Taixera

As **taixeras** son selvas de taixos.

## Taixeras eurosiberanas
O taixo ye frecuent de trobar en o matigal de diferents formacions forestals como por eixemplo fayars, caixicars, selvas mixtas, abetullars y pinars de repoblación. Se puet trobar dende a man d'o livel d'a mar dica en montanya meya y alta.

Ye raro que forme corros u selvas puras de gran extensión, pero cuan bi ha un cierto numero d'eixemplars grans destacan muito en o paisache, sobretot en hibierno y dan a impresión de formar autenticas taixeras, cuan en realidat son selvas mixtas de diferents especies de caducifolios on se troban muitos taixos. Eixemplos d'este tipo de taixeras aparents son o *teixedal de Casaio* en o macizo de Peña Trevinca (Orense) y atra en o macizo d'o Caurel (Lugo).

## Taixeras mediterranias
As taixeras mediterranias se troban a mayor altaria que as taixeras eurosiberianas, por un regular encomienzan por dencima d'os 1000 m d'altaria. No ye mica estranio de trobar taixos en cotas muito alteras d'as cordeleras mediterranias como o Sistema Iberico u o Sistema Central. En as versants meridionals d'a sierra de Gredos se troban en costeras u tormagals por d'encima d'os 1.700 m y en os monts d'o norte d'Africa supera os 2000 m.

En zonas menos alteras mira as orientacions de paco u a proteción d'as vals y puet soportar as temperaturas elevadas d'o clima mediterranio si bi ha humidat. Por ixo manca en os ambients mes xerotermicos u mes xerocontinentals d'as zonas de clima mediterranio d'a Peninsula Iberica: o sud-este y a depresión d'Ebro.

A sobén se troban taixos ixemenaus entre pinars de *[[Pinus nigra]]* u *[[Pinus pinaster]]*, caixicars y carrascals humidos, u en mezcla con caducifolios submediterranios como *[[Pistacia terebinthus]]*, l'acirón *[[Acer opalus granatensis]]*, a senera *[[Amelanchier ovalis]]* u a moixera *[[Sorbus aria]]*.

Encara que o taixo troba as millors condicions en suelos frescos y profundos, ye tipica a suya presencia en crebazas y fisuras de roca u a lo piet de cinglos on a vegadas bi ha muita iluminación.

Cuan ye abundant puet convertir-se en un d'os vechetals dominants d'o paisache, como en bellas cingleras calsinosas y blanquencas d'as montanyas submediterranias preperinencas y de l'Alto Mayestrato, on a color verda escura y perén contrastan muito.

Puestos on o taixo ye abundant son a versant norte de sierra Tejeda en a provincia de Malaga y bel barranco d'a sierra de Guara, con taixos muit grans, beluns con mes de 18 m d'altaria que ocupan os fondons d'os principals cursos d'augua. En o fondón d'o río Alcanadre plegan a formar corros on os taixos se troban espaciatos y dominando un denso matical de buixo de 2–3 m d'altaria. En a Val de Carreres (Montagut, Girona) tenemos a taixera de Misaclós en un paco a 300 m d'altaria.

### Taixeras en o sud-este de Teruel
Bi ha microtoponimos en Teruel como *El Tajo*, *El Tajal* (Chabalambre, Gúdar) y *La Tajera* (bi'n ha dos, la una en Linars de Mora y l'atra en Villar Luengo).

En as estribacions de lo Mont Negro, en a sierra de Gúdar, se troba *La Tajera*, enclau situau a 1850 on bi ha encara 50 taixos bien desarrollaus. N'esta sierra tamién se troba o microtoponimo *L'Acebar* en o barranco *del Tajo* a on entre os 1550 m e 1700 m bi ha un pinar de pin albar con grevoleras y taixos.

En a sierra de Chabalambre se troba a *Tajera del Barranco del Prado*, en o termin municipal de La Puebla de Valverde a mes de 1000 m d'altaria, con un taixo monumental.

Entre as especies que creixen en as taixeras tenemos os tilers *[[Tilia platyphyllos]]*, matullos rupicolas como l'arto *[[Rhamnus alpina]]*, *[[Ribes alpinum]]*, a senera *[[Amellanchier ovalis]]*, l'acirón *[[Acer monspessulanum]]*, *[[Prunus mahaleb]]*, a cerbera *[[Sorbus domestica]]*, a moixera *[[Sorbus aria]]* y *[[Rosa micracantha]]*. Tamién os megaforbios *[[Laserpitium gallicum]]*, *L.latifolium*, *L.siler* y *[[Ligusticum lucidum]]*.

## Notas


## Referencias

## Bibliografía
* José Manuel González Cano et al.: *Inventario abierto de los bosques singulares del sector S.E de la provincia de Teruel*. Diputación General de Aragón.
* Emilio Blanco Castro et al.: *Los bosques ibéricos: una interpretación geobotánica*. Editorial Planeta