Apollodorus (skilder)

**Apollodorus Skiagraphos** () was 'n invloedryke Antieke Griekse skilder uit die 5de eeu v.C. wie se werk nou verlore is. Apollodorus het 'n tegniek nagelaat wat bekendstaan as *skiagraphia*, 'n manier waarop skaduwees maklik voortgebring kan word. Dit het nie slegs die werk van sy tydgenote beïnvloed nie, maar ook dié van latere generasies. Hierdie skadu-tegniek maak gebruik van beraamde areas om die illusie van beide skadu en volume te skep.

## Lewe en prestasies 
Min is bekend oor die werklike lewe van Apollodorus, hoewel hy vermeld word deur vername historici soos Plutarchus en Plinius die ouere. Dit is opgeteken dat Apollodorus in omstreeks 480 v.C. aktief was; sy geboorte- en sterfdatums word egter nie in enige bestaande geskiedkundige werke of fragmente van werke vermeld nie. Hy is verskillende name gegee deur die wat oor hom geskryf het. Vir Plinius was hy die groot skilder Apollodorus van Athene; daarom kan aanvaar word dat hy in die polis van Athene gewoon en gewerk het. Maar vir Plutarchus en Hesychius was hy bekend as Apollodorus Skiagraphos, "die skadu-skilder, vernoem na sy grootste nalatenskap.

Nie een van sy skilderye bestaan meer nie; byna alle oudgriekse skilderye is deur verwering vernietig. Die elegansie en skoonheid van oudgriekse kuns kan hoofsaaklik vandag gesien word in die Masedoniese grafte met hul ryk artistieke versiering, in werke soos die Derveni Krater, in die beeldhouwerke en motiewe wat later deur die Romeine gekopieer is, en in argitektoniese ruïnes. Die onderwerpe van sommige van die skilderye is egter deur 'n hele aantal antieke Griekse historici opgeteken. Plinius die ouere het twee skilderye, *Biddende Priester* en *Ajax Gebrand deur Weerlig* opgeteken, wat in die antieke Griekse stad Pergamon gehuisves is in wat vandag moderne Turkye is. Ander historici van Antieke Griekeland het die skildery ''Odusseus met 'n Mus* aangehaal en ook *Heracleidae'', 'n skildery wat na die afstammelinge van Hercules verwys. Een van sy skilderye was blykbaar getitel *Alkmene en die dogters van Hercules smekend by die Atheners*. Met ander woorde, “Jy kan [skiagraphia] makliker kritiseer as wat jy dit kan nadoen ”.

## Effek op tydgenote 
Alhoewel daar nie veel oor sy lewe bekend is nie, kon historici deur sy tydgenote verskeie feite vasstel oor Apollodorus en sy werk.

Zeuxis van Heraclea was volgens Plinius een van Apollodorus se mededingers. Zeuxis is in die kunste onderrig deur Demophilus van Himera en Neseus van Thasos. Op 'n stadium het Apollodorus Zeuxis selfs daarvan beskuldig dat hy kunstegnieke van andere gesteel het, wat heel moontlik waar kon wees omdat Zeuxis ook betrokke was by die uitbreiding en ontwikkeling van Apollodorus se *skiagraphia*-tegniek. Daar word gesê dat Zeuxis verskeie innovasies in verband met *skiagraphia* gemaak het deur “aksente by skakering te voeg en kleure wat subtiel van mekaar verskil te gebruik.”

Zeuxis was nie die enigste skilder wat Apollodorus se skeppende tegniek vir sy eie doeleindes aangepas het nie. 'n Ander skilder genaamd Parrhasius van Ephesus, 'n mededinger van Zeuxis, het ook daartoe bygedra om *skiagraphia* uit te brei. Hy het dit na bewering in 'n kompetisie teen Zeuxis gebruik en gewen omdat die gordyn wat Parrhasius geverf het so eg gelyk het dat Zeuxis dit probeer terugtrek het. Terwyl Zeuxis die tegniek van lig en skadu in *skiagraphia* ondersoek het, het Parrhasius met die kontoerlyne gewerk wat daartoe bygedrae het om diepte op 'n ruimtelike wyse uit te druk.

Nie net was *skiagraphia* prominent in Athene nie, maar die invloed daarvan het ook buite Athene se grense uitgebrei tot in die grafskilderye van Vergina, Aineia, en Lefkadia in die noorde van Griekeland en selfs tot in Seuthopolis, in wat vandag moderne Bulgarye is. Alhoewel skaars, het sommige van die graffresko's in Seuthopolis slegs 'n beperkte reeks kleure gebruik; ander in Vergina en Aineia het egter ses of meer kleure gebruik om die omvang van die transformasie van Apollodorus se *skiagraphia* verder te demonstreer.

In die 15de eeu is chiaroscuro deur Cennino Cennini, 'n beroemde Italiaanse skilder, beskryf. Hy het gesê dat die idee van die onmerkbare oorgang tussen lig en donker (skiagraphia) gekombineer is met Middeleeuse tegnieke bekend as *incidendo* en *matizando*, om "lae van wit, bruin of swart in lineêre patrone oor 'n eenvormige kleur” te bewerkstellig, wat reliëf en volume aandui om chiaroscuro daar te stel. *Incidendo* en *matizando* is voorheen deur monnike gebruik in die illustrasie van godsdienstige manuskripte. Die toevoeging van hierdie twee tegnieke tot *skiagraphia* was instrumenteel in die evolusie van chiaroscuro.

Giotto, 'n Florentynse skilder, en Cimabue, Giotto se meester, het chiaroscuro ook in hul laat Gotiese skildery gebruik deur groot hoeveelhede wit in die skilderproses te gebruik, wat 'n maklike oorgang tussen kleurskakerings geskep het. Kunstenaars soos Master Honore, 'n Franse manuskripskilder, en Pietro, 'n skilder en mosaïekontwerper wat aktief was in die Middeleeue, het fresko's en mosaïeke van onder af gemodelleer met swart en wit spasie om helderheid in hul werke te skep. Apollodorus se meesterskepping het uiteindelik na jare se evolusie verander in iets wat, hoewel dit steeds na die oorspronklike gelyk het en dieselfde doel gedien het, nuut en heeltemal noodsaaklik was om groot kunswerke te skep.

## Verwysings 
## Bronne 
* “Apollodorus.” The Columbia Electronic Encyclopedia, Sixth Edition. Columbia University Press., 2003. Answers.com 26 Nov. 2008. http://www.answers.com/topic/apollodorus-	painter.
* Arafat, Karim. "Zeuxis." The Oxford Companion to Western Art. 2008. 14 Mei 2006. Oxford Art Online. Lucas Library, Atherton. 26 Nov. 2008. Keyword:http://oxfordartonline.comsubscriber/article/opr.
* Bell, Janis C. "Chiaroscuro". Grove Art Online. Oxford: Oxford UP, 2006. 25 Feb. 2007. Oxford 	Art Online. Lucas Library, Atherton. 26 Nov. 2008.
* Plinius die ouere. Plinius se natuurlike geskiedenis. Vertalers John Bostcock en Henry T. Riley. H.G. Bohn, 1857. 	
* Pollitt, Jerome J. The Art of Ancient Greece : Sources and Documents. New York: Cambridge UP, 1990.
* Robertson, Martin. A Shorter History of Greek Art. New York: Cambridge UP, 1981.