Elizabeth Taylor

Dame **Elizabeth Rosemond Taylor** (27 Februarie 1932 – 23 Maart 2011), ook bekend as **Liz Taylor**, was ’n Engels-Amerikaanse aktrise, sakevrou en filantroop. Sy het haar loopbaan as aktrise in die vroeë 1940's begin en was een van die gewildste sterre van die klassieke Hollywood van die 1950's. Sy het tot in die 1960's ’n suksesvolle loopbaan gehad en vir die res van haar lewe ’n bekende openbare figuur gebly. In 1999 het die Amerikaanse Rolprentinstituut haar as die sewende grootste vroulike silwerdoeklegende van die klassieke Hollywood aangewys.

Taylor is in Londen gebore as die dogter van ryk, vooraanstaande Amerikaanse ouers. Die gesin het in 1939 teruggetrek na Los Angeles en sy het gou ’n kontrak by Universal Pictures gekry. Haar eerste fliekrol in 1942 was klein en haar kontrak is nie hernu nie. Sy het daarna by Metro-Goldwyn-Mayer aangesluit en haar deurbraak in *National Velvet* (1944) gemaak. Sy was een van die ateljee se gewildste tienersterre en het in die vroeë 1950's volwasse rolle begin vertolk. Die eerste was in die komedie *Father of the Bride* (1950), en sy het goeie resensies gekry vir haar spel in die drama *A Place in the Sun* (1951).

Sy het in dié tyd nie gehou van die rolle wat sy gekry het en van die ateljee se beheer oor haar lewe nie en het oorweeg om haar loopbaan te beëindig. Van die middel 1950's af het sy egter rolle begin kry wat sy meer geniet het, soos in die epiese drama *Giant* (1956). In die volgende jare was sy in verskeie prente te sien wat kommersieel suksesvol was en goeie resensies gekry het. Dit sluit in twee verwerkings van toneelstukke deur Tennessee Williams: *Cat on a Hot Tin Roof* (1958) en *Suddenly, Last Summer* (1959); vir laasgenoemde het sy ’n Golden Globe gewen. Hoewel sy nie gehou het van haar rol as ’n hoëklasprostituut in *BUtterfield 8* (1960), haar laaste rol vir MGM, nie het sy ’n Oscar vir haar spel gewen.

Taylor is toe ’n rekordbedrag van $1&nbsp;miljoen betaal vir haar rol in die epiese geskiedenisfliek *Cleopatra* (1963), in daardie stadium die duurste prent wat nog gemaak is. Tydens die verfilming het Taylor en haar medester Richard Burton ’n buite-egtelike verhouding aangeknoop wat ’n skandaal veroorsaak het. Ondanks openbare afkeur, het hulle hul verhouding voortgesit en is in 1964 getroud. Die media het hulle "Liz en Dick" gedoop, en hulle het in 11 prente saam verskyn, insluitende *The V.I.P.s* (1963), *The Sandpiper* (1965), *The Taming of the Shrew* (1967) en ''Who's Afraid of Virginia Woolf?* (1966). Taylor het die beste resensies van haar loopbaan vir *Woolf'' gekry, asook haar tweede Oscar en verskeie ander pryse. Sy en Burton is in 1974 geskei, maar het kort daarna versoen geraak en is in 1975 weer getroud. Die tweede huwelik is in 1976 beëindig.

Taylor se loopbaan het in die laat 1960's begin agteruitgaan, hoewel sy tot in die middel 1970's nog in rolprente te sien was. Daarna het sy gefokus op die loopbaan van haar sesde man, senator John Warner. In die 1980's het sy haar eerste beduidende verhoogrol vertolk en in verskeie TV-prente en  verskyn en was sy die eerste beroemde wat haar eie parfuum bekend gestel het. 

Nadat sy erg-emosioneel geraak is deur die afsterwe van haar vriend Rock Hudson, wat in 1985 aan vigs oorlede is, was sy een van die eerste sterre wat aan MIV/vigs-aktivisme deelgeneem het. Sy was in 1985 ’n medestigter van die American Foundation for AIDS Research en het in 1991 die Elizabeth Taylor-vigsstigting op die been gebring. Van die vroeë 1990's tot met haar dood het sy haar tyd aan filantropiese werk bestee. Sy het verskeie pryse daarvoor ontvang, onder meer die Presidensiële Burgersmedalje van Amerika.

Deur Taylor se loopbaan was haar persoonlike lewe die onderwerp van konstante media-aandag. Sy het agt keer met sewe mans getrou, ernstige siektes oorleef en ’n stralerjakkerlewe gelei; sy het onder meer een van die duurste juweliersversamelings in die wêreld gehad. 

Ná baie jare van swak gesondheid is sy in 2011 op 79-jarige ouderdom aan kongestiewe hartversaking dood.

## Vroeë lewe 
duimnael|292px|Die 15-jarige Taylor saam met haar ouers in in Manhattan, 1947.

Taylor is op 27 Februarie 1932 in Londen gebore. Haar ouers, Francis Lenn Taylor, ’n kunshandelaar, en die afgetrede verhoogaktrise Sara Sothern (gebore Sara Viola Warmbrodt), was Amerikaanse burgers van Kansas, maar het in 1929 na Londen getrek en ’n kunsgalery geopen.

In die lente van 1939 het die Taylors besluit om na Amerika terug te keer weens die toenemende politieke spanning in Europa. Vroeg in 1940 het Francis ’n nuwe galery in Los Angeles geopen en die familie het hulle eindelik in Beverly Hills gevestig.

## Loopbaan 
### Vroeë rolle (1941–1949) 
Nadat verskeie mense opgemerk het Taylor moet oudisies vir rolprente aflê, het sy in April 1941 ’n klein rol in Universal Pictures se ''There's One Born Every Minute* (1942) gekry, asook ’n jaarkontrak by hulle. Sy het geen ander rolle gekry nie en haar kontrak is ná ’n jaar beëindig.

[duimnael|200px|links|[Mickey Rooney en Taylor in *National Velvet*.]]
Laat in 1942 het sy ’n tweede kans gekry toe ’n aktrise met ’n Engelse aksent gesoek is vir *Lassie Come Home* (1943). Sy het aan die begin van die volgende jaar ’n standaardkontrak vir sewe jaar geteken.

Taylor was 12 toe sy haar eerste groot rol kry in *National Velvet*. MGM was op soek na ’n aktrise met ’n Engelse aksent wat kon perdry en Taylor het aan albei kriteria voldoen. *National Velvet* was ’n groot sukses toe dit op Kersdag 1944 uitgereik word en resensente het Taylor se lof besing.

Taylor het later gesê haar kinderjare het geëindig toe sy ’n ster word, want MGM het elke aspek van haar lewe beheer. Sy het daarna ’n klein rol in die derde Lassie-rolprent, *Courage of Lassie* (1946), gekry.

Toe Taylor in 1947 15 word, het MGM ’n meer volwasse beeld van haar begin skep en fotosessies gereël waarin sy as ’n "normale" tiener uitgebeeld is. Sy is in die pers met ouer aktrises soos Ava Gardner en Lana Turner vergelyk. Ná nog twee rolle, in *Cynthia* (1947) en *Life with Father* (1947), het sy byrolle gekry as ’n "mansteler" in *A Date with Judy* (1948) en ’n bruid in die romantiese komedie *Julia Misbehaves* (1948). Laasgenoemde was ’n groot sukses. In 1949 het die tydskrif *Time* haar op sy voorblad geplaas en haar die leier onder Hollywood se volgende geslag sterre genoem, ’n "juweel met goeie waarde, ’n ware saffier".

### Volwasse rolle (1950–1955) 
Toe sy in 1950 18 word, het Taylor meer volwasse rolle begin speel, soos in *Conspirator* (1949) en *The Big Hangover* (1950). Laasgenoemde is in Mei uitgereik en in dieselfde jaar is Taylor met die hotelerfgenaam Conrad Hilton jr. getroud in ’n seremonie wat baie publisiteit ontvang het.

[duimnael|280px|[Van Johnson en Taylor in die romantiese drama *The Last Time I Saw Paris* (1954).]]
In 1951 was sy saam met Montgomery Clift en Shelley Winters te sien in *A Place in the Sun*. Volgens haar was dit die eerste keer dat sy gevra is om toneel te speel en nie net haarself te wees nie. Die prent was ook ’n groot sukses.

In Januarie 1951 is sy van Hilton geskei, wat ’n openbare skande veroorsaak het. Sy het haar eerste kontrak by MGM afgesluit met ’n rol in *The Girl Who Had Everything* (1953). Sy het daarna nog ’n kontrak vir sewe jaar met hulle aangegaan. Hoewel sy interessanter rolle wou hê, het sy die geld nodig gehad, want sy is kort tevore met die Britse akteur Michael Wilding getroud en was swanger. Weens haar finansiële afhanklikheid het die ateljee nou nog meer beheer oor haar gehad.

Een van haar volgende rolle was in *The Last Time I Saw Paris*, wat geskoei was op ’n kortverhaal deur F. Scott Fitzgerald. Hoewel eers teensinnig, het sy die rol geniet. Hoewel dit nie so ’n groot sukses was nie, het dit positiewe resensies gekry. Taylor het tydens die vervaardiging daarvan weer swanger geraak en moes instem om haar dienstydperk met ’n jaar te verleng om te vergoed vir die tyd op swangerskapsverlof.

### Groot lof vir Taylor (1956–1960) 
[duimnael|200px|Taylor en [Rock Hudson in *Giant'' (1956).]]

Teen die middel 1950's het die Amerikaanse rolprentbedryf ernstige kompetisie van die televisiebedryf gehad, met die gevolg dat minder rolprente gemaak is en eerder op gehalte gefokus is. Die verandering was tot voordeel van Taylor, wat eindelik weer in interessante rolle begin speel het het ná ’n paar jaar van teleurstellings. en deur *The Manchester Guardian* "’n verstommende openbaring van onverwagte gawes". Dié koerant het haar een van die prent se sterkste punte genoem.

MGM het Taylor weer saam met Montgomery Clift geplaas in *Raintree County* (1957), ’n burgeroorlogsdrama wat die ateljee gehoop het so gewild soos *Gone with the Wind* (1939) sou wees.

links|duimnael|200px|’n Plakkaat vir *Cat on a Hot Tin Roof* (1958).
Taylor het haar volgende rol, as Maggie die kat in die rolprentweergawe van Tennessee Williams se toneelstuk *Cat on a Hot Tin Roof* (1958), as ’n hoogtepunt in haar loopbaan beskou, hoewel dit saamgeval het met een van die moeilikste tydperke in haar persoonlike lewe. en is vir ’n Oscar en Bafta benoem.

Taylor se volgende prent, Joseph L. Mankiewicz se *Suddenly, Last Summer* (1959), was ook op ’n boek van Tennessee Williams geskoei. Haar mede-akteurs was Montgomery Clift en Katharine Hepburn. Hoewel dit oor geestesteurings, kindertydtraumas en homoseksualiteit handel, is dit weer met Taylor se seksuele aantrekkingskrag bemark; die lokprent en plakkaat toon haar albei in ’n wit baaikostuum. Die strategie het gewerk en die prent was ’n finansiële sukses. Taylor is vir die derde keer vir ’n Oscar Sy het haar eerste Oscar vir haar toneelspel in dié prent gewen. en Stanley Kauffmann van *The New York Times* het gemeen dis die "beste werk van haar loopbaan". Die prent was ook een van die grootste kommersiële suksesse van die jaar.

duimnael|links|240px|In *Divorce His, Divorce Hers* (1973), Taylor se laaste prent saam met Burton.
Die drie prente waarin sy in 1972 gespeel het, was effens meer geslaagd: *Zee and Co.*, met Michael Caine, *Under Milk Wood*, waarin sy net ’n klein rol gespeel het, en Peter Ustinov se *Faust*-parodie *Hammersmith Is Out*, haar 10de prent saam met Burton.

Taylor en Burton se laaste prent saam was *Divorce His, Divorce Hers* (1973), nogal ’n gepaste naam omdat hulle die volgende jaar geskei is. Haar enigste prent van 1974, die Italiaanse ''The Driver's Seat*, was ’n mislukking. In November 1981 het Taylor die rol van die sosiale vlinder Helena Cassadine in die sepie *General Hospital* vertolk. Die Bostonse première was in die Amerikaanse lente van 1983 en hoewel dit kommersieel suksesvol was, het dit oor die algemeen negatiewe resensies gekry. Resensente het opgelet albei sterre se gesondheid is taamlik swak. Taylor het haar ná die speelvak van die toneelstuk in ’n rehabilitasiesentrum laat opneem en Burton is die volgende jaar oorlede. Haar enigste ander projek daardie jaar was die televisieprent *Between Friends''.

Van die middel 1980's af was Taylor hoofsaaklik in TV-produksies te sien. Sy het in 1984 kamees in die sepies *Hotel* en *All My Children* vertolk en was in 1985 ’n bordeeleienares in die historiese minireeks *North and South*. en *Poker Alice* (1987).

In die 1990's het Taylor op MIV/vigs-aktivisme gefokus. Haar paar rolle sluit in karakters in die animasiereekse *Captain Planet and the Planeteers* (1992) en *The Simpsons* (1992, 1993), en kamees in die CBS-reekse *The Nanny*, ''Can't Hurry Love*, *Murphy Brown* en *High Society*. Haar laaste prent wat in teaters uitgereik is, was *The Flintstones* (1994), waarin sy Pearl Slaghoople in ’n kort byrol vertolk. Dit het swak resensies gekry, maar was gewild by die loket. die Screen Actors Guild Life Achievement Award in 1997 en ’n BAFTA Fellowship in 1999. In 2000 het koningin Elizabeth II haar ’n dame gemaak.

Ná byrolle in die TV-prent *These Old Broads* (2001) en in die animasiesitkom *God, the Devil and Bob* (2001) het Taylor haar aftrede as aktrise aangekondig om haar tyd aan filantropie te wy. Haar laaste openbare optrede was in 2007, toe sy en James Earl Jones die toneelstuk *Love Letters* opgevoer het by ’n Paramount Studios-funksie ten bate van vigs. Sy het haar filantropiese werk in 1984 begin nadat sy gefrustreerd geraak het omdat daar so min aan die siekte gedoen word, hoewel dit wyd bespreek word. Sy het later aan *Vanity Fair'' verduidelik sy "het besluit ek kan met my naam sekere deure oopsluit, dat ek op sigself ’n verbruiksartikel is – en ek praat nie as ’n aktrise nie. Ek kan die roem vat waaroor ek gegrief was en waarvan ek vir so baie jare probeer wegkom het – maar jy kan nooit daarvan wegkom nie – en dit gebruik om iets goeds te doen. Ek wou aftree, maar die poniekoerante wou my nie toelaat nie. Toe dink ek: As julle my wil gebruik, gaan ek julle gebruik."

duimnael|250px|Die kongreslid Nancy Pelosi en Taylor, wat in 1990 voor die Amerikaanse Begrotingskomitee getuig het oor geld vir MIV/vigs.
Taylor het haar filantropiese werk begin deur die eerste geldinsameling vir vigs in Los Angeles te help reël en die gasvrou daarvan te wees. In Augustus 1985 het sy saam met dr. Michael Gottlieb die Nasionale Vigsnavorsingstigting gestig nadat haar vriend en voormalige medester Rock Hudson aangekondig het dat hy aan die siekte sterf. Terwyl amfAR op geld vir navorsing gefokus het, het Taylor in 1991 die Elizabeth Taylor-vigsstigting (ETAF) gestig om bewustheid te kweek en steundienste aan mense met MIV/vigs te verskaf; sy het self vir die oorhoofse koste betaal. Haar trust gaan steeds voort met sy werk. Sy het president Ronald Reagan oortuig om vir die eerste keer in 1987 in ’n toespraak erkenning aan die siekte te gee, en sy het presidente George H.W. Bush en Bill Clinton gekritiseer oor ’n gebrek aan belangstelling om die siekte te beveg. Die bewering is deur verskeie mense ontken.

duimnael|Taylor doen in 1987 reklame vir haar eerste geurmiddel, Passion.
Taylor is met verskeie pryse vereer vir haar filantropiese werk. Sy is in 1987 ’n ridder van die Franse Erelegioen gemaak en het die Jean Hersholt- Humanitêre Prys in 1993 ontvang, asook die Screen Actors' Guild Lifetime Achievement Award vir humanitêre diens in 1997, die GLAAD Vanguard Award in 2000 en die Presidensiële Burgersmedalje in 2001. In samewerking met Elizabeth Arden het sy twee trefferparfuums bekend gestel: Passion in 1987 en White Diamonds in 1991.

## Persoonlike lewe 
### Huwelike, verhoudings en kinders 
duimnael|links|220px|Taylor se verhoudings was deur haar hele lewe die onderwerp van groot mediabelangstelling, soos uitgebeeld deur ’n uitgawe van 1955 van die skindertydskrif *Confidential*.

Deur haar hele volwasse lewe het Taylor se persoonlike lewe, en veral haar agt huwelike, groot belangstelling van die media en afkeer van die publiek ontlok. Volgens die biografieskrywer Alexander Walker was "die huwelik die kern van die mite wat Elizabeth Taylor omring het [vandat sy 16 jaar oud was], of sy daarvan gehou het of nie". en hulle is die volgende jaar uitmekaar.

duimnael|240px|Taylor en haar derde man, Mike Todd, in 1957 saam met haar drie kinders.
Taylor is op 2 Februarie 1957 met haar derde man, die teater- en rolprentvervaardiger Mike Todd, getroud.

[duimnael|links|Richard Burton, [Lucille Ball en Taylor in die sitkom ''Here's Lucy'', 1970.]]
Taylor en Burton, wat deur die media "Liz en Dick" gedoop is, het in 11 rolprente saam verskyn en ’n stralerjakkerleefstyl gelei. Hulle het miljoene op "pelse, diamante, skilderye, ontwerpersklere, reis, kos, drank, ’n jag en ’n straler" uitgegee. Sy het haar sewende – en laaste – man, die konstruksiewerker Larry Fortensky, in 1988 in die Betty Ford-sentrum ontmoet. en dat daar "gerusstelling en waardigheid en hoop vir my in hierdie antieke godsdiens is wat 4&nbsp;000 jaar lank behoue gebly het … Ek voel of ek my hele lewe lank al ’n Jood is." Walker het gemeen Taylor is beïnvloed deur haar peetpa, die Britse politikus Victor Cazalet, en haar ma wat in haar kinderjare aktiewe ondersteuners van Sionisme was. Sy het in 1959 Israelse obligasies ter waarde van $100&nbsp;000 gekoop, wat daartoe gelei het dat Moslem-lande in die Midde-Ooste en Afrika haar rolprente verbied het.

Sy het ook help pleit vir die reg van Jode van die Sowjetunie om na Israel te emigreer, ’n besoek aan die USSR gekanselleer weens sy veroordeling van Israel oor die Sesdaagse Oorlog en ’n brief onderteken wat protes aanteken teen ’n 1975-resolusie van die Algemene Vergadering van die Verenigde Nasies waarvolgens Sionisme veroordeel is as ’n vorm van rassisme. By MGM is die meeste van haar kostuums ontwerp deur Helen Rose en Edith Head, en in die 1960's deur Irene Sharaff. Haar bekendste kostuums sluit in ’n wit aandrok in *A Place in the Sun* (1951), ’n Griekse rok in *Cat on a Hot Tin Roof* (1958), en ’n onderrok en ’n pelsjas in *BUtterfield 8* (1960). Sy het gehelp om die werk van die mode-ontwerpers Valentino Garavani en Halston gewild te maak. In 1997 het sy ’n ereprys van die Amerikaanse Mode-ontwerpersraad ontvang vir haar lewenslange bydrae tot glans. Haar juweliers- en modeversameling is ná haar dood deur Christie's opgeveil ten bate van haar vigsstigting, ETAF. Haar juwele is vir die rekordbedrag van $156,8&nbsp;miljoen verkoop en haar klere en bykomstighede vir nog $5,5&nbsp;miljoen.

### Gesondheidsprobleme en dood 
[duimnael|links|270px|Taylor se ster op die [Hollywood Walk of Fame in die dae ná haar dood in 2011.]]

Taylor het vir die grootste deel van haar lewe gesondheidsprobleme gehad. Sy is met skoliose (sywaartse ruggraatverkromming) gebore en het in 1944 haar rug gebreek tydens die verfilming van *National Velvet*. Sy het baie gerook totdat sy in 1990 weer ernstige longontsteking gekry het.

Taylor se gesondheid het gedurende die laaste twee dekades van haar lewe al hoe meer agteruitgegaan en sy het in die 2000's selde openbare geleenthede bygewoon. Ses weke nadat sy vir dié siekte in die hospitaal opgeneem is, is sy op 23 Maart 2011 op 79-jarige ouderdom in Los Angeles oorlede. Sy is die volgende dag tydens ’n private Joodse seremonie begrawe. Op versoek van Taylor het die seremonie 15 minute laat begin, want volgens ’n verteenwoordiger "wou sy selfs vir haar eie begrafnis laat wees".

## Nalatenskap 
Taylor was een van die laaste sterre van die klassieke Hollywood, maar ook een van die eerste moderne sterre. In die tyd toe ’n paar groot ateljees die toneel in Hollywood oorheers het, was sy die verpersoonliking van die klassieke filmster. Sy is uitgebeeld as anders as "gewone" mense en MGM het haar openbare beeld versigtig uitgewerk en beheer. Toe die klassieke tydperk in die 1960's eindig en paparazzi-fotografie ’n normale deel van die mediakultuur word, was Taylor die definisie van ’n nuwe soort ster wie se werklike lewe die fokus van openbare belang was. Volgens Adam Bernstein van *The Washington Post* het sy, "meer as vir enige fliekrol, beroemd geword ter wille van roem en het sy ’n voorbeeld gestel vir latere geslagte vermaakkunstenaars, modelle en enigiemand wat halfberoemd is".

duimnael|links|200px|'n Reklamefoto van Taylor omstreeks 1947.
Ondanks die pryse wat Taylor gedurende haar loopbaan ingepalm het, is haar toneelspel dikwels deur resensente van haar tyd misgekyk, volgens die rolprenthistorikus Jeanine Basinger. "Geen aktrise het nog ooit ’n moeiliker taak gehad om resensente sover te kry om haar op die silwerdoek te aanvaar as iemand anders as Elizabeth Taylor  Haar persona het haar lewend opgeëet." In teenstelling hiermee reken Mel Gussow van *The New York Times* "die omvang van [Taylor se] toneelspel was verbasend groot", al het sy nooit professionele opleiding ontvang nie. Die resensent David Thomson meen "sy het die omvang, moed en instink gehad wat net Bette Davis voor haar gehad het – en nes Davis was Taylor monster en vorstin, liefling en feeks, idioot en wyse vrou". Drie rolprente waarin sy te sien was – *National Velvet*, *Giant* en ''Who's Afraid of Virginia Woolf?* – is opgeneem in die National Film Registry, en die Amerikaanse Rolprentinstituut het haar aangewys as die sewende grootste vroulike silwerdoeklegende van die klassieke Hollywood.

Taylor is ook al bespreek deur joernaliste en geleerdes wat belangstel in die rol van vroue in die Westerse beskawing. Die akademikus en sosiale kritikus Camille Paglia skryf Taylor was ’n "pre-feministiese vrou" wat "die seksuele mag uitgeoefen het wat feminisme nie kan verklaar nie en probeer vernietig het. Deur sterre soos Taylor voel ons die wêreldversteurende impak aan van legendariese vroue soos Delila, Salome en Helena van Troje." In teenstelling hiermee noem die kulturele kritikus M.G. Lord haar ’n "toevallige feminis". Hy sê hoewel sy nie as ’n feminis geïdentifiseer het nie, het baie van haar prente feministiese temas gehad en "het dit die groot publiek aan feministiese idees bekend gestel". Ook Ben W. Heineman jr. en Cristine Russell skryf in *The Atlantic* dat haar rol in *Giant* "stereotipes oor vroue en minderheidsgroepe afgebreek het".

Taylor word as ’n gay-ikoon beskou en het groot erkenning gekry vir haar MIV/vigs-aktivisme. Ná haar dood het die organisasie GLAAD ’n verklaring uitgereik wat lui "sy was nie net in Hollywood ’n ikoon nie, maar ook in die LGBT-gemeenskap, waar sy gewerk het om te verseker almal word met die respek en waardigheid behandel wat ons almal verdien". Volgens Paul Flynn van *The Guardian* was sy ’n "nuwe soort gay-ikoon, een wie se posisie nie op tragedie geskoei was nie, maar op haar werk vir die LGBTQ-gemeenskap".

Toe oudpresident Bill Clinton met haar dood oor haar liefdadigheidswerk praat, het hy gesê "Elizabeth se nalatenskap sal bly voortleef in baie mense dwarsoor die wêreld wie se lewens langer en beter sal wees danksy haar werk en die voortgesette pogings van dié wat sy geïnspireer het."

## Verwysings 
## Bronne 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* Dye, David (1988). *Child and Youth Actors: Filmography of Their Entire Careers, 1914–1985''. Jefferson, NC: McFarland & Co., pp.&nbsp;226–227.
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Eksterne skakels 
* Amptelike webtuiste
* Elizabeth Taylor se viggstigting, ETAF
* 
* FBI Records: The Vault – Elizabeth Taylor by vault.fbi.gov
* 

* 15px Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia