Tractau de Granada (1500)

:*Iste articlo ye sobre un tractau internacional de 1500 entre o reino d'Aragón y o reino de Francia; ta atros usos, se veiga *'Tractau de Granada**''.

O **Tractau de Granada*' ye un [[tractau internacional]] sinyau entre o [[Reino d'Aragón]] y o [[Reino de Francia]] seguntes o cual istos dos reinos alcordaban repartir-sen o [[reino de Nápols]]. O tractau se sinyó o [[10 d'octubre]] de [[1500]] en o [[castiello de Chambord]] y se ratificó l'[[11 de noviembre]] d'ixa mesma anyada en [[Granada]] por o [[Lista de reis d'Aragón|rei]] [[Ferrando II d'Aragón|Ferrando II]] d'[[Reino d'Aragón|Aragón]], sinyando-lo tamién a suya muller, [[Isabel I de Castiella|Isabel I]] de [[Reino de Castiella|Castiella]].

== Antecedents ==
En [[1499]], o [[Lista de reis de Francia|rei]] [[Loís XII de Francia|Loís XII]] de [[Reino de Francia|Francia]], alegando os suyos dreitos a o [[ducau de Milán]] estando [[nieto]] de [[Valentina Visconti]] y tamién a o [[reino de Nápols]] en estar descendient d'a [[Casa d'Anchú]], invadió a [[peninsula italica]] con as suyas tropas. En abril de [[1500]] l'[[Exercito francés]] ocupó a ciudat de [[Milán]], [[Capital (politica)|capital]] d'o ducau de Milán, y deponió a lo duque [[Loís Sforza]]. Sindembargo, no contaba con a capacidat ta conquerir en solitario o [[reino de Nápols]], asinas que buscó a cooperación de l'atra potencia militar en ixas envueltas en a redolada, a [[Corona d'Aragón]], proponendo-li dividir-sen o reino entre as dos potencias, en continidat con a propuesta que ya heba feito en ixe mesmo sentiu en [[1497]] o rei [[Carlos VIII de Francia]] a Ferrando II d'Aragón mientres a [[Guerra d'Italia (1494-1498)|Guerra d'Italia]].

En veyendo a situación, [[Frederico III de Nápols]], con un país devastau por l'anterior guerra y con un exercito prou reduciu por ixas mesmas ragons, miró de chugar con unos y atros ta mantener o reino. D'una man, lis ufrió a los franceses de pagar-lis un tributo anyal y de deixar-lis o paso libre a las suyas tropas ta invadir o [[reino de Sicilia]], controlau por os aragoneses como parte d'a [[Corona d'Aragón]]. D'atra man, li demanó a [[Ferrando II d'Aragón]] aduya ta poder resistir-se a la prochectada invasión francesa. Ferrando, conscient d'ixa doble actitud d'o rei de Nápols y d'os periglos d'una gerra, prefirió plegar a un alcuerdo con os franceses, con o cual guanyaba una parte d'o reino de Nápols sin necesidat de luitar.

== Os pactos ==
O tractau se sinyó en o [[castiello de Chambord]], en [[Francia]], o [[10 d'octubre]] de [[1500]], estando ratificau l'[[11 de noviembre]] d'ixa mesma anyada en [[Granada]] por o [[Lista de reis d'Aragón|rei]] [[Ferrando II d'Aragón|Ferrando II]] d'[[Reino d'Aragón|Aragón]], sinyando-lo tamién a suya muller, [[Isabel I de Castiella|Isabel I]] de [[Reino de Castiella|Castiella]], encara que yera un tractau nomás que d'o [[reino d'Aragón]], en o marco d'a cooperación entre os [[Reis Catolicos]] en a chestión d'os suyos respectivos reinos independients y deseparaus.

Seguntes as clausulas d'o tractau, i amaneixeban os siguients alcuerdos:
* O [[Reino de Francia]] renunciaba a las suyas reclamacions sobre bellos territorios d'a [[Corona d'Aragón]]: a [[Cerdanya]] y o [[Rosellón]]. Antiparte, Ferrando II d'Aragón renunciaba a los suyos dreitos sobre a [[sinyoría de Montpeller]] en favor de Loís XII de Francia.
* L'[[exercito aragonés]] y l'[[exercito francés]] colaborarían en a conquiesta d'o [[reino de Nápols]], encara que a conducción d'as operacions militars sería independient.
* En rematar a conquiesta d'o reino de Nápols se dividiría o suyo territorio entre aragoneses y franceses: a [[Corona d'Aragón]] incorporaría a [[Pulla]] y [[Calabria]], que se convertirían en dos [[ducau]]s independients, y o [[reino de Francia]] adhibiría a las suyas posesions a zona central d'o reino de Nápols, mantenendo o títol de rei de Nápols y recuperando o títol de [[rei de Cherusalén]].
* Caleba mantener en secreto as condicions d'o tractau dica que as tropas francesas plegasen a [[Roma]] en o suyo camín enta o sud a traviés d'a peninsula italica.

== As suyas consecuencias ==
En haber demandau aduya [[Frederico III de Nápols]] a lo rei d'Aragón, tropas aragonesas, mandadas por [[Gonzalo Fernández de Córdova]], militar [[Reino de Castiella|castellano]] a o servicio d'o rei d'Aragón, dentroron en o reino de Nápols, teoricament ta prestar ixa aduya demandada, pero en realidat ta prener posicions en l'interior d'o reino y asegurar-ne el control, a lo menos en as partes que o tractau secreto concediba a Aragón. En chunio de 1500 o Tractau de Granada se fació publico, y as suyas clausulas fuoron aprobadas por o Papa [[Aleixandre VI]], promulgando-se a deposición de Frederico III, emplegando-se como pretexto a suya colaboración con os [[Imperio Otomán|turcos]]. Tropas francesas mandadas por [[Bérault Stuart d'Aubigny]] dentroron en o reino de Nápols ta ocupar-ne a suya parte, y Frederico fue semi-engarcholau en Francia, concedendo-se-li o [[ducau d'Anchú]] y una renta anyal de 50.000 libras encompensación por a suya perdua d'o [[trono]] napolitano.

== Incumplimientos ==
En estar poco claras as clausulas d'o tractau, que charraba nomás que de cuatre d'as doce provincias (u *Giustizieratos'') d'o reino de Nápols, luego prencipioron as discrepancias entre franceses y aragoneses cuan o mariscal francés Jacques de La Palice ocupó ixos atros territorios en nombre de Francia, que luego se convertioron en una autentica guerra, en a cual as tropas aragonesas mandadas por o castellano Gonzalo Fernández de Córdova redotoron a los franceses en as batallas de Ruvo, Seminara, Cerinyola y Garellano en os anyos 1502 y 1503. Dimpués d'istas redotas, Loís II cedió en chinero de 1504 a totalidat d'o reino de Nápols a Ferrando II, seguntes o tractau de León d'o Roine.