Meryl Streep

**Mary Louise "Meryl" Streep** (gebore 22 Junie 1949) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy word beskou as een van die veelsydigste akteurs van haar tydperk en is bekend vir haar tegniese presisie, praat in verskillende dialekte en professionele langlewendheid. Streep het 'n BA in lettere en wysbegeerte en 'n MA in beeldende kuns. 

Haar artistieke proses behels dikwels die verfyning van haar karakers se dialoog sodat hulle motiverings 'n sielkundige diepte besit wat bo dié van tradisionele argetipes uitstyg. Benewens haar kreatiewe werk is sy 'n prominente kampvegter vir gendergelykheid, arbeidsbeskerming en 'n teenstander van die invloed van die* male gaze*, mans wat vroue in rolprente as seksvoorwerpe beskou. 

Streep het haar professionele verhoogloopbaan in 1975 begin in *Trelawny of the Wells* en is die volgende jaar vir 'n Tony benoem vir *27 Wagons Full of Cotton*. Sy het in 1977 in haar eerste rolprent, *Julia* verskyn. In 1978 is sy vir 'n Oscar benoem vir haar rol in *The Deer Hunter*. Sy het die volgende jaar haar eerste Oscar gewen vir *Kramer vs. Kramer*.

Nadat Streep in die 1990's haar rolle uitgebrei het, het sy in die 2000's 'n nuwe vlak van kommersiële sukses behaal met rolle in prente soos *The Devil Wears Prada* (2006) en 'n sangrol in die blyspel *Mamma Mia!* (2008). Sy het terselfdertyd groot lof ingepalm vir haar dramatiese vertolkings in rolprente soos *Doubt* (2008) en *The Iron Lady* (2011), waarvoor sy haar derde Oscar gewen het.

Die pryse wat sy gewen het, sluit in drie Oscars, agt Golden Globes, twee Baftas, vier Emmys en twee Screen Actors Guild Awards. Sy is 'n ontvanger van die Kennedysentrum-eerbewys, die Cecil B. DeMille-prys en 'n ere-César van Frankryk. In 2014 het sy die Presidensiële Vryheidsmedalje gewen. Sy is meer as enige ander akteur vir 'n Oscar en Golden Globe benoem, onderskeidelik 21 en 34 keer. Sy het oor die jare in meer as 60 rolprente en 18 televisieprojekte verskyn.

## Jong lewe
thumb|links|180px|Streep as 'n rasieleier op hoërskool (1966).
Streep is in Summit, New Jersey, gebore. Haar ma was 'n kunstenaar en haar pa 'n apteker. Streep was op skool in die Cedar Hill- en die Oak Street-skool in New Jersey. Op hoërskool het sy in die toneelstuk *The Family Upstairs* gespeel. In 1963 het die gesin na Bernardsville, New Jersey, verhuis, waar sy die Hoërskool Bernards bygewoon het. As ’n “lomp kind met ’n bril en kroeserige hare” het sy daarvan gehou om van kleins af in familietuisflieks voor die kamera te pronk. 

Op 12-jarige ouderdom is Streep gekies om by ’n skooluitvoering te sing, wat daartoe gelei het dat sy operalesse ontvang het. Ondanks haar talent het sy later opgemerk: “Ek het iets gesing wat ek nie gevoel of verstaan het nie. Dit was ’n belangrike les – om dit nie te doen nie en die ding te vind wat ek werklik kan voel.” Sy het ná vier jaar opgehou. Streep was ’n hoërskoolrasieleier en is in haar matriekjaar as die *homecoming queen* gekies.

Hoewel sy op skool in verskeie toneelstukke te sien was, het sy nie drama ernstig as loopbaan oorweeg nie, totdat sy in 1969 op universiteit in die toneelstuk *Miss Julie* gespeel het.

Mary Louise het 'n BA-graad in lettere en wysbegeerte en later 'n MA in beeldende kuns verwerf. Sy was verloof aan die akteur John Cazale, maar hy is in 1978 oorlede ná 'n stryd met kanker. Sy is ses maande later met die beeldhouer Donald Gummer getroud en het vier kinders by hom.

## Loopbaan
### 1970's: Vroeë werk en deurbraak
Van Streep se eerste professionele werke in 1975 was by die Eugene O'Neill-teatersentrum se National Playwrights Conference, waar sy oor ses weke in vyf toneelstukke opgetree het. Sy het in 1975 na New York verhuis en is deur Joseph Papp gekies vir ’n produksie van *Trelawny of the Wells* in die Vivian Beaumont-teater saam met Mandy Patinkin en John Lithgow. In haar eerste jaar in New York het sy nog vyf rolle vertolk, onder meer in Papp se New York Shakespeare Festival-produksies *Hendrik V*, *Die Feeks Word Getem* saam met Raul Julia, en *Maat vir Maat* saam met Sam Waterston en John Cazale. Sy het in dié tyd ’n verhouding met Cazale aangeknoop en saam met hom gewoon tot met sy dood drie jaar later. Sy het die hoofrol vertolk in die musiekblyspel *Happy End* op Broadway en ’n Obie gewen vir haar vertolking in die Off-Broadway-toneelstuk *Alice at the Palace*.

thumb|links|180px|Streep het haar loopbaan in verskeie produksies in The Public Theater begin.
Hoewel Streep nie daarna gestreef het om ’n rolprentaktrise te word nie, het Robert de Niro se vertolking in *Taxi Driver* (1976) ’n diep indruk op haar gemaak; sy het vir haarself gesê: “Dis die soort akteur wat ek wil wees wanneer ek groot is.” Streep het begin oudisies doen vir rolprentrolle.  Sy het voortgegaan om op Broadway te werk en het in 1976 verskyn in ’n dubbelprogram van Tennessee Williams se *27 Wagons Full of Cotton* en Arthur Miller se *A Memory of Two Mondays*. Sy is benoem vir 'n Tony vir beste vroulike byspeler in ’n toneelstuk. Streep se ander Broadway-rolle was onder meer in Anton Tsjechof se *Die Kersieboord* en die Bertolt Brecht-Kurt Weill-musiekblyspel *Happy End*, waarin sy oorspronklik Off-Broadway verskyn het. Sy is vir albei produksies vir 'n Drama Desk Award benoem.

Streep se eerste rol in ’n rolprent was saam met Jane Fonda in die 1977-fliek *Julia*, waarin sy ’n klein rol in ’n terugflitstoneel gehad het. Die meeste van haar tonele is egter uitgesny, en die kort tyd op die skerm het die aktrise ontstel: “Ek het ’n slegte pruik gehad en hulle het die woorde uit die toneel wat ek saam met Jane geskiet het, geneem en dit in my mond geplaas in ’n ander toneel. Ek het gedink: Ek het ’n verskriklike fout gemaak – geen rolprente meer nie. Ek haat dié bedryf.” In 2015 het Streep egter gesê Fonda het ’n blywende invloed op haar as aktrise gehad. 

thumb|190px|Streep in 1978.
De Niro, wat Streep in haar verhoogproduksie van *Die Kersieboord* gesien het, het voorgestel sy vertolk die rol van sy vriendin in die oorlogsfilm *The Deer Hunter* (1978). Cazale, by wie longkanker gediagnoseer is, was ook in die prent, en Streep het die rol van ’n “vae, stereotiepe vriendin” aanvaar om gedurende die verfilming by hom te kan bly.

In die 1978-minireeks *Holocaust* het Streep die hoofrol gespeel van ’n Duitse vrou wat getroud is met ’n Joodse kunstenaar, vertolk deur James Woods, in die Duitsland van die Nazi-tydperk. Sy het na Duitsland en Oostenryk gereis vir die verfilming terwyl Cazale in New York gebly het. Met haar terugkeer het sy ontdek Cazale se siekte het vererger, en sy het hom verpleeg tot met sy dood op 12 Maart 1978. Ten spyte van haar sukses was Streep nog nie geesdrifig oor haar rolprentloopbaan nie en het sy verhoogspel verkies.

Sy het die byrol van Leilah vertolk in Wendy Wasserstein se *Uncommon Women and Others* in ’n televisieprent van Mei 1978 vir PBS se Great Performances. Sy het Glenn Close vervang, wat die rol in die Off-Broadway-produksie vertolk het. In 'n poging om haar aandag van Cazale se dood af te lei, het Streep ’n rol aanvaar in *The Seduction of Joe Tynan* (1979) as die opgewekte liefdesbelangstelling van Alan Alda. 

Sy het ook die rol van Katherine in *Die Feeks Word Getem* vir Shakespeare in the Park vertolk. 

thumb|links|200px|Streep in 1977.
In dieselfde jaar het sy die byrol vertolk van ’n voormalige vriendin wat ’n lesbiese karakter word in *Manhattan* (1979) vir Woody Allen. Streep het later gesê dat Allen nie vir haar ’n volledige draaiboek gegee het nie, maar net die ses bladsye van haar eie tonele, en dat hy haar nie toegelaat het om ’n woord van haar dialoog te improviseer nie.

In die drama *Kramer vs. Kramer* saam met Dustin Hoffman is Streep 'n ongelukkig getroude vrou wat haar man en kind verlaat. Streep het gevoel die draaiboek beeld die vroulike karakter as “te boos” uit en het daarop aangedring dat dit nie verteenwoordigend is van werklike vroue wat 'n huweliksbreuk en toesigstryd oor kinders ervaar nie. Die vervaardigers het met haar saamgestem en die draaiboek is hersien. Ter voorbereiding vir die rol het Streep met haar eie ma oor haar lewe as werkende vrou en eggenote gepraat Sy het ook verskeie ander pryse gewen. Beide *The Deer Hunter* en *Kramer vs. Kramer* was groot kommersiële suksesse en opeenvolgende wenners van die Oscar vir beste rolprent.

### 1980's: Opkoms en roem
In 1979 het Streep begin om *Alice in Concert*, ’n musikale weergawe van *Alice se avonture in Wonderland*, saam met die skrywer en komponis Elizabeth Swados en regisseur Joseph Papp te ontwikkel; die vertoning is van Desember 1980 af in New York se Public Theater aangebied. Frank Rich van *The New York Times* het na Streep verwys as die produksie se “een wonder”. Teen 1980 het Streep tot hoofrolle in rolprente gevorder. Sy het op die voorblad van die tydskrif *Newsweek* verskyn met die opskrif “A Star for the 80s”; Jack Kroll het opgemerk: “Daar is ’n gevoel van misterie in haar spel; sy boots nie eenvoudig na nie (hoewel sy in privaatheid ’n uitstekende nabootser is). Sy dra ’n gevoel van gevaar oor, ’n primitiewe onrus wat net onder die oppervlak van normale gedrag lê.”

Streep het haar vurige mediablootstelling destyds as 'n “oormatige ophef” veroordeel. Die drama van 'n verhaal binne ’n verhaal ''The French Lieutenant's Woman* (1981) was haar eerste hoofrol. Sy en Jeremy Irons was daarin hedendaagse akteurs wat hulle moderne verhaal vertel sowel as die drama uit die Victoriaanse tydperk wat hulle opvoer. In ’n artikel in die tydskrif *New York* is opgemerk Streep is ’n "verkleurmannetjie" wat bereid is om enige soort rol te vertolk, anders as ander aktrises wat vir hulleself een identiteit skep. Streep het ’n Bafta vir beste aktrise vir haar rol ontvang. 

Die volgende jaar het sy weer saam met Robert Benton gewerk aan die sielkundige riller*Still of the Night* (1982), waarin sy saam met Roy Scheider en Jessica Tandy verskyn. Vincent Canby van *The New York Times* het geskryf die rolprent is ’n huldeblyk aan die werke van Alfred Hitchcock, maar dat een van sy grootste swakhede ’n gebrek aan chemie tussen Streep en Scheider is; hy het afgesluit dat Streep “verbluffend is, maar dat sy nie naastenby lank genoeg op die skerm verskyn nie”.

Groter sukses het later daardie jaar gekom toe Streep die hoofrol vertolk in die drama *Sophie's Choice* (ook 1982), waarin sy ’n Poolse oorlewende van Auschwitz speel wat vasgevang is in ’n liefdesdriehoek tussen ’n jong naïewe skrywer (Peter MacNicol) en ’n Joodse intellektueel (Kevin Kline). Streep se emosionele dramatiese vertolking en haar oënskynlike bemeestering van ’n Poolse aksent het lof ontvang. 

[thumb|280px"|Streep en [Kurt Russell in 1989 op die Oscar-toekenningsaand.]]
Streep het die Oscar en verskeie ander pryse vir haar rol gewen, en haar karakterisering is deur die tydskrif *Premiere'' gekies as die derde beste rolprentvertoning van alle tye. Roger Ebert het van haar vertolking gesê: “Streep speel die Brooklyn-tonele met ’n betowerende Pools-Amerikaanse aksent, en sy speel die terugflitse in Duits en Pools met onderskrifte. Daar is skaars ’n emosie wat Streep nie in hierdie rolprent aanraak nie, en tog lyk dit nooit asof sy haarself ooreis nie.” 

In 1983 het Streep haar eerste niefiktiewe karakter vertolk, die fluitjieblaser en vakbondaktivis Karen Silkwood, wat in ’n verdagte motorongeluk gesterf het terwyl sy beweerde wanpraktyke by 'n aanleg ondersoek het. Dit was in Mike Nichols se biografiese rolprent *Silkwood*. Streep het ’n persoonlike band met Silkwood gevoel, en ter voorbereiding het sy mense ontmoet wat naby aan die vrou was, en sodoende besef dat elke persoon ’n ander aspek van haar persoonlikheid gesien het. Sy het gesê: “Ek het elke stukkie inligting oor haar bymekaargemaak wat ek kon vind ... Wat ek uiteindelik gedoen het, was om na die gebeure in haar lewe te kyk en haar van binne af te probeer verstaan.”

Streep het daarna saam met Robert de Niro gespeel in die romantiese prent *Falling in Love* (1984), wat swak ontvang is. Sy het ’n vegter vir die Franse teenstand gedurende die Tweede wêreldoorlog vertolk in die Britse drama *Plenty* (1985). In haar volgende rolprent, *Out of Africa* (1985), het Streep die rol van die Deense skrywer Karen Blixen vertolk, teenoor Robert Redford as Denys Finch Hatton. Die regisseur, Sydney Pollack, was aanvanklik skepties oor Streep in die rol, aangesien hy gedink het sy is nie sexy genoeg nie en omdat hy Jane Seymour vir die rol oorweeg het. Pollack onthou Streep het hom op ’n ander manier beïndruk: “Sy was so direk, so eerlik, so sonder nonsens. Daar was geen skild tussen my en haar nie.” Streep en Pollack het dikwels tydens die 101 dae lange verfilming in Kenia gebots, veral oor Blixen se stem. Streep het baie tyd spandeer om na opnames van Blixen te luister en begin praat op ’n outydse en aristokratiese manier, wat Pollack oordrewe gevind het. Die rolprent was ’n groot kommersiële sukses en het ’n Golden Globe vir beste rolprent gewen. Dit het Streep ook nog ’n benoeming vir die Oscar vir beste aktrise besorg, en die rolprent het uiteindelik die Oscar vir beste rolprent gewen. 

Streep se volgende rolprente het nie ’n wye gehoor gelok nie; sy het saam met Jack Nicholson gespeel in die dramas *Heartburn* (1986) en *Ironweed* (1987). In *Evil Angels* (ook bekend as *A Cry in the Dark*, 1988) het sy die rol vertolk van Lindy Chamberlain, ’n Australiese vrou wat skuldig bevind is aan die moord op haar babadogter ondanks haar bewering dat die baba deur ’n dingo weggedra is. Die rolprent is in Australië verfilm, en Streep het die Australiese Rolprentinstituut se prys vir beste aktrise gewen, asook die prys vir beste aktrise op die Cannes-rolprentfees en die New York Film Critics Circle Award.

Teen die einde van die dekade het Streep aktief begin soek na ’n komedierol. Sy het dit gevind in *She-Devil* (1989), ’n satire wat die samelewing se obsessie met skoonheid en kosmetiese chirurgie parodieer; sy vertolk die rol van ’n glansryke skrywer. Hoewel die rolprent nie 'n sukses was nie, het Richard Corliss van die tydskrif *Time* geskryf Streep is die “een rede” om dit te sien.

### 1990's: Kommersiële skommelings
Die biograaf Karen Hollinger het die vroeë 1990’s beskryf as ’n afname in die gewildheid van Streep se rolprente, en dit deels toegeskryf aan ’n kritiese persepsie dat haar komedies ’n poging was om ’n ligter beeld oor te dra ná verskeie ernstige, maar kommersieel onsuksesvolle dramas en, nog belangriker, aan die gebrek aan opsies wat vir ’n aktrise in haar 40's beskikbaar was. Sy het die rolprentbedryf gekritiseer omdat dit die belangrikheid van vroue sowel op die skerm as daarbuite verklein.

thumb|links|270px|Streep op die Grammy-toekenningsaand van 1990.
Ná rolle in die komediedrama *Postcards from the Edge* (1990) en die komediefantasie *Defending Your Life* (1991) het Streep saam met Goldie Hawn gespeel in die klugagtige swartkomedie *Death Becomes Her* (1992), met Bruce Willis as hulle medespeler. Streep het die skrywer, David Koepp, oorreed om verskeie tonele te herskryf, veral die een waarin haar karakter ’n verhouding met ’n jonger man het; sy het dit as “onrealisties manlik” in sy opvatting beskou. 

Die prent was ’n kommersiële sukses en het binne net vyf dae $15,1&nbsp;miljoen verdien, maar Streep se bydrae tot komedie oor die algemeen is nie goed deur resensente ontvang nie. *Time* se Richard Corliss het Streep se “boosaardige heksroetine” goedgekeur, maar die rolprent afgemaak as “*She-Devil* met ’n nuwe voorkoms” en een wat “vroue haat”.

In 1993 het Streep saam met Jeremy Irons, Glenn Close en Winona Ryder verskyn in *The House of the Spirits*, wat in Chili tydens die diktatuur van Augusto Pinochet afspeel. Die rolprent het nie goeie resensies gekry nie. Anthony Lane van *The New Yorker* het geskryf: “Dit is werklik ’n merkwaardige prestasie. Dit bring Jeremy Irons, Meryl Streep, Winona Ryder, Antonio Banderas en Vanessa Redgrave bymekaar en sorg dat hulle almal, sonder uitsondering, hulle swakste vertolkings nog lewer.”

180px|thumb|Streep in 1999.
Streep se suksesvolste rolprent van die dekade was die romantiese drama *The Bridges of Madison County* (1995), geregisseer deur Clint Eastwood, wat 'n verwerking was van Robert James Waller se roman met dieselfde naam. Dit vertel die verhaal van Robert Kincaid (Eastwood), ’n fotograaf wat vir die tydskrif *National Geographic* werk en ’n liefdesverhouding met ’n middeljarige Italiaanse boervrou, Francesca (Streep), het. Hoewel Streep nie van die roman waarop dit gebaseer was gehou het nie, het sy die draaiboek as ’n besondere geleentheid vir ’n aktrise van haar ouderdom beskou. 

Sy het gewig aangesit vir die rol en anders as die karakter in die boek, aangetrek om Italiaanse filmsterre soos Sophia Loren na te boots. Beide Loren en Anna Magnani het haar vertolking beïnvloed, en Streep het Pier Paolo Pasolini se fliek *Mamma Roma* (1962) voor die verfilming gekyk. Die rolprent was ’n lokettreffer en het meer as $70&nbsp;miljoen in die VSA verdien. Anders as die roman, is die rolprent hartlik deur resensente ontvang. Die resensent Karina Longworth het beweer: Streep “is waarskynlik die eerste middeljarige aktrise wat ernstig deur Hollywood opgeneem word as ’n romantiese heldin”.

Streep het die vervreemde suster van Bessie (Diane Keaton), ’n vrou wat teen leukemie veg, gespeel in ''Marvin's Room* (1996), ’n verwerking van die toneelstuk deur Scott McPherson. Streep het Keaton vir die rol aanbeveel. Roger Ebert het gesê: “Streep en Keaton, in hulle verskillende style, vind maniere om Lee en Bessie tot veel meer te maak as net die uitdrukking van hulle probleme.” Die rolprent is goed ontvang, en Streep is vir nog ’n Golden Globe benoem vir haar rol. Later daardie jaar het sy ’n huisvrou wat aan kanker sterf, vertolk in *One True Thing*. Dit het positiewe resensies gekry.

In 1999 het Streep die rol van Roberta Guaspari vertolk in die musiekdrama *Music of the Heart'' (1999). Sy is vir haar spel benoem vir 'n Oscar, ’n Golden Globe en ’n Screen Actors Guild Award. Roger Ebert het geskryf: Meryl Streep is bekend vir haar meesterskap van aksente; sy is moontlik die veelsydigste spreker in rolprente. Hier sou jy kon dink sy het geen aksent nie, tensy jy haar werklike spreekstem gehoor het; dan besef jy Guaspari se spreekstyl is nie ’n minder besondere prestasie as Streep se ander aksente nie. Dit is nie Streep se stem nie, maar iemand anders s’n – met ’n sekere plat gehalte, asof latere opvoeding en verfyning ná effens ongesofistikeerde kinderjare gekom het.

### 2000's: Terug op die pad na roem
[thumb|240px|Streep in 2004 in [Sint Petersburg, Rusland.]]

Streep het die 2000’s betree met ’n stemkamee in Steven Spielberg se *A.I. Artificial Intelligence* (2001), ’n wetenskapsfiksieprent oor ’n kinderagtige androïed, vertolk deur Haley Joel Osment. In dieselfde jaar was Streep saam met Liam Neeson die aanbieder van die jaarlikse Nobelvredespryskonsert wat op 11 Desember 2001 in Oslo, Noorweë gehou is ter ere van die vredespryswenners, die Verenigde Nasies en Kofi Annan. 

In 2001 het Streep vir die eerste keer in meer as 20 jaar na die verhoog teruggekeer en Arkadina gespeel in The Public Theater se heropvoering van Tsjechof se *Die Seemeeu*, met medeakteurs Kevin Kline, Natalie Portman, John Goodman, Marcia Gay Harden, Stephen Spinella, Debra Monk, Larry Pine en Philip Seymour Hoffman.

In dieselfde jaar het Streep begin werk aan Spike Jonze se komediedrama *Adaptation* (2002), waarin sy die rol van die werklike joernalis Susan Orlean vertolk. Die rolprent is ewe veel deur resensente en kykers geloof, en het aan Streep haar vierde Golden Globe as beste vroulike byspeler besorg. Streep het saam met Nicole Kidman en Julianne Moore verskyn in Stephen Daldry se *The Hours* (2002), gebaseer op die 1999-roman deur Michael Cunningham. Die rolprent fokus op drie vroue van verskillende geslagte wie se lewens verbind word deur die roman *Mrs. Dalloway* deur Virginia Woolf. Die rolprent is oor die algemeen goed ontvang en het al drie hoofaktrises ’n Silwer Beer vir beste aktrise op die Berlinale besorg.

In 2003 het Streep weer saam met Mike Nichols gewerk en saam met Al Pacino en Emma Thompson gespeel in HBO se verwerking van Tony Kushner se ses uur lange toneelstuk *Angels in America*. Dit gaan oor twee paartjies wie se verhoudings verbrokkel teen die agtergrond van die politiek van die Reagan-tydperk. Streep, wat vier rolle in die minireeks vertolk het, het haar tweede Emmy en vyfde Golden Globe vir haar vertolking ontvang. 

Sy het in 2004 verskyn in Jonathan Demme se matig suksesvolle *The Manchurian Candidate* (2004), teenoor Denzel Washington. In dieselfde jaar het sy die ondersteunende rol van tant Josephine vertolk in ''Lemony Snicket's A Series of Unfortunate Events* saam met Jim Carrey, gebaseer op die eerste drie romans in Snicket se boekreeks. Die swartkomedie het oor die algemeen gunstige resensies ontvang, en het die Oscar vir beste grimering gewen.

Streep het daarna verskyn in die komedie *Prime* (2005), geregisseer deur Ben Younger. In die rolprent speel sy Lisa Metzger, die Joodse psigoanalis van ’n geskeide en eensame sakevrou, vertolk deur Uma Thurman, wat ’n verhouding begin met Metzger se 23-jarige seun (Bryan Greenberg). Dit was ’n beskeie hoofstroomsukses.

In Augustus en September 2006 het Streep by die Delacorte-teater in Central Park op die verhoog gespeel in The Public Theater se produksie van *Mother Courage and Her Children*. Omtrent dieselfde tyd het sy en Lily Tomlin die laaste twee lede uitgebeeld van wat eens ’n gewilde familieboeremusiekgroep was in Robert Altman se laaste rolprent, *A Prairie Home Companion* (2006). Die prent is ’n komiese ensemble-stuk met ook Lindsay Lohan, Tommy Lee Jones, Kevin Kline en Woody Harrelson, en gaan oor die agter-die-skerms-bedrywighede by die openbare radioprogram met dieselfde naam. Die rolprent het meer as $26&nbsp;miljoen verdien.
thumb|280px|Streep (regs) in 2006 by die Venesiese première van *The Devil Wears Prada*.
Kommersieel het Streep beter gevaar met ’n rol in *The Devil Wears Prada'' (ook 2006), ’n los rolprentverwerking van Lauren Weisberger se roman van 2003 met dieselfde naam. Streep vertolk die rol van die magtige en veeleisende Miranda Priestly, die redakteur van 'n modetydskrif (en die baas van Anne Hathaway). Hoewel die rolprent as geheel gemengde resensies ontvang het, het haar uitbeelding, van wat Ebert die “waardige en gebiedende Miranda” noem, groot lof van resensente ontlok en vir haar baie prysbenoemings besorg, insluitende haar 14de Oscar-benoeming, asook nog ’n Golden Globe. Met sy kommersiële uitreiking was die rolprent Streep se grootste kommersiële sukses tot in daardie stadium; dit het wêreldwyd meer as $326,5&nbsp;miljoen verdien.

Sy het ’n welgestelde universiteitsbeskermpersoon uitgebeeld in Chen Shi-zheng se drama *Dark Matter*, oor ’n Chinese nagraadse wetenskapstudent wat gewelddadig raak nadat hy met akademiese politiek aan ’n Amerikaanse universiteit te doen gekry het. Dit is geïnspireer deur die gebeure van die skietvoorval van 1991 aan die Universiteit van Iowa, en sou aanvanklik in 2007 uitgereik word, maar die vervaardigers en beleggers het besluit om *Dark Matter* se uitreiking uit te stel uit respek vir die slagoffers van die Virginia Tech-skietvoorval in April 2007. Die drama het negatiewe tot gemengde resensies gekry met sy beperkte uitreiking in 2008. Streep was ’n Amerikaanse regeringsamptenaar wat ’n Egiptiese buitelandse burger, wat van terrorisme verdink word, ondersoek in die politieke riller *Rendition* (2007), geregisseer deur Gavin Hood. Gretig om by ’n riller betrokke te raak, het Streep die geleentheid verwelkom om in ’n rolprentgenre te speel waarvoor sy gewoonlik nie draaiboeke ontvang het nie. Met sy uitreiking was *Rendition* kommersieel minder suksesvol en het dit gemengde resensies ontvang.

thumb|220px|links|Streep met die San Sebastián- Internasionale Rolprentfees van 2008.
In dié tyd het Streep ’n kort rol gehad saam met Vanessa Redgrave, Glenn Close en haar oudste dogter, Mamie Gummer, in Lajos Koltai se drama *Evening* (2007), gebaseer op die 1998-roman met dieselfde naam deur Susan Minot. Die verhaal wissel tussen die hede en die verlede en vertel die storie van ’n bedlêende vrou wat haar stormagtige lewe in die middel 1950’s onthou. Die rolprent het 'n lou ontvangs gehad; resensente het dit genoem  “pragtig verfilm, maar beslis dof [en] ’n enorme vermorsing van talentvolle akteurs”. 

Sy het ook ’n rol gehad in Robert Redford se *Lions for Lambs* (ook 2007), ’n rolprent oor die verband tussen ’n peloton Amerikaanse soldate in Afganistan, ’n VSA-senator, ’n verslaggewer en ’n universiteitsprofessor in Kalifornië. Weer het resensente gevoel die akteurs se talent is vermors en dat die rolprent se tempo stadig was, hoewel een resensent verklaar het dat Streep positief uitgestaan het en “natuurlik, ongeforseerd en stilweg kragtig” was in vergelyking met Redford se geforseerde vertolking.

Streep het groot kommersiële sukses behaal toe sy in Phyllida Lloyd se *Mamma Mia!* (2008) gespeel het, saam met Amanda Seyfried, Pierce Brosnan, Stellan Skarsgård, Colin Firth, Julie Walters en Christine Baranski. Dit was ’n rolprentverwerking van die musiekblyspel met dieselfde naam, wat geskoei is op die liedjies van die Sweedse popgroep ABBA. *Mamma Mia!* was onmiddellik 'n lokettreffer en het Streep se fliek met die grootste inkomste tot in daardie stadium geword. Haar vertolking, wat vir nog ’n Golden Globe benoem is, is oor die algemeen goed deur kritici ontvang, met Wesley Morris van *The Boston Globe* wat geskryf het: “Die grootste akteur in Amerikaanse rolprente het uiteindelik ’n rolprentster geword.”

In *Doubt* (ook 2008) het Streep teenoor Philip Seymour Hoffman, Amy Adams en Viola Davis gespeel. Dit gaan oor 'n streng non (Streep), die hoof van 'n Katolieke skool in 1964 wat beskuldigings van pedofilie teen ’n gewilde priester (Hoffman) opper. Dt het ’n matige loketsukses geword, en is deur baie kritici as een van die beste rolprente van 2008 beskou. Die prent het vyf benoemings vir 'n Oscar ontvang: vir sy vier hoofakteurs en vir John Patrick Shanley se draaiboek. Ebert, wat aan die rolprent sy volle vier sterre toegeken het, het Streep se karikatuur van ’n non uitgelig, wat “alle indringings van die moderne wêreld haat”, terwyl Kelly Vance van *The East Bay Express* gesê het: “Somber, rooioog en doodsbleek – suster Aloysius is dalk die vreesaanjaendste non van alle tye.”

[thumb|250px|Streep saam met [Alec Baldwin en Josh Wood by die Screen Actors Guild-toekennings van 2009.]]
In 2009 het Streep die rol van die sjef Julia Child vertolk in Nora Ephron se *Julie & Julia*, saam met Stanley Tucci en weer saam met Amy Adams. (Tucci en Streep het vroeër saamgewerk in *The Devil Wears Prada*.) *Julie and Julia* is die eerste groot rolprent wat op ’n blog geskoei is. Dit stel 'n kontras tussen die lewe van Child in die vroeë jare van haar kosloopbaan en dié van die jong New Yorker Julie Powell (Adams), wat daarna streef om al 524 resepte in Child se kookboek *Mastering the Art of French Cooking* binne 'n jaar te kook. 

In Nancy Meyers se romantiese komedie ''It's Complicated'' (ook 2009) het Streep saam met Alec Baldwin en Steve Martin gespeel. Sy het benoemings vir die Golden Globe vir beste aktrise in 'n blyspel of komedie vir beide *Julie & Julia* en ''It's Complicated* ontvang; sy het die prys vir *Julie & Julia'' gewen en later haar 16de Oscar-benoeming daarvoor ontvang.

### 2010's: Verdere sukses
Streep het weer met die regisseur van *Mamma Mia*, Phyllida Lloyd, saamgspan vir *The Iron Lady* (2011), 'n Britse biografiese rolprent oor Margaret Thatcher, wat gaan oor die premier gedurende die Falklandoorlog en haar jare van aftrede. Streep, wat 'n sitting van die Britse parlement bygewoon het terwyl sy vir die prent voorberei het, het haar rol as 'n "gedugte en opwindende uitdaging" beskryf. Hoewel die rolprent 'n gemengde ontvangs gekry het, het Streep se vertolking groot lof ontvang en het sy 'n Golden Globe, 'n Bafta en haar derde Oscar as beste aktrise gewen.

[thumb|200px|links|Streep in 2016 by die Amerikaanse ambassade in [Berlyn.]]
Ná haar pligte as voorsitter van die Berlinale van  2016 het Streep gespeel in die komedie *Florence Foster Jenkins* (2016), wat deur Stephen Frears geregisseer is. Dit is ’n biografiese rolprent oor ’n sorgeloos onbewuste toondoof operasangeres wat daarop aandring om in die openbaar op te tree. Ander akteurs is Hugh Grant en Simon Helberg. Streep het vir haar spel die Critics' Choice Movie Award vir beste aktrise in 'n komedie gewen en is vir die Oscar, Golden Globe, SAG en Bafta benoem.

Sy het daarna die rol vertolk van die eerste Amerikaanse vroulike koerantuitgewer, Katharine Graham, teenoor Tom Hanks se Ben Bradlee in Steven Spielberg se politieke drama *The Post* (2017), wat fokus op *The Washington Post* se publisering van die Pentagon-dokumente in 1971. Die rolprent het positiewe resensies ontvang, veral vir die spel van die twee hoofakteurs. Dit het ’n begroting van $50 miljoen gehad en meer as $177 miljoen verdien. Streep het haar 31ste Golden Globe-benoeming en 21ste Oscar-benoeming vir beste aktrise ontvang.

In 2018 het Streep kortliks haar rol vervat in die musikale vervolgrolprent *Mamma Mia! Here We Go Again*. Sy het ook ’n byrol gespeel in Rob Marshall se *Mary Poppins Returns*, ’n musikale vervolg op die 1964-rolprent *Mary Poppins*, met Emily Blunt in die titelrol. 

Streep het daarna in haar eerste hoofrol in ’n televisiereeks verskyn deur in 2019 in die tweede seisoen van die HBO-dramareeks *Big Little Lies* te speel. Sy het die rol vertolk van Mary Louise Wright, die skoonma van Nicole Kidman se karakter. Liane Moriarty, die skrywer van die roman met dieselfde naam waarop die eerste seisoen geskoei is, het ’n novelle van 200 bladsye geskryf wat as basis vir die tweede seisoen gedien het. Moriarty het besluit om die nuwe karakter Mary Louise te noem, na Streep se wettige naam. Streep het daarna tot die rol ingestem, vir die eerste keer in haar loopbaan sonder om  ’n draaiboek te lees. In ’n resensie vir die BBC het Caryn James haar vertolking “heerlik en slinks” genoem en gesê sy is die “vergestalting van ’n passief-aggressiewe ouma”. Sy het ’n benoeming vir ’n Emmy vir die reeks ontvang.

In dieselfde jaar het Streep die hoofrol vertolk in die biografiese komedie *The Laundromat* oor die Panama-dokumente wat deur Steven Soderbergh geregisseer is. Sy het teenoor Gary Oldman en Antonio Banderas gespeel. Dit was die eerste Streep-rolprent wat deur Netflix versprei is. Sy het ook die rol van tant March vertolk in Greta Gerwig se *Little Women*, saam met Saoirse Ronan, Emma Watson, Florence Pugh, Timothée Chalamet en Laura Dern. David Rooney van *The Hollywood Reporter* het haar vertolking geprys en geskryf: “Streep geniet dit duidelik om die heerssugtige snob te speel wat met misnoeë snork … [en] sy doen haar bes om haar geneentheid vir haar niggies te verberg agter haar vernoude blik en alledaagse minagting.” Die rolprent het groot lof ontvang en meer as $218 miljoen verdien, teenoor sy begroting van $40 miljoen.

### 2020's: Stroming en teaterprojekte
In 2020 het Streep ’n stemrol vertolk in Apple TV+ se geanimeerde kortprent *Here We Are: Notes for Living on Planet Earth*. Sy het hoofrolle in twee rolprente gehad, wat albei deur stroomdienste uitgereik is. Sy het vir Netflix weer saam met Nicole Kidman gewerk in Ryan Murphy se *The Prom* (2020), ’n rolprentverwerking van die Broadwayblyspel met dieselfde naam. In dieselfde jaar het sy weer saam met die regisseur Steven Soderbergh gewerk vir sy HBO Max-komedierolprent *Let Them All Talk* (2020). Streep het saam met Dianne Wiest, Candice Bergen, Lucas Hedges en Gemma Chan gespeel.

Daarna was sy saam met Leonardo DiCaprio en Jennifer Lawrence in ''Don't Look Up* (2021), geregisseer deur Adam McKay vir Netflix. Streep het ’n komiese rol vertolk as die fiktiewe president van die VSA wat die vrese oor klimaatsverandering afmaak. In sy gemengde resensie het Peter DeBruge van *Variety* geskryf sy het “duidelik meer pret as ons”. 

Streep het as uitvoerende vervaardiger opgetree vir *Sell/Buy/Date* (2022), geregisseer deur Sarah Jones. Sy het ook gespeel in die bloemlesingsreeks *Extrapolations* (2023) van Apple TV+. Later daardie jaar het sy begin om Loretta Durkin, ’n sukkelende aktrise, te vertolk vanaf die derde seisoen van die Hulu-komediereeks *Only Murders in the Building''. Sy speel saam met Steve Martin, Martin Short en Selena Gomez. Sy het benoemings ontvang vir ’n Golden Globe vir beste vroulike byspeler en ’n Emmy vir uitmuntende aktrise, en 'n Critics' Choice Television Award vir beste vroulike byspeler gewen. 

In 2025 het Streep die *Saturday Night Live 50th Anniversary Special* bygewoon, waarin sy in ’n skets gespeel het as die ma van Kate McKinnon se karakter. Streep het daarna Queen Butterfly se stem verskaf in die rolprent *Hoppers* van Pixar Animation Studios wat op 6 Maart 2026 uitgereik is.

#### Komende werk
Streep gaan weer die rol van Miranda Priestly vertolk in *The Devil Wears Prada 2*, wat geskeduleer is vir uitreiking op 1 Mei 2026. Op 18 Augustus 2025 is aangekondig dat ’n biografiese prent oor die lewe en loopbaan van die musikant Joni Mitchell in ontwikkeling is, met Cameron Crowe wat die rolprent sal regisseer. Streep het onderteken om Mitchell in haar latere lewe te vertolk, terwyl Anya Taylor-Joy Mitchell in die 1960’s en 1970’s sal speel.

## Ander projekte
Op die 35ste People's Choice Awards het haar weergawe van "Mamma Mia" 'n prys gewen vir gunstelinglied uit 'n rolprent. In 2008 is sy benoem vir 'n Grammy (haar vyfde benoeming) vir haar werk aan die musiek van *Mamma Mia!*.

Streep het verskeie oudioboeke voorgelees, onder meer drie deur die kinderboekskrywer William Steig: *Brae Irene*, *Spinky Sulks* en *The One and Only Shrek!*

Streep is die woordvoerder van die Nasionale Vrouegeskiedenismuseum, waaraan sy al verskeie bedrae geskenk het. Sy ondersteun ook Gucci se "Chime for Change"-veldtog wat probeer om vrouebemagtiging te versprei.

In 2014 het Streep twee studiebeurse aan die Universiteit van Massachusetts Lowell gevestig, vir studente met onderskeidelik Engels en wiskunde as hoofvak.

In 2015 het Streep 'n ope brief van One Campaign onderteken; dit was aan Angela Merkel en Nkosazana Dlamini-Zuma gerig en het 'n beroep op hulle gedoen om op vroue te fokus terwyl hulle as hoof van onderskeidelik die G7 in Duitsland en die AU in Suid-Afrika dien. 

Toe sy in 2015 in 'n onderhoud met *Time Out* gevra is of sy 'n feminis is, het sy geantwoord: "Ek is 'n humanis; ek is vir goeie, maklike balans." In Maart 2016 het Streep en ander 'n brief onderteken vir gendergelykheid oor die wêreld heen in die lig van Internasionale Vrouedag; dit is ook deur One Campaign gereël.

## Ontvangs en nalatenskap
thumb|180px|Streep ontvang in 2010 'n eregraad van de Harvard-universiteit.

In 2004 is Streep deur die Amerikaanse Rolprentinstituut vereer met 'n prys vir haar lewenslange bydrae tot die rolprentbederyf. Sy het in 2011 ’n Kennedysentrum-eerbewys ontvang, met toesprake deur Tracey Ullman, Robert De Niro en Mike Nichols. Onder dié wat Streep ook gehuldig het, was Kevin Kline, Emily Blunt, Stanley Tucci en Anne Hathaway. Die huldeblyk het geëindig met 'n hele groep akteurs wat "She's My Pal" gesing het, ’n woordspeling op "He's My Pal" uit die prent *Ironweed*.

In November 2014 het president Barack Obama aan Streep die Presidensiële Vryheidsmedalje toegeken; dit is die land se hoogste burgerlike eerbewys. Die tydskrif *Vanity Fair* het geskryf "dit is moeilik om jou voor te stel daar was ’n tyd voordat Meryl Streep die grootste lewende aktrise was". 

Ten spyte van haar sukses was Streep nog altyd beskeie oor haar eie prestasies in die rolprentbedryf. Sy het gesê sy het geen spesifieke metode nie en dat sy uit haar vroeë studies geleer het. Sy het in 1987 gesê: "Ek het ’n mengelmoes van dinge wat ek by verskillende onderwysers geleer het, maar niks wat ek in ’n tas kan pak en oopmaak en sê: ‘Nou, watter een wil jy hê?’ nie. Niks waarop ek kan staatmaak nie, en dit maak dit gevaarliker. Maar dan maak die gevaar dit opwindender." Sy het gesê haar ideale regisseur is een wat haar volle artistieke beheer gee, sodat sy ’n mate van improvisasie kan hê en uit haar foute kan leer.

[thumb|links|240px|Streep se ster op die [Hollywood Walk of Fame.]]
Mike Nichols, die regisseur van *Silkwood*, *Heartburn*, *Postcards from the Edge* en *Angels in America*, het Streep se vermoë geprys om haarself in haar karakters te transformeer en opgemerk: "In elke rol word sy ’n heel nuwe mens. Namate sy die persoon word wat sy vertolk, begin die ander akteurs op haar reageer asof sy daardie persoon is." Hy het gesê om haar te regisseer "is soos om verlief te raak, met die eienskappe van ’n tyd wat jy as magies onthou, maar wat in misterie gehul is". Hy het ook gesê Streep se toneelspelvermoë het ’n diepgaande invloed op haar medespelers, en dat "jy met 1&nbsp;000% kan verbeter deur bloot na haar te kyk". Streep het soms ’n feministiese perspektief in haar karakteruitbeeldings ingebring; Die resensent Molly Haskell het gesê: "Geen van haar heldinne is streng gesproke feministies nie. Tog beliggaam hulle op merkwaardige wyse verskeie kruisstrominge van ervaring in die afgelope 20 jaar, soos vroue hulleself herdefinieer het teen die agtergrond van die vrouebeweging".

Streep is goed bekend vir haar vermoë om ’n wye verskeidenheid aksente na te boots – van Deens in *Out of Africa* (1985) tot Italiaans in *The Bridges of Madison County* (1995); ’n Suidelike Amerikaanse aksent in *The Seduction of Joe Tynan* (1979); en ’n sterk Bronx-aksent in *Doubt* (2008). Volgens Streep het sy as kind baie na kunstenaars Barbra Streisand, die Beatles en Bob Dylan geluister, en sy het geleer hoe om haar stem, haar "instrument", te gebruik deur na Streisand se albums te luister.

Vir haar rol in die rolprent ''Sophie's Choice'' (1982) het Streep sowel Engels as Duits met ’n Poolse aksent gepraat, asook Pools self. Streep het opgemerk die gebruik van aksente is deel van haar toneelspel en ’n tegniek wat sy as ’n duidelike vereiste in haar uitbeelding van ’n karakter beskou.
Toe sy in Belfast gevra is hoe sy verskillende aksente weergee, het Streep na bewering in 'n "perfekte" Belfast-aksent geantwoord: "Ek luister."

In January 2017 het sy die Cecil B. DeMille-prys vir haar lewenslange bydrae op die 74ste Golden Globe-toekenningsaand ontvang.

## Persoonlike lewe
Streep het die akteur John Cazale in 1976 ontmoet, toe hulle albei in ’n produksie van William Shakespeare se *Maat vir Maat* in die Delacorte-teater was. Hulle het saam gewoon toe hy in 1977 met longkanker gediagnoseer is; Streep het hom versorg totdat hy in Maart 1978 gesterf het. 

Sy is ses maande ná Cazale se dood met die beeldhouer Don Gummer getroud. Hulle het vier kinders: die musikant Henry Wolfe Gummer (gebore 1979), en die aktrises Mary Willa "Mamie" Gummer (gebore 1983), Grace Jane Gummer (gebore 1986) en Louisa Jacobson Gummer (gebore 1991).

In 2023 is berig Streep en Gummer woon al meer as ses jaar nie meer saam nie. Hulle is in 2018 laas bymekaar gesien op die 90ste Oscar-toekenningsaand.

Streep is die peetma van Billie Lourd, dogter van die oorlede aktrise Carrie Fisher, wat ’n goeie vriendin van Streep was. Fisher het die draaiboek geskryf vir Streep se rolprent uit 1990, *Postcards from the Edge,* wat geskoei was op Fisher se boek.

## Rolprente en pryse
Meryl Streep is een van die vrugbaarste aktrise op die silwerdoek en verhoog sedert haar loopbaan in die laat 1970's begin het. Haar prente wat die grootste lof en meeste geld ingesamel het, is volgens Rotten Tomatoes onder meer *Julia* (1977), *The Deer Hunter* (1978), *Kramer vs. Kramer* (1979), ''The French Lieutenant's Woman* (1981), *Sophie's Choice* (1982), *Silkwood* (1983), *Evil Angels / A Cry in the Dark* (1988), *Postcards from the Edge* (1990), *Defending Your Life* (1991), *The Bridges of Madison County* (1995), *Marvin's Room* (1996), *Adaptation* (2002), *The Devil Wears Prada* (2007), *Mamma Mia!* (2008), *Fantastic Mr. Fox* (2009), *The Homesman* (2014), *Florence Foster Jenkins* (2016), *Little Women* (2019) en *Let Them All Talk* (2020). Haar TV-projekte sluit in die minireeks *Holocaust* (1978), die TV-prent *...First Do No Harm* (1997), die minireeks *Angels in America* (2003) en die dramareeks *Big Little Lies* (2019). Haar verhoogrolle sluit in die Broadway-produksies *A Memory of Two Mondays*, *27 Wagons Full of Cotton* (albei 1976) end *Die Kersieboord'' (1977), sowel as talle toneelstukke in die Delacorte-teater.

Streep is vir die volgende Oscars benoem en het drie daarvan gewen:

Sy is die vrou wat die meeste Oscar-benoemings in die geskiedenis ontvang het, met altesaam 21 (17 vir beste akrise en vier vir beste vroulike byspeler. Sy is een van net 13 akteurs wat pryse in albei kategorieë gewen het en net een van drie wat drie Oscars in die twee kategorieë gewen het (naas Ingrid Bergman en Jack Nicholson).

Sy is ook beenoem vir ses Grammys, ses Emmys (waarvan sy drie gewen het) en 'n Tony. Sy is een van min akteurs wat twee van die drie groot toneelspelpryse gewen het: 'n Oscar, Emmy en Tony.

Ander pryse sluit in twee Baftas vir beste aktrise, nege Golden Globes sowel as die Cecil B. DeMille-prys, 'n Silwer Beer op die Berlinale, 'n Palme d'Or in Cannes en twee Screen Actors Guild Awards

## Verwysings
### Bronne
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
* 
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*  Includes discussion of Streep's performance in Robert Kalfin's production of *Happy End* at the Chelsea Theater and on Broadway
*
*
*
*
*
*
*

## Skakels
*