Metodologie

duimnael|Navorsing metodologie, ‘n visuele voorstelling.
In die mees algemene sin is **metodologie** die studie van navorsingsmetodes. Die term kan egter ook verwys na die metodes self of na die filosofiese bespreking van gepaardgaande agtergrondaannames. 'n Metode is 'n gestruktureerde prosedure om 'n sekere doel te bereik, soos om kennis te verkry of kennisaansprake te verifieer. Dit behels gewoonlik verskeie stappe, soos om 'n steekproef te kies, data uit hierdie steekproef in te samel en die data te interpreteer. Die studie van metodes behels 'n gedetailleerde beskrywing en analise van hierdie prosesse. Dit sluit evaluerende aspekte in, deur verskillende metodes te vergelyk. Op hierdie manier word beoordeel watter voordele en nadele hulle het en vir watter navorsingsdoelwitte hulle gebruik kan word. Hierdie beskrywings en evaluasies hang af van filosofiese agtergrondaannames. Voorbeelde is hoe om die bestudeerde verskynsels te konseptualiseer en wat bewyse daarvoor of daarteen uitmaak. Wanneer dit in die breedste sin verstaan word, sluit metodologie ook die bespreking van hierdie meer abstrakte kwessies in.

Metodologieë word tradisioneel verdeel in kwantitatiewe en kwalitatiewe navorsing. Kwantitatiewe navorsing is die hoofmetodologie van die natuurwetenskappe. Dit gebruik presiese numeriese metings. Die doel daarvan is gewoonlik om universele wette te vind wat gebruik word om voorspellings oor toekomstige gebeure te maak. Die dominante metodologie in die natuurwetenskappe word die wetenskaplike metode genoem. Dit sluit stappe soos waarneming en die formulering van 'n hipotese in. Verdere stappe is om die hipotese te toets met behulp van 'n eksperiment, om die metings met die verwagte resultate te vergelyk, en om die bevindinge te publiseer.

Kwalitatiewe navorsing is meer kenmerkend van die sosiale wetenskappe en gee minder prominensie aan presiese numeriese metings. Dit mik meer op 'n diepgaande begrip van die betekenis van die bestudeerde verskynsels en minder op universele en voorspellende wette. Algemene metodes wat in die sosiale wetenskappe gevind word, is opnames, onderhoude, fokusgroepe en die nominale groeptegniek. Hulle verskil van mekaar wat betref hul steekproefgrootte, die tipe vrae wat gevra word en die algemene omgewing. In onlangse dekades het baie sosiale wetenskaplikes begin om gemengde-metode navorsing te gebruik, wat kwantitatiewe en kwalitatiewe metodologieë kombineer.

Baie besprekings in metodologie handel oor die vraag of die kwantitatiewe benadering beter is, veral of dit voldoende is wanneer dit op die sosiale domein toegepas word. 'n Paar teoretici verwerp metodologie as 'n dissipline in die algemeen. Sommige voer byvoorbeeld aan dat dit nutteloos is aangesien metodes eerder gebruik as bestudeer moet word. Ander meen dat dit skadelik is omdat dit die vryheid en kreatiwiteit van navorsers beperk. Metodoloë reageer dikwels op hierdie besware deur te beweer dat 'n goeie metodologie navorsers help om op 'n doeltreffende manier tot betroubare teorieë te bekom. Die keuse van metode maak dikwels saak aangesien dieselfde feitelike materiaal tot verskillende gevolgtrekkings kan lei, afhangende van 'n mens se metode. Belangstelling in metodologie het in die 20ste eeu toegeneem as gevolg van die toenemende belangrikheid van interdissiplinêre werk en die struikelblokke wat doeltreffende samewerking belemmer.

## Definisies
Die term "metodologie" word met 'n verskeidenheid betekenisse geassosieer. In die mees algemene gebruik verwys dit óf na 'n metode, na die veld van ondersoek wat metodes bestudeer, óf na filosofiese besprekings van agtergrondaannames betrokke by hierdie prosesse. Sommige navorsers onderskei metodes van metodologieë deur te beweer dat metodes wyses van data-insameling is, terwyl metodologieë meer algemene navorsingstrategieë is wat bepaal hoe om 'n navorsingsprojek uit te voer.

### As metode
links|duimnael|Navorsing metodologie en doelwit verkryging.
Die term "metodologie" word soms as 'n sinoniem vir die term "metode" gebruik. 'n Metode is 'n manier om 'n voorafbepaalde doelwit te bereik. In hierdie sin kan metodologie verwys na prosedures wat gebruik word om tot nuwe kennis te kom, of na tegnieke om voorafbestaande kennisaansprake te verifieer en te vervals.  Hierdie studie of analise behels die blootlegging van aannames en praktyke wat verband hou met die verskillende metodes en 'n gedetailleerde beskrywing van navorsingsontwerpe en hipotesetoetsing. Dit sluit ook evaluerende aspekte in: vorme van data-insameling, meetstrategieë en maniere om data te analiseer word vergelyk en hul voor- en nadele relatief tot verskillende navorsingsdoelwitte en situasies word beoordeel. In hierdie verband bied metodologie die vaardighede, kennis en praktiese leiding wat nodig is om wetenskaplike navorsing op 'n doeltreffende wyse uit te voer. Dit dien as 'n riglyn vir verskeie besluite wat navorsers in die wetenskaplike proses moet neem. Ginny E. Garcia en Dudley L. Poston verstaan metodologie óf as ’n komplekse versameling reëls en postulate wat navorsing lei óf as die analise van sulke reëls en prosedures. As ’n versameling reëls en postulate definieer ’n metodologie die onderwerp van analise sowel as die konseptuele gereedskap wat deur die analise gebruik word en die beperkings van die analise. Navorsingsprojekte word gewoonlik beheer deur ’n gestruktureerde prosedure bekend as die navorsingsproses. Die doel van hierdie proses word gegee deur ’n navorsingsvraag, wat bepaal watter soort inligting ’n mens van voorneme is om te bekom.

### As bespreking van agtergrondaannames
Sommige teoretici verkies 'n selfs breër begrip van metodologie wat nie net die beskrywing, vergelyking en evaluering van metodes behels nie, maar ook meer algemene filosofiese kwessies insluit. Een rede vir hierdie breër benadering is dat besprekings oor wanneer om watter metode te gebruik, dikwels verskeie agtergrondaannames as vanselfsprekend aanvaar, byvoorbeeld rakende die doel en aard van navorsing. Hierdie aannames kan soms 'n belangrike rol speel rakende watter metode om te kies en hoe om dit te volg. Thomas Kuhn voer byvoorbeeld in sy *The Structure of Scientific Revolutions* aan dat wetenskappe binne 'n raamwerk of 'n paradigma funksioneer wat bepaal watter vrae gevra word en wat as goeie wetenskap tel. Dit gaan oor filosofiese meningsverskille oor beide hoe om die bestudeerde verskynsels te konseptualiseer, wat bewyse daarvoor en daarteen uitmaak, en wat die algemene doelwit van die navorsing daarvan is.  Dus, in hierdie breër sin, oorvleuel metodologie met filosofie deur hierdie aannames eksplisiet te maak en argumente daarvoor en daarteen aan te bied.

Vir die kwantitatiewe benadering sluit filosofiese debatte in metodologie die onderskeid tussen die induktiewe en die hipoteties-deduktiewe interpretasie van die wetenskaplike metode in. Vir kwalitatiewe navorsing is baie basiese aannames gekoppel aan filosofiese posisies soos hermeneutiek, pragmatisme, Marxisme, kritiese teorie en postmodernisme. Volgens Kuhn is 'n belangrike faktor in sulke debatte dat die verskillende paradigmas onvergelykbaar is. Dit beteken dat daar geen oorkoepelende raamwerk is om die botsende teoretiese en metodologiese aannames te beoordeel nie. Hierdie kritiek bevraagteken verskeie aannames van die kwantitatiewe benadering wat verband hou met wetenskaplike vooruitgang gebaseer op die bestendige ophoping van data. Dit kan vrae insluit soos hoe en of wetenskaplike navorsing verskil van fiksionele skryfwerk, asook of navorsing objektiewe feite bestudeer eerder as om die verskynsels wat dit beweer te bestudeer, te konstrueer. In laasgenoemde sin het sommige metodoloë selfs beweer dat die doel van wetenskap minder is om 'n voorafbestaande werklikheid voor te stel en meer om 'n soort sosiale verandering teweeg te bring ten gunste van onderdrukte groepe in die samelewing. 'n Soortgelyke maar minder komplekse karakterisering word soms gevind in die veld van taalonderrig, waar die onderrigproses beskryf kan word deur 'n drievlak-konseptualisering gebaseer op "benadering", "metode" en "tegniek".

Een vraag rakende die definisie van metodologie is of dit as 'n beskrywende of 'n normatiewe dissipline verstaan moet word. Die belangrikste verskil in hierdie verband is of metodologie bloot 'n waarde-neutrale beskrywing van metodes of wat wetenskaplikes werklik doen, bied. Baie metodoloë beoefen hul vak in 'n normatiewe sin, wat beteken dat hulle duidelike menings uitspreek oor die voor- en nadele van verskillende metodes. In hierdie verband gaan metodologie nie net oor wat navorsers werklik doen nie, maar oor wat hulle behoort te doen of hoe om goeie navorsing te doen.

Kwalitatiewe navorsing word op verskeie maniere in die akademiese literatuur gekenmerk, maar daar is baie min presiese definisies van die term. Dit word dikwels gebruik in teenstelling met kwantitatiewe navorsing vir vorme van studie wat nie hul onderwerp numeries kwantifiseer nie.  Baie kwalitatiewe navorsing handel oor een of ander vorm van menslike ervaring of gedrag, in welke geval dit geneig is om op 'n paar individue en hul diepgaande begrip van die betekenis van die bestudeerde verskynsels te fokus. Hierdie uitkyk is egter in die meer onlangse metodologiese diskoers in twyfel getrek. In hierdie verband word dikwels aangevoer dat die paradigma van die natuurwetenskappe 'n eensydige ontwikkeling van rede is, wat nie ewe goed geskik is vir alle ondersoekgebiede nie.  Belangrike voordele van kwantitatiewe metodes sluit in presisie en betroubaarheid. Hulle ondervind egter dikwels probleme met die bestudering van baie komplekse verskynsels wat algemeen van belang is vir die sosiale wetenskappe. Bykomende probleme kan ontstaan wanneer die data verkeerd geïnterpreteer word om gevolgtrekkings te verdedig wat nie direk deur die metings self ondersteun word nie. In onlangse dekades het baie navorsers in die sosiale wetenskappe begin om beide metodologieë te kombineer. Dit staan bekend as gemengde-metodes-navorsing. 'n Sentrale motivering hiervoor is dat die twee benaderings mekaar op verskeie maniere kan aanvul: sommige kwessies word geïgnoreer of te moeilik om met een metodologie te bestudeer en word beter met die ander benader. In ander gevalle word beide benaderings op dieselfde kwessie toegepas om meer omvattende en goed afgeronde resultate te lewer.

Kwalitatiewe en kwantitatiewe navorsing word dikwels geassosieer met verskillende navorsingsparadigmas en agtergrondaannames. Kwalitatiewe navorsers gebruik dikwels 'n interpretatiewe of kritiese benadering, terwyl kwantitatiewe navorsers geneig is om 'n positivistiese benadering te verkies. Belangrike meningsverskille tussen hierdie benaderings het betrekking op die rol van objektiwiteit en harde empiriese data, sowel as die navorsingsdoelwit van voorspellende sukses eerder as diepgaande begrip of sosiale verandering. 'n Nou verwante klassifikasie onderskei tussen filosofiese, algemene wetenskaplike en spesiale wetenskaplike metodes.

Een tipe metodologiese uitkyk word "prosedurealisme" genoem. Volgens dit is die doel van metodologie om die navorsingsproses tot 'n eenvoudige stel reëls of 'n resep te verminder wat outomaties tot goeie navorsing lei indien dit presies gevolg word. Daar is egter aangevoer dat, hoewel hierdie ideaal aanvaarbaar mag wees vir sommige vorme van kwantitatiewe navorsing, dit faal vir kwalitatiewe navorsing. Een argument vir hierdie posisie is gebaseer op die bewering dat navorsing nie 'n tegniek is nie, maar 'n kunsvlyt wat nie bereik kan word deur blindelings 'n metode te volg nie. In hierdie verband is navorsing afhanklik van vorme van kreatiwiteit en improvisasie om tot goeie wetenskap neer te kom.

Ander tipes sluit in induktiewe, deduktiewe en transendentale metodes. Deduktiewe metodes, ook na verwys as aksiomatiese metodes, word dikwels in formele wetenskappe, soos meetkunde, aangetref. Hulle begin met 'n stel vanselfsprekende aksiomas of eerste beginsels en gebruik deduksie om interessante gevolgtrekkings uit hierdie aksiomas af te lei.  Transendentale metodes is algemeen in Kantiaanse en post-Kantiaanse filosofie. Hulle begin met sekere besondere waarnemings. Daar word dan aangevoer dat die waargenome verskynsels slegs kan bestaan as hul moontlikheidsvoorwaardes nagekom word. Op hierdie manier kan die navorser algemene sielkundige of metafisiese gevolgtrekkings maak gebaseer op die bewering dat die verskynsel andersins nie waarneembaar sou wees nie.

## Belangrikheid
Daar is aangevoer dat 'n behoorlike begrip van metodologie belangrik is vir verskeie kwessies in die navorsingsveld. Dit sluit beide die probleem van doeltreffende en betroubare navorsing in, sowel as die vermoë om kennisaansprake van ander te beaam. Spirkin glo dat een belangrike rede vir hierdie ontwikkeling is dat die hedendaagse samelewing baie globale probleme in die gesig staar. Hierdie probleme kan nie deur 'n enkele navorser of 'n enkele dissipline opgelos word nie, maar benodig gesamentlike pogings van baie velde. Sulke interdissiplinêre ondernemings trek baie voordeel uit metodologiese vooruitgang, beide wat die vermoë betref om die metodes van die onderskeie velde te verstaan en in verband met die ontwikkeling van meer homogene metodes wat ewe veel deur almal gebruik word.

## Kritiek
Die meeste kritiek op metodologie is gerig op een spesifieke vorm of begrip daarvan. In sulke gevalle word een spesifieke metodologiese teorie verwerp, maar nie metodologie in die algemeen wanneer dit verstaan word as 'n navorsingsveld wat uit baie verskillende teorieë bestaan nie. Volgens C. Wright Mills ontaard die praktyk van metodologie dikwels in 'n "fetisjisme van metode en tegniek".

Sommige mense meen selfs dat metodologiese refleksie nie net 'n mors van tyd is nie, maar eintlik negatiewe newe-effekte het. So 'n argument kan verdedig word deur analogie met ander vaardighede wat die beste werk wanneer die agent slegs op die gebruik daarvan fokus. In hierdie verband kan refleksie die proses belemmer en lei tot vermybare foute. Alan Bryman het hierdie negatiewe uitkyk op metodologie verwerp. Hy meen dat Becker se kritiek vermy kan word deur metodologie te verstaan as 'n inklusiewe ondersoek na alle soorte metodes en nie as 'n blote leerstelling vir die oorskakeling van ongelowiges tot 'n mens se voorkeurmetode nie.

## In verskillende velde
'n Deel van die belangrikheid van metodologie word weerspieël in die aantal velde waarop dit relevant is. Dit sluit die natuurwetenskappe en die sosiale wetenskappe in, sowel as filosofie en wiskunde.  Die hoof kognitiewe doelwit word gewoonlik gesien as die skep van kennis, maar verskeie nou verwante doelwitte is ook voorgestel, soos begrip, verduideliking of voorspellende sukses. Streng gesproke is daar nie een enkele wetenskaplike metode nie. In hierdie verband verwys die uitdrukking "wetenskaplike metode" nie na een spesifieke prosedure nie, maar na verskillende algemene of abstrakte metodologiese aspekte wat kenmerkend is van al die bogenoemde velde. Belangrike kenmerke is dat die probleem op 'n duidelike manier geformuleer word en dat die bewyse wat vir of teen 'n teorie aangebied word, publiek, betroubaar en herhaalbaar is. Die laaste punt is belangrik sodat ander navorsers die eksperimente kan herhaal om die aanvanklike studie te bevestig of te weerlê.  Om hierdie rede moet verskeie faktore en veranderlikes van die situasie dikwels beheer word om verwronge invloede te vermy en te verseker dat daaropvolgende metings deur ander navorsers dieselfde resultate lewer. Hierdie onderskeid is gebaseer op die idee dat eksperimentering 'n vorm van manipulasie of intervensie behels.  Waarneming het die hoofrol in antieke wetenskap gespeel. Die wetenskaplike rewolusie in die 16de en 17de eeu het 'n paradigmaverandering teweeggebring wat 'n baie meer sentrale rol aan eksperimentering in die wetenskaplike metodologie gegee het. Byvoorbeeld, die waarnemings van baie wit swane bevestig die universele hipotese dat "alle swane wit is". Die hipoteties-deduktiewe benadering, aan die ander kant, fokus nie op positiewe gevalle nie, maar op deduktiewe gevolge van die teorie. Op hierdie manier gebruik die navorser deduksie voordat hy 'n eksperiment uitvoer om af te lei watter waarnemings hy verwag. 'n Hoeksteen van hierdie benadering is die nulhipotese, wat aanvaar dat daar geen verband (sien oorsaaklikheid) is tussen wat ook al waargeneem word nie. Dit is aan die navorser om alles in hul vermoë te doen om hul eie hipotese te weerlê deur relevante metodes of tegnieke, gedokumenteer in 'n duidelike en herhaalbare proses. Indien hulle dit nie doen nie, kan daar tot die gevolgtrekking gekom word dat die nulhipotese vals is, wat ondersteuning bied vir hul eie hipotese oor die verband tussen die waargenome verskynsels.

### Sosiale wetenskappe
Aansienlik meer metodologiese verskeidenheid word in die sosiale wetenskappe gevind, waar beide kwantitatiewe en kwalitatiewe benaderings gebruik word. Hulle gebruik verskeie vorme van data-insameling, soos opnames, onderhoude, fokusgroepe en die nominale groeptegniek. Opnames behoort tot kwantitatiewe navorsing en behels gewoonlik 'n vorm van vraelys wat aan 'n groot groep individue gegee word. Dit is van die allergrootste belang dat die vrae maklik verstaanbaar is vir die deelnemers, aangesien die antwoorde andersins dalk nie veel waarde het nie. Opnames beperk hulself gewoonlik tot geslote vrae om verskeie probleme te vermy wat met die interpretasie van antwoorde op oop vrae gepaardgaan. Hulle kontrasteer in hierdie opsig met onderhoude, wat meer klem op die individuele deelnemer plaas en dikwels oop vrae behels. Gestruktureerde onderhoude word vooraf beplan en het 'n vaste stel vrae wat aan elke individu gegee word. Hulle kontrasteer met ongestruktureerde onderhoude, wat nader aan 'n vrye vloei-gesprek is en meer improvisasie van die kant van die onderhoudvoerder vereis om interessante en relevante vrae te vind. Semi-gestruktureerde onderhoude vorm 'n middelgrond: hulle sluit beide voorafbepaalde vrae en vrae in wat nie vooraf beplan is nie. Gestruktureerde onderhoude maak dit makliker om die reaksies van die verskillende deelnemers te vergelyk en algemene gevolgtrekkings te maak. Dit beperk egter ook wat ontdek kan word en beperk dus die ondersoek op baie maniere. en modderige onderhoud is gebruik om onderhoude te beskryf wat in informele omgewings gevoer word, wat dalk nie bloot vir die doeleindes van data-insameling plaasvind nie. Sommige navorsers gebruik die saamgaan-metode deur onderhoude te voer terwyl hulle en die deelnemers deur hul omgewing navigeer en daarmee omgaan.
links|duimnael|Fokusgroepnavorsing in aksie.
Fokusgroepe is 'n kwalitatiewe navorsingsmetode wat dikwels in marknavorsing gebruik word. Hulle vorm 'n vorm van groeponderhoud wat 'n klein aantal demografies soortgelyke mense betrek. Navorsers kan hierdie metode gebruik om data in te samel gebaseer op die interaksies en reaksies van die deelnemers. Die onderhoud begin dikwels deur die deelnemers te vra oor hul menings oor die onderwerp wat ondersoek word, wat weer kan lei tot 'n vrye uitruiling waarin die groeplede hul persoonlike sienings uitdruk en bespreek. 'n Belangrike voordeel van fokusgroepe is dat hulle insig kan gee in hoe idees en begrip in 'n kulturele konteks werk. Dit is egter gewoonlik moeilik om hierdie insigte te gebruik om meer algemene patrone te onderskei wat waar is vir 'n breër publiek. Een voordeel van fokusgroepe is dat hulle die navorser kan help om 'n wye reeks verskillende perspektiewe op die kwessie in 'n kort tydjie te identifiseer. Die groepinteraksie kan ook help om interessante bydraes te verduidelik en uit te brei. Een nadeel is as gevolg van die moderator se persoonlikheid en groepeffekte, wat die menings wat deur die deelnemers uitgespreek word, kan beïnvloed.

Die nominale groeptegniek is soortgelyk aan fokusgroepe met 'n paar belangrike verskille. Die groep bestaan dikwels uit kundiges in die betrokke veld. Die groepgrootte is soortgelyk, maar die interaksie tussen die deelnemers is meer gestruktureerd. Die doel is om te bepaal hoeveel ooreenstemming daar tussen die kundiges oor die verskillende kwessies is. Die aanvanklike reaksies word dikwels in geskrewe vorm deur elke deelnemer gegee sonder 'n voorafgaande gesprek tussen hulle. Op hierdie manier word groepeffekte wat die uitgespreekte menings moontlik kan beïnvloed, geminimaliseer. In latere stappe kan die verskillende reaksies en kommentaar deur die groep as geheel bespreek en met mekaar vergelyk word.

Die meeste van hierdie vorme van data-insameling behels een of ander tipe waarneming. Waarneming kan plaasvind in 'n natuurlike omgewing, d.w.s. die veld, of in 'n beheerde omgewing soos 'n laboratorium. Beheerde omgewings hou die risiko in om die resultate te verdraai as gevolg van hul kunsmatigheid. Hul voordeel lê daarin om die relevante faktore presies te beheer, wat kan help om die waarnemings meer betroubaar en herhaalbaar te maak. Nie-deelnemende waarneming behels 'n gedistansieerde of eksterne benadering. In hierdie geval fokus die navorser op die beskrywing en optekening van die waargenome verskynsels sonder om dit te veroorsaak of te verander, in teenstelling met deelnemende waarneming.

'n Belangrike metodologiese debat op die gebied van sosiale wetenskappe gaan oor die vraag of hulle met harde, objektiewe en waarde-neutrale feite handel, soos die natuurwetenskappe doen. Positiviste stem saam met hierdie karakterisering, in teenstelling met interpretatiewe en kritiese perspektiewe op die sosiale wetenskappe.

#### Filosofie
[duimnael|Filosofie soos uitgebeeld in Die Skool van Athene, 'n fresco deur [Raphael.]]
Filosofiese metodologie is die metafilosofiese ondersoekveld wat die metodes bestudeer wat in filosofie gebruik word. Hierdie metodes struktureer hoe filosowe hul navorsing doen, kennis opdoen en kies tussen mededingende teorieë. Dit gaan oor beide beskrywende kwessies van watter metodes in die verlede deur filosowe gebruik is, en normatiewe kwessies van watter metodes gebruik moet word. Baie filosowe beklemtoon dat hierdie metodes aansienlik verskil van die metodes wat in die natuurwetenskappe gevind word, deurdat hulle gewoonlik nie staatmaak op eksperimentele data wat deur meetapparatuur verkry word nie. Watter metode 'n mens volg, kan wye implikasies hê vir hoe filosofiese teorieë gekonstrueer word, watter tesisse verdedig word en watter argumente ten gunste of teen aangehaal word. In hierdie verband het baie filosofiese meningsverskille hul oorsprong in metodologiese meningsverskille. Histories het die ontdekking van nuwe metodes, soos metodologiese skeptisisme en die fenomenologiese metode, belangrike impakte op die filosofiese diskoers gehad.
*Die geometriese metode begin met sulke eerste beginsels en gebruik deduktiewe redenasie om 'n omvattende filosofiese stelsel daarop te konstrueer.
*Fenomenologie gee besondere belang aan hoe dinge voorkom. Dit bestaan daarin om 'n mens se oordele oor of hierdie dinge werklik in die eksterne wêreld bestaan, op te skort. Hierdie tegniek staan bekend as 'n *epoché* en kan gebruik word om verskynings te bestudeer onafhanklik van aannames oor hul oorsake.
*Gesonde verstand-filosofie gebruik algemene en wyd aanvaarde oortuigings as 'n filosofiese instrument. Hulle word gebruik om interessante gevolgtrekkings te maak. Dit word dikwels in 'n negatiewe sin gebruik om radikale filosofiese standpunte wat teen gesonde verstand indruis, te diskrediteer.
*Gewone taalfilosofie het 'n baie soortgelyke metode: dit benader filosofiese vrae deur te kyk na hoe die ooreenstemmende terme in gewone taal gebruik word.
*Baie metodes in filosofie steun op een of ander vorm van intuïsie. Hulle word byvoorbeeld gebruik om denkeksperimente te evalueer, wat die verbeel van situasies behels om hul moontlike gevolge te bepaal om filosofiese teorieë te bevestig of te weerlê.
*Pragmatiste fokus op die praktiese gevolge van filosofiese teorieë om te bepaal of hulle waar of vals is.
*Eksperimentele filosofie is 'n onlangs ontwikkelde benadering wat die metodologie van sosiale sielkunde en die kognitiewe wetenskappe gebruik om empiriese bewyse in te samel en filosofiese bewerings te regverdig.

#### Wiskunde
In die veld van wiskunde kan verskeie metodes onderskei word, soos sintetiese, analitiese, deduktiewe, induktiewe en heuristiese metodes. Byvoorbeeld, die verskil tussen sintetiese en analitiese metodes is dat eersgenoemde begin by die bekende en na die onbekende voortgaan, terwyl laasgenoemde 'n pad van die onbekende na die bekende probeer vind. 

Meetkundehandboeke gaan dikwels voort met die sintetiese metode. Hulle begin deur bekende definisies en aksiomas te lys en gaan voort deur inferensiële stappe, een op 'n slag, te neem totdat die oplossing vir die aanvanklike probleem gevind word. 'n Belangrike voordeel van die sintetiese metode is die duidelike en kort logiese uiteensetting. Een nadeel is dat dit gewoonlik nie in die begin duidelik is dat die stappe wat geneem is, tot die beoogde gevolgtrekking lei nie. Dit kan dan as 'n verrassing vir die leser kom, aangesien dit nie verduidelik word hoe die wiskundige in die begin geweet het watter stappe om te neem nie. Die analitiese metode weerspieël dikwels beter hoe wiskundiges eintlik hul ontdekkings maak. Om hierdie rede word dit dikwels gesien as die beter metode vir die onderrig van wiskunde. Dit begin met die beoogde gevolgtrekking en probeer om 'n ander formule te vind waaruit dit afgelei kan word. Dit gaan dan voort om dieselfde proses op hierdie nuwe formule toe te pas totdat dit heeltemal teruggevoer is na reeds bewese stellings. Die verskil tussen die twee metodes het hoofsaaklik betrekking op hoe wiskundiges dink en hul bewyse aanbied. Die twee is ekwivalent in die sin dat dieselfde bewys op beide maniere aangebied kan word.

#### Statistiek
*Hoofartikel :* Statistiek

Statistiek ondersoek die analise, interpretasie en aanbieding van data. Dit speel 'n sentrale rol in baie vorme van kwantitatiewe navorsing wat met die data van baie waarnemings en metings te doen het. In sulke gevalle word data-analise gebruik om die data skoon te maak, te transformeer en te modelleer om tot prakties bruikbare gevolgtrekkings te kom. Daar is talle metodes van data-analise. Hulle word gewoonlik verdeel in beskrywende statistiek en inferensiële statistiek. Beskrywende statistiek beperk homself tot die beskikbare data. Dit probeer om die mees opvallende kenmerke op te som en dit op insiggewende maniere aan te bied. Dit kan byvoorbeeld gebeur deur die verspreiding daarvan te visualiseer of deur indekse soos die gemiddelde of die standaardafwyking te bereken. Inferensiële statistiek, aan die ander kant, gebruik hierdie data gebaseer op 'n steekproef om afleidings oor die bevolking in die algemeen te maak. Dit kan die vorm aanneem van veralgemenings en voorspellings of deur die waarskynlikheid van 'n konkrete hipotese te bepaal.

#### Pedagogie
Pedagogie kan gedefinieer word as die studie of wetenskap van onderrigmetodes. In hierdie verband is dit die metodologie van onderwys: dit ondersoek die metodes en praktyke wat toegepas kan word om die doelwitte van onderwys te bereik.  Hierdie doelwitte sluit in die oordrag van kennis sowel as die bevordering van vaardighede en karaktereienskappe. Die hoof fokus is op onderrigmetodes in die konteks van gewone skole. Maar in die breedste sin omvat dit alle vorme van onderwys, beide binne en buite skole. In hierdie breë sin handel pedagogie oor "enige bewuste aktiwiteit deur een persoon wat ontwerp is om leer in 'n ander te verbeter". Leerteorieë fokus hoofsaaklik op hoe leer plaasvind en formuleer die korrekte onderrigmetodes gebaseer op hierdie insigte.
Die keuse van watter spesifieke metode die beste is om te gebruik, hang af van verskeie faktore, soos die onderwerp en die leerder se ouderdom. Byvoorbeeld, die Euklidiese algoritme is 'n algoritme wat die probleem oplos om die grootste gemene deler van twee heelgetalle te vind. Dit is gebaseer op eenvoudige stappe soos om die twee getalle te vergelyk en die een van die ander af te trek.

## Verwysings 
## Bronnelys
* Berg, Bruce L., 2009, *Qualitative Research Methods for the Social Sciences*. Seventh Edition. Boston MA: Pearson Education Inc.
* Creswell, J. (1998). *Qualitative inquiry and research design: Choosing among five traditions*. Thousand Oaks, California: Sage Publications.
* Creswell, J. (2003). *Research Design: Qualitative, Quantitative, and Mixed Methods Approaches*. Thousand Oaks, California: Sage Publications.
* Franklin, M.I. (2012). *Understanding Research: Coping with the Quantitative-Qualitative Divide*. London and New York: Routledge.
* Guba, E. and Lincoln, Y. (1989). *Fourth Generation Evaluation*. Newbury Park, California: Sage Publications.
* Herrman, C. S. (2009). "Fundamentals of Methodology", a series of papers On the *Social Science Research Network* (SSRN), online.
* Howell, K. E. (2013) Introduction to the Philosophy of Methodology. London, UK: Sage Publications.
* Ndira, E. Alana, Slater, T. and Bucknam, A. (2011). *Action Research for Business, Nonprofit, and Public Administration - A Tool for Complex Times.* Thousand Oaks, CA: Sage.
* Joubish, Farooq Dr. (2009). *Educational Research* Department of Education, Federal Urdu University, Karachi, Pakistan
* Patton, M.&nbsp;Q. (2002). *Qualitative research&nbsp;& evaluation methods* (3rd edition). Thousand Oaks, California: Sage Publications.
* Silverman, David (Ed). (2011). *Qualitative Research: Issues of Theory, Method and Practice*, Third Edition. London, Thousand Oaks, New Delhi, Singapore: Sage Publications
* Soeters, Joseph; Shields, Patricia and Rietjens, Sebastiaan. 2014. Handbook of Research Methods in Military Studies New York: Routledge.
*