Extra Calvinisticum

Die ***extra Calvinisticum*** is die leerstelling dat die ewige Seun se teenwoordigheid nie beperk is tot Sy veronderstelde menslike natuur nie, maar dat Hy Sy bestaan ​​ook buite die vlees (*etiam extra carnem*) gedurig handhaaf, vanaf die oomblik van Sy inkarnasie. Die term *extra Calvinisticum* is aanvanklik deur Lutherane gebruik om te verwys na die gebruik van hierdie begrip in gereformeerde teologie. Die konsep word egter gevind in die geskrifte van 'n wye reeks pre-Reformatoriese teoloë, insluitend die Kerkvaders.

## Geskiedenis van die term 
Die term *extra Calvinisticum* (let. "die Calvinistiese daarbuite") is 'n teologiese *terminus technicus* wat omstreeks 1620 deur Lutherse skolastiese teoloë gegee is. Die leerstelling is vernoem na en geassosieer met Johannes Calvyn, maar word algemeen in die kerkvaders aangetref en is prominent in Augustinus se Christologie. E. David Willis demonstreer die bestaan ​​van hierdie leerstelling in die geskrifte van Augustinus van Hippo, Petrus Lombardus, Johannes van Damaskus, Gregorius van Nazianzus, Thomas Aquinas, Duns Scotus, Gabriel Biel en Jacques LeFevre d'Estaples.Sommige spanninge wat binne die definisie se logika gevind word, sou eskaleer tot kontroversies tydens die Protestantse Hervorming, aangesien Lutherse en Gereformeerde teoloë teenstrydige leerstellings van die persoon van Christus uiteensit. Die kontroversie het hoofsaaklik gegaan oor die menslike natuur van Christus. Hoe hou hierdie onveranderde, onveranderlike, ondeelbare, onafskeidbare eenheid byvoorbeeld verband met die alomteenwoordigheid van Christus? Die gereformeerde verstaan ​​van die verhouding tussen die twee nature van Christus en sy alomteenwoordigheid is wat gewoonlik die  *extra Calvinisticum* genoem word. Die  *extra Calvinisticum* leer dat die ewige Seun sy bestaan ​​onderhou *etiam extra carnem* (ook buite die vlees) tydens sy aardse bediening en vir ewig. In die teologie van Martin Luther is Jesus Christus alomteenwoordig nie net in sy goddelike natuur nie, maar ook in sy menslike natuur, as gevolg van die kommunikasie van eienskappe (*communicatio idiomatum*) tussen daardie twee nature. Die Gereformeerdes, in teenstelling met die Lutherane, het aangevoer dat "die Woord ten volle verenig is met, maar nooit heeltemal vervat is in die menslike natuur nie, en daarom moet selfs in die inkarnasie beskou word as buite (ekstra) die menslike natuur."

James R. Gordon tref 'n onderskeid tussen twee weergawes van die leerstelling - die swak en die sterk - in die tradisie. 

Die swak weergawe hou eenvoudig vol "dat (1) die Seun nie tot Christus se fisiese liggaam gereduseer kan word nie en (2) daar een of ander vorm van teenwoordigheid is wat deur die Seun uitgeoefen word buite die Seun se vleesgeworde lewe in Christus"; en dit bly agnosties oor die wat en die hoe van die Seun se lewe *extra carnem*, dit maak nie afleidings van die feit van die Seun se teenwoordigheid buite Christus se fisiese liggaam tot bykomende teologiese gevolge van sulke teenwoordigheid nie. 

Die sterk weergawe van die leerstelling maak verdere teologiese aansprake oor die besonderhede van die wat en hoe van die Seun se teenwoordigheid buite die vlees deur "bewerings te maak dat (1) die Seun nie volledig in die persoon van Christus geopenbaar word nie, (2) die Seun-eenvoudig neem nie deel aan die volle omvang van menslike ervarings van die persoon van Christus nie, en (3) die inkarnasie is afhanklik van die Seun se lewe.”

## Verwysings