La Loma d'el Prau

**La Loma d'el Prau** ye un chacimiento arqueolochico de caracter urbano d'epoca imperial romana, existent aproximadament entre los sieglos I y IV. Ye situau en o termin municipal de Fuents Claras (Teruel, Aragón, Espanya).

## Historia
La ciudat estió en tres emplazamientos succesivos, estando *La Loma d'el Prau* lo zaguer d'éls y amostrando una continuidat de hábitat de caracter urbano ininterrompiu en a comarca d'o sieglo II aC a lo menos dica lo sieglo IV. Estió fundada como un asentamiento celtíbero en proceso de romanización an hue se troba lo Chacimiento d'a Caridat (Camín Reyal) y enta finals d'o sieglo II aC se tresladó a lo vecino Cerro de Sant Esteban (Lo Pueyo). Estió en a segunda metat d'o sieglo I aC cuan los suyos habitants refundarían la ciudat en *La Loma d'el Prau* a meyaus d'o sieglo I, a canto d'o río Xiloca y a 1,1&nbsp;km de distancia d'o cerro mencionau.

Se desconoixe con seguridat lo nombre d'a ciudat. Cotejando diversas fuents de l'Antiguidat (Naturalis Historia, de Plinio lo Viello; la Cheografía de Claudio Ptolomeu u lo Anonimo de Rávena) podría tractar-se de *Leonica*, nombre dau en estar habitada per los leonicenses, lugar celtíbero que suposadament habitaba la zona.

Los materials exhumados dica la calendata permiten estimar que la ciudat tenió lo suyo apocheu entre lo Alto Imperio Romano, enta lo sieglo II. Posiblement desapareixió enta lo sieglo IV, pero se desconoixe si estió de traza traumatica u si se despobló a causa d'o gradual proceso de ruralización produciu en tot l'Imperio Romano a partir d'o sieglo III.

La ciudat sería ubicada dentro d'o trayecto de l'antiga calçada romana que uniría las poblacions de Saguntum (actual Sagunto) y Bilbilis (actual Calatayú). La calzada seguiría la marguin ezquierda d'o curso d'o Xiloca a l'altura de dito chacimiento.

## Descripción
Lo chacimiento ocupa una terraza sobre la marguin ezquierda d'o Xiloca, en un punto equidistant d'os dos emplazamientos que lo precedioron. Tiene uns eixes de 430 x 260 m, que arrullan una superficie total de nueu hectarias. No conserva garra estructura constructiva y los hallazgos obtenius han estau en superficie.

Estió dau a conoixer per Purificación Atrián Jordán y empecipió a estar estudiau en os anyos 70 per Francisco Burillo Mozota, dentro d'os suyos treballos de prospección arqueolochica d'os diversos asentamientos d'o territorio d'a Celtiberia, entre los cuals se troba la Comarca d'o Xiloca.

Manimenos ye un chacimiento tasament conoixiu y treballau a lo no haber estau excavau de traza sistematica, lo cual impide precisar la suya importancia real tot y con haber-se-le calculau uns tres sieglos d'existencia. Tampoco estió señalizado ni preservado, lo cual l'ha deixau a mercé d'o expolio de buscadores de piezas clandestinos entre anyos. Actualment no i hai garra sinyal que lo ubique ni sinyale la suya existencia.

## Restas conservadas
Entre las restas materials exhumados destacan un sillar de arenisca, descubierto per Purificación Atrián y en que lo suyo frent tiene gravau una cabeza de toro con fuellas de acanto, conservau en o Museu de Teruel.

Mas adebant, en 1978 Francisco Burillo dio a conoixer lo hallazgo d'una tésera d'hespitalidat, de bronce con forma de delfín, que en un d'as suyas caras leva la inscripción *Quom·Metelli-neis·tessera*, gravada en puntiau y que menciona un d'os personaches d'o pacto d'hespitalidat realizau. Dita pieza se troba en mans d'una colección particular.

Tamién se troboron atras restas como tégulas, sillares y obchectos diversos.

## Bibliografía
*  
*  
*  
*  
*  
*  
*  
*  
*  

## Referencias