Bernhard von Bülow

duimnael
**Bernhard Heinrich Karl Martin, Prins van Bülow** (Duits: Bernhard Heinrich Karl Martin Fürst von Bülow; 3 Mei 1849 – 28 Oktober 1929) was 'n Duitse politikus wat van 1900 tot 1909 as die kanselier van die Duitse Keiserryk en minister-president van Pruise gedien het. As 'n vurige ondersteuner van Weltpolitik het Bülow sy kanselierskap gewy aan die transformasie van Duitsland in 'n wêreldmoondheid. Ten spyte daarvan dat hy oor volgehoue ekonomiese groei en groot tegnologiese vooruitgang binne sy land voorgestaan het, het sy regering se buitelandse beleid baie gedoen om Frankryk en Verenigde Koninkryk te antagoniseer en sodoende aansienlik bygedra tot die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog, 'n konflik wat gelei het tot die val van die Duitse Keiserryk.

Gebore in 'n prominente familie van Deens-Duitse aristokrate, het Bülow die Duitse buitelandse diens betree nadat sy vader, Bernhard Ernst von Bülow, as minister van buitelandse sake in Otto von Bismarck se regering aangestel is. Hy het verskeie diplomatieke poste beklee, insluitend die Duitse ambassadeur in Rome, voordat hy in 1897 deur Wilhelm II as minister van buitelandse sake aangestel is. Drie jaar later is hy as kanselier aangestel na die bedanking van Chlodwig zu Hohenlohe-Schillingsfürst.

As kanselier het Bülow versigtige en konserwatiewe binnelandse beleide bevorder terwyl hy 'n ambisieuse en ekspansionistiese beleid in buitelandse sake gevolg het. Sy openlike uitdaging aan Frankryk se groeiende beheer oor Marokko het die Eerste Marokkaanse Krisis ontketen, wat die Franse en die Britte vererger het en gehelp het om die Entente Cordiale te versterk. In 1908 is Wilhelm se indiskrete opmerkings tydens die Daily Telegraph-saak gepubliseer, wat aansienlike skade aan Duitse buitelandse betrekkinge en die Kaiser se prestige veroorsaak het. Bülow is daarvan beskuldig dat hy nie die flater kon voorkom nie, en nadat hy die steun van beide die Kaiser en die Reichstag verloor het, het hy in 1909 bedank en is hy opgevolg deur Theobald von Bethmann Hollweg.

Bülow het na Rome verhuis na sy bedanking. Hy het laat in 1914 uit aftrede gekom om as interim-ambassadeur in Italië te dien, maar kon nie koning Victor Emmanuel III na die kant van die Sentrale Moondhede bring nie. Bülow is in 1929 op 80-jarige ouderdom in Rome oorlede.

## Bronnelys
* Clark, Christopher. *The Sleepwalkers: How Europe Went to War in 1914* (2012)
* Gooch, G.P. *Before the war: studies in diplomacy* (vol 1 1936) online see chapter on von Bulow pp 187–204.
* Hale, Oron James. "Prince Von Bulow: His Memoirs and His German Critics" *Journal of Modern History* (1932), 4#2 pp 261–277. online
*; uitgebreide dekking van Duitse buitelandse beleid.
*  Lerman, Katherine Anne. *Chancellor as Courtier. Bernhard von Bulow & the Governance of Germany, 1900–1909* (1990) 350pp. 
* Massie, Robert K. *Dreadnought: Britain, Germany, and the coming of the Great War* (Random House, 1991) excerpt see Dreadnought (boek), popular history; pp 134–149.
* Morrow, Ian F. D. "The Foreign Policy of Prince Von Bulow, 1898–1909." *Cambridge Historical Journal* 4#1 (1932): 63–93. online.
* van Waarden, Betto. "Demands of a transnational public sphere: the diplomatic conflict between Joseph Chamberlain and Bernhard von Bülow and how the mass press shaped expectations for mediatized politics around the turn of the twentieth century." ''European Review of History: Revue européenne d'histoire'' 26.3 (2019): 476–504. online
* Winzen, Peter. "Prince Bülow's 'Weltmachtpolitik.'" *Australian Journal of Politics & History* (1976) 22#2 pp 227–242.

### Primêre bronne
* Bülow, Bernhard, Fürst von. *Imperial Germany* (1916) online
* Bülow, Bernhard, Fürst von. ''Letters; a selection from Prince von Bülow's official correspondence as Imperial Chancellor during the years 1903–1909'' online
*

## Eksterne skakels 
*