংঘাতত অৰিহণা যোগায়। খননে সম্পদৰ সংঘাতৰ জৰিয়তেও ৰাজনৈতিক অস্থিৰতাক স্থায়ী কৰি ৰাখিব পাৰে।

## তথ্যসূত্ৰ
শ্ৰেণী:উদ্যোগ
ভূটানৰ ভাষাসমূহ

ভূটানৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ভাষা হৈছে **[[জোংখা ভাষা]]**, যাক ভূটানীজ ভাষা বুলিও কোৱা হয়। ইয়াৰ লিপিৰ নাম হৈছে "চৌকী" (ধৰ্ম ভাষা) (Chhokey, Dharma Language)। এই লিপিৰ তিব্বতীয় ভাষাৰ লগত মিল আছে। বিদ্যালয়সমূহত শিক্ষাৰ মাধ্যম ইংৰাজী আৰু জোংখা ভাষা জাতীয় ভাষা হিচাপে পঢ়োৱা হয়। বৰ্তমান ভূটানত ২৪টা ভাষা প্ৰচলিত। এই ভাষাসমূহ তিব্বত-বাৰ্মা ভাষাৰ পৰা উৎপত্তি হৈছে। আনহাতে ভূটানত প্ৰচলিত নেপালী ভাষাৰ উৎপত্তি ইণ্ডো-আৰ্য্য ভাষাৰ পৰা হৈছে। 

ভূটানৰ গৌণ ভাষাসমূহ হ'ল: ব্ৰোক্কাট, ব্ৰোকপা, চোকাংচাখা, খাম-তিব্বতী, লাখা, ছিক্কিমীজ, বুমথাং, চালি, ডাক্‌পা, ন্যেন ভাষা, গুৰুং, কিৰান্তি ভাষাসমূহ, লেপচা, নেৱাৰ, তামাং, গংদুক, লোকপু আৰু অলে ভাষা। 

## চীন-তিব্বতীয় ভাষাসমূহ
ভূটানত বহুলভাৱে কোৱা ভাষাবিলাক প্ৰধানকৈ চীন-তিব্বতীয় ভাষাপৰিয়ালৰ অন্তৰ্গত। জোংখা (རྫོང་ཁ་) ভূটানৰ ৰাষ্ট্ৰীয় ভাষা আৰু এইটো দক্ষিণ-পশ্চিম চীন আৰু উত্তৰ ভাৰতত কোৱা ভাষাসমূহৰ সৈতে জড়িত। জোংখা ভাষা তিব্বতীয় ভাষাসমূহৰ পৰা বিকাশ হোৱা বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। 

উত্তৰ আৰু মধ্য ভূটানত বুমথাং, খেং, আৰু কুৰ্তোপ আদিকে একেলগে "বুমথাং ভাষা গোট" হিচাপে গণ্য কৰা হয়। এইবোৰ ভাষা জোংখাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত যদিও একে নহয়। ইয়াৰ ভিতৰত চালি আৰু লাখা ভাষাও অন্তৰ্ভুক্ত। 

ভুটানৰ পূৱ ভাগত চাংলা বা শাৰচপ ভাষা বহুলভাৱে কোৱা হয়। ই এক পৃথক শাখাৰ ভাষা যদিও ই আধুনিক জোংখাৰ সৈতে আংশিক মিল আছে। 

ইয়াৰ উপৰিও, চোকাংচাখা, ব্ৰোকপা (লুনানা অঞ্চল), আৰু ব্ৰোক্কাট আদি ক্ষুদ্ৰ সংখ্যক ভাষা আছে, যিবোৰও চীন-তিব্বতীয় ভাষা পৰিয়ালৰ অংশ। 

আন এক গুৰুত্বপূৰ্ণ ভাষা হ'ল গংদুক ভাষা, যাক এক অতিপ্ৰাচীন আৰু পৃথক ভাষা বুলি বিবেচনা কৰা হয়। ই গংদুক অঞ্চলত কেইবাহাজন মানুহে কোৱা এটি সংৰক্ষিত ভাষা। 

## ভাৰত-ইউৰোপীয় ভাষাসমূহ
ভুটানত ভাৰত-ইউৰোপীয় ভাষাসমূহৰ ভিতৰত নেপালী (স্থানীয়ভাৱে "লোটশামখা" নামেৰে জনাজাত) অন্যতম। ই ইণ্ডো-আৰ্য ভাষাসমূহৰ অন্তৰ্গত। নেপালী ভাষা দক্ষিণ ভুটানত বহুলভাৱে কোৱা হয়, বিশেষকৈ লোটশাম্পা জনজাতিৰ মাজত, যি নেপালীয় উৎসৰ ভুটানী নাগৰিক। 

ইয়াৰ বাহিৰেও, হিন্দী আৰু ইংৰাজী ভাষা ব্যাপকভাৱে ব্যৱহাৰ হয়। ইংৰাজী ভাষা বিদ্যালয়, চৰকাৰী কাৰ্যালয় আৰু ব্যৱসায়িক ক্ষেত্ৰসমূহত প্ৰধান মাধ্যম হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ই মূলত শিক্ষা আৰু ব্যৱসায়ৰ ভাষা। 

ভূটানত ইংৰাজীৰ জনপ্ৰিয়তা বৃদ্ধি পাইছে বিশেষকৈ গ্লোবেলাইজেশ্যন আৰু উন্নয়নৰ ফলত। যদিও স্থানীয় ভাষাবোৰ সংৰক্ষণৰ প্ৰচেষ্টা চলি আছে, তথাপি ইংৰাজীৰ ব্যৱহাৰ শিক্ষিত আৰু যুৱ প্ৰজন্মৰ মাজত অধিক বৃদ্ধি পাইছে। 

## অধিক তথ্যৰ বাবে চাওক
* Ethnologue: Dzongkha
* Glottolog
* Britannica - Languages of Bhutan
* Linguist List
* Minority Rights Group
* UNESCO Language Report
* Bhutan News Service 

## বাহ্যিক সংযোগ
*জোংখা উন্নয়ন আয়োগ - ভূটানৰ চৰকাৰী ভাষাৰ সংস্থা। 

শ্ৰেণী:ভূটান
শ্ৰেণী:ভাষা
বৃক্ষ বিবাহ

**বৃক্ষ বিবাহ** (  ইংৰাজী: Tree Marriage)হৈছে পূৰ্বতে কিছুমান জনবিশ্বাসৰ ভেটিত সাধাৰণ চহা মানুহে পালন কৰা এক উৎসৱ। অপুত্ৰক বা কেও কিছু নোহোৱা মানুহে বৃক্ষ বিবাহ পাতি দি পুণ্য অৰ্জন কৰিছিল। বৃক্ষ বিবাহত প্ৰথমে কোনো ৰাজহুৱা স্থান, আলিৰ কাষ বা চ'কত আঁহত আৰু বট গছ দুজোপা ৰোৱে। সেই গছ দুডাল ঠাল-ঠেঙুলিৰে জাতিষ্কাৰ হৈ উঠিলে কোনো এক শুভ দিনত গছ দুডালৰ প্ৰতিষ্ঠা উৎসৱ পতা হয়। সাধাৰণতে মাঘ মাহৰ পিছৰ পৰা ছয় মাহৰ ভিতৰত বৃক্ষ বিবাহ সম্পন্ন কৰা হয়। দিনত বৃক্ষ প্ৰতিষ্ঠা কৰি ৰাতি বিবাহ কাৰ্য সম্পন্ন কৰা হয়। এই বিবাহত আঁহত গছক বিষ্ণু আৰু বট গছক লক্ষ্মী স্বৰূপে গণ্য কৰা হয়। এই বিবাহ পদ্ধতি মানুহৰ বিবাহ পদ্ধতিৰ সমপৰ্যায়ৰ। বৃক্ষ বিবাহত বৃক্ষপ্ৰতিষ্ঠাৰ দিনত আঁহতৰূপী বিষ্ণুক লগুণ দিয়া হয়। ৰাতি কন্যা সম্প্ৰদান কৰা হয়। ৰাতি হোম পুৰি কৰা বিয়াত যৌতুক হিচপে নানা সা-সামগ্ৰী দিয়া হয়। 

এই বিবাহ উৎসৱত অকল এখন গাঁৱৰে নহয়, যিখন গাঁৱত বিয়া হয়, তাৰ ওচৰ-পাজৰৰ সাত-আঠখন গাঁৱৰ লোকৰ সমাগম ঘটে। জাতি, ধৰ্ম-বৰ্ণ নিৰ্বিশেষে সিদিনা সকলোৱে ৰং-ৰহইচৰ মাজেদি বিয়াত যোগদান কৰে। বিয়াৰে এটা অনুষ্ঠান হ'ল প্ৰীতি ভোজন। বিয়া পতা মানুহজনৰ আৰ্থিক সম্বল অনুসৰি প্ৰীতি ভোজনৰ ব্যৱস্থা কৰে। ৰাতি পুৱালেই বৃক্ষ বিবাহৰো সামৰণি পৰে। কিন্তু আচাৰ-অনুষ্ঠানৰ অন্ত নপৰে। বিয়াৰ পিছত যথাবিহিত নিয়ম অনুসৰি জলদান কৰিব লাগে। আঁহত আৰু বটক বগা আৰু ৰঙা কাপোৰেৰে সময়ে সময়ে মেৰিয়াই দি বস্ত্ৰদান কৰা হয়। বিবাহৰ আগতে আঁহত আৰু বট দুডাল ভিন্ন গছ। কিন্তু বিয়াৰ পিছত পৰস্পৰে পৰস্পৰক আঁকোৱালি এডাল বৃক্ষত পৰিণত হয়। বিনা কাৰণত এই গছ দুডালৰ ঠাল-ঠেঙুলি কটা বা ইয়াৰ ছাঁ গচকা নিষেধ। 

অন্যান্য ধৰ্মীয় কাৰ্যৰ বাহিৰেও পুংসাবন (বিয়াৰ পিছত সন্তান জন্মৰ আগতে পতা দ্বিতীয় বিয়া)ত ইয়াৰ প্ৰয়োজন অপৰিহাৰ্য। পুংসাবনত আগদিনা সন্ধিয়া নৈবেদ্য আগবঢ়াই বৃক্ষ যুগলক পুংসাবন পতা দম্পতীৰ প্ৰথমজন ল'ৰাৰ দ্বাৰাই সেৱা কৰা হয়। ইয়াত কামনা কৰা হয় যাতেপিছদিনা বটৰ এটা ঠেঙুলিৰে দুটা পাত ওলাই আহে। পিছদিনা সঁচাকৈয়ে গছডালৰ এটা ঠেঙুলিৰে ৰঙচুৱা আৱৰণেৰে ঢাক খোৱা দুটা পাত ওলাই আহে। সেয়া কাটি আৰু আঁহতৰ বৈ পৰা শিপা আনি মিহিকৈ বটি দৰা-কইনাক ইয়াৰ গোন্ধ ল'বলৈ দিয়া হয়। তেতিয়াহে মাতৃ গৰ্ভত থকা সন্তানৰ লিঙ্গ নিৰ্ণয় হয়। নলবাৰী জিলাৰ গন্ধিয়া গাঁৱত আজি প্ৰায় সত্তৰ বছৰ আগতে লতাপ্ৰিয় দেব্যা নামৰ কেও কিছু নোহোৱা বিধৱা বুঢ়ী এজনীয়ে দুডাল গছৰ মাজত বিয়া পাতি দিয়ে। দুয়োডাল বৃক্ষৰ যুগল মূৰ্তিয়ে অঞ্চলটোৰ লোকক বৃক্ষ বিবাহৰ স্মৃতি সোঁৱৰাই দিয়ে। বঙ্গত এতিয়াও বৃক্ষ বিবাহৰ প্ৰচলন আছে।

পৰম্পৰাগতভাৱে হিন্দুসকলে তিনিবাৰ বিবাহ কৰিব পৰা নাছিল। ইয়াৰ পৰা হাত সাৰিবলৈ যিয়ে দুবাৰকৈ বিধৱা হৈ নতুন পত্নী বিচাৰিব বিচাৰিছিল, তেওঁ প্ৰথমে এজোপা গছৰে বিবাহ অনুষ্ঠান পালন কৰিব লাগিছিল, যিটো তাৰ পিছত কাটি পেলোৱা হৈছিল। 

২০০৭ চনত ঐশ্বৰ্য ৰায় এ এজোপা গছক বিয়া কৰাব বুলি ঘোষণা কৰিছিল।

ইনকিউজিটাৰে প্ৰকাশ কৰা অনুসৰি ছান জেচিন্টো আমিলপাছৰ মহিলাসকলে কাঠ কটাৰ প্ৰতিবাদত গছক বিয়া কৰাইছিল।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোকবিশ্বাস
শ্ৰেণী:লোক-সংস্কৃতি
নিৰ্মাণ

**নিৰ্মাণ** হৈছে এটা সাধাৰণ শব্দ যাৰ অৰ্থ হৈছে বস্তু, ব্যৱস্থা বা সংস্থা গঠনৰ কলা আৰু বিজ্ঞান। এই শব্দটোৰ উৎপত্তি হৈছে লেটিন শব্দ *constructio* (*com-* "একেলগে" আৰু *struere* "together"ৰ) পৰা। 'নিৰ্মাণ' কৰাটো এটা ক্ৰিয়া : নিৰ্মাণৰ ক্ৰিয়া, আৰু বিশেষ্যটো হৈছে নিৰ্মাণ: কিবা এটা কেনেকৈ গঢ় লৈ উঠে বা তাৰ গঠনৰ প্ৰকৃতি।

তাৰ আটাইতকৈ বেছি ব্যৱহৃত প্ৰসংগত, নিৰ্মাণে অট্টালিকা, আন্তঃগাঁথনি, ঔদ্যোগিক সুবিধা, আৰু সংশ্লিষ্ট কাৰ্য্যকলাপসমূহ জীৱনৰ শেষলৈকে প্ৰদানৰ প্ৰক্ৰিয়াসমূহ সামৰি লয়। ই সাধাৰণতে পৰিকল্পনা, বিত্তীয় সাহায্য আৰু ডিজাইনৰ পৰা আৰম্ভ হয় যি সম্পত্তি নিৰ্মাণ আৰু ব্যৱহাৰৰ বাবে সাজু নোহোৱালৈকে চলি থাকে। নিৰ্মাণে মেৰামতি আৰু ৰক্ষণাবেক্ষণৰ কাম, সম্পত্তিৰ সম্প্ৰসাৰণ, সম্প্ৰসাৰণ আৰু উন্নতিৰ যিকোনো কাম, আৰু শেষত ইয়াক ভাঙি পেলোৱা, ভাঙি পেলোৱা বা  আদিও সামৰি লয়।

বহু দেশৰ মুঠ ঘৰুৱা উৎপাদন (GDP) ত নিৰ্মাণ উদ্যোগে যথেষ্ট অৰিহণা যোগায়। নিৰ্মাণ কাৰ্য্যকলাপৰ বাবে বিশ্বব্যাপী ব্যয় ২০১২ চনত প্ৰায় ৪ ট্ৰিলিয়ন ডলাৰ আছিল। ২০২২ চনত নিৰ্মাণ উদ্যোগৰ ব্যয় বছৰি ১১ ট্ৰিলিয়ন ডলাৰ অতিক্ৰম কৰিছিল, যিটো বিশ্বৰ জিডিপিৰ প্ৰায় ১৩ শতাংশৰ সমতুল্য। এই ব্যয় ২০৩০ চনত প্ৰায় ১৪.৮ ট্ৰিলিয়ন ডলাৰলৈ বৃদ্ধি পাব বুলি পূৰ্বানুমান কৰা হৈছিল।

নিৰ্মাণ উদ্যোগে অৰ্থনৈতিক উন্নয়নক প্ৰসাৰিত কৰে আৰু বহু দেশলৈ বহুতো অ-আৰ্থিক সুবিধা কঢ়িয়াই আনে যদিও ই অন্যতম বিপজ্জনক উদ্যোগ। উদাহৰণস্বৰূপে, ২০১৯ চনত আমেৰিকাৰ উদ্যোগত হোৱা মৃত্যুৰ প্ৰায় ২০% (১,০৬১) নিৰ্মাণৰ ক্ষেত্ৰত সংঘটিত হৈছিল।

## ইতিহাস
প্ৰথম জুপুৰি আৰু আশ্ৰয় শিবিৰবোৰ হাতেৰে বা সাধাৰণ সঁজুলিৰে নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। ব্ৰঞ্জ যুগত চহৰবোৰ বৃদ্ধি পোৱাৰ লগে লগে ইটাভাটাৰ আৰু কাঠমিস্ত্ৰীৰ দৰে পেছাদাৰী শিল্পীৰ এটা শ্ৰেণীৰ আবিৰ্ভাৱ হয়। মাজে মাজে দাসক নিৰ্মাণৰ কামত ব্যৱহাৰ কৰা হৈছিল। মধ্যযুগত শিল্পী শিল্পীসকলক গিল্ডত সংগঠিত কৰা হৈছিল৷ ১৯ শতিকাত ভাপ চালিত যন্ত্ৰপাতিৰ আৱিৰ্ভাৱ হয় আৰু পিছলৈ ডিজেল আৰু বৈদ্যুতিক চালিত বাহন যেনে ক্ৰেন, এক্সকেভেটৰ আৰু বুলডজাৰৰ আৱিৰ্ভাৱ হয়।

একবিংশ শতিকাত দ্ৰুতগতিত নিৰ্মাণৰ জনপ্ৰিয়তা ক্ৰমান্বয়ে বৃদ্ধি পাইছে। কিছুমান হিচাপ অনুসৰি ৪০% নিৰ্মাণ প্ৰকল্প এতিয়া দ্ৰুতগতিত নিৰ্মাণ কৰা হৈছে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:উদ্যোগ
জীয়া-জুৰিৰ ঘাট (উপন্যাস)

**জীয়া জুৰিৰ ঘাট** হৈছে অসমৰ সাহিত্যক, ঔপন্যাসিক চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ দ্বাৰা লিখিত এখনি সমাজনিৰ্ভৰ উপন্যাস। উপন্যাসখনৰ পটভূমি হৈছে গ্ৰাম্য সমাজৰ এটা সত্য ঘটনাৰ আলমতে প্ৰাণ পাই উঠা উপন্যাস। উপন্যাসখনৰ ৰচনাকাল ১৯৬০ চন। 

## ঔপন্যাসিকৰ চমু পৰিচিতি

চৈয়দ আব্দুল মালিক (১৯১৯-২০০০) আধুনিক অসমীয়া কথা সাহিত্যৰ ইতিহাসত চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ এখন নিগাজি আসন আছে। চৈয়দ আব্দুল মালিক আছিল একাধাৰে ঔপন্যাসিক, গল্পকাৰ, নাট্যকাৰ, কবি, প্ৰবন্ধকাৰ, জীৱনী-ৰসিক, ব্যঙ্গ-ৰসিক। চুটিগল্প ৰচনাৰ ক্ষেত্ৰত তেওঁ ৰুছ দেশৰ এণ্টন চেকভ আৰু ফৰাচী দেশৰ গিদ্ মোপাছাৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈছিল। নিজৰ বিপুল ৰচনা সম্ভাৰেৰে অসমীয়া সাহিত্যক ধন্য কৰা সাহিত্যিক চৈয়দ আব্দুল মালিকে ষাঠিখনতকৈও অধিক উপন্যাস ৰচনা কৰি থৈ গৈছে। তেখেতৰ উপন্যাস হ'ল - আকাশ অন্য তৰা (১৯৬২), ৰূপতীৰ্থৰ যাত্ৰী (১৯৬৩), ৰজনীগন্ধাৰ চকুলো (১৯৬৪), মোৰ বাবে নুৰুবা তুমি মালতী ফুল (১৯৬৬), আধাৰশিলা (১৯৬০), ত্ৰিশূল (১৯৬৮)। 

## গ্ৰন্থখনৰ চমু বিৱৰণ
জীয়া জুৰিৰ ঘাট গ্ৰাম্য পটভূমিত ৰচিত সামাজিক উপন্যাস। মুখ্য পুৰুষ চৰিত্ৰ চালেহৰ শাৰীৰিক অসুস্থতা আৰু তাক লৈ তাৰ মনত সৃষ্টি হোৱা বিপৰীতমুখী দ্বন্দ্বই উপন্যাসৰ কাহিনীভাগৰ মূল আকৰ্ষণ বিন্দু। এই উপন্যাসখনৰ আলোচনাৰ মাজেদি কথাশিল্পী চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ বিচাৰধাৰাৰ লগতে তেওঁৰ উপন্যাসৰ ভাষা, বিভিন্ন চৰিত্ৰৰ ভাবনাৰ লগত পৰিচিত হোৱাৰ সুযোগ লাভ কৰিব পাৰি। সমাজৰ প্ৰতি দায়বদ্ধ লেখক হিচাপে মালিকৰ উপন্যাসৰ অন্যতম সুৰ মানৱতাবাদৰ যি প্ৰকাশ এই উপন্যাসত ফুটি উঠিছে, যিয়ে তেওঁ চিত্ৰিত কৰা তেনেই সাধাৰণ চৰিত্ৰকো মহীয়ান কৰিছে। 

## তথ্য সংগ্ৰহ
#চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ অপ্ৰকাশিত ৰচনাৱলী আৰু ডায়েৰী: সম্পাদনা: নিকুমণি হুছেইন; প্ৰথম প্ৰকাশ - জানুৱাৰী, ২০০৮; পাণবজাৰ, গুৱাহাটী -৭৮১০০১
#অফুৰন্ত আৰু বিচিত্ৰ সৃষ্টি প্ৰতিভাৰ অধিকাৰী মানুহজন: উপেন্দ্ৰ বৰকটকী; সাতসৰী, দ্বাদশ বছৰ, একাদশ সংখ্যা, জুন ২০১৭
#মালিকৰ চমু জীৱনপঞ্জী: অনুৰাধা শৰ্মা পূজাৰী; সাতসৰী, দ্বাদশ বছৰ, একাদশ সংখ্যা; জুন ২০১৭
#অসমীয়া উপন্যাসৰ ইতিহাস: ড° গোৱিন্দ প্ৰসাদ শৰ্মা, (পৃষ্ঠা: ৩৬৯-ৰ পৰা ৩৭৬-লৈ), প্ৰকাশক শ্ৰী নগেন শৰ্মা জ্যোতি প্ৰকাশন পানবজাৰ, গুৱাহাটী-৭৮১০০১, প্ৰথম প্ৰকাশ: নৱেম্বৰ, ২০১৪

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমীয়া উপন্যাস
চেতনা প্ৰৱাহ

**চেতনা প্ৰৱাহ** কথাষাৰ পোন প্ৰথম উইলিয়াম জেমছে তেওঁৰ *Prniciples of psychology* নামৰ গ্ৰন্থখনত প্ৰয়োগ কৰে। চেতন মনৰ ভাৱ, চিন্তা, আৰু উপলব্ধিৰ অবিছিন্নতা বুজাবলৈ তেওঁ ইয়াক প্ৰয়োগ কৰিছিল। আজিকালি ঘাইকৈ চেতনা প্ৰৱাহ বুলিলে উপন্যাসত ব্যৱহৃত এটা বিৱৰণ কৌশলকহে বুজোৱা হয়। 

চেতনা প্ৰৱাহধৰ্মী ৰচনাত চৰিত্ৰ বিশেষৰ অৱধাৰণা আৰু চিন্তা এনেদৰে উপস্থাপন কৰা হয়, যেন সেইবোৰ কোনো বিশেষ উদ্দেশ্যে প্ৰণোদিতন হয়  বা সেইবোৰৰ কোনো বিশেষ লক্ষ্য নাই বা সেইবোৰ দেখাত যুক্তিসিদ্ধও নহয়। আচলতে ই এক বিৱৰণাত্মক কৌশলহে আৰু ইয়াত ভাব আৰু ইন্দ্ৰিয়ানুভূতি এনেদৰে প্ৰকাশ কৰা হয় যে তাত কোনো যুক্তিসিদ্ধ ধাৰাবাহিকতা বিচাৰি পোৱা টান। বাস্তৱৰ বিভিন্ন পৰ্যায়ৰ  (যেনে চেতন, অৱস্থা, নিদ্ৰিত অৱস্থা) মাজত পাৰ্থক্য কি দেখুওৱা নহয় বা বাক্যবিন্যাসো সকলো সময়তে ঠিক ব্যাকৰণসিদ্ধ নহয়। এই কৌশলে চৰিত্ৰবিশেষৰ অন্তঃস্থ ভাৱ আৰু চিন্তাক প্ৰাত্যাহিক জগতৰ আপাতবিশৃংখল ধৰণৰ অনুগামীকৈ উপস্থাপন কৰিব খোজে। 

কেইজনমান চেতনাপ্ৰবাহধৰ্মী লেখক হ'ল: ৱ'লফ, ডৰথি ৰিছাৰ্ডছন, উইলিয়াম ফকনাৰ। 

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:দৰ্শন
মোহনকৃষ্ণ মিশ্ৰ

**মোহনকৃষ্ণ মিশ্ৰ** ( ইংৰাজী: Mohankrishna Mishra) অসমৰ এজন কবি। তেওঁ ***'সমদল*** ' আৰু ***শাওনৰ শীতল বৃষ্টি*** নামৰ দুখন কবিতা সংকলনৰে অসমীয়া সাহিত্য জগতত চিনাকি লাভ কৰে। সত্তৰ দশকত জন্ম লাভ কৰা মোহনকৃষ্ণ মিশ্ৰ বাঁওপন্থী মতাদশৰ্ত বিশ্বাসী এগৰাকী প্ৰগতিশীল কবি। মিশ্ৰক সমদল কাব্য সংকলনে এনে এটা সুকীয়া পৰিচয় দিছিল যে প্ৰগতিশীল মহলত তেওঁক ‘সমদলৰ কবি’ হিচাপেও অভিহিত কৰা হৈছিল। ১৯৯১ চনত, ৪৪ বছৰ বয়সতে মৃত্যু বৰণ কৰা মিশ্ৰৰ প্ৰায়খিনি কবিতাৰ এটি‍ সংকলন ***মই অনন্তকাল মানুহৰ সৈতে*** তেওঁৰ বিয়োগৰ ত্ৰিছ বছৰৰ পাছত ২০২১ চনত প্ৰকাশিত হয়৷ 

## জন্ম আৰু শিক্ষা
মোহনকৃষ্ণ মিশ্ৰৰ জন্ম হৈছিল বৰপেটা জিলাৰ বৃন্দাবনহাটীত ১৯৪৭ চনত। তেওঁ গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰপৰা ৰসায়ন বিজ্ঞানত স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। ১৯৯১ চনত চেন্নাইত তেওঁৰ মৃত্যু হয়। 

## কৰ্মজীৱন
মোহনকৃষ্ণ মিশ্ৰই প্ৰথমে বজালী উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত বিষয় শিক্ষক হিচাপে যোগদান কৰে। তাৰপাছত সৰভোগ উচ্চতৰ মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত যোগদান কৰে।

## সাহিত্যিক অৱদান
* কবিতা সংকলন:
# সমদল (১৯৮৬)
# শাওনৰ শীতল বৃষ্টি (১৯৯২)

তেওঁ এগৰাকী প্ৰগতিশীল কবি। তেওঁৰ কবিতাত সমাজ পৰিৱৰ্তনৰ আকাংক্ষাৰ লগতে মানুহৰ মুকুতিৰ ধ্বনি শুনিবলৈ পোৱা যায়। মিশ্ৰৰ কবিতাত সংবেদনশীলতাৰ অন্য এখন জগত অনুভৱ কৰিব পাৰি। তেওঁৰ কবিতাত সমাজ আৰু মানুহৰ ৰূপান্তৰৰ কথা আছে যদিও সত্তৰ দশকৰ ভাবালুতা তথা তৰল উচ্ছ্বাসৰপৰা সেয়া ভালেখিনি মুক্ত। নতুন সাহিত্য পৰিষদৰ নলবাৰী অধিৱেশনত মিশ্ৰই দিয়া ভাষণত প্ৰগতিশীল সাহিত্যৰ সমাজমনষ্ক গভীৰ চৰিত্ৰৰ কথা প্ৰকাশ পাইছে। তেওঁ জাপানী কবিতাৰ আৰ্হিত সৰু সৰু স্তৱকৰে কাব্যসৃষ্টি কৰিছিল। ১৯৬৬ চনত ৰচিত **‘মনস্তত্ত্ব’** শীৰ্ষক কবিতাটো উল্লেখযোগ্য। কবিতাটোত তেওঁ লিখিছিল,

“এতিয়া, এই অন্ধকাৰ কোঠালিৰ, খিৰিকীৰ
কৰুণ ছায়াৰে একাঁজলি পোহৰ নামিছে। 
তথাপিতো মৃত্যুৰ নৰক যাত্ৰাৰ এই অন্ধকাৰ
সিয়ো সত্য — সিয়ো সাৰে আছে সত্য হৈ।”

জীৱনত অন্ধকাৰৰ অস্তিত্ব মানি লৈয়ো ইয়াত কবিয়ে পোহৰৰ সম্ভাৱনাক নস্যাৎ কৰা নাই; কিন্তু মৃত্যুকো জীৱনৰ এটা সত্য হিচাপেই গ্ৰহণ কৰাৰ মাজেৰে কবিয়ে এক কাৰুণ্যভৰা জীৱনবোধৰ প্ৰতি ইংগিত দিছে, যাক আমি নব্বৈৰ দশকৰ আৰম্ভণিৰ কিছু কবিতাতো দেখিবলৈ পাওঁ। 

তেনেদৰে **‘সকলো হেৰুৱায়ো মানুহ জীয়াই থাকে**’ কবিতাটোত এক প্ৰতিকূল সামাজিক পৰিৱেশৰ মাজতো তেওঁৰ আশাবাদ প্ৰকাশিত হৈছিল যদিও সাধাৰণ মানুহৰ প্ৰতি থকা কবিৰ আস্থাৰ ভিত্তিত গঢ়ি উঠা এই আশাবাদত কিছু অসম্পূৰ্ণতাও নথকাকৈ নাছিল। 

“গোটেই ৰাস্তাৰ বতাহ
ধূলিৰে ভৰি আছিল
বুকুখন খামুচি ধৰি ভাবিছিলোঁ
সকলোবিলাক হেৰুৱায়ো মানুহবোৰ যে
কিদৰে জীয়াই থাকে।” 

মোহনকৃষ্ণ মিশ্ৰৰ কবিতাৰ বিষয় কেৱল অসম তথা ভাৰতৰ সীমাৰ ভিতৰতেই আৱদ্ধ নাছিল; সেই সময়ৰ আন সাম্যবাদী কবিসকলৰ দৰেই মোহনকৃষ্ণ মিশ্ৰয়ো আন্তৰ্জাতিক ঘটনাপ্ৰৱাহৰ ওপৰত সততে দৃষ্টি ৰাখি সে‍ই প্ৰসংগত নিজৰ সচেতনতা কবিতাৰ মাজেৰে প্ৰকাশ কৰিছিল। **‘ভিয়েটনামী গাভৰুৰ প্ৰতি’** কবিতাটোত কবিয়ে ব্যঞ্জনাত্মক ভাষা আৰু চিত্ৰকল্পৰ জৰিয়তে এটা বৈপ্লৱিক বাৰ্তা প্ৰেৰণ কৰিব বিচাৰিছিল, যিটো কেৱল ভিয়েটনামীৰ প্ৰতিয়েই নাছিল, আছিল বিশ্বৰ প্ৰতিগৰাকী নিপীড়িত মানুহৰ প্ৰতি। কবিতাটোত ব্যঞ্জনাত্মক প্ৰকাশভংগী, চিত্ৰকল্পৰ সুচিন্তিত প্ৰয়োগ আৰু ভাবৰ ঘনীভূত প্ৰকাশে ইয়াক এটা উচ্চ স্তৰৰ কবিতা হিচাপে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। তেওঁ হাইকু আৰ্হিৰ দুটামান কবিতাও ৰচনা কৰিছে, য’ত তেওঁৰ ব্যক্তিগত জীৱনবোধৰ সৈতে সাধাৰণ মানুহৰ সংগ্ৰামী সত্তাক একাকাৰ কৰিবলৈ যত্ন কৰিছে। উদাহৰণ স্বৰূপে, তেওঁ লিখিছে, 

"আহিব নোৱাৰোঁ বাবেই মই নাহোঁ
উঠিব নোৱাৰোঁ বাবেই মই
আকণ্ঠ ডুব গৈ থাকোঁ।"

## তথ্য সংগ্ৰহ


শ্ৰেণী:অসমীয়া কবি
ৰামৰায়

**ৰামৰায়** আছিল দামোদৰদেৱৰ অন্যতম প্ৰধান শিষ্য লোচ সত্ৰৰ প্ৰতিষ্ঠাপক অৰ্জুনদেৱৰ শিষ্য। ৰামৰায়ৰ প্ৰকৃত নাম হৈছে **জগতানন্দ**। তেওঁ শংকৰদেৱৰ জ্ঞাতিভাই আছিল। ৰামৰায়ৰ কন্যা ভূৱনেশ্বৰী আই বা কমলপ্ৰিয়াক কোঁচ সেনাপতি চিলাৰায় বা শুক্লধ্বজলৈ বিয়া দিয়া হৈছিল। ৰামৰায়ে কোঁচৰজা চন্দ্ৰনাৰায়ণৰ ৰাজত্ব কালত (১৬৪০-৬০ খ্ৰী.) **গুৰুলীলা** বা **সন্ত-যশামৃত**' পুথি ৰচনা কৰে। গুৰুলীলাত দামোদৰদেৱৰ জন্মৰপৰা ভট্টদেৱৰ মৃত্যুলৈকে সকলো বিৱৰণ পোৱা যায়। দামোদৰদেৱৰ চৰিতকেইখনৰ ভিতৰত এইখনেই প্ৰাচীনতম বুলি ক'ব পাৰি আৰু বিশেষভাৱে দামোদৰদেৱৰ জীৱনৰ ঘটনাৱলী বৰ্ণনা কৰিছে। ৰামৰায় আৰু নীলকণ্ঠ দামোদৰ চৰিতৰপৰা শঙ্কৰদেৱৰ লগত দামোদৰৰ ঘনিষ্ঠ সৌহাৰ্দ্যপূৰ্ণ সম্বন্ধ আছিল সেই কথা বুজিব পাৰি আৰু মহাপুৰুষীয়া পন্থৰ লগত দামোদৰী পন্থৰ কি কি বিষয়ত প্ৰভেদ সেই কথাও এই চৰিতৰপৰা বুজিব পাৰি।‌

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:মহাপুৰুষীয়া ধৰ্মৰ অনুগামী
মহাকবি কালিদাসৰ ৰঘুৱংশম্

**মহাকবি কালিদাসৰ ৰঘুৱংশম্** এখন অসমীয়ালৈ অনূদিত গ্ৰন্থ। মহাকবি কালিদাসৰ সংস্কৃত ভাষাত ৰচিত ৰঘুবংশম কাব্যখনৰ অসমীয়া ভাষালৈ সম্পূৰ্ণ অনুবাদ কৰি উলিয়াইছে কবি কৌস্তুভমণি শইকীয়া দত্তই।

## ৰঘুৱংশৰ উৎস

কালিদাসে "ৰামায়ণৰ পৰা বিষয়বস্তু সংগ্ৰহ কৰি এই মহাকাব্যখনি ৰচনা কৰিছিল। মহাকাব্যখনিৰ কাহিনী “মহাভাৰত", "কথাসৰিৎসাগৰ” আৰু পুৰাণতো বিভিন্ন আকাৰে পোৱা যায়।

## ৰঘুৱংশম্‌ৰ বিষয়বস্তু
ৰঘুবংশ মহাকাব্য ঊনৈশটা অধ্যায়ত বিভক্ত। এই গ্ৰন্থখনত ইন্দ্বাকুবংশীয় ৰজা দিলীপৰ পৰা অগ্নিবৰ্ণলৈ মুঠ ২৯জন ৰজাৰ সংক্ষিপ্ত পৰিচয় পোৱা যায়। ৰঘুবংশ কাব্যৰ অধ্যায়ক্ৰমে বিষয়বস্তুৰ এনেধৰণৰ -

* প্ৰথম অধ্যায়ত অৰ্ধনাৰীশ্বৰ পাৰ্বতী পৰমেশ্বৰৰ বন্দনা আৰু ৰঘুবংশৰ ঐতিহ্য বৰ্ণিত হৈছে। 
* দ্বিতীয়ৰ পৰা চতুৰ্থ অধ্যায়ত ৰজা দিলীপ আৰু তেওঁৰ পত্নী সুদক্ষিণাৰ পৰিচয় পোৱা যায়। ইয়াৰ পিছতে ৰঘুৰ জন্মৰ পৰা ৰাজ্যভাৰ গ্ৰহণ আৰু সাম্ৰাজ্য স্থাপনৰ কথা বৰ্ণিত হৈছে। 
* পঞ্চমৰ পৰা অষ্টম অধ্যায়ত ৰঘুৰ পুত্ৰ অজৰ জন্ম, বিবাহ আৰু ৰাজ্যাভিষেক আৰু দশৰথৰ জন্মৰ পৰা আৰম্ভ কৰি অজ-ইন্দুমতীৰ মৃত্যুৰ কাহিনী চিত্ৰিত হৈছে। 
* নৱম আৰু দশম অধ্যায়ত ৰাৱণ নিধনৰ বাবে বিষ্ণুৰ ৰামৰূপে আবিৰ্ভাবৰ বাৰ্তা বৰ্ণিত হৈছে। 
* একাদশ পৰা পঞ্চদশ অধ্যায়ত ৰামৰ কৈশোৰৰ পৰা সীতাৰ পাতাল প্ৰবেশ পৰ্যন্ত বৰ্ণিত হৈছে। 
* ষোল্লৰ পৰা ঊনবিংশ অধ্যায়ত লব-কুশৰ পৰা আৰম্ভ কৰি অগ্নিবৰ্ণ পৰ্যন্ত ৰজাসকলৰ পৰিচয় বৰ্ণিত হৈছে।

### ৰঘুৱংশৰ বংশানুক্ৰম

#দিলীপ
# বন্ধু
#অজ
# দশৰথ 
#ৰাম 
#কুশ
#অতিথি
#নিষধ
#নল
#নভ
#পুণ্ডৰীক
#ক্ষেমধন্বা
# দেৱানিক
#অহীনুগ
# পৰিয়াত্ৰ
#শীল
#উন্নাভ
# বজ্ৰনাভ
#শংখণ
# ব্যুষিতাশ্ব
# বিশ্বসহ
#হিৰণ্যাভ
#কৌসল্য
# ব্ৰহ্মিষ্ঠ
#পুত্ৰ
#পুষ্য
# ধ্ৰুবসন্ধি
#সুদৰ্শন
# অগ্নিবৰ্ণ
## অনুবাদকৰ পৰিচয়

কৌস্তুভমণি শইকীয়া দত্ত এগৰাকী কবি, অনুবাদক। ১৯৭৩ চনৰ ৩ জুলাই তাৰিখে যোৰহাটজিলাত তেখেতৰ জন্ম। 

## অনুবাদকৰ সাহিত্য-কৰ্ম
### স্বৰচিত কবিতা পুথি
*ৰ’দ - বনফুল প্ৰকাশন, ২০১৩
*কথা- কস্তুৰী প্ৰকাশন, ২০১৪
*নীৰৱতাৰ বেলাড- চন্দ্ৰ প্ৰকাশ, ২০১৫
*পাখি আৰু কাঁড়- আঁক-বাক প্ৰকাশন, ২০১৭
*শব্দ আৰু অৰ্থ একত্ৰ - বি আৰ পাব্লিকেচন, ২০২২
### অনুবাদ সাহিত্য
*মহাকবি কালিদাসৰ মেঘদূতম -সম্পূৰ্ণ অসমীয়া অনুবাদ - পাঞ্চজন্য প্ৰকাশন, ২০২০
*মহাকবি কালিদাসৰ ৰঘুৱংশম্ (অনুবাদ ), শংকৰদেৱ প্ৰকাশন, ২০২৩ 
*মহাকবি কালিদাসৰ ঋতুসংহাৰম্ (অনুবাদ ), পূৰ্বায়ন প্ৰকাশন, ২০২৪

## আৰু চাওক
* কালিদাসৰ মূল '''ৰঘুবংশম'''‌

## উৎস

শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্য
শ্ৰেণী:অনূদিত গ্ৰন্থ
গ্ৰেচ কুজুৰ

**গ্ৰেচ কুজুৰ** (হিন্দী: ग्रेस कुजूर, ইংৰাজী: Grace Kujur; জন্ম: ৩ এপ্ৰিল ১৯৪৯) এগৰাকী ভাৰতীয় আদিবাসী লেখিকা আছিল। তেওঁৰ জন্ম হৈছিল ১৯৪৯ চনত ঝাৰখণ্ডৰ ৰাঁচীত। তেওঁৰ মাতৃভাষা আছিল 'কুড়ুখ'। তেওঁৰ পিতৃৰ নাম আছিল পৈত্ৰিক কুজুৰ আৰু মাতৃৰ নাম আছিল আছিল ৰুথ কেৰকেট্টা। পিতৃ আছিল হস্পিতালৰ কম্পাউণ্ডাৰ আৰু মাতৃ আছিল হেল্থ ভিজিটৰ।

## প্ৰাথমিক জীৱন আৰু কেৰিয়াৰ
তেওঁৰ প্ৰাৰম্ভিক আৰু উচ্চ শিক্ষা ৰাঁচীতে সম্পূৰ্ণ হৈছিল। ১৯৭৬ চনত তেওঁ অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ'ত  প্ৰগ্ৰেম কৰডিনেটৰ হিচাপে যোগদান কৰিছিল।ইয়াৰ সমানে সমানে তেওঁ ৰাঁচী, পটনা, দিল্লী, ভাগলপুৰ আদি ঠাইতো সেৱা আগবঢ়াইছিল। পিছলৈ তেওঁ পৰিচালক হিচাপে কাম কৰিছিল। ২০০৮ চনত তেওঁ অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ'ৰ পৰা ডাইৰেক্টৰ জেনেৰেল হিচাপে অৱসৰ গ্ৰহণ কৰিছিল।

## সাহিত্য কৰ্ম
কুজুৰে ১৯৬৬ চনত লিখা মেলা কাম আৰম্ভ কৰে। তেওঁ মুখ্যতঃ হিন্দী ভাষাত লিখিছিল।  তেওঁৰ কবিতাসমূহ 'হিন্দুস্তান', 'আজ', 'যুদ্ধৰত আম আদমী', 'আৰ্যবৰ্ত্ত', 'ঝাৰখণ্ডী ভাষা সাহিত্য সংস্কৃতি অখড়া' আদি বিভিন্ন পত্ৰিকাত প্ৰকাশিত হৈছিল। 'কলম উগলতী আগ', 'লোকপ্ৰিয় আদিবাসী কবিতাএ',, 'কলম কো তীৰ হোনে দ' আদি কাব্য সংকলনত তেওঁৰ কবিতাসমূহ সন্নিৱিষ্ট কৰা হৈছে। তেওঁ অনাতাঁৰ নাটকো লিখিছিলে। সমাজত প্ৰচলিত অন্ধবিশ্বাস ডাইনীৰ ওপৰত তেওঁ 'মহুৱা গিৰে আধী ৰাত' নামৰ এখন জনপ্ৰিয় অনাতাঁৰ নাটক লিখিছিল।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:আদিবাসী মহিলা
শ্ৰেণী:লেখিকা
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় মহিলা কবি
আহোম যুগৰ ব্যৱহাৰিক সাহিত্য

**আহোম যুগৰ কাব্য-সাহিত্য**ৰ ৰীতি শঙ্কৰদেৱৰ বৈষ্ণৱ সাহিত্যই নিয়ন্ত্ৰণ কৰিছিল। পোনপটীয়া পৃষ্ঠপোষকতা নাপালেও ৰজাঘৰীয়া দেৱোত্তৰ - ব্ৰহ্মোত্তৰ পাই গজগজীয়া হোৱা সত্ৰসমূহতহে অধিক ধৰ্মীয় সাহিত্যৰ সৃষ্টি হৈছিল। এই পুথিবোৰত আদ্যোপান্ত ধৰ্মীয় আদৰ্শ বিয়পি আছে। বুৰঞ্জী সাহিত্যৰ ৰীতি অনুগামী এক শ্ৰেণী 'কথাচৰিত' ৰচিত হ'লেও এই পুথিবোৰত কেতবোৰ অৱাস্তৱতা আৰু অতিৰঞ্জন বিদ্যমান, কিন্তু আহোম ৰজাঘৰৰ সংস্পৰ্শত এবিধ ব্যাৱহাৰিক জীৱনৰ প্ৰয়োজনীয় সাহিত্যও সৃষ্টি হৈছিল। 'হস্তীবিদ্যাৰ্ণৱ', 'ঘোঁৰানিদান', 'শেন-পুথি' আদি জনাজাত পুথিৰ উপৰি মানুহৰ ৰোগ-ব্যাধি চিকিৎসাৰ বাবে নানান ঔষধৰ পুথি, নিদান আদি ৰচনা কৰোৱা হৈছিল। 'ৰসেদ্ৰ'ৰ ঘৰৰ মানুহে ৰসায়ন বিষয়ক চৰ্চা কৰাৰ উপৰি ৰসায়ন সৰ্ম্পকে বিৰাট পুথিও ৰচনা কৰিছিল। ব্যাৱহাৰিক সাহিত্যৰ ভিতৰত 'হস্তীবিদ্যাৰ্ণৱ' এখন অতুলনীয় পুথি। 'নীতি-লতাঙ্কুৰ', 'হিতোপদেশ', 'ভাস্বতী', 'গণিত' আদিও ৰচিত হৈছিল। 'চাণক্য-শ্লোক'ৰো বহুল ব্যৱহাৰ আছিল। আনকি ঘৰ-দুৱাৰ নিৰ্মাণত প্ৰয়োজন হোৱা শিল, ইটা, খেৰ, বাঁহ, কামী বেত আদিৰ হিচাপো লিখি থৈছিল।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমীয়া সাহিত্য
গ'শ্বিন

[thumb|[United States National Arboretum|আমেৰিকাৰ নেচনেল আৰ্বৰেটামত প্ৰদৰ্শিত জন নাকাৰ মাষ্টাৰপিছ গ'শ্বিন]]
thumb|পিছফালৰ পৰা গ'শ্বিন
thumb|ঐতিহাসিক বনছাই মাৰ্কাৰ ২১ গ'শ্বিন (আমেৰিকা যুক্তৰাষ্ট্ৰৰ ৰাষ্ট্ৰীয় বৃক্ষশাস্ত্ৰৰ সৌজন্যত)
**গ'শ্বিন** ( জাপানিঃ 護神, "আত্মাৰ ৰক্ষক") হ'ল জন নাকাৰ দ্বাৰা সৃষ্ট এখন বনছাইৰ অৰণ্য। এয়া হ'ল হাতেৰে ৰোপণ কৰা ফোমিনা জুনিপাৰ্চৰ অৰণ্য, যিখন নাকাই ১৯৪৮ চনত বনছাইৰ প্ৰশিক্ষণ আৰম্ভ কৰাৰ সময়ত ৰোপণ কৰিছিল। ১৯৮৪ চনত নাকাই ইয়াক নেচনেল বনছাই ফাউণ্ডেচনলৈ দান কৰে আৰু ইয়াক আমেৰিকাৰ নেচনেল আৰ্বৰেটামত প্ৰদৰ্শিত কৰা হয়। গছবোৰে পৃথকে পৃথকে নাকাৰ প্ৰতিজন নাতি-নাতিনীক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে। 

## ইতিহাস
নাকাই প্ৰথমবাৰৰ বাবে এঘাৰজোপা গছ লৈ ১৯৪৮ চনত কাম আৰম্ভ কৰিছিল আৰু তাৰ ভিতৰৰ দুজোপা গছৰ পৰা তেওঁ অৱশেষত গ'শ্বিন বনাবলৈ সক্ষম হৈছিল। তেওঁ একে উচ্চতাৰ দুটা ফোমিনিয়া জুনিপাৰ্চ ব্যৱহাৰ কৰি “টু ট্ৰি ষ্টাইল’’ সৃষ্টি কৰিছিল। ১৯৫৩ চনত এখন প্ৰদৰ্শনীৰ সময়ত নাকাই তেওঁৰ বনছাই শ্ৰেণীৰ বাবে পৰম্পৰাগত উলম্ব শৈলীত এটা ফোমিনিয়া সৃষ্টি কৰিছিল। তেওঁ এজোপা ওখ গছ (যিটো শেষত গোশি‍নৰ মূল ওখ গছ হৈ পৰিল) অধিগ্ৰহণ কৰে আৰু যিটোক ক্ৰমান্বয়ে পাতল কৰি মাটিত পুনৰ ৰোপণ কৰি গঢ় দিয়া হ’ল; ১৯৬০ চনত ইয়াক প্ৰদৰ্শনৰ বাবে সাজু কৰা হৈছিল৷

১৯৬৪ চনত গ'শ্বিনে‍ প্ৰথম হাতেৰে ৰোপণ কৰা অৰণ্যৰ ৰূপ লয়। জাপানৰ এটি‍ কৱৰস্থানৰ সমীপৱৰ্তী কেমেলিয়া অৰণ্যৰ পৰা অনুপ্ৰাণিত হৈ নাকাই প্ৰথমে চাৰিজোপা গছ একত্ৰিত কৰিছিল আৰু তেওঁ ইতিমধ্যে সেইবোৰক পৃথকে পৃথকে ডাঙৰ কৰি ৪ ফুট (১.২ মিটাৰ) ওখকৈ‍ গঢ় দিছিল। অতি শীঘ্ৰে‍ তেওঁ আৰু তিনিজোপা গছ যোগ কৰি সাতজোপা গছৰ বনছাই সৃষ্টি কৰিলে। নাকাই পৰ্যাপ্ত পানী নিষ্কাশন নিশ্চিত কৰিবলৈ পাত্ৰটোও সলনি কৰিছিল - যাৰ অভাৱৰ ফলত গছবোৰৰ মাজৰ এজোপা মৰিল আৰু বাৰে বাৰে পুনৰ ট্ৰেত ভৰাইবলগীয়া হ’ল। এই সময়ত নাকাৰ সাতটি‍ নাতি-নাতিনী আছিল আৰু তেওেঁলাকৰ প্ৰত্যেককে গছ-গছনিৰে প্ৰতিনিধিত্ব কৰা হৈছিল। সহযোগী বনছাই শিল্পীসকলৰ অনুৰোধত তেওঁ নিজৰ সংগ্ৰহৰ নাম ৰাখিছিল **গ'শ্বিন**, যাৰ অৰ্থ আত্মাৰ ৰক্ষক। শ্মশানখনৰ অৰণ্যৰ পৰা অনুপ্ৰাণিত হোৱাৰ বাবেই তেওঁ এই নাম ৰাখিছিল বুলি ধাৰণা কৰা হয়। ১৯৭৩ চনত নাকাৰ ১১টি‍ নাতি-নাতিনী আছিল আৰু তেওঁ গ'শ্বিনত সাদৃশ্য ৰক্ষাৰ বাবে গছৰ সংখ্যা বৃদ্ধি কৰিছিল। এঘাৰটা গছে মূলতঃ তেওঁৰ এঘাৰটি‍ নাতি-নাতিনীক প্ৰতিনিধিত্ব কৰে।

১৯৮৪ চনৰ মাৰ্চ মাহৰ মাজভাগত গ'শ্বিনক প্ৰথমবাৰৰ বাবে ফিলাডেলফিয়া ফুলৰ প্ৰদৰ্শনীত প্ৰদৰ্শন কৰা হৈছিল আৰু তাত প্ৰায় ২,৫০,০০০ লোকে তাক চাইছিল। প্ৰদৰ্শনীৰ শেষত নাকাই গ'শ্বিনক নেচনেল বনছাই ফাউণ্ডেশ্যনলৈ দান কৰে (যিটো ১৯৭৬ চনত তেওঁৰ সহযোগিতাত প্ৰতিষ্ঠা হৈছিল), যিটো নেচনেল বনছাই-ৰ নতুন উত্তৰ আমেৰিকান পেভিলিয়ন (তেওঁৰ সন্মানত নামকৰণ কৰা হৈছে) আৰু ৱাশ্বিংটন ডি চিৰ ইউনাইটেড ষ্টেটছ নেচনেল আৰ্বৰেটামৰ পিনজগাউ সংগ্ৰহালয়ত প্ৰদৰ্শিত হ'ব৷ ১৯৮৪ চনৰ পৰা গ'শ্বিনে বাৰে বাৰে বিশিষ্ট বনছাই আলোচনীৰ কভাৰ পেজত শোভা বঢ়াই আহিছে। গ'শ্বিন হৈছে অন্যতম বহুলভাৱে স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত বনছাই।

১৯৯৯ চনত বিস্তৃৰ্ণ কামকে ধৰি গ'শ্বিনৰ তত্ত্বাৱধান আৰু ৰক্ষণাবেক্ষণ পৰিদৰ্শন কৰিবলৈ নাকাই প্ৰায়ে ৱাশ্বিংটন ডি চিলৈ উভতি আহিছিল। পিছৰ বছৰত তেওঁ আন এটা বন বনছাই সৃষ্টি কৰে, যাক গ'শ্বিন টু বুলি জনা যায়। ২০০৪ চনত যেতিয়া নাকাৰ মৃত্যু হয়, তেতিয়া ফৰাচী চাইটত এক বিশদ কাৰ্টুন প্ৰকাশ পাইছিল: "জন নাকা নাই। গ'শ্বিনৰ ডালবোৰৰ মাজত বিস্ময় বিহ্বলতাৰ প্ৰলাপৰ ফুচফুচনি৷"

## তথ্যসূত্ৰ
ৰঘুবংশম

**ৰঘুবংশম** () প্ৰখ্যাত সংস্কৃত কবি কালিদাসৰ সংস্কৃত মহাকাব্য। যদিও ৰচনাৰ সঠিক তাৰিখ জানিব পৰা হোৱা নাই, তথাপি কবিগৰাকী খ্ৰীষ্টপূৰ্ব ৫ম শতিকাত ভাস্বৰ হৈ উঠিছিল বুলি অনুমান কৰা হৈছে। ইয়াত ১৯টা সৰ্গত ৰঘু বংশৰ সৈতে জড়িত ৰজা-মহাৰজা দিলীপ, অগ্নিবৰ্ণ, ৰঘু, দশৰথ, ৰাম আদিৰ কাহিনীসমূহ বৰ্ণনা কৰা হৈছে। এই কাব্যখন অসমীয়া ভাষালৈ অনুবাদ হৈছে। অসমীয়া ভাষাত অনুবাদ কৰিছে কবি কৌস্তুভমণি শইকীয়া দত্তই। 

এই গ্ৰন্থখনৰ ওপৰত লিখা আটাইতকৈ প্ৰাচীন ৰচনা হৈছে দশম শতিকাৰ কাশ্মীৰী পণ্ডিত বল্লভদেৱৰ। কিন্তু আটাইতকৈ জনপ্ৰিয় আৰু বহুলভাৱে উপলব্ধ ৰচনা হৈছে মল্লিনাথৰ (প্ৰায় ১৩৫০–১৪৫০-ত লিখা) সঞ্জীৱনী। 

## ভৌগোলিক আৰু ঐতিহাসিক উল্লেখ
যোদ্ধা ৰঘুৱে ট্ৰেন্সঅক্সিয়ানালৈ সামৰিক অভিযানৰ নেতৃত্ব দিয়ে। তেওঁ বাটত স্থানীয় লোকসকলক পৰাস্ত কৰি বশ কৰি ৰাখে (সম্ভৱতঃ মধ্য এছিয়াৰ মাজেৰে তেওঁৰ পদযাত্ৰাত) যেতিয়ালৈকে তেওঁ বক্ষু নদী নাপায়, যাক প্ৰাচীন ভাৰতীয়সকলে অক্সাছ নদী বুলি কয়। তাত ৰঘুৰ সৈন্যই হেপথালাইট, বা বগা হানসকলৰ সৈতে যুদ্ধ কৰে, যাক ভাৰতীয়সকলে হুনা আৰু ম্লেচ্চা (বৰ্বৰ) বুলি কয়। হেপথালাইটসকল পৰাজিত হয় আৰু ৰঘুবংশই গৌৰৱ কৰে যে "হুনা মহিলাসকলৰ স্বামীৰ মাজত যি ৰঘুৰ শৌৰ্য্য প্ৰকাশ পাইছিল, তেওঁলোকৰ গালৰ ৰঙা ৰঙত প্ৰকাশ পাইছিল।" 

অক্সুছ নদী পাৰ হোৱাৰ পিছত ৰঘু আৰু তেওঁৰ সৈন্যই ভাৰতীয় গ্ৰন্থত সততে উল্লেখ কৰা প্ৰাচীন ভাৰত-চিথিয়ান জনগোষ্ঠী কম্বোজাসকলৰ সন্মুখীন হয়। কম্বোজসকলে ৰঘুৰ ওচৰত বশ হৈ তেওঁক উপহাৰ আৰু ধন-সম্পত্তি আগবঢ়াইছিল। স্পষ্টভাৱে কম্বোজাসকলে পামিৰসকলৰ ওচৰত বাস কৰিছিল। কালিদাসে অক্সাছ দেশত আখৰোট গছৰ প্ৰাধান্যৰ বৰ্ণনা কৰিছে, এই বিশেষ অঞ্চলটো এতিয়াও আখৰোটৰ খেতিৰ বাবে জনাজাত। 

## মহাকাব্যত ব্যৱহৃত সৰ্গ
এই মহাকাব্যখন ২১ সংস্কৃত সৰ্গত ৰচনা কৰা হৈছে, যথা অনুষ্ঠুভ, ইন্দ্ৰবজ্ৰা, উপজাতি, উপেন্দ্ৰবজ্ৰা, ঔপচন্দাসী, টোটক, দ্ৰুতবিলাম্বিতা, পুষ্পিতাগ্ৰ, প্ৰহৰ্ষিণী, মঞ্জুভাষী, মত্তময়ূৰ, মন্দাক্ৰান্তা, মালিনী, ৰাথোদ্ধাটা, বংশস্থ, বসন্ততিলাকা, বৈতালীয়া, শাৰদুলবিক্ৰীদিতা, শালিনী, স্বাগতা, হৰিণী।

## আৰু চাওক
* ৰঘুৱংশম্ (অসমীয়া অনুবাদ)

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:সংস্কৃত গ্ৰন্থ
নৈদানিক মালিতা

**নৈদানিক মালিতা** হ'ল জগৎসৃষ্টি, বিভিন্ন বস্তুৰ উৎপত্তি, প্ৰাকৃতিক ব্যাপাৰৰ ব্যাখ্যা, পৰ্বত-পাহাৰ আদিৰ জন্ম, গছ-বৃক্ষ, লতা-লতিকা আদিৰ উৎপত্তিৰ বৰ্ণনা থকা গীত। 
পুৰাণগত মালিতাৰ সৈতে এই গীতবোৰৰ বিষয়-বস্তু, সংযুতি আৰু অনুষঙ্গৰ ক্ষেত্ৰত সাধাৰণ মিল দেখা যায়। এই গীতবোৰৰ জৰিয়তে নৈসৰ্গিক জগৎ সম্পৰ্কীয় লোকসমাজৰ জ্ঞান আৰু অভিজ্ঞতাৰ আভাস পোৱা যায়। 

অসমীয়া ভাষাত নৈদানিক মালিতাৰ সংখ্যা তেনেই কম নহয়। মনসা পূজা বা বিষহৰী পূজাৰ প্ৰসঙ্গত ওজাপালিয়ে গোৱা ঢেঁকীৰ জন্ম, পিঠাগুৰিৰ জন্ম, তালৰ জন্ম, ঢোলৰ জন্ম, তামোল-পাণৰ জন্ম, পাটৰ (মৰাপাটৰ) জন্ম, কুমাৰৰ জন্ম, কুমাৰৰ চৰুৰ জন্ম, কুঁহিয়াৰৰ জন্ম, বাসুদেব পূজা, জাগৰ পূজা আদিৰ অনুসঙ্গত ব্যাস ওজাপালিয়ে আবৃত্তি কৰা জাগৰৰ জন্ম, মুদ্ৰা বা তৌৰ্যত্ৰিকযন্ত্ৰৰ জন্ম, ৰামগিৰি, অহিব, সুহাই, ধনশ্ৰী, ভৈৰৱ আদি ৰাগ-বাগিণীৰ জন্ম সম্পৰ্কীয় গীত, ঢুলীয়াই পালা প্ৰদৰ্শনৰ সময়ত গোৱা ঢোল-তালৰ জন্ম বিষয়ক মালিতা আদিয়েই নৈদানিক মালিতা। বিভিন্ন মন্ত্ৰৰ মাজতো নৈদানিক মালিতা পোৱা যায়। নৈদানিক মালিতাৰ উদাহৰণ স্বৰূপে তলত কল্যাণ-ৰাগৰ জন্ম বিষয়ক গীতটি (মালিতা) দিয়া হ'ল:

এক দিনা বৈকুণ্ঠত লক্ষ্মী-সৰস্বতী।
বিবাদ কৰন্ত দোহে হুয়া ক্ৰুদ্ধ মতি॥
কন্দলে নপাৰি পাচে সৰস্বতী আই। 
বিষ্ণুৰ চৰণে পৰি কান্দন্ত বিনাই॥
হেন দেখি মহা কৃপাময় নাৰায়ণ। 
সৰস্বতীক চাই হেন বুলিলা বচন॥
শুনা বাগেশ্বৰী তুমি জগতৰে মাতৃ। 
বিদ্যা বিনোদিনী সবে বেদ অধিষ্ঠাত্ৰী॥
লক্ষ্মীতো কৰিয়া জানিবাহা তুমি বৰ। 
তুমি ৰাগ কৈলে হৈবোঁ বৰ অথন্তৰ॥ 
নিৰ্বাক হৈবন্ত জগতৰ যত প্ৰাণী। 
শুনি আনন্দিত ভৈলা জগত গোসাঁনী॥ 
বীণা যন্ত্ৰে পঞ্চসুৰ তুলি ৰাগ দিলা।
সৰস্বতী কণ্ঠত কল্যাণ ৰাগ ভৈলা॥

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:অসমৰ লোকগীত
শ্ৰেণী:লোকসাহিত্য
টুনচ মেগ্

thumb|320x320px| কাৰ্টুনৰ স্বাধীনতা সম্পৰ্কে এইখন প্ৰেছ চিত্ৰ। এই ছবিখনে প্ৰতিফলিত কৰে যে কাৰ্টুনিষ্টসকল টুনচ মেগত অংকন আৰু প্ৰকাশ কৰিবলৈ স্বাধীন। এইটো এটা ডিজিটেলভাৱে নিৰ্মিত গ্ৰাফিক আৰ্টৱৰ্ক। বিনামূলীয়া ছবি।
**টুনচ মেগ্** () হ'ল ইণ্টাৰনেট ভিত্তিক এখন কাৰ্টুন আলোচনী। সম্পাদকীয় কাৰ্টুন, কমিকছ, কেৰিকেঁচাৰ, ইলাষ্ট্ৰেশন আৰু আনুষংগিক বিষয়ত বাতৰি আৰু প্ৰবন্ধ প্ৰকাশ কৰে‍। ইয়াৰ লগতে‍ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় কাৰ্টুন প্ৰতিযোগিতা আৰু প্ৰদৰ্শনীৰ আয়োজন কৰে।   

## চমু ইতিহাস
২০০৯ চনৰ অক্টোবৰৰ শেষৰ ফালে আৰিফুৰ ৰহমানে অনলাইন কাৰ্টুন আলোচনী টুনচ মেগ্ প্ৰকাশ আৰম্ভ কৰে আৰু বাংলাদেশ আৰু দক্ষিণ এছিয়াৰ বিভিন্ন কাৰ্টুন শিল্পীক কাৰ্টুন প্ৰকাশৰ বাবে আমন্ত্ৰণ জনায়। বিভিন্ন দেশৰ শ শ কাৰ্টুনিষ্ট‍ে নি‍য়মিতভাৱে কাৰ্টুন প্ৰকাশ কৰি আহিছে‍। 

### বঁটা আৰু সন্মান
জাৰ্মানীৰ ডয়চে ৱেলে ২০১৫ চনত আয়োজন কৰা বেষ্ট অৱ অনলাইন এক্টিভিষ্ট বঁটাৰ বাবে মনোনীত হৈছিল আৰু বিপুল গণভোটৰ যোগেদি‍ বিজয়ী হৈছিল। 

## কাৰ্টুন প্ৰতিযোগিতা আৰু প্ৰদৰ্শনী
২০১৫ চনৰ পৰা প্ৰতি বছৰে টুনছ মেগে মানৱ অধিকাৰ বিষয়ত আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় কাৰ্টুন প্ৰতিযোগিতা আৰু প্ৰদৰ্শনীৰ আয়োজন কৰি আহিছে। এইবোৰৰ ভিতৰত আছে‍ শিশুৰ অধিকাৰ, মহিলাৰ অধিকাৰ, বাক স্বাধীনতা, আৰু সম অধিকাৰ বিষয়ক কাৰ্টুন প্ৰতিযোগিতা আৰু প্ৰদৰ্শনী। 

### ২০১৫: যুদ্ধৰ শিশু
২০১৫ চনৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় কাৰ্টুন প্ৰদৰ্শনীৰ বিষয়বস্তু আছিল "যুদ্ধৰ শিশু।" ই আছিল মূলতঃ শিশুৰ অধিকাৰ বিষয়ক এখন আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় কাৰ্টুন প্ৰদৰ্শনী। ৫১খন দেশৰ ১২৮ গৰাকী কাৰ্টুনিষ্টে এই প্ৰদৰ্শনীত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। নৰৱে আৰু ছুইডেনৰ একাধিক স্থানত এই প্ৰদৰ্শনী অনুষ্ঠিত হৈছিল।  

টুনচ মেগৰ সৈতে সহযোগী আযোজক হিচাপে আছিল নৰৱেৰ কাৰ্টুনিষ্ট গেলেৰী আৰু এই অনুষ্ঠানটিলৈ‍ আৰ্থিক সহায় আগ বঢ়াইছিল ফ্ৰিট উৰ নামৰ নৰৱেৰ দাতব্য সংস্থাটোৱে। 

### ২০১৬: মহিলাৰ অধিকাৰ
এই প্ৰদৰ্শনীত নাৰী অধিকাৰ আৰু বিভিন্ন দেশ আৰু সমাজত নাৰীৰ বাস্তৱ পৰিস্থিতি প্ৰতিভাত হৈছিল। মুঠতে ১৬২৫টা কাৰ্টুন জমা দিয়া হৈছিল আৰু ৭৯খন দেশৰ ৫৬৭জন কাৰ্টুনিষ্টে এই প্ৰতিযোগিতাত অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। 

আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় নাৰী দিৱস, ২০১৬ চনৰ ৮ মাৰ্চত অনুষ্ঠিত হোৱা এই প্ৰদৰ্শনীখন একেদিনাই দুখন দেশৰ তিনিটা গেলেৰীত প্ৰদৰ্শন কৰা হয়। ক্ৰমে: নৰৱেৰ কাৰ্টুন গেলেৰী ড্ৰবাক, নৰৱে, ইণ্ডিয়ান কাৰ্টুনিষ্ট ইনষ্টিটিউট গেলেৰী বেংগালুৰু আৰু আগ্ৰা, উত্তৰ প্ৰদেশ, ভাৰত।      ২০১৬ চনৰ ১০ ডিচেম্বৰত শ্লোভাকিয়াৰ প্ৰেচভ চহৰত এই প্ৰদৰ্শনী প্ৰদৰ্শন কৰা হয়।    এই প্ৰদৰ্শনীত বিচাৰকৰ বিচাৰত ৫৬৭ গৰাকী কাৰ্টুনিষ্টৰ ভিতৰৰ ১২ গৰাকী পুৰস্কাৰ বিজয়ী হৈছিল। 

### ২০১৭: বাক স্বাধীনতা
বিশ্বজুৰি মত প্ৰকাশৰ স্বাধীনতা প্ৰতিষ্ঠা আৰু কাৰ্টুনত মুক্ত মত প্ৰকাশৰ প্ৰচাৰৰ লক্ষ্যৰে এই প্ৰদৰ্শনী আয়োজন কৰা হৈছিল। এই প্ৰতিযোগিতাত প্ৰতিযোগীসকলে‍ সৰ্বমুঠ ১৫৫৬টা কাৰ্টুন জমা দিছিল, ইয়াৰ ভিতৰত ৮৩খন দেশৰ ৫১৮ গৰাকী কাৰ্টুন শিল্পী আছিল। ৮৪খন নিৰ্বাচিত দেশৰ ১২০জন কাৰ্টুনিষ্টৰ ১২০টা কাৰ্টুনেৰে‍ এখন প্ৰদৰ্শনীৰ আয়োজন কৰা হয় আৰু এখন কেটেলগ প্ৰকাশ কৰা হয়। 

## বছৰৰ কাৰ্টুনিষ্টৰ বঁটা
এই সংস্থাটোৱে ২০১৬ চনত শ্ৰেষ্ঠ কাৰ্টুনসমূহৰ মূল্যায়ন কৰাৰ লগতে‍ কাৰ্টুন শিল্পীসকলক অনুপ্ৰেৰণা প্ৰদানৰ উদ্দেশ্য‍ে বছৰৰ কাৰ্টুনিষ্ট বঁটা প্ৰৱৰ্তন কৰে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অনলাইন আলোচনী
শ্ৰেণী:নৰৱে
শ্ৰেণী:কাৰ্টুনিষ্ট
শ্ৰেণী:কমিক্‌চ
তাম্ৰেশ্বৰীৰ মন্দিৰ (উপন্যাস)

**তাম্ৰেশ্বৰীৰ মন্দিৰ** ৰজনীকান্ত বৰদলৈ ৰচিত এখন অসমীয়া উপন্যাস। 'অসম হিতৈষী' কাকতত ধাৰাবাহিকভাৱে প্ৰকাশিত এই উপন্যাসখন বৰদলৈয়ে ডিব্ৰুগড়তে ১৯২৬ চনত ৰচনা কৰিছিল।

## কাহিনীৰ সাৰাংশ
ৰজনীকান্ত বৰদলৈৰ এই উপন্যাসখনত ধনেশ্বৰ আৰু আঘণীৰ চৰিত্ৰৰ জৰিয়তে এক প্ৰণয় কাহিনীৰ বৰ্ণনা উদাহৰণ দাঙি ধৰা হৈছে। ইয়াৰ উপৰিও উপন্যাসখনত বুৰঞ্জীৰ প্ৰত্যক্ষ প্ৰভাৱ নাই যদিও তৃতীয়বাৰ মানৰ আক্ৰমণত জুৰুলা হোৱা অসমীয়া সমাজখন ইয়াত ৰূপায়িত হৈছে। কেইজনমান ৰাজবিষয়াক ইয়াৰ মূল কাহিনীৰ লগত জড়িত কৰি ঘটনাপ্ৰবাহৰ মাজেদি তামসিক ভাবাপন্ন তান্ত্ৰিক ধৰ্মৰ তুলনাত সাত্ত্বিক ভাবাপন্ন বৈষ্ণৱ ধৰ্ম যে সকলোপিনৰ পৰা শ্ৰেষ্ঠ এই কথাকেই যুক্তিসহ প্ৰতিপন্ন কৰিবলৈকে বৰদলৈয়ে উপন্যাসত পৰিকল্পনা কৰিছিল যেন লাগে। সেই সময়ৰ প্ৰচলিত নৰবলি প্ৰথাক সমাজৰ ব্যাধিৰূপে স্পষ্টৰূপে দেখুৱাবলৈ যত্ন কৰাৰ আঁৰত বৰদলৈৰ সমাজ সংস্কাৰৰ স্পৃহাৰো দৃষ্টান্ত দাঙি ধৰিছে এই উপন্যাসখনৰ মাজেদি।

## চৰিত্ৰসমূহ
* ধনেশ্বৰ 
* আঘণী 
* শদিয়াখোৱা গোসাঁইদেৱ
* বৈষ্ণৱী 
* উৰ্দ্ধবাহু 
* বৈৰাগী 
* লাংফাই 
* মনাই 
* মনেশ্বৰ 
* কমলেশ্বৰ 
* সৎৰাম 
* ফুলেশ্বৰী 
* বামাচাৰী তান্ত্ৰিক ইত্যাদি। 

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমীয়া উপন্যাস