Ougelowiges

Die **Ougelowiges** of **Ouritualiste** (Russies: старове́ры, *staroweri*; of старообря́дцы, *staroobrjadtsi*) was lede van die Russies-Ortodokse Kerk wat ná 1666-'67 van die amptelike Kerk afgeskei het uit protes teen die hervormings van patriarg Nikon van 1652 af. Hulle het vasgeklou aan die liturgiese praktyke wat voorheen in die Kerk beoefen is.

Die rede vir die hervormings was dat kerkamptenare agtergekom het daar is verskille tussen die gebruike in die Russiese en Griekse Kerk wat deur die eeue ingesluip het. Die Russiese Kerk was dus nie meer in gemeenskap met die res van die Ortodokse kerke nie. Dit was vir Nikon onaanvaarbaar. Hy het selfs beweer sommige Russiese praktyke grens aan kettery. 

duimnael|150px|links|’n Ikoon van die 6de eeu wat Jesus uitbeeld waar hy die kruisteken met twee vingers maak. Die Ougelowiges het geglo dit is die regte manier.
Nikon het, met die ondersteuning van tsaar Aleksei, in 1652 ’n sinode saamgestel om Russiese en Griekse liturgiese boeke met mekaar te vergelyk. So 'n taak sou egter jare duur en Nikon het, sonder om verder te wag, opdrag gegee vir die druk van nuwe weergawes van die Russiese psalm- en misboek. Die nuwe weergawes het dikwels gebruikte woorde en tekens in die liturgie verander. Verder het die manier waarop Nikon die veranderings deurgedwing het, baie lede van die Kerk ontstig.

Die haastig gedrukte nuwe weergawes het ongerymdhede bevat en moes herhaardelik herdruk word in 'n poging om dit reg te stel. Van die belangrikste veranderings waarteen die Ougelowiges was, is: die spelling van Jesus se naam, veranderings in die bewoording van die geloofsbelydenis en die maak van die kruisteken met twee vingers tot drie vingers.

Nadat hulle weerstand gebied het teen die Kerk se hervormings is die banvloek in 'n sinodebesluit oor hulle en hulle rituele uitgespreek. Dit het 'n skeuring veroorsaak tussen die Ougelowiges en dié wat die staatskerk se hervormings aanvaar en die ou rituele verwerp het. Baie Ougelowiges is geëkskommunikeer en verban, en sommige is selfs tronk toe gestuur of tereggestel.

Ná 1685 het 'n tydperk van vervolging begin. Baie Ougelowiges het uit Rusland gevlug en hulle denominasies kan vandag in baie afgeleë streke van Rusland en oorsee gevind geword. Daar is tans twee hoofgroepe, die *popoftsi* (поповцы, "met priesters") en die *bespopoftsi* (беспоповцы, "sonder priesters").

In die 1970's het die Patriargaat van Moskou en die Russies-Ortodokse Kerk Buite Rusland die banvloek herroep wat in die 17de eeu oor Ougelowiges uitgespreek is. Die meeste Ougelowige gemeenskappe het egter nog nie teruggekeer na volle gemeenskap met die ander Ortodokse kerke wêreldwyd nie.

## Agtergrond
Van 1652 tot 1658 het patriarg Nikon van Moskou 'n aantal veranderings in rituele en kerktekste aangebring met die doel om eenvormigheid te skep tussen die gebruike van die Grieks-Ortodokse Kerk en die Russiese Kerk. Nikon het verskille tussen die Russiese en Griekse rituele en tekste opgemerk en opdrag gegee dat die Russiese rituele verander word om ooreen te stem met die Griekse Kerk s'n. Die Ougelowiges het geglo Nikon het dit gedoen sonder om kerklui behoorlik te raadpleeg en sonder om 'n konsilie byeen te roep. Nadat die hervormings ingestel is, het die Kerk die banvloek oor die vorige rituele uitgespreek en dit met die hulp van die staatsmag onderdruk – asook oor die lidmate wat nie die hervormings wou aanvaar nie.

Die lidmate wat die ou rituele bly gebruik het, is van die einde van die 17de eeu tot die begin van die 20ste eeu as "kerkskeurders"  (раскольники, *raskolniki*) vervolg en swaar gestraf. Hulle het bekend geword as die "Ougelowiges", 'n naam wat onder keiserin Katharina die Grote (bewind: 1762-'96) begin gebruik is. Die lidmate wat die hervormings aanvaar het, het hulleself *prawoslawnije* (православные, "reggelowiges") begin noem.

## Voor Nikon
Die inhuldiging van 'n Metropolitaan van Kiëf en die hele Rusland, maar met sy hoofsetel in Moskou, deur 'n raad van Russiese biskoppe in 1448 sonder die instemming van die Ekumeniese Patriarg van Konstantinopel, het die effektiewelike onfhanklikheid van die Oosters-Ortodokse Kerk in die Grootvorstedom Moskou ingelui. Teen daardie tyd was al die inwoners van die grootvorstedom buiten Moslemse, Joodse en heidense minderhede gekersten en het hulle volgens Ortodokse rituele feesgevier en met geboortes, troues en begrafnisse Ortodokse rituele gevolg. Baie kerkgebruike was egter van heidense oorsprong of gekenmerk deur bygelowe, wanorde of dronkenskap.

Die hoofdoel van hervormers in die 16de eeu was om heidense rituele en gelowe uit te roei en die liturgie deur die hele Moskouse ryk te standaardiseer. Dit het gelei tot die hou van die Stoglaf-sinode, of Sinode van Honderd Hoofstukke, 'n Russiese konsilie van 1551 waarvan die besluite (die *Stoglaf*) in die laat 16de en vroeë 17de eeu die basis van Ortodokse rituele en liturgie gevorm het.

## Nikon se hervormings
Tydens die bewind van Aleksei Michailowitsj (1645-'76) het die jong tsaar en sy biegvader, Stefan Wonifatijef, 'n groep van hoofsaaklik niemonastiese kerklui gestig bekend as Dwepers van Vroomheid. Die lede het aartspriester Awwakoem as stigterslid ingesluit, asook die toekomstige patriarg Nikon, wat in 1649 aangesluit het. Hulle aanvanklike doel was om nuwe lewe in die gemeentes te blaas deur middel van effektiewe prediking en die afdwing van die kerk se morele leerstellings. Om te verseker die liturgie word korrek gevier, moes sy oorspronklike en ware vorm vasgestel word, maar die manier waarop Nikon dit gedoen het, het dispute tussen hom en ander hervormers veroorsaak.

Die onhersiene Moskouse diensteboeke is gekopieer van 'n ander, ouer Griekse weergawe as die een wat toe in die Griekse Kerk gebruik is. Laasgenoemde weergawe is oor die eeue hersien en vernuwe. Nikon wou dié nuwer weergawe in Rusland gebruik, nes die ander Slawiese lande (toe Oekraïne en Belarus, wat deel van die Pools-Litause Gemenebes was). Dit was vir Nikon onaanvaarbaar dat daar in dieselfde kerk twee verskillende ritusse kan wees.

thumb|260px|links|'n Toneel uit die tyd van die *raskol*, deur Sergei Iwanof.
Die locum tenens vir patriarg Pitirim van Moskou het in 1666 die Groot Moskouse Sinode byeengeroep. Patriarge Macarius III Ibn al-Za'im van Antiogië, Paisius van Aleksandrië en baie biskoppe het daarvoor na Moskou gereis. Sommige geleerdes beweer die twee patriarge het goud en pelse van baie duisende roebels vir hulle deelname gekry. 

Regeringsonderdrukking het gewissel van taamlik gematigd, soos onder Pieter die Grote (bewind: 1682-1725; Ougelowiges moes dubbele belasting betaal, asook baardbelasting) tot intens, soos onder Nikolaas I (bewind: 1825-'55). Die Russiese staatskerk en die staatsowerhede het Ougelowiges dikwels beskou as gevaarlike elemente en as 'n bedreiging vir die Russiese staat.

In 1762 het Katharina die Grote 'n wet goedgekeur wat Ougelowiges toegelaat het om hulle geloof openlik en sonder inmenging te beoefen. In 1905 het Nikolaas II 'n wet van godsdiensvryheid goedgekeur wat die vervolging van alle godsdienstige minderheidsgroepe in Rusland beëindig het. Die Ougelowiges het die reg gekry om kerke te bou, kerkklokke te lui, optogte te hou en hulleself te organiseer. Nes onder Katharina die Grote was die gebruik van die woord *raskolniki* om na hulle te verwys, verbode omdat hulle dit as neerhalend beskou het. Mense verwys dikwels na die tydperk tussen 1905 en 1917 as "die goue eeu van die ou geloof". 

Die wet van 1905 kan beskou word as 'n bevryding van die Ougelowiges, wat voorheen 'n amper onwettige posisie in Rusland beklee het. Sommige beperkings het egter steeds van krag gebly vir Ougelowiges, soos dat hulle nie by die staatsdiens kon aansluit nie.

## Denominasies van die Ougelowiges
Hoewel alle Ougelowige groepe ontstaan het as gevolg van teenstand teen patriarg Nikon se hervormings, maak hulle nie 'n enkele, eenvormige groep uit nie. Ondanks die klem wat gelê word op die aanhang van die kerktoestande voor Nikon, verteenwoordig die Ougelowiges 'n groot uiteenlopendheid, wat tot uiting kom in die verskillende vertolkings van die kerktradisie. Hulle is dikwels nie in gemeenskap met ander groepe nie; sommige groepe herdoop selfs lidmate wat van ander groepe af kom.

Net een biskop het by die Ougelowiges aangesluit: biskop Pawel van Kolomna, en hy is daarvoor tereggestel. Daar was twee reaksies op dié dilemma: die *popoftsi* (поповцы, "met priesters") en die *bespopoftsi* ("sonder priesters").

### *Popoftsi*
[thumb|260px|'n Prosessie van die Russiese Ougelowiges in Goeslitsa, [Moskou-oblast, 2008.]]

Die *popoftsi* het die gematigder konserwatiewe opposisie verteenwoordig, dié wat daarna gestreef het om die godsdiens- en kerklewe voort te sit soos wat dit voor Nikon se hervormings bestaan het. Hulle het gewyde priesters erken uit die nuwestyl- Russies-Ortodokse Kerk wat by die Ougelowiges aangesluit en Nikon se hervormings verwerp het. In 1846 het hulle 'n Grieks-Ortodokse biskop oorreed om 'n Ougelowige te word en hy het drie Ougelowige priesters as biskoppe georden. In 1859 het die getal Ougelowige biskoppe in Rusland tot 10 gegroei en hulle het hulle eie bisdom, die Belokrinitskaja-hiërargie, gestig.

Nie alle *popoftsi*-Ougelowiges het dié hiërargie erken nie. Andersdenkendes bekend as die *beglopopoftsi*, het in die 1920's hulle eie hiërargie gestig. Die *popoftsi* het dus twee kerke gehad wat dieselfde geloof gedeel het, maar mekaar se hiërargieë as onwettig behandel het. *Popoftsi* het priesters, biskoppe en alle sakramente, insluitende die Nagmaal.

Die grootste *popoftsi*-denominasie is die Belokrinitskaja-hiërargie. 'n Mens kan na die Russiese deel van die denominasie verwys as die *Belokrinitskoe Soglasije* (die "Belokrinitski-ooreenkoms") of as die Russies-Ortodokse Ouritualistiese Kerk. Die gemeenskap het 'n groot rol gespeel in die stigting van die denominasie en is steeds die setel van die Metropolitaan van Moskou en die Hele Rusland.

### *Bespopoftsi*
thumb|260px|Lipowane (Russiese Ougelowiges) in 2004 tydens 'n seremonie voor hulle kerk op die Roemeense dorp Slava Cercheză.

Die *bespopoftsi* het "die Wêreld" verwerp waar hulle geglo het die Antichris regeer; hulle het die naderende einde van die wêreld verkondig, asook askese, die aanhang van die ou rituele en die ou geloof. Radikaler bewegings wat reeds voor Nikon se hervormings bestaan het en waar eskatologiese en antikerklike sentimente oorheers het, sou by die *bespopoftsi* aansluit. Die *bespopoftsi* glo enige priester of ordinaris wat ooit Nikon se rituele gebruik het, het apostoliese opvolging verbeur. Daarom het die ware kerk van Christus ophou bestaan op die aarde; hulle verwerp dus priesters en alle sakramente (behalwe die doop).

Die *bespopoftsi* het baie subgroepe. Hulle het geen priesters en geen Nagmaal nie. Dié kerke kan egter 'n mentor (наставник, *nastawnik*) of kerkleier (настоятель, *nastojatel*) kies om die gemeenskap en sy dienste te lei.

Die Pomoorse Oud-Ortodokse Kerk (wat nie met die Pomore verwar moet word nie) of Daniloftsi het in Noord-Rusland (Oos-Karelië, Archangelsk-oblast) ontstaan. Hulle het aanvanklik die huwelik en gebede vir die tsaar verwerp. 

Van die ander groepe verwerp ook die huwelik, terwyl sommige dit erken. Die Tsjasowennije (van *tsjasownja*, "kapel"), 'n Siberiese tak, het aanvanklik priesters gehad. Hulle het egter later besluit om na 'n priesterlose praktyk oor te slaan. Oos van die Baikalmeer is hulle bekend as die Semeiskije.

### Klein groepe
Benewens dié groepe het baie kleiner groepe sedert die einde van die 17de eeu ontstaan en doodgeloop.

## Huidige situasie
[thumb|180px|links|'n Ougelowige-kerk buite Gervais, [Oregon, VSA.]]

In 1971 het die Patriargaat van Moskou die banvloek herroep wat in die 17de eeu oor Ougelowiges uitgespreek is. In 1974 het die Russies-Ortodokse Kerk Buite Rusland ook die banvloek herroep en die Ougelowiges verskoning gevra. Onder hulle beskerming is die eerste pogings aangewend om die gebede- en diensteboeke van die Ougelowiges in Engels beskikbaar te stel. Die meeste Ougelowige gemeenskappe het egter nog nie teruggekeer na volle gemeenskap met die ander Ortodokse kerke wêreldwyd nie.

Teen 2006 was daar na raming tussen 1&nbsp;miljoen en 2&nbsp;miljoen Ougelowiges oor, van wie baie in uiters afgesonderde gemeenskappe gewoon het op plekke waarheen hulle eeue gelede gevlug het om vervolging vry te spring. Deel van een Ougelowige gemeente in Erie, Pennsilvanië, is nou in gemeenskap met die Russies-Ortodokse Kerk Buite Rusland ná 'n skeuring in die gemeente daar. Die ander lidmate is steeds Ougelowiges.

thumb|260px|Russiese Ougelowiges in Woodburn, Oregon.
Aansienlike gemeenskappe van Ougelwiges bestaan vandag in die VSA en Kanada (Plamondon, Alberta; Hines Creek, Alberta; Woodburn, Oregon; Erie, Pennsilvanië; Erskine, Minnesota). In Alaska woon hulle veral naby Homer, Willow, Delta Junction en Kodiak. Daar is ook twee gemeenskappe in Sydney, Australië, en op Suideiland, Nieu-Seeland. Ook in baie dele van Suid-Amerika kom gemeenskape voor, soos in Brasilië, Uruguay, Bolivia en Argentinië, waarheen hulle getrek het nadat hulle tussen die 1920's en 1950's skuiling in China gekry het.

In die voormalige Sowjetunie is daar gemeenskappe in Georgië en Kasakstan.

Klein, weggesteekste gemeenskappe is ontdek in die Russiese Verre Noorde (veral afgeleë gebiede van die Archangelsk-oblast en die Republiek Komi) en verskeie dele van Siberië (veral in streke tussen die Altaigebergte en die Republiek Tiwa). Die hoogste konsentrasies ouer gemeenskappe, wat honderde jare gelede gestig is, word dalk aangetref in Oos-Siberië, veral in die Transbaikalstreek in afgesondere gebiede van Boerjatië en Zabaikalski-krai. 

Die Lipowane, wat in Roemenië se Donaudelta woon, is afstammelinge van die Ougelowiges wat omstreeks 1740 uit Rusland gevlug het.

'n Konserwatiewe raming van die getalle Ougelowiges in Bolivia is sowat 3&nbsp;000 en in Alaska sowat 2&nbsp;500. Ougelowiges het in die tweede helfte van die 20ste eeu in Alaska aangekom en gehelp om 'n kwynende Ortodokse bevolking uit te brei.

Ougelowiges van Rusland het aan die einde van die 17de eeu ook na die Sweedse Estland en Lyfland gevlug. Volgens die Estiese sensus van 2011 was daar toe 2&nbsp;605 Ougelowiges in die land. Twee Ougelowige-sendings is in Pakistan en Oeganda gevestig.

## Verwysings 
## Bronne
### In Engels
* Cherniavsky, M.: "The Reception of the Council of Florence in Moscow", *Church History* XXIV (1955), 147–57.
* Shevchenko I., "Ideological Repercussions of the Council of Florence", *Church History* XXIV (1955), 291–323.
* Crummey, Robert O.: *The Old Believers & The World Of Antichrist; The Vyg Community & The Russian State*, Wisconsin U.P., 1970
* Crummey, Robert O.: *Eastern Orthodoxy in Russia and Ukraine in the age of the Counter-Reformation in The Cambridge History of Christianity Vol.5, Eastern Christianity*, Cambridge University Press, 2008 
* De Simone, Peter T.: *The Old Believers in Imperial Russia:  Oppression, Opportunism and Religious Identity in Tsarist Moscow*, I. B. Tauris, 2018 
* Gill, T.: *The Council of Florence*, Cambridge, 1959
* MacCulloch, Diarmaid, *A History of Christianity*, 2009, Penguin 2010 , chapter 15
* .
*Pokrovsii. N.N.  “Western Siberian Scriptoria and Binderies: Ancient Traditions Among the Old Believers.” *The Book Collector* 20 (Spring 1971): 19-32.
* Rock, S., *Russian piety and Orthodox culture 1380–1589 in The Cambridge History of Christianity Vol.5, Eastern Christianity*, Cambridge University University Press, 2008 
*Smith, Abby, en Vladimir Budaragin. *Living Traditions of Russian Faith: Books & Manuscripts of the Old Believers : an Exhibition at the Library of Congress, May 31 – June 29, 1990.* Washington: Library of Congress, 1990.
* Zenkovsky, Serge A.: "The ideology of the Denisov brothers", *Harvard Slavic Studies*, 1957. III, 49–66
* .
* .
* .
* Stefanie Scherr, 2013 : "'As soon as we got here we lost everything': the migration memories and religious lives of the old believers in Australia | 'As soon as we got here we lost everything': the migration memories and religious lives of the old believers in Australia

### In Russies
* Голубинский ЕЕ: *История русской церкви*, Москва, 1900 / Goloebinski, E.E.: "Geskiedenis van die Russiese Kerk", Moskou, 1900
*  / "Bydrae tot ons polemiek met die Ougelowiges", TjOIDR, 1905
*  / Dmitrijefski, A.A.: Die korreksie van boeke onder patriarg Nikon en patriarge ná hom. Moskou, "Jazyki slavjanskoj kul'tury", 2004
* Зеньковский С.А.: *Русское старообрядчество*, том I и II, Москва 2006 / Zenkofski, S.A.: "Rusland se Ougelowiges", volumes I en II, Moskou 2006
* Каптерев Н.Ф.: *Патриарх Никон и его противники в деле исправления церковныx обрядов*, Москва, 1913 / Kapteref, N.F.: "Patriarg Nikon en sy teenstanders in die korreksie van kerkrituele", Moskou, 1913
*  / Kapteref, N.F.: "Aard van die verhouding tussen Rusland en die ortodokse Ooste in die 16de en 17de eeu", Moskou, 1914
* Карташов А.В.: *Очерки по истории русской церкви*, Париж, 1959 / Kartasjof, A.W.: "Uiteensetting van die geskiedenis van die Russiese Kerk", Parys, 1959
* Ключевский И.П.: *Сочинения*, I–VIII, Москва, 1956–1959 / Kljoetsjefski, I.P.: "Werke", I-VIII, Moskou, 1956–1959
* Мельников Ф.И.: *Краткая история древлеправославной (старообрядческой) церкви*. Барнаул, 1999 / Melnikof, F.I.: "Kort geskiedenis van die Ou ortodokse (Ouritualistiese) Kerk", Barnaoeul, 1999
* Урушев Д.А. *Возьми крест свой: история старообрядчества в событиях и лицах*. Барнаул, 2009. / Oeroesjef, D.A. "Neem op jou kruis: invloedrykste mense en gebeure in die geskiedenis van die Ou Geloof", Barnaoel, 2009

**N.B.:** Al dié werke is deur geleerdes en wetenskaplikes. Net twee is deur Ougelowiges: dié van Melnikof ('n Ougelowige-apologeet) en Oeroesjef ('n godsdiensgeskiedkundige).

## Nog leesstof
* *Old Orthodox Prayer Book*. Vertaal en geredigeer deur Pimen Simon, Theodore Jurewics, en German Ciuba. Erie, Penn.: Russian Orthodox Church of the Nativity of Christ (Old Rite), 1986. Die liturgie van die Ougelowiges, soos nou goedgekeur vir gebruik; teks in Russies en Engels. Sonder ISBN.

## Skakels
* World Culture Encyclopedia