open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Bagdad Internasionale Lughawe-teikenaanval van 2020

[duimnael|[Qasem Soleimani (links) en Abu Mahdi al-Muhandis (regs) is in die aanval dood.]]
Te midde van toenemende spanning tussen die Verenigde State (VSA) en Iran, het die VSA op 3 Januarie 2020 'n hommeltuigaanval geloods op 'n konvooi wat naby Bagdad Internasionale Lughawe gereis het. Tien passasiers in die voertuie is dood, waaronder die Iranse generaal-majoor in die Islamitiese Revolusionêre Wagkorps (IRGC) en bevelvoerder van die Koeds-mag, Qasem Soleimani, die adjunkbevelvoerder van Irak se *Volksmobilisasie-magte* (PMF of PMU) Abu Mahdi al-Muhandis, vier senior Iranse offisiere en vier Irakse offisiere. ‘n General Atomics MQ-9 Reaper hommeltuig van die Amerikaanse Lugmag is gebruik in die aanval.

Die aanval het plaasgevind tydens die krisis in die Persiese Golf van 2019 tot 2020, wat begin het nadat die VSA in 2018 aan die 2015-kernooreenkoms met Iran onttrek het. Op 27 Desember 2019 is die K-1-lugbasis in Irak, wat Irakse en Amerikaanse personeel huisves, aangeval en 'n Amerikaanse kontrakteur is dood. Die VSA het gereageer deur lugaanvalle oor Irak en Sirië te loods en 25 Iransgesteunde Kata'ib Hezbollah-militante is gedood. Op 31 Desember 2019 het Sjia-milisies en hul ondersteuners gereageer deur die Amerikaanse ambassade in die Groen Sone in Bagdad aan te val.

Die geteikende moord van Qasem Soleimani het die spanning tussen die VSA en Iran skerp verhoog en die vrees vir 'n konflik ontlok. Iranse leiers het belowe om wraak te neem op die Verenigde State, terwyl Amerikaanse amptenare gesê het dat hulle enige paramilitêre groepe in Irak, wat hulle as 'n bedreiging beskou, eerste sal aanval.

Verteenwoordigers uit China, Rusland, Duitsland, Frankryk, Kanada, Indië, Pakistan en die Verenigde Koninkryk het oproepe tot selfbeheersing en diplomasie gedoen.

## Verwysings
Jean-Claude Casadesus

thumb|Jean-Claude Casadesus aan't dirigeer (2013)
**Jean-Claude Casadesus** (gebore Jean-Claude Probst) is 'n Franse dirigent.

## Biografie
Casadesus is op 7 Desember 1935 in Parys gebore as die seun van die aktrise Gisèle Casadesus en haar man Lucien Pascal.  Hy het sy loopbaan as 'n speler van perkussie instrumente begin voordat hy komposisie studeer het onder Pierre Dervaux en Pierre Boulez.
 
In 1969 is hy as assistent-dirigent aangestel by die Paris Opéra en die Opéra-Comique.  In 1971 het hy die Orchestre National des Pays de la Loire saam met Pierre Dervaux gestig, en tot 1976 as Dervaux se adjunk aldaar opgetree. In 1976 het hy die hoofdirigent van die Orchestre national de Lille geword, en op plaaslike en internasionale vlak konserte saam met die orkes opgevoer. In 2007 het hy aan die hoof gestaan van die Franse Jeugorkes.

## Persoonlike lewe
Jean-Claude is twee keer getroud en het drie kinders. Sy enigste dogter, Caroline, (g. 30 Oktober 1962) is 'n operasangeres en sy eersgebore seun, Sebastian Copeland, (g. 3 April 1964) is 'n rolprentregisseur wie se moeder Pénélope Copeland is; sy tweede seun, Olivier, (g. 2 September 1970) is 'n akteur wie se moeder Anne Sevestre is.

## Onderskeidings
* Commandeur de la Légion d'honneur
* ''Commandeur de l'Ordre national du Mérite*
* *Commandeur des Arts et Lettres*
* *Commandeur de l'Ordre d'Orange-Nassau*
* *Officier de l'Ordre de Léopold de Belgique*
* *Chevalier des Palmes Académiques*

In 2004 het die *Victoires de la musique classique'' aan hom 'n eerbewys toegeken.

## Diskografie met l'Orchestre National de Lille
* Richard Wagner, *Ouvertures et monologues célèbres, Le Vaisseau Fantôme, Tännhauser, Les Maîtres chanteurs de Nuremberg, La Walkyrie*, avec José van Dam, plate-etiket, Forlane
* Darius Milhaud, ''La Création du monde, Le Bœuf sur le toit, Suite Provençale, L'Homme et son Désir*, plate-etiket Naxos
* Sergei Prokofiëf, *Alexander Nevsky (Kantate), Lieutenant Kijé (Suite)*, Naxos
* Hector Berlioz, *La Damnation de Faust*, plate-etiket, Naxos
* Hector Berlioz, *Symphonie Fantastique*, plate-etiket, Harmonia Mundi
* Joseph Canteloube, *Chants d'Auvergne*, plate-etiket, Naxos
* Gustav Mahler, *Symphonies*, plate-etiket, Forlane
* Georges Bizet, *Clovis et Clotilde - Te Deum*, plate-etiket, Naxos - Abeille Musique, 2010

## Bibliografie 
* *Le plus court chemin d'un cœur à l'autre'', Jean-Claude Casadesus, Éditions Stock
Manuel Zelaya

duimnael|Manuel Zalaya (2009)
[duimnael|Manuel Zelaya Met [George W. Bush (2006)]]
**José Manuel Zelaya Rosales** (gebore op 20 September 1952) is 'n Hondurese politikus wat van 27 Januarie 2006 tot 28 Junie 2009 president van Honduras was. Hy is die oudste seun van 'n welgestelde sakeman en het sy pa se bynaam "Mel" geërf. Voordat hy die politiek betree het, was hy betrokke by die hout- en houtondernemings van sy gesin.

Zelaya is verkies as 'n liberaal en het tydens sy presidentskap na die politieke links oorgegaan en 'n alliansie met die ALBA gesmee. Op 28 Junie 2009, tydens die Hondurese grondwetlike krisis in 2009, is hy deur die weermag aangegryp en in 'n staatsgreep na Costa Rica gestuur. Op 21 September 2009 keer hy terug na Honduras en is in die Brasiliaanse ambassade in Tegucigalpa hervestig. In 2010 vertrek hy na Honduras na die Dominikaanse Republiek, 'n ballingskap wat langer as 'n jaar geduur het.

Hy verteenwoordig nou Honduras as 'n afgevaardigde van die Sentraal-Amerikaanse parlement. Zelaya is sedert Januarie 1976 getroud met Xiomara Castro de Zelaya, wat 'n presidentskandidaat in die algemene verkiesing van 2013 was, maar teen Juan Orlando Hernández verloor het.

## Eksterne skakels 
*
Porfirio Lobo Sosa

duimnael|Porfirio Lobo Sosa
**Porfirio Lobo Sosa** (gebore op 22 Desember 1947), bekend as **Pepe Lobo**, is 'n Hondurese politikus en landbou-grondeienaar wat as president van Honduras gedien het van 2010 tot 2014. 

Hy was 'n lid van die konserwatiewe Nasionale Party en 'n voormalige adjunk in die Nasionale Kongres van Honduras vanaf 1990, en was van 2002 tot 2006 president van die Nasionale Kongres van Honduras. Hy was tweede geplaas na Manuel Zelaya met 46% van die stemme tydens die algemene verkiesing in 2005. 

Nadat die weermag Zelaya in 'n staatsgreep verwyder het, is Lobo Sosa tot president verkies in die presidentsverkiesing van 2009. Hy aanvaar die aanstelling op 27 Januarie 2010.

## Eksterne skakels 
*
Kjell Magne Bondevik

duimnael|Kjell Magne Bondevik
**Kjell Magne Bondevik** (Noorse uitspraak: [ˈçɛlː ˈmɑŋnə ˈbʊnːəviːk]; gebore 3 September 1947) is 'n Noorse Lutherse predikant en politikus van die Christen Demokratiese Party.

Hy het van 1997 tot 2000 as premier van Noorweë gedien, en weer van 2001 tot 2005, wat hom die langsdienende nie-Arbeiderspartypremier sedert die Tweede Wêreldoorlog maak. Tans is hy president van die Oslo-sentrum vir vrede en menseregte.

Op 31 Oktober 2006 publiseer hy sy memoire, genaamd ''Et liv i spenning ('n lewe van opgewondenheid en spanning)''.

Op 31 Januarie 2017 was hy die eerste hooggeplaaste politikus uit 'n ander land wat in die Verenigde State aangehou en ondervra is as gevolg van president Donald Trump se bevel wat immigrasie uit sewe oorwegend Moslemlande verbied. Dit was moontlik weens Bondevik se diplomatieke besoek aan Iran in 2014.

## Eksterne skakels
Irmash

**Irmash** (Russies: Ирмаш) is 'n leier in die vervaardiging van padboumasjiene in die voormalige Sowjetunie en tans die grootste in Rusland, met sy hoofkwartier in Brjansk. Die onderneming vervaardig padrollers, stootskrapers, plaveimasjiene, graafmasjiene en hulpapparatuur. 

## Die verhaal 
In 1752 het die nyweraar Afanasy Goncharov die Raditsky Metallurgical Plant in die Russiese Ryk gebou. In 1862 het die fabriek meulens en dorsers geproduseer. Teen 1870 het die fabriek begin om spoorwaens, stoomlokomotiewe en rivierstoombote te vervaardig. 

In 1956, na 'n besluit van die Raad van Ministers van die Sowjetunie, het die maatskappy met die vervaardiging van toerusting vir die sementbedryf en silikaat- en baksteenfabrieke begin.

In 2016 het die maatskappy deel geword van die Russiese groep ingenieurs- en instrumentvervaardigingsondernemings (GKMP). In 2019 is die nuwe ASF-G-3-01-uitleggermodel vrygestel.

## Verwysings
Ernst Udet

duimnael|Ernst Udet (1940)
**Ernst Udet** (26 April 1896 - 17 November 1941) was 'n Duitse vlieënier tydens die Eerste Wêreldoorlog en 'n Luftwaffe-kolonel-generaal (Generaloberst) tydens die Tweede Wêreldoorlog.

Udet het op 19-jarige ouderdom by die *Deutsche Luftstreitkräfte* (Imperiale Duitse Lugmag) aangesluit en uiteindelik 'n belangrike vlieënier geword van die Eerste Wêreldoorlog. Hy het teen die einde van sy lewe 62 bevestigde seges behaal. Die Duitse vegvlieënier wat die hoogste aantal oorwinnings behaal het om daardie oorlog te oorleef, en die op die naasbeste telling ná Manfred von Richthofen, sy bevelvoerder in die *Flying Circus*. Udet het 'n eskaderbevelvoerder onder Richthofen geword, en later onder Hermann Göring. Udet het die 1920's en vroeë dertigerjare deurgebring as kunsvlieënier, internasionale skuurstormer, vervaardiger van ligte vliegtuie en 'n swierbol (*playboy*).

In 1933 sluit Udet by die Nazi-party aan en raak hy betrokke by die vroeë ontwikkeling van die Luftwaffe, waar hy as direkteur van navorsing en ontwikkeling aangestel is. Teen 1939 het Udet 'n invloed gehad op die aanval van duikbomtegnieke en die Stuka-duikbomwerper. In 1939 het Udet opgetree as direkteur-generaal van toerusting vir die Luftwaffe. Die stres van die posisie en sy afkeer van administratiewe pligte het daartoe gelei dat Udet alkoholisme ontwikkel het.

Die bekendstelling van Operasie Barbarossa, gekombineer met kwessies met die Luftwaffe se behoeftes aan toerusting wat Duitsland se produksievermoë oortref en toenemend slegte betrekkinge met die Nazi-party, het Udet op 17 November 1941 selfmoord gepleeg deur homself in die kop te skiet. "Ons nederlaag is deur Udet veroorsaak," sou Hitler beweer. 'Die man het 'n onsinnige toedrag van sake wat ooit in die geskiedenis van die Luftwaffe gesien is, geskep.'

## Eksterne skakels
Juan Orlando Hernández

duimnael|Juan Orlando Hernández
**Juan Jose Orlando Hernández Alvarado**, dikwels bekend as **JOH** (gebore 28 Oktober 1968), was 'n  president van Honduras, wat op 27 Januarie 2014 die amp aanvaar het nadat hy die 2013 algemene verkiesing in Honduras gewen het. Hy het sy tweede presidensiële termyn op 27 Januarie 2018 begin tot 27 Januarie 2022. 

Hy was lid van die konserwatiewe Nasionale Party van Honduras. Hernández was die president van die Nasionale Kongres van Honduras tussen Januarie 2010 en Junie 2013, toe hy toestemming deur die Kongres gegee is om homself van alle verantwoordelikhede in die Kongres af te wend om hom aan sy presidentsveldtog toe te wy. Hy het aangekondig dat hy in 2017 herverkiesing sou verkies, nadat die Hooggeregshof dit in April 2015 toegelaat het. Op 15 Desember 2016 het die Hoogste Verkiesingstribunaal met twee stemme teen een besluit om Hernández toe te laat om in die primêre verkiesing te staan deur die Nasionale Party van Honduras op 12 Maart 2017, ondanks argumente dat so 'n besluit onwettig was. Op 12 Maart 2017 het hy die Nasionale Party se primêre stem gewen om hom toe te laat om sy party tydens die 2016 algemene verkiesing in Honduran op 26 November 2017 te verteenwoordig. In die verkiesing is Hernández met 'n nou marge (0.5%) as die wenner verklaar, na 'n herverkiesingsveldtog wat wyd gekritiseer is as bedrog, maar die Verenigde State het Hernández vinnig erken as die amptelike wenner.

Op 7 Februarie 2022 word Hernández se VSA visum deur die Amerikaanse departement van buitelandse sake herroep, weens betrokkenheid by korrupsie en in die onwettige dwelmhandel. Op 14 Februarie is hy omring deur die nasionale polisie en DEA-agente by sy woonplek om sy gevangeneming te bewerkstellig en hom uiteindelik na aanhouding van die Verenigde State te neem vir moontlike verhore.  Die Amerikaanse regering het ook 'n uitlewering teen hom versoek vir sy betrokkenheid by dwelms. Nadat 'n uitleweringsbevel uitgereik is, het hy besluit om op 15 Februarie 2022 aan Amerikaanse owerhede oor te gee.Dieselfde dag het die plaaslike polisie Hernández by sy huis in Tegucigalpa gearresteer. Op 21 April is Hernández aan die Verenigde State uitgelewer.

Op 8 Maart 2024 is Hernández skuldig bevind aan drie aanklagte van dwelmsmokkelary en wapensameswering, en op 26 Junie van daardie jaar is hy tot 45 jaar tronkstraf gevonnis. Op 1 Desember 2025 is hy uit die tronk vrygelaat nadat hy formeel deur president Donald Trump begenadig is.

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
*
Antonio Fresco

**Miguel Antonio Matos** (gebore 1 September 1983) beter bekend onder die verhoognaam **Antonio Fresco**, sy is 'n platejoggie, platemaatskappy en radiopersoonlikheid. Hy is gebore in Silver Spring, Maryland, Verenigde State van Amerika en het in Baltimore grootgeword. Sy musiek sluit dansmusiek, dancehall, reggaeton, moombahton en popmusiek.
* 2016: «Light It Up»
* 2017: «Bout Time» met Kennis Clark
* 2017: «Lose Myself» met Wes Joseph
* 2019: «Rattlesnake» met Patricia Possollo en Lorena J'zel
* 2020: «Make Ya Move»
*2020: «Leading Me On»

### Remixes
* 2020: Halsey - Graveyard (Antonio Fresco Remix)
* 2020: Ariana Grande, Miley Cyrus y Lana Del Rey - Don't Call Me Angel (Antonio Fresco Remix)

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
* Antonio Fresco se webtuiste
* 
* 
* 
* 
*
Liaoning (vliegdekskip)

Die **Liaoning** (Chinees: 中国人民解放军海军辽宁舰), is 'n vliegdekskip van die Chinese Vloot. Die skip is na die provinsie Liaoning vernoem, waar sy bouwerk voltooi is. Dit dra die Chinese aanduiding *Tipe 001*. Die skip is in 2012 in diens gestel, maar toe nog sonder vliegtuie. In 2013 word die gewenste vliegtuigtipe, die Shenyang J-15, asook 'n aantal helikopters, op die vliegdekskip ontplooi.

## Sowjetherkoms 
Die skip is oorspronklik vir die Sowjetvloot gebou as die **Riga** en die romp is op 4 Desember 1988 te water gelaat. In 1990 word die skip herdoop as die **Varyag**. In 1991 besluit die Russiese ministerie van Verdediging om konstruksie aan die skip dadelik te staak. Die skip was op daardie stadium 68% voltooi; onder andere het die elektronika en die aandrywing nog ontbreek. Na die ontbinding van die Sowjetunie en die daaropvolgende boedelskeiding word die skip se voltooiing toegewys aan die nuutgestigde Oekraïense Vloot. 

## Verkoop en op sleeptou na China 
Die Oekraïne probeer onsuksesvol om die skip in die jare negentig te verkoop; ten slotte word die romp in 1998 vir 20 miljoen dollar aan 'n Chinese maatskappy verkoop wat beweer dat hulle dit in 'n drywende hotel en kasino in Macau wil omskep. 'n Militêre bestemming word verbied. Die skip moes uit die Swartsee na China gesleep word, waarby 'n moeisame deurvaart van die Bosporus by Istanboel noodsaaklik was. 

Turkye wou aanvanklik nie hul toestemming gee vir 'n deurvaart deur die Bosporus nie, maar nadat 'n bedrag van 1 miljoen dollar oorhandig is, is die nodige toestemming in 2001 verkry. Omdat die owerhede wat die Suezkanaal beheer ook nie toestemming vir die deurvaart van gesleepte skepe gee nie, word die skip om Afrika gesleep. In 2002 arriveer dit in Macau. Die eienaar het egter geen kasinovergunning gehad nie en die skip mag nie in Macau bly lê nie. Die skip word opsluit weggesleep en vasgemeer in 'n droogdok in Dalian. Die sleepkoste het na raming 7 miljoen dollar beloop.

Ondertussen het dit duidelik geword dat dit hier nie soseer om 'n drywende kasino gaan nie, maar wel om die wens van die Chinese Vloot van die Volksbevrydingsleër om oor werkende vliegdekskepe te beskik. Die skip is bedoel vir Chinese om ervaring op te doen met die werking van vliegdekskepe, nadat die eerste pogings tot 'n tru-ontwerp misluk het. In 2005 geword die Liaoning weer te water gelaat, en in 2011 onderneem die skip sy eerste toetsvaart. Op 25 September 2012 word die Liaoning amptelik in diens gestel. 

Teen 2018 is die skip terug na die werf vir 'n gedeeltelike modernisering. Die brug en lugverkeersleiding word opgeknap en sal meer lyk na dié van die eerste Chineesgeboude vliegdekskip, Tipe 001A. In sy geheel word die brugtoring kleiner gemaak, waardeur daar meer ruimte vir vliegtuie op die dek sal wees.

## Kommissie en aktiewe diens 
Die skip het op 25 September 2012 kommissie ontvang en is tans in aktiewe diens van die Chinese Vloot.

## Verwysings
Joyce Banda

**Joyce Hilda Banda** (née **Mtila**; gebore 12 April 1950) is 'n Malawiese politikus wat van 7 April 2012 tot 31 Mei 2014 die president van Malawi was. Sy is die stigter en leier van die People's Party, wat in 2011 tot stand gekom het. Sy was 'n opvoeder en 'n voormalige vroueregte-aktivis en vanaf 2006 tot 2009 Minister van Buitelandse Sake, asook adjunkpresident van Malawi van Mei 2009 tot April 2012.

Banda neem die amp aan as president na die skielike dood van president Bingu wa Mutharika. Sy was die vierde president van Malawi en die eerste vroulike president en tweede vroulike staatshoof ná Elizabeth II. Banda was die tweede vrou wat president op die vasteland van Afrika geword het. Voordat sy president geword het, het sy as die eerste vroulike adjunkpresident van die land gedien.

Voordat sy president van die Republiek Malawi geword het, het sy in verskillende rolle gedien as 'n parlementslid, minister van geslag en kinderwelsyn en as minister van buitelandse sake. Voor haar aktiewe loopbaan in die politiek was sy die stigter van die Joyce Banda-stigting, stigter van die National Association of Business Women (NABW), Young Women Leaders Network en die Hunger Project. In Junie 2014 het Forbes president Banda aangewys as die 40ste magtigste vrou ter wêreld en die magtigste vrou in Afrika. In Oktober 2014 is sy opgeneem in die BBC se 100 vroue.

In November 2016 het Banda aangekondig dat sy bereid is om as presidentskandidaat in die verkiesing van 2019 te staan.

## Eksterne skakels
Bakili Muluzi

**Elson Bakili Muluzi** (gebore 17 Maart 1943 in Machinga, Njassaland) is 'n Malawiese politikus wat van 1994 tot 2004 die eerste vry verkose president van Malawi was. Hy was ook voorsitter van die United Democratic Front (UDF) tot 2009. Hy het Hastings Kamuzu Banda opgevolg as president van Malawi. Hy het ook in die kabinet van Banda gedien as minister sonder portefeulje, voordat hy in 1980 uitgetree het.

## Eksterne skakels
Günther Rall

duimnael|Rall (1942)
**Günther Rall** (10 Maart 1918 - 4 Oktober 2009) was 'n hoogs gedekoreerde Duitse militêre lugvaartuig, offisier en generaal, wie se militêre loopbaan byna veertig jaar duur. Rall was die derde suksesvolste vegvlieënier in die lugvaartgeskiedenis, agter Gerhard Barkhorn, wat tweede is, en Erich Hartmann, wat eerste is.

Rall is in Maart 1918 in Gaggenau, die Duitse Ryk, gebore. Rall het in die Weimar Republiek grootgeword. In 1933 het die Nazi-party die mag oorgeneem en het Rall, wat op 'n militêre loopbaan besluit het, in 1936 by die Wehrmacht (Nazi-Duitse weermag) aangesluit om as infanteriesoldaat (*Landser*) op te lei. Rall is kort daarna na die Luftwaffe oorgeplaas en hy kwalifiseer in 1938 as vegvlieënier.

In September 1939 begin die Tweede Wêreldoorlog met die Duitse inval in Pole. Rall is aan *Jagdgeschwader* 52 (JG 52 — Fighter Wing 52) opgedra en het in die Phoney War-tydperk aan die Westelike Front gevegspatrollies gevlieg. Rall het in die Slag om Frankryk en die Slag om Brittanje gevegsopdragte gevlieg en geëis dat een vyandelike vliegtuig in Mei 1940 vernietig is. Die vleuel van Rall het swaar ongevalle opgedoen en die 22-jarige is in *Staffelkapitän* (leier van die Eskader) aangestel. Hy het daarna in April en Mei 1941 in die Balkan-veldtog gedien sonder sukses.

In Junie 1941 verhuis JG 52 na die Oostelike Front waar dit van Operasie Barbarossa gebly het tot die einde van die oorlog. Rall het sy eerste suksesse in die lugverdediging van Roemenië geëis. In November 1941 is hy 'n jaar lank doodgeskiet, gewond en ongeldig van vlieg. Op hierdie tydstip het Rall 36 oorwinnings behaal. Sy prestasies het hom in Desember 1941 die Duitse kruis in goud verdien.

In April 1944 verlaat Rall JG 52 en die Oostelike Front. Hy het opdrag gekry van II./*Jagdgeschwader* 11 en het in die Verdediging van die Ryk gedien waar hy vir die derde keer gewond is. In November 1944 is Rall as 'n instrukteur aangestel en het die Geallieerde vegvliegtuie gevange geneem om instruksies oor hul optrede aan Duitse vegvlieëniers op te stel. Rall het die oorlog beëindig met 'n onsuksesvolle voorsprong op *Jagdgeschwader* 300 naby Salzburg, Oostenryk, waar hy in Mei 1945 oorgegee het.

Tydens die Tweede Wêreldoorlog is Rall gekrediteer met die vernietiging van 275 vyandelike vliegtuie in 621 gevegsendings. Hy is vyf keer doodgeskiet en drie keer gewond. Rall het al sy oorwinnings geëis in 'n Messerschmitt Bf 109, hoewel hy ook die Focke-Wulf Fw 190 gevlieg het. Al drie sy eise was teen Sowjet-opposisie.

Rall het in 1956 by die Wes-Duitse lugmag aangesluit, gedien as inspekteur van die lugmag van 1971 tot 1974, en as die Duitse verteenwoordiger van die militêre komitee van die NAVO tot 1975. Na sy aftrede het Rall 'n konsultant geword. Onder sy prestasies na die oorlog was die aanbieding van die Verdienstorde van die Bondsrepubliek Duitsland. Dit is aan hom toegeken vir sy diens na 1945.

## Eksterne skakels
Gyula Horn

duimnael
**Gyula Horn** (5 Julie 1932 - 19 Junie 2013) was 'n Hongaarse politikus wat van 1994 tot 1998 die derde premier van die Republiek Hongarye was.

Horn word onthou as die laaste kommunistiese minister van buitelandse sake van Hongarye wat in 1989 'n groot rol gespeel het in die aftakeling van die "Ystergordyn" vir Oos-Duitsers, wat bygedra het tot die latere vereniging van Duitsland, en vir die Bokros-pakket, die grootste fiskale  spaarsamigheid program in post-kommunistiese Hongarye, wat in 1995 onder sy premierskap geloods is.

## Eksterne skakels
Jerry Rawlings

duimnael
**Jerry John Rawlings** (gebore op 22 Junie 1947 - 12 November 2020) is 'n voormalige Ghanese militêre leier en politikus wat die land van 1981 tot 2001 regeer het, en ook vir 'n kort periode in 1979. Hy het 'n militêre junta gelei tot 1992 en dien toe twee ampstermyne as die demokraties verkose president van Ghana.

Rawlings het aanvanklik aan die bewind gekom in Ghana as luitenant van die  Ghanese Lugmag ná 'n staatsgreep in 1979 en nadat hy aanvanklik die mag aan 'n burgerlike regering oorgegee het, het hy op 31 Desember 1981 die leierskap van die land teruggeneem as voorsitter van die voorlopige nasionale verdedigingsraad. In 1992 het Rawlings uit die weermag bedank, die Nasionale Demokratiese Kongres gestig en die eerste President van die Vierde Republiek geword. Hy is in 1996 vir nog vier jaar herkies. Na twee ampstermyne, soos beperk deur die die Ghanese grondwet, het Rawlings sy visepresident John Atta Mills in 2000 as presidentskandidaat goedgekeur. Hy het daarna as die gesant van die Afrika-unie in Somalië gedien.

## Eksterne skakels
Julius Streicher

duimnael|200px|Julius Streicher
**Julius Streicher** (12 Februarie 1885 - 16 Oktober 1946) was 'n lid van die Nasionaal-Sosialistiese Duitse Arbeidersparty (Nazi's). Hy was die stigter en uitgewer van die antisemitiese koerant *Der Stürmer*, wat 'n sentrale element van die Nazi-propagandamasjien geword het. 

Sy uitgewersfirma het ook drie antisemitiese boeke vir kinders uitgereik, waaronder die Derpilpilz uit 1938 (in Engels vertaal as The Toadstool of The Poisonous Mushroom), een van die mees verspreide stukke propaganda, wat gewaarsku het oor die veronderstelde gevare wat Jode inhou met die metafoor van 'n aantreklike dog dodelike sampioen. 

Die uitgewersfirma was finansieel baie suksesvol en het Streicher tot 'n multimiljoenêr gemaak. Aan die einde van die oorlog is Streicher in die Neurenberg-verhore skuldig bevind aan misdade teen die mensdom en tereggestel.

## Eksterne skakels
Make Ya Move

**Make Ya Move** is 'n liedjie van die Amerikaanse DJ Antonio Fresco. Dit is vrygestel op 2 Februarie 2020 en bevat koor deur die Amerikaanse sanger en platemaatskappy Devin O'bannon.

## Agtergrond 
Fresco verklaar dat hy en liedjieskrywer, O'Bannon, oorspronklik die liedjie vir 'n ander kunstenaar geskryf het. Na 18 maande het Fresco egter die liedjie self vrygestel. Hy verduidelik dat die liedjie handel oor iemand wat nie romanties by iemand anders wil betrokke wees nie, '''maar dan is dit die aantrekkingskrag van 'n ander' wat hulle dwing om te heroorweeg.'''

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
* "Maak Ya Move" op Youtube
Baldur von Schirach

duimnael|von Schirach (1942)
[duimnael|[Hermann Göring, Karl Dönitz, Walther Funk, Baldur von Schirach en Alfred Rosenberg eet middagete tydens die verhoor in Neurenberg]]
**Baldur Benedikt von Schirach** (9 Mei 1907 - 8 Augustus 1974) was 'n Nazi-Duitse politikus wat veral bekend is vir sy rol as die Nazi-party se jeugleier en hoof van die Hitler-jeug van 1931 tot 1940. Hy dien later as *Gauleiter* en *Reichsstatthalter* ("Reich-goewerneur") van Wene. Na die Tweede Wêreldoorlog is hy skuldig bevind aan misdade teen die mensdom in die Neurenberg-verhore en tot 20 jaar gevangenisstraf gevonnis.

## Eksterne skakels
Edvard Beneš

duimnael|regs|Edvard Beneš
**Edvard Beneš**, soms verengels aan **Edward Benesh** (28 Mei 1884 - 3 September 1948), was 'n Tsjeggiese politikus en staatsman wat president van Tsjeggo-Slowakye was van 1935 tot 1938 en weer van 1945 tot 1948. Hy het ook Tsjeggo-Slowakye in ballingskap van 1939 tot 1945 tydens die Tweede Wêreldoorlog gelei. As president het Beneš twee groot krisisse in die gesig gestaar wat albei tot sy bedanking gelei het.

Sy eerste bedanking het gekom ná die München-ooreenkoms en die daaropvolgende Duitse besetting van Tsjeggo-Slowakye in 1938, wat sy regering in ballingskap in die Verenigde Koninkryk gebring het. Die tweede het ontstaan met die kommunistiese staatsgreep van 1948, wat 'n kommunistiese regime geskep het. 

Voor sy tyd as president was Beneš ook die eerste Minister van Buitelandse Sake (1918–1935) en die vierde premier (1921–1922) van Tsjeggo-Slowakye. Hy was 'n lid van die Tsjeggoslowaakse Nasionale Sosiale Party en was bekend as 'n bekwame diplomaat.

## Eksterne skakels
Sepp Dietrich

duimnael|Dietrich (1944)
**Josef "Sepp" Dietrich** (28 Mei 1892 - 21 April 1966) was 'n Duitse politikus en SS-bevelvoerder gedurende die Nazi-era. Hy het in 1928 by die Nazi-party aangesluit en is in 1930 tot die Reichstag van die Weimar-republiek verkies. Dietrich was voor 1929 die motorbestuurder en lyfwag van Adolf Hitler. Hy het gou vordering in die SS gemaak na sy deelname aan die buitegeregtelike teregstellings van politieke opponente tydens die suiwering van 1934, bekend as die Nag van die lang messe.

Ondanks die feit dat hy geen formele opleiding vir personeellede gehad het nie, was Dietrich, saam met Paul Hausser, die hoogste beampte in die Waffen-SS, die paramilitêre tak van die SS. Hy bereik die rang van Oberst-Gruppenführer en was bevelvoerder van eenhede tot op leërvlak tydens die Tweede Wêreldoorlog. As bevelvoerder van die 6de Pantser-leër tydens die Ardenne-offensief, het Dietrich verantwoordelikheid aanvaar vir die slagting in Malmedy, die moord op Amerikaanse krygsgevangenes in Desember 1944.

Na die oorlog is Dietrich skuldig bevind aan oorlogsmisdade tydens die Malmedy-slagtingsverhoor wat deur die Amerikaanse militêre tribunaal gevoer is, en later in Wes-Duitsland vir sy betrokkenheid by die suiwering van 1934. Nadat hy uit die Amerikaanse gevangenis vrygelaat is, het hy aktief geraak in HIAG, 'n drukgroep wat deur voormalige hooggeplaaste Waffen-SS-personeellede gestig is. Dietrich is in 1966 oorlede.

## Eksterne skakels
Wasili Zaitsef

duimnael|Wasili Zaitsef (1942).
**Wasili Grigorjewitsj Zaitsef** (Russies: Васи́лий Григо́рьевич За́йцев, IPA: [vɐˈsʲilʲɪj ɡrʲɪˈɡorʲjɪvʲɪtɕ ˈzajtsɨf]; 23 Maart 1915 - 15 Desember 1991) was ’n Sowjet-sluipskutter tydens die Tweede Wêreldoorlog. Voor 10 November 1942 het hy 32 Duitse soldate met ’n standaardweermaggeweer doodgeskiet. Tussen 10 November 1942 en 17 Desember 1942, tydens die Slag van Stalingrad, het hy 225 vyandelike soldate, waaronder 11 sluipskutters, doodgeskiet.

Zaitsef het tydens die oorlog 'n heldfiguur geword en later 'n held van die Sowjetunie, en hy word steeds geprys vir sy vaardighede as 'n sluipskutter. Sy lewe en militêre loopbaan was die onderwerp van verskeie boeke en rolprente: Sy ervarings, soos uitgebeeld word in William Craig se boek *Enemy at the Gates: The Battle for Stalingrad* van 1973, het die basis gevorm vir die 2001-rolprent *Enemy at the Gates*, met Jude Law wat die rol van Zaitsef vertolk. Hy kom ook voor in David L. Robbins se historiese roman *War of the Rats* van 1991.

## Eksterne skakels
Volksmobilisasie-magte

duimnael|Vlag van die Volksmobilisasie-magte
Die **Volksmobilisasie-magte** (Engelsː **Popular Mobilization Forces** (PMF), ook bekend as die '''People's Mobilization Committee** (PMC) en die **Popular Mobilization Units''' (PMU) (Arabies: الحشد الشعبي al-Ḥashd ash-Shaʿbī), is 'n Irakse staatsgeborgde sambreelorganisasie wat bestaan uit ongeveer 40 milisies wat meestal Sjia Moslem-groepe is, maar ook Soenni-Moslem-, Christelike en Jesiede-groepe insluit. Die Volksmobilisasie-eenhede is in 2014 as 'n groep gestig en het aan byna elke groot geveg teen ISIL deelgeneem.

Dit is die nuwe Irakse Republikeinse Wag genoem nadat dit vroeg in 2018 volledig herorganiseer is deur sy destydse bevelvoerder Haider al-Abadi. Die voormalige Irakse premier, Haider al-Abadi, het regulasies uitgevaardig om die situasie van die vegters vir gewilde mobilisasie aan te pas, wat hulle geledere en salarisse gelykstaande aan ander takke van die Irakse weermag plaas.

## Naam 
Wat die amptelike inheemse naam betref, word die Arabiese woord  (*as-Shaʿbī*) vertaal as "mense" of "populêr", soos verwys na die mense; die Arabiese woord  (*al-Ḥashd*) vertaal as "mobilisering", soos in die groep mense wat gemobiliseer word eerder as die proses van mobilisering. In 'n ander konteks kan *al-hashd* vertaal word as ander terme soos "menigte", "horde", "massa", "versameling" of "gepeupel".

## Stigting 
Oorspronklik was daar sewe milisies in die Volksmobilisasie-magte, wat sedert vroeg 2014 met die steun van die premier Nouri al-Maliki operasioneel was. Hulle is:
*  Badr Organisasie
*  Asa'ib Ahl al-Haq
*  Kata'ib Hezbollah
*  Kata'ib Sayyid al-Shuhada
*  Harakat Hezbollah al-Nujaba
*  Kata'ib al-Imam Ali
*  Kata'ib Jund al-Imam.

Volgens Faleh A. Jabar en Renad Mansour van die Carnegie Midde-Oostesentrum het al-Maliki hierdie magte gebruik om die opkoms van ISIL te bekamp en daarmee sy invloed in oorwegend Soenni-gebiede te behou.

## Verwysings
Artur Axmann

duimnael
**Artur Axmann** (18 Februarie 1913 - 24 Oktober 1996) was die Duitse Nazi-nasionale leier (*Reichsjugendführer*) van die Hitler-jeug (*Hitlerjugend*) van 1940 tot die einde van die Tweede Wêreldoorlog in 1945. Hy was die laaste lewende Nazi met 'n rang gelykstaande aan *Reichsleiter*.

## Eksterne skakels
Theodor Eicke

duimnael
**Theodor Eicke** (17 Oktober 1892 - 26 Februarie 1943) was 'n Duitse SS-funksionaris gedurende die Nazi-era. Hy was een van die sleutelfigure in die ontwikkeling van die Nazi-konsentrasiekampstelsel in Duitsland wat gebruik is om verdeeldheid tydens die Holocaust te onderdruk.

Eicke was van Junie 1933 tot Julie 1934 die tweede kommandant van die Dachau-konsentrasiekamp, en was saam met sy adjudant Michael Lippert een van die teregstellers van die SA hoof Ernst Röhm tydens die suiwering van die nag van die lang messe. In 1939 word Eicke bevelvoerder van die SS-afdeling Totenkopf van die Waffen-SS, en lei die afdeling tydens die Tweede Wêreldoorlog op die Westelike en Oostelike fronte, en gaan voort met die uitbreiding en ontwikkeling van die konsentrasiekampstelsel.

Eicke is op 26 Februarie 1943 sterf toe sy vliegtuig tydens die Derde Slag van Kharkov neergeskiet is.

## Eksterne skakels
Fritz Sauckel

duimnael
**Ernst Friedrich Christoph (Fritz) Sauckel** (27 Oktober 1894 - 16 Oktober 1946) was 'n Duitse Nazi-politikus, Gauleiter van Thüringen en die algemene gevolmagtigde vir arbeidsontplooiing vanaf Maart 1942 tot aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog.

Sauckel was een van die 24 persone wat beskuldig is in die Neurenberg-verhoor van die Groot Oorlogsmisdadigers voor die Internasionale Militêre Tribunaal. Hy is skuldig bevind aan oorlogsmisdade en misdade teen die mensdom, en is ter dood veroordeel.

## Eksterne skakels
Fritz Todt

duimnael
**Fritz Todt** (4 September 1891 - 8 Februarie 1942), was 'n Duitse konstruksie-ingenieur en senior Nazi, wat gevorder het van die posisie van "Inspekteur-generaal vir Duitse paaie", waar hy die konstruksie van die Duitse Autobahn (Reichsautobahnen) opdrag gegee het om die Ryk Minister van Krygmagte en Ammunisie te word. Vanuit daardie posisie het hy die hele Duitse militêre ekonomie in die oorlog gelei. Aan die begin van die Tweede Wêreldoorlog het hy soos deur Hitler genoem *Organisasie Todt* begin, 'n militêre ingenieursfirma, wat die industrie van dwangarbeid voorsien het en die konstruksie van die Nazi-konsentrasiekampe in die laat fase van Nazi-Duitsland geadministreer het. Todt is in 1942 in 'n geheimsinnige vliegtuigongeluk dood.

## Eksterne skakels
Hans Fritzsche

duimnael
**Hans Georg Fritzsche** (21 April 1900 - 27 September 1953) was 'n senior Duitse Nazi-amptenaar wat sy loopbaan teen die einde van die oorlog beëindig het as ministeriële-direkteur by die *Propagandaministerium* (Rykse Ministerie van Openbare Verligting en Propaganda). Hy was in die laaste dae van Adolf Hitler in die Berlynse *Führerbunker* teenwoordig. Na Hitler se dood het hy na die Sowjet-linies in Berlyn gegaan om die oorgawe van die stad op 1 Mei 1945 aan die Rooi Leër te bied. Hy is gevange geneem. Fritzsche is in 1953 oorlede.

## Eksterne skakels
Karl Brandt

duimnael
**Karl Brandt** (8 Januarie 1904 - 2 Junie 1948) was 'n Duitse geneesheer en *Schutzstaffel* (SS) offisier in Nazi-Duitsland. Brandt is as chirurg opgelei en het in 1932 by die Nazi-party aangesluit en in Augustus 1934 Adolf Hitler se begeleidingsdokter geword. Hy is 'n lid van Hitler se binnekring aan die Berghof, en hy is gekies deur Philipp Bouhler, die hoof van Hitler se kanselierskantoor, om die Aktion T4-genadedood program te administreer. Brandt is later as die Reichskommissaris van Sanitasie en Gesondheid (Bevollmächtigter für das Sanitäts- und Gesundheitswesen) aangestel. Brandt word beskuldig van betrokkenheid by menslike eksperimentering en ander oorlogsmisdade, en is laat in 1946 aangekla en voor 'n Amerikaanse militêre tribunaal saam met 22 ander in die *Dokters Verhoor*. Hy is skuldig bevind, ter dood veroordeel en later op 2 Junie 1948 opgehang.

## Eksterne skakels
Paul Hausser

duimnael|Hausser (1943)
**Paul Hausser** (7 Oktober 1880 - 21 Desember 1972) was 'n Duitse generaal en toe 'n hooggeplaaste bevelvoerder in die Waffen-SS wat 'n sleutelrol gespeel het in die na-oorlogse pogings van voormalige lede van die Waffen-SS om historiese en wettige rehabilitasie te bewerkstellig.

Hausser het tydens die Eerste Wêreldoorlog as offisier in die Pruisiese leër gedien en die rang van generaal in die tussenoorlogse Reichsheer behaal. Na sy aftrede het hy by die SS aangesluit en was hy instrumenteel in die vorming van die Waffen-SS. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het hy tot die vlak van die leër van die leër opgestyg. Hy het Waffen-SS-troepe gelei in die Derde Slag van Kharkov, die Slag van Kursk en die Normandië-veldtog. Hausser was saam met Sepp Dietrich die hoogste offisier in die Waffen-SS. Anders as Dietrich, was Hausser 'n opgeleide personeellid voordat hy by die SS aangesluit het.

Na die oorlog het hy 'n stigterslid geword en die eerste woordvoerder van HIAG, 'n lobbygroep en 'n revisionistiese veteraanorganisasie, gestig deur voormalige hooggeplaaste Waffen-SS-personeel in Wes-Duitsland in 1951. Dit het 'n veldtog vir die herstel van wetlike en ekonomiese regte van die Waffen-SS met behulp van 'n veeldoelige propagandaveldtog om sy doelstellings te bereik.

Hausser het twee boeke geskryf, gepubliseer deur regse indrukke, waarin hy die suiwer militêre rol van die Waffen-SS argumenteer en die idee dat sy troepe 'soldate soos enige ander' is, volgens die titel van die tweede boek bevorder. Onder Hausser se leiding het HIAG die beeld van die Waffen-SS hervorm as 'n sogenaamde pan-Europese mag wat eerlik geveg het en geen deel gehad het aan oorlogsmisdade of gruweldade van die Nazi nie. Hierdie idees is sedertdien deur historici in diskrediet gebring.

## Eksterne skakels
Nouri al-Maliki

duimnael
**Nouri Kamil Mohammed Hasan al-Maliki** (Arabies: نوري كامل محمد حسن المالكي‎; gebore op 20 Junie 1950), ook bekend as **Jawad al-Maliki** (جواد المالكي) of **Abu Esraa** (أبو إسراء), is 'n Irakse politikus wat van 2006 tot 2014 premier van Irak was. Hy is sekretaris-generaal van die Islamitiese Dawa-party en was 'n vise-president van Irak van 2016 tot 2018.

Al-Maliki het sy politieke loopbaan in die laat 1970's as 'n Sjia-dissident onder Saddam Hussein se bewind begin en het tot prominensie gekom nadat hy weens 'n doodsvonnis vir 24 jaar in ballingskap gebly het. Gedurende sy buitelandse tyd het hy 'n senior leier van die Islamitiese Dawa-party geword, die aktiwiteite van anti-Saddam-guerilla's gekoördineer en verhoudings opgebou met Iranse en Siriese amptenare met wie se hulp hy probeer om Saddam omver te werp. Al-Maliki het nou saamgewerk met die Verenigde State en die koalisiemagte in Irak ná hul vertrek teen die einde van 2011.

Al-Maliki en sy regering het die Irakse oorgangsregering opgevolg. Sy eerste kabinet is deur die Nasionale Vergadering goedgekeur en op 20 Mei 2006 ingesweer. Sy tweede kabinet, waarin hy ook die waarnemende minister van Binnelandse Sake, waarnemende Minister van Verdediging en waarnemende Minister van Nasionale Veiligheid beklee, is op 21 Desember 2010 goedgekeur. In die nasleep van 'n reeks nederlae tydens die Noord-Irak-offensief het amptenare van die Verenigde State gesê dat al-Maliki sy premierskap moet prysgee. Op 14 Augustus 2014 het hy sy bedanking as premier van Irak aangekondig. In September 2014 is al-Maliki verkies as een van drie vise-presidente, 'n amp wat hy steeds beklee ondanks pogings om die pos af te skaf.

## Eksterne skakels
Amerikaanse Ruimtemag

duimnael|Die V.S. Ruimtemag se embleem.
Die **Amerikaanse Ruimtemag** (Engelse afkorting **USSF**) is die ruimtebedieningstak van die Amerikaanse Gewapende Magte, en is een van die agt Amerikaanse uniformdienste. Dit is die sesde tak van die Amerikaanse weermag, en die eerste nuwe gewapende diens sedert die stigting van die onafhanklike Amerikaanse Lugmag in 1947. 

duimnael|Generaal Bernard Schriever is die vader van die Amerikaanse militêre ruimteprogram.
Dit is georganiseer as 'n militêre dienstak binne die departement van die lugmag, een van die drie militêre afdelings in die departement van verdediging . Die Ruimtemag, deur die Departement van die Lugmag, word gelei deur die Sekretaris van die Lugmag, wat verslag doen aan die Sekretaris van Verdediging, en word deur die President aangestel met die bevestiging van die Senaat. Die mees senior offisier in die Ruimtemag is die Hoof van Ruimteoperasies, tensy 'n Ruimtemagoffisier ook die voorsitter of vise-voorsitter van die gesamentlike stafhoofde is. Die Chief of Space Operations oefen toesig oor die eenhede van die Space Force uit en dien as een van die gesamentlike stafhoofde. Sekere ruimtemagkomponente sal, soos deur die Sekretaris van Verdediging en Sekretaris van die Lugmag, opdrag gegee word aan verenigde vegtende opdragte. Gevegsbevelvoerders sal die operasionele gesag van die magte wat aan hulle opgedra is, behartig, terwyl die sekretaris van die lugmag en die hoof van ruimte-operasies die administratiewe gesag oor hul lede sal behou. 

## Funksies en pligte 
Soos beskryf in die Verenigde State se Ruimtemagwet, sal dit georganiseer, opgelei en toegerus word om:  

## Rol en missie 
Die missie van die Amerikaanse Ruimtemag is om "ruimtemagte te organiseer, op te lei en toe te rus ten einde Amerikaanse en geallieerde belange in die ruimte te beskerm en om ruimtekapasiteit aan die gesamentlike mag te bied. Die verantwoordelikhede daarvan behels die ontwikkeling van militêre ruimtelike beroepslui, die verkryging van militêre ruimtestelsels, die rypwording van die militêre leerstellings vir 'n ruimtemag, en die organisering van ruimtemagte om aan gevegskommandemente volgehoue steun te bied."  

## Personeel 
Alle lede van die voormalige Lugmagruimtekommandement is tans toegedeel aan die V.S. Ruimtemag, met lede in spesifieke spesialiteite wat na die Ruimtemag oorgedra sal word oor die 18 maande na die stigting van die Ruimtemag in Desember 2019. Sekere lede van die Lëer en die Vloot sal ook na die Ruimtemag oorgeplaas word. Daar is tans 16 000 indiwiduele lede toegeken aan die Ruimtemag.

## Verwysings 
## Sien ook 
* Ruimtemag
Reinhard Heydrich

duimnael
**Reinhard Tristan Eugen Heydrich** (/ˈhaɪdrɪk/; Duitse: [ˈʁaɪnhaʁt ˈtʁɪstan ˈɔʏɡn̩ ˈhaɪdʁɪç] (luister); 7 Maart 1904 - 4 Junie 1942) was 'n hooggeplaaste Duitse SS en polisiebeampte gedurende die Nazi-era en 'n hoofargitek van die Holocaust. Hy was hoof van die *Reichssicherheitshauptamt*  (waaronder die Gestapo, Kripo en SD). Hy was ook die *Stellvertretender Reichsprotektor* (adjunk- / waarnemende Ryk-Beskermheer) van Bohemia en Moravia. Hy was president van die International Criminal Police Commission (ICPC, later bekend as Interpol) en was voorsitter van die Wannsee-konferensie in Januarie 1942, waarin planne geformaliseer is vir die 'Finale oplossing vir die Joodse vraag' - die deportasie en volksmoord van alle Jode in Duits-besette Europa.
duimnael|Heydrich se anonieme graf in die Berlynse Invalids' Cemetery. Die presiese ligging het in 2019 bekend geword toe onbekende oortreders die graf oopgemaak het.
Baie historici beskou Heydrich as die donkerste figuur binne die Nazi-regime; Adolf Hitler het hom beskryf as “die man met die ysterhart”. Hy was die stigtershoof van die Sicherheitsdienst (Veiligheidsdiens, SD), 'n intelligensie-organisasie wat daarvan aangekla is dat hy die arrestasie, deportasies en moorde teen die Nazi-party probeer opspoor en neutraliseer. Hy het gehelp om die Kristallnacht, 'n reeks gekoördineerde aanvalle op Jode in Nazi-Duitsland en dele van Oostenryk op 9 en 10 November 1938 te organiseer. Die aanvalle is uitgevoer deur die *Sturmabteilung (SA)* en burgerlikes en het die Holocaust voorgeloop. Met sy aankoms in Praag het Heydrich probeer om die opposisie teen die Nazi-besetting te elimineer deur die Tsjeggiese kultuur te onderdruk en lede van die Tsjeggiese verset te deporteer en uit te fusileer. Hy was direk verantwoordelik vir die *Einsatzgruppen*, die spesiale taakmagte wat in die nasleep van die Duitse leërs beweeg het en meer as twee miljoen mense vermoor het deur massaskietery en vergassing, waaronder 1,3 miljoen Jode.

Heydrich is op 27 Mei 1942 kritiek gewond in Praag as gevolg van Operasie Anthropoid. Hy is in 'n hinderlaag gelei deur 'n span Tsjeggies-Slowaakse soldate wat deur die Tsjeggo-Slowakakse regering in ballingskap gestuur is om Heydrich dood te maak. Die span is opgelei deur die Britse Special Operations Executive. Heydrich is 'n week later aan sy beserings dood. Nazi-intelligensie het die Tsjeggiese / Slowaakse soldate en weerstandspartisane vals verbind met die dorpies Lidice en Ležáky. Albei dorpe is verwoes; alle mans en seuns ouer as 16 is doodgeskiet, en 'n handjievol vroue en kinders is in Nazi-konsentrasiekampe gedeporteer en vermoor.

## Eksterne skakels
Petrus Augustus de Génestet

**Petrus Augustus de Génestet** (21 November 1829, Amsterdam – 2 Julie 1861, Rozendaal) was 'n Nederlandse digter en teoloog.

Petrus Augustus de Génestet het sy ouers op 'n jeugdige ouderdom verloor, waarna hy opgeneem is in die gesin van sy oom en voog, die skilder Jan Adam Kruseman. Hy het aan die Amsterdamse Atheneum en die Seminarium der Remonstrantse Broederschap as predikant gestudeer. In Maart 1852 is hy as dominee te Moordrecht aangestel en in Desember van dieselfde jaar te Delft, die stad waar die Genestetkerk staan wat na hom vernoem is. In dieselfde jaar het hy in Bloemendaal, Noord-Holland met Henriette Bienfait in die huwelik getree. Hulle het saam vier kinders gehad.

In 1859 het beide sy vrou en 'n kind aan tuberkulose beswyk en moes hy weens swak gesondheid ontslag neem as predikant. Hy het hom hierna in Amsterdam gevestig, maar somers grotendeels in Bloemendaal deurgebring. Hy sterf twee jaar later in 1861 te Rozendaal, ook as gevolg van tuberkulose.

Na sy dood het die dominee Bernard ter Haar, die treurlied "Op het Kerkhof in Roozendaal" geskryf. Dié digter is later ook daar begrawe, net soos Willem Hofdijk. Conrad Busken Huet was die spreker gewees tydens die onthulling van die gedenkteken in 1862.

## Werke 
duimnael|De Génestet (deur Thérèse Schwartze)
De Génestet was uiters gewild gewees, wat veral te danke was aan sy humoristiese en ontroerende gedigte wat vir die breë publiek toeganklik was. Godsdiens was egter ook 'n belangrike tema in sy gedigte. De Génestet was 'n vrysinnig-protestant, maar het egter skerp stelling ingeneem teen wat hy beskou het as oppervlakkige vrysinnigheid; dieselfde geld buitensporige onverdraagsaamheid. Hy word saam met Nicolaas Beets as deel van die Nederlandse navolging van Lord Byron gesien, wat bekend staan as "Byronisme".

Tydens sy vlugtige lewe - De Génestet het slegs 31 geword - kon hy slegs 'n beperkte aantal gedigte skryf. Die gedigte is na sy dood gebundel onder die titel "Dichtwerken".

Twee voorbeelde van die werk van De Génestet is:

:::*SOORTEN.*
:*Sprekers, hoorders, denkers, daders*
:*Vindt ge in soorten rijp en groen.*
:*Zeldzaam vindt ge wel verenigd*
:*Spreken, hooren, denken, doen.*

:::*BLADVULLING.*
:*Een bladvulling wilt gij gaan schrijven,*
:*Hier voor dit slecht gevulde blad?...*
:''Och ~ 'k zou het maar wit laten blijven!*
:*Daar wordt genoeg papier beklad.*

## Bibliografie 
* A.P. Grové, J.L. Steyn (samestellers), *Keur uit die Nederlandse poësie'', (Nasou Beperk),  , Twaalfde druk, November 1979

## Eksterne skakels 
* Koninklijke Bibliotheek - profiel De Génestet

## Notas
Mark Esper

duimnael
**Mark Thomas Esper** (gebore 26 April 1964) is 'n voormalige en 27ste Minister van Verdediging. Hy het voor dit gedien as waarnemende sekretaris van verdediging en was die 23ste Amerikaanse sekretaris van die weermag van 2017 tot 2019.

## Eksterne skakels