open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Tiber

Die **Tiber** (Latyn: *Tiberis*; Italiaans: *Tevere*, [ˈteːvere]) is 'n groot suid-vloeiende rivier in Italië. Die rivier, met 'n lengte van 406&nbsp;km, is die derde langste rivier in Italië na die Po en Adige.

Die Tiber ontspring in die Apennyne naby Berg Fumaiolo by Verghereto in die streek Emilia-Romagna van Italië. Aansluitend vloei die Tiber in 'n suidelike rigting deur die streke Toskane, Umbrië en Latium, voordat hy die Italiaanse hoofstad Rome bereik. Net wes van Rome mond die rivier tussen Ostia en Fiumicino in die Tirreense See (Middellandse See) uit.

Die Tiber was van oudsher die natuurlike verkeersaar van Latium en sy monding die ankerplek vir seevaarders langs 'n kus wat arm aan natuurlike hawens is. In die vroeë Romeinse periode het die rivier daarnaas 'n natuurlike grens tussen Latynsprekende Romeine en Etruskers in die noorde gevorm.

## Geskiedenis 
duimnael|links|Romeinse beeldhouwerk van die Tiber as Romeinse god Tiberinus
duimnael|links|Pouse Formosus en Stefanus VI tydens die "kadawersinode"
Die Tiber speel sedert die beweerde stigting van die stad Rome deur die tweelingbroers Romulus en Remus in 753 v.C. 'n belangrike rol in die Romeinse geskiedenis. Dit begin reeds met hul blootstelling in 'n mandjie aan die Tiber.

Die Tiber het van die begin af die stad Rome met die hawestad Ostia (tans ter onderskeiding van die moderne nedersetting Ostia Antica genoem) aan die Middellandse See verbind. Tydens die Puniese Oorloë in die 3de eeu v.C. het Ostia Rome se vernaamste vlootbasis begin vorm en later die belangrikste hawe vir die invoer van koring, olyfolie en wyn uit die Romeinse kolonies rondom die Middellandse See geword. Die Tiber was ook 'n deel van die Romeinse rioolstelsel en veroordeelde kriminele is dikwels in die rivier gegooi.

Tydens die Slag van die Milviaanse brug op 27 Oktober 312 het Konstantyn die Grote sy medekeiser Maxentius verslaan en toe alleenheerser van die Romeinse Ryk geword. Vervolgens het Maxentius met sy swaar wapenrusting in die Tiber geval en verdrink. Hierdie gebeurtenis was vir die Christendom se opkoms in die Romeinse Ryk van kardinale belang.

Tydens die "Kadawersinode" in 897 is die lyk van Pous Formosus op bevel van Pous Stefanus VI (VII) opgegrawe en toe in die rivier gegooi. 'n Monnik het die lyk uit die rivier gehaal en begrawe. In November 897 het Pous Theodorus II die besluite van die kadawersinode geannuleer en Formosus in die Sint Pieterskerk laat begrawe. Later het Pous Sergius III die lyk weer laat opgrawe, dit laat onthoof en weer in die Tiber gegooi.

Die toegeslikte kanaal van Trajanus, wat Rome, die Tiber, die Middellande See en die hawe Porto met mekaar verbind het, is in 1612 deur Pous Paulus V heropen en bestaan tot vandag toe. Paulus V het ook antieke akwadukte laat herstel.

Omdat die Tiber met Rome geïdentifiseer word, het die uitdrukkings "deur die Tiber swem" en "die Tiber oorsteek" die Protestantse snelskrifterm vir die bekering tot die Rooms-Katolieke geloof geword. Dit is veral algemeen indien die bekeerling 'n Anglikaan is, en die teenoorgestelde word as "swem deur die Teems" en "die Teems oorsteek" beskryf.

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
*
Abiëser

**Abiëser** ("die vaders hulp").

Gideon was ´n Abiësriet (Rigt 6: 11). "Jeser" in Num 26: 30 is ´n afkorting van hierdie naam.

In die Bybel is daar twee persone wat die naam dra:

1. Abiëser, ´n afstammeling van Manasse.

2. Abiëser, "die Anatotiet", een van die 37 helde van koning Dawid.

## Verwysings in die Bybel 
1. **Die afstammeling van Manasse**

Josua 17: 2, 1 Kronieke 7: 18

2. **Die held van koning Dawid**

2 Samuel 23: 27; 1 Kronieke 11: 28, 1 Kronieke 27: 12

## Literatuur 
* Die Bybel (1953-Vertaling)
*Reinecker, Fritz: Lexikon zur Bibel. R. Brockhaus Verlag, Wuppertal 1981. 

## Sien ook 
* Lys van persone in die Bybel
Dawid se vernaamste helde

**Dawid se vernaamste helde** is 'n groep van 37 manne in die Hebreeuse Bybel wat saam met Koning Dawid geveg het en geïdentifiseer word in 2 Samuel 23:8–38, deel van die "aanvullende inligting" bygevoeg tot die Tweede Boek van Samuel in sy laaste vier hoofstukke.

'n Soortgelyke lys word in 1 Kronieke 11:10–47 gegee, maar met verskeie variasies en sestien meer name.

## Volledige lys
**ou lys (nog besig)**

* Abiëser
* Abisai
* Adina
* Ahiam
* Asmawet
* Bani
* Eleasar
* Elhanan
* Eliam
* Elifelet
* Elika
* Eljagba
* Gareb
* Heleb
* Heles

## Notas 
## Verwysings 
## Bronnelys 
* Die Bybel (1953-Vertaling)
* Reinecker, Fritz: Lexikon zur Bibel. R. Brockhaus Verlag, Wuppertal 1981.
Asahel

[duimnael|Houtsnee van Abner wat Asael doodmaak, deur [Johann Christoph Weigel, 1695]]
**Asahel** (Hebreeus: עשהאל, Ou Grieks: ‘Ασαέλ, Latyn: *Asael*), was 'n militêre leier onder koning Dawid en die jongste seun van Dawid se suster Zeruja. Asahel was dus die neef van Dawid en die jonger broer van Dawid se generaal, Joab. Asahel word genoem in 2 Samuel hoofstukke 2 en 3.

Die lys van helde kom ook in 1 Kron 11 voor (1 Kron 11:26).

## Bronne 
* Die Bybel (1953-Vertaling)
* Reinecker, Fritz: Lexikon zur Bibel. R. Brockhaus Verlag, Wuppertal 1981. 

## Sien ook 
* Lys van persone in die Bybel

## Verwysings
Assan

**Assan** word in Num 34:26 in die Ou Testament van die Bybel genoem. Dit is tydens die verdeling van Kanaän onder die stamme van Israel.

Hy is die vader van Paltiël, die owerste van die stam van Issaskar.

## Literatuur 
* Die Bybel (1953-Vertaling)
*Reinecker, Fritz: Lexikon zur Bibel. R. Brockhaus Verlag, Wuppertal 1981. 

## Sien ook 
* Lys van persone in die Bybel
Robert Coover

**Robert Lowell Coover** (4 Februarie 1932 - 5 Oktober 2024) was 'n Amerikaanse romansier; skrywer van kortverhale; en T.B. Stowell Professor Emeritus in Literêre Kunste aan Brown Universiteit.Hy word oor die algemeen beskou as 'n skrywer van fabulasie en metafiksie.

## Bibliografie 
### Romans 
* 1966: *The Origin of the Brunists*
* 1968: *The Universal Baseball Association, Inc., J. Henry Waugh, Prop.*
* 1977: *The Public Burning*
* 1986: ''Gerald's Party*
* 1991: *Pinocchio in Venice*
* 1996: *John's Wife*
* 1998: *Ghost Town*
* 2002: *The Adventures of Lucky Pierre: Director's Cut*
* 2010: *Noir*
* 2014: *The Brunist Day of Wrath*
* 2017: *Huck Out West*
* 2018: *The Enchanted Prince* 
* 2023: * Open House* 

### Kortverhale 
**Novelette**
**Street Cop* (met Art Spiegelman) (2021)

**Kortverhaalbundels**
* 1969: *Pricksongs & Descants* 
* 1983: *In Bed One Night & Other Brief Encounters* 
* 1987: *A Night at the Movies or, You Must Remember This* 
* 2005: *A Child Again* 
* 2018: *Going for a Beer: Selected Short Fictions*
* 2023: *Coover Stories''

## Verwysings
Fabulasie

**Fabulasie** beskryf die groot en groeiende klas van meestal 20ste eeuse romans wat geskryf word in 'n styl wat soortgelyk is aan magiese realisme en derhalwe nie inpas in die tradisionele kategorieë van realisme of (novelistiese) romantiek nie. In literêre kritiek is die term gepopulariseer deur Robert Scholes in sy werk *The Fabulators*.

Werk wat onder die term val oortree op 'n verskeidenheid maniere die standaarde en verwagtinge van die moderne roman, deur drastiese en somtyds hoogs suksesvolle eksperimente uit te voer wat betref onderwerp, vorm, styl, temporale opeenvolging, en eenwording van die alledaagse, fantastiese, mitiese en nagmerrie-agtige, in werke wat tradisionele onderskeidings oorskry tussen wat ernstig, triviaal, verskriklik, belaglik, tragiese of komies is.

In 'n groot mate val fabulisme en postmodernisme saam, John Barth is byvoorbeeld getipeer as 'n fabulis, totdat die term postmodernisme uitgedink is.

Bekende fabuliste is Günter Grass, Gabriel García Márquez, Etienne van Heerden, Etienne Leroux, Thomas Pynchon, John Barth, Donald Barthelme, William H. Gass, Robert Coover en Ishmael Reed.

## Verwysings 
## Bronnelys 
* Robert Scholes, *The Fabulators* (1967); ook uitgebrei in *Fabulation and Metafiction* (1979).
* James M. Mellard, *The Exploded Form: The Modernist Novel in America* (1980).
* Bordeleau, Erik, Toni Pape, Ronald Rose-Antoinette en Adam Szymanski. *Nocturnal Fabulations: Ecology, Vitality and Opacity in the Cinema of Apichatpong Weerasethakul*. Open Humanities Press (2017).
John Barth

John Simmons Barth (/bɑːrθ/; gebore 27 Mei 1930) is 'n Amerikaanse skrywer wat die beste bekend is om sy postmodernistiese en metafiksionele werke.

## Literêre Werk 
Barth het sy loopbaan begin met *"The Floating Opera and The End of the Road"*, twee kort realistiese romans wat op geestige wyse handel oor kontroversiële onderwerpe; onderskeidelik selfmoord en aborsie. Die kort romans is simplistiese en realistiese verhale. 

Die *"The Sot-Weed Factor"* (1960) was aanvanklik bedoel as die laaste roman van 'n trilogie wat sy eerste twee "realistiese" romans sou uitmaak, maar as gevolg van Barth se rypwording as 'n skrywer het dit ontaard in 'n ander projek. Die roman is tekenend, want dit het Barth se ontdekking van die postmodernisme ingelui.

Barth se volgende roman, *"Giles Goat-Boy"* (omtrent 800 bladsye), is 'n spekulatiewe fiksionele verhaal gebaseer op die verbeelding van die universiteit as die heelal. Giles, 'n seuntjie wat grootgemaak word as 'n bok, ontdek sy menslikheid en word dienooreenkomstig 'n held in 'n verhaal wat voorgestel word as rekenaarband wat geboorte gee aan Barth. Barth het ontken dat dit sy werk was. In die bestek van die roman voer Giles al die take uit soos voorgeskryf deur Joseph Campbell in *"The Hero with a Thousand Faces"*. 

Die kortverhaal versameling *"Lost in the Funhouse"* (1968) en die novelle versameling *"Chimera"* (1972) is selfs meer metafiksioneel as hul voorgangers, en stel prestasies daar soos 'n *"seven-deep nested quotation"*. *"Chimera"* het die Amerikaanse *"National Book Award for Fiction"* gedeel.. 

In die roman *"LETTERS"* (1979), het Barth interaksie met die karakters van sy eerste ses boeke. Sy 1994 boek, *"Once Upon a Time: A Floating Opera"*, maak gebruik van reeds gebruikte, geykte karakters, en geykte situasies en formules.

## Bibliografie 
* 1956: *The Floating Opera*
* 1958: *The End of the Road*
* 1960: *The Sot-Weed Factor*
* 1966: *Giles Goat-Boy, or, The Revised New Syllabus*
* 1968: *Lost in the Funhouse*
* 1972: *Chimera*
* 1979: *LETTERS*
* 1982: *Sabbatical: A Romance*
* 1987: *The Tidewater Tales*
* 1991: *The Last Voyage of Somebody the Sailor*
* 1994: *Once Upon a Time: A Floating Opera*
* 1996: *On with the Story*
* 2001: *Coming Soon!!!*
* 2004: *The Book of Ten Nights and a Night: Eleven Stories*
* 2005: *Where Three Roads Meet*
* 2008: *The Development*
* 2011: *Every Third Thought*
* 2015: *Collected Stories*

## Verwysings
Widya Saputra

duimnael|Foto van Widya Saputra.
**Widya Saputra** (volle naam: **Widyaningrum Surya Nugraha**, gebore 26 Februarie 1985 in Cimahi, Indonesië) is 'n Indonesiese TV-aanbieder. Sy is sedert 2006 bekend as aanbieder van die MotoGP Wêreldkampioenskap op Trans 7. Vanaf April 2010 is sy 'n Metro TV-aanbieder vir die sportnuusprogram, MetroSport.

## Eksterne skakels 
*Widya Saputra profile on MetroTVNews.com
John Fowles

**John Robert Fowles** (/faʊlz/; 31 Maart 1926 – 5 November 2005) was 'n Engelse romansier van internasionale statuur, wat op kritiese wyse geposisioneer was tussen modernisme en postmodernisme. Sy werk reflekteer onder andere die invloed van Jean-Paul Sartre en Albert Camus.

Nadat hy die Universiteit van Oxford verlaat het, het Fowles Engels gegee by 'n skool op die Griekse eiland van Spetses, 'n verblyf wat "The Magus" geïnspireer het, welke werk in 'n ommesientjie in 'n topverkoper ontaard het. Die werk was duidelik in pas met die 1960's se "hippy" anargisme en eksperimentele filosofie. Dit was gevolg deur ''"The French Lieutenant's Woman"'' (1969), 'n Victoriaanse-era roman met 'n postmodernistiese nadraai wat afgespeel het in Lyme Regis, Dorset, waar Fowles vir 'n groot deel van sy lewe gewoon het. Sy latere fiksionele werke sluit *"The Ebony Tower"*, *"Daniel Martin"*, *"Mantissa"*, en *"A Maggot"* in.

Fowles se boeke is reeds in verskeie tale vertaal; en talle is al aangepas vir rolprent.
Tisza

Die **Tisza** (Duits: *Theiß*; Hongaars: *Tisza*, [ˈtisɒ]; Oekraïens: Тиса, *Tisa*, [ˈtɪsɑ]; Roemeens: *Tisa*, [ˈtisa]; Serwies: Тиса, *Tisa*, [tîsa]; Slowaaks: *Tisa*, [ˈtisa]; Latyn: *Tissus*; Antieke Grieks: Πάθισσος, *Pathissus*) is 'n groot suid-vloeiende rivier in Sentraal- en Oos-Europa. Die rivier, met 'n lengte van 1&nbsp;419&nbsp;km, vorm die grootste sytak van die Donau (volgens sy gemiddelde afloop van 792&nbsp;m³/s is die Tisza die tweede waterrykste takrivier ná die Sava, maar nog voor die Inn en die Drava). Die Tisza is eens die "mees Hongaarse rivier" genoem, omdat sy loop volledig in die Koninkryk Hongarye binne Oostenryk-Hongarye geleë was. Vandag vloei die Tisza deur vyf Europese lande en landskappe soos die Groot Hongaarse Laagvlakte, die Pannoniese Laagvlakte en die Poesta. Die stroomgebied van die Tisza word vir intensiewe boerdery gebruik.

[duimnael|links|Monding van die Tisza (bo) in die [Donau (onder), Vojvodina, Serwië]]
duimnael|links|Die Bodrog se monding in die Tisza by Tokaj
Die Tisza ontstaan deur die saamvloei van die Swart en Wit Tisza by Rachif, Oekraïne, in die Karpate, net noord van die grens tot Roemenië. Net oos ontspring die Proet, 'n ander groot sytak van die Donau. Aansluitend vloei die Tisza in 'n westelike rigting langs die grens met Roemenië en bereik Hongarye. Hier maak die rivier 'n skerp boog in 'n noordelike rigting tot by die drielandepunt van Hongarye, Slowakye en Oekraïne, maar vloei aansluitend in 'n suidwestelike rigting deur Hongarye, parallel met die Donau verder wes. Net suid van die stad Szeged, die grootste stad aan die rivierloop, bereik die Tisza Serwië en vloei in 'n suidelike rigting deur die outonome provinsie Vojvodina. Twee van die Tisza se hoofkanale, Keleti en Nyugati is hier geleë. Halfpad tussen die Serwiese stede Novi Sad in die weste en Belgrado in die suide mond die Tisza in die Donau uit.

## Geskiedenis 
Na die Tisza is die Laat-Neolitiese Tisza-beskawing genoem. Tydens die bestaan van die Romeinse Ryk het die Tisza, wat deur die Romeine *Tissus* genoem is, sedert die verowering deur Trajanus in 101 die westelike grens van die Romeinse provinsie Dacië gevorm. Volgens 'n legende is die oorskot van Attila die Hun onder 'n afgeleide gedeelte van die Tisza begrawe.

In die 19de eeu is die Tisza onder die Habsburgse bewind gekanaliseer en teen die einde van die 19de eeu was dit die visrykste rivier in Europa.

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
*
Sava

Die **Sava** (Sloweens: [ˈsàːʋa]; Serwo-Kroaties: [sǎːʋa]; Serwiese Cyrillies: Сава) is 'n groot oos-vloeiende rivier in suidelike Sentraal-Europa. Die rivier, met 'n lengte van 990&nbsp;km, vorm die tweede grootste sytak van die Donau na die Tisza (volgens sy gemiddelde afloop van 1&nbsp;609&nbsp;m³/s is die Sava die waterrykste takrivier). Die Sava vorm die noordelike grens van die Balkanskiereiland en die suidelike grens van die Pannoniese Laagvlakte. Die Sava vloei deur drie nasionale hoofstede: die Sloweense Ljubljana, die Kroatiese Zagreb en die Serwiese Belgrado. Altesaam meer as agt miljoen mense leef in die Sava-bekken, veral Bosniërs, Kroate, Serwiërs en Slowene. Die Sava-bekken word in die suide deur die Dinariese Alpe begrens.

[duimnael|links|Die Sava in [Zagreb, Kroasië]]
[duimnael|links|Die Sava in Slavonski Brod, Kroasië. [Bosnië en Herzegowina is oorkant dié rivier]]
Die Sava ontstaan deur die saamvloei van Sava Bohinjka en Sava Dolinka naby Radovljica, Slowenië, in die Alpe, net suid van die grens met Oostenryk. Aansluitend vloei die Sava in 'n suidoostelike rigting en bereik die Sloweense hoofstad Ljubljana. Van hier af vloei die rivier verder in 'n suidoostelike rigting en bereik Kroasië. Net ná die grens vloei die Sava deur die Kroatiese hoofstad Zagreb. Die rivier gaan voort in 'n suidoostelike rigting en vorm later vir 'n lang stuk die noordelike grens van Bosnië en Herzegowina met Kroasië. Verder oos vorm die Sava vir 'n kort stukkie die grens tussen Serwië en Bosnië en Herzegowina, voordat hy in 'n oostelike rigting vloei en in die Serwiese hoofstad Belgrado in die Donau uitmond.

## Geskiedenis 
In antieke tye is die Sava *Savus* genoem. Die naam is dalk afgelei van die Proto-Indo-Europese wortel **sewh1* ("om vloeistof te neem") en die agtervoegsel **eh2*, sodat dit letterlik "wat [die grond] besproei" beteken.

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
*
Drava

Die **Drava** (Duits: *Drau*, [ˈdʁaʊ]; Hongaars: *Dráva*, [ˈdraːvɒ]; Kroaties: *Drava*, [drǎːʋa]; Sloweens: *Drava*, [ˈdɾàːʋa]; Latyn: *Dravus*) is 'n groot oos-vloeiende rivier in suidelike Sentraal-Europa. Die rivier, met 'n lengte van 710&nbsp;km, vorm die vierde grootste sytak van die Donau na die Tisza, Sava en Proet (volgens sy gemiddelde afloop van 670&nbsp;m³/s is die Drava die vierde waterrykste takrivier ná die Sava, Tisza en Inn).

[duimnael|links|Bron van die Drava by Toblach, [Suid-Tirol, Italië]]
[duimnael|links|Die Drava in Maribor, [Kroasië]]
Die Drava ontspring net noord van die Neunerkofel in die Pustervallei by Toblach, Suid-Tirol, Italië, in die Alpe, net wes van die grens tot Oostenryk. Net wes en in dieselfde vallei ontspring die Rienz, 'n sytak van die Adige. Aansluitend vloei die Drava in 'n oostelike rigting deur Suid-Oostenryk net noord van die grense tot Italië en Slowenië deur die deelstate Tirol en Karintië. Die grootste stad aan die Oostenrykse gedeelte van die Drava, hier Drau genoem, is Villach, net suid van die Karintiese hoofstad Klagenfurt. Aansluitend bereik die Drava Slowenië en vloei deur die stad Maribor, voordat die rivier Kroasië bereik. Hier vorm die Drava vir 'n lang stuk die grens met Hongarye, voordat hy oos van Osijek in die Donau uitmond, oorkant die grens met Serwië.

## Geskiedenis 
In antieke tye is die Drava *Dravus* genoem, vergelyk Sanskrit: द्रवति, *dravati*, "vloei". Die naam is dalk van Keltiese of Illiriese oorsprong. Na die rivier is al deur antieke skrywers soos Plinius die ouere (*Draus*), Sextus Rufus (*Dravus*) en Strabo (*Drabos*) verwys.

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
*
William H. Gass

**William Howard Gass** (30 Julie 1924 – 6 Desember 2017) was 'n Amerikaanse romansier, kortverhaalskrywer, essayis, kritikus, en filosofie professor.

Hy het drie romans, drie bundels kortverhale, 'n bundel novelles, en sewe volumes essays geskryf, waarvan drie die National Book Critics Circle Award gewen het en een, A Temple of Texts (2006), die Truman Capote Award for Literary Criticism. Sy roman uit 2015, The Tunnel, het die American Book Award ontvang en sy roman uit 2013, Middle C, die William Dean Howells medalje vir 2015.

## Bibliografie 
### Romans 
* Omensetter's Luck. 1966.
* In the Heart of the Heart of the Country (vyf stories) (1968)
* Willie Masters' Lonesome Wife (geïllustreerde novelle) (1968)
* The Tunnel (1995)
* Cartesian Sonata and Other Novellas (vier novelles) (1998)
* Middle C (2013)
* Eyes (twee novelles, vier kortverhale) (2015)

### Nie -fiksie 
* Fiction and the Figures of Life (1970)
* On Being Blue: A Philosophical Inquiry (1976)
* The World within the Word (1978)
* Habitations of the Word (1984)
* Finding a Form: Essays (1997)
* Reading Rilke: Reflections on the Problems of Translation (1999)
* Tests of Time (2002)
* Conversations with William H. Gass (2003)
* A Temple of Texts (2006)
* Life Sentences (2012)

### Onderhoude 
* Thomas LeClair (Summer 1977). "William Gass, The Art of Fiction No. 65". The Paris Review.
* Koval, Ramona (Jul–Aug 1996). "A converation with William Gass on 'The Tunnel'". Literature. Quadrant. 40 (7–8): 26–32.[17]
* Richard Abowitz (December 1998). "Still Digging: An interview with writer William Gass". Gadfly.
* Chris Orlet (October 1, 2000). "Interview With William H. Gass". Pif Magazine.
* Micheline Aharonian Marcom (September 22, 2004). "Lannan Readings & Conversations: William Gass". Lannan Foundation.
* "William Gass". The Believer. November 2005.
* "Interview with William H. Gass" (PDF). The Bard Observer. October 12, 2006.
* "Len Gutkin interviews William H. Gass". The Los Angeles Review of Books. April 1, 2013.
* Critical studies and reviews of Gass' work
* John Unsworth (Spring 1992). "William Gass's The Tunnel: The Work in Progress as Post-Modern Genre". Arizona Quarterly. 48.1.
* Stephen Schenkenberg. "Basking in Hell: Returning to William H. Gass's The Tunnel". The Quarterly Conversation.

## Verwysings
Kurt Vonnegut

**Kurt Vonnegut Jr.** 11 November 1922 – 11 April 2007) was 'n Amerikaanse skrywer. In sy loopbaan wat oor 50 jaar gestrek het, het Vonnegut 14 romans, drie kortverhaal-versamelings, vyf toneelstukke en vyf werke van nie-fiksie gepubliseer, met verdere versamelings wat na sy dood gepubliseer is. Hy is veral bekend vir sy donker en satiriese roman *Slaughterhouse-Five* (1969).

## Bibliografie 
### Romans 
* 1952: *Player Piano*
* 1959: *The Sirens of Titan*
* 1961: *Mother Night*
* 1963: ''Cat's Cradle*
* 1965: *God Bless You, Mr. Rosewater*
* 1969: *Slaughterhouse-Five*
* 1973: *Breakfast of Champions*
* 1976: *Slapstick*
* 1979: *Jailbird*
* 1982: *Deadeye Dick*
* 1985: *Galápagos*
* 1987: *Bluebeard*
* 1990: *Hocus Pocus*
* 1997: *Timequake''

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
* Kurt Vonnegut Memorial Library
* 
* 
* 
*
Universiteit van Montreal

The Université de Montréal(UdeM; Franse uitspraak: ​[ynivɛʁsite də mɔ̃ʁeal]) is 'n Franssprekende navorsingsuniversiteit wat geleë is in Montreal, Quebec, Kanada.

Die universiteit se hoofkampus is geleë op die noordelike hang van *Mount Royal* in die *Outremont* en *Côte-des-Neiges* buurte (administratiewe gemeentes/eenhede). Die institusie bestaan uit dertien fakulteite, meer as sestig departemente en twee geaffilieerde skole: naamlik die *Polytechnique Montréal* (Skool van Ingenieurswese, voorheen die *École Polytechnique de Montréal*) en *HEC Montréal* (Besigheidsskool). Dit bied meer as 650 voorgraadse en nagraadse programme aan, insluitende 71 doktorale programme.

Die universiteit was in 1878 gestig as 'n satellietkampus van die *Université Laval*. Dit het egter 'n onafhanklike instelling geword toe dit uitgereik is met 'n Pouslike traktaat in 1919, en 'n provinsiale traktaat in 1920. Die *Université de Montréal* het in 1942 geskuif van Montreal se Latynse buurt na sy huidige of teenswoordige ligging te *Mount Royal*. Dit was in 1967 tot 'n sekulêre instansie verander by wyse van nog 'n provinsiale traktaat.

Die skool is mede-opvoedkundig (beide geslagte), en het meer as 34,335 voorgraadse studente, en oor die 11,925 nagraadse studente (uitgesluit geaffilieerde skole). Alumni en voormalige studente is regoor [Kanada woonagtig, asook regoor die wêreld, met noemenswaardige alumni wat dien as regeringsamptenare, akademici, en sakeleiers. Die universiteit is al erken deur 'n aantal publikasies wat universitêre of tersiêre prestasie betref, insluitende die *Academic Ranking of World Universities*, die *Times Higher Education World University Rankings*, *QS World University Rankings*, en die *U.S. News & World Report Best Global University Ranking*.
## Notas 
## Bronne
Paul Stewart (pianis)

**Paul Stewart** is 'n Kanadese pianis. Hy het grootgeword in New Glasgow, Novia Scotia en het klavierlesse begin neem op die ouderdom van vyf jaar.

Hy het aanvanklik gestudeer onder leiding van 'n plaaslike onderwyser, en mettertyd onder Tietje Zonnefeld in Halifax, Novia Scotia. Op die ouderdom van agtien jaar het hy verhuis ten einde die McGill Universiteit in Montreal te kan bywoon, waar hy gestudeer het saam met Charles Reiner. Hy het later in Londen gestudeer saam met Kendall Taylor, en in Italië saam met Arturo Benedetti Michelangeli.

Stewart het sy orkestrale debuut in 1981 gemaak met die Toronto Simfonie. In 1996 het Stewart sy debuut gemaak in Londen se*Wigmore Hall* (deur die BBC gebeeldsend). Hy het Sergei Rachmaninoff se Vierde klavierkonsert gespeel in die Moskouse Konservatoria saam met die Moskou Radio Simfonieorkes. Die opvoering was regdeur Rusland uitgesaai via radio, en was daarna op CD vrygelaat. Paul Stewart speel as solis saam met orkeste, sowel as in solo uitvoerings en in kamermusiekorkeste in Kanada, die Verenigde State van Amerika, Europa en Asië. 

Sy opnames sluit Benjamin Britten se *Young Apollo*, uitgevoer saam met *I Musici de Montréal* (Chandos); *An die Musik* - liedere deur Schubert en hul transkripsies - (CBC Records); Sergei Rachmaninoff se Vierde klavierkonsert en Nikolai Medtner se Sonata No 7, "Nagwind" (Palexa) in, asook al Nikolai Medtner se werke vir klavier en viool in twee volumes by Naxos. Sedert 2002 is Paul Stewart Professor in klavierstudies by die Universiteit van Montreal.

## Verwysings
Geoffrey Tozer

**Geoffrey Peter Bede Hawkshaw Tozer** (5 November 1954 – 21 Augustus 2009) was 'n Australiese pianis en komponis van Europese klassieke musiek. Hy was 'n wonderkind, en het reeds op die ouderdom van agt jaar operastukke begin komponeer, en het op dertienjarige leeftyd die jongste ontvanger van die Churchill Fellowship toekenning geword.

Sy loopbaan het musiektoere van Europa, Verenigde State van Amerika, Australië en Republiek China ingesluit. Tydens laasgenoemde het hy die Geelrivier Concerto opgevoer voor 'n geskatte skare van 80 miljoen mense. Tozer se repertoire het uit meer as 100 concertos bestaan, insluitende die werke van Wolfgang Amadeus Mozart, Ludwig van Beethoven, Franz Liszt, Johannes Brahms, Pjotr Tsjaikofski, Nikolai Medtner, Sergei Rachmaninoff, Béla Bartók, Igor Strawinski, Sergei Prokofiëf en Gerhard.

Tozer het opnames gemaak vir die Chandos etiket, beginnende met die werke van Nikolai Medtner. Hy was beskou as 'n "uitstekende uitvoerder" en het die vermoë gehad om te improviseer en op oombliklike wyse te transponeer en boonop om op sig 'n stuk orkestrale musiekblad te reduseer of te verminder tot 'n klavierstuk. Tozer het verskeie toekennings gewen en wêreldwye erkenning geniet, maar was merendeels verwaarloos in Australië gedurende die laaste jare van sy lewe.

## Verwysings
McGill Universiteit

**McGill Universiteit** (Frans: Université McGill) is 'n openbare navorsingsuniversiteit geleë in Montreal, Quebec, Kanada. Dit was gestig in 1821 by wyse van 'n Koninklike traktaat, welke toegestaan is deur George IV van die Verenigde Koninkryk.Die universiteit dra die naam van James McGill, 'n handelaar van Montreal wat oorspronklik van Skotland gekom het, en wie se erflating in 1813 die universiteit se voorloper, McGill College, gevorm het.

McGill Universiteit se hoofkampus is geleë in Mount Royal in die middedorp van Montreal, met die tweede kampus wat geleë is in Sainte-Anne-de-Bellevue, welke ook geleë is op Montreal Eiland, 30 kilometers wes van die hoofkampus. Die universiteit is een van twee universiteit buite die Verenigde State van Amerika wat lede is van die Assosiasie van Amerikaanse Universiteite, en dit is die enigste Kanadese lid van die "Global University Leaders Forum" (GULF) binne die Wêreld Ekonomiese Forum.

McGill Universiteit bied grade en diplomas aan in meer as 300 studievelde, met die hoogste gemiddelde toelatings vereistes van enige Kanadese universiteit. Die meeste studente is ingeskryf in die vyf grootste fakulteite, naamlik Kunste, Wetenskapstudies, Gesondheidswetenskappe, Ingenieurswese en Besigheidsbestuurkunde. 

12 van McGill Universiteit se alumni het die Nobelprys gewen, terwyl 145 "Rhodes Scholars" is, beide die meeste wat toegeken is aan die alumni van enige universiteit in Kanada.. Die universiteit se alumni sluit ook in 5 ruimtevaarders, die huidige Eerste Minister, en 2 voormalige eerste ministers van Kanada, die huidige Goewerneur-Generaal van Kanada, 14 Regters van Die Kanadese Hooggeregshof, ten minste 8 buitelandse leiers, 28 buitelandse ambassadeurs, meer as agt dosyn lede van die Kanadese Parlement, Verenigde State van Amerika Kongres, Britse Parlement, en ander nasionale wetgewers, verskeie miljardêrs, 9 Oscar wenners, 11 Grammy wenners, 4 wenners van die Pulitzerprys, 2 Presidensiële Vryheidsmedalje wenners, ten minste 16 Emmy Award wenners, en 28 Olimpiese medaljewenners van verskeie nasionaliteite.

Alumni van McGill Universiteit was instrumenteel daarin om Amerikaanse voetbal, basketbal en yshokkie uit te vind of ten minste te organiseer. McGill Universiteit of sy alumni het ook verskeie gesiene universiteite en kolleges gestig, insluitende die Universiteite van Brits-Columbië, Victoria, Brits-Columbië, en Alberta, die Schulich Skool van Medisyne en Tandheelkunde, die Johns Hopkins Universiteit Skool van Medisyne, en Dawson Kollege. McGill Universiteit is veral bekend vir sy bydrae tot die Geneeskunde en die gesondheidswetenskappe.

## Verwysings
Temple-universiteit

duimnael
**Temple-universiteit** (Temple of TU) is 'n staatsverwante navorsingsuniversiteit wat geleë is in Philadelphia, Pennsilvanië. Dit was gestig in 1884 deur die by Baptiste Priester, Russell Conwell. In 1882 het Conwell na Pennsilvanië vertrek om die Grace Baptist Church te lei; en terselfdertyd begin om klas te geen aan werkersklas burgers in die aand, ten einde hul werkskedules te akkommodeer. Hierdie studente, wie later genoem is "naguile", het opleiding in die kelder van Comwell se Baptist Temple ontvang, en daarom dan die oorsprong van die universiteit se naam, en gelukbringer. Teen 1907 het die instelling sy status hersien, en was dit geïnkorporeer as 'n universiteit.

Teen 2017 was daar meer as 40,000 voorgraadse, nagraadse en professionele studente ingeskryf in meer as 500 akademiese graad-programme, wat aangebied word in liggings vanoor die wêreld, insluitende agt kampusse regoor Pennsilvanië, Rome en Tokio. Temple Universiteit is een van die grootste verskaffers van professionele opvoeding, (Regte, geneeskunde [medisyne], podiatrie, aptekerswese, tandheelkunde en argitektuurstudies) en berei die grootste aantal professionele praktisyns in Pennsilvanië op.

## Verwysings 
## Eksterne skakels
Tiglat-Pileser I

**Tiglat-Pileser I** (uit Hebreeus: תִּגְלַת פִּלְאֶסֶר; Akkadies: 𒆪𒋾𒀀𒂍𒊹𒊏  *Tukultī-apil-Ešarra*, "my vertroue is in die seun van Ešarra") was ’n koning van Assirië tydens die Middel-Assiriese tydperk (1114-1076 v.C.). Volgens die Assirioloog Georges Roux was hy "een van die twee of drie groot Assiriese monarge sedert die dae van Shamshi-Adad I". 

Hy was bekend vir sy uiteenlopende militêre veldtogte, sy entoesiasme vir bouprojekte en sy belangstelling in wigskrif-tabletversamelings. Onder sy bewind het Assirië een van die groot magte van die Antieke Nabye Ooste geword, ’n posisie wat die koninkryk vir die volgende sowat 500 jaar behou het. Hy het Assiriese beheer tot in Anatolië en Sirië en tot aan die oewers van die Middellandse See uitgebrei. Uit inskripsies wat bewaar gebly het, lyk dit of hy versigtig ’n vrees by beide sy onderdane en sy vyande ingeboesem het.

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
*15px Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia
Thomas Pynchon

**Thomas Ruggles Pynchon jr.** (/ˈpɪntʃɒn/, gewoonlik /-tʃən/; gebore op 8 Mei 1937) is 'n Amerikaanse romanskrywer. Hy is 'n MacArthur Fellow en bekend vir sy kompakte, ingewikkelde romans. Sy fiksie- en niefiksieskrywes omvat 'n groot aantal onderwerpe, genres en temas; insluitende geskiedenis, musiek, wetenskap en wiskunde. Pynchon het in 1973 die *U.S. National Book Award* vir ''Gravity's Rainbow'' gewen.

Pynchon is van Long Island afkomstig en het twee jaar in die Amerikaanse vloot gedien. Hy beskik oor 'n graad in Engels van Cornell-universiteit. Nadat hy verskeie kortverhale in die laat 1950's en vroeë 1960's geskryf het, het hy begin om die romans te skryf waarvoor hy die beste bekend is, naamlik *V.* (1963), *The Crying of Lot 49* (1966) en ''Gravity's Rainbow'' (1973). Pynchon is bekend daarvoor dat hy 'n kluisenaarsbestaan voer en baie min foto's van hom is al gepubliseer. Daar word al sedert die 1960's oor identiteit en presiese ligging gegis.

Pynchon se mees onlangse roman, *Bleeding Edge*, is op 17 September 2013 gepubliseer.

## Romans 
* (1963) *V.*
* (1966) *The Crying of Lot 49*
* (1973) ''Gravity's Rainbow*
* (1990) *Vineland*
* (1997) *Mason & Dixon*
* (2006) *Against the Day*
* (2009) *Inherent Vice*
* (2013) *Bleeding Edge*

## Kortverhale 
* (1984) *Slow Learner''

## Notas 
## Verwysings
Whiplash

***Whiplash*** is 'n 2014 Amerikaanse dramarolprent wat deur Damien Chazelle geskryf en vervaardig is. 

Dit handel oor die verhouding tussen 'n ambisieuse jong Jazz tromspeler, (gespeel deur Miles Teller) en sy hardvogtige instrukteur (gespeel deur J. K. Simmons). Paul Reiser en Melissa Benoist speel ook daarin.

Whiplash het sy premieropvoering ontvang in die "US Dramatic Category" tydens die 2014 Sundance Filmfees op 16 Januarie 2014 as die fees se openingsrolprent.

Sony Pictures Worldwide het die internasionale verspreidingsregte daarvan bekom. Die rolprent het op beperkte skaal begin wys in die VSA op 10 Oktober 2014 en geleidelik uitgebrei tot meer as 500 teaters tot die finale opvoering op 26 Maart 2015. Die rolprent het VS$49 miljoen verdien op 'n skamele produksiebegroting van slegs VS$3,3 miljoen.

Die rolprent het wydverspreide kritiese lof ontvang, met spesifieke lof vir Simmons se spel en vir die draaiboek van Chazelle. Tydens die 87ste *Academy Awards* toekenningsaand het die rolprent die pryse gewen vir Beste filmredigering, Beste Klankvermenging, en beste ondersteunende akteur vir Simmons. Dit was ook genomineer vir beste Aangepaste Draaiboek en Beste Prent.

## Verwysings
Chanel Nº 5

duimnael|Chanel Nº 5
**Chanel Nº 5** is 'n damesparfuum uit die Franse modehuis Chanel wat op 5 Mei 1921 in Parys deur die Franse modeskepper Coco Chanel (1883−1971) as die eerste aldehied-parfuum geloods is, oorspronklik net vir 'n klein groep uitgesoekte klante. Die parfuum was die eerste in 'n reeks geure wat deur Chanel op die mark ingevoer is en word as die suksesvolste damesparfuum ooit beskou. Volgens *Parfums Chanel* word daar elke dertig sekondes êrens op aarde 'n flessie *Chanel Nº 5* verkoop. Die flessie maak deel uit van die geur se bekoring en aantrekkingskrag. Die ikoniese Amerikaanse aktrise Marilyn Monroe (1926−1962) het die parfuum na bewering as haar enigste nagkleed gedra.

Die chemiese formule vir die parfuum – 'n oordosis van 'n 1:1:1-akkoord van die aldehiede C-10 (decanal), C-11 (undecanal) en C-12 (dodecanal) – is deur die Frans-Russiese skeikundige en vroeëre parfumeur aan die Russiese tsarehof, Ernest Beaux (1881−1961), ontwikkel. Altesaam 130 bestanddele is vir Chanel Nº 5 gebruik.

Chanel Nº 5 en die Sowjetunie se gewildste damesparfuum, *Rooi Moskou*, staan sentraal in die geskiedkundige werk *Der Duft der Imperien* uit die pen van een van Duitsland se voorste Rusland-kenners, die historikus Karl Schlögel. Albei parfuums het hul oorsprong in 'n reukwater wat in voor-rewolusionêre Rusland ter gelentheid van die Romanof-dinastie se 300-jarige troonjubileum in 1913 ontwikkel is.

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
;Media
* *Inside Chanel – Marilyn and Nº 5*
Hubert Dreyfus

duimnael|Hubert Dreyfus in 2011
**Hubert Lederer Dreyfus** (Terre Haute, 15 Oktober 1929 – Berkeley, 22 April 2017) was 'n Amerikaanse filosoof. 

## Biografie 
Dreyfus was veral bekend vir sy kritiek op kunsmatige intelligensie (KI) en sy werk oor die filosoof Martin Heidegger. Hy studeer aan Harvard en was professor aan die Universiteit van Kalifornië, Berkeley.

In 1998 is aan Dreyfus 'n eredoktorsgraad aan die Erasmus Universiteit in Rotterdam toegeken. In 2003 het Dreyfus die Spinoza-leerstoel aan die Universiteit van Amsterdam beklee. 

Dreyfus onderskei vier aannames in KI: die biologiese, die sielkundige, die epistemologiese en die ontologiese aannames. Volgens Dreyfus is hierdie aannames die groot misverstand van navorsers in die KI, maar tog is dit naby aan die idees van mense soos Rodney Brooks.Dreyfus is in 2017 dood op 87-jarige ouderdom.

## Bibliografie 
### Boeke 
* *Sense and Nonsense* (1964) vertaling van Maurice Merleau-Ponty's Sens et non-sens (1948) saam met Patricia Allen Dreyfus
* ''What Computers Can't Do: The Limits of Artificial Intelligence* (1972)
* *What Computers Still Can't Do: A Critique of Artificial Reason* (1979)
* *Michel Foucault: Beyond Structuralism and Hermeneutics* (1982) saam met Paul Rabinow
* *Mind Over Machine: The Power of Human Intuitive Expertise in the Era of the Computer* (1986) saam met Stuart Dreyfus
* *Being-in-the-World: A Commentary on Heidegger's Being and Time,* Division 1 (1991)
* *Disclosing New Worlds: Entrepreneurship, Democratic Action, and the Cultivation of Solidarity* (1997) saam met Charles Spinosa en Fernando Flores
* *On the Internet* (2001) uit die reeks *Thinking in Action*
* *On the Internet* - Tweede uitgawe (2009) hersiende uitgawe van die eerste weergawe uit 2001
* *All Things Shining: Reading the Western Classics to Find Meaning in a Secular Age* (2011) saam met Sean Dorrance Kelly

### Artikels 
* *Alchemy and Artificial Intelligence'' (1965)

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
* Homepage van Hubert Dreyfus 
* Curriculum vitae  met volledige bibliografie
* Laudatio Dreyfus 
* Dreydegger.org  blad oor Hubert Dreyfus en fenomenologie
Tom Holland (akteur)

**Thomas Stanley Holland** (gebore 1 Junie 1996) is 'n Engelse akteur. Hy is bekend vir sy rol as Spider-Man in die Marvel rolprente, hy het die rol al in vyf rolprente gespeel: *Captain America: Civil War* (2016), *Spider-Man: Homecoming* (2017), *Avengers: Infinity War* (2018), en in  *Avengers: Endgame* en *Spider-Man: Far From Home* (altwee 2019). Tom Holland is een van die kortste akteurs in hollywood met 'n hoogte van 1,73 meter.  

## Vroeë lewe 
Holland is gebore in Kingston upon Thames, Londen, seun van Nicola Elizabeth (née Frost), 'n fotograaf, en Dominic Holland, 'n komediant en skrywer. 

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
* 
*
Proet

Die **Proet** (Duits: *Pruth*; Roemeens: *Prut*, [prut], Oekraïens: Прут) is 'n groot suid-vloeiende rivier in Oos-Europa. Die rivier, met 'n lengte van 953&nbsp;km, vorm die derde grootste sytak van die Donau na die Tisza en die Sava. Die Proet is die laaste groot sytak van die Donau voor sy monding in die Swartsee en is veral as grensrivier tussen verskeie voormalige lande en ryke van historiese belang.

[duimnael|links|Die Proet as grensrivier tussen [Moldowa (regs) en Roemenië (links)]]
Die Proet ontspring naby die berg Howerla, Iwano-Frankifsk-oblast, Oekraïne, in die Karpate, net noord van die grens tot Roemenië. Net wes ontspring die Tisza, 'n ander groot sytak van die Donau. Aansluitend maak die Proet 'n skerp boog in 'n noordelike rigting, voordat hy in 'n suidoostelike rigting begin vloei en na sowat 100&nbsp;km Tsjerniftsi, hoofstad van die gelyknamige oblast en historiese sentrum van die Boekowina, bereik. Na 'n verdere 100&nbsp;km vloei die Proet in 'n suidelike rigting en vorm vir die res van sy loop die grens tussen Moldowa en Roemenië, parallel tot die Siret verder wes. Net oos van Galați, Roemenië, mond die Proet naby Giurgiulești, Moldowa, in die Donau uit, net oos van die Siret se monding in die Donau en voordat die Donau sy mondingsdelta in die Swartsee bereik.

## Geskiedenis 
[[Lêer:AlexanderYpsilantisPruth.jpg|duimnael|links|*Alexandros Ypsilantis steek die Proet oor [in 1822]* deur Peter von Hess, Benakimuseum, Athene]]
duimnael|links|Ontwikkeling van Roemenië se grondgebied tussen 1859 en 2010
Tydens die bestaan van die Romeinse Ryk het die Proet, wat deur die Romeine *Pyretus* genoem is, sedert die verowering deur Trajanus in 101 die oostelike grens van die Romeinse provinsie Dacië gevorm. Ander benamings in die oudheid was in antieke Grieks Πυρετός, of Skities *Porata* (moontlik), *Hierasus* (Ιερασός) of *Gerasius*.

Van historiese belang is die Vrede van Proet, wat Pieter I van Rusland na die Proet-veldtog op 23 Julie 1711 moes sluit, nadat sy leër naby die dorp Huși deur die Ottomane omsingel is.

Een eeu later is op 28 Mei 1812 in Boekarest die Vrede van Boekarest tussen Aleksander I van Rusland en Mahmoed II onderteken, waarmee die Agte Russies-Turkse Oorlog (1806–1812) beëindig is. Vervolgens het die Russiese Ryk die oostelike gedeelte – oos van die Proet – van die Prinsdom Moldawië ontvang, later Bessarabië genoem. Dus het die Dnister vanaf 1812 nie meer die grens tussen die Ottomaanse en die Russiese Ryk gevorm nie, maar die Proet sowat 200&nbsp;km verder wes. In omruiling vir hierdie territoriale wins het Rusland afstand gedoen van sy aansprake op die Donauprinsdome onder Ottomaanse gesag, Moldawië (wes van die Proet) en Walachye.

Tussen 1918 en 1939 was die rivier deels in Pole en deels in Groter Roemenië (Roemeens: *România Mare*) geleë. Voor die Eerste Wêreldoorlog het die rivier die grens tussen Roemenië en die Russiese Ryk gevorm. Ná die Tweede Wêreldoorlog het die Proet die grens tussen Roemenië en die Sowjetunie afgebaken. Deesdae vorm die river op 'n lengte van 695&nbsp;km die grens tussen Roemenië en Moldowa.

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
*
Ralph Steadman

**Ralph Steadman** (gebore 15 Mei 1936) is 'n Walliese illustreerder wat bekend is vir sy vriendskap met die Amerikaanse skrywer Hunter S. Thompson. Steadman is bekend vir sy politieke en sosiale karikature, spotprente en prentboeke.

## Werke 
* 1968: *The Little Red Computer*
* 1970: *The Kentucky Derby Is Decadent and Depraved*
* 1971: *Fear and Loathing in Las Vegas*
* 1972: *Two Donkeys and a Bridge*
* 1973: ''Fear and Loathing on the Campaign Trail '72*
* 1974: *America*
* 1978: *Cherrywood Cannon*
* 1978: *Emergency Mouse*
* 1983: *The Curse of Lono*
* 1980: *Inspector Mouse*
* 1983: *I Leonardo*
* 1983: *No Good Dogs*
* 1984: *Quasimodo Mouse*
* 1985: *Treasure Island*
* 1986: *That's My Dad*
* 1986: *The Complete Alice*
* 1987: *Withnail and I*
* 1988: *The Crazy Never Die!*
* 1988: *The Big I Am*
* 1989: *No Room to Swing a Cat*
* 1990: *Near the Bone*
* 1990: *Tales of the Weirrd*
* 1992: *The Grapes of Ralph: Wine according to Ralph Steadman*
* 1994: *Still Life with Bottle: Whisky according to Ralph Steadman*
* 1995: *Teddy! Where Are You?*
* 1995: *Animal Farm*
* 1996: *The Poor Mouth*
* 1997: *Heart on the Left*
* 1997: *Have I Offended Someone?*
* 1997: *Sigmund Freud*
* 1998: *Gonzo: The Art of Ralph Steadman*
* 2002: *Doodaaa: The Balletic Art of Gavin Twinge*
* 2004: *The Devil's Dictionary*
* 2007: *Psychogeography*
* 2008: *Garibaldi's Biscuits*
* 2010: *Slash*
* 2014: *Little.com*
* 2012: *Extinct Boids*
* 2013: *Proud Too Be Weirrd*
* 2014: *Nextinction*
* 2017: *Huncho Jack, Jack Huncho*
* 2016: *Appetites: A Cookbook''

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
*
San Michele (eiland)

duimnael|links|220px|'n Grafmonument op San Michele
duimnael|Die eiland San Michele, soos gesien vanuit 'n Venesiaanse waterbus (*vaporetto*)
duimnael|Die 16de eeuse Renaissancekerk San Michele in Isola (noordaansig)
duimnael|'n Lugaansig van San Michele
**San Michele** (Italiaans: *Isola di San Michele*) is 'n eiland in die Venesiaanse strandmeer, geleë halfpad tussen die *Centro storico*, die historiese middestad, en die eiland Murano. San Michele, oorspronklik 'n kloostereiland wat deur Kamaldulensers bewoon is en sedert 1804, toe die Franse owerheid nuwe begrafnisreëls toegepas en teraardebestellings op stedelike kerkhowe om higiëniese redes verbied het, as Venesië se hoofbegraafplaas ontwikkel is (die eerste teraardebestellings het in 1813 plaasgevind), het – nadat dit in 1839 met die naburige eiland San Cristoforo verbind is – 'n oppervlakte van 17,6 hektaar, met 'n lengte van 460 en 'n wydte van 390 meter.

Volgens die sensus van 2001 was daar elf uitsluitlik manlike bewoners, almal Fransiskane-monnike wat die eiland deel met die laaste rusplekke van Venesiane en bekende buitelanders, wat in Venesië oorlede is of wie se sterflike oorskot volgens hul eie wens hierheen geneem is (soos dié van Igor Strawinski, Sergei Diaghilev, Ezra Pound en Joseph Brodsky), asook talle sipressebome. Die laaste groot uitbreiding van die begraafplaas is in 1998 deur die Britse ateljee *David Chipperfield Architects* ontwerp en in 2017 voltooi.

San Michele val onder die Rooms-Katolieke parogie San Canciano in die *sestiere* (historiese stadsdeel) Cannaregio, alhoewel dit administratief deel uitmaak van die *sestiere* Castello.

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
*  *Friedhofsspaziergang: Die Insel der Toten – San Michele in Venedig*
*  *The Venice Insider: Venetian Grandeur at the San Michele Cemetery*
Adad-nirari II

**Adad-nirari II** (bewind: 911 tot 891&nbsp;v.C.) word algemeen beskou as die eerste koning van die Nieu-Assiriese Ryk.

## Lewe
Hy het streke wat net in naam leenstate was, finaal onderwerp en Arameërs wat probleme veroorsaak het, ná ’n geveg in 910&nbsp;v.C. gedeporteer. Nadat hy die Nieu-Hetitiese en Horitiese bevolking in die noorde onderwerp het, het Adad-nirari&nbsp;II Babilonië twee keer aangeval en ’n groot stuk land in Middel-Mesopotamië geannekseer. Hy het later nog dele van Mesopotamië oorgeneem. Hy het ook streke in die weste verower. 

Sy bewind is gekenmerk deur hernude voorspoed in die antieke Nabye Ooste nadat hy Fenisiese en Aramese handelsroetes uitgebrei en so Anatolië, Egipte onder die Libiese 22ste Dinastie, Mesopotamië en die Mediterreense gebied verbind het.

Adad-nirari II se seun se naam was Tukulti-Ninurta II, en hy het die oorloë teen Assirië se vyande voortgesit.

Danksy die bestaan van volledige naamlyste van Adad-nirari&nbsp;II se bewind tot dié van Assurbanipal in die 7de eeu&nbsp;v.C. is jaar 1 van Adad-nirari se bewind (911&nbsp;v.C.) dalk die eerste gebeurtenis in die antieke Nabye Ooste waarvan die presiese datum bekend is, hoewel die Assiriese Koningslys as taamlik aakuraat beskou kan word vanaf verskeie eeue voor Adad-nirari se bewind; geleerdes stem gewoonlik saam oor datums tot so ver terug as Assur-resh-ishi I se bewind in die laat 12de eeu&nbsp;v.C.

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
*15px Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia
Siret

Die **Siret** (Oekraïens: Сірет of Серет; Roemeens: *Siret*, [siˈret], Hongaars: *Szeret*, Russies: Сирет) is 'n groot suid-vloeiende rivier in Oos-Europa. Die rivier, met 'n lengte van 647&nbsp;km, vorm die vyfde grootste sytak van die Donau na die Tisza, Sava, Proet en Drava.

duimnael|links|Die Siret naby Bucecea, Roemenië
Die Siret ontstaan deur die saamvloei van Barsuky en Zwarasj in die Boekowina, Tsjerniftsi-oblast, Oekraïne, in die Karpate, net noord van die grens tot Roemenië. Aansluitend maak die rivier 'n skerp boog in 'n noordelike rigting, voordat hy in 'n suidoostelike rigting begin vloei en Roemenië bereik. Hier vloei die Siret vir 559&nbsp;km regstreeks deur die historiese gebied Moldawië, parallel tot die Proet verder oos met die Karpate in die weste. Aansluitend vloei die rivier meer in 'n oostelike rigting en vorm die noordoostelike grens van die historiese gebied Walachye. Na 'n verdere 416&nbsp;km mond die Siret naby Galați in die Donau uit, net wes van die Proet se monding in die Donau.

## Geskiedenis 
In antieke tye is die Siret in Latyn *Hierasus* en in Antieke Grieks Ιερασός genoem.

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
*
Pietro Mascagni

Die operakomponis **Pietro Mascagni** (1863–1945) is in Livorno, Italië, gebore. Hy het aan die konservatorium in Milaan gestudeer en hom later by 'n reisende operageselskap aangesluit. In 1889 het hy die eerste prys in ’n kompetisie gewen met sy *verismo*-opera *Cavalleria rusticana*.

Die eerste opvoering in Rome in 1890 was 'n onmiddellike sukses. Dit is tot vandag toe nog een van die gewildste operas. Dit het tradisie geword om *Cavalleria rusticana* saam met *I pagliacci van Leoncavallo* op te voer. Van Mascagni se ander belangrike operas is ''L'Amico Fritz* (1891), *Isri* (1898) en *Nerone'' (1935); laasgenoemde verheerlik Benito Mussolini.

## Bronnelys 
* Wêreldspektrum, 1982, , volume 18, bl. 72

## Eksterne skakels 
*  
*