open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Johan Botha (tenoor)

**Johan Botha** (* 19 Augustus 1965 in Rustenburg, Suid-Afrika; † 8 September 2016 in Wene, Oostenryk) was 'n Suid-Afrikaanse tenoor.

Hy maak sy debuut in 1989 op die verhoog van die munisipale teater in Roodepoort as Max in *Der Freischütz*. Sy internasionale deurbraak kom in 1993 by die *Opera de la Bastille* as *Pinkerton* in *Puccini* se *Madama Butterfly*. Sedertdien het hy opgetree by toonaangewende operahuise oor die wêreld soos die *Metropolitan Opera*, *Weense Staatsopera*, *Opera Australia*, *Royal Opera House* (Londen), *La Scala*, en die *Salzburg Festival*. Hy is op 8 September 2016 na 'n stryd teen kanker oorlede.

## Opnames 
Johan Botha is die Suid-Afrikaanse operasanger wat by verreweg die meeste Internasionale opnames gemaak het:
* Albert: Tiefland onder Bertrand de Billy (2006) Oehms OC 312
* Dvorak: Stabat Mater (2001)
* Charles Koechlin: The Jungle Book (1994)
* The Puccini Experience (1995)
* Mahler Simfonie 8 onnder Boulez en De Billy
* Puccini: Turandot onder Gergiev (DVD)
* Richard Strauss: Daphne onder Bychkov
* Richard Strauss: Elektra onder Barenboim
* Richard Strauss: Friedenstag onder Sinopoli
* Richard Strauss: Taillefer
* Verdi: Aida onder Gatti (DVD)
* Verdi: Requiem onder Sinopoli
* Wagner: Lohengrin onder Bychkov
* Wagner: Die Meistersinger von Nurnberg onder Thielemann (DVD)
* Wagner: Tristan und Isolde onder Barenboim
* Wagner: Die Duette uit Tristan under Isolde onder De Billy
* Wagner: Die Walkure onder Thielemann (CD en DVD)
* Ioan Holender Afskeidskonset (Gala van Weense Staatsopera) (DVD)
* Italiaanse Arias (2001)
* Wagner Tenoor Arias
* Weense Staatsopera Gala (DVD)

## Sien ook 
* Lys van Suid-Afrikaanse musikale kunstenaars

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
* Johan Botha se amptelike webtuiste
* Biografie op "Metropolitan Opera" 
*
Theodosius I

**Theodosius** (11 Januarie 347 –  17 Januarie 395), ook bekend as **Theodosius I** of **Theodosius die Grote** (Grieks: Θεοδόσιος of Θεοδόσιος ο Μέγας), was van 379 tot 395 keiser van die Romeinse Ryk. Hy het die oostelike en die westelike deel van die ryk herenig en was die laaste heerser van albei dele. Ná sy dood is die twee dele permanent verdeel tussen sy twee seuns, Arcadius en Honorius.

## Sien ook 
* Lys van Romeinse keisers

## Verwysings 
: *Hierdie artikel is merendeels vertaal vanaf die Engelse Wikipedia-artikel :en:Theodosius I*
Izmit

**Izmit** (Turks: İzmit; Grieks: Νικομήδεια, Nikomedia) is ’n stad in Turkye. Dit is die administratiewe hoofstad van die Kocaeli-provinsie en van die Kocaeli-metropool. Dit lê aan die Golf van Izmit (die antieke Golf van Astacus) in die See van Marmara, sowat 100&nbsp;km van Istanboel in die noordwestelike deel van Anatolië. Die eintlike stad het ’n bevolking van 293&nbsp;339 (2009-sensus) en die hele provinsie ’n bevolking van 1&nbsp;422&nbsp;752. (Anders as ander priovinsies in Turkye val die hele provinsie nou onder die metropool se munisipaliteit.)

Izmit (Nikomedia) was tussen 286 en 324 die oostelike en mees senior hoofstad van die Romeinse Ryk tydens die tetrargie of viervorstedom. Ná Konstantyn die Grote se oorwinning oor Licinius in 324 was Nikomedia tot in 330 Konstantyn se tussentydse hoofstad, totdat die nabygeleë Bisantium (die huidige Istanboel) as hoofstad gekies is.

Izmit word omring deur Golf van Izmit in die suide, Istanboel en die See van Marmara in die weste, die Swartsee in die noorde en Sakarya in die ooste. Die grootste deel van die stad lê op heuwels, met plat gebiede om die golf. Die middestad lê op die plat deel en die spoorlyne en snelweë loop ook van dié gebied af, wat naby die See van Marmara lê. Die heuwelagtige gebiede het talle historiese huise uit die Ottomaanse tydperk.

## Verwysings 
: *Hierdie artikel is merendeels vertaal vanaf die Engelse Wikipedia-artikel :en:İzmit*
Edirne

**Edirne** is ’n stad in Thracië, die westelike deel van Turkye, naby die land se grense met Griekeland en Bulgarye. Dié grense word deur die Maritsarivier gevorm wat ook deur die stad vloei. Dit was die hoofstad van die Ottomaanse Ryk van 1365 tot 1457, toe Konstantinopel (die huidige Istanboel) Konstantyn die Grote se nuwe hoofstad geword het.

Edirne is tans die hoofstad van die Edirne-provinsie in Oos-Thrakië. Die stad het in 2009 ’n bevolking van 141&nbsp;570 gehad (119&nbsp;298 in 2000).

## Galery 

Lêer:Salimiye Masjid.jpg
Lêer:Edirne mosque outside.jpg
Lêer:Salimiye's beauty and grandeur.jpg
Lêer:Stained glass in Selimiye Mosque.jpg
Lêer:Interior of Old Mosque in Edirne.jpg
Lêer:Edirne tower.jpg
Lêer:Adalet Tower in Edirne, Turkey.jpg
Lêer:Edirne 7341 Nevit.JPG
Lêer:Edirne 7342 Nevit.JPG
Lêer:Edirne sultan%27s bridge.jpg
Lêer:Edirne Graveyard 7345 Nevit.JPG
Lêer:Sts. Constantine and Helen Church (Edirne), Front.jpg

## Verwysings 
: *Hierdie artikel is merendeels vertaal vanaf die Engelse Wikipedia-artikel :en:Edirne*

## Eksterne skakels 
*  
*  Amptelike webwerf
*
Michael VIII Palaiologos

**Michael VIII Palaiologos** of **Paleologus** (Grieks: Μιχαὴλ Η΄ Παλαιολόγος, *Mikhaēl VIII Palaiologos*; 1223 - 11 Desember 1282) was van 1259 tot 1261 medekeiser van die Niceense Ryk en van 1261 tot met sy dood keiser van die Bisantynse Ryk.

Hy was die stigter van die Palaiologos-dinastie wat tot met die val van Konstantinopel in 1453 oor die Bisantynse Ryk regeer het. 

## Bewind
Johannes IV Laskaris van Nicea was net sewe jaar oud toe sy pa, Theodorus II, dood is en hy die troon geërf het. Sy regent was oorspronklik die burokraat George Mouzalon, maar hy is deur die adel vermoor en Michael, wat hulle leier was, het die pos oorgeneem. Kort daarna, op 1 Januarie 1259 het hy homself medekeiser gemaak. 

In 1261 het hy Konstantinopel terugverower van die Rooms-Katolieke van die Vierde Kruistog wat die stad ingeneem en die Latynse Ryk gestig het. Hy het daarna die Niceense Ryk in ’n herstelde Bisantynse Ryk omskep.

Tydens sy bewind is die Bisantynse mag herstel, onder meer die leër en vloot. Die stad is ook herstel en die bevolking het vergroot. 

Ná die verowering van Konstantinopel is Johannes IV in Nicea agtergelaat. Hy is op sy 11de verjaardag, 25 Desember 1261, in opdrag van Michael verblind. Dit het hom ongeskik vir die troon gemaak en hy is verban en in ’n fort in Bithinië opgesluit. Hy het die res van sy lewe as ’n monnik onder die naam Joasaph deurgebring. 

Michael het ook gou Johannes se susters met twee Italiaanse en ’n Bulgaarse adellike laat trou sodat hulle kinders nie ’n bedreiging vir sy eie kinders sou wees in die opvolging van die Bisantynse troon nie.

## Verwysings 
## Bykomende bronne
* 
*15px Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia
Bursa

**Bursa** is ’n stad in Noordwes-Turkye en die hoofstad van die Bursa-provinsie. Met sy bevolking van 2&nbsp;562&nbsp;828 in 2007, is dit die land se vierde grootste stad. Bursa is in 2014 saam met Cumalıkızık deur Unesco as wêrelderfenisgebied gelys.

Bursa is aan die noordwestelike hange van Berg Uludağ in die suidelike Marmara-streek geleë. Daar word dikwels na die stad verwys as "Yeşil Bursa" ("Groen Bursa") vanweë sy talle parke en tuine, asook die groot woude in die omliggende gebied. Die stad is sinoniem met Berg Uludağ, ’n gewilde ski-oord, wat bo hom uittroon.

Daar is talle mausoleums van vroeë Ottomaanse sultans en ander geboue uit dié tyd. Die omringende vrugbare vlakte, sy warmbaddens en verskeie interessante museums, veral die argeologie-museum, is elemente waarvoor Bursa bekend is.

## Galery 

Lêer:Bursa Botanik Parkı1.JPG|Bursa se botaniese tuin
Lêer:Zafer Plaza, Bursa.jpg|Die inkopiesentrum Zafer-plaza
Lêer:Bursa 7099.jpg|Die Bursa-kloktoring in die historiese Tophane-distrik
Lêer:Bursapnc1.JPG|Die kleine moskee naby die Basaar van Bursa
Lêer:Bursa Kalesi.JPG|Die Bursa-kasteel
Lêer:Bursa Yukarıdan.jpg|Bursa uit die lug
Lêer:Bursa018.jpg|Die Ottomaanse huise van Cumhuriyet Caddesi
Lêer:Irgandi Koprusu.jpg|Die Irgandi-brug
Lêer:Bursa 7046.jpg|Bursa uzun çarşı (Lang Basaar)
Lêer:Bursa 7027.jpg|’n Minaret van die Groot Moskee
Lêer:Mudanya 15.jpg|Mudanya-stad in die Bursa-provinsie

## Notas 
: *Hierdie artikel is merendeels vertaal vanaf die Engelse Wikipedia-artikel :en:Bursa*

## Eksterne skakels 
*   Amptelike UNESCO bladsy
Galata-toring

[150px|duimnael|Die Galata-toring in [Istanboel.]]
duimnael|150px|Die toring soos dit in die negentiende eeu gelyk het. Hier het dit die ronde dak wat ná die storm van 1875 gebou is. Foto deur J. Pascal Sébah, tussen 1875 en 1895.

Die **Galata-toring** (Turks: *Galata Kulesi*), wat deur die Genuese **Christea Turris** (die Christus-toring) genoem is, is ’n Middeleeuse kliptoring in die Galata-distrik van Istanboel, Turkye, net noord van die Goue Horing. Dit is een van die stad se treffendste bakens en troon bo ander geboue uit. Uit die toring is daar ’n panoramiese uitsig oor ou Istanboel en die omgewing.

## Beskrywing 
Die toring is nege verdiepings of 66,9 meter hoog (51,65 meter by die uitkykdek) en het 3,75 meter dik mure. Dit was die hoogste gebou in die stad toe dit gebou is. Daar is ’n restaurant en kafee op die boonste verdiepings met ’n lieflike uitsig oor Istanboel en die Bosporus, asook ’n nagklub.

## Geskiedenis 
Die toring is in 1348 as "Christea Turris" gebou tydens die uitbreiding van die Genuese kolonie in Konstantinopel. Dit was die hoogste punt van die versterkingsmure om die Genuese Galata-vesting. Die boonste deel met sy keëlvormige punt is verskeie kere verander tydens retourasiewerk in die Ottomaanse tydperk toe dit gebruik is as ’n uitkyktoring om brande te sien.

In 1794, tydens die bewind van sultan Selim III, is die dak van lood en hout en die trappe erg in ’n brand beskadig. Nog ’n brand het die toring in 1831 beskadig, waarna dit weer gerestoureer is. In 1875, tydens ’n storm, is die keëldak verwoes en die toring het vir die res van die Ottomaanse tydperk ’n ronde dak gehad.

Baie jare later, in 1965–1967, tydens die tyd van die Republiek van Turkye, is die keëldak herstel. Tydens die laaste restourasiewerk in die 1960's is die hout-binnekant met sement vervang. Dit is daarna vir die publiek oopgestel.

[850px|duimnael|geen|’n Panoramiese uitsig vanaf die Galata-toring tydens die laat [Ottomaanse Ryk|Ottomaanse tydperk.]]

## Verwysings 
: *Hierdie artikel is merendeels vertaal vanaf die Engelse Wikipedia-artikel :en:Galata Tower*

## Eksterne skakels 
* Foto's van die toring
* Amptelike webtuiste
Tommy Dell

**Tommy Dell** (gebore **Thomas Albert Berry**, 27 Julie 1942 in Oos-Londen) is 'n Suid-Afrikaanse country-sanger. Hy is veral bekend vir sy treffer *Teddy Bear*. Van sy ander treffers sluit in *Little Rosa* en ''Don't worry about me*.

## Diskografie 
**Friends*, 1980
**Lag Jou Sopnat Met*, 1996
**The Heart And Soul Of Tommy Dell*, 1999
**Lag Jou Sopnat "10 jaar later"*, 2005
**My God Loves Me*
**From The Heart*
**Deck Of Cards*
**The First Ten Years Of Tommy Dell* LP
**Caroline And Tommy* LP
**Me And My Songs* LP
**Country Gentleman*
**Teddy Bear''

## Sien ook 
* Lys van Suid-Afrikaanse musikale kunstenaars

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
*
Kippie Moeketsi

'*Kippie *‘Morolong’* Moeketsi*' (1925-1983) was 'n Suid-Afrikaanse jazz musikant wat die saxofoon bespeel het. Moeketsi was in Johannesburg gebore en was die jongste van vier broers wat elk 'n instrument bespeel het.

Morolong is in 1983 na jare se oormatige gebruik van alkohol oorlede. Die Newtown-jazzklub, *Kippies*, wat by die "*Market Theatre*" in Johannesburg geleë is, is na hom vernoem.

## Sien ook 
*Lys van Suid-Afrikaanse musikante
Nuwe Moskee

Die **Yeni-moskee**, **Nuwe Moskee** of **Moskee van die Valide Sultan** (Turks: *Yeni Cami* of *Yeni Valide Camii*) is ’n Ottomaanse keiserlike moskee in die Eminönü-distrik van Istanboel, Turkye. Dit is aan die Goue Horing geleë aan die suidpunt van die Galata-brug. Dit is een van die stad se bekendste bakens.

## Geskiedenis 
duimnael|links|Die Nuwe Moskee en Eminönü-basaar
Bouwerk aan die moskee het in 1597 begin op bevel van Safiye Sultan, die vrou van sultan Murat III. Die oorspronklike argitek was Davut Aga, ’n leerling van die groot Mimar Sinan. Davut Aga is egter in 1599 dood en is vervang met Dalgic Ahmed Cavus.

Die projek is aan bande gelê deur politieke ontevredenheid en die ligging en geldelike implikasies het gelei tot ontevredenheid in die hof. Die Eminönü-buurt was die stad se voorste handelsentrum en die tuiste van ’n hoofsaaklik Joodse gemeenskap. Deur die moskee daar te plaas, het Safiye Sultan gehoop om die Islamitiese invloedsfeer uit te brei en voordeel te trek uit die groeiende ontevredenheid onder plaaslike en oorsese handelaars oor die toenemende mag en invloed van hul Joodse eweknieë. Die hoë koste van die projek het egter groot kritiek ontlok. Safiye Sultan moes die projek noodgedwonge laat vaar ná Murat III se dood. Die nuwe sultan, Ahmet I, het nie daarin belanggestel nie en bouwerk is laat vaar.

Die onvoltooide gebou het verval en is in 1660 grootliks deur ’n brand verwoes. Later dié jaar het die argitek Mustafa Aga voorgestel dat Valide Turhan Hadice, die ma van Mehmet IV, die projek voltooi as ’n godsdiensdaad. Die moskee is eindelik in 1663 voltooi en in 1665 ingewy.

## Verwysings 
: *Hierdie artikel is merendeels vertaal vanaf die Engelse Wikipedia-artikel :en:New Mosque (Istanbul)*

## Eksterne skakels 
* Geskiedenis van die moskee 
* 360°-uitsig van die moskee
* Turkey Travel Planner – Inligting oor die moskee
Beyazıt-toring

[duimnael|Die Beyazıt-toring in [Istanboel.]]

Die **Beyazıt-toring** is ’n 85 meter hoë toring in die binnehof van die Universiteit van Istanboel se hoofkampus aan Beyazıt-plein in Istanboel, Turkye, op een van die sewe heuwels waarop die stad gebou is. Die toring is gebruik om uit te kyk vir brande. Dit is deur sultan Mahmut II (1808–1839) laat bou en is ontwerp deur Senekerim Balyan, wat dit in 1828 van stene laat bou het op die plek waar die oorspronklike houttoring gestaan het. Dié is deur ’n brand verwoes en is vroeër deur die argitek se broer, Krikor Balyan, ontwerp.

## Verwysings 
: *Hierdie artikel is merendeels vertaal vanaf die Engelse Wikipedia-artikel :en:Beyazıt Tower*
Prinse-eilande

Die **Prinse-eilande** (Turks: *Prens Adaları*) is nege eilande aan die kus van Istanboel, Turkye, in die See van Marmara.

Die Turkse naam is Prens Adaları (Prinseilande), of meer dikwels Kızıl Adalar (Rooi Eilande) of net Adalar, soos wat hulle amptelik genoem word. Die antieke Griekse naam is Πριγκήπων νήσοι (Prinkēpōn nēsoi) en die moderne Griekse naam τα Πριγκηπόνησα (ta Prinkiponisa) of Πριγκηπονήσια (Prinkiponisia).

duimnael|links|300px|Kaşık Adası ("Lepel-eiland") soos gesien vanaf Burgazada.
Die grootste vier eilande van die groep is Büyükada ("Groot Eiland") van 5,46&nbsp;km2, Heybeliada ("Saalsak-eiland") van 2,4&nbsp;km2, Burgazada van 1,5&nbsp;km2 en Kınalıada ("Henna-eiland") van 1,3&nbsp;km2.

Die vyf kleineres is Sedef Adası ("Perlemoen-eiland) van 0,157&nbsp;km2, Yassıada ("Plat Eiland") van 0,05&nbsp;km2, Sivriada ("Skerp Eiland") van 0,05&nbsp;km2, Kaşık Adası ("Lepel-eiland") van 0,006&nbsp;km2 en Tavşanadası ("Haaseiland") van 0,004&nbsp;km2.

Die eilande is een van die distrikte van die Istanboel-provinsie.

## Toerisme en vervoer 
duimnael|links|200px|’n Straat op Büyükada.
In die somer is die Prinse-eilande gewilde bestemmings vir ’n daguitstappie van Istanboel af. Aangesien daar geen voertuie toegelaat word nie, net perdekarre, is dit baie vreedsaam in vergelyking met die stadsgebied.

Dit is net ’n kort veerbootrit van beide die Asiatiese en die Europese kant van Istanboel. Die meeste veerbote doen die vier grootste eilande aan. In die lente en herfs is die eilande stiller, alhoewel die see dan rof kan wees, nes in die winter. Die eilande is soms afgesny van die buitewêreld wanneer die veerbootdienste opgeskort word weens die onstuimige water. In die winter is die eilande dikwels amper verlate weens die koue, sterk winde en die gevolglike kansellasie van veerbootritte.

## Geskiedenis 
duimnael|250px|*Klooster, Prinse-eilande*, ’n 1838-gravure.
In die Bisantynse tydperk is prinse en ander koninklikes na die eilande verban, en later ook lede van Ottomaanse keiserlike families, vandaar die huidige naam. In die 19de eeu het die eilande ’n gewilde oord vir die stad se rykes geword en Victoriaanse huise kan steeds op die grootste eilande gesien word.

Die Prinse-eilande het al hoe meer etnies Turks geraak namate ryk Turkse stralerjakkeraars dit ontdek het. Die Griekse, Armeense en Joodse gemeenskappe maak egter nog ’n baie klein deel van die bevolking uit.

## Eksterne skakels 
* Distriksgoewerneur se webtuiste (Turks)
* ’n Eilandtoer 
* Foto's

## Notas 
: ''Hierdie artikel is merendeels vertaal vanaf die Engelse Wikipedia-artikel :en:Princes' Islands''
Dolmabahçe-paleis

Die **Dolmabahçe-paleis** (Turks: Dolmabahçe Sarayı) in Istanboel, Turkye, aan die Europese kant van die Bosporus, was van 1856 tot 1922 die hoof- administratiewe sentrum van die Ottomaanse Ryk, buiten ’n tydperk van 20 jaar toe die Yıldız-paleis gebruik is.

## Geskiedenis 
duimnael|links|Kaart wat die Dolmabahçe-paleis vertoon.
duimnael|links|Nabyskoot van die paleis vanaf die Bosporus.
Die Dolmabahçe-paleis is tussen 1843 en 1856 gebou in opdrag van sultan Abdülmecid I. Die paleis van 45&nbsp;000&nbsp;m2 staan op ’n terrein van 110&nbsp;000&nbsp;m2. Hacı Said Ağa was verantwoordelik vir die bouwerk, terwyl dit ontwerp is deur die argitek Garabet Balyan, sy seun Nigoğayos Balyan en Evanis Kalfa.

Die ontwerp is ’n mengsel van die barok-, rococo- en neoklassieke styl en tradisionele Ottomaanse argitektuur. Dit bevat elemente van die Ottomaanse paleislewe asook van tradisionele Turkse wonings. Dit is die grootste paleis in Turkye. Die sultan en sy familie het voorheen in die Topkapı-paleis gewoon, maar omdat moderne luukses en styl in die Topkapı ontbreek het, het sultan Abdülmecid besluit om die Dolmabahçe-paleis te bou naby die eertydse Beşiktaş-paleis aan die Bosporus, wat gesloop is. Terwyl die Topkapı uitstekende voorbeelde van Iznik-teëls en Ottomaanse houtsnywerk bevat, is daar in die Dolmabahçe-paleis meer goud en kristal.

Die paleis was van 1856 af die tuiste van ses sultans. In 1924 is die eienaarskap oorgedra aan die nasionale nalatenskap van die Republiek van Turkye. Mustafa Kemal Atatürk, die stigter een eerste president van die republiek, het die paleis in die somer gebruik as presidentswoning. Hy het op 10 November 1938 hier gesterf.

Die terrein van die paleis was oorspronklik ’n baai aan die Bosporus wat geleidelik gedurende die 18de eeu drooggelê en opgevul is vir ’n keiserlike tuin. Dit is waar die naam Dolmabahçe ("Opgevulde Tuin") vandaan kom: van *dolma* ("opgevulde") en *bahçe* ("tuin").

## Galery 

Lêer:Istanbul-1.JPG|Poort tot die Bosporus
Lêer:Ataturk deathbed Dolmabahce March 2008.JPG|Die bed waarin Atatürk's dood is
Lêer:Dolmabahce Sarayi.jpg|’n Fontein in die tuin
Lêer:Ambassador Hall Dolmabahce March 2008panoc.jpg|Die Ambassadeursaal
Lêer:Ceremonial hall Dolmabahce March 2008 pano2b.jpg|Die Seremoniële Saal
Lêer:DolmabahceMainGate.JPG|Die Hek van die Sultan
Lêer:Dolmabahçe Palace Clock Tower.jpg|Die paleis-kloktoring

## Verwysings 
:''Hierdie artikel is merendeels vertaal vanaf die Engelse Wikipedia-artikel :en:Dolmabahçe Palace

## Eksterne skakels 
* Amptelike webtuiste 
* Paleise in Turkye
* Virtuele toer (video)
Fatih-moskee

Die **Fatih-moskee** (Turks: *Fatih Camii*) is ’n Ottomaanse keiserlike moskee in die Fatih-distrik van Istanboel, Turkye. Dit is een van die beste voorbeelde van Turks-Islamitiese argitektuur in die stad en verteenwoordig ’n belangrike stadium in die ontwikkeling van klassieke Turkse argitektuur.

## Geskiedenis 
Die moskee is van 1463 tot 1471 gebou in opdrag van Mehmet II die Veroweraar op die terrein van die voormalige Bisantynse Kerk van die Heilige Apostels wat gesloop is om die moskee te bou.

Die oorspronklike moskee is erg beskadig in die 1509-aardbewing en dit is toe gerestoureer. Dit is egter weer  in 1557 en 1754 in aardbewings beskadig en weer gerestoureer. Op 22 Mei 1766 is dit heeltemal verwoes in ’n aardbewing toe die hoofkoepel ingestort en die mure onherstelbaar beskadig is. Die huidige moskee, wat op ’n heeltemal ander plan geskoei is, is 1771 voltooi onder sultan Mustafa III.

## Verwysings 
: ''Hierdie artikel is merendeels vertaal vanaf die Engelse Wikipedia-artikel :en:Fatih Mosque, Istanbul

## Eksterne skakels 
*  Die Fatih-moskee 
*  Foto's van die moskee
*  Fatih Camii
Eminönü

[duimnael|regs|200px|Die Nuwe Moskee gesien vanaf [Galata-brug.]]

**Eminönü** is ’n voormalige distrik van Istanboel in Turkye en is nou ’n buurt van die Fatih-distrik. Dit is die hart van die ommuurde stad van Konstantyn, die fokus van ’n geskiedenis van buitengewone rykdom.

Eminönü beslaan die punt waarop die Bisantynse hoofstad gebou is. Die Galata-brug loop oor die Goue Horing in Eminönü in en die mond van die Bosporus lê hier aan die See van Marmara. Op die heuwel staan die Topkapı-paleis, die Blou Moskee, die Aya Sophia en die Nuwe Moskee. Eminönü is dus die hoof-toeristegebied van Istanboel.

Dit was tot in 1928 deel van die Fatih-distrik, wat die hele skiereiland van ou Istanboel binne die Middeleeuse stadsmure beslaan het – die deel wat bekend was as Konstantinopel. Omdat dit vandag min inwoners het, het dit in 2009 weer deel van Fatih geword.

## Verwysings 
:''Hierdie artikel is merendeels vertaal vanaf die Engelse Wikipedia-artikel :en:Eminönü

## Eksterne skakels 
* Foto's
* Nog foto's
Ortaköy-moskee

duimnael|links|Die binnekant van die koepel.
Die **Ortaköy-moskee** (Turks: *Ortaköy Camii*) in Beşiktaş, Istanboel, is aan die Ortaköy-kaai aan die Bosporus geleë. Die amptelike naam is die **Büyük Mecidiye Camii** (Groot Keiserlike Moskee van Sultan Abdülmecid).

Die oorspronklike Ortaköy-moskee is in die 18de eeu gebou. Die huidige een, wat in sy plek gebou is in opdrag van sultan Abdülmecid I, is in 1856 voltooi. Dit is deur die vader en seun Garabet en Nigoğayos Balyan (wat ook verantwoordelik was vir die nabygeleë Dolmabahçe-paleis) ontwerp in ’n neobarok-styl. In die moskee hang verskeie voorbeelde van Islamitiese kalligrafie wat deur sultan Abdülmecid self geskryf is.

Die wye, hoë vensters laat die voortdurend veranderende lig van die Bosporus in die moskee weerkaats.

## Verwysings 
: *Hierdie artikel is merendeels vertaal vanaf die Engelse Wikipedia-artikel :en:Ortaköy Mosque*

## Eksterne skakels
Mure van Konstantinopel

[250px|regs|duimnael|’n Kaart van [Konstantinopel en sy mure tydens die Bisantynse tydperk.]]
duimnael|250x250px|’n Gerestoureerde deel van die Theodosiese Mure.
Die **Mure van Konstantinopel** is ’n reeks verdedigingsmure wat die stad Konstantinopel (die huidige Istanboel in Turkye) beskerm het sedert sy stigting as die hoofstad van die Oos-Romeinse Ryk deur Konstantyn die Grote. Met verskeie toevoegings en veranderings tydens die geskiedenis is hulle die laaste groot oorblywende versterkingstelsel van die antieke tyd, asook een van die ingewikkeldste en mees uitgebreide stelsels wat ooit gebou is.

Dit is oorspronklik deur Konstantyn die Grote laat bou en het die nuwe stad aan alle kante omring en teen aanvalle oor land en ter see beskerm. Namate die stad gegroei het, is die bekende dubbele lyn van die Theodosiese Mure in die 5de eeu gebou. Die mure was feitlik ondeurdringbaar vir enige Middeleeuse aanvallers en dit het die stad, en die Bisantynse Ryk, veilig gehou tydens aanvalle van talle nasies, onder andere die Russe, Arabiere en Bulgare. Die uitvinding van kanonne wat met buskruit werk, het die versterkings kwesbaar gemaak en dit het gelei tot die verowering van die stad deur die Ottomaanse Turke op 29 Mei 1453 ná ’n lang beleg.

Die mure het tydens die grootste deel van die Ottomaanse tydperk behoue gebly totdat dele in die 19de eeu afgebreek is namate die stad uit sy nate gebars het. Ondanks die gebrek aan onderhoud het groot dele van die mure bly staan. ’n Grootskaalse restourasieprogram is sedert die 1980's aan die gang, wat besoekers toelaat om te sien hoe hulle oorspronklik gelyk het.

## Verwysings 
: *Hierdie artikel is merendeels vertaal vanaf die Engelse Wikipedia-artikel :en:Walls of Constantinople*

## Eksterne skakels 
* 3D-rekonstruksie van die Theodosiese Mure
* Rondom die Mure van Konstantinopel
Jani Allan

**Jani Allan** (11 September 1952 - 25 Julie 2023) was 'n Suid-Afrikaanse joernalis, rubriekskrywer, skrywer en omroeper. Sy het tussen 1980 en 1989 bekend geword as 'n *Sunday Times* joernalis. Sy was in die 1980's die mees-gelese rubriekskrywer van die koerant en publiseer rubrieke soos *Just Jani*, ''Jani Allan's Week* en *Face to Face''. Op die hoogtepunt van haar roem het haar koerant in 1987 'n Gallup-peiling gelas om 'die mees bewonderde persoon in Suid-Afrika' te vind, en sy het eerste gekom. In 2015 beskryf Marianne Thamm van die *Daily Maverick* Allan as 'die invloedrykste skrywer en rubriekskrywer in die land'.

Sy is later die onderwerp van persbelangstelling oor die aard van haar verhouding met 'n onderhoudspersoon, Eugène Terre’Blanche. Allan het die aantygings van die saak ten sterkste ontken en 'n bevel teen Terre'Blanche bekom. Allan is gedwing om Suid-Afrika te verlaat toe haar woonstel in 1989 deur verregse ondersteuners in 'n bomaanval geteiken is. Na 'n kort tydjie by die Londense kantoor het sy haar verbintenis met die koerant verbreek. Sy het daarna vryskutskryfgeleenthede nagestreef en 'n gereelde rubriek vir *Scope* gepubliseer. Allan het in 1992 'n onsuksesvolle en baie gepubliseerde lastergeding in Londen teen die uitsaaier Channel 4 ingedien oor die aantygings verbandhoudend met die saak.

Sy het in 1996 na Suid-Afrika teruggekeer, 'n geborgde webrubriek gepubliseer en 'n radioprogram op Cape Talk aangebied. Na 'n verlengde onderbreking het sy in 2013 teruggekeer na die Suid-Afrikaanse mediaomgewing en haarself as restaurantdiarikus en advokaat vir diereregte aangebied. In 2014 het sy wêreldwyd opskrifte gehaal nadat sy 'n ope brief aan die beskuldigde moordenaar Oscar Pistorius gepubliseer het. Jacana Media het Allan se memoires, *Jani Confidential*, op 16 Maart 2015 gepubliseer. Allan skryf daarna vryskutmeningsstukke vir Suid-Afrikaanse publikasies en skryf sedert 2018 semi-gereeld vir die New Yorkse koerant *The Epoch Times*.  Allan woon vanaf 2001 in die Verenigde State, waar sy 'n permanente inwoner was.

## Sterfte 
Allan is op 25 Julie 2023 aan kanker oorlede in Newtown, Bucks County, Pennsilvanië, op ouderdom 70.

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
*  Jani Allan se amptelike webwerf
*  The Return of Jani Allan
*  Book review: Jani Allan, white South Africa’s brittle fall girl – a cautionary tale
*  An open letter to Daddy dearest, Tertius Myburgh
* Jani Confidential: briljante joernaal van ontheemding
* Jani Allan spoel haar mond uit
Panga

**Panga** kan na een van die volgende verwys:

* 'n Kapmes, 'n groot mesvormige stuk gereedskap met 'n lem wat 50–60 cm lank is.
* Panga (Pterogymnus laniarius), 'n vis wat endemies aan Suider-Afrika is en vanaf Namibië tot by Beira voorkom.
* 'n Dorp in die Soubakaniédougou-munisipaliteit in Burkina Faso.
* 'n Dorp in die Saaremaa-provinsie van Estland.
Kapmes

duimnael|regs|'n Kapmes lê op sy skede.

'n **Kapmes** is 'n groot mesvormige stuk gereedskap met 'n lem wat 50–60 cm lank is, maar korter weergawes word ook gevind. Die kapmes word normaalweg gebruik om deur dik plantegroei soos suikerriet te kap. Hoewel dit primêr 'n landbouwerktuig is, word dit ook in sommige dele van die wêreld as wapen ingespan.

## Panga 
Die panga is 'n soort kapmes waarvan die lem aan die rugkant breër word. Die panga was veral in Suid-Afrika in die 1980's en vroeë 1990's gebruik as wapen tydens konflikte tussen ANC- en IVP-ondersteuners in Natal. Die AWB-leier, Eugène Terre'Blanche is op 3 April 2010 met 'n panga vermoor.

## Trivia 
links|120px 'n Kapmes word prominent op die vlag van Angola afgebeeld.

## Prente 

Lêer:Machete_knife_blade.jpg
Lêer:Tropenmuseum Royal Tropical Institute Objectnumber 402-493i Kapmes met houten handvat, gebruikt a.jpg
Knopkierie

duimnael|regs|300px|'n Tradisionele knopkierie.

'n **Knopkierie** is 'n wapen met 'n groot houtknoets aan die een kant en 'n lang houtsteel wat na agter loop. Knopkieries kan tydens die jag van diere deur die lug gegooi word met die hoop dat dit die dier sal tref en immobiliseer. Die ander gebruik is om 'n vyand (mens) mee by te dam. Dit word veral in Suidelike en Westelike Afrika gebruik.

## Trivia 
'n Gekruisde knopkierie en spies kom op die huidige Suid-Afrikaanse landswapen voor.
Turkse bad

[duimnael|200px|’n Hamam in [Istanboel wat deur Mimar Sinan ontwerp is.]]
duimnael|200px|In ’n moderne hamam.

’n **Hamam** (van Arabies: حمّام, *ḥammām*) is ’n Midde-Oosterse weergawe van ’n stoombad. In Wes-Europa was die Turkse bad as ’n manier om te was en ontspan veral in die Victoriaanse tydperk gewild. Om ’n Turkse bad te gebruik is soortgelyk aan ’n sauna, maar dit is nader verwant aan antieke Griekse en Romeinse badgeriewe.

In ’n Turkse bad ontspan ’n mens eers in ’n kamer wat deur droë, warm lug verhit word om die mens te laat sweet. Daarna bly die persoon in nog ’n warm kamer voordat hy homself met koue water afspoel. Nadat hy gewas en ’n massering gekry het, ontspan hy in die "afkoelkamer".

Die woord *ḥammām* is afgelei van die Arabiese stam *ḥmm* wat hitte beteken en waarvan baie ander woorde afgelei is wat met warm verband hou, soos warmbron, koors, ens.

## Argitektuur 
[duimnael|links|100px|Marmerwasbak met goue kraan, [Topkapi-paleis|Topkapı-paleis.]]

Die hamam kombineer die funksies en struktuur van sy voorgangers in Anatolië, die Romeinse Ryk en die Bisantynse Ryk met die Sentraal-Asiatiese Turkse tradisie van stoombaddens, rituele reiniging en respek vir water. Die Ottomaanse hamans het egter ontwikkel van annekse aan moskees tot sosiale instellings en eindelik, danksy arigtekte soos Mimar Sinan, tot groot komplekse. Die beste voorbeeld hiervan is die Çemberlitaş Hamamı in Istanboel, wat in 1584 gebou is.

’n Tipiese hamam bestaan uit drie kamers wat vebind is: die *sıcaklık*, die eerste warm kamer, die *tepidarium*, die tweede warm kamer, en die *soğukluk*, die afkoelkamer.

Die *sıcaklık* het gewoonlik ’n groot koepel met klein vensters wat net min lig deurlaat. Dit het ook ’n groot marmerblad in die middel waarop kliënte kan lê en fonteine in die hoeke. Die *tepidarium* word gebruik om met seep en water te was en die *soğukluk* is om te ontspan, aan te trek en iets verfrissends te drink.

Hamams het gewoonlik aparte geriewe vir mans en vroue of hulle word op verskillende tye toegelaat. Omdat die hamams in die Ottomaanse tydperk sosiale vergaderplekke was, was hulle in feitlik elke stad te kry. Daar was dikwels tradisionele vermaak soos dans en kos, asook spesiale seremonies soos voor troues, vir die viering van vakansiedae, geboortes, ens.

Daar is gewoonlik spesiale bykomstighede in ’n hamam, soos ’n *peştemal* (’n spesiale sy- of katoenlap om die lyf mee te bedek), *nalın* (houtskoene sodat ’n mens nie op die nat vloere gly nie), *kese* (rowwe vingerlose handskoene vir masserings), en soms juweliersdosies, vergulde seepkissies, spieëls, parfuumbottels, ens.

## Verwysings 
: *Hierdie artikel is merendeels vertaal vanaf die Engelse Wikipedia-artikel :en:Turkish bath*

* 
* 

## Eksterne skakels 
* Hamams in die Islamitiese tradisie 
* *How To Bathe in a Turkish Bath: A Guide for Foreigners*
Beyoğlu

[duimnael|250px|regs|[İstiklal Caddesi in Beyoğlu.]]

**Beyoğlu** (Turks: Bejoɣlu) is ’n distrik aan die Europese kant van Istanboel, Turkye, wat van die historiese skiereiland van die ou Konstantinopel afgesny word deur die Goue Horing. In die Middeleeue was dit in Grieks bekend as **Pera** ("Oorkant"), en dié naam is algemeen gebruik voor die stigting van die Republiek van Turkye in 1923.

[duimnael|links|120px|Die [Galata-toring.]]
Die distrik sluit ander buurte noord van die Goue Horing in, soos Galata, Karaköy, Şişhane, Tepebaşı, Tarlabaşı, Dolapdere en Kasımpaşa. Dit het die aktiefste kuns-, vermaak- en naglewe in Istanboel.

Die gebied word duisende jare al bewoon, maar het vanaf die 5de eeu bebou geraak as deel van Bisantium. Dit was in dié tyd bekend as **Galata**, en ’n fort is daar gebou, waarvan nog net die Galata-toring oor is.

Die moderne Beyoğlu is ’n vermaak- en inkopiedistrik vir plaaslike inwoners sowel as buitelandse besoekers.

Die bekende İstiklal Caddesi (İstiklal-laan), ’n gewilde inkopiestraat wat vir verkeer gesluit is en oploop na die bekende Taksim-plein, is in dié gebied. Weerskante van die laan is restaurante, kafees, kroeë, winkels, wynhuise en klubs, asook teaters, bioskope en kunsgalerye.

Parallel daarmee loop die wye Tarlabaşı Caddesi, wat die meeste van die verkeer deur die gebied dra. Dit is in die 1980's gebou en verskeie historiese geboue is daarvoor gesloop. Weerskante van dié laan is steeds historiese geboue, onder andere kerke.

## Verwysings 
:''Hierdie artikel is merendeels vertaal vanaf die Engelse Wikipedia-artikel :en:Beyoğlu

## Eksterne skakels 
* Beyoğlu Munisipale webtuiste
*  van Wikivoyage
SV Drochtersen/Assel

**  S.V. Drochtersen/Assel   ** is 'n sokkerklub uit Drochtersen in die deelstaat Neder-Sakse in Duitsland. *Assel* is 'n dorpsdeel van Drochtersen wat tot 1972 'n onafhanklike dorp was.

Die klub is op 19 April 1977 gestig as 'n samesmelting van die sokkerafdelings van *Vereinigte Turnvereine Assel von 1909* en *Turnverein Germania Drochtersen* (gestig op 11 Augustus 1897).

Die eerste samesprekings tussen die klubs het reeds op 17 April 1974 plaasgevind, maar toe die voorstelle aan die lede van die klubs voorgelê is, het VTV Assel se lede teen die samesmelting gestem. Die twee klubs het wel tussen 1974 en 1977 gesamentlike jeugspanne in die veld gestoot as *JSG Südkehdingen*.

Beide moederklubs bestaan steeds en S.V. Drochtersen/Assel is eintlik 'n gesamentlike onderneming (*Spielvereinigung*) van die twee klubs se sokkerafdelings.

Die klub se beste prestasie was 'n 6de plek in die Oberliga in 2009.

## Onlangse ligaposisionering 
## Eksterne skakels 
* Amptelike klubwerf
Aya Irene

duimnael|200px|Die Aya Irene in 2007.
duimnael|130px|Die apsis van die kerk.

Die **Aya Irene** of **Eirene** (Grieks: Ἁγία Εἰρήνη, "Heilige Vrede"; Turks: *Aya İrini*) is ’n eertydse Ortodokse kerk in die Eerste Binnehof van die Topkapı-paleis in Istanboel, Turkye. Dit is ’n museum, maar spesiale toestemming is nodig om dit te besigtig.

Dit is die eerste kerk wat in Konstantinopel gebou is.  Die Romeinse keiser Konstantyn die Grote het die eerste Aya Irene in die 4de eeu laat bou. Dit het in 532 tydens onluste afgebrand. Keiser Justinianus I het dit in 548 laat restoureer.

In die 8ste eeu is dit erg in ’n aardbewing beskadig, en dit is daarna gerestoureer tot sy huidige vorm. Ná die verowering van Konstantinopel in 1453 deur die Ottomaanse sultan Mehmet II, is die kerk binne die mure van die Topkapi-paleis toegebou.

Vandag word die kerk hoofsaaklik gebruik vir musiekuitvoerings vanweë sy besonderse akoestiek en indrukwekkende atmosfeer.

## Verwysings 
: *Hierdie artikel is merendeels vertaal vanaf die Engelse Wikipedia-artikel :en:Hagia Irene*

## Verdere leesstof 
* Alexander Kazhdan (ed.), The Oxford Dictionary of Byzantium, 3 vols., Oxford University Press, 1991 (), s. v. Irene, Church of Saint, vol. 2, 1008–1009
* 
* Fanny Davis. *Palace of Topkapi in Istanbul*. 1970. ASIN B000NP64Z2

## Eksterne skakels 
* Byzantium 1200 | Byzantium: Aya Irene
* Points from Turkey: Aya Irene
Heuningbier

Die term **heuningbier** verwys na bier wat onder toevoeging van heuning gebrou word (en derhalwe nie aan die vereistes van die Duitse *Reinheitsgebot* voldoen nie). Die heuning word by die wort of die *Jungbier* (wat pas ná die hoof-gisproses verkry word) gevoeg. Sodoende is die heuning se suiker aan die verdere gisproses onderworpe, en heuningbier het uiteindelik net 'n ietwat soeter smaak as gewone bier.

Daarnaas kan heuning ook by bier gevoeg word wat klaar gebrou en daarna verhit is om dit te pasteuriseer. Hierdie soort bier is eintlik 'n gemengde drank waarna nogtans nie-amptelik as heuningbier verwys word. Hierdie soort bier het 'n baie soet heuningsmaak.

Soos uit ondersoekings van Germaanse drinkhorings blyk, is heuning reeds deur die Germane by hul bier gevoeg wat tradisioneel van emmerkoring en gars gebrou is - net soos in die geval van heuningwyn. Voordat hop in die Middeleeue as 'n natuurlike preserveermiddel vir bier gebruiklik geword het, het heuning (wat natuurlike, deur bye geproduseerde  preserveermiddels bevat) hierdie funksie vervul.

Heuningbier se alkoholgehalte wissel tussen 4,9 en 8 %. Dit word in Europa oorwegend onder name soos *Wikingerbier*, *Odinbräu*, *Drachenblut* en *Mede* bemark.

## Verwysings
Sorbe

: *Hierdie artikel handel oor die etniese groep. Vir die taal, sien Sorbies.*

[duimnael|links|Die ligging van die [Lausitz|Lausitz-streek in Europa]]
duimnael|links|Die verspreiding van Sorbe in die Duitse deelstate Brandenburg en Sakse
Die **Sorbe** (Opper-Sorbies: *Serbja*, Neder-Sorbies: *Serby*, Duits: *Sorben*, vroeër ook *Wende*) is 'n Wes-Slawiese volk van 60&nbsp;000 wat in Duitsland as nasionale minderheid erken word.

Die merendeels Rooms-Katolieke Sorbe is nasate van Slawiese volksgroepe wat vanaf die 8ste en 9de eeu die gebiede tussen die Elbe-, Oder- en Saale-riviere bewoon het. Hulle is tans in twee Duitse deelstate, Brandenburg en Sakse, en hier in die Opper- en Neder-Lausitz-gebied (in die Spreewald en rondom die stede Hoyerswerda en Bautzen) gekonsentreer.

Die Sorbe het steeds hul eie taal en kultuur bewaar en beskik oor hul eie vlag en volkslied wat deur die Duitse owerheid amptelik erken word. Enigiemand mag homself as deel van die Sorbiese volk reken. Die Sorbe se reg op kulturele outonomie is in die sogenaamde Sorbe-wet van 22 Maart 1948 verskans, hul kulturele aktiwiteite word deur die staat finansieel gesteun.

## Sorbiese simbole 
Die eerste verwysing na 'n Sorbiese vlag dateer uit 1842. Ná die Pan-Slawiese Kongres, wat in 1848 in Praag gehou is, het die vlag sy huidige kleure gekry. Die vlag is in 1935 deur die Nasionaal-Sosialiste verbied, word egter sedert 17 Mei 1945 weer amptelik deur die Domowina, die sambreelorganisasie van Sorbiese verenigings, gebruik.

In die vlagwette van die Duitse Demokratiese Republiek is nie na die Sorbiese vlag verwys nie, tog het verordenings, wat deur die rade van die administratiewe distrikte Cottbus en Dresden uitgevaardig is, sy gebruik vir besondere geleenthede en feesdae bepaal.

As Sorbiese volkslied word *Rjana Łužica* ("Mooi Lausitz") gesing. Volgens die grondwet van die Vrystaat Sakse en die Wet oor die Sorbe van die deelstaat Brandenburg mag die Sorbiese volkslied en vlag naas ander staatsimbole gebruik word.

### Vlae 

Lêer:Flag of Sorbs.svg|Vlag van die Sorbe
Lêer:Flagge Niederlausitz.svg|Vlag van Neder-Lausitz
Lêer:Flagge Oberlausitz.svg|Vlag van Opper-Lausitz
Lêer:Dolnoserbski.svg|Nie-amptelike vlag van Neder-Sorbies
Lêer:Hornjoserbšćina.svg|Nie-amptelike vlag van Opper-Sorbies

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
*  Amptelike webwerf van die Domowina 
*  *Stiftung für das Sorbische Volk*
Observatory

**Observatory** is die derde Kaapstadse voorstad aan die spoorlyn wat oor Wynberg tot in Simonstad loop, tussen Soutrivier en Mowbray.

Die voorstad verkry sy naam van die sterrewag wat in die voorstad was, maar weens die liguitstraling in die Kaapse Skiereiland is die sterrewag na Sutherland in die Karoo verskuif.

## Demografie 
Volgens die 2011-sensus, het Observatory 'n bevolking van 9&nbsp;207 gehad.

;Geslag
* 4&nbsp;602 vroulik
* 4&nbsp;605 manlik

;Etniese groepe 

;Tale

[duimnael|links|450px|Uitsig oor Observatory, soos van [Duiwelspiek af gesien. Groote Schuur-hospitaal is in die beeldmidde. Die N2-hoofweg loop onder en op regterhand verby. Die Liesbeek en Swartrivier het 'n samevloeiing op die agtergrond.]]

## Verwysings
Soutrivier

**Soutrivier** is die tweede voorstad van Kaapstad aan die spoorlyn wat via Wynberg tot in Simonstad loop. Dit is deesdae hoofsaaklik 'n nywerheidsgebied met talle fabrieke en 'n groot spoorwegwerf. Dit word begrens deur Woodstock aan die middestad se kant en Observatory in die suide.

## Noemenswaardige gewese inwoner 
* Rashied Staggie, misdadiger

## Sien ook 
* Soutrivier (kiesafdeling)
* Slag van Soutrivier

## Verwysings
Levent

duimnael|300px|Levent met die Bosphorus-brug in die agtergrond

**Levent** is 'n finansiële distrik van Istanboel, Turkye. 
Dit is aan die Europese kant van die stad, in die munisipaliteit van Beşiktaş, geleë.
Maslak

duimnael|400px|Stadsilhoeët van Maslak.
**Maslak** is 'n sakesentrum en gebied van Istanboel, Turkye. Die gebied het 'n bevolking van 12,260 in die jaar 2022. Dit is in die Europese deel van die stad geleë.

## Verwysings
Mecidiyeköy

duimnael|regs|300px|Die Ali Sami Yen-stadion in Mecidiyeköy.

**Mecidiyeköy** is ’n finansiële distrik van Istanboel, Turkye. 
Dit is ook een van die prominente besigheid-sentra van Istanboel.

## Eksterne skakels 
* Verskeie prente van Mecidiyeköy
* Straatkaart van Mecidiyeköy
Woodstock

**Woodstock** is die eerste voorstad van Kaapstad aan die spoorlyn wat oor Wynberg tot in Simonstad loop. Dit is gemengde voorstad met heelwat winkels aan die hoofstrate, nywerhede en behuising. Dele van Woodstock ervaar in die jongste jare ’n herlewing vanweë kantoor- en ander werkers in middestad wat hier kom woon omdat dit so na aan hul werkplek geleë is. 

Woodstock is geleë tussen Tafelbaai en die onderste hange van Duiwelspiek 'n enkele kilometer oos van die middestad van Kaapstad. Woodstock word bedien deur 'n spoorwegstasie, die naaste stasie aan Kaapstad, en het die poskode 7925 vir straatadresse en 7915 vir posbusse.

## Geskiedenis 
Aanvanklik was Papendorp, soos die voorstad eers geheet het, 'n aparte dorpie. Dit is genoem na Pieter van Papendorp, wat in die laaste deel van die 18de eeu daar gewoon het. Daar was teen 1845 was reeds ’n skool en ’n Anglikaanse kerk. Die spoorlyn wat deur die dorp aangelê is, het dit meer gewild gemaak. In 1881 het die dorpie met Soutrivier saamgesmelt. Die naam is na Woodstock verander nadat die inwoners daarvoor gestem het. In 1913 is Woodstock by Kaapstad ingelyf.

Die voorstad was vroeër die tuiste van 'n aansienlike, mindergegoede Afrikaanse gemeenskap met 'n eie kerk, die NG gemeente Woodstock, en skool, Laerskool Tafelberg, maar met die geleidelike verval van die voorstad en die verbetering van Afrikaners se ekonomiese posisie het bykans alle Afrikaanssprekendes mettertyd die voorstad verlaat vir aangenamer voorstede verder van die middestad af.

## Wapen 
Woodstock het van 1881 tot 1913 sy eie munisipaliteit gehad.  Die raad het in 1892 'n skynheraldiese "wapen" aangeneem wat 'n sinkende seilskip en 'n man op 'n perd wat die see inry toon.  Heride ontwerp verwys na Wolraad Woltemade se seereddingsdaad in 1773.  Die helmteken was 'n dolfyn omwonde om 'n gekroonde anker;  die skildhouers was twee leeus;  en die wapenspreuk was "Per mare per terras".

## Verwysings 
## Sien ook 
* Woodstock (kiesafdeling)

## Eksterne skakels 
* woodstock.org.za  Gemeenskapswebwerf
* Armoria Civica
Fatih

duimnael|Kaart wat Fatih se ligging aandui.
[duimnael|Die [akwaduk van Valens.]]

**Fatih** (in Afrikaans "Veroweraar") is een van die grootste distrikte in die hart van Istanboel, Turkye. Aangesien dit die ou kwartier van die stad beslaan wat op 29 Mei 1453 deur Mehmet die Veroweraar verower is, word dit vandag steeds dikwels die "regte Istanboel" of "eerste Istanboel" genoem.

Vandag beslaan Fatih die historiese skiereiland tot by die Theodosiese stadmure aan die westekant van die middestad, dus die deel wat die ou Konstantinopel was. Dit is onder andere die tuiste van die Fatih-moskee, die eerste Ottomaanse keiserlike moskee in Istanboel. Dit bevat ook van die histories belangrikste geboue in die stad.

## Verwysings 
: *Hierdie artikel is merendeels vertaal vanaf die Engelse Wikipedia-artikel :en:Fatih*

## Eksterne skakels 
* Die Fatih-munisipaliteit
* Die Fatih-distrik
Marcianus-suil

duimnael|Die Marcianus-suil in 2007

Die **Marcianus-suil** (Turks: *Kıztaşı*) is ’n monument wat in 455 in Konstantinopel opgerig is ter ere van keiser Marcianus. Dit is uit twee stukke rooigrys Egiptiese graniet saamgestel.

## Eksterne skakels
Milion

duimnael|130px|’n Deel van die Milion is weer opgerig as ’n pilaar.

Die **Milion** (Grieks: Μίλ(λ)ιον) was ’n mylmerker-monument in die vroeë 4de eeu in Konstantinopel (die huidige Istanboel in Turkye). Dit was die plek van waar alle plekke in die Bisantynse Ryk gemeet is en het dieselfde funksie gehad as die Milliarium Aureum van Rome. Dit het behoue gebly tot minstens die 15de eeu. Dele daarvan is in die 1960's herontdek.

## Eksterne skakels
Rumelihisarı

[duimnael|200px|Die Fort van Europa, soos gesien vanaf die [Bosporus.]]
[duimnael|200px|Die Rumelihisarı met die [Fatih Sultan Mehmet-brug op die agtergrond.]]

Die **Rumelihisarı**, **Kasteel van Roemelië** of **Fort van Europa** is ’n fort in die Sarıyer-dsitrik in Istanboel, Turkye, op ’n heuwel aan die Europese kant van die Bosporus. Dit is tussen 1451 en 1452 deur die Ottomaanse sultan Mehmet II laat bou voordat hy Konstantinopel verower het. Die drie groot torings is genoem na drie van Mehmet se visiere: Çandarlı Halil Pasha, wat die groot toring langs die poort gebou het, Zağanos Pasha, wat die suidelike toring gebou het, en Sarıca Pasha, wat die noordelike toring gebou het.

## Beskrywing 
Rumelihisarı is aan die nouste deel van die Bosporus geleë, dwarsoor Anadoluhisarı aan die Asiatiese kant, nog ’n fort wat tussen 1393 en 1394 deur sultan Bajezid I laat bou is. Die doel van die forte was om te keer dat hulp van die Swartsee Konstantinopel bereik tydens die stad se beleg deur die Ottomane.

Die fort het een klein toring, drie hooftorings en 13 klein wagtorings op die muur wat die hooftorings verbind.

## Vandag 
In 1955, in opdrag van president Celal Bayar, is restourasiewerk begin wat tot 29 Mei 1958 geduur het. Sedert 1960 is dit ’n museum en opelugteater vir konserte in die somer.

## Sien ook 
* Anadoluhisarı
* Bosporus

## Verwysings 
:''Hierdie artikel is merendeels vertaal vanaf die Engelse Wikipedia-artikel :en:Rumelihisarı

## Eksterne skakels 
*  Kentim Istanbul 
*  Restourasie
Bebek

duimnael|regs|150px|Bebek, deur Jan Matejko (1872).

**Bebek** is een van die rykste buurte van Istanboel, Turkye. Dit is aan die Europese oewer van die Bosporus geleë en word deur ander ryk buurte omring.
Üsküdar

**Üsküdar** is ’n groot en digbevolkte munisipaliteit in Istanboel, Turkye, aan die Asiatiese kant van die Bosporus. Üsküdar is ook die naam van die historiese sentrum van die munisipaliteit.

Dit is een van Istanboel se oudste en rustigste dele. Tog lê dit oorkant die besige Eminönü-buurt. Vervoer oor die Bosporus is maklik per boot of brug.
Meiendorfer SV

**  Meiendorfer SV** is 'n sportklub uit die stadstaat Hamburg in Duitsland, veral bekend vir sy sokkerafdeling. Behalwe sokker, het die klub ook afdelings vir onder meer pluimbal, ballet, basketbal, handbal, hapkido, judo, karate, gimnastiek, atletiek, qigong, dans, tafeltennis, vlugbal en joga. *Meiendorf* is 'n wyk van die oostelike Hamburgse stadsdeel *Rahlstedt* en was tot 1927 'n onafhanklike dorp.

Die klub is op 17 Junie 1949 as 'n suiwer sokkerklub gestig. Die klubtrui was aanvanklik swart met 'n geel kenteken, maar aangesien skeidsregterstruie destyds altyd swart was, het die klub later op geel truie met 'n swart kenteken besluit.

Die klub het sy grootste prestasie in 1988 behaal toe hy die hoofrondte van die DFB-Pokal gehaal het. Die klub is toe in die eerste rondte deur OT Bremen met 1-0 uitgeskakel.

## Onlangse ligaposisionering 
## Eksterne skakels 
* Amptelike klubwerf
* The Abseits Guide to German Soccer
Nukuʻalofa

**Nukuʻalofa** is die hoofstad en grootste nedersetting van Tonga, 'n eilandstaat in die Stille Oseaan en Oseanië. Die stad bestaan uit ongeveer 35% van die land se inwoners en het 'n bevolking van 24&nbsp;571 in 2013 gehad. Dit is die kommersiële en sosiale sentrum van Tonga. Die koninklike paleis en regeringsgeboue is hier geleë. Nukuʻalofa is op 10 Junie 1777 deur die Britse ontdekkingsreisiger James Cook vir die eerste keer beskryf.

## Sport 
Die Tongaanse nasionale rugbyspan speel sy tuiswedstryde op die Teufaiva Sportstadion. In die stad is ook die Tongaanse Rugbyunie se hoofkantoor geleë.

Lêer:Old Prime Minister's Office, Nuku'alofa.jpg|Die parlementsgebou
Lêer:Tonga Royal Palace.jpg|Die koninklike paleis
Lêer:Tonga gov.jpg|Ingang na die paleis

## Eksterne skakels 
*  
*