Vlag van Indië

Die **nasionale vlag van Indië** is op 22 Julie 1947 amptelik in gebruik geneem. ’n Driekleur in saffraangeel, wit en groen met 'n vlootblou wiel (Aśoka Tsjakra) met 24 speke in die middel van die wit baan. Die vlag is in sy huidige vorm aanvaar tydens ’n byeenkoms van die Grondwetgewende Vergadering op 22 Julie 1947 toe dit die amptelike vlag van die Dominium van Indië geword het. Die vlag is gevolglik behou as dié van die Republiek van Indië. In Indië verwys die term “Driekleur” byna altyd na die Indiese nasionale vlag. Die vlag is gebaseer op die *Swaraj*-vlag, ’n vlag van die Indiese Nasionale Kongres wat ontwerp is deur Pingali Venkayya. In die middel was ’n tradisionele spinwiel waardeur Gandhi se visie van ’n selfversorgende Indiese bevolking deur die maak van hul eie klerasie gesimboliseer is. Die ontwerp is aangepas om ’n wit baan in die middel te bevat om voorsiening te maak vir religieuse gemeenskappe en om ’n agtergrond vir die spinwiel te bied. Om enige sektariese verbintenis met die kleurskema te vermy is gevolglik op saffraan, wit en groen besluit. Die drie kleure staan vir moed en opoffering (saffraan), vrede en waarheid (wit) en geloof en ridderlikheid (groen).

’n Paar dae voor Indiese onafhanklikheid op 15 Augustus 1947 het die spesifiek saamgestelde Grondwetgewende Vergadering besluit dat die vlag van Indië vir alle partye en gemeenskappe aanvaarbaar moet wees. In afdeling 4.3.1 van “IS1: Vervaardigingstandaarde vir die Indiese Vlag” is ’n tabel wat die grootte van die Aśoka Tsjakra spesifiseer vir die nege groottes van die nasionale vlag.

In die vroeë twintigste eeu, in die tyd van die kroning van Edward VII is gesprekke oor die behoefte aan ’n heraldiese simbool verteenwoordigend van die Indiese ryk, begin. William Coldstream, ’n Britse lid van die Indiese Burgerlike Diens, het die regering gevra om die heraldiese ster, wat hy as ’n algemene keuse beskou het, af te skaf en iets meer toepaslik te kies. Sy voorstel is nie goed ontvang deur die regering nie; Lord Curzon het dit om praktiese redes (waaronder die vermenigvuldiging van die vlag) verwerp. In hierdie tyd het die nasionalistiese mening in die dominium gelei tot ’n verteenwoordiging deur die geloofstradisie. Die simbole wat in die mode was het die Ganesja, voorgestel deur Bal Gangadhar Tilak, en Kālī, voorgestel deur Aurobindo Ghosh en Bankim Chandra Chattopadhyay, ingesluit. ’n ander simbool was die koei of *Gau Mata* (koeimoeder). Al hierdie simbole was egter Hindoesentries en het nie eenheid met Indië se Moslembevolking voorgestel nie.

Die afskorting van Bengale het gelei tot die inwyding van ’n nuwe Indiese vlag wat gepoog het om die menigte kaste en rasse in die land te verteenwoordig. Die *Vande Mataram*-vlag, deel van die Swadesji-beweging teen die Britte, het bestaan uit Indiese geloofsimbole soos voorgestel in ’n westerse heraldiese manier. Die driekleurvlag het agt wit lotusse in die boonste groen baan bevat wat die agt provinsies voorstel, ’n son en sekelmaan in die onderste rooi baan en die *Bande Mataram*-slagspreuk in Hindi in die middelste geel baan. Die vlag is in Kalkutta bekendgestel sonder enige seremonie en die bekendstelling het nie veel aandag in die media geniet nie. Die vlag is nie in kontemporêre regerings- of politieke verslae opgeneem nie maar is gebruik tydens die jaarlikse sitting van die Indiese Nasionale Kongres. ’n Effens gewysigde weergawe is gevolglik deur Madam Bhikaiji Cama gebruik tydens die Tweede Sosialistiese Internasionale Vergadering in Stuttgart. Ten spyte van veelvuldige gebruik van die vlag het dit nie veel entoesiasme onder Indiese nasionaliste gewek nie.

Ongeveer in dieselfde tyd is ’n ander vlagvoorstel deur Suster Nivedita, ’n Hindoe-hervormer en dissipel van Swami Vivekananda, ingedien. Die vlag het bestaan uit ’n weerligstraal in die middel en 108 olielampe vir die omboorsel met die *Vande Mataram*-slagspreuk aan weerskante van die weerligstraal. Die voorstel is in 1906 voor die Indiese Nasionale Kongres ingedien. Kort daarna het talle ander voorstelle die lig gesien maar geen daarvan het die aandag van die nasionalistiese beweging geniet nie. In 1916 het Pingali Venkayya 30 nuwe ontwerpe in die vorm van ’n boekie, geborg deur lede van die Hooggeregshof van Madras, ingedien. Hierdie talle voorstelle en aanbevelings het nie veel anders gedoen as om die vlagbeweging aan die gang te hou nie. Dieselfde jaar het Annie Besant en Bal Gangadhar Tilak ’n nuwe vlag as deel van die Tuisregeringsbeweging aanvaar. Die vlag het die Union Jack in die skildhoek gehad, ’n ster en sekelmaan bo in die wapperkant en sewe sterre diagonaal van die skildhoek na die wapperkant op ’n agtergrond van nege bane in rooi en groen afwisselend. Die vlag het uitgeloop op die eerste inisiatief van die regering teen enige nasionalistiese vlag omdat ’n landdros in Coimbatore die gebruik daarvan verbied het. Die verbod is opgevolg deur ’n openbare debat oor die funksie en belangrikheid van ’n nasionale vlag.

In die vroeë 1920’s het vlagbesprekings aandag gekry in die meeste Britse diminiums na die ondertekening van vrede tussen Brittanje en Ierland. In November 1920 wou die Indiese afvaardiging na die Volkebond ’n Indiese vlag gebruik. Die het die Brits-Indiese regering genoop om nuwe klem op die vlag as nasionale simbool te plaas. In April 1921 het Mohandas Gandhi in sy tydskrif *Young India* oor die behoefte aan ’n Indiese vlag geskryf en ’n vlag met die *tsjarka* of spinwiel in die middel voorgestel. Die idee van die spinwiel het van Lala Hansraj gekom en Gandhi het aan Venkayya opdrag gegee om ’n vlag met ’n spinwiel op ’n rooi en groen vlag te ontwerp waar rooi die Hindoeïsme en groen Islam sou voorstel. Gandhi wou die vlag teenwoordig hê by die Kongresvergadering van 1921 maar dit is nie betyds afgelewer nie en ’n ander vlag is tydens die vergadering voorgestel. Gandhi het later geskryf dat die vertraging gunstig was omdat dit hom laat besef het dat ander gelowe nie teenwoordig was nie; hy het daarna wit tot die vlag toegevoeg om alle ander gelowe voor te stel. Uiteindelik, te danke aan polities-religieuse gevoeligheid het Gandhi in 1929 ’n meer sekulêre interpretasie aan die kleure toegedig en gesê dat rooi die opofferings van die mense voorstel, wit stel reinheid voor en groen stel hoop voor.

Op 13 April 1923, gedurende ’n herdeking van die slagting van Amritsar deur plaaslike Kongresvrywilligers in Nagpur, is die *Swaraj*-vlag met die spinwiel, wat deur Venkayya ontwerp is, gehys. Hierdie gebeurtenis het gelei tot ’n konfrontasie tussen kongreslede en die polisie en vyf mense is tronkstraf opgelê. Meer as ’n honderd betogers het die vlagoptog voortgesit na die herdenking. Gevolglik, op 1 Mei het die sekretaris van die Nagpur Kongreskomitee, Jamnalal Bajaj, die Vlag Satyagraha begin. Dit het nasionale aandag geniet en ’n betekenisvolle punt in die vlagbeweging aangeteken. Tydens die Indiese Kongreskomiiteevergadering in Julie, op aandrang van Jawaharlal Nehru en Sarojini Naidu, het die kongres besluit om die vlagbeweging te ondersteun. Die vlagbeweging is bestuur deur Sardar Vallabhbhai Patel met die idee van openbare optogte en vlagvertonings deur gewone burgerlikes. Aan die einde van die beweging is meer as 1&nbsp;500 mense regoor Brits-Indië gearresteer. Die *Bombay Chronicle* het verslag gedoen dat die beweging mense uit verskillende agtergronde, soos landbouers, studente, handelaars, arbeiders en “nasionale amptenare” gelok het. Moslemdeelname was minder prominent maar vrouens wat tot dusver nie werklik aan die onafhanklikheidsbeweging deelgeneem het nie, is betrek.

Terwyl die vlagbeweging sy dryfkrag aan Gandhi se skrywes en diskoerse ontleen het, het die beweging politieke aanvaarding gekry na die Nagpur-insident. Nuusverslae, hoofartikels en briewe aan redakteurs wat in verskeie tydskrifte en koerante van die tyd verskyn het getuig van die gevolglike ontwikkeling van ’n band tussen die vlag en die bevolking. Die konsep om die eer van die nasionale te behou het ’n integrale deel van die onafhanklikheidstryd geword. Hoewel Moslems steeds versigtig was met die *Swaraj*-vlag het Moslemleiers in die Kongres en die Khalifaatbeweging dit aanvaar as die nasionale vlag. Teenstanders van die vlagbeweging, insluitend Motilal Nehru het kort voor lank die *Swaraj*-vlag as ’n simbool van nasionale eenheid begin sien. Die vlag het dus ’n noemenswaargide strukturele komponent van die instelling van Indië geword. In teenstelling met die ingetoë reaksies in die verlede, het die Brits-Indiese regering meer aandagtig kennis geneem van die nuwe vlag en begin om ’n reaksiebeleid te definieer. Die Britse parlement het openbare gebruik van die vlag bespreek en op instruksie van Engeland het die Brits-Indiese regering gedreig om fondse van munisipaliteite en plaaslike regerings te weerhou indien hulle die gebruik van die *Swaraj*-vlag sou toelaat. Die *Swaraj*-vlag het in 1931 die amptelike vlag van die Kongres geword toe dit reeds die simbool van die onafhanklikheidsbeweging was.

duimnael|alt=’n Posseël met ’n wapperende Indiese vlag bo die woord “INDIË”. Links daarvan is “15 AUG. 1947” en “3½ As.”; regs is "जय हिंन्द" bo “POSGELD”.|Indiese vlag, die eerste seël van ’n onafhanklike Indië, vrygestel op 21 Nov 1947, was bedoel vir buitelandse korrespondensie.
’n Paar dae voor Indië sy onafhanklikheid verkry het in Augustus 1947 is die Grondwetgewende Vergadering opgerig. Om die vlag vir ’n onafhanklike Indië op 23 Junie 1947 te kies het die vergadering ’n *ad hoc*-komitee saamgestel met Rajendra Prasad aan die stuur en Maulana Abul Kalam Azad, Sarojini Naudi, Chakravarti Rajagopalachari, Kanaiyalal Munshi en Bhimrao Ambedkar as lede. Op 14 Julie 1947 het die komitee aanbeveel dat die vlag van die Indiese Nasionale Kongres, met geskikte veranderinge, as die vlag van Indië aanvaar moet word sodat dit vir alle partye en gemeenskappe aanvaarbaar is. Ook is voorgeneem dat die vlag geen kommunale ondertone sal hê nie. Van 15 Augustus 1947 het dit as die vlag van die Dominium van Indië gedien en van 26 Januarie 1950 as die vlag van die Republiek van Indië.
Lêer:1931 Flag of India.svg|  Die *Swaraj*-vlag, amptelik deur die Kongres aanvaar in 1931

## Vervaardigingsproses 
duimnael|links|Kopteks van ’n Indiese vlag (no. 6, datum 2007/2008) gesertifiseer deur die ISI.
Die ontwerp- en vervaardigingsproses vir die nasionale vlag word gereguleer deur drie dokumente wat deur die Buro vir Indiese Standaarde (BIS) uitgegee word. Alle vlae word van khadi-doek (sy of katoen) gemaak. Die standaarde is in 1968 in werking gestel en in 2008 gewysig. Nege standaardgroottes van die vlag word volgens wet gespesifiseer

Nadat Indië ’n republiek geword het in 1951 het die Indiese Standaarde-instituut (nou BIS) die eerste amptelike spesifikasies vir die vlag uitgebring. Dit is in 1964 hersien om aan die metrieke stelsel, wat in Indië ingestel is, te voldoen. Die spesifikasies is weer op 17 Augustus 1968 gewysig.

Khadi of handgespinde doek is die enigste materiaal waarvan die vlag gemaak mag word en indien ’n vlag van enige ander materiaal gehys word is dit strafbaar met tronkstraf van tot drie jaar en ’n boete. Roumateriaal vir khadi is beperk tot katoen, sy en wol. Twee tipes khadi word gebruik: die eerste is die khadi-gors wat die vlag self uitmaak en die tweede is die khadi-tou wat ’n beigekleurige materiaal is wat die vlag aan die paal verbind. Die khadi-tou is ’n onkonvensionele tipe weefsel wat drie drade inweef, in teenstelling met die twee drade wat in konvensionele weefwerk gebruik word. Hierdie tipe weefwerk is uiters skaars en daar is minder as twintig wewers in Indië wat hierdie vaardigheid het. Die riglyne noem ook dat daar presies 150 drade per vierkante sentimeter en vier drade per steek moet wees en een vierkante voet moet presies 205 gram weeg. Amptelike regulasies bepaal dat die vlag nooit die grond of water mag aanraak nie of as enige vorm van drapering gebruik mag word nie. Die vlag mag nooit onderstebo uitgebeeld of vertoon word nie. Dit word as ’n belediging beskou indien ’n vuil of uitgerafelde toestand vertoon word en dieselfde reëls geld vir vlagpale en hyskrane wat gebruik word om die vlag te vertoon. Dit moet altyd goed onderhou wees.

Die oorspronklike vlagkode van Indië het nie toegelaat dat privaatburgers die nasionale vlag vertoon behalwe op dae soos Onafhanklikheidsdag en Republiekdag. In 2001 het Naveen Jindal, ’n nyweraar wat gewoond was aan die gebruik van die vlag soos in Amerika waar hy studeer het, die vlag op sy kantoorgebou gehys. Die vlag is gekonfiskeer en hy is met vervolging gedreig. Jindal het ’n geskil in die openbare belang by die Delhise Hooggeregshof verklaar; daarin het hy gevra om die beperking op die gebruik van die vlag deur privaatburgers te skrap en het hy aangevoer dat vertoon van die vlag met die nodige betaamlikheid en eerbied sy reg as burger was en dat dit ’n manier was om sy liefde vir sy land uit te druk. Aan die einde van die appèlproses is die saak deur die Hooggeregshof van Indië aangehoor; die hof het in Jindal se guns beslis en die Indiese regering gevra om die saak te oorweeg. Die Uniekabinet van Indië het die Indiese Vlagkode gewysig wat op 26 Januarie 2002 in werking getree het. Daardeur is privaatburgers toegelaat om die vlag enige dag van die jaar te vertoon op voorwaarde dat die waardigheid, eer en respek van die vlag in stand gehou word.

Wegdoening van beskadigde vlae word ook deur die vlagkode gedek. Beskadigde of vuilgesmeerde mag nie weggegooi of met disrespek vernietig word nie; die hele vlag moet in privaat verkieslik verbrand word, of deur ’n ander metode in ooreenstemming met die waardigheid van die vlag.

## Ander vlae 

Lêer:Naval Ensign of India.svg| Vlootvaandel van Indië
Lêer:Commissioning pennant of India.svg| Mashoofwimpel van die Indiese Vloot
Lêer:Flag of Indian Army.svg| Vlag van Indië se weermag
Lêer:Air Force Ensign of India (1950–2023).svg| Lugmagvaandel van Indië

## Sien ook 
### Notas 
## Verwysings 
### Bronnelys 
*  
*  .
*  
*  
*  
*  
*  
*  
*  

## Eksterne skakels 
*  Indië by *Flags of the World*
*