Derde Weg

Die **Derde Weg** is 'n oorwegend sentristiese politieke posisie wat poog om sentrum-regse en sentrum-linkse politiek te versoen deur 'n kombinasie van ekonomies liberale en sosiaal-demokratiese ekonomiese beleide te sintetiseer.

Die Derde Weg is 'n herkonseptualisering van sosiale demokrasie. Dit is teen prioritisering van welsyn en steun eerder werkopleidingsprogramme, opvoedkundige geleenthede en ander regeringsprogramme wat burgers help. Die Derde Weg soek 'n kompromie tussen 'n minder intervensionistiese ekonomiese stelsel soos ondersteun deur neoliberale en Keynesiaanse sosiaal-demokratiese bestedingsbeleid wat ondersteun word deur sosiaal-demokrate en progressiewes.

Die Derde Weg is gebore uit 'n herevaluering van politieke beleide binne verskeie sentrum-tot-sentrum-linkse progressiewe bewegings in die 1980's in reaksie op twyfel oor die ekonomiese lewensvatbaarheid van die staat en die vermeende oorbenutting van ekonomiese intervensionistiese beleide wat voorheen deur Keynesianisme gewild gemaak is, maar wat destyds gekontrasteer het met die toename in gewildheid vir neoliberalisme en die Nuwe Regses wat in die laat 1970's en dwarsdeur die 1980's begin het.

Die Derde Weg is deur sosiaal-liberale en sosiaal-demokratiese partye bevorder. In die Verenigde State was president Bill Clinton 'n leidende voorstander van die Derde Weg. In die Verenigde Koninkryk het Tony Blair, sosiaal-demokratiese voorstander van die Derde Weg, beweer dat die sosialisme wat hy voorgestaan het, verskil van tradisionele opvattings van sosialisme en gesê: "My soort sosialisme is 'n stel waardes gebaseer op begrippe van sosiale geregtigheid. ... Sosialisme as 'n rigiede vorm van ekonomiese determinisme het geëindig, en tereg." Blair het daarna verwys as 'n "sosialisme" wat politiek behels wat individue as sosiaal onderling afhanklik erken en sosiale geregtigheid, sosiale samehorigheid, gelyke waarde van elke burger en gelyke geleenthede voorstaan. 

Die sosiaal-demokratiese interpreteerder van die Derde Weg, Anthony Giddens, het gesê dat die Derde Weg die staatsosialistiese opvatting van sosialisme verwerp en eerder die opvatting van sosialisme aanvaar soos dit deur Anthony Crosland bedink is as 'n etiese leerstelling wat sosiaal-demokratiese regerings beskou asof hulle 'n lewensvatbare etiese sosialisme bereik het deur die onregverdige elemente van kapitalisme te verwyder deur maatskaplike welsyn en ander beleide te verskaf, en dat hedendaagse sosialisme die [[Marxisme|Marxistiese] eis vir die behoefte aan die afskaffing van kapitalisme as 'n produksiewyse ontgroei het. In 2009 het Blair in die openbaar steun vir 'n "nuwe kapitalisme" verklaar.

Beleide wat deur selfverklaarde Derde Weg-ondersteuners ondersteun word, wissel volgens streek, politieke omstandighede en ideologiese neigings. Voorstanders van die Derde Weg ondersteun oor die algemeen publiek-private vennootskappe, 'n verbintenis tot fiskale konserwatisme, die kombinasie van gelyke geleenthede met persoonlike verantwoordelikheid, die verbetering van menslike en sosiale kapitaal, en die beskerming van die omgewing.  Maar selfs in die nastrewing van hierdie doelwitte verskil voorstanders van die Derde Weg in hul beleide, as gevolg van teenstrydige prioriteite. Anthony Giddens, byvoorbeeld – wat glo dat die samelewing meer inklusief teenoor bejaardes moet wees – het gevra vir die afskaffing van die aftree-ouderdom sodat mense die arbeidsmag kan verlaat wanneer hulle genoeg gespaar het; die Franse president Emmanuel Macron het presies die teenoorgestelde gedoen deur die aftree-ouderdom te verhoog om die begroting te balanseer. Die Bill Clinton-administrasie, beïnvloed deur die werke van die omstrede politieke wetenskaplike Charles Murray, was minder ten gunste van die welsynstaat as Tony Blair.

Die Derde Weg is deur ander sosiaaldemokrate, sowel as anargiste, kommuniste, en in die besonder demokratiese sosialiste, gekritiseer as 'n verraad van linkse waardes, met sommige politieke wetenskaplikes en ontleders wat die Derde Weg as 'n effektiewe neoliberale beweging karakteriseer.  Dit is ook gekritiseer deur konserwatiewes, nasionaliste, klassieke liberale en libertariërs wat voorspraak maak vir *laissez-faire* kapitalisme.

## Verwysings