Vlag van Argentinië

Die **nasionale vlag van Argentinië** is op 27 Februarie 1812 amptelik in gebruik geneem. Die vlag vertoon drie horisontale bane van bo na onder in ligblou, wit en ligblou met die Meison in die middel van die wit baan.

Die vlag is deur Manuel Belgrano ontwerp, in lyn met die onlangse skepping van die kokarde van Argentinië en is vir die eerste maal vertoon in die stad Rosario in 1812 gedurende die Argentynse Onafhanklikheidsoorlog. Die Nasionale Monument aan die Vlag is later op die plek van die eerste vertoning opgerig. Die Eerste Driemanskap het nie die gebruik van die vlag goedgekeur nie maar die Asamblea del Año XIII het die gebruik van die vlag as oorlogsvaandel toegestaan. Dit was die Kongres van Tucumán wat die vlag uiteindelik in 1816 as die nasionale vlag aangewys het. In 1818 is ’n geel Meison in die middel toegevoeg.

Die volle vlag met die son op word die Amptelike Seremoniële Vlag (Spaans: *Bandera Oficial de Ceremonia*) genoem. Die vlag sonder die son word beskou as die Siervlag (Spaans: *Bandera de Ornato*). Hoewel albei weergawes as die nasionale vlag beskou word, moet die siervlag altyd laer gehys word as die Amptelike Seremoniële Vlag. In vlagterminologiese terme is Amptelike Seremoniële Vlag die burgerlike, staats- en oorlogsvlag en -vaandel en die Siervlag ’n alternatiewe burgerlike vlag en vaandel.

## Geskiedenis van die vlag 
duimnael|links|Die Argentynse kokardes: wit-blou (1810), rooi (1811), blou-wit-blou (1812).
duimnael|Die huidige Argentynse kokarde.
Die vlag van Argentinië is deur Manuel Belgrano geskep gedurende die Argentynse Onafhanklikheidsoorlog. Terwyl hy in Rosario was het hy agtergekom dat die koningsgesinde en patriotiese magte dieselfde kleure gebruik het nl. Spanje se rooi en geel. Belgrano het die kokarde van Argentinië geskep wat op 18 Februarie 1812 deur die Eerste Driemanskap goedgekeur is. Nege dae later het hy op die rug van die onlangse sukses met die kokarde, ’n vlag in dieselfde kleure ontwerp. Hy het die kleure gebruik wat deur die *Criollos* gebruik is gedurende die Mei-rewolusie in 1810. Onlangse navorsing en studies het egter aan die lig gebring dat die kleure gekies is na aanleiding van die wapenskild van die Huis van Bourbon, die Spaanse koninklike familie, en dat die kleur wat deur die *Criollos* gebruik is gedurende die Mei-rewolusie, in werklikheid rooi was. Die meeste portrette van die skepping of eerste gebruik van die vlag dui die moderne ontwerp aan maar die oorspronklike (wat in ’n museum in Sucre, Bolivia gebêre word) was eintlik ’n vertikale driebanige vlag met twee wit bane buite en ’n ligblou een in die middel. Die vlag is vir die eerste keer vertoon voor soldate wat op 27 Februarie 1812 getrouheid aan die vlag gesweer het op die *Batería Libertad* (Vryheidsbattery) aan die Paranárivier. Belgrado het op daardie dag gesê:

duimnael|upright|Manuel Belgrano
Belgrano het ’n brief uitgevaardig wat gerig was aan die Eerste Driemanskap waarin hy genoem het van die nuutgeskepte vlag. Anders as met die kokarde het die Driemanskap nie die gebruik van die vlag aanvaar nie: teen daardie tyd was die internasionale beleid om te noem dat die regering namens Ferdinand VII, die gevange Spaanse koning, regeer het en dat die skep van ’n nuwe vlag ’n onafhanklikheidsgebaar was. Die Driemanskap het dus ’n waarskuwing aan Belgrano gerig om nie onder die nuwe vlag te veg nie maar teen die tyd dat die boodskap van die Driemanskap aangekom het, het Belgrano reeds noordwaards vertrek na aanleiding van ’n vroeëre bevel waarin hy versoek is om die patriotiese posisie in die Opper-Peru te versterk na die oorwinning oor Juan José Castelli tydens die Slag van Huaqui. Intussen is die vlag vir die eerste keer op 23 Augustus 1812 in Buenos Aires bo-aan die Sint-Nicholas van Bari-kerk gehys (vandag is die Obelisk van Buanos Aires op hierdie plek). Steeds onwetend van die Driemanskap se weiering, het Belgrano die vlag by San Salvador de Jujuy gehys is dit deur die plaaslike kerk laat seën op die tweede herdenking van die Mei-rewolusie. Teen die tyd dat Belgrano die bevel van die driemanskap gekry het, het hy dit aanvaar en gestaak om die vlag te gebruik. Aangesien soldate reeds ’n eed teenoor die vlag afgelê het, het Belgrano gemeen dat hy die vlag sal spaar vir die gebruik by ’n groot oorwinning.

[duimnael|links|Die priester [Juan Ignacio Gorriti seën die vlag.]]
Nadat die Eerste Driemanskap vervang is deur die Tweede Driemanskap met ’n meer liberale ideologie, is die Asamblea del Año XIII uitgeroep. Ten spyte daarvan dat dit een van die oorspronklike doelwitte was, het dit nie onafhanklikheid verklaar nie en dus ook nie die gebruik van ’n nasionale vlag goedgekeur nie; die vlag wat deur Belgrano gemaak is, is egter goedgekeur om as oorlogsvlag te dien. Die eerste eed aan die pas goedgekeurde vlag is op 13 Februarie 1813 gemaak aan die oewer van die Saladorivier. Dié rivier staan sedertdien bekend as die *Rio Juramento* (*Eedrivier*). Die eerste slag waartydens die goedgekeurde vlag gevoer is, was die Slag van Salta wat gely het tot ’n beslissende oorwinning vir die patriotte en wat die totale nederlaag van die koningsgesinde Pío Tristán tot gevolg gehad het.

duimnael|150px|Die Vlag van die Andes
Die vlag sou uiteindelik tydens die Kongres van Tucumán op 20 Julie 1816, kort na die verklaring van onafhanklikheid, as die nasionale vlag verklaar word. Die voorstel is gemaak deur Juan José Paso en die teks is geskryf deur José Serrano, die afgevaardigde van Charcas. Op 25 Februarie 1818 het die Kongres vanuit Buenos Aires die Meison tot die oorlogsvlag toegevoeg op voorstel van ene Chorroarín. Die son was ’n afbeelding van dié wat in 1813 op die eerste Argentynse munt verskyn het. Gevolglik is besluit om dit deel van die standaard vlag te maak; dit son verteenwoordig dus nie meer oorlog nie.

José de San Martín was bewus van die nuwe vlag maar het dit nie gebruik gedurende die Kruistog van die Andes in 1817 nie. Aangesien dit ’n gesamentlike operasie van Argentynse en Chileense magte was, het hy gedink dat ’n nuwe vlag ’n beter idee sou wees as om die Argentynse óf Chileense vlag te gebruik. Gevolglik is die Vlag van die Andes geskep wat in die Kruistog gebruik is. Dié vlag word tans gebruik as die provinsiale vlag van Mendoza.

Op 8 Junie 1938 het president Roberto Ortiz die nasionale wet Nº 12.361 bekragtig waarin 20 Junie tot “Vlagdag” en nasionale vakansiedag verklaar word. Die datum waarop besluit is, is die herdenking van Belgrano se afsterwe in 1820. In 1957 is die Nasionale Vlagmonument (’n kompleks van ruim 10,000&nbsp;m²) in Rosario ingehuldig om die skepping van die vlag te herdenk. Die amptelike Vlagdagseremonies vind sedertdien op in Rosario plaas.

In 1978 is gespesifiseer dat die Amptelike Seremoniële Vlag 140&nbsp;cm by 90&nbsp;cm moet wees en dat die son daarop geborduur moet wees.

Lêer:Flag of Cross of Burgundy.svg|  Die Boergondiese Kruis-vlag van Spanje (1536)
Lêer:Bandera de Costas.svg|  Die vlag wat gebruik is in die Spaanse kusfortifikasies (1717)
Lêer:Flag of Spain (1785-1873 and 1875-1931).svg|  Vlag van Spanje (1785)
Lêer:Flag of Belgrano (1812).svg|  Vlag van Belgrano (1812)
Lêer:Flag of Argentina (civil).svg|  Vlag van Macha (1816)
Lêer:Flag of Argentina (1818).svg|  Vlag wat in 1818 gebruik is
Lêer:Flag of Liga Federal.svg|  Vlag wat gebruik is gedurende die Liga Federal (1830)
Lêer:Flag of Argentina (1840).svg|  Vlag wat in 1835 gebruik is
Lêer:Flag of the Argentine Confederation.svg|  Vlag van die Argentynse Konfederasie (1850)
Lêer:Flag of Argentina.svg|  Vlag van Argentinië (1861)

## Ontwerp 
Volgens oorlewering verteenwoordig die kleure van die Argentynse vlag die lug, wolke en die son; daar is ook liedere soos “Aurora” en “Saluut aan die vlag” wat dit so noem. Geskiedkundiges verwerp egter hierdie idee en skryf die kleure eerder toe aan lojaliteit teenoor die Huis van Bourbon.

### Ontwerp en grootte 
Sedert 1978 is die vlag se amptelike proporsies 9:14 en die amptelike grootte 90&nbsp;cm by 140&nbsp;cm. Dit bestaan uit drie horisontale bane in hemelsblou, wit en hemelsblou. Elke baan is 30&nbsp;cm hoog. In die middel van die wit baan is daar ’n embleem bekend as die Meison (Spaans: *Sol de Mayo*), ’n goue son. Die son is geskoei op die simbool van Inti, die Inca-songod. Vlae met die proporsies 1:2 en 2:3 is ook in gebruik.

### Kleure 
regs|upright
Die kleure word amptelik gedefinieer deur die CIE 1976-standaard te gebruik:

Die volgende word gegee vir rekenaar, tekstiel, druk en plastiese gebruik:

Die Spaanse woord *celeste* (hemelsblou) is gebruik om die kleur van die blou bane te beskryf.

### Meison 
duimnael|100px|Die eerste Argentynse munte van 1813
Die son, genaamd die Meison, is ’n replika van ’n gravering op die eerste Argentynse munte wat in 1813 goedgekeur is en waarvan die waarde agt *escudos* (een Spaanse daalder) was. Dit het sestien reguit en 16 golwende sonstrale.

In 1978 is die kleur van die son gespesifiseer as goudgeel (Spaans: *amarillo oro*) en die binnedeursnee is gespesifiseer as 10&nbsp;cm met die buitedeursnee as 25&nbsp;cm (die deursnee van die son is gelyk aan 5/6 die hoogte van die wit baan. Die gesig van die son is 2/5 van die hoogte). Daar is 32 strale waarvan dit afwisselend 16 golwend en 16 reguit is.

## Ander vlae 

Lêer:Standard of the President of Argentina Afloat.svg| Standaard van die President van Argentinië
Lêer:Naval Jack of Argentina.svg| Vlootgeus
Lêer:Bandera de la Gendarmeria Argentina II.svg| Gendarmerievaandel
Lêer:Bandera de Prefectura Naval Argentina.svg| Kuswagvaandel
Lêer:Flag of the Mapuches (1992).svg| Vlag van die Mapuche geskep in 1992

## Invloed van die Argentynse vlag 
[duimnael|200px|Die vlag van die [Verenigde Provinsies van Sentraal-Amerika.]]
Die Argentynse kommandeur Louis-Michel Aury het die Argentynse vlag gebruik as model vir die blou-wit-blou-vlag van die eerste onafhanklike staat in Sentraal-Amerika. Dit is in 1818 opgerig in Isla de Providencia, ’n eiland aan die ooskus van Nicaragua. Hierdie land het bestaan tot 1821 voordat Colombia beheer van hierdie eilande oorgeneem het. In 1823 is die vlag weer gebruik as model vir die vlag van die Verenigde Provinsies van Sentraal-Amerika, ’n konfederasie van die huidige Sentraal-Amerikaanse state van Guatemala, Honduras, El Salvador, Nicaragua en Costa Rica, wat van 1823 tot 1838 bestaan het. Na die ontbinding van die Unie het die vyf lande onafhanklik geword. Vandag nog kan ’n duidelik ooreenkoms van dié lande se vlae (behalwe vir Costa Rica s’n) gesien word met die vlag van Argentinië. Die vlag van Argentinië het ook as inspirasie gedien vir die vlae van Uruguay en Paraguay.

Lêer:Zentralamerikanische Foederation.png| Vlagkaart van die Sentraal-Amerikaanse lande
Lêer:Flag of Guatemala.svg| Guatemala
Lêer:Flag of El Salvador.svg| El Salvador
Lêer:Flag of Honduras (2022–present).svg| Honduras
Lêer:Flag of Nicaragua.svg| Nicaragua
Lêer:Flag of Costa Rica.svg| Costa Rica
Lêer:Flag of Uruguay.svg| Uruguay
Lêer:Flag of Artigas.svg| Die vlag wat eer betoon aan José Gervasion Artigas, nasionale held van Uruguay

## Lofsange aan die vlag  
### Aurora 
duimnael|’n Gaúcho tydens die Vlagdag in Rosario

|

|}

### Salve Argentina 
duimnael|Die nasionale monument van die vlag in Rosario

|

|}

### Mi Bandera 
duimnael|Die langste vlag ter wêreld op 20 Junie 2006
duimnael|’n Wapperende Argentynse vlag

|

|}

## Sien ook 
## Verwysings 
## Bronnelys 
*  Carlos A. Ferro: *Historia de la Bandera Argentina.* Ediciones Depalma, Buenos Aires 1991, 
*  Pedro Ignacio Galarza: *Historia de la bandera nacional según el Archivo Capitular de Jujuy.* in: *Instituto Nacional Belgraniano – Segundo Congreso Nacional Belgraniano, 1994.* El Instituto, Buenos Aires 1995.
*  Dardo Corvalán Mendilaharsu: *Los símbolos patrios.* in: *Academia Nacional de la Historia – Historia de la Nación Argentina*. El Ateneo, Buenos Aires, 1962.
*  Guillermo Palombo und Valentín A. Espinosa, *Documentos para la historia de la bandera argentina*, Buenos Aires, 2001, 

## Eksterne skakels 
*  Argentinië by *Flags of the World*.
*  Alle volksliedere aan die Argentynse vlag 
*  Meer inligting oor die Argentynse vlag
*  Vlagdag 
*