Renato I de Nápols

**Renato I de Provenza** u **Renato I d'Anchú, ''o Bueno'' ** (en occitán *lo Rei Rainier, Rainier lo Bòn*) (Angers, Francia 1409 -Ais de Provença 1480 ), estió duque de Lorena (1431-1453), Conte de Provenza y duque d'Anchú (1434-1480), Rei de Nápols (1435-1442), rei titular de Cherusalem (1435-1480), rei d'Aragón y Conte de Barcelona (1466-1472).

## Oríchens familiars
Naixito o 16 de chulio de 1409, estió o tercer fillo de Loís II de Provenza y de Violant d'Aragón, y por tanto nieto de Chuan I d'Aragón. Estió chirmán de Loís III de Provenza y de María d'Anchú, casata con Carlos VII de Francia.

A la muerte de su pai, en 1417, os suyos chirmans chunto con o suyo cunyato y futuro Carlos VII de Francia, fuoron os guardians d'os territorios d'o pai baixo a gran influencia de su mai. Asinas Loís III se convertió en conte de Provenza y rei titular de Nápols, conseguindo d'a reina Chuana II de Nápols, o suyo reconoiximiento como hereu.

Por as aspiracions de su mai se casó, con nomás nueu anyos, con Isabel de Lorena y consiguió a la muerte d'o suyo suegro o ducau de Lorena.

En 1429 estió present en Rems en a coronación de Carlos VII como rei de Francia.

En 1434 a la muerte de Loís III sin d'hereus, Renato fue designato succesor d'o condau de Provenza y a la muerte d'a reina Chuana II a l'anyo sigüient, hereu d'o Reino de Nápols.

## Luita con Alifonso V d'Aragón

En 1421 o rei aragonés heba conseguito de parti d'a reina Chuana II de Nápols o suyo reconoiximiento como hereu universal a falta de descendencia dreita.

Una alianza entre o ducau de Milán y a Republica de Venecia chunto con Loís III de Nápols, permitió a reconciliación entre as dos brancas Anchú enfrontinatas por o trono de Nápols. Asinas en 1423 a reina Chuana II adoptó a Loís III como hereu, y a la muerte d'iste os dreitos pasaron a o suyo chirmán Renato.

O rei aragonés s'encarranyó, metendo en 1441 un seche a la ciudat de Nápols que duró seis meses. Renato fuyió enta as suya posesions de Francia, que heban estato gubernatas por su mai, pero ista morió en 1442. Con aquella fuyita os napolitans le chiroron a esquena y encara que él pensó que mantendría a corona reyal de Nápols o cierto ye que la perdió en favor d'o rei aragonés.

## Rei d'Aragón
Acceptó os títols d'a Corona d'Aragón cuan a Cheneralidat de Catalunya, en luita contra Chuan II, le ofreixió a corona en 1466. Encara que no residió nunca en Catalunya i ninvió como lugartenients a o suyo fillo Chuan II de Lorena y a o nieto d'él Chuan de Calabria.

## Núpcias y descendients
En 1420 se casó con Isabel de Lorena, filla d'o duque Carlos I de Lorena. D'iste matrimonio tenioron diez fillos:
* Isabel d'Anchú, muerta choven.
* Chuan II de Lorena (1425-1470), duque de Lorena y Calabria, lugartenient de Catalunya y rei titular de Nápols.
* Renato d'Anchú (1426).
* Loís d'Anchú (1427-1444), marqués de Pont-a-Mousson.
* Violant d'Anchú (1428-1483), casata con Frederico de Lorena, y mai de Renato II de Lorena.
* Nicolau d'Anchú (1428-?), duc de Bar, mort jove.
* Margarida d'Anchú (1429-1482), casata con Henrique VI d'Anglaterra.
* Carles d'Anchú (1431-1432), conte de Guisa.
* Lluïsa d'Anchú (1436-?), muerta choven.
* Anna d'Anchú (1437-?), muerta choven.

Se tornó a casar o 10 de setiembre de 1454 en Angers con Chuana Laval. D'iste matrimoni no tenió garra fillo.

## Final d'os suyos días
En 1470 se retiró a la Provenza, y en 1474 inició o repartimiento d'os suyos biens entre os suyos fillos.

Mientres en o reino de Nápols Alifonso V d'Aragón se bi instaló de forma definitiva, en o condau de Provenza le succede su sobrino Carlos d'Anchú, cuatreno duque d'Anchú, y conte de Provenza con o nombre de Carlos III de Provenza. A suya filla Violant d'Anchú recibe o ducau de Lorena y o condau de Bar.

O 10 de chulio de 1480 morió en a ciudat d'Ais de Provença, y fue apedecato en a seu d'Angers.

Muit aficionato a las artes, escribió novelas y obras de caracter moral, en verso y en prosa.

## Vinclos externos