open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ৰোচন আৰা বেগম

**ৰোচন আৰা বেগম** (; ১৯১৭- ৬ ডিচেম্বৰ ১৯৮২) এগৰাকী পাকিস্তানী শাস্ত্ৰীয় সঙ্গীতৰ কণ্ঠশিল্পী আছিল। আব্দুল হক খানৰ জীয়ৰী হিচাপে তেওঁৰ সম্পৰ্কীয় ভাতৃ আব্দুল কৰিম খানৰ যোগেদি পৰা শাস্ত্ৰীয় সঙ্গীতৰ কিৰানা ঘৰানাৰ সৈতে সংযোগ আছিল।

## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
১৯১৭ত কলকাতাত জন্মগ্ৰহণ কৰা ৰোচন আৰা বেগমে কিশোৰী কালতে বৰ্তমান পাকিস্তানৰ অন্তৰ্গত লাহোৰৰ চুন পীৰৰ চহকী লোক কিছুমানে আয়োজন কৰা সঙ্গীত সন্ধিয়াত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ লাহোৰ ভ্ৰমণ কৰিছিল। মাজেমাজে কৰি থকা ভ্ৰমণৰ কালচোৱাত তেওঁ অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ’ৰ লাহোৰ কেন্দ্ৰত গীত সম্প্ৰচাৰ কৰিছিল। উক্ত ৰেডিঅ’ সম্প্ৰচাৰত তেওঁৰ নাম ‘বম্বেৱালী’ ৰোচন আৰা বেগম বুলি উল্লেখ কৰা হৈছিল। ১৯৩০ৰ দশকৰ শেহৰ পিনে আব্দুল কৰিম খানৰ ওচৰত হিন্দুস্তানী শাস্ত্ৰীয় সঙ্গীত শিকিবলৈ তেতিয়া বোম্বে নামেৰে জনাজাত বৰ্তমানৰ মুম্বাইলৈ যাত্ৰা কৰিছিল, যাৰবাবে তেওঁ ‘বোম্বেৱালী’ জনপ্ৰিয় অভিধা লাভ কৰিছিল।

এজন জেষ্ঠ্য আৰক্ষী বিষয়া তথা সঙ্গীতপ্ৰেমী চৌধাৰী আহমেদ খানে ১৯৪৪ চনত তেওঁক বিবাহৰ প্ৰস্থাৱ দিয়ে। তেওঁ এই বিষয়ে গুৰু ওস্তাদ আব্দুল কৰিম খানৰ সৈতে আলোচনা কৰিলে আৰু অৱশেষত বিবাহৰ পিছত সঙ্গীত চৰ্চা ত্যাগ নকৰাৰ চৰ্তত তেওঁ এই প্ৰস্তাৱ গ্ৰহণ কৰিলে। তেওঁৰ স্বামীয়ে এই চৰ্ত ৰক্ষা কৰি চলিছিল আৰু বেগমে পিছলৈও সঙ্গীত চৰ্চা চলাই গৈছিল। বোম্বেত তেওঁ স্বামী চৌধাৰী আহমেদ খানৰ সৈতে এক বিশাল বাংলোত বাস কৰিছিল।

১৯৮২ চনৰ ৬ ডিচেম্বৰত ৬৫ বছৰমান বয়সত পাকিস্তানত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।

## সঙ্গীত জীৱন
ভাৰত বিভাজনৰ পিছত ১৯৪৮ চনত ৰোচন আৰা বেগমে স্বামীৰ সৈতে ভাৰত ত্যাগ কৰি পাকিস্তানৰ পঞ্জাব প্ৰদেশৰ এখন সৰু চহৰ লালামুচাত বাস কৰিবলৈ লৈছিল। এই চহৰখন পাকিস্তানৰ সাংস্কৃতিক ৰাজধানী লাহোৰৰ পৰা দূৰৈত যদিও সঙ্গীতৰ কাৰ্যসূচী, ৰেডিঅ’ আৰু দূৰদৰ্শনৰ অনুষ্ঠানত অংশগ্ৰহণ কৰিবলৈ অহাযোৱা কৰিছিল।

বহুলভাবে সন্মানিত পাকিস্তানৰ এজন শাস্ত্ৰীয় সঙ্গীতৰ পৃষ্ঠপোষক হায়াত আহমেদ খানে ১৯৫৯ত তেওঁক ‘অল পাকিস্তান মিউজিক কনফাৰেঞ্চ’ৰ এগৰাকী প্ৰতিষ্ঠাপক সদস্য হ’বলৈ আহ্বান জনায়। শাস্ত্ৰীয় সঙ্গীতৰ প্ৰসাৰৰ বাবে এই সংগঠনটোৱে পাকিস্তানৰ বিভিন্ন চহৰত বাৰ্ষিক সঙ্গীত সন্মিলনৰ আয়োজন কৰিছিল, যি এতিয়াও চলি আছে।

যদিও তেওঁক পাকিস্তানত ‘মালিকা-ই-মৌশকি’ অৰ্থাৎ সঙ্গীতৰ ৰাণী বুলি সম্বোধন কৰা হৈছিল, দৰাচলতে তেওঁ নম্ৰ, সৎ আৰু লক্ষণীয় ভাবে সৰল ব্যক্তি আছিল। তেওঁ দোকমোকালিতে উঠিছিল আৰু পুৱাৰ প্ৰাৰ্থনাৰ পিছতে ৰেৱাজ আৰম্ভ কৰিছিল। তেওঁলোকৰ কোনো সন্তান নথকা বাবে ল’ৰা বা ছোৱালী শিশু এটা তুলি লোৱাৰ মনস্থ কৰিছিল।

তেওঁ কেইখনমান চলচ্চিত্ৰৰ বাবেও, বিশেষকৈ সঙ্গীত পৰিচালক অনিল বিশ্বাস, ফিৰোজ নিজামী, তচদ্দুক হুছেইনৰ তত্ত্বাৱধানত পেহলি নজৰ (১৯৪৫), জুগনু (১৯৪৭), কিচমত (১৯৫৬), ৰূপমতী বাজবাহাদুৰ (১৯৬০), নীলা পৰ্বত (১৯৬৯) আদি ছবিত গীত গাইছিল।

পাকিস্তানৰ কেইগৰাকীমান শীৰ্ষস্থানীয় শাস্ত্ৰীয় সঙ্গীত শিল্পী, যেনে পাতিয়ালা ঘৰানাৰ বড়ে ফটেহ আলী খান, আমানত আলী খান আৰু শাম চৌৰাচিয়া ঘৰানাৰ ওস্তাদ চালামত আলী খানে নিজৰ আনন্দৰ বাবে ৰোচন আৰা বেগমৰ ৰেকৰ্ডিংসমূহ শুনিছিল।

## বঁটা আৰু স্বীকৃতি
১৯৬০ চনত পাকিস্তানৰ ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে ৰোচন আৰা বেগমক ‘সিতাৰা-ই-ইমটিয়াজ’ বঁটা আৰু ‘প্ৰাইড অফ পাৰফৰমেঞ্চ’ বঁটা প্ৰদান কৰে। ‘সিতাৰা-ই-ইমটিয়াজ’ লাভ কৰা তেৱেঁ আছিল প্ৰথম মহিলা কণ্ঠশিল্পী।

## গ্ৰন্থসূচী
* *কিৰানা*, ৰোচন আৰা বেগম। প্ৰকাশক গ্ৰামোফোন কোম্পানী অফ ইণ্ডিয়া, ১৯৯৪।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:পাকিস্তানৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:পাকিস্তানৰ কণ্ঠশিল্পী
শ্ৰেণী:উৰ্দু চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
জগজিৎ কৌৰ

**জগজিৎ কৌৰ** () হ'ল এগৰাকী হিন্দী আৰু উৰ্দু ভাষাৰ কণ্ঠশিল্পী আৰু সংগীত পৰিচালক মহম্মদ জহুৰ খয়ামৰ পত্নী। চলচ্চিত্ৰৰ বাবে তেওঁ তেওঁৰ সমসাময়িক লতা মংগেশকাৰ আৰু আশা ভোঁচলেতকৈ কম গীত গাইছে, তথাপি তেওঁৰ প্ৰায় সকলো গীতকে *মাষ্টাৰপিচ* আখ্যা দিয়া হয়।

## ব্যক্তিগত জীৱন
পঞ্জাবৰ এটি সংস্কৃতিবান পৰিয়ালত জগজিৎ কৌৰৰ জন্ম। ১৯৫৪ চনত তেওঁ মহম্মদ জহুৰ খয়ামৰ সৈতে বিবাহপাশত আৱদ্ধ হয়। এইখন আছিল ভাৰতীয় চিনেমা জগতৰ প্ৰথমখন অসবৰ্ণ বিবাহ। প্ৰদীপ নামে তেওঁলোকৰ এজন ল'ৰা আছিল। হৃদ-ক্ৰিয়া বন্ধ হৈ ২০১২চনত প্ৰদীপৰ মৃত্যু ঘটে। প্ৰদীপে আনক সহায় কৰি ভাল পাইছিল। তেওঁৰ এই গুণৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত হৈ মাক-দেউতাকে অভাৱগ্ৰস্ত শিল্পী আৰু কলাকুশলী সকলক সহায়ৰ বাবে *খয়াম জগজিৎ কৌৰ কেপিজি চেৰিটেব'ল ট্ৰাষ্ট* নামে এটা ট্ৰাষ্ট খোলে। ২০১৯চনৰ ১৯ আগষ্ট তাৰিখে ৰাতি ৯ বাজি ৩০ মিনিটত হৃদযন্ত্ৰ বিকল হৈ খয়ামৰ মৃত্যু হয়। মৃত্যুৰ সময়ত তেওঁৰ বয়স আছিল ৯২ বছৰ।

## উল্লেখযোগ্য গীত
তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য গীতসমূহৰ কিছু হ'ল-

* *দেখ' দেখ' জী গৌৰী চচুৰাল চলি* (চগুণ, ১৯৬৪) গীতৰ কথা- চাহিৰ লুধিয়ানভী, সংগীত- খয়াম
* *তুম অপনা ৰাজ-অ'- গম অপনি* পৰেচানি মুঝে দে দৌ (চগুণ)
* *খামোচ জিন্দেগী কৌ অফচানা মিল গয়া* (দিল-এ-নাদান, ১৯৫৩) গীতৰ কথা- চাকিল বাৰাওনি, সংগীত- গোলাম মহম্মদ
* *চলে আও চেইয়া ৰংগীলা ম্যে ভাৰী ৰে* ( বাজাৰ, ১৯৮২) পামেলা চোপ্ৰাৰ সৈতে, গীতৰ কথা- জগজিৎ কৌৰ, সংগীত- খয়াম
* *দেখ লৌ আজ হমকৌ জী ভৰ কে* (বাজাৰ)
* *কাহে কৌ ব্যাহি বাইদচ* (উমৰাও জান, ১৯৮১) সংগীত- খয়াম
* *চাৰা চিড়িয়া দা চম্বা ৱে* (কভী কভী, ১৯৭৬) পামেলা চোপ্ৰাৰ সৈতে, সংগীত- খয়াম
* *চন্দা গায়ে ৰাগিণী* (দিল-এ-নাদান)
* *পেহলে তৌ আখ মিলানা* (চৌলা অঔৰ শ্ববনম, ১৯৬১) ৰফীৰ সৈতে, গীতৰ কথা- কাইফী আজমী, সংগীত- খয়াম

## তথ্য সংগ্ৰহ

## বাহ্যিক সংযোগ
* 

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী
হিৰা দেৱী ৱাইবা

**হিৰা দেৱী ৱাইবা** (; ৯ ছেপ্টেম্বৰ ১৯৪০ – ১৯ জানুৱাৰী ২০১১) হ'ল এগৰাকী নেপালী ভাষাৰ ভাৰতীয় লোক সংগীত শিল্পী। তেওঁক নেপালী লোক সংগীতৰ অগ্ৰদূত ৰূপে জনা যায়। তেওঁ গোৱা 'চুৰা তা হয়না অষ্টুৰা' তামাং চেল' লোক-সংগীতৰ ৰেকৰ্ডিং হোৱা প্ৰথমটো গীত। তামাং চেল' নেপালী লোক গীতৰ অন্তৰ্গত। ১৯৭৪ চনৰপৰা ১৯৭৮ চনলৈ এইচ এম ভিত এলবাম কৰা হিৰা দেৱী ৱাইবা প্ৰথমগৰাকী নেপালী লোক গায়িকা। তেওঁ অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ'ৰো প্ৰথমগৰাকী গ্ৰেড এ নেপালী লোক গায়িকা আছিল। তেওঁ সেইগৰাকী গায়িকা ৰূপেও প্ৰথম আছিল যাৰ মিউজিক এলবাম নেপালৰ বিখ্যাত মিউজিক ঘৰানাই ৰেকৰ্ড কৰিছিল আৰু প্ৰকাশ কৰিছিল।

## জীৱন আৰু সংগীত
কুৰচেঙৰ ওচৰৰ আম্বুটিআ চাহ বাগানৰ এটি সংগীত সাধকৰ পৰিয়ালত হিৰা দেৱী জন্মিছিল। তেওঁ আছিল নেপালী লোক সংগীতৰ সাধক। তেওঁৰ দেউতাক আছিল সিং মান সিং ৱাইবা আৰু মাক টিচেৰিং দলমা। তেওঁৰ চল্লিশ বছৰীয়া সংগীত জীৱনত তেওঁ প্ৰায় তিনিশ লোক সংগীত গাইছে। ১৯৬৬ চনত নেপাল ৰেডিঅ'ত তেওঁৰ তিনিটা গানৰ ৰেকৰ্ডিং হৈছিল। সেয়াই তেওঁৰ সংগীত জীৱনৰ আৰম্ভণি। ১৯৬৩ চনৰপৰা ১৯৬৫ চনলৈ কুৰচেঙৰ অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ'ত তেওঁ ঘোষিকা ৰূপে কাম কৰিছিল।

'ফাৰিয়া লাইদিয়েচন', 'অঔৰা দৌদি জানদা', 'ৰামৰি ত ৰামৰি' হ'ল ৱাইবাৰ জনপ্ৰিয় গীতসমূহৰ ভিতৰত তিনিটা। দেউতাকলৈ শ্ৰদ্ধাঞ্জলি ৰূপে ২০০৮ চনত শিলিগুড়িৰ কদমতলাত 'ৱাইবাই এচ এম ৱাইবা ইণ্টাৰনেচনেল মিউজিক আৰু ডান্স একাডেমী' আৰম্ভ কৰে।

## মৃত্যু
২০১১ চনৰ ১৯ জানুৱাৰী তাৰিখে ৭১ বছৰ বয়সত হিৰা ৱাইবাৰ মৃত্যু ঘটে। নিজৰ ঘৰত হোৱা এটি অগ্নিকাণ্ডত তেওঁ অগ্নিদগ্ধ হৈছিল। তেওঁৰ দুটি সন্তান নৱনীত আদিত্য ৱাইবা আৰু সত্য আদিত্য ৱাইবা, দুয়ো সংগীতশিল্পী।

## পুত্ৰ আৰু কন্যাৰ শ্ৰদ্ধাঞ্জলি
২০১৬- ১৭ চনত হিৰা দেৱী ৱাইবাই গোৱা কিছু শীৰ্ষস্থানীয় গীত পুনৰ ৰেকৰ্ডিং কৰি তেওঁৰ সন্তানদ্বয়ে মাকলৈ শ্ৰদ্ধাঞ্জলি জ্ঞাপন কৰে। ৱাইবাৰ জী নৱনীতে গীতসমূহ গায় আৰু পুত্ৰ সত্য আদিত্যই মালৈ শ্ৰদ্ধাঞ্জলি নাম দি ইয়াক প্ৰকাশ আৰু প্ৰচাৰ কৰে।

## বঁটা
১৯৮৬ চনত নেপালী একাডেমী অৱ দাৰ্জিলিঙে হিৰা দেৱীক মিত্ৰাসেন পুৰস্কাৰ প্ৰদান কৰে। ১৯৯৬ চনত তেওঁ চিক্কিম চৰকাৰৰ মিত্ৰাসেন স্মৃতি পুৰস্কাৰ, ভানু একাডেমী পুৰস্কাৰ, ২০০১ চনত আগম সিং গিৰি পুৰস্কাৰ আৰু গোৰ্খা চহীদ সেৱা সমিতিৰ জীৱনজোৰা সাধনা বঁটা লাভ কৰে। নেপাল চৰকাৰে তেওঁক নাইটহুদ উপাধি দিয়ে, লগতে তেওঁ সাধনা সন্মান আৰু মাধুৰিমা ফুল কুমাৰী মাহাতু বঁটা পায়।

## তথ্য সংগ্ৰহ

## বাহ্যিক সংযোগ
* 
* Hira Devi Waiba's songs
* 'Navneet Aditya Waiba | Aye Syangbo'
* 'Navneet Aditya Waiba | Phariya Lyaaidiyechan'
* https://www.youtube.com/watch?v=rk7GXuF04KcNavneet Aditya Waiba | DHANKUTA - For our Lahure Brothers'
* Navneet Aditya Waiba | DHANKUTA - For our Lahure Brothers'
* 'Navneet Aditya Waiba | Jhilke Naachayko - Damphu Geet '

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:পশ্চিমবঙ্গৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী
মাধুৰী চট্টোপাধ্যায়

**মাধুৰী চট্টোপাধ্যায়** (; ১৬ ডিচেম্বৰ ১৯৪০ – ১৯ অক্টোবৰ ২০১৩) এগৰাকী বঙালীভাষী ভাৰতীয় সঙ্গীত শিল্পী, যিয়ে ১৯৬০ৰ পৰা ১৯৮০ৰ দশকলৈ অসংখ্য জনপ্ৰিয় বাঙালী গীতত কণ্ঠদান কৰিছে। তেওঁ চলচ্চিত্ৰীয় গীত, গজল, আধুনিক গীত, শাস্ত্ৰীয় সঙ্গীত ভিত্তিক লঘু গীত, নজৰুল গীত, ৰবীন্দ্ৰ সঙ্গীত আদি বিভিন্ন স্তৰৰ সঙ্গীত ক্ষেত্ৰখনলৈ অৱদান আগবঢ়াইছে।

## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
মাধুৰী চট্টোপাধ্যায়ৰ জন্ম ১৯৩৯ চনত কলকাতাৰ পাৰ্ক ষ্ট্ৰীটৰ এখন নাৰ্চিং হোমত হৈছিল আৰু সৰুকালচোৱা উত্তৰ কলকাতা বলোৰাম বসু ঘাট ৰোডত থকা মোমায়েকৰ ঘৰতে কটাইছিল। দেউতাক শিৱনাথ বন্দোপাধ্যায় এজন প্ৰখ্যাত কীৰ্তনীয়া (কীৰ্তন গায়ক) আছিল, যি তেওঁৰ মূল অনুপ্ৰেৰণা আছিল। সৰুৰে পৰা গীতৰ প্ৰতি আগ্ৰহ। চুঙা লগোৱা কলগানৰ গাড়ীৰ পিছেপিছে দৌৰি ফুৰে। ন-দহ বছৰৰ পৰা তেওঁ নাৰায়ণ বন্দোপাধ্যায়ৰ পৰা গীত শিকিছিল। বন্দীপুৰৰ নিবাসী নাৰায়ণ মুখোপাধ্যায়ে কলকাতালৈ গান শিকোৱাৰ উদ্দেশ্যে আহিছিল। তেওঁ মাধুৰীহঁতৰ ঘৰৰ একতলাত পেয়িং গেষ্ট হিচাপে থাকিছিল। অন্যান্য ল'ৰা-ছোৱালীবোৰক গীত শিকাই থকা সময়ত মাধুৰীয়ে দুৱাৰৰ কাষত ৰৈ চাই থাকে। তাকে দেখি মুখোপাধ্যায়ে তেওঁক গীত শিকোৱাৰ আগ্ৰহ প্ৰকাশ কৰিলে। এদিন মুখোপাধ্যায়ে ক'লে যে সকলো ধৰণৰ গানেই গাব পাৰিলেও কিন্তু শাস্ত্ৰীয় সঙ্গীত নিশিকিলে ভিত্তি তৈয়াৰ নহ'ব। আৰম্ভ হ'ল প্ৰথমে সুনীন সৰকাৰ আৰু তাৰ পিছত উমা দেৰ ওচৰত হিন্দুস্তানী শাস্ত্ৰীয় সঙ্গীতৰ তালিম। তেওঁ শীৰ্ষস্থানীয় শিল্পী ওস্তাদ কাৰামুল্লা খান আৰু পণ্ডিত হৰিহৰ শুক্লাজীৰ ওচৰত শিক্ষাগ্ৰহণ কৰিছিল। দেউতাৰ বাদেও তেওঁ প্ৰখ্যাত গায়ক ৰথীন ঘোষৰ পৰা কীৰ্তন শিকিছিল।

## সঙ্গীত জীৱন
১৯৫৫ চনত তেওঁ অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ’ৰ অডিচনত অৱতীৰ্ণ হয় আৰু ১৪ বছৰ বয়সতে সঙ্গীতৰ যাত্ৰা আৰম্ভ কৰে। ১৯৫৯ত মেগাফোন কোম্পানীৰ পৰা পূজা এলবামত প্ৰথম ৰেকৰ্ড কৰাৰ প্ৰস্তাৱ লাভ কৰে। নচিকেতা ঘোষৰ পৰিচালনাত তেওঁৰ কণ্ঠৰ দুটা গীত বাণীবদ্ধ কৰা হয়- ‘অলি অমন কৰে নয়’ আৰু ‘তোমায় আমায় প্ৰথম দেখা’। মুক্তি পায়ে গীত দুটাই কিংবদন্তিৰ সৃষ্টি কৰিছিল আৰু বঙ্গৰ ৰোমান্তিক মানসত এক নিগাজী আসন লাভ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। প্ৰথম ডিস্কখনত তেওঁৰ নাম মাধুৰী বন্দোপাধ্যায় বুলি উল্লেখ হৈছিল।

মাধুৰী চট্টোপাধ্যায়ক মেগাফোন কোম্পানীৰ স্বত্বাধিকাৰ কমল ঘোষে সলিল চৌধুৰীৰ সৈতে চিনাকি কৰাই দিছিল। ১৯৬০ চনত সলিল চৌধুৰীয়ে সঙ্গীত পৰিচালনা কৰা ‘নিজেৰে হাৰায়ে খুজি’ আৰু ‘এবাৰ আমাৰ সময় হলো যাবাৰ’ শীৰ্ষক দুটি গীতেৰে মাধুৰীৰ পূজা এলবাম মুক্তি পাইছিল।

## বঙালী চলচ্চিত্ৰত কণ্ঠদান
ৰবীন ঘোষ মাধুৰী চট্টোপাধ্যায়ৰ সঙ্গীত গুৰু আছিল। তেওঁৰ সঙ্গীত পৰিচালনাতে মাধুৰীয়ে ১৯৬৪ত ‘মহাতীৰ্থ কালিঘাট’ নামৰ বঙালী ছবিত প্ৰথম গীত গায়। এইটো এটা কোৰাচ গীত আছিল, য’ত নীলিমা বন্দোপাধ্যায়, বিনয় অধিকাৰী আৰু মানস মুখোপাধ্যায়েও অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। সেই একে বছৰতে মাধুৰীয়ে ‘ৰাধাকৃষ্ণ’ ছবিতো গীত গায়। ১৯৬৫ চনত ‘ৰূপ সনাতন’ ছবিৰ এটা কীৰ্তনত কণ্ঠদান কৰে। ১৯৬৬ চনত মানস মুখোপাধ্যায়ে তেওঁক ‘উত্তৰ পুৰুষ’ ছবিত কাম কৰাৰ সুযোগ দিয়ে। তেওঁ গোৱা ‘একবাৰ ব্ৰজে চলো ব্ৰজেশ্বৰ’ গীতটোৱে প্ৰভুত জনপ্ৰিয়তা লাভ কৰিছিল। তেওঁ কাম কৰা আন কেইখনমান ছবি হ’ল- ‘চাচিমাৰ সংসাৰ’ (১৯৭১), ‘স্বৰ্ণ মহল’ (১৯৮২),‘তানিয়া’ (১৯৮৭) ইত্যাদি।

## বঁটা
পশ্চিমবঙ্গ চৰকাৰে ২০১২ চনত তেওঁক "সঙ্গীত সন্মান" বঁটাৰে সন্মানিত কৰে।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:পশ্চিমবঙ্গৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী
লুকা-ভাকু

**লুকা-ভাকু** () হৈছে এক জনপ্ৰিয় শিশুৰ খেল য’ত কমেও দুজন খেলুৱৈ (সাধাৰণতে কমেও তিনিজন) এক নিৰ্ধাৰিত পৰিৱেশত লুকাই থাকে, যাক এক বা তাতকৈ অধিক সন্ধানকাৰীয়ে বিচাৰিবলৈ যায়। খেলটো বাছনি কৰা এজন খেলুৱৈয়ে চকু বন্ধ কৰে আৰু এটা পূৰ্বনিৰ্ধাৰিত সংখ্যা গণনা কৰে। আনহাতে আন খেলুৱৈসকলে লুকাবলৈ যায়। এক নিৰ্দিষ্ট নম্বৰত উপনীত হোৱাৰ পিছত, লুকুৱাবলৈ যোৱা খেলৈসকল সাজু বা লুকুওৱা হোৱাৰ পিছত সন্ধানকাৰীয়ে খেলুৱৈবোৰক চিনাক্ত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে বা বিচাৰিবলৈ যায়।

খেলটো বহু ধৰণে শেষ বা সমাপ্ত হ'ব পাৰে। শেষ কৰাৰ সচৰাচৰ উপায়টো হৈছে সন্ধানকাৰী খেলৈসকলে লুকাই থকা খেলুৱৈক চিনাক্ত কৰা; প্ৰথমে বিচাৰি পোৱা খেলুৱৈজন হ’ল বিফল বা হাৰি যোৱা খেলৈ যিয়ে পৰৱৰ্তী খেলত লুকাই থকা খেলৈক বিচাৰিবলগীয়া হয়। অন্তিমত যাক বিচাৰি পোৱা যায়, সেই খেলুৱৈজনে এই খেলৰ বিজয়ী হয়। ঠাই বিশেষে এই খেলটোক বিভিন্ন ধৰণে খেলা দেখা যায়।

## তথ্য সংগ্ৰহ

## বাহ্যিক সংযোগ
* 

শ্ৰেণী:পৰম্পৰাগত ক্ৰীড়া
নীতা সেন

**নীতা সেন** (; ১৩ নৱেম্বৰ ১৯৩৫ – ১ এপ্ৰিল ২০০৬) এগৰাকী ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সংগীত পৰিচালিকা আৰু গায়িকা।

## কৰ্মজীৱন
ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সংগীতত প্ৰশিক্ষিত নীতা সেন কলকাতাৰ অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ’ৰ জৰিয়তে তেওঁৰ কেৰিয়াৰ আৰম্ভ কৰিছিল। নীতা সেনে তেওঁৰ কেৰিয়াৰৰ প্ৰাৰম্ভিক সময়ত আধুনিক বঙালী সংগীতৰ ওপৰত মনোনিবেশ কৰিছিল। ১৯৭৭ চনত তেওঁ এ কে চেটাৰ্জীৰ দ্বাৰা পৰিচালিত আৰু বিশ্বজিৎ, সংগীতা ৰয় আৰু সুলোচনাৰ অভিনীত বঙালী ছবি 'বাবা তাৰকনাথ'ৰ জৰিয়তে বাণিজ্যিক সফলতা অৰ্জন কৰে। তেওঁ "কৃষ্ণ ভক্ত সুধামা"ৰ দৰে অধিক বঙালী ছবিত সংগীত পৰিচালনা কৰিছিল। ব্যক্তিগতভাৱে তেওঁ এগৰাকী গভীৰ ভক্ত ব্যক্তি আছিল। কামৰ পৰৱৰ্তী বছৰবোৰত তেওঁ ভক্তিমূলক ছবি, টেলিভিছন ধাৰাবাহিক আৰু সংগীত এলবামৰ প্ৰায় সম্পূৰ্ণ আধিপত্য আছিল।

তেওঁ 'ৰক্ত জবা', 'নন্দন' (১৯৭৯), সীতা (১৯৮০), 'গোলাপ বৌ' (১৯৭৭), 'সোণাৰ বাংলা' (১৯৮২) আৰু 'বাবা লোকনাথ' (১৯৯৪) আদি কেইবাটাও প্ৰদৰ্শিত চলচ্চিত্ৰত সংগীত পৰিচালনা কৰিছিল।

## ব্যক্তিগত জীৱন
১৯৩৫ চনৰ ১৩ নৱেম্বৰত তেওঁৰ জন্ম হয়। তেওঁৰ পিতৃ জগদীশ বৰধন আৰু মাতৃ আভা বৰধন। তেওঁৰ তিনিজন ভনী আৰু এজন ভায়েক আছিল। তেওঁ সুনীল সেনক বিয়া কৰাইছিল লগতে তেওঁলোকৰ এটি কন্যা সন্তান আৰু এটা পুত্ৰ সন্তান আছিল। তেওঁৰ নাতিনী ৰিমঝিম সেন বলিউডত ফেশ্বন ডিজাইনিংৰ সৈতে জড়িত।

## অন্তিম ৰোগ আৰু মৃত্যু
নীতাই তেওঁৰ পিছৰ বছৰবোৰত মাংস খোৱা এৰি দিছিল। তেওঁ কম বয়সতে কোলিটিছত ভোগে। ২০০৬ চনৰ ৩১ মাৰ্চত তেওঁৰ পেটৰ তীব্ৰ বিষ হোৱা আৰম্ভ হয় আৰু ২০০৬ চনৰ ১ এপ্ৰিলত তেওঁৰ মৃত্যু হয়।

## তথ্যসূত্ৰ

## বাহ্যিক সংযোগ
* 

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী
মীনা ৰাণা

**মীনা ৰাণা** () এগৰাকী ভাৰতীয় উত্তৰাখণ্ডী কণ্ঠশিল্পী। তেওঁ বহুতো গড়ৱলি আৰু কুমাউঁনী সংগীত এলবাম মুকলি কৰিছে।

## এলবামসমূহ
### উত্তৰাখণ্ডী এলবামসমূহ
* চান্দ তাৰো মা
* মাৰী খাতী মিত্তী
* দৰৱাৰ নিৰলা সাই কা

### উত্তৰাখণ্ডী গড়ৱলি এলবামসমূহ
* তেৰী মেৰী মায়া
* মেৰু উত্তৰাখণ্ড
* সিলবিলৰত
* মোহানা
* চন্দ্ৰ
* ললিতা সী হম

## বঁটা আৰু মনোনয়ন
* ইয়ং উত্তৰাখণ্ড চিনে এৱাৰ্ড

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী
বাঘ বন্দী

**বাঘ বন্দী** হৈছে দুই খেলুৱৈৰ বিমূৰ্ত কৌশল বোৰ্ডৰ খেল। এইটো এটা চিকাৰধৰ্মী খেল। ই খেলৰ বাবে এখন আলকুৱেৰ্ক বোৰ্ডৰ প্ৰয়োজন হয়। বাঘ বন্দী খেলটো বিশেষভাৱে বাঘ ৰখা খেল, বাঘৰ খেল বা ঠাই বিশেষে বিভিন্ন নামেৰে জনা যায়। ছাগলীবোৰে বাঘবোৰক চাৰিওফালে ধৰিবলৈ আৰু ফাঁপিবলৈ চেষ্টা কৰি থকাৰ সময়ত দুটা বাঘে বহুতো ছাগলী এৰাই ধৰিবলৈ চেষ্টা কৰে।

এই খেলৰ এটা অস্বাভাৱিক বৈশিষ্ট্য হৈছে যে, খেলৰ আৰম্ভণিতে ছাগলীবোৰ বোৰ্ডৰ চাৰিটা স্থানত জমা হৈ থাকে। এই খেলৰ দৰে আন এটা চিকাৰ খেল হৈছে ষোল্ল গুটি খেল।

## লক্ষ্য
ছাগলীবোৰে যদি চাৰিওফালে থাকে আৰু বাঘ দুটাক বন্দী কৰে তেন্তে ছাগলী জয়ী হ’ব।

বাঘবোৰে পৰ্যাপ্ত ছাগলী ধৰিলে বা খালে জিকিব যাতে তেওঁলোকে বাঘবোৰক বন্দী কৰিব নোৱাৰে।

## সঁজুলি
এটা আলকুৱেৰ্ক বোৰ্ড লোৱা হয়। ২টা বাঘক ২টা ক’লা টুকুৰা হিচাপে প্ৰতিনিধিত্ব কৰা হয় আৰু ঠাই বিশেষে ডাঙৰ শিলৰ টুকুৰা ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ২০টা বগা টুকুৰাক ২০টা ছাগলী বা সৰু সৰু শিল ২০টাক ছাগলী হিচাপে প্ৰতিনিধিত্ব কৰা হয়।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:পৰম্পৰাগত ক্ৰীড়া
ৰজা চোৰ মন্ত্ৰী সৈনিক

**ৰজা চোৰ মন্ত্ৰী সৈনিক** () হৈছে এক প্ৰকাৰৰ কাল্পনিক ভূমিকা পালন কৰা খেল যিটো এসময়ত ভাৰতৰ এক জনপ্ৰিয় খেল আছিল। ইয়াত চাৰিজন খেলুৱৈ অন্তৰ্ভুক্ত হৈ থাকে- প্ৰতিজন খেলুৱৈয়ে ৰজা, মন্ত্ৰী, চোৰ বা সৈনিকৰ ভূমিকা গ্ৰহণ কৰে আৰু মন্ত্ৰীয়ে চোৰৰ পৰিচয় অনুমান কৰিব লাগে। একবিংশ শতিকাত এনে অন্যান্য খেলৰ লগতে এই খেলটোও জনপ্ৰিয়তা হ্ৰাস পাবলৈ ধৰিছে।

## খেলৰ নিয়ম
খেলখনত ৰজা (১০০০ নম্বৰ), মন্ত্ৰী (৮০০ নম্বৰ), চোৰ (০ নম্বৰ) আৰু সৈনিক (৫০০ নম্বৰ) নামৰ ৪টা কাগজৰ টুকুৰা তৈয়াৰ কৰি লৈ সেইবোৰ ভাঁজ কৰা হয় আৰু ৪জন খেলুৱৈৰ মাজত বিতৰণ কৰি দিয়া হয় আৰু প্ৰতিজন খেলুৱৈয়ে এটা এটা টুকুৰা তুলি লয়। খেলুৱৈসকলে তেওঁলোকৰ টুকুৰাৰ চৰিত্ৰটো বিচাৰিবলৈ নিজ নিজ টুকুৰাবোৰ খুলি ল’ব লাগে (কিন্তু খেলুৱৈয়ে যি পায় তাক খেলুৱৈৰ মাজৰ আন কাৰোৰে আগত ব্যক্ত কৰিব নালাগে)। ৰজা লিখা থকা কাগজৰ টুকুৰা পোৱা খেলুৱৈজনে "মোৰ মন্ত্ৰী কোন" বুলি সোধে আৰু মন্ত্ৰীয়ে তাৰ পিছত বাকী ২জন পৰা 'চোৰ' নামৰ টুকুৰা পোৱা খেলুৱৈজনক চিনাক্ত কৰিব লাগে। যদি মন্ত্ৰীয়ে সঠিকভাৱে অনুমান কৰে তেন্তে নিৰ্ধাৰিত নম্বৰ লাভ কৰে নহ'লে চোৰৰ ওচৰত সমৰ্পণ কৰে। নম্বৰ গণনা কৰাৰ আগতে এই খেলত কেইবাটাও ৰাউণ্ড খেলা হয়। সৰ্বোচ্চ নম্বৰ লাভ কৰা খেলুৱৈজনে খেলখন জয় কৰে বা বিজয়ী হয়।

### খেলৰ অন্য নিয়ম
কাগজৰ টুকুৰাবোৰত ৰজা, ৰাণী, চোৰ, পুলিচ আদিও ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰি। পুলিচ নামৰ কাগজৰ টুকুৰা পোৱা খেলুৱৈজনে ঘোষণা কৰে যে তেওঁ পুলিচ আৰু আন ৩জন খেলুৱৈৰ মাজৰ পৰা চোৰ নামৰ কাগজৰ টুকুৰা পোৱাজনক বিচাৰিব লাগে। যদি অধিক খেলুৱৈয়ে মন্ত্ৰী, সৈনিকৰ দৰে খেলিব খোজে তেন্তে অতিৰিক্ত টুকুৰাত নাম আৰু নম্বৰ যোগ কৰি ল’ব লাগে। সৰ্বোচ্চ নম্বৰ ৰজাক দিয়া হয় আৰু তাৰ পিছতেই ৰাণীক দিয়া হয়। পুলিচে চোৰক সঠিকভাৱে অনুমান কৰিব পৰা বা নোৱাৰাৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি পুলিচ বা চোৰক নম্বৰ প্ৰদান কৰা হয়।

## প্ৰেক্ষাপট
ৰজা চোৰ মন্ত্ৰী সৈনিক খেলটো ঘৰতে বহি চাৰিজন বা তাতকৈ অধিক পৰিয়াল পৰিজনে সময় কটাবৰ বাবে খেলে। কিন্তু বৰ্তমান শিশুসকলৰ মাজত আভাসী খেল (কম্পিউটাৰ গেম)বোৰ ইমান জনপ্ৰিয় হৈ পৰিছে যে, 'ৰজা চোৰ মন্ত্ৰী সৈনিক'ৰ দৰে খেলবোৰৰ ক্ৰমে বিলুপ্তি ঘটিছে। 

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:পৰম্পৰাগত ক্ৰীড়া
টোকাৰী গীত

**টোকাৰী গীত** হ'ল এবিধ অসমীয়া লোকগীত। টোকাৰী বাদ্য সংগত কৰি এই গীত গোৱা হয় বাবে ইয়াক টোকাৰী গীত বোলা হয়। এফালে লোক-বিশ্বাস আৰু আনফালে আধ্যাত্মিক বিশ্বাসক লৈ এই গীতসমূহ ৰচিত হয় আৰু ব্যক্তিভেদে ঠায়ে ঠায়ে এই গীতবোৰে মুখ বাগৰে। টোকাৰী গীত অসমীয়া লোক-সাহিত্যৰ এক বৈশিষ্ট্যপূৰ্ণ কলা। এই গীতসমূহত তন্ত্ৰ আৰু দেহ-তত্ত্বৰ চৰ্চা হৈছে। কোনো ৰচকে যদি গীতৰ মাজেৰে শিৱ-পাৰ্বতীৰ গুণ গাইছে, কোনোৱে দেহটোকে টোকাৰীৰ লগত ৰিজাইছে। টোকাৰী গীত বহু পুৰণি কালৰে পৰা অসমীয়া সমাজ জীৱনত প্ৰচলিত আৰু এতিয়াও ই শেষ হৈ যোৱা নাই।

## টোকাৰী

টোকাৰী আঙুলিৰ মূৰেৰে আঘাত কৰি বজোৱা এবিধ গুণা লগোৱা অসমৰ থলুৱা বাদ্যযন্ত্ৰ। অসমৰ বিভিন্ন অঞ্চলত প্ৰচলিত তাঁৰ জাতীয় বাদ্যযন্ত্ৰ সমূহৰ ভিতৰত টোকাৰীৰ ব্যৱহাৰ আৰু জনপ্ৰিয়তাই অধিক বুলি শুনা যায়। ই অসমৰ প্ৰাচীন লোকবাদ্য। আম বা চাম কাঠৰ খোলা এটাত সাধাৰণতে গুঁইৰ ছালেৰে ছোৱাই এই বাদ্য তৈয়াৰ কৰা হয়। নামনি অসমত প্ৰচলিত আন এক এনেধৰণৰ লোকবাদ্য দোতাৰাৰ সৈতে ইয়াৰ বহুখিনি মিল দেখা পোৱা যায়। টোকাৰীৰ আকাৰ দোতোৰাতকৈ কিছু ডাঙৰ আৰু বহল হয়। চীনৰ এক বাদ্যযন্ত্ৰ ৰুৱান ()-ৰ সৈতেও ইয়াৰ বহুখিনি সাদৃশ্য আছে। অনুমান কৰা হয় যে টোকাৰী নামৰ উত্‍পত্তি "টোকৰ" শব্দৰ পৰা হৈছে, অৰ্থাত্‍ টোকৰ দিয়াৰ ফলত শব্দ সৃষ্টি হোৱা বাবেই এই বাদ্যৰ নাম টোকাৰী ৰখা হয়।

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ সংগীত
মহো-হো গীত

**মহো-হো গীত** বা **ম'হখেদা গীত** হ'ল এবিধ অসমীয়া লোকগীত। নামনি অসমৰ **[[কলিতা]]** জনগোষ্ঠীৰ লোকসকলে পালন কৰা মহো-হো উৎসৱত এই গীতসমূহ ব্যৱহাৰ হয়। লোক-বিশ্বাস বা প্ৰচলিত পৰম্পৰাৰ ভেটিতে  অসমৰ লোক-সাহিত্য ৰচিত হৈছে। পৰম্পৰাগত ভাৱে পৌৰাণিক দিনৰেপৰা কৃষিভূমিৰ ধান বা মাহ নষ্ট কৰিবলৈ অহা বনৰীয়া বা খুঁটিৰ ম'হ খেদিবলৈ যাওঁতে মুখে মুখে ওলোৱা চিঞৰ সমূহৰ পৰাই কালক্ৰমত পৰম্পৰাৰ আলমত মহো-হো গীতবোৰ ৰচিত হৈছে। নামনি অসমৰ গাঁওসমূহত ম'হ খেদিবলৈ বুলি গাঁৱৰ ৰাইজ একত্ৰিত হৈ টাঙোন লৈ মহো-হো গীত গায়। “অ' হৰি মহোহো/ মহ খেইদবা টোকান লো।” - আঘোণ মাহৰ পূৰ্ণিমা তিথিত নামনি অসমৰ কলিতা গাওঁসমূহত মহখেদা গীত গাই চোতালে চোতালে আশীৰ্বাদ দি ফুৰে। এইদৰে কৰিলে ম'হ আঁতৰি যায় বুলি বিশ্বাস আছে। মহো-হো গীতৰ বিষয়বস্তু কৃষিভিত্তিক আৰু বেছি অংশই কৌতুকপূৰ্ণ। মহো-হো গীত লৌকিক ঋতুকালীন উৎসৱ মহো-হো উৎসৱৰ অংশবিশেষ। নামনি অসমৰ অভিভক্ত কামৰূপ জিলা, গোৱালপাৰা জিলা আৰু দৰং জিলাত এই উৎসৱ পালন কৰা হয়। যিহেতু বনৰীয়া ম'হ খেদিবলৈ পুৰুষসকল একত্ৰিত হৈ কৃষিপথাৰলৈ গৈছিল সেইবাবেই পুৰুষসকলেই চোতালে চোতালে মহোহো গীত গাই। এই উৎসৱ সম্পূৰ্ণ কৃষিভিত্তিক আৰু শস্য ৰক্ষা কৰা।

## গীত পৰিৱেশনৰ ৰীতি

মহো-হো গীত গোৱা দলটিত একোজনকৈ দলপতি থাকে। তেওঁ মহো-হো গীতৰ প্ৰথম শাৰীটো গাই দিয়ে আৰু তেওঁক অনুসৰণ কৰি বাকী সদস্য কেইজনে তাৰ পিছৰ শাৰীবোৰ সমবেত কণ্ঠেৰে গাই যায়। শেষত গৃহস্থক আশীৰ্বাদ দি তেওঁলোকৰ পৰা চাউল/টকা গ্ৰহণ কৰে । তাৰপিছত দ্বিতীয়জন গৃহস্থৰ ঘৰলৈ যায়। গীত গাই সংগ্ৰহ কৰা ধনেৰে তেওঁলোকে ভোজ-ভাত খায় । গীত গাঁওতে এজনে কলৰ চোঁচনি গাত আঁৰি ভালুক হয়। তেওঁ অনুষ্ঠানৰ মূল নৰ্তক আৰু তেওঁ গীত গোৱা জুমটোৰ মাজত সোমাই নাচে। বাকীবোৰে তেওঁক আৱৰি লৈ একোটা বৃত্ত বনায় আৰু বৃত্তাকাৰে নাচি-নাচি গীত পৰিৱেশন কৰে। ভালুক আৰু মহৰ মাজত কিবা সম্বন্ধ বিচাৰি পাই বাবে মহো-হো গীতত ভালুকৰ অৱতাৰণা কৰা বুলি কোৱা হৈছে।সাধাৰণতে মহো-হো গীত পৰিৱেশনত বিশেষ সাজ-পাৰৰ একো ভূমিকা নাই। গৰখীয়া ল'ৰাহঁতে ঘৰত পিন্ধা সাজপাৰেৰে এই গীত পৰিৱেশন কৰে। গীতৰ সাহিত্যিক সৌন্দৰ্যত একো গুৰুত্ব আৰোপ কৰা নহয়। পৰিৱেশকে গৃহস্থৰ পৰিৱেশ পৰিস্থিতি লক্ষ্য কৰি গীতত থাউকতে নতুন পংক্তি কিছুমান সংযোজন কৰে। মহো-হো গীতত নৃত্যৰ প্ৰাধান্য কম। 

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:লোকসাহিত্য
শ্ৰেণী:অসমৰ লোকগীত
সুপ্ৰিয়া দেৱী

**সুপ্ৰিয়া দেৱী** বা **সুপ্ৰিয়া চৌধুৰী** (; ৮ জানুৱাৰী ১৯৩৩ – ২৬ জানুৱাৰী ২০১৮) এগৰাকী ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী, যিয়ে বঙালী চলচ্চিত্ৰত প্ৰায় ৫০ বছৰ জুৰি অভিনয় কৰিছিল। ঋত্বিক ঘটকৰ ‘মেঘে ঢাকা তাৰা’ (১৯৬০) ছবিৰ নীলা নামৰ চৰিত্ৰটোৰ ৰূপায়ণৰ তেওঁক বিশেষ ভাবে জনা যায়। তেওঁ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা, পশ্চিমবঙ্গৰ সৰ্বোচ্চ অসামৰিক সন্মান 'বঙ্গ-বিভূষণ', দুবাৰকৈ 'বেঙ্গল ফিল্ম জাৰ্নেলিষ্টচ্ এছোচিয়েচন বঁটা' লাভ কৰিছিল। চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগটোলৈ আগবঢ়োৱা অসামান্য অৱদানৰ বাবে ২০১৪ চনত তেওঁক ভাৰত চৰকাৰৰ চতুৰ্থ অসমাৰিক সন্মান পদ্মশ্ৰীৰে সন্মানিত কৰা হয়।

উত্তম কুমাৰ অভিনীত আৰু নিৰ্মল দে পৰিচালিত ‘বসু পৰিবাৰ’ (১৯৫২) ছবিৰ যোগেদি তেওঁ চলচ্চিত্ৰাভিনয়ৰ পাতনি মেলে। একে বছৰতে মুক্তিপ্ৰাপ্ত প্ৰণৱ ৰায় পৰিচালিত ‘প্ৰাৰ্থনা’তো (১৯৫২) তেওঁ ভূমুকি মাৰে। তাৰপিছত কেই বছৰমানৰ বিৰতিৰ পিছত সুশীল মজুমদাৰ পৰিচালিত 'মৰ্মবাণী'ৰ (১৯৫৮) যোগে পুনৰ চলচ্চিত্ৰ জগতলৈ ঘূৰি আহে। মঙ্গল চক্ৰৱৰ্তী পৰিচালিত উত্তম কুমাৰৰ ব্লকবাষ্টাৰ ‘সোণাৰ হৰিণ’ত (১৯৬০) অভিনয় কৰাৰ পিছত সুপ্ৰিয়া দেৱী চৰ্চালৈ আহে। ১৯৬০ দশকৰ প্ৰথমচোৱাত ‘মেঘে ঢাকা তাৰা’ (১৯৬০), ‘সুনো বৰনাৰী’ (১৯৬০), ‘কোমল গান্ধাৰ’ (১৯৬১), ‘স্বৰলিপি’ (১৯৬১), ‘অগ্নি সংস্কাৰ’ (১৯৬১) আদি বহু কেইখন ছবিৰ যোগে তেওঁ বিশেষ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰিবলৈ সক্ষম হয়। ১৯৬৩ চনত তেওঁ সদাশিৱ ৰাও কবি পৰিচালিত ‘বেগানা’ ছবিৰ যোগেদি ধৰ্মেন্দ্ৰৰ বিপৰীতে অভিনয় কৰি হিন্দী চলচ্চিত্ৰ জগতত পদাৰ্পন কৰে।

## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
সুপ্ৰিয়া দেৱীৰ জন্ম হৈছিল ব্ৰিটিছ শাসিত বৰ্মাত, বৰ্তমানৰ ম্যানমাৰত। তেওঁৰ দেউতাৰ গোপালচন্দ্ৰ বন্দোপাধ্যায় এজন উকিল আছিল। তেওঁ বৰ্তমান বাংলাদেশৰ ফৰিদপুৰ জিলাৰ নিবাসী আছিল। দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ত তেওঁলোকৰ পৰিয়ালটো কলকাতালৈ স্থানান্তৰিত হৈছিল। তেওঁ মাত্ৰ ৭ বছৰ বয়সতে দেউতাকে পৰিচালনা কৰা দুখন নাটকৰ যোগেদি অভিনয়ৰ পাতনি মেলে। সৰুতে তেওঁ নাচিছিল আৰু তেতিয়াৰ বাৰ্মাৰ প্ৰধানমন্ত্ৰী থাকিন-নুৰ হাতেদি এটা বঁটাও লাভ কৰিছিল। ১৯৪২ চনত জাপানে বাৰ্মা দখল কৰাৰ পিছত তেওঁলোকৰ পৰিয়ালটো ভগনীয়াত পৰিণত হয়। ১৯৪৮ চনত বেনাৰ্জী পৰিয়ালে এক উন্নত জীৱন আৰু পুনৰ্সংস্থাপনৰ উদ্যেশ্যে বাৰ্মাৰ পৰা কলকাতালৈ গুছি আহে।

## ব্যক্তিগত জীৱন
১৯৫৪ চনত সুপ্ৰিয়া দেৱীয়ে বিশ্বনাথ চৌধুৰীক বিয়া কৰায় আৰু বছৰচেৰেক পিছত জীয়ৰী সোমাৰ জন্ম হয়। ১৯৫৮ চনত তেওঁলোকৰ বিবাহ-বিচ্ছেদ হয়। ১৯৬৩ চনত মহানায়ক উত্তম কুমাৰৰ লগত তেওঁৰ বিবাহ হয় আৰু ১৯৮০ চনত উত্তম কুমাৰৰ মৃত্যুলৈকে দুয়ো একেলগে সংসাৰ কৰে।

২০১৮ৰ ২৬ জানুৱাৰীত ৮৫ বছৰ বয়সত কলকাতাত হৃদযন্ত্ৰৰ ক্ৰিয়া বন্ধ হৈ তেওঁৰ মৃত্যু হয়।

## তথ্যউৎস

শ্ৰেণী:বঙালী ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:পশ্চিমবঙ্গৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:বঙালী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী
জোনবিৰি (অলংকাৰ)

**জোনবিৰি** এবিধ অসমীয়া অলংকাৰ। সাধাৰণতে কেঁচা সোণেৰে এই অলংকাৰ বিধ অসমৰ থলুৱা সোণাৰিয়ে তৈয়াৰ কৰে। ই দেখিবলৈ কাঁচি জোনটোৰ দৰে বা ক'ব পাৰি ইয়াৰ আকাৰ অৰ্ধ-চন্দ্ৰৰ দৰে। উৎসৱ-পাৰ্বন, বিয়া-সবাহ আৰু বিভিন্ন মাংগলিক অনুষ্ঠানত অসমীয়া মহিলাই এই অলংকাৰ পৰিধান কৰে। ৰঙালী বিহুত বিহু নাচোতেও নাচনীয়ে ডিঙিত জোনবিৰি পিন্ধে।

## অলংকাৰ তৈয়াৰ কৰা পদ্ধতি

অসমীয়া গহনা তৈয়াৰ কৰা পদ্ধতিটো দক্ষিণ-পূৱ এছিয়াৰ পাৰম্পৰিক পদ্ধতিৰ সৈতে সাদৃশ্য থকা। বিভিন্ন সঁজুলি সমূহ যেনে:হাঁতুৰী, ভাটী, নিয়াৰি, ডাইচ, ফলি, কৰ্ষণী, কাঁটি, নোৱনি, লেপ, থিনা/ঠিনা, বাখৰ আদিৰ সহায়ত হাতেৰে এই গহনা বিশেষ তৈয়াৰ কৰা হয়। সাধাৰণতে গহনাৰ জঁকাটো ৰূপ ধাতুৰ সহায়ত তৈয়াৰ কৰি তাৰ ওপৰত সোণৰ পাতল আৱৰণ দিয়া হয়। ইয়াৰ বাবে সোণ গলাই 'স্প্ৰে' যন্ত্ৰৰ দ্বাৰা গহনাৰ ওপৰত এটা নিৰ্দিষ্ট অনুপাতত প্ৰলেপ দিয়া হয়। এই পদ্ধতিটোক সোণপানী চৰোৱা বুলিও কোৱা হয়। সাধাৰণতে অসমীয়া গহনাৰ আকাৰ-আকৃতি বা ৰূপাংকৰণ জৈৱিক বৈচিত্ৰ্য আৰু অসমীয়া বাদ্যযন্ত্ৰৰ আকৃতিৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত। এই পদ্ধতিতে জোনবিৰিও প্ৰস্তুত কৰা হয়।

## তথ্যসূত্ৰ

## বাহ্যিক সংযোগ
* 

শ্ৰেণী:অসমৰ অলংকাৰ
সৰলা ঠকৰাল

**সৰলা ঠকৰাল** (, ৮ আগষ্ট ১৯১৪ – ১৫ মাৰ্চ ২০০৮) প্ৰথম ভাৰতীয় মহিলা বৈমানিক। ১৯১৪ চনৰ ৮ আগষ্ট তাৰিখে জন্মগ্ৰহণ কৰা সৰলায়ে ১৯৩৬ চনত মাত্ৰ ২১ বছৰ বয়সতে বিমানেৰ পাইলট হিচাপে লাইচেন্স অৰ্জন কৰিছিল। তাৰপিছত তেওঁ এখন জিপছি মথ বিমান এককভাবে চলাই ইতিহাস ৰচনা কৰিছিল। সেইসময়ত তেওঁৰ এগৰাকী চাৰি বছৰীয়া কন্যা সন্তানৰ মাতৃ আছিল। প্ৰাথমিক লাইচেন্স লাভ কৰাৰ পিছত তেওঁ লাহোৰ ফ্লাইং ক্লাৱৰ মালিকানাধীন বিমান এখনক প্ৰায় এক হাজাৰ ঘণ্টা উৰুৱা সম্পূৰ্ণ কৰিছিল। তেওঁৰ প্ৰথম স্বামী আছিল পি. ডি. শৰ্মা। মাত্ৰ ১৬ বছৰ বয়সতে সৰলাৰ তেওঁৰ সৈতে বিয়া হৈছিল।

পি. ডি. শৰ্মাৰ পৰিয়ালৰ ভিতৰত ইতিমধ্যে ন গৰাকী পাইলট আছিল। এয়া সৰলা ঠকৰালক পাইলট হবলৈ যথেষ্ট উৎসাহ প্ৰদান কৰিছিল। পি. ডি. শৰ্মা এয়াৰমেইল পাইলট লাইচেন্স লাভ কৰা প্ৰথম ভাৰতীয় নাগৰিক আছিল। কৰাছি আৰু লাহোৰৰ মাজত চলাচল কৰে বিমানৰ তেওঁ নিয়মীয়া পাইলট আছিল। তেওঁৰে সহধৰ্মিনী সৰলা "এ" শ্ৰেণীৰ বিমান লাইচেন্স লাভ কৰা প্ৰথম ভাৰতীয় নাৰী। সৰলাৰ প্ৰায় ১০০০ ঘণ্টাতকৈ বেছি বিমান চলোৱাৰ অভিজ্ঞতা আছিল।

দুৰ্ভাগ্যজনক ভাবে ১৯৩৯ চনত এক বিমান দুৰ্ঘটনাত কেপ্তেইন পি. ডি. শৰ্মাৰ মৃত্যু হয়। ইয়াৰ কিছু সময়ৰ পিছত তেওঁৰ কমবয়সী বিধৱা পত্নীয়ে নিজেৰ বাণিজ্যিক পাইলট লাইচেন্সৰ প্ৰশিক্ষণ লবলৈ আবেদন কৰাৰ চেষ্টা কৰিছিল। কিন্তু এইসময় দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধ আৰম্ভ হৈছিল আৰু অসামৰিক পাইলটৰ প্ৰশিক্ষণ স্থগিত কৰা হৈছিল। নিজৰ সন্তানক ডাঙৰ-দীঘল কৰিবলৈ তথা জীৱিকা অৰ্জনৰ তাগিদাত ঠকৰালে তেওঁৰ বাণিজ্যিক বৈমানিক হোৱাৰ স্বপ্ন ত্যাগ কৰে আৰু লাহোৰলৈ ঘূৰি আহে। তাৰপিছত তেওঁ লাহোৰৰ মেয়ো স্কুল অৱ আৰ্টত নামভৰ্তি কৰে। ইয়াত তেওঁ বেংগল স্কুল অফ পেইণ্টিঙৰ ওপৰত প্ৰশিক্ষণ গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু ফাইন আৰ্টচৰ ডিপ্লোমা অৰ্জন কৰিছিল।

সৰলা ঠকৰাল আৰ্য সমাজৰ এগৰাকী অনুগামী আছিল। স্বামী দয়ানন্দ সৰস্বতীয়ে ১৮৭৫ চনৰ ১০ এপ্ৰিলত বোম্বেত বৰ্তমানৰ মুম্বাই চহৰত আৰ্যসমাজ আনুষ্ঠানিকভাৱে প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। ঊনবিংশ শতিকাৰ ভাৰতত ধৰ্মীয় আৰু সামাজিক সংস্কাৰৰ ক্ষেত্ৰত আৰ্য সমাজৰ ভূমিকা বিশেষ উল্লেখযোগ্য। স্বামী দয়ানন্দ সৰস্বতীয়ে মূৰ্তি পূজা, বহু বিবাহ, জাতি ভেদ আদিৰ তীব্ৰ বিৰোধিতা কৰিছিল। বেদৰ প্ৰাধান্য স্বীকাৰ কৰি হিন্দু সমাজৰ সংস্কাৰ সাধন কৰা আৰ্য সমাজৰ মূল লক্ষ্য আছিল। একেশ্বৰবাদ মানি চলা, সমাজত নাৰীৰ মৰ্যাদা উন্নত কৰা আৰু সুৰক্ষা দিয়া, বাল্য বিবাহ বন্ধ কৰা, বিধবা বিবাহ প্ৰচলন কৰা, জাতিভেদৰ গোড়ামি ত্যাগ কৰা, শিক্ষা বিস্তাৰৰ কাৰ্যসূচী লোৱা আদি প্ৰকৃত সংস্কাৰধৰ্মী আন্দোলন জগাই তোলাত আৰ্যসমাজ যথেষ্ট কৃতকাৰ্য হৈছিল। এই সমাজত ঠকৰালৰ পুনৰ্বিবাহৰ সম্ভাৱনা আছিল।

ভাৰতে স্বাধীনতা লাভ তথা দেশ বিভাজনৰ পিছত তেওঁ দুই কন্যাৰ সৈতে দিল্লীলৈ ঘূৰি আহে। ইয়াত তেওঁ আৰ. পি. ঠকৰালৰ সৈতে পৰিচয় হয় আৰু ১৯৪৮ চনত তেওঁলোকৰ বিবাহ হয়। সৰলা যি মাটি নামেও পৰিচিত আছিল, এগৰাকী সফল মহিলা ব্যৱসায়ী আৰু চিত্ৰকৰ হিচাপে পৰিগণিত হয়। তেওঁ সাজ-পাৰ পৰিচ্ছদ আৰু অলংকাৰ ডিজাইনৰ কাম আৰম্ভ কৰে। ২০০৮ চনৰ ১৫ মাৰ্চ তাৰিখে তেওঁ মৃত্যূ বৰণ কৰ।

## তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ বৈমানিক
মহাকালী

**মহাকালী** (, ) হৈছে সময়, মৃত্যু আৰু বিনাশৰ হিন্দু মাতৃ দেৱী। তেওঁ বাস্তৱতা আৰু অস্তিত্বৰ দেৱতা মহাকালৰ সহধৰ্মী। সংস্কৃতত মহাকালী হৈছে মহাকালৰ (শিৱৰ এটি ৰূপ, যাক মৃত্যু বুলিও কল্পনা কৰা হয়) স্ত্ৰীলিঙ্গ ৰূপ। দেৱী কালী বা তেওঁৰ অন্য সকলো ৰূপেই হৈছে মহাকালীৰ বিভিন্ন ৰূপ। 

## অৰ্থ
বিভিন্ন পৌৰণিক তথা তান্ত্ৰিক হিন্দু ধৰ্মগ্ৰন্থত (শাস্ত্ৰ) মহাকালীৰ উল্লেখ আছে। এই সকলোবোৰ গ্ৰন্থতে তেওঁ বিভিন্নধৰণে আদি শক্তি-দেৱী দুৰ্গা হিচাপে চিত্ৰিত হৈ আছে। ইয়াৰ লগতে তেওঁক মহাবিশ্বৰ প্ৰাথমিক শক্তি তথা চূড়ান্ত বাস্তৱতাৰ দেৱীৰ ৰূপত বৰ্ণনা কৰা হৈছে। উক্ত বিশ্বাস অনুযায়ী তেওঁ ব্ৰহ্মাৰ সৈতে অভিন্ন। ইয়াৰ লগতে তেওঁ প্ৰকৃতি (নাৰী) বা বিশ্ব হিচাপে পৰিচিত হয় যি পুৰুষ চেতনাৰ বিপৰীত। আকৌ, সংখ্যা দৰ্শনত, তেওঁক মহাদেৱী দুৰ্গাৰ তিনিটা ৰূপৰ ভিতৰত এটা হিচাপে উপস্থাপন কৰা হয়। এই ব্যাখ্যাত, মহাকালীয়ে তমস বা জড়তাৰ শক্তিক উপস্থাপন কৰে। শক্তিবাদৰ (হিন্দু ধৰ্মৰ যি শাখাত দেৱী দুৰ্গাক অন্যান্য দেৱদেৱীৰ মাজত সৰ্বোচ্চ স্থান দিয়া হয়) মূল গ্ৰন্থ হিচাপে বিবেচনা কৰা হয় দেৱীমাহাত্ম্যম্ ("দেৱীৰ মাহাত্ম্য") -ক। ইয়াত সকলো দেৱ দেৱীৰ প্ৰধান হিচাপে ত্ৰিদেৱীক (মহাসৰস্বতী, মহালক্ষ্মী আৰু মহাকালী) বিবেচনা কৰা হয়। ইয়াৰে তিনজনৰ ভিতৰত মহাকালীক প্ৰথম পৰ্বত নিৰ্ধাৰিত কৰা হয়। তেওঁক এক বিমূৰ্ত শক্তি আৰু বিষ্ণুৰ যোগনিদ্ৰা হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হৈছে। যেতিয়া ব্ৰহ্মাই তেওঁক অনুৰোধ কৰে, তেতিয়া তেওঁ বিষ্ণুৰ পৰা উত্থিত হৈছিল আৰু তাৰ পিছত তেওঁ মধু-কৈতাভ নামৰ অসুৰক বধ কৰিছিল। তেওঁ সময়ৰ দেৱী। 

## তথ্য সংগ্ৰহ

* *The Goddess Kali of Kolkata* () by Shoma A. Chatterji
* *Encountering The Goddess: A Translation of the Devi-Mahatmya and a Study of Its Interpretation* () by Thomas B. Coburn
* *Dictionary of Hindu Lore and Legend* () by Anna Dallapiccola
* *Kali: The Black Goddess of Dakshineswar* () by Elizabeth Usha Harding
* *In Praise of The Goddess: The Devimahatmyam and Its Meaning* () by Devadatta Kali
* *Hindu Goddesses: Vision of the Divine Feminine in the Hindu Religious Traditions* () by David Kinsley
* *Tantric Visions of the Divine Feminine* () by David Kinsley
* *The Sword and the Flute: Kali & Krsna* () by David Kinsley
* *Offering Flowers, Feeding Skulls: Popular Goddess Worship in West Bengal* () by June McDaniel
* *Encountering Kali: In the Margins, at the Center, in the West* () by Rachel Fell McDermott
* *Mother of My Heart, Daughter of My Dreams: Kali and Uma in the Devotional Poetry of Bengal* () by Rachel Fell McDermott
* *Kali: The Feminine Force* () by Ajit Mookerjee
* *Seeking Mahadevi: Constructing the Identities of the Hindu Great Goddess* () Edited by Tracy Pintchman
* *The Rise of the Goddess in the Hindu Tradition* () by Tracy Pintchman
* *Kali Puja* () by Swami Satyananda Saraswati
* *Grace and Mercy in Her Wild Hair: Selected Poems to the Mother Goddess* () by Ramprasad Sen
* *Aghora, at the Left Hand of God* () by Robert E. Svoboda

## বাহ্যিক সংযোগ
* 
* Shri mahakali chalisa 

শ্ৰেণী:হিন্দু দেৱী
কালি (দ্ব্যৰ্থতা দূৰীকৰণ পৃষ্ঠা)

এইটো এটা দ্ব্যৰ্থতা দূৰীকৰণ পৃষ্ঠা। **কালি** শব্দটোৱে নিম্নলিখিত প্ৰবন্ধবোৰ সূচাব পাৰে:

* কালী - সময়, সৃষ্টি, ধ্বংস আৰু শক্তিৰ দেৱী৷
* কালি - পৰিমিতিৰ জোখ-মাখৰ লগত জড়িত শব্দ৷
* কলি (অসুৰ) - হিন্দু ধৰ্মৰ এটি অসুৰৰ নাম৷
* কলি যুগ - হিন্দু ধৰ্মৰ এটি যুগৰ নাম৷
* কালি (মাছ) - এবিধ মাছৰ নাম৷
* কালী (চলচ্চিত্ৰ) - মালয়ালম ভাষাৰ এখন চলচ্চিত্ৰৰ নাম৷

শ্ৰেণী:দ্ব্যৰ্থতা দূৰীকৰণ পৃষ্ঠা
অংশুলা কান্ত

**অংশুলা কান্ত** (, জন্ম: ৭ ছেপ্টেম্বৰ ১৯৬০) এগৰাকী ভাৰতীয় বেংকাৰ। বৰ্তমান তেওঁ বিশ্ব বেংক গোটৰ মুখ্য বিত্তীয় বিষয়া আৰু পৰিচালনা সঞ্চালক। ২০১৯ চনৰ ১২ জুলাই তাৰিখে তেওঁ এই পদত নিযুক্তি লাভ কৰিছিল। ইয়াৰ আগতে তেওঁ ২০১৮ চনৰ ৭ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখৰ পৰা ২০১৯ চনৰ ৩১ আগষ্টলৈকে তেওঁ ভাৰতীয় ষ্টেট বেংকৰ পৰিচালনা সঞ্চালক পদত অধিষ্ঠিত আছিল। তেওঁ ভাৰতৰ উত্তৰাখণ্ডৰ ৰুৰকীৰ অধিবাসী।

## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
১৯৬০ চনৰ ৭ ছেপ্টেম্বৰ তাৰিখে ভাৰতৰ উত্তৰাখণ্ডৰ ৰুৰকীত অংশুলা কান্তৰ জন্ম হৈছিল। ১৯৭৯ চনত নতুন দিল্লীৰ লেডী শ্ৰীৰাম কলেজৰ পৰা অৰ্থনীতি বিভাগৰ স্নাতক ডিগ্ৰী অৰ্জন কৰিছিল। তাৰপিছত ১৯৮১ চনত তেওঁ দিল্লী স্কুল অৱ ইক'ন'মিক্সৰ পৰা অৰ্থনীতিৰ স্নাতকোত্তৰ ডিগ্ৰী লাভ কৰে। তেওঁ ইণ্ডিয়ান ইনষ্টিটিউট অফ বেংকাৰছ্ বৰ্তমানৰ ভাৰতীয় বেংকিং আৰু বিত্তীয় প্ৰতিষ্ঠানৰ এগৰাকী স্বীকৃতিপ্ৰাপ্ত সহযোগী।

## কৰ্মজীৱন
১৯৮৩ চনত অংশুলা কান্তে ভাৰতীয় ষ্টেট বেংকত এগৰাকী প্ৰমাণিক বিষয়া হিচাপে যোগদান কৰে। তেওঁ এছবিআইৰ মুখ্য মহাব্যৱস্থাপক (মহাৰাষ্ট্ৰ আৰু গোৱা), ৰাষ্ট্ৰীয় বেংকিং গোটৰ কাৰ্য প্ৰণালীৰ বাবে উপ পৰিচালনা সঞ্চালক আৰু এছবিআই ছিংগাপুৰ শাখাৰ মুখ্য কাৰ্যবাহী বিষয়া পদত অধিষ্ঠিত আছিল। ২০১৮ চনৰ ছেপ্টেম্বৰ মাহত তেওঁ দুবছৰৰ বাবে এছবিআইৰ পৰিচালনা সঞ্চালক আৰু বেংকৰ বোৰ্ডৰ সদস্য হৈছিল। ভাৰতীয় ষ্টেট বেংকত শ্ৰীমতী কান্তৰ বেংকিং ক্ষেত্ৰত ৩৫ বছৰতকৈও অধিক অভিজ্ঞতা লাভ কৰিছে। ইয়াৰে ভিতৰত তেওঁ খুচুৰা আৰু কৰ্পোৰেট বেংকিং, বন্ধকী বিত্ত, স্থানীয় মুদ্ৰা আৰু বৈদেশিক মুদ্ৰা সঁজুলি, আৰু বিত্ত, বিপদাশংকা, কাৰ্যকলাপ, কোষাগাৰ, পুঁজি, নিয়ামক অনুপালন আৰু সাধাৰণ ব্যৱস্থাপনাক সামৰি নেতৃত্ব দিছিল। এছবিআইৰ মুখ্য বিত্তীয় বিষয়া হিচাপে তেওঁ ৩৮ বিলিয়ন আমেৰিকান ডলাৰ ৰাজহ আৰু মুঠ ৫০০ বিলিয়ন আমেৰিকান ডলাৰ সম্পত্তি পৰিচালনা কৰিছিল। তেওঁ কঠোৰ ভাবে পুঁজিৰ আধাৰ যথেষ্ট উন্নত কৰিছিল আৰু তেওঁৰ নিৰ্দেশত এছবিআইৰ দীৰ্ঘম্যাদী বহনশীলতাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিয়া হৈছিল।

২০১৯ চনৰ ১২ জুলাই তাৰিখে তেওঁক বিশ্ব বেংক গোটৰ মুখ্য বিত্তীয় বিষয়া আৰু পৰিচালনা সঞ্চালক হিচাপে নিযুক্ত কৰা হৈছিল। তেওঁ বেলেন্স শ্বীট আৰু বিত্তীয় আৰু বিপদাশংকা ব্যৱস্থাপনাৰ বাবে দায়বদ্ধ। ২০১৯ চনৰ ৭ অক্টোবৰ তাৰিখৰ পৰা তেওঁৰ কাৰ্যকাল আৰম্ভ হয়। এই পদত অধিষ্ঠিত হোৱা তেওঁ বিশ্বৰ প্ৰথম মহিলা।

ইণ্ডিয়া টুডে কাকতে তেওঁক ২০১৯ বৰ্ষৰ 'ব্ৰেভিং এ নিউ ৱৰ্ল্ড - গ্লোৱেল ইণ্ডিয়ান' শিতানত অষ্টম স্থান প্ৰদান কৰিছে। ২০২০ চনত বিজনেছ টুডে কাকতে তেওঁক 'সন্মুখৰ পৰা নেতৃত্ব দিয়া আটাইতকৈ ক্ষমতাশালী মহিলা'ৰ তালিকাত অন্তৰ্ভুক্ত কৰে।

## ব্যক্তিগত জীৱন
অংশুলা কান্ত উত্তৰ প্ৰদেশৰ বাৰাণসীৰ চাৰ্টাৰ্ড একাউণ্টেণ্ট সঞ্জয় কান্তৰ সৈতে বিবাহপাশত আবদ্ধ হৈছিল। তেওঁলোকৰ এজন পুত্ৰ সিদ্ধাৰ্থ আৰু এগৰাকী কন্যা নূপুৰ আছে।

## তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:উত্তৰাখণ্ডৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:জীৱিত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় বেংকাৰ
ভূতমাতা

হিন্দু ধৰ্মত, **ভূতমাতা** () হৈছে এক ভয়ানক আৰু দুৰ্লভ দেৱী যি দেৱীৰে এক ৰূপ। ভূতমাতাৰ সৈতে এটা সিংহ থাকে আৰু তেওঁ মূৰত এটা লিঙ্গ পিন্ধে। ভূতমাতাৰ উৎপত্তিৰ কাহিনী ভৱিষ্য পুৰাণত পোৱা যায়। শ্ৰীকৃষ্ণই কাহিনীটো বৰ্ণনা কৰিছে। কিংবদন্তি মতে, দেৱী পাৰ্বতীয়ে শিৱৰ সৈতে বাৰ্তালাপ কৰি আছিল আৰু তেওঁ বাৰ্তালাপৰ সৈতে ইমানেই জড়িত আছিল যে, পৃথিৱীৰ জীৱবোৰে কষ্ট পাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। কিয়নো তেওঁলোকক পুষ্টি প্ৰদান কৰিবলৈ কোনো নাছিল। তাৰ পিছত হঠাতে দেৱী পাৰ্বতীৰ শৰীৰৰ পৰা এগৰাকী দেৱী দেখা গ'ল আৰু সেয়াই হ’ল ভূতমাতা। ভূতমাতাক বহুতো নামৰে উপাসনা কৰা হয়। এইটো বিশ্বাস কৰা হয় যে, তেওঁ তেওঁৰ ভক্তসকলক যেনে- শিশু, খাদ্য, গৰু আদিক সুস্বাস্থ্যৰ বাবে আশীৰ্বাদ দিয়ে আৰু শিশুসকলক ৰোগৰ পৰা সুৰক্ষিত কৰে।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:হিন্দুধৰ্মৰ দেৱ দেৱী
ৰিহা

thumb|ৰিহা
**ৰিহা** অসমীয়া গোপিনী-বোৱাৰীয়ে পিন্ধা এবিধ পৰম্পৰাগত সাজ। ই এবিধ উত্তৰীয় বস্ত্ৰ। ইয়াক **কাঁচলি** বুলিও জনা যায়। পুৰণি অসমীয়া সমাজত মহিলাই মেখেলাৰ ওপৰত ৰিহা পিন্ধিছিল। বক্ষস্থল আগুৰিবৰ বাবে চোলাতকৈ ৰিহাৰ ব্যৱহাৰ বেছি আছিল। ৰিহাখনে কঞ্চুলিকা বা স্তনাভৰণৰ লগতে পিঠিভাগো আবৃত কৰি ৰাখিছিল। তাৰ ওপৰত চাদৰ এখন মেৰিয়াই লৈছিল। মাংগলিক কাৰ্য কৰোঁতে বিশেষকৈ সকাম-নিকাম, বিয়া-বাৰুত অসমীয়া মহিলাই ৰিহা পিন্ধাটো অপৰিহাৰ্য। অসমীয়া শিপিনীয়ে তাঁতশালত বোৱা ৰিহা দীঘলে আঠ হাত আৰু পুতলে দেৰ হাত। অসমীয়া বিবাহ অনুষ্ঠানত কইনাই হোমৰ গুৰিত ৰিহা পিন্ধাৰ নিয়ম আছে। ৰিহা এৰী, কপাহী অথবা মুগা সূতাৰে তৈয়াৰ কৰা হয়। ৰিহা পাট, মুগা, এড়ী আৰু কপাহী সূতাৰে তৈয়াৰ কৰা হৈছিল৷ পাট আৰু মুগাৰে বোৱা ৰিহা সম্ভ্ৰান্ত মহিলাই আৰু কপাহী আৰু এড়ি সূতাৰ ৰিহা সাধাৰণতে সাধাৰণ মহিলাই পৰিধান কৰিছিল৷ ৰিহা কেইবাবিধৰো আছে৷ যেনে, দহিঅলীয়া, গঁৰিয়লী, গুণাকটা, কেছ বছা, আঁচু অলীয়া, বৰৈ লগা, আঁচলে-পাৰিয়ে গুণাকটা আদি৷

## তথ্যসূত্ৰ

শ্ৰেণী:অসমৰ সংস্কৃতি
শ্ৰেণী:বস্ত্ৰ
দখনা

**দখনা** (; ) বড়ো মহিলাই কঁকালত মেখেলাৰ দৰে মেৰাই বুকু-পিঠি আৱৰি পিন্ধা এবিধ পাৰম্পৰিক জনজাতীয় কাপোৰ। বড়ো তিৰোতাই বুকুত দখনা মাৰি বা মেখেলা-চাদৰ পিন্ধি, গাত ফাছ্‌ৰা লৈ ঘিলাখোপা বান্ধি, খোপাত একোটাকৈ কাকৈ গুজি লৈ সাজি-কাচি ভাল পায়। দখনা বড়ো জনগোষ্ঠীৰ সাংস্কৃতিক প্ৰতীক। আকৰ্ষণীয় ফুলৰ নক্সাবোৰ পাৰম্পৰিকভাৱে তাঁত শালত তোলা হয়, কেতিয়াও ছপা কৰা নহয়। দখনাৰ পাৰম্পৰিক ফুলৰ চানেকিক বড়ো ভাষাত 'আগৰ' বুলি কোৱা হয়।

দখনা বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ ৰঙৰ ব্যৱহাৰ কৰা হয় যদিও মুখ্যতঃ হালধীয়া বা কমলা হৈছে বড়ো মহিলাসকলে পিন্ধা দখনাৰ মুখ্য সংহতি। দখনা বিভিন্ন সূতাৰে তৈয়াৰ কৰা হয়। যেনে কপাহী দখনা, জুৰি পাটৰ দখনা, বিশুদ্ধ পাটৰ দখনা, টছৰ মুগাৰ দখনা, মুগাৰ দখনা, এড়ি দখনা, পদ্মিনী দখনা ইত্যাদি। মুগা আৰু পাট হৈছে অসমৰ আটাইতকৈ বিখ্যাত ৰেচম আৰু পাট আৰু মুগা দখনা মূলতঃ দ'ল, উৎসৱ, বিবাহ আৰু অন্যান্য অনুষ্ঠানত পিন্ধা হয়। আন প্ৰকাৰৰ বোৰ মহিলাসকলে তেওঁলোকৰ দৈনন্দিন জীৱনত আৰু নৈমিত্তিক দিনত পিন্ধে।

## বৰ্ণনা
সাধাৰণতে দখনাৰ দৈৰ্ঘ্য ৩ মিটাৰ আৰু প্ৰস্থ ১.৫ মিটাৰ হয়। কেতিয়াবা ই শৰীৰৰ আকাৰৰ আৰু পিন্ধোতা আৰু শিপিনীৰ ৰুচিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে। দখনা কঁকালৰ ওপৰত এবাৰত মেৰোৱাকৈ গোটেই শৰীৰটো বুকুৰ পৰা ভৰিলৈ ঢাকিবলৈ পিন্ধা হয়। দখনাৰ বাবে 'আগৰ' বা ফুলৰ চানেকিৰ প্ৰকাৰ আৰু বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ ৰঙৰ বুটা বচা হয়।

## দখনাৰ প্ৰকাৰ

দখনা মুখ্যতঃ দুই প্ৰকাৰৰ: উকা দখনা আৰু ফুলাম দখনা। সজ্জা আৰু ফুলৰ চানেকি অনুসৰি ইয়াক কিছুমান উপ প্ৰকাৰত বিভক্ত কৰিব পাৰি। সেইবোৰ হৈছে:

### চানেকি অবিহনে (মাথা দখনা বা বিডন)
* উকা (চানেকি অবিহনে কেৱল শাৰী)
* সাধাৰণ সীমা ৰেখাৰ সৈতে চানেকি (ফাৰি লানাই)

### চানেকিৰে সৈতে (আগৰ গোনাং)
* সম্পূৰ্ণ ফুলাম (মোদোম গংছে আগৰ)
* কেৱল সীমান্তত ফুলাম কৰা হৈছে (জিং জিংআওলো আগৰ লানাই)
* শৰীৰৰ লগতে সীমান্তত সামান্য ডিজাইন কৰা হৈছে (চেৰাওবো ইচে আগৰ এৰ্দেৰনাই)

## বড়ো বিবাহ আৰু দখনা
মাথা দখনা (বিডন) প্ৰকৃততে সাধাৰণ, কোনো আগৰ বা ফুলৰ চানেকি অবিহনে তৈয়াৰ কৰা দখনা। ঈশ্বৰৰ উপাসনা কৰোঁতে ইয়াক
পিন্ধা হয়। ই বিভিন্ন ৰঙৰ সৈতে উপলব্ধ কিন্তু হালধীয়া ৰঙৰ মাথা দখনাক পৰম্পৰাগত কইনাৰ পোছাক হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ইয়াক 'দখনা থাওচি' বা বিশুদ্ধ দখনা বুলি কোৱা হয়। 'হিঞ্জাও গোদান' বা কইনা সৈতে 'বৈৰথী' বা বড়ো বিবাহত কইনা আৰু কইনাৰ কাষত থকা মহিলায়ে মাথা দখনা পিন্ধে। দখনাত ব্যৱহাৰ কৰা প্ৰিয় ৰংবোৰ সাধাৰণতে গোমো (হালধীয়া), গোথাং (সেউজীয়া), আৰু বাথ'গাং (ভাটৌৰঙী)। বৰ্তমান বড়ো মহিলাসকলে তেওঁৰ ওপৰৰ অংশ ঢাকিবলৈ দখনাৰ সৈতে বিভিন্ন ৰঙৰ ব্লাউজ পিন্ধে।

## সাংস্কৃতিক মহত্ত্ব
দখনা বড়ো জনগোষ্ঠীৰ সাংস্কৃতিক প্ৰতীক। বড়ো সকলৰ যিকোনো উৎসৱ পাৰ্ৱণত দখনা পিন্ধা হয়। বাগৰুম্বা, বৈশাগু নৃত্য, খেৰাই নৃত্যত মহিলা সকলে দখনা পৰিধান কৰে।

## তথ্য উৎস

শ্ৰেণী:বস্ত্ৰ
শ্ৰেণী:বড়ো জনগোষ্ঠী
হিড়িম্বী

**হিড়িম্বী** বা **হিড়িম্বা** (, ) পাণ্ডৱ ভীমৰ পত্নী আৰু মহাভাৰতৰ মহান যোদ্ধা বীৰ ঘটোৎকচ মাতৃ আছিল। তেওঁ আদি পৰ্বৰ নৱম উপ-পৰ্ব (হিড়িম্বা-বধ পৰ্বত)-ত ভীমক লগ পায়। তেওঁক ভূটনদেৱী () বা পল্লৱী () বুলিও উল্লেখ কৰা হয়।

## হিড়িম্বী আৰু ভীম
কাহিনীটো মহাভাৰতৰ লক্ষ্যগৃহৰ পৰা আৰম্ভ হয়, যেতিয়া পাণ্ডৱসকলে এক ঘন অৰণ্যত উপনীত হয়। ভ্ৰমণ কৰি ক্লান্ত হৈ তেওঁলোক সকলোৱে ৰাতি শুই পৰে আৰু ভীমে চোৱা-চিতাৰ দায়িত্ব লয়।

আৰু সেই একেখন অৰণ্যতে হিড়িম্বী আৰু তেওঁৰ ভায়েক হিড়িম্ব বাস কৰিছিল যি অতি শক্তিশালী ৰাক্ষস আছিল। তেওঁ দূৰৰ পৰাই পাণ্ডৱসকলৰ গোন্ধ পাইছিল আৰু ভীমক জালত প্ৰলোভিত কৰিবলৈ হিড়িম্বই তেওঁৰ ভনী হিড়িম্বী কৈছিল, যাতে তেওঁ তেওঁক খাব পাৰে। ভায়েক হিড়িম্বৰ কথামতে হিড়িম্বী ভীমক জালত প্ৰলোভিত কৰিবলৈ যায় যদিও ভীমৰ মুখামুখি হৈ তেওঁ প্ৰলোভিত কৰাৰ পৰিৱৰ্তে ভীমৰ প্ৰেমত পৰে। তেওঁ এগৰাকী অতি সুন্দৰ মহিলাৰ ৰূপ ধাৰণ কৰিছিল আৰু তেওঁৰ প্ৰকৃত পৰিচয় প্ৰকাশ কৰি তেওঁক বিয়া কৰাৰ ইচ্ছা প্ৰকাশ কৰি গৈছিল, লগতে তেওঁৰ ভায়েকৰ উদ্দেশ্যও প্ৰকাশ কৰিছিল। হিড়িম্বীৰ সহায়ত ভীমে হিড়িম্বক সোনকালেই পৰাভূত কৰিছিল। কুন্তী আৰু পাণ্ডৱসকলে সিহঁতক দূৰৰ পৰাই চাই থাকে।

## বিবাহ
হিড়িম্বক হত্যা কৰাৰ পিছত ভীমে হিড়িম্বীক বিবাহ কৰায়। ভীমে সিহঁতৰ এটা সন্তান জন্ম নোহোৱালৈকে বাস কৰাৰ সিদ্ধান্ত লয় আৰু এবছৰৰ ভিতৰত, হিড়িম্বী এটা সন্তান জন্ম দিয়ে। তেওঁলোকে তেওঁক ঘটোৎকচ নাম দিয়ে। ঘটোৎকচ মহাভাৰতৰ যুদ্ধৰ এগৰাকী মহান যোদ্ধা আছিল।

## মন্দিৰ
হিড়িম্বীৰ উপাসনাৰ বাবে উৎসৰ্গিত হিমাচল প্ৰদেশৰ মানালীত এটা মন্দিৰ আছে। কিংবদন্তি অনুসৰি, হিড়িম্বী তপস্যা কৰিবলৈ আৰু দেৱীৰ মৰ্যাদা লাভ কৰিবলৈ অৰণ্যত ঘূৰি আছিল।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:মহাভাৰতৰ চৰিত্ৰ
শ্ৰেণী:ৰাক্ষসী
শ্ৰেণী:মহাভাৰতৰ ৰাক্ষস
তানা আৰু ৰিৰি

thumb|নৰেন্দ্ৰ মোডীয়ে তানা-ৰিৰি আৰু পণ্ডিত ওমকাৰনাথ সংগীত পদক আগবঢ়াইছে
**তানা আৰু ৰিৰি** হ'ল এটা ভাৰতীয় গল্প। গল্পটো ১৫৬৪ চনত জন্ম হোৱা দুজনী ছোৱালীৰ বিষয়ে যাক ৰজা আকবৰৰ ৰাজসভাত গীত পৰিৱেশন কৰিবলৈ কোৱা হৈছিল। এই কাহিনীটো গুজৰাট লোক-সংস্কৃতিৰ অংগ। এই যমজ ভগ্নীদ্বয় গুজৰাট ৰাজ্যৰ বিষনগৰৰ ওচৰৰ বানাগৰৰ আছিল। তানা আৰু ৰিৰি নাৰ্চি মেহতাৰ ওচৰ সম্পৰ্কীয় আৰু নাৰ্চি মেহতাৰ নাতিনী হ'ল শৰ্মিষ্ঠা। শৰ্মিষ্ঠা তানা আৰু ৰিৰিৰ মাতৃ। 

## কিংবদন্তি
আকবৰৰ সভাত দীপক ৰাগ পৰিৱেশন কৰি যেতিয়া তানসেন দগ্ধ হয়, তেতিয়া আকবৰৰ সৈন্যই বিচাৰ-খোঁচাৰ লৈ তানা-ৰিৰিৰ কথা গম পালে। তানসেনৰ শৰীৰৰ দাহ কাটিবৰ বাবে ৰজাই তেওঁলোকক ৰাগ মালহাৰ গাবলৈ মাতে। কিন্তু তেওঁলোকে ৰজাৰ আদেশ অমান্য কৰি আত্মহনন কৰে কাৰণ গাঁওবাসী ৰূপে গাঁৱৰ পূজ্য দেৱতাৰ সন্মুখত গীত গাবলৈহে তেওঁলোক বদ্ধপৰিকৰ আছিল। সেয়ে ৰজাৰ আদেশ অমান্য কৰাতকৈ তেওঁলোকে আত্মহনন কৰাই শ্ৰেয় বুলি ধৰি লয়। 

## সন্মান
বানাগৰত তানা-ৰিৰিক সন্মানিত কৰিবলৈ এটি স্মাৰক সজা হৈছে। প্ৰতিবছৰে গুজৰাট চৰকাৰে তানা-ৰিৰি সংগীত সমাৰোহ আয়োজন কৰি নিষ্ঠা প্ৰদৰ্শন কৰে।

## তথ্য সংগ্ৰহ

## লগতে চাওক
* আকবৰৰ নৱৰত্ন

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ লোকগাথা
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় কণ্ঠশিল্পী
অপৰ্ণা সেন

**অপৰ্ণা সেন** (; বিবাহৰ পূৰ্বে **অপৰ্ণা দাসগুপ্ত**; জন্ম:২৫ অক্টোবৰ, ১৯৪৫) এগৰাকী ভাৰতীয় চলচ্চিত্ৰ পৰিচালিকা আৰু অভিনেত্ৰী, যি বঙালী চলচ্চিত্ৰলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে জনাজাত। তেওঁ নটাকৈ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা পোৱাৰ উপৰিও ভাৰত চৰকাৰৰ পদ্মশ্ৰী সন্মান লাভ কৰিছে।

## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন আৰু শিক্ষা
সেনৰ জন্ম এটা বঙালী পৰিয়ালত হৈছিল। তেওঁলোক বৰ্তমানৰ বাংলাদেশৰ চিটাগং জিলাৰ কক্সবজাৰৰ মূল নিবাসী আছিল। তেওঁৰ দেউতাক চিদানন্দ দাসগুপ্ত এজন চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক আৰু প্ৰবীন সমালোচক আছিল। তেওঁৰ মাতৃ সুপ্ৰিয়া দাসগুপ্ত এগৰাকী কষ্টিউম ডিজাইনাৰ আছিল, যিয়ে ৭৩ বছৰ বয়সত স্বামীৰ পৰিচালনাৰ ‘আমোদিনী’ (১৯৯৫) ছবিৰ কষ্টিউম ডিজাইনৰ বাবে ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰিছিল। সেন এগৰাকী প্ৰখ্যাত বঙালী কবি জীৱনানন্দ দাসৰ সম্পৰ্কীয় আছিল। সেনে তেওঁৰ শৈশৱ হাজাৰীবাগ আৰু কলকাতাত কটাইছিল। তেওঁ স্কুলীয়া শিক্ষা কলকাতাৰ কলকাতাৰ মডাৰ্ণ হাইস্কুলত গ্ৰহণ কৰিছিল, যিখন এখন ছোৱালীৰ স্কুল আছিল। তেওঁ প্ৰেচিডেঞ্চি কলেজৰ পৰা ইংৰাজী বিষয়ত স্নাতক শ্ৰেণীত ভৰ্তি হৈছিল যদিও ডিগ্ৰী লব নোৱাৰিলে।

## কৰ্মজীৱন
### অভিনয়
সেনে ১৫ বছৰ বয়সত, প্ৰেচিডেঞ্চি কলেজত পঢ়ি থকা অৱস্থাতে ১৯৬১ চনৰ ছবি ‘তিন কন্যা’ৰ সমাপ্তি অংশৰ মৃণ্ময়ী চৰিত্ৰটোৰ যোগে চলচ্চিত্ৰ জগতত ভৰি দিছিল। এই ছবিখনৰ পৰিচালক আছিল সত্যজিৎ ৰায়, যিগৰাকী ব্যক্তি সেনৰ দেউতাকৰ দীৰ্ঘদিনীয়া বন্ধু আছিল। প্ৰখ্যাত ফটোগ্ৰাফাৰ ব্ৰায়ান ব্ৰেকে ১৫ বছৰত বয়সত তোলা তেওঁৰ ফটো লাইফ মেগাজিনৰ বেটুপাতত প্ৰকাশ পায়।

২০০৯ত সেনে শৰ্মিলা ঠাকুৰ আৰু ৰাহুল বসুৰ সৈতে অনিৰুদ্ধ ৰয়চৌধুৰীৰ ছবি অন্তহীনত অৱতীৰ্ণ হয়। ছবিখনে চাৰিটাকৈ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা পাবলৈ সক্ষম হৈছিল।

### পৰিচালনা
১৯৮১ চনত সেনে শশী কাপুৰে প্ৰযোজনা কৰা ‘৩৬ চৌৰঙ্গী লেন’ৰে পৰিচালনাৰ ক্ষেত্ৰখনত প্ৰবেশ কৰে, যিখন ছবিয়ে দুটাকৈ ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা অৰ্জন কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিল। তেওঁ পৰিচালনা কৰা ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটাপ্ৰাপ্ত কেইখনমান ছবি- 'পাৰমিতাৰে একদিন', 'মিষ্টাৰ এণ্ড মিচেছ আয়াৰ', '১৫ পাৰ্ক এভিনিউ', 'যুগান্ত', 'পৰমা' আদি।

### অন্যান্য
১৯৮৬ৰ পৰা ২০০৫লৈ সেনে বঙালী পষেকীয়া মহিলা আলোচনী সানন্দাৰ সম্পাদক হয়। আনন্দবাজাৰ পত্ৰিকা গোষ্ঠীৰ দ্বাৰা প্ৰকাশিত এই আলোচনীখন পশ্চিমবঙ্গ আৰু বাংলাদেশ উভয়তে সমানে জনপ্ৰিয় আছিল। ২০০৫ৰ নবেম্বৰৰ পৰা ২০০৬ৰ ডিচেম্বৰলৈ তেওঁ ‘কলকাতা টিভি’ চেলেনৰ ক্ৰিয়েটিভ ডিৰেক্টৰ হিচাপে জড়িত আছিল। ২০১১ত সাৰদা গ্ৰুপে আৰম্ভ কৰা ‘পৰমা’ আলোচনীৰ সম্পাদনাৰ দায়িত্ব লয়। ২০১৩ৰ ১৪ এপ্ৰিলত ই বন্ধ হৈ যায়। সেন আৰু তেওঁৰ সম্পাদনা দলটোৱে ‘প্ৰথমা এখন’ বুলি আন এখন আলোচনী প্ৰকাশ কৰে, যিখন বেছিদিন জীয়াই নাথাকিল।

## সন্মান
সেনে এগৰাকী জুৰী হিচাপে বিশ্বৰ বিভিন্ন চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱত অংশগ্ৰহণ কৰিছে। ১৯৮৯ত তেওঁ ১৬তম মস্কো আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱৰ জুৰী আছিল। ২০০৮ত এছিয়া পেচিফিক স্ক্ৰীণ এৱাৰ্ডৰ আৰু ২০১৩ত ২য় লাডাখ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱৰ জুৰী নিৰ্বাচিত হয়।

১৯৮৭ত ভাৰতৰ ৰাষ্ট্ৰপতি গিয়ানী জায়েল সিঙে চলচ্চিত্ৰ জগতলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ বাবে পদ্মশ্ৰী প্ৰদান কৰে।

## তথ্যউৎস

## বাহ্যিক সংযোগ
* 
* 

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:পশ্চিমবঙ্গৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:বঙালী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক
শ্ৰেণী:বঙালী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক
শ্ৰেণী:হিন্দী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক
শ্ৰেণী:ইংৰাজী ভাষাৰ চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক
শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালকৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:শ্ৰেষ্ঠ চিত্ৰনাট্যৰ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী
হেলেন (অভিনেত্ৰী)

**হেলেন এন ৰিচাৰ্ডচন খান** (, জন্ম: **হেলেন এন ৰিচাৰ্ডচন**, ২১ নৱেম্বৰ ১৯৩৮) এগৰাকী ভাৰতীয় বলীউডৰ অভিনেত্ৰী আৰু নৃত্যশিল্পী, চমুকৈ যাক **হেলেন** নামেৰে জনা যায়। তেওঁ দুটাকৈ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা লাভ কৰিছে আৰু ৭০০তকৈও অধিক চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰিছে। হেলেনক তেওঁৰ সময়ৰ সকলোতকৈ জনপ্ৰিয় নৃত্যশিল্পী বুলি কোৱা হয়। ২০০৯ত তেওঁক ভাৰত চৰকাৰৰ দ্বাৰা পদ্মশ্ৰীৰে সন্মানিত কৰা হয়। তেওঁৰ জীৱন-কাহিনীৰে অনুপ্ৰাণিত হৈ চাৰিখনকৈ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ আৰু এখন গ্ৰন্থ ৰচনা কৰা হৈছিল। প্ৰবীন চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা তথা লেখক চালিম খান তেওঁৰ দ্বিতীয় স্বামী আছিল।
## প্ৰাৰম্ভিক জীৱন
হেলেনৰ জন্ম ব্ৰিটিছ শাসিত ব্ৰহ্মদেশৰ ৰেঙ্গুনত এটা ইঙ্গ-ভাৰতীয় পৰিয়ালত, ১৯৩৮ৰ ২১ নৱেম্বৰত হৈছিল। তেওঁৰ দেউতাক আছিল ঈঙ্গ-ভাৰতীয় আৰু মাক ব্ৰহ্মদেশীয়। দেউতাক আৰু মাকৰ নাম আছিল ক্ৰমে জৰ্জ ডেচমিয়েৰ আৰু মাৰ্লিন। ৰোজাৰ আৰু জেনিফাৰ তেওঁৰ ভায়েক আৰু ভনীয়েক আছিল। দ্বিতীয় বিশ্বযুদ্ধৰ সময়ক দেউতাকৰ মৃত্যু হৈছিল। জাপান অধিকৃত ব্ৰহ্মদেশৰ পৰা পলাই তেওঁলোকে ১৯৪৩ চনত বোম্বেলৈ আহিছিল। নাৰ্চৰ কাম কৰা মাকৰ দৰমহাৰে চাৰিজনীয়া পৰিয়ালটো চলাব নোৱাৰা হোৱাত তেওঁ স্কুল আধাতে এৰি দিয়ে। *Queen of the Nautch girls* শীৰ্ষক এখন তথ্যচিত্ৰত হেলেনে কয় যে ১৯৫৭ চনত ১৯ বছৰ বয়সত 'হাওৰা ব্ৰীজ' ছবিত তেওঁ প্ৰথম ডাঙৰ সুযোগ পাইছিল।
## কৰ্মজীৱন
পাৰিবাৰিক বন্ধু তথা এজনী অভিনেত্ৰী কুকুৱে প্ৰথম হেলেনক বলীউডৰ সৈতে চিনাকি কৰাই দিছিল। কুকুৰ সহায়তে তেওঁ সাবিস্তান (১৯৫১) আৰু আৱাৰা (১৯৫১) ছবিত দলীয় নৃত্যশিল্পীৰ কাম পাইছিল। অতি সোনকালে তেওঁ আলিফ লাইলা (১৯৫৪) আৰু হুৰ-ই-আৰৱ ছবিৰ নৃত্যত এককভাবে ভাগ লবলৈ সুবিধা পালে। ময়ূৰপঙ্খীত (১৯৫৪) এজনী বাটৰ নাচনীৰ ভূমিকাত অৱতীৰ্ণ হৈছিল। শক্তি সামন্তৰ হাওৰা ব্ৰীজ ছবিৰ গীতা দত্তই কণ্ঠ দিয়া ‘মেৰা নাম চিন-চিন-চু’ গীতটোত অংশ লোৱাটো তেওঁৰ জীৱনৰ এক উল্লেখযোগ্য ঘটনা। ইয়াৰ পিছতে ১৯৬০ আৰু ১৯৭০ৰ দশকৰ ছবিৰ তেওঁ এক অবিচ্ছেদ্য অঙ্গ হৈ পৰিল। তেওঁ আনুষ্ঠানিকভাবে ১৯৮৩ত অৱসৰ লয় যদিও ইয়াৰ পিছতো ‘খামোচী’ (১৯৯৬), ‘মোহব্বতে’ (২০০০) আদি ছবিত অতিথি শিল্পীৰ ভূমিকা লোৱা দেখা গৈছে।
## ব্যক্তিগত জীৱন

হেলেনৰ প্ৰথম বিবাহ ১৯৫৭ চনত ‘দিল দৌলত দুনীয়া’ ছবিৰ পৰিচালক প্ৰেম নাৰায়ণ আৰোৰাৰ সৈতে হৈছিল। আৰোৰা বয়সত তেওঁতকৈ ২৭ বছৰে ডাঙৰ আছিল। ১৯৭৪ত দুয়োৰো বিবাহ-বিচ্ছেদ হয়। ১৯৮১ত হেলেনে বলীউডৰ এজন শীৰ্ষস্থানীয় চিত্ৰনাট্যকাৰ চালিম খানক বিয়া কৰায়। খান ইতিমধ্যে বিবাহত আছিল আৰু পূৰ্বৰ পত্নীৰ ফালৰ পৰা চাৰিটা সন্তান আছিল। হেলেনৰ আটাইকেইজন সতিয়া সন্তানৰ সৈতে এক সু-সম্পৰ্ক আছে। হেলেনক প্ৰায়ে ৰাজহুৱা অনুষ্ঠানত খান আৰু তেওঁৰ প্ৰথমা পত্নীৰ সৈতে একেলগে দেখা যায়।
## বঁটা আৰু সন্মান
* ১৯৮০ – 'লহু কে দো ৰং' (১৯৭৯) ছবিৰ বাবে শ্ৰেষ্ঠ সহয়োগী অভিনেত্ৰীৰ ফিল্মফেয়াৰ বঁটা
* ১৯৯৯ – ফিল্মফেয়াৰ জীৱন জোৰা সাধনা বঁটা
* ২০০৯ – পদ্মশ্ৰী

## তথ্যসূত্ৰ

## উৎস
* 

## বাহ্যিক সংযোগ

* 
* Rediff profile, rediff.com; accessed 11 December 2014.
* Huffington Post profile; accessed 11 December 2014.

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অভিনেত্ৰী
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় নৃত্যশিল্পী
শ্ৰেণী:ফিল্মফেয়াৰ বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:পদ্মশ্ৰী বঁটা বিজয়ী
শ্ৰেণী:হিন্দী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনেত্ৰী
অসমৰ সংস্কৃতিত অন্ধবিশ্বাস

### পানী কটা
# "সোমে শণি, পূৱত ৰাশ"- সোমবাৰ আৰু শণিবাৰে পুৱ দিশে যাত্ৰা কৰিব নাপায়। কোনো বিশেষ উদ্দেশ্য লৈ এই দুইদিনত পূৱ দিশত যাত্ৰা কৰিলে উদ্দেশ্য সিদ্ধি নহয় আৰু বিফল মনোৰথে ঘূৰিব লগা হয়।
# "পিছবাৰীত তেতেলী, আগবাৰীত ঔ, সেইঘৰৰ ভেটি গ'লনে নৌ"- ঘৰৰ পিছফালৰ বাৰীত তেতেলী গছ আৰু আগফালৰ বাৰীত ঔ-টেঙাৰ গছ ৰাখিব নাপায়। অন্যথা সেইখন ঘৰৰ ভেটি উচন হোৱাৰ সম্ভাৱনা থাকে। 
# শণি আৰু মঙ্গলবাৰে, আৰু নিশা নখ-চুলি কটাব নাপায়।
# ফেঁচাই নিউ নিউ কৰিলে মৃত্যু
# ফেচাই উৰুলি দিলে বিয়া
# ফেউৰাই ৰাউ দিলে অমংগল
# যোৰ সাপ দেখিলে অমংগল
# গৰুৰ নেজ ঠেঙত পাঁক খালে অমংগল
# মেকুৰীয়ে বাট কাটিলে যাত্ৰা বিফল
# কুকুৰে আগচোতালত চুঁচৰিলে আকাল
# সাপক 'সাপ' বুলি ক'লে আসৈ পায়, সেয়ে 'দীঘলীয়া' বুলি ক'ব লাগে।
# আহাৰ গ্ৰহণ কৰি থকা অৱস্থাত কোনো লুতুৰা ব্যক্তিয়ে দেখিলে মুখ লাগে, আৰু তেতিয়া বিহলঙনীৰে মুখলগা ভাঙিব লাগে।
# কোনোবাই কাৰোবাক যাদু-মন্ত্ৰ কৰিলে "পানী-কটা" পানীৰে গা ধুলে নিবাৰণ হয়।
# ভাতত কোনোবাই আহুদি কৰিব খুজিলে খাবলৈ বহাৰ আগতে পীৰাখন ভৰিৰ বুঢ়া আঙুলিৰে থেলি ল'ব লাগে।
# ঋতুস্ৰাৱ হৈ থকা মহিলাই ৩ দিনলৈকে ঘৰৰ আন আচ-বাব ইত্যাদি চুব নালাগে।
# সপোনত দাঁত সৰা দেখিব নাপায়। ওপৰৰ পাৰিৰ দাঁত সৰা দেখিলে নিজতকৈ বয়সত সৰু, আৰু তলৰ পাৰিৰ দাঁত সৰা দেখিলে নিজতকৈ বয়সত ডাঙৰ কাৰোবাৰ মৃত্যু হয়।
# সপোনত পুঠিৰ দৰে বগা পিঠিৰ মাছ দেখিলে ভাল, আৰু কাৱৈৰ দৰে ক'লা পিঠিৰ মাছ দেখিলে বেয়া।
# সপোনত সাঁকো, দলং ইত্যাদি পাৰ হোৱা দেখিলে পৰীক্ষা ইত্যাদিত উত্তীৰ্ণ হয়।
# ঘৰৰ চোতালত শালিকাই হাই-উৰুমি কৰিলে ঘৰতো হাই-কাজিয়াৰ সৃষ্টি হয়।
# আউসী আৰু একাদশীৰ দুদিনত হাল বাব নাপায়। 
# কানিমুনি সময়ত কোনো কামত হাত দিব নাপায়। 
# ভাত খাওঁতে গালত বা কপালত হাতৰ ভেজা দিব নাপায়।

## তথ্যসূত্ৰ
নোৰা পোলী

**নোৰা মাৰ্গাৰেট পোলী** (, ২৯ জুলাই ১৮৯৪-১৯৮৮) গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকত ভাৰতক প্ৰতিনিধিত্ব কৰা প্ৰথম মহিলা আছিল, যেতিয়া তেওঁ ১৯২৪ চনৰ গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকত টেনিছ প্ৰতিযোগিতাত প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰিছিল।

## জন্ম পৰিচয়
নোৰা পোলীৰ জন্ম ভাৰতৰ বেংগলত হৈছিল, ৰেকৰ্ডে দেখুৱায় যে, তেওঁ ১৯০১ চনত ইষ্টবোৰ্ণৰ বৰ্ডিং স্কুললৈ যোৱাৰ আগতে স্কটলেণ্ডত বাস কৰি আছিল, পিছত ১৯১৫ চনত সিডনী ট্ৰেপছ পোলীৰ সৈতে বিবাহ পাশত আৱদ্ধ হৈছিল, যি ১৯০২ চনৰ পৰা ভাৰতীয় সেনাত সেৱা কৰি আছিল আৰু পিছত মেজৰ পদলৈ পদোন্নত হৈছিল।

পোলীয়ে ফ্ৰান্সৰ পেৰিছত অনুষ্ঠিত হোৱা ১৯২৪ চনৰ গ্ৰীষ্মকালীন অলিম্পিকত মহিলা একক আৰু মিশ্ৰিত ডাবলছ টেনিছ দুয়োটা প্ৰতিযোগিতাত প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰিছিল। তেওঁ কানেছৰ এখন প্ৰতিযোগিতাত ছেমি ফাইনেলত উপনীত হৈ অনুষ্ঠানটোৰ বাবে সাজু হৈছিল। অলিম্পিক মহিলা এককত তেওঁ দ্বিতীয় ৰাউণ্ডত গ্ৰীক খেলুৱৈ লেনা ভালাওৰিটৌ-স্কাৰামাগাক প্ৰতিদ্বন্দ্বিতা কৰাৰ আগতে প্ৰথম ৰাউণ্ড এটাত তেওঁ বাই গৈছিল যদিও তেওঁ অৱশেষত তিনিটা ছেটত জয়লাভ কৰিছিল; তৃতীয় ৰাউণ্ডত তেওঁ স্পেনিছ খেলুৱৈ লিলি এলভাৰেজৰ বিৰুদ্ধে খেলিছিল যদিও দুৰ্ভাগ্যবশতঃ তেওঁ সম্পূৰ্ণৰূপে আউটপ্লে হৈছিল আৰু পোন ছেটত ০–৬, ৩–৬ ত পৰাস্ত হৈছিল। তেওঁ ভাৰতৰ পৰা যোৱা চিডনী জেকবৰ সৈতে টীমআপ কৰে আৰু মিশ্ৰিত ডাবলছত প্ৰথম ৰাউণ্ডত জয়লাভ কৰিছিল, পিছত দ্বিতীয় ৰাউণ্ডত তেওঁলোকে এডউইন মেকক্ৰিয়া আৰু মেৰী ৱালিছৰ আইৰিছ যোৰক তিনিটা ছেটত পৰাজয় কৰিছিল।

অলিম্পিকৰ পিছত একে গ্ৰীষ্মকালতে, পোলীয়ে ইংলেণ্ড ভ্ৰমণ কৰিছিল আৰু টুনব্ৰিজ ৱেলছ টেনিছ টুৰ্ণামেণ্টকে ধৰি ইংলেণ্ডৰ দক্ষিণত আৰু কেইটামান টুৰ্ণামেণ্ট খেলিছিল, আৰু বেক্সহিল-অন-চিৰ এটা অনুষ্ঠানত খেলিছিল। ইয়াৰ পিছত তেওঁৰ আৰু কোনো ৰেকৰ্ড পোৱা নাযায়।

## মৃত্যু
১৯৮৮ চনত যুক্তৰাজ্যৰ হেৰফৰ্ডশ্বায়াৰৰ লেয়মিনষ্টাৰত নোৰা পোলীৰ মৃত্যু হয়।

## তথ্য সংগ্ৰহ

শ্ৰেণী:ভাৰতৰ ব্যক্তি
শ্ৰেণী:মৃত ব্যক্তি
শ্ৰেণী:ভাৰতৰ টেনিছ খেলুৱৈ
শ্ৰেণী:ভাৰতীয় অলিম্পিক প্ৰতিযোগী