John Mayall

**John Brumwell Mayall** OBE (29 November 1933 – 22 Julie 2024) was 'n Engelse blues- en rockmusikant, liedjieskrywer en vervaardiger. In die 1960's het hy John Mayall & the Bluesbreakers gestig, 'n groep wat van die bekendste blues- en blues-rockmusikante van alle tye onder sy lede getel het. 'n Sanger, kitaarspeler, harmonikaspeler en klawerbordspeler, het 'n loopbaan gehad wat byna sewe dekades gestrek het, en het 'n aktiewe musikant gebly tot sy dood op die ouderdom van 90. Daar is dikwels na Mayall verwys as die "peetvader van die Britse blues", en is in 2024 in die Rock and Roll Hall of Fame in die kategorie musikale invloed opgeneem.

## Vroeë lewe en opvoeding
Gebore in Macclesfield, Cheshire, op 29 November 1933, John Brumwell Mayall  het in Cheadle Hulme grootgeword. Hy was die seun van Murray Mayall, 'n kitaarspeler wat in plaaslike kroeë gespeel het.

Van kleins af was hy aangetrokke tot die klanke van Amerikaanse bluesspelers soos Lead Belly, Albert Ammons, Pinetop Smith en Eddie Lang, en het homself geleer om klavier, kitaar en mondharmonika te speel.

## Loopbaan
### Begin as 'n musikant
Mayall is na Suid-Korea gestuur as deel van sy nasionale diens, en het gedurende 'n tydperk van verlof sy eerste elektriese kitaar in Japan gekoop. Terug in Engeland het hy by Manchester College of Art ingeskryf en saam met 'n semi-professionele orkes, die Powerhouse Four, begin speel. Kort daarna het Hughie Flint Hart vervang en Roger Dean het die kitaar by Bernie Watson geneem. Hierdie line-up het John Lee Hooker op sy Britse toer in 1964 ondersteun.

Mayall is 'n opnamekontrak deur Decca records aangebied en op 7 Desember 1964 is 'n lewendige optrede van die orkes by die Klooks Kleek opgeneem. 'n Later ateljee-opgeneemde enkelsnit, "*Crocodile Walk*", is saam met die album vrygestel, maar albei kon nie sukses behaal nie en die kontrak is beëindig.
In April 1965 het die voormalige Yardbirds-kitaarspeler Eric Clapton Roger Dean vervang en John Mayall se loopbaan het 'n beslissende fase betree.

### Middel 1960's tot 1971
#### Eric Clapton as kitaarspeler, 1965–1966
In 1965, met Eric Clapton as hul nuwe kitaarspeler, het die Bluesbreakers aansienlike aandag begin trek. Daardie somer het die groep 'n paar snitte vir 'n enkelsnit gesny, "''I'm Your Witchdoctor*" s/w "*Telephone Blues''" (vrygestel in Oktober). In Augustus het Clapton egter vir 'n uitstappie na Griekeland vertrek met 'n klomp relatiewe musikale amateurs wat hulself die ' 'Glands ' noem. John Weider, John Slaughter en Geoff Krivit het probeer om as Bluesbreaker-kitaarspeler in te vul, maar uiteindelik het Peter Green die leiding geneem. John McVie is ontslaan, en gedurende die volgende paar maande het Jack Bruce, van die Graham Bond Organisasie, bas gespeel.

In November 1965 het Clapton teruggekeer, en Green het vertrek aangesien Mayall Clapton sy plek in die Bluesbreakers gewaarborg het wanneer hy ook al moeg was vir die Glands. McVie is teruggeneem, en Bruce het vertrek om by Manfred Mann aan te sluit, maar nie voordat 'n regstreekse datum deur die Mayall-Clapton-Bruce-Flint-reeks in November op Mayall se tweespoorbandopnemer by Londen se The Flamingo Club opgeneem is nie. Die rowwe opname het snitte verskaf wat later op die 1969-samestelling *Looking Back* en die 1977 *Primal Solos* verskyn het.  Dieselfde lede het ook die ateljee betree om 'n beplande enkelsnit, "*On Top of the World*", op te neem, wat nie op daardie tydstip vrygestel is nie. Mayall en Clapton het 'n paar snitte sonder die ander gesny (alhoewel sommige bronne sê dat dit in die somer voorkom): "*Lonely Years*" s/w "*Bernard Jenkins*" is die volgende Augustus as 'n enkelsnit vrygestel op die vervaardiger Mike Vernon se Purdah Records-etiket (albei snitte het weer twee dekades later verskyn in Clapton se *Crossroad*-boksstel). In 'n November 1965-sessie het die blues-pianis-sanger Kampioen Jack Dupree (oorspronklik van New Orleans, maar in die 1960's in Europa woon) Mayall en Clapton gekry om op 'n paar snitte te speel. Die album was Mayall se kommersiële deurbraak, wat tot nommer 6 op die UK Albumranglys gestyg het, en het sedertdien klassieke status verwerf, grootliks vir die vermetele aggressiwiteit en gesmelte vloeibaarheid van Clapton se kitaarspel.

#### Peter Green as kitaarspeler, 1966–1967
Mayall moes Clapton vervang, en hy het daarin geslaag om Peter Green te oorreed om terug te kom. Gedurende die volgende jaar, met Green op kitaar en verskeie ander kantmanne, is sowat 40 snitte opgeneem. Die album *A Hard Road* is in Februarie 1967 vrygestel.

Maar Peter Green het kennis gegee en spoedig begin met sy eie projek, Peter Green se Fleetwood Mac, wat uiteindelik al drie Mayall se Bluesbreakers op hierdie tydstip sou insluit: Green, McVie, en die tromspeler Mick Fleetwood, wat vir slegs 'n paar weke 'n Bluesbreaker was. Twee lewendige albums, *Live in 1967 Volumes I and II*, met hierdie reeks is in 2015 en 2016 op Forty Below Records vrygestel.

#### Mick Taylor as kitaarspeler, 1967–1969
Mayall se eerste keuse om Green te vervang, was die 18-jarige David O'List, kitaarspeler van The Attack. O'List het egter geweier en voortgegaan om die Nice saam met die orrelis Keith Emerson te vorm. Deur beide 'n "musikante gesoek"-advertensie in *Melody Maker* op 10 Junie en sy eie soektog, het Mayall drie ander potensiële kitaarspelers vir sy Bluesbreakers gevind, 'n musikant genaamd Terry Edmonds, John Moorshead en die 18-jarige Mick Taylor. Die laaste is gou aangestel, maar Mayall het ook besluit om Edmonds vir 'n paar dae as 'n ritmekitaarspeler te huur.

Intussen, op 'n enkele dag in Mei 1967, het Mayall 'n ateljee-album saamgestel om sy eie vermoëns ten toon te stel. Voormalige Artwoods-tromspeler Keef Hartley het net op die helfte van die snitte verskyn, en alles anders is deur Mayall gespeel. Die album is in November vrygestel met die titel *The Blues Alone*. 

Na 'n Amerikaanse toer was daar meer veranderinge in die groep, begin met die lastige bas posisie. Eerste Mayall vervang baskitaarspeler Tillman met die 15-jarige Andy Fraser. Binne ses weke het Fraser egter vertrek om by Free aan te sluit en is vervang deur Tony Reeves, voorheen 'n lid van die New Jazz Orchestra. Hartley moes vertrek, en hy is vervang deur New Jazz Orchestra-tromspeler Jon Hiseman (wat ook saam met die Graham Bond Organisasie gespeel het). Henry Lowther, wat viool en kornet gespeel het, het in Februarie 1968 aangesluit. Twee maande later het die Bluesbreakers Bare Wires opgeneem, saamvervaardig deur Mayall en Mike Vernon, wat tot VK nr. 6 gekom het.

Mayall het 'n nuwe formaat probeer met laer volume, akoestiese instrumente en geen tromspeler nie. Hy het die akoestiese vingerstyl-kitaarspeler Jon Mark en die fluitspeler-saksofoonspeler Johnny Almond gewerf. Mark was veral bekend as Marianne Faithfull se begeleier vir drie jaar en omdat hy 'n lid was van die groep Sweet Thursday (wat die pianis Nicky Hopkins en toekomstige Cat Stevens-medewerker Alun Davies, ook 'n kitaarspeler, ingesluit het). Almond het saam met Zoot Money en Alan Price gespeel en was geen vreemdeling vir Mayall se musiek nie - hy het bariton-sax gespeel op vier snitte van Blues Breakers met Eric Clapton en sommige van A Hard Road.

Saam met die groot verandering in klank het Mayall op 'n groot verandering in natuurskoon besluit: 'n skuif na Los Angeles. Die nuwe groep het op 5 Julie sy Amerikaanse debuut by die Newport Jazz Festival gemaak

## Verwysings