open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
AVN

***Adult Video News*** (ook bekend as ***AVN***) is ’n Amerikaanse vaktydskrif vir die volwassevideobedryf. Volgens *The New York Times* is *AVN* vir pornografiese rolprente wat *Billboard* vir musiekalbums is. *AVN* borg die jaarlikse Adult Entertainment Expo, of AEE, in Las Vegas, Nevada, asook ’n prysseremonie vir die volwassebedryf, die AVN-pryse, wat op die Oscars geskoei is.

*AVN* gradeer pornoflieks en berig oor nuus in die bedryf. Tot 500 fliekresensies kan in een uitgawe voorkom. Sowat 80% van die tydskrif bestaan uit advertensies en is gemik op handelaars in volwassevideo's. 

## Geskiedenis 
Paul Fishbein, Irv Slifkin en Barry Rosenblatt het *AVN* in 1983 in Philadelphia, Pennsilvanië, gestig. Slifkin is in 1984 weg; hy het belangstelling verloor in die resensering van pornoflieks ná die skuif van rolprente na video's. Rosenblatt en Fishbein het in 1987 ’n uitval gehad en eindelik het Fishbein die tydskrif na die San Fernando-vallei in Kalifornië geskuif van waar dit nog steeds bedryf word. Hy het die maatskappy in 2010 verkoop.

*AVN* word wyd aangehaal oor verskeie sterre in die pornobedryf en die bedryf se inkomste. *AVN* raam die verkoop en uithuur van pornovideo's het in 2000

## AVN-pryse 
*AVN* hou elke jaar ’n prystoekenningsaand wat op die Oscars geskoei is. Daar is meer as 100 kategorieë en meer as 3&nbsp;500 mense woon dit gewoonlik by. David Foster Wallace het skepties opgemerk *AVN* het in 1997 meer as 4&nbsp;000 nuwe uitreikings in elke kategorie geresenseer, teenoor die 375 flieks wat vir die Oscars gekyk moes word. Volgens *The New York Times* is "die presiese kriteria vir die wen van ’n AVN nie, wel, eksplisiet nie". Pryse gaan dikwels na gereelde adverteerders in die tydskrif.

Die seksskrywer Violet Blue het gesê dieselfde maatskappye en name wen jaar ná jaar . . . "Om aan die 'porno-Oscars' te dink  as ’n ware verteenwoordiging van porno se heel bestes, is soos om seks te hê met ’n Jenna Jameson-pop en vir jou vriende te vertel jy het met die pornoster bed toe gegaan." 

### GayVN-pryse 
*AVN* het ook elke jaar die GayVN-pryse geborg vir die gay pornobedryf nadat dit van 1988 tor 1998 deel was van die AVN-pryse. Dié toekenningsaand is ná 2010 vir 'n paar jaar nie gehou nie, maar is in 2018 hervat.

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
* Amptelike webtuiste
* *AVN* Industry News
*15px Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia
Mahala Andrews

'*Mahala Andrews* (1939 - 1997, Iona) was 'n Britse paleontoloog wat vir die Nasionale Museum van Skotland gewerk het.  Sy het op die veld van vertebraat paleontologie gespesialiseer. Tydens haar loopbaan het Andrews baie studies gedoen oor die prehistoriese lob-vinnige Onychodus. 
Sy was 'n Christen en het op die Skotse eiland Iona gesterf. 

## Sien ook 
*Paleontologie
*Geologie

## Verwysings
Sopwith Snipe

Die **Sopwith Snipe** is 'n enkelsitplek, dubbeldekker Britse vegvliegtuig wat laat tydens die Eerste Wêreldoorlog diens gedoen het. Die vliegtuig was ontwerp om die bekende Sopwith Camel te vervang. Die vliegtuig was ontwerp met 'n nuwe 230 perdekrag Bentley-enjin. Dit kon hoër vlieg en was vinniger as sy voorganger. Dit was in 1918 beskou as die beste Geallieerde vegvliegtuig op die westelike front en geprys deur die vlieëniers vir sy spoed, krag en beweeglikheid. Die uitsig vanuit die kajuit was ook beter as dié van die *Camel* wat veral belangrik is tydens nagvlugte. Daar was net minder as 500 *Snipes* gebou in 1918 en daar was eindelik 1,567 eenhede afgelewer aan die Britse Lugmag. Dit het oor moderne eienskappe beskik soos 'n elektries verhitte kajuit en suurstof vir die vlieënier. Alhoewel die vliegtuig eers die front slegs agt weke voor die einde van die oorlog bereik het, was dit genoeg tyd om te bewys dat die *Snipe* die Duitse vliegtuie oorskadu het.

Op 27 Oktober 1918 het Majoor William Barker in *Snipe* van 201 Eskader hom vasgeloop teen 60 *Fokker D.VII*'s waarvan 15 hom aangeval het. Hy het hulle vuur beantwoord, vier afgeskiet en twee ander beskadig voordat hy 'n noodlanding moes doen weens bloed verlies en sy vliegtuig vol koeëlgate was. Die Victoriakruis was aan hom toegeken vir dié daad.

Tot en met 1923 was die vliegtuig Brittanje se enigste verdediging en het in diens gebly tot 1927.

## Tegniese besonderhede 
## Sien ook 
* Lys van vegvliegtuie

## Bron 
* Crosby, Francis: *THE WORLD ENCYCLOPEDIA OF FIGHTERS & BOMBERS*. 2015.
Johann Nepomuk von Fuchs

**Johann Nepomuk von Fuchs** (15 Mei 1774 – 5 Maart 1856) was 'n Duitse chemikus en mineraloog, en koninklik Beierse geheimraadslid.

## Biografie 
Hy is in Mattenzell, naby Falkenstein in die Beierse Woud gebore. In 1807 het hy professor van chemie en mineralogie by die Ludwig Maximilian Universiteit geword, wat toe nog in Landshut geleë was, en in 1823 het hy die pos van bewaarder van die mineralogiese versamelings te München gekry, waar hy drie jaar later as professor aangestel is, toe die universiteit daarheen verskuif is. Hy het in 1852 afgetree, en die koning van Beiere het vir hom in 1854 'n adeltitel verleen. Hy is op 5 Maart 1856 in München oorlede.

Hy is hoofsaaklik bekend vir sy mineralogiese waarnemings en vir sy werk op waterglas (natriumsilikaat). Hy het dit gebruik om stereochromie te ontwikkel: 'n vorm van freskoskildery waar die pigmente met waterglas vasgelê word. Histories is natrium silikaat soms "Fuchs se oplosbare glas" genoem. Hy het 'n wetenskaplike metode ontwikkel vir die vervaardiging van sement en bydraes gemaak tot die wetenskap van die amorfe staat van vastestowwe.

Hy het die minerale name wagneriet (1821) en margariet (1823) geskep, en was saam met Adolph Ferdinand Gehlen mede-beskrywer van die mineraal mesoliet (1816). 'n Variant van moskoviet word ter nagedagtenis van sy werk fuchsiet genoem.

## Gepubliseerde werke 
* *Ueber die Entstehung der Porzellan-Erde*, 1821 &#x2013; Aangaande die oorsprong van porselein aarde. 
* *Neue Methode das Bier auf seine wesentlichen Bestandtheile zu untersuchen*, 1836 – Nuwe metode om bier op grond van sy wesentlike bestanddele te ondersoek.
* *Naturgeschichte des Mineralreichs*, 1842 &#x2013; Natuurgeskiedenis van die minerale wêreld.
* *Über die Theorien der Erde, den Amorphismus fester Körper und den gegenseitigen Einfluß der Chemie und Mineralogie*, 1844 &#x2013; Aangaande die teorieë van die Aarde, die amorfisme van soliede liggame en die wedersydse invloed van die chemie en mineralogie.
* *La stéréochromie: peinture monumentale*, 1861 (Franse vertaling deur Leon Dalemagne).

## Verwysings
Rathlin

**Rathlin** (afgelei van Iers: *Reachlainn*) is 'n eiland en *civil parish* langs die kus van die Noord-Ierse graafskap Antrim, geleë in die Noordkanaal. Dit is die mees noordelike punt van Noord-Ierland en sy enigste bewoonde see-eiland met 'n bevolking van sowat 150.

Rathlin het vanweë sy geografiese ligging historiese en kulturele bande met Noord-Ierland en Skotland en het oorspronklik deel uitgemaak van die koninkryk Dál Riata.

## Geografie 
duimnael|links|Rathlin se klein seehawe
duimnael|links|Rathlin gesien vanuit die Mull of Kintyre in Skotland
Rathlin, 'n eiland van vulkaniese oorsprong, is die mees noordelike van die bewoonde eilande van Ierland. Dit het die vorm van 'n omgedraaide L en strek oor 'n afstand van vier myl (ses kilometer) in oos-westelike rigting, en 2,5 myl (vier kilometer) in noord-suidelike rigting langs die noordooskus van Ierland. Rathlin is net 15,5 myl (of 25 km) wes van die Mull of Kintyre af geleë, die suidpunt van Skotland se Kintyre-skiereiland. Die naaste landmassas in die suide is die graafskap Antrim, die Inishowen-skiereiland in die Ierse graafskap Donegal in die weste, en die eiland Islay (wat deel uitmaak van die Hebride-eilandgroep) in die noorde. 

Die hoogste punt op Rathlin is Slieveard, 440 voet (of 134 meter) bo seevlak.

Administratief val die eiland onder die Causeway Coast and Glens-distriksraad. Die grootste deel van Rathlin is in privaat besit en word vir boerderydoeleindes gebruik. Die eiland beskik oor 'n moderne infrastruktuur met vervoer- en kommunikasiegeriewe sowel as toeristefasiliteite.

## Eksterne skakels 
;Webtuiste van die eilandgemeenskap
----
* *Rathlin Community*
;Toerisme
----
* *Discover Northern Ireland: Rathlin Island*
;Media
----
* *YouTube.com: Northern Ireland Environment Agency (NIEA) - Rathlin Island, A Place Apart*
* *Rathlin Island: 4K-hommeltuigopnames*
* *DJI Phantom 4-hommeltuigopnames in 1080p*
* ''BBC News 2018: Being 18 on UK's Rathlin Island''
Gerhardus Stephanus Kruger

Ds. **Gerhardus Stephanus (Gerrit) Kruger** (gebore 1 April 1958) is ’n predikant in die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika

Hy het grootgeword op Groblersdal, en daar skoolgegaan van laerskool tot matriek. Daarna het hy sy diensplig gedoen en aan die destydse PU vir CHO studeer. Hy het sy vrou Rika daar ontmoet. Hulle het drie kinders: Andries is getroud met Leonette en hulle woon op Upington, Gerhard is getroud met Anika en woon in Clubview, en Hanneke is verloof aan Dirk. Hulle is oupa en ouma van drie kleinkinders.  

Ds. Kruger is in 1988 bevestig as predikant op Ellisras, 1997 op Aliwal-Noord en in 2000 by die Gereformeerde kerk Centurion. 

## Bronne 
*  Vogel, ds. Willem (red.). 2015. *Die Almanak van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika vir die jaar 2016*. Potchefstroom: Administratiewe Buro.
Garry Marshall

**Garry Kent Marshall** (13 November 1934 – 19 Julie 2016) was 'n Amerikaanse akteur en komediant.

## Verwysings
## Eksterne skakels 
*
Beneharo

**Beneharo** was die koning guanche (*Mencey*) van die *Menceyato de Anaga* op die eiland Tenerife geregeer het tydens die verowering van die Kanariese Eilande in die 15de eeu.

Die mencey Beneharo het in 1492 met Lope de Salazar, wat deur die goewerneur van Gran Canaria Francisco Maldonado gestuur is, saamgestem. Nadat 'n slaaf kort ná die Guanches van die Anaga-gebied weggekom het, het mencey sy steun aan die Europeërs onttrek. Alonso Fernández de Lugo het egter die vrede met die Kastilians vernuwe.

## Verwysings 
## Bibliografie 
* Abreu y Galindo, J. de, *Historia de la conquista de las siete islas de Canarias*, en A. Cioranescu (ed) Goya ediciones, Tenerife, 1977 .
* Arias Marín de Cubas, T. *Historia de las siete islas de Canaria*, edición de Ángel de Juan Casañas y María Régulo Rodríguez; proemio de Juan Régulo Pérez; notas arqueológicas de Julio Cuenca Sanabría. Real Sociedad Económica de Amigos del País, Las Palmas de Gran Canaria, 1986 
* Bethencourt Alfonso, J. *Historia del pueblo guanche: Tomo II. Etnografía y organización socio-política*, Francisco Lemus Ed. La Laguna, 1991 .
* Espinosa, Fray A. de, *Historia de Nuestra Señora de Candelaria*, en A. Cioranescu (ed) Goya ediciones, santa Cruz de Tenerife, 1967 .
* Torriani, L. *Descripción e historia del reino de las Islas Canarias*, en A. Cioranescu (ed) Goya ediciones, Santa Cruz de Tenerife, 1978 .
* Viana, A. *La Conquista de Tenerife*, en A. Cioranescu (ed) Aula de Cultura de Tenerife, Cabildo Insular, 1968-1971.
Standbeeld van M.T. Steyn

**Standbeeld van M.T. Steyn** kan verwys na:

* Standbeeld van M.T. Steyn (1922), standbeeld in die Nederlandse stad Deventer
* Standbeeld van M.T. Steyn (1929), standbeeld in die Suid-Afrikaanse stad Bloemfontein
Susan Cachel

**Susan Cachel** is 'n Amerikaanse antropoloog, paleontoloog en navorser wat spesialiseer in primaat-evolusie, insluitend die mens. In 2009 is sy aangewys as 'n genoot van die Amerikaanse Vereniging vir die Bevordering van Wetenskap ter ere van haar werk in primaat-evolusie. 
Sy is die skrywer van *Primate and Human Evolution*, gepubliseer in 2006 deur die Cambridge University Press.

## Sien Ook 
*Paleontologie
*Geologie
*Antropologie

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
* Rutgers faculty page 
* *Primate and Human Evolution*,  Cambridge University Press
Ferdinand Canu

**Ferdinand Canu** (1863-1932) was 'n Franse paleontoloog en skrywer.  In 1923 word hy die Daniel Giraud Elliot Medalje toegeken vir sy werk *"North American Later Tertiary and Quaternary Bryozoa"*. 

## Werke 
*1917 — *A synopsis of American Early Tertiary Cheilostome Bryozoa* 
*1918 — *Bryozoa of the Canal Zone and Related Areas*
*1919 — *Contributions to the Geology and Paleontology of the West Indies*
*1920 — *North American Early Tertiary Bryozoa*
*1921 — *Bryozoa of the Philippine Region*
*1923 — *North American Later Tertiary and Quaternary Bryozoa*
*1931 — ''Bryozoaires oligocènes de la Belgique conservés au Musée royal d'histoire naturelle de Belgique*
*1933 — *The Bryozoan Fauna of the Vincentown Limesand''

## Sien Ook 
*Paleontologie
*Geologie

## Verwysings
Standbeeld van M.T. Steyn (1929)

Die **standbeeld van M.T. Steyn** is 'n standbeeld van Marthinus Theunis Steyn. Die standbeeld staan op die sentraalkampus van die Universiteit van die Vrystaat in Bloemfontein. Die beeld is in 1929 onthul, nadat de Afrikaanse Studentebond in 1917 opdrag gegee het om die beeld te bou. Die beeld is ontwerp deur Anton van Wouw.

## Geskiedenis 
Na die afsterwe van M.T. Steyn, oudpresident van die Oranje-Vrystaat, in 1916 was daar 'n debat in Afrikanergeledere hoe om 'n gedenkteken vir M.T. Steyn te ontwerp. Sommige het voorgestel om 'n standbeeld van hom by die Nasionale Vrouemonument, wat op inisiatief van M.T. Steyn ontwikkel is, te plaas.

In 1917 het die Afrikaanse Studentebond egter sy kongres in Bloemfontein gehou. Op die kongres is daar besluit dat die Afrikaanse studentebond 'n komitee stig wat die standbeeld moes verwesenlik. Die komitee bestaande uit studente en oud-studente is onder leiding van Samuel Henri Pellissier gestel. Daardie komitee het later die benodigde £3000 ingesamel. Ondertussen is Anton van Wouw gevra om die standbeeld te ontwerp en te bou.

Die standbeeld speel 'n rol in die transformasie-strategie van die Universiteit van die Vrystaat. So het die UV saam met die Vryfees gepoog om die persepsie rondom standbeelde op die kampus te verander. Daarom is die standbeelde van M.T. Steyn en C.R. Swart in 2014 tydelik in pienk plastiek gewikkel. Die projek, met die titel #PienkPresidente (#PinkPresidents in Engels), moes dialoog oor die weergawe van geskiedenis op die kampus bevorder.

In die nasleep van die FeesMustFall-betogings in 2015 en 2016 het daar 'n debat ontstaan oor die belangrike plek van die standbeeld voor die hoofgebou. Groepe studente het geëis dat die standbeeld van M.T. Steyn verwyder moet word, omdat dit 'n simbool vir apartheid en onderdrukking sou wees. Die destydse rektor, Jonathan Jansen, het hom teen verwydering uitgespreek. 'n Paar weke later het Jansen toegestem die standbeeld gaan verwyder word nadat die regte prosedures gevolg is. Toe lede van die EFF in Februarie 2016 die standbeeld van C.R. Swart op die kampus verniel het, het hulle ook gedreig om die standbeeld van M.T. Steyn te verniel. Die standbeeld van M.T. Steyn is toe tydelik bewaak deur die kampusbeveiliging. Hoewel die standbeeld van C.R. Swart in 2017 'n nuwe plek gekry het op die Doornkloof Voortrekkerplaas, staan die standbeeld van M.T. Steyn steeds op die kampus.

## Die standbeeld 
Die standbeeld bestaan uit 'n sokkel wat 4 meter hoog is. Die sokkel van ystergraniet is beklee met klippe en aan die voorkant met 'n plakkaat. Op die plakkaat staan: *Marthinus Theunis Steyn / Staatspresident O.V.S / 1896-1902 / Opgerig deur die / Afrikaanse Studentebond / 1929*. 

Die standbeeld staan op die sokkel en is tweemaal lewensgrootte.

## Sien ook 
* De Raadsman, borsbeeld vir M.T. Steyn
* President Steynpark en -bank
* Standbeeld van M.T. Steyn (1922), standbeeld in die Nederlandse stad Deventer

## Eksterne skakels 
* Bladsy van die standbeeld op die webwerf van Afrikaner Geskiedenis

## Verwysings
Val-de-la-Haye

**Val-de-la-Haye** is 'n Franse dorp in die département Seine-Maritime (région Normandië), suidwes van Rouen, met sowat 700 inwoners (2014).

Die dorp is op die regteroewer van die Seinerivier in die meander van Roumare.

Die dorp word as *Val de La Haye* vir die eerste keer in September 1212 beskryf. 

## Naburige munisipaliteite 
## Demografie 
## Verwysings
Standbeeld van M.T. Steyn (1922)

Die **standbeeld van M.T. Steyn** is 'n standbeeld van Marthinus Theunis Steyn. Die standbeeld staan in die Rijsterborgherpark in die Nederlandse stad Deventer in die provinsie Overijssel. Die beeld is in 1922 onthul, nadat 'n komitee onder leiding van Hendrik Müller opdrag gegee het om die beeld te bou. Müller was tussen 1896 en 1902 die Nederlanse konsul in die Oranje-Vrystaat. Die beeld is ontwerp deur Toon Dupuis.

## Geskiedenis 
Tussen 1877 en 1879 het M.T. Steyn aan die gimnasium van Deventer skool gegaan, voordat hy na Leiden gegaan het om regte te studeer. M.T. Steyn was aktief betrokke in die verenigingslewe van Deventer en was een van die mede-oprigters van die sokker- en krieketklub *Koninlijke UD*, tans die oudste veldsportvereniging van Nederland.

In na sy dood in 1916 het die plaaslike afdelings van die Nederlands-Zuid-Afrikaanse Vereniging en die Algemeen Nederlands Verbond 'n gesamentlike komitee tot stand gebring om 'n standbeeld van M.T. Steyn op te rig. Die komitee is gelei deur Hendrik Müller wat tussen 1896 en 1902 die Nederlandse konsul in die Oranje-Vrystaat was. Die Deventer-munisipaliteit het die standbeeld aanvaar en dit 'n belangrike plek gegee teenoor die stad se treinstasie. Nadat die standbeeld beklad is, het die munisipaliteit steeds die standbeeld die volgende werkdag skoongemaak. Na aanleiding van die vandalisme het die provinsiale openbare uitsaaier RTV Oost 'n meningspeiling gehou of die standbeeld verwyder moet word. Van die respondente was 93% (of 3100 mense) teen verwydering.

## Die standbeeld 
Die standbeeld vertoon M.T. Steyn in veldklere. M.T. Steyn is weergegee asof hy moedig en standvastig sy burgers toespreek. Terwyl hy sy toespraak hou, staan M.T. Steyn op klippe wat gesamentlik 'n koppie vorm, leun hy met sy regterhand op 'n klip en hou hy sy hoed in sy linkerhand. 

Onder sy voete, amper in die middel van die monument, staan die teks *Aan president Steyn / Het Nederlandsche volk*. Heel onder, op die onderste steen, staan die wapenskild van die Oranje-Vrystaat. Regs, steeds aan die voorkant, is 'n teks oor M.T. Steyn gebeitel. Die teks lui:

Alle letters op die standbeeld is gebeitel en vervolgens in rooi verf uitgevoer, al is die rooi verf weens die herhaalde voorvalle van vandalisme in 2017 tans 'n bietjie beskadig.

## Sien ook 
* De Raadsman, borsbeeld vir M.T. Steyn
* President Steynpark en -bank
* Standbeeld van M.T. Steyn (1929), standbeeld in Bloemfontein

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
* Artikel oor die onthulling van die standbeeld in die tydskrif Neerlandia
Madapolam

regs|duimnael|155x155px|Madapolam se eenvoudige weefpatroon.
**Madapolam** is 'n sagte katoenmateriaal wat uit fyn gare geweef is met 'n digte eenvoudige weefpatroon. Madapolam word in borduurwerk gebruik of as 'n sakdoekmateriaal, en ook as 'n basis vir gedrukte patrone. Die gelyke skering en inslag beteken dat die treksterkte en inkrimping dieselfde is in enige twee reghoekige rigtings, asook die absorbsie van vloeistowwe soos ink, verf en spanlak.

Dit is gebruik as die bedekking vir die de Havilland Mosquito 'n baanbrekende hout skulprompvliegtuig, waar dit styfgetrek en verhard is met vliegtuigspanlak.

Die materiaal is vernoem na die gelyknamige dorp naby Narsapur, Wes Godavari, Andhra Pradesh, Indië, waar die Oos-Indiese Kompanjie 'n materiaalfabriek bedryf het.

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
* Encyclopædia Britannica 1911 - Weef
Jiri Zidek (paleontoloog)

**Jiri Zidek** (aktief tussen 1970 en 2000) is 'n Tsjeggies-gebore Amerikaanse paleontoloog en entomoloog. 

Hy was die stigter van die *"Journal of Vertebrate Paleontology"* aan die Universiteit van Oklahoma in 1980. 

## Publikasies 
* Kansas Hamilton Quarry (Upper Pennsylvanian) Acanthodes, with remarks on the previously reported North American occurrences of the genus J Zidek - 1976

## Sien ook 
*Paleontologie
*Geologie
*Entomologie

## Verwysings
Rodolfo Casamiquela

**Rodolfo Casamiquela** (Ingeniero Jacobacci, Río Negro Provinsie, 11 Desember 1932 - Cipolletti, Río Negro, 5 Desember 2008) was 'n Argentynse paleontoloog, argeoloog, historikus, skrywer en onderwyser, wat bekend is vir sy ontdekking van die dinosourus Pisanosaurus mertii in 1967.

## Toekennings 
*Konex Platino (2006)

## Boeke en Verslae 
Hy het meer as 20 boeke en verskeie verslae gepubliseer, waarvan sommige hieronder gelys word:
**Sobre la significación mágica del arte rupestre nordpatagónico* (1960)
**Estudio de Nillatum y la religión araucana* (1964)
**Rectificaciones y ratificaciones hacia una interpretación definitiva del panorama etnológico de la Patagonia y área septentrional adyacente* (1965)
**Noticias sobre una breve expedición arqueológica a la zona de Lihuel Calel (provincia de la Pampa) y observaciones complementarias* (1967)
**En pos del gualicho* (1988)
**El otro lado de los viajes* (1993)
**Toponimia indígena de la provincia de La Pampa* (2005)
**Los ríos mesetarios norpatagónicos: aguas generosas del Ande al Atlántico* (2010, publicación póstuma, con varios autores)

## Sien ook 
*Paleontologie
*Geologie
*Argeologie

## Verwysings
Rho Ophiuchi

**Rho Ophiuchi (ρ&nbsp;Ophiuchi)** is ’n veelvoudige ster in die sterrebeeld Slangdraer (Ophiuchus). Die sentrale stelsel van die kompleks het ’n skynbare magnitude van 4,63. Die sterre is in werklikheid verder van mekaar af en hulle vat sowat 2&nbsp;400 jaar om om mekaar te wentel.

Verskeie ander sterre is naby Rho Ophiuchi AB geleë. HD&nbsp;147932 is sowat 2,5&nbsp;boogminute van daar (minstens 17&nbsp;000&nbsp;AE) en is bekend as Rho Ophiuchi&nbsp;C.

Die interstellêre verdowwing (A*V*) van Rho Ophiuchi word gemeet as 1,45&nbsp;magnitudes, wat beteken die gas en stof voor Rho Ophiuchi obsorbeer lig van die stelsel en laat dit 1,45&nbsp;magnitudes dowwer lyk as wat dit behoort te wees. Bowendien versprei die gas en stof lig van ’n hoër frekwensie, en dus lyk die lig rooier. 

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
*
*15px Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia
Walter Drawbridge Crick

**Walter Drawbridge Crick** (15 Desember 1857, Hanslope - 23 Desember 1903) was 'n Engelse sakeman (skoenmaker), amateurgeoloog en paleontoloog.  Hy het saam met Charles Darwin gepubliseer.  Hy was die oupa van Francis Crick, die molekulêre genetikus. 

## Sien Ook 
*Paleontologie
*Geologie

## Verwysings
Donker newel

[duimnael|260px|LDN 483 is sowat 700 [ligjare van ons af in die sterrebeeld Slang.]]

’n **Donker newel** of **absorpsienewel** is ’n soort newel wat so dig is dat dit die lig van voorwerpe agter hulle, soos sterre en emissie- en refleksienewels, blokkeer. Die blokkering word veroorsaak deur interstellêre stofdeeltjies. Swerms en groot donkernewelkomplekse word verbind met reuse- molekulêre wolke. Geïsoleerde, klein donker newels word Bok-newels genoem (na die sterrekundige Bart Bok). Nes met ander interstellêre stof of materiaal, is voorwerpe wat dit verberg net sigbaar danksy radiogolwe of infrarooilig.

## Oorsig 
Donker wolke lyk so vanweë submikrometer-grootte stofdeeltjies wat bedek is met bevrore koolstofmonoksied en stikstof, wat die deurgang van lig met sigbare golflengtes blokkeer. Ook teenwoordig is molekulêre waterstof, atomiese helium, C18O, CS, NH3 (ammoniak), H2CO (formaldehied), c-C3H2 (siklopropenilideen) en ’n molekulêre ioon N2H+ (diasenilium), wat almal redelik deursigtig is. Dié wolke is die broeigrond vir sterre en planete, en om hul ontwikkeling te verstaan is noodsaaklik vir ’n begrip van stervorming.

Die vorm van sulke donker newels is baie onreëlmatig; hulle het geen duidelike grense nie. Die grootste donker newels is met die blote oog sigbaar en lyk soos donker kolle teen die ligter agtergrond van die Melkweg. 

## Galery 

Beeld:All Quiet in the Nursery?.jpg|Die donker newel LDN 1768 bevat protosterre.
Beeld:A Hole in the Sky.jpg|Die newel LDN1774.
Beeld:The Dark Cloud Lupus 4.jpg|Lupus 4 is ’n digte kol stof en gas waar nuwe sterre na verwagting vorm.

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
*
*15px Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia
Barnard-katalogus

Die sterrekundige Edward Emerson Barnard het ’n lys van donker newels saamgestel wat bekend is as die *Barnard Catalogue of Dark Markings in the Sky*, of ***Barnard-katalogus***. Die newels op die lys het bekend geword as **Barnard-voorwerpe**. 

Op ’n weergawe van die lys uit 1919 is daar 182 newels; teen 1927 was daar 369.

## Verwysings
Barnard 68

**Barnard 68** is ’n molekulêre wolk, donker of Bok-newel in die rigting van die suidelike sterrebeeld Slangdraer. Dit is sowat 400&nbsp;ligjare, nog goed in die Melkweg, weg geleë, so naby dat nie ’n enkele ster tussen die newel en die Aarde gesien kan word nie. Die Amerikaanse sterrekundige Edward Emerson Barnard het dit in 1919 in sy katalogus opgeneem.  

Vanweë sy ondeursigtigheid is die newel uiters koud in die middel, sowat 16&nbsp;kelvin (&minus;257&nbsp;°C). Die massa daarvan is omtrent twee keer dié van die Son en dit is sowat ’n halwe ligjaar breed.

## Eienskappe 
Al is die newel ondeursigtig, is danksy die Baie Groot Teleskoop vasgestel sowat 3&nbsp;700 sterre van die Melkweg word daardeur geblokkeer. Van hulle is sowat 1&nbsp;000 by infrarooigolflengtes sigbaar. Sorgvuldige meting van die graad van blokkering het gelei tot ’n goeie kartering van die stofverspreiding in die wolk. Nog noukeuriger waarnemings is gedoen met die Herschel-ruimtesterrewag. 

Die ligging van ’n donker wolk in die nabyheid van die Son vergemaklik waarneming en meting aansienlik. As dit nie deur eksterne kragte beïnvloed word nie, is die stabiliteit van ’n stofwolk ’n fyn balans tussen uitwaartse druk wat deur die hitte en druk van die wolk se inhoud veroorsaak word, en die inwaartse swaartekrag. Vir die wolk om ’n ster te word, moet swaartekrag vir lank genoeg die oorhand kry om die wolk te laat instort en ’n temperatuur en digtheid te skep wat kernfusie tot gevolg het.

Barnard 68 se goed gedefinieerde grense en ander eienskappe dui daarop dat dit op die punt is om in te stort en binne die volgende 200&nbsp;000 jaar of so ’n ster te word.

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
**The Black Cloud* - Ken Croswell
*C18O-oorvloed in die nabygeleë Barnard 68
*
*15px Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia
Pieter van Schalkwyk

Ds. **Pieter van Schalkwyk** (onbekend – 10 April 1987) was tussen 1974 en sy dood predikant in vier gemeentes van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika, naamlik Reddersburg (1974–1977), Welkom (1977–1981), Kroonstad (1981–1986), en Pretoria (1986–1987). Hy is oorlede in ’n skietongeluk.

## Waardering 
Ds. Johan Botha, ’n klasmaat van ds. Van Schalkwyk in 1973, noem die "uitstaande lyne en kleure" wat hy in sy vriend se lewe opgemerk het in sy lewensberig in die *Almanak* van 1989: borrelende lewenslus, handvaardigheid, liefde vir Gods skepping, vir die kerklied, vir kinders, vir sy vrou en haar ouers, en moed.

Ds. Botha skryf: "Borrelende lewenslus. Flink was sy optrede, vinnig sy stap, opge-wek en vol humor sy gesprekke. In Kroonstad (1981–1986) het hy 'n tweedehandse bus vir die gemeente laat aankoop, dit eiehandig in stand gehou en op menige uitstappie die gemeentejeug laat deel in sy energieke ondernemingsgees. Ook hier het hy eiehandig sonder om gemeentewerk af te skeep aan sy huis aangebou tot feitlik dubbel die oorspronklike grootte! 

"Handvaardigheid. Dit was altyd merkwaardig: Hoe hy sy motor versien met 'n pak klere aan sonder om dit vuil te smeer en direk daarna gaan huisbesoek doen! Op universiteit (1966–1973) het hy van die professore se hare gesny en selde of ooit was iets in sy huis stukkend. 

"Liefde. Vir Gods Woord. Dikwels, ontdekking van 'n Skrifopenbaring, het hy gesê: 'Is dit nie móói nie?' Vir Gods skepping : Veral die Bosveld — Marble Hall was sy wêreld. Vir die kerklied: Sy psalmboek is volgeskryf met kruisverwysings, sodat die sang in eredienste onder sy leiding 'n belewenis was: Gemeentelede sal sy vindingrykheid met woorde en wysies nog lank onthou. Vir eenvoud: Sy vermoë om suiwer, helder en eenvoudig te preek was 'n gawe van die Here. Vir kinders: Te Reddersburg (1974–1977) het hy so betrokke geraak by die President Kruger-kinderhuis dat hy en Susan vir lang tye van die kinders in pleegsorg geneem het. Hulle eie kinders, Willem, Magdaleen en Schalk, het in hom 'n pa gehad met diep deernis vir hulle. Vir sy vrou: Dit was so intens, bedagsaam, koesterend. Hy het haar, Susan, dogter van prof. en mev. Schalk Duvenage – werklik geëer, in die sin van 1 Petrus 3: 7. Vir sy en haar ouers: Die respek waarmee hy hul geag het, moes jou tref – dit kon nie anders nie. 

"Moed. Pieter was nie 'n bang mens nie; reguit, met egte liefde, kon hy 'n kollega, 'n hooggeplaaste, 'n lidmaat vermaan. Ook dit is 'n gawe van God!"

## Bron 
* Botha, ds. Johan in De Bruyn, ds. F.R.P. 1989. *Die Almanak van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika vir die jaar 1989*. Potchefstroom: Administratiewe Buro.
Suberien

**Suberien** is 'n wasagtige stof wat in hoër plante voorkom, en 'n waterdigtingsfunksie het. Suberien is 'n belangrike bestanddeel van kurk, en is vernoem na die kurkeik, *Quercus suber*. Sy belangrikste funksie is om die beweging van water en opgeloste stowwe te keer. Dit is, net soos lignien, 'n onreëlmatige biopolimeer.

## Anatomie en fisiologie 
Suberien is hoogs hidrofobies en effens "rubberagtig". In wortels word suberien in die radiale en transversale selwande van die endodermale selle gedeponeer. Hierdie struktuur, bekend as die Kaspariaanse band, verhoed dat water en voedingstowwe wat deur die wortel opgeneem word, deur die apoplast by die steel indring, maar eerder die endodermis via die simplast moet verbygaan. Dit maak dit vir die plant moontlik om die opgeloste stowwe wat verder opgeneem word, te selekteer. Dit vorm dus 'n belangrike skans teen skadelike opgeloste stowwe. Wortelbome gebruik byvoorbeeld suberien om hulle soutopname te beperk, aangesien hulle in kusgebiede groei.

Suberien kom in die felleem laag van die kurkhuid voor. Dit is die buitenste laag van die bas. Die selle in hierdie laag is dood, en is ryk aan suberien, wat hulle in staat stel om die verlies van water uit onderliggende weefsels te keer. Suberiene kan ook in verskeie ander plantstrukture gevind word. Hulle kom byvoorbeeld in die lentiselle op die stamme van baie plante voor, en die netstruktuur in die skil van 'n spanspek is uit gesuberiseerde selle saamgestel.

## Struktuur en biosintese 
Suberien bestaan uit twee domeine, 'n poliaromatiese en 'n polialifatiese domein. Die poliaromatiese domein is hoofsaaklik binne die primêre selwand geleë, en die polialifatiese tussen die primêre selwand en die selmembraan. Daar is waarskynlik kruisbindings tussen die twee domeine. Die presiese kwalitatiewe en kwantitatiewe samestelling van suberienmonomere verskil van spesie tot spesie. Sommige algemene alifatiese monomere sluit α-hidroksisure (hoofsaaklik 18-hidroksioktadek-9-enoësuur) in, asook α,ω-divalente sure (hoofsaaklik oktadek-9-een-1,18-dioësuur). Die monomere van die poliaromatiese domein is hidroksikaneelsure en afgeleides daarvaan, soos feruloïeltiramien.

Bykomend tot die aromatiese en alifatiese komponente, is daar berigte dat gliserol 'n beduidende komponent in sommige spesies is. Die gliserol het moontlik 'n funksie as 'n skakelelement tussen alifatiese monomere, en kan moontlik ook polialifatiese komponente tydens die konstruksie van suberienpolimeerstrukture aan poliaromatiese komponente bind. Die polimerisasie stap van aromatiese monomere sluit 'n peroxidasereaksie in.

Die biosintese van alifatiese monomere deel dieselfde stroomop reaksies met kutienbiosintese, en die biosintese van die aromatiese komponente deel stroomopreaksies met lignienbiosintese.

Flobafen kom ook in die poliaromatiese deel van die suberienmengsel voor.

## Verwysings
Monument De Wet

Die **Monument De Wet** is 'n standbeeld van Christiaan de Wet. Die standbeeld staan op die Otterlose Zand in die *Nasionale Park De Hoge Veluwe* in Nederlandse provinsie Gelderland. Die beeld is in 1921 onthul, nadat Helene Kröller-Müller, 'n Nederlandse filantroop, in 1915 opdrag gegee het om die beeld te bou. Die beeld is ontwerp deur Joseph Mendes da Costa.

## Geskiedenis 
Christiaan de Wet was 'n persoonlike vriend van Helene Kröller-Müller en haar man Anton Kröller. Tydens besoeke aan Nederland het De Wet dikwels gekuier op die buiteplaas van die Kröllers. Tydens staptogte op die buiteplaas het Christiaan de Wet gesê dat die vir Nederlandse begrippe a-tipiese landskap hom aan Suid-Afrika laat dink.

In 1915 het Helene Kröller-Müller opdrag gegee aan Mendes da Costa om 'n mëtershoë standbeeld vir Christiaan de Wet te ontwerp. Helene Kröller-Müller wou dit laat plaas op een van die vlaktes wat Christaan de Wet aan Suid-Afrika laat dink het. Die standbeeld van Christiaan de Wet moes uitkyk oor die vlakte in die rigting van Suid-Afrika soos De Wet self tydens veldslae oor die vlaktes moes getuur het. Joseph da Menda Costa het die standbeeld tussen 1915 en 1917 ontwerp en gebou, terwyl die standbeeld in 1921 op sy sokkel geplaas is.

In 1935 het op die buiteplaas Nederland se bekendste nasionale park verreis. Hoewel die kunsversameling van Helene Krüller-Möller in 1935 in hande van die Nederlandse staat gekom het, het die buiteplaas die status van nasionale park gekry. In teenstelling met 'n borsbeeld vir M.T. Steyn (*De Raadsman*) is die Monument De Wet en die President Steynpark en -bank nie in hande van die Nederlandse staat nie, maar in hande van die Nasionale Park. Tydens die ontwikkeling van die Nasionale Park De Hoge Veluwe is 'n pad aangelê oor die Otterlose Zand. Dié *De Wetweg* is ook na Christiaan de Wet genoem.

Tydens apartheid, waar verskeie beelde in Nederland en Nederlandse besighede wat in Suid-Afrika handel gedryf het te make gehad het met vandalisme en bomaanslae, is Monument De Wet beskerm met 'n hek.

Omstreeks 2000 is die standbeeld gerestoureer. Sedert enkele jare herdenk 'n groepie elke jaar op 31 Mei die slagoffers van die Tweede Vryheidsoorlog by die standbeeld. Tussen 1903 en 1939 was daar in Nederland 'n nasionale herdenking vir die slagoffers van die Tweede Vryheidsoorlog.

## Die standbeeld 
Die standbeeld staan alleen op 'n oop vlakte en is ongeveer 13 meter hoog. Dit stel Christaan de Wet voor wat op 'n sokkel staan en teen die wind in oor 'n vlakte tuur. Die standbeeld kyk in die rigting (na die suide) van Suid-Afrika. Die sokkel bestaan uit twee dele, 'n voet en sokkel. Op die voet van die sokkel is sestien Boere-generaals en Staatspresidente afgebeeld, waaronder Paul Krüger en M.T. Steyn. 

## Galery 

## Sien ook 
* De Raadsman, borsbeeld vir M.T. Steyn
* President Steynpark en -bank
* Standbeeld van M.T. Steyn (1922), standbeeld in die Nederlandse stad Deventer

## Eksterne skakels 
* Bladsy van die beeld op die webwerf van Erfgoed Gelderland
* Monument Christiaan de Wet deur Joseph Mendes da Costa, 1915-1921 

## Verwysings
Sagwa the Chinese Siamese Cat

***Sagwa the Chinese Siamese Cat*** is 'n Amerikaanse / Kanadese televisiereeks wat deur Amy Tan vervaardig is.

## Verwysings
Perdekopnewel

Die **Perdekopnewel** (ook bekend as **Barnard 33**) is ’n donker newel in die sterrebeeld Jagter. Dit is geleë net suid van die ster Alnitak, wat die verste oos is aan die Jagter se Belt, en is deel van die veel groter Orion- Molekulêre Wolkkompleks. Die newel is die eerste keer in 1888 aangeteken deur die Skotse sterrekundige Williamina Fleming op fotoplate B2312 wat deur die Harvardkollege-sterrewag geneem is. 

Die Perdekopnewel is sowat 1&nbsp;500 ligjare van die Aarde af. Dit is een van die herkenbaarste newels vanweë die vorm van sy draaiende wolk donker stof en gas wat byna soos ’n perd se kop lyk wanneer dit van die Aarde af gesien word.

## Oorsig 
Die donker stof-en-gaswolk is ’n streek in die Orion- Molekulêre Wolkkompleks, waar stervorming plaasvind. Dit is geleë in die sterrebeeld Jagter, wat in die somer duidelik in die Suidelike Halfrond sigbaar is en in die winter in die Noordelike Halfrond. Dié teelaarde vir nuwe sterre kan tot meer as 100 bekende soorte organiese en anorganiese gasse sowel as stof bevat; van die stof bestaan uit groot en komplekse organiese molekules.

Die rooi of pienkerig gloed kom van waterstofgas agter die newel wat deur die nabygeleë helder ster Sigma Orionis geïoniseer word. Magneetvelde kanaliseer die gasse wat die newel verlaat in strome, wat as strepe in die agtergrondgloed sigbaar is. ’n Gloeiende strook waterstofgas dui die kante van die massiewe wolk aan, en die digthede van nabygeleë sterre verskil weerskante opmerklik.

Die hoë konsentrasies stof in die omgewing van die Perdekop- en Orionnewel verskil van plek tot plek en dit het afwisselende seksies van algehele deursigtigheid en ondeursigtigheid tot gevolg. Die donker deel van die newel word hoofsaaklik veroorsaak deur dik stofwolke wat die lig van die sterre daaragter blokkeer. Die onderkant van die perd se nek gooi ’n skadu na links. Die sigbare donker newel wat uit die gaskompleks spruit, is ’n aktiewe ligging vir die vorming van sterre met ’n klein massa. Helder kolle in die basis van die newel is jong sterre wat besig is om te vorm. 

## Galery 

Beeld:Horsehead Nebula and Alnitak (WH Pickering; 1888).jpg|Die Perdekopnewel en die veelvoudige ster Alnitak (1888).
Beeld:The Horsehead Nebula IC434.jpg|Gesien deur ’n gewone teleskoop.
Beeld:Hubble Sees a Horsehead of a Different Color.jpg|’n Foto van die Hubble-ruimteteleskoop (infrarooi).
Beeld:A reproduction of a composite colour image of the Horsehead Nebula and its immediate surroundings - Eso0202a.jpg|Soos gesien deur die Europese Suidelike Sterrewag (2002).

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
* Die Perdekopnewel by The Electronic Sky
* van die Perdekopnewel
* Die Perdekopnewel in die 19de eeu, deur Waldee
* Die Perdekopnewel by ESA/Hubble
* Die Perdekopnewel by Constellation Guide
*
*15px Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia
Barnard se Lus

**Barnard se Lus** (ook genoem **Sh 2-276**) is ’n emissienewel in die sterrebeeld Jagter. Dit is deel van die Orion- Molekulêre Wolkkompleks, wat ook die donker Perdekopnewel en die helder Orion-newel bevat. Die lus is in die vorm van ’n groot boog wat min op meer voor die Orion-newel geleë is. Die sterre in laasgenoemde newel is vermoedelik verantwoordelik vir die ionisering van die lus.

Die lus strek oor sowat 600&nbsp;boogminute soos van die Aarde af gesien en dek die grootste deel van die Jagter. Dit kan duidelik op foto's met ’n lang beligtingstyd gesien word, maar is ook op ’n baie donker nag met die blote oog sigbaar.

Volgens onlangse ramings is dit óf 518 óf 1 434 ligjare van die Aarde af, wat beteken dit is óf sowat 100 óf 300&nbsp;ligjare breed. Daar word geglo dit het sowat 2&nbsp;miljoen jaar gelede in ’n supernova ontstaan wat ook verskeie bekende wegholsterre, soos AE&nbsp;Aurigae, Mu&nbsp;Columbae en 53&nbsp;Arietis, tot gevolg gehad het. Hulle was vermoedelik deel van ’n veelvoudige ster waarvan een as ’n supernova ontplof het.

Hoewel vroeëre sterrekykers waarskynlik die lus gesien het, is dit genoem na die astrofotograaf Edward Emerson Barnard, wat dit afgeneem en in 1894 ’n beskrywing gepubliseer het.

## Verwysings 
## Bronne 
*Gaylard M.J. (1984), *Detection of the H 142-alpha line from the Barnard Loop*, Monthly Notices of the Royal Astronomical Society, v. 211, p.&nbsp;149
*Reynolds R.J., Ogden P.M. (1979), ''Optical evidence for a very large, expanding shell associated with the I Orion OB association, Barnard's loop, and the high galactic latitude H-alpha filaments in Eridanus*, Astrophysical Journal, v. 229, p.&nbsp;942

## Eksterne skakels 
*Foto met verskeie newels in die Jagter 
**Encyclopaedia of Astrobiology, Astronomy, and Spaceflight''
*
*15px Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia
Dwelmtsaar

**Dwelmtsaar** (Engels: *drug czar*) is 'n informele term vir die persoon wat die hoof van die dwelmbeheerbeleid in verskeie gebiede is. Dit volg die informele gebruik van die term "tsaar" in die VSA se politiek. Dit is in 1982 die eerste keer gebruik in 'n nuusberig deur United Press International, wat berig het "senatore ... het 62-34 gestem om 'n "dwelmtsaar" aan te stel wat algeheel verantwoordelik vir die VSA se dwelmbeleid is". Sedertdien is verskeie ad hoc- uitvoerende poste in beide die VSA en Verenigde Koninkryk so genoem.

## Verenigde State van Amerika 
duimnael|Dwelmtsaar Gil Kerlikowske praat met die personeel en pasiënte by die Covenant House in Amerika wat dwelmverslaafde tieners en volwassenes help.
Die VSA se eerste dwelmtsaar was Harry J. Anslinger, wat van 1930 tot 1962 gedien het as die eerste kommissaris van die Federale Narkotikaburo, wat deur die Tesourieraad geskep is. Dit was tydens die administrasie van vyf presidente: Hoover, Roosevelt, Truman, Eisenhower en Kennedy.

Pogings onder Anslinger om wetgewing in te stel om dagga te verbied, het die volgende ingesluit: 'n poging om ander state sover te kry om soortgelyke dwelmwette aan te neem, die Uniform State Narcotic Drug Act en die Marijuana Tax Act of 1937, wat in effek die dwelm gekriminaliseer en die weg berei het vir ’n daggaverbod.

### Nixon- en Ford-administrasies 
* Jerome Jaffe, hoof van die Spesiale Kantoor vir die Voorkoming van Dwelmmisbruik 
* Myles Ambrose, hoof van die Kantoor vir Wetstoepassing op Dwelmmisbruik (ODALE)
* Robert DuPont, direkteur van die Nasionale Instituut vir Dwelmmisbruik en hoof van die Narkotikabehandelingsadministrasie

### Carter-administrasie 
* Peter Bourne, direkteur van die Nasionale Dwelmbeheerbeleid
* Mathea Falco, assistentminister van buitelandse sake belas met internasionale dwelms

### Reagan-administrasie 
* Carlton Turner, direkteur van die Kantoor vir Beleid oor Dwelmmisbruik 
* D. Ian McDonald, adjunkassistent van die president belas met die Kantoor vir Beleid oor Dwelmmisbruik

### 1988&#x2013;vandag 
* Die direkteur van die Kantoor vir Nasionale Beleid oor Dwelmbeheer

### Trump-administrasie 
* (*Opioïed-tsaar*): Die voorsitter van die Opioïed-en-dwelmmisbruikkommissie. In Maart 2017 is aangekondig dat die goewerneur van New Jersey, Chris Christie, aangestel is as die hoof van die kommissie.

## Verenigde Koninkryk 
In die Verenigde Koninkryk is na Keith Hellawell, voormalige dwelmadviseur vir die Arbeidsregering van Tony Blair, as 'n dwelmtsaar verwys.

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
* Senatore moedig Obama aan om 'n konsekwente boodskap oor dagga uit te dra *Fresno Bee*, 29 Julie, 2014
Nestor Ivanovich Novozhilov (paleontoloog)

**Nestor Ivanovich Novozhilov** was 'n Sowjet-paleontoloog. In 1948 het Novozhilov 'n pliosaurmonster wat op die oewer van Rusland se Wolgarivier ontdek is, as 'n nuwe spesie, *Pliosaurus rossicus*, beskryf. Alhoewel die fossiel groot was, is dit tydens uitgrawing beskadig, met die gevolg dat slegs die skedel en borskas gedeelte in 1938 suksesvol uitgegrawe kon word. 

## Sien Ook 
*Paleontologie
*Geologie

## Verwysings 
* Ellis, Richard, (2003) *Sea Dragons - Predators of the Prehistoric Oceans*. University Press of Kansas. .
Orionkompleks

Die **Orionkompleks** (volle naam: **Orion-molekulêrewolkkompleks**) is ’n groot groep helder newels, donker wolke en jong sterre in die sterrebeeld Jagter. Dit is tussen 1&nbsp;500 en 1&nbsp;600 ligjare van die Aarde af en honderde ligjare breed. Verskeie dele van die kompleks kan met ’n verkyker of klein teleskoop gesien word, en sommiges soos die Orionnewel is met die blote oog sigbaar.

Die kompleks is belangrik vanweë sy enorme grootte; dit strek verskeie grade van die Jagter se Belt na sy swaard. Dit is ook een van die aktiefste stervormingstreke wat in die lug sigbaar is en die tuiste van protoplanetêre skywe en baie jong sterre. Die kompleks is helder in infrarooigolflengtes vanweë die hitte-intensiewe prosesse van die stervorming, maar dit bevat ook donker newels, emissie- en refleksienewels en H II-gebiede. Die teenwoordigheid van rimpels op die oppervlak van die kompleks is onlangs ontdek. Dit word veroorsaak deur die verspreiding van die newelgas oor reeds bestaande molekulêre gas. 

## Newels in die kompleks 
Die volgende newels word in die kompleks aangetref:
* Die Orionnewel, ook bekend as Messier 42 of M42
* Messier 43, wat deel is van die Orionnewel
* IC 434, wat die Perdekopnewel bevat
* Die Perdekopnewel
* Barnard se Lus
* Messier 78, ’n refleksienewel
* Orion- Molekulêre Wolk
** Orion- Molekulêre Wolk 1 (OMW-1) 
** Orion- Molekulêre Wolk 2 (OMW-2)
** Orion- Molekulêre Wolk 3 (OMW-3)
** Orion- Molekulêre Wolk 4 (OMW-4)
* Vlamnewel (NGC 2024)
* Lambda Orionis- molekulêre ring (Sh2-264)

Ook die Orion OB1-assosiasie is deel van die kompleks.

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
* Orionwolkkompleks
* Messiervoorwerpe
* Klikbare tabel van Messiervoorwerpe 
* Orion-foto's 
* ESO: *Hidden Secrets of Orion’s Clouds*, met foto's en animasie
*
*15px Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia
Vlamnewel

Die **Vlamnewel**, ook bekend as **NGC 2024** en **Sh2-277**, is ’n emissienewel in die sterrebeeld Jagter. Dit is sowat 900 tot 1&nbsp;500 ligjare van die Aarde af.

Die helder ster Alnitak (ζ Ori), die mees oostelike ster van die Jagter se Belt, laat skyn energieke ultravioletlig in die newel en dit stamp elektrone weg van die groot wolke waterstofgas wat daar voorkom. ’n Groot deel van die gloed is ’n gevolg van die elektrone en geïoniseerde waterstof wat weer verenig. Bykomende donker gas en stof lê voor die helder deel van die newel en dit veroorsaak die donker netwerk in die middel van die gloed. 

Die Vlamnewel is deel van die groeter Orionkompleks, ’n stervormende gebied wat die bekende Perdekopnewel insluit. In die middel van die newel is ’n sterreswerm met nuut gevormde sterre, waarvan 86% sirkumstellêre skywe het. X-straalwaarnemings deur die Chandra-X-straalsterrewag toon verskeie honderde van die sowat 800 sterre is jong sterre. Die jongste sterre is naby die middel van die swerm gesentreer.

## Galery 

Beeld:Flame Nebula NGC 2024.jpg|
Beeld:Ngc2024 2mass.jpg|
Beeld:The hidden fires of the Flame Nebula.jpg|
Beeld:Spectacular visible light wide-field view of region of Orion's Belt and the Flame Nebula.jpg|
Beeld:NGC 2024 seen by the Chandra X-ray Observatory.jpg|
n
| naam= Vlamnewel
| beeld= NASA-FlameNebula-NGC2024-20140507.jpg
| onderskrif= Die Vlamnewel (NGC 2024), gebaseer op infrarooifoto's van die Chandra-X-straalsterrewag en Spitzer-ruimteteleskoop.
| soort= Emissienewel
| sterrebeeld= Jagter
| messier= 
| tipe= 
| RK= 

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
*NGC 2024 at Astrophotography 
*SIMBAD NGC 2024
*
*
*15px Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia
Theodor Anton Neagu

**Theodor Anton Neagu** (20 September 1932, Giurgiu - 5 Maart 2017, Boekarest) was 'n Roemeense mikropaleontoloog, stratigraaf, en sedert 2001, 'n titulêre lid van die Roemeense Akademie.  Neagu spesialiseer in boonste Kryt foraminifera.

## Sien ook 
* Paleontologie
* Mikropaleontologie
* Geologie

## Verwysings
Edwin Tulley Newton (paleontoloog)

**Edwin Tulley Newton** (*sommige bronne spel sy middelnaam as Tully*) (gebore Mei 1840, Londen - dood 28 Januarie 1930) was 'n Britse paleontoloog. Hy het oorspronklik by handwerkplekke gewerk, maar kon Thomas Henry Huxley se lesings bywoon, en in 1865 is hy aangestel as sy assistent. In 1882 word hy 'n paleontoloog by die Geologiese Opname, 'n posisie wat hy tot 1905 behou het. Sy vroeë werk behels onder andere die maak van mikroskopiese dunseksies van steenkool, en studies oor kakkerlakke.  Later het hy werk op Chimæroid visfossiele gedoen.  In 1893 het hy die Lyell-medalje gewen. Hy was die president van die Geologiese Vereniging tussen 1896-1898, en president van die Palaeontografiese Vereniging vanaf 1921 tot 1928. 

Die standaard outeursafkorting **E.T.Newton** word gebruik wanneer hy as die skrywer van 'n botaniese naam aangehaal word.

## Sien Ook 
*Paleontologie
*Geologie
*Plantkunde

## Verwysings
Slim Burna

**Gabriel Soprinye Halliday** (gebore 11 April 1988), beter bekend onder sy verhoognaam **Slim Burna** is 'n Nigeriese sanger, kletskunstenaar en musiekprodusent. Hy is gebore in Essex en het grootgeword in Port Harcourt, die hoofstad van Rivers State, Nigerië. Hy het in 2009 begin om musiek te maak en het sy eerste album, ''I'm on Fire'', op 11 April 2013 vrygestel.

## Verwysings