Stratovulkaan

[thumb|280px|[Vesuvius, naby die stad Napels in Italië, het in 79&nbsp;n.C. gewelddadig uitgebars. Die laaste uitbarsting van dié stratovulkaan was in Maart 1944.]]

'n **Stratovulkaan**, ook bekend as 'n **saamgestelde vulkaan**, is 'n keëlvormige vulkaan wat bestaan uit baie lae (strata) verharde lawa en tefra. Anders as skildvulkane word stratovulkane gekenmerk deur 'n steil profiel met 'n kruinkrater en periodieke tussenposes van ontploffende en uitvloeiingsuitbarstings, hoewel sommige van hulle kalderas, of ineengestorte kruinkraters, het. 

Die lawastrome van stratovulkane koel gewoonlik af en verhard voordat dit ver kan versprei as gevolg van die vloeitraagheid of taaiheid daarvan. Die magma wat dié lawa vorm, is dikwels felsies, het groot tot matige hoeveelhede silika (soos in rioliet, dasiet of andesiet) en kleiner hoeveelhede minder taai mafiese magma. Groot felsiese lawastrome is skaars, maar het al 15&nbsp;km ver gevloei.

Stratovulkane word soms "saamgestelde vulkane" genoem vanweë hulle saamgestelde struktuur van verskillende strata wat opgebou is deur agtereenvolgende uitwerpings van materiaal. Hulle is van die algemeenste soorte vulkane, teenoor minder algemene skildvulkane. Twee beroemde voorbeelde van stratovulkane is Krakatoa in Indonesië, bekend vir sy katastrofiese uitbarsting in 1883, en Vesuvius in Italië, waarvan die uitbarsting in 79&nbsp;n.C. die stede Pompeji en Herculaneum verwoes het. In albei uitbarstings is duisende mense dood. In moderne tye het Mount Saint Helens in Washington, VSA, en Pinatubo in die Filippyne al katastrofiese uitbarstings gehad, maar met minder sterfgevalle.

## Ontstaan
links|thumb|'n Deursnee van 'n subduksiesone en verwante stratovulkane.

Stratovulkane kom algemeen by subduksiesones voor, en vorm kettings en groepe al met die grense van tektoniese plate langs wanneer 'n oseaanplaat onder 'n kontinentale of ander oseaanplaat ingedruk word. Die magmavormende stratovulkane word hoër wanneer water wat in beide gehidreerde minerale en die poreuse basaltrots van die boonste oseaanplaat vasgevang is, vrygestel word in die mantelrots van die astenosfeer bo die sinkende oseaanplaat. Die "ontwatering" van gehidreerde minerale vind plaas by 'n spesifieke druk en temperatuur vir elke mineraal terwyl die plaat al hoe dieper wegsak. 

Die water wat uit die rots vrygestel word, verlaag die smeltpunt van die mantelrots, wat dan gedeeltelik smelt en opstyg vanweë die kleiner digtheid daarvan relatief tot die omringende mantelrots; dit dam dan tydelik op by die basis van die litosfeer. 

Die magma styg daarna op deur die aardkors, saam met silikaryk rots van die kors. Wanneer die magma naby die oppervlak kom, dam dit op in 'n magmakamer in die kors onder die stratovulkaan.

Die snellers wat tot die finale uitbarsting lei, word steeds ondersoek. Moontlike meganismes sluit in:

* Magmadifferensiasie, waarin die ligste, silikarykste magma en vlugtige stowwe soos water, halogene en swaeldioksied in die boonste deel van die magmakamer versamel. Dit kan druk drasties laat toeneem.

* Die fraksionele kristallisering van die magma. Wanneer watervrye minerale soos veldspaat uit die magma kristalliseer, konsentreer dit vlugtige stowwe in die oorblywende vloeistof, wat kan lei tot 'n "tweede koking", wat daartoe kan lei dat 'n gasfase (koolstofdioksied of water) van die vloeibare magma skei en die druk in die magmakamer verhoog.

* Die inspuiting van vars magma in die magmakamer, wat met die koeler magma wat reeds teenwoordig is, meng en dit verhit. Dit kan vlugtige stowwe uit oplossing dwing en die digtheid van die koeler magma verlaag. Albei prosesse verhoog die druk. 

* Die toenemende smelting van die omringende newegesteente.

Dié interne snellers kan beïnvloed word deur eksterne snellers soos 'n sektorinstorting, aardbewing of wisselwerkings met grondwater. Wat ook al die presiese meganisme, die druk in die magmakamer neem toe tot 'n kritieke punt waar die dak van die magmakamer opbreek en die magma 'n pad na die oppervlak kry om uit te bars.

## Gevare
[thumb|220px|[Etna op die eiland Sisilië in Suid-Italië.]]
[thumb|220px|[Foedji op Honshu, Japan.]]

In die opgetekende geskiedenis het uitbarstings van vulkane by subduksiesones die grootste gevaar vir beskawings ingehou.

## Uitwerking op die klimaat en atmosfeer
[thumb|220px|Die uitbarsting van [Paluweh, soos uit die ruimte gesien.]]

Terwyl baie vulkane wat hier bo genoem is plaaslike sterfgevalle en aansienlike skade veroorsaak het, was die uitwerking van Pinatubo se uitbarsting in Junie 1991 wêreldwyd. Effens koeler temperature as gewoonlik is oral aangeteken, met pragtige sonsondergange en  wat deur die stofdeeltjies in die atmosfeer teweeggebring is. Die aërosols wat van die swaeldioksied (SO2), koolstofdioksied (CO2) en ander gasse gevorm het, het oor die wêreld heen versprei. Die SO2 in die wolk – sowat 22&nbsp;miljoen ton – gekombineer met water (van beide vulkaniese en atmosferiese oorsprong) het druppels swaelsuur gevorm wat 'n deel van die sonlig geblokkeer en gekeer het dat dit die troposfeer en grond bereik. Die verkoeling in sommige streke was vermoedelik tot 0,5&nbsp;°C. 'n Uitbarstings soos dié van die berg Pinatubo kan die weer vir jare beïnvloed. 

'n Soortgelyke maar kragtiger verskynsel het voorgekom ná die kataklismiese uitbarsting in April 1815 van die berg Tambora op die eiland Sumbawa in Indonesië. Dit word beskou as die kragtigste uitbarsting in die aangetekende geskiedenis. Sy uitbarstingswolk het temperature wêreldwyd met tot 3,5&nbsp;°C verlaag. In die jaar ná die uitbarsting het die grootste deel van die Noordelike Halfrond in die somer aansienlik koeler temperature ervaar. In dele van Europa, Asië, Afrika en Noord-Amerika was 1816 bekend as "die jaar sonder 'n somer". Dit het 'n groot landboukrisis en 'n kort maar intensiewe hongersnood veroorsaak.

## Verwysings
## Skakels