Neurolinguistiek

regs|duimnael|Oppervlakte van die menslike verstand, met Brodmann areas genommer
regs|duimnael|ŉ Beeld van senuweenetwerke in die brein geneem met behulp van diffusie-tensor beeldvorming

**Neurolinguistiek** is die studie van die neurale meganismes in die menslike verstand wat die begrip, lewering en verwerwing van taal beheer. As ŉ interdissiplinêre studieveld put neurolinguistiek uit die metodiek en teorie van vakgebiede soos neurowetenskap, taalkunde, kognitiewe wetenskap, neurobiologie, kommunikasie afwykings, neuropsigologie en rekenaarwetenskap. Belangstellende navorsers betree die vakgebied vanaf verskeie agtergronde, en bring ŉ wye reeks eksperimentele tegnieke saam, asook wyd uiteenlopende teoretiese sienswyses. Baie van die werk in neurolinguistiek word onderskryf deur modelle vanuit psigolinguistiek en teoretiese taalkunde, en word gefokus op ondersoeke van hoe die verstand die prosesse kan implementeer wat deur teoretiese en psigolinguistiek voorgestel word, wat nodig is vir die lewering en begrip van taal. Neurolinguiste bestudeer die psigologiese meganismes waarvolgens die verstand inligting rakende taal verwerk, en evalueer taalkundige en psigolinguistiese teorieë deur gebruik te maak van afasiologie, breinbeeldvorming, elektrofisiologie en rekenaarmodellering.

## Geskiedenis 
duimnael|regs|200px|Broca se area en Wernicke se area

Neurolinguistiek is histories gewortel in ontwikkeling gedurende die 19de eeu van afasiologie, die studie van taalkundige defekte (afasies), wat na vore tree as gevolg van breinskade. Een van die eerste mense wat ŉ verwantskap afgelei het tussen ŉ spesifieke breinarea en taalverwerking is Paul Broca, ŉ Franse chirurg wat lykskouings uitgevoer het op talle individue wat aan spraakgebrek gelei het, en gevind het dat meeste hulle breinskade (of *letsels*) in die linker frontale lob gehad het, in ŉ area bekend as Broca se area. Frenoloë het in die vroeë 19de eeu die aanspraak gemaak dat verskillende areas in die brein aparte funksies uitvoer en dat taal meestal deur die frontale dele van die verstand beheer word, maar Broca se navorsing was moontlik die eerste wat empiriese bewyse gelewer het vir so ŉ verwantskap, en "spilverskuiwend" beskryf tot die vakgebiede van neurolinguistiek en kognitiewe wetenskappe.  Later het Carl Wernicke, na wie Wernicke se area vernoem is, voorgestel dat verskillende areas in die verstand spesialiseer in aparte linguistiese take, met Broca se area wat die motoriese produksie van taal hanteer, en Wernicke se area wat weer ouditoriese spraakbegrip behartig. Vroeë werk in afasiologie kon ook put uit die vroeg twintigste-eeuse werk van Korbinian Brodmann, wat die oppervlakte van die brein "gekarteer" het, en onderverdeel het in genommerde areas gebaseer op elke area se selstruktuur  en funksie; hierdie areas, bekend as Brodmann areas, word steeds wyd gebruik in neurowetenskap.

Die skep van die term "neurolinguistiek" is toegedig aan Harry Whitaker, wat die *Journal of Neurolinguistics* in 1985 gestig het.

Hoewel afasiologie histories die kern van neurolinguistiek is, het die veld onlangs aansienlik verbreed, deels te danke aan die verskyning van nuwe breinbeeldvasleggingtegnologie (soos die PET en fMRI) en tydsensitiewe elektrofisiologiese tegnieke (EEG en MEG), wat patrone van breinaktivering kan uitlig soos mense verskeie taalfunksies aanpak; elektrofisiologiese tegnieke, in besonder,  het as ŉ lewensvatbare metode na vore getree vir die studie van taal in 1980 met die ontdekking van die N400, ŉ breinreaksie tonende as sensitief tot semantiese kwessies in taalbegrip.  Die N400 is die eerste taalrelevante breinreaksie om geïdentifiseer te word, en sedert hulle uitvinding word EEG en MEG toenemend wyer gebruik vir die uitvoer van taalnavorsing.

## Verwysings