open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Husband Kimmel

**Husband Edward Kimmel** (Henderson, Kentucky, 26 Februarie 1882 - Groton, Connecticut, 14 Mei 1968) was 'n Amerikaanse admiraal en bevelvoerder van die Stille Oseaanvloot tydens die aanval op Pearl Harbor op 7 Desember 1941.

Tien dae na die aanval is hy van sy pos onthef, verlaag in rang en deur Admiraal Chester W. Nimitz vervang. 'n Kommissie van ondersoek het hom daarvan beskuldig dat hy die verdediging van die basis nie genoegsaam georganiseer het nie. Hy het vroeg in Mei 1942 uit die vloot bedank. Die Kongres het hom sterk gekritiseer en hy het doodsdreigemente ontvang.

Hy is tydens die Japannese aanval deur 'n dwaalkoeël getref. Hy het later gesê hy sou eerder wou gesterf het.

Gesinslede het in 1995 pogings aangewend om sy naam te suiwer. Hy is in 1999 postuum tot sy rang herstel, toe die Amerikaanse senaat 'n nie-bindende resolusie aanvaar het om hom tot sy pos as Admiraal te herstel, omdat belangrike inligting in Washington DC oor die Japannese voorbereidings vir 'n aanval op Pearl Harbor van hom weerhou is. Nóg president Bill Clinton, nóg sy opvolgers, het egter op hierdie senaatresolusie gereageer.

## Militêre loopbaan 
Adelbors, Verenigde State Vloot Akademie: 1904 

Vaandrig, Vloot van die Verenigde State: 1906 

Luitenant, Junior Graad, Amerikaanse Vloot: 

Luitenant, Vloot van die Verenigde State: 2 Februarie 1909 

Luitenant-bevelvoerder, die Amerikaanse Vloot: 

Kommandeur, Amerikaanse Vloot: Junie 1923 

Kaptein, Verenigde State Vloot: 

Skou-admiraal (onderste helfte), die Amerikaanse Vloot: 1937 

Skout-admiraal (boonste helfte), Verenigde State Vloot: 

Vise-admiraal, Amerikaanse vloot, Februarie 1941 

Skout-admiraal (onderste helfte), Verenigde State-Vloot: Maart 1942 (gepensioeneer)

## Eksterne skakels
Polisiefoto

[duimnael|regs|Polisiefoto van [Patty Hearst, geneem by die San Mateo munisipale gevangenis, 19 September  1975]]
[duimnael|Regs|Polisiefoto van seksmisdadiger [Jeffrey Epstein, 9 Julie 2019]]

'n **Polisiefoto** is 'n fotografiese portret van 'n persoon van die middellyf boontoe wat na arrestasie geneem word. Die oorspronklike doel van die polisiefoto was om wetstoepassing in staat te stel om 'n fotografiese rekord van gearresteerde individue te hou sodat slagoffers, die publiek en ondersoekers misdadigers kan uitken. In die Verenigde State het entrepreneurs hierdie openbare rekords via die polisiefotopublikasie-industrie begin aanmunt.

Die fotografering van misdadigers begin in die 1840's, enkele jare na die uitvinding van fotografie, maar die proses word eers in 1888 deur die Franse polisiebeampte Alphonse Bertillon gestandardiseer.

## Verwysings 
## Eksterne skakels
Aleksandr Gauk

**Aleksandr Vassilievich Gauk** (;  30 Maart 1963) was 'n Russiese/Sowjet- dirigent en komponis. 

Aleksandr Gauk is in 1893 in Odessa gebore. Hy het sy eerste ervaring van musiek beskryf as die oomblik toe hy die weermagorkes en sy ma   aangehoor het, met sy ma wat gesing het en voor die klavier gespeel het. Toe hy sewe was, het hy met klavierstudies begin en op 17 na Sint Petersburg gereis en daarin geslaag om ingeskryf te word by Daugover se klas; hy is later verplaas na die klas van Felix Blumenfeld. Hy het vir Arthur Nikisch, Claude Debussy en Richard Strauss sien dirigeer, en was veral beïndruk met eersgenoemde.  

Gauk se eerste dirigeervaring het in 1912 plaasgevind saam met 'n studente-orkes. Sy eerste professionele verskyning het op 1 Oktober 1917 plaasgevind met 'n produksie van Tsjaikofski se *Cherevichki* by die Petrograd Musikale Dramateater. Hy het 'n groot deel van die 1920's spandeer as dirigent vir die Mariinsky Balleteater. Hy was met die ballerina Elena Gerdt getroud.  

Hy was van 1930 tot 1934 hoofdirigent van die Leningrad Filharmoniese Orkes. Op 6 November 1931 het hy die orkes saam met die Akademie Capella-koor gedirigeer tydens die wêreldpremière-opvoering van Sjostakowitsj se Simfonie nr. 3 in E-mol majeur, Op. 20; die *Simfonie "Eerste Mei"*. 

Hy het vanaf 1932 in Moskou gewerk en in 1936 hoofdirigent van 'n nuwe radio-orkes geword, wat weldra sou ontwikkel tot die USSR Staat-simfonieorkes. Tydens die Tweede Wêreldoorlog, nadat hy uit Riga ontsnap het, het hy in Moskou klas gegee, voordat hy twee jaar by die Tbilisi-konservatoria spandeer het en die Georgiese Staat-simfonieorkes laat herleef het.  

Hy het die verwaarloosde Eerste Simfonie van Rachmaninoff laat herleef uit orkesgedeeltes wat in die argiewe van die Moskouse Konservatoria gevind is na die dood van die komponis in 1943. Hy het die wêreldpremière opvoering van Khachaturian se Tjelloconcerto in 1946 in Moskou gedirigeer. 

Gauk se eie komposisies sluit 'n simfonie, kamermusiekwerke vir strykinstrumente, en werke vir klavier in. Hy het 'n onvoltooide outobiografie agtergelaat.  

Sy groot opname-nalatenskap is nou slegs gedeeltelik toeganklik; *Brilliant Classics* het 'n stel heruitgawes uitgereik, waaronder werke van Arenski, Prokofiëf,  Khachaturian en Sjostakowitsj. Dit sluit 'n boksstel in van opnames van die violis David Oistrakh. 'n Opname van Miaskofski se Vioolconcerto in D mineur, Op. 44 (opgeneem op 1 Januarie 1939) deur die USSR Staat-simfonieorkes onder leiding van Gauk, is daarby ingesluit. 

## Verwysings
Ysreus

’n **Ysreus** is ’n reuseplaneet wat hoofsaaklik uit elemente swaarder as waterstof en helium bestaan, soos suurstof, koolstof, stikstof en swael. Daar is twee ysreuse in die Sonnestelsel: Uranus en Neptunus.

## Eienskappe 
In astrofisika en planetologie verwys die term "yse" na vlugtige samestellings met ’n vriespunt van bo sowat 100&nbsp;K, soos water, ammoniak of metaan, met vriespunte van onderskeidelik 273&nbsp;K, 195&nbsp;K en 91&nbsp;K. Vroeër is Uranus en Neptunus saam met Jupiter en Saturnus as "gasreuse" geklassifiseer, maar in the 1990's is besef eersgenoemde twee is ’n aparte soort reuseplaneet. Hulle het toe as "ysreuse" bekend geword. Die samestellings waaruit hulle bestaan, was vaste stowwe toe hulle gevorm het, óf direk in die vorm van ys of vasgevang in waterys. Vandag is baie min van die water in Uranus en Neptunus nog in die vorm van ys. By die temperature en druk in die planete kom water eerder hoofsaaklik voor in ’n superkritiese fase (waar die onderskeid tussen die gas- en vloeistoffase verdwyn het).

Van die massa van ysreuse beslaan waterstof en helium net sowat 20 persent, in teenstelling met die gasreuse, waarvan meer as 90 persent uit dié twee elemente bestaan.

## Sien ook 
* Gasreuse
* Reuseplanete

## Verwysings 
## Skakels
Verkeersirkel

'n **Verkeersirkel** is 'n sirkulêre padkruising waar verkeer in een rigting om 'n sentrale eiland vloei en verkeer binne die kruising voorrang geniet.

## Suid-Afrika 
: *Sien ook: Padtekens in Suid-Afrika*
[duimnael|regs|[SAOG-padteken R137: verkeersirkel]]
duimnael|regs|SAOG-padteken W201: sirkel voor
duimnael|regs|SAOG-padteken R2.2: gee toe by mini-sirkel

In Suid-Afrika moet bestuurders wat 'n verkeersirkel nader, aan aankomende verkeer van regs toegee, links draai wanneer dit veilig is en kloksgewys om die sentrale eiland beweeg. Verkeersirkels word in die Suider-Afrikaanse Ontwikkelingsgemeenskap met padteken R137 aangedui. Dit is 'n bevelteken met drie wit pyle in die middel wat kloksgewys in die rondte wys. Wanneer hierdie teken nie voldoende sigbaar is nie of die verkeersirkel bestuurders mag verras, word padteken W201 aangewend om verkeer van 'n naderende sirkel te waarsku. Dit is 'n waarskuwingteken met drie swart pyle in die middel wat kloksgewys in die rondte wys.

Verkeersirkels moenie met mini-sirkels verwar word nie. Laasgenoemde word aangedui met padteken R2.2. Dit is 'n toegeeteken (SAOG-padteken R2) met drie swart pyle in die middel wat kloksgewys in die rondte wys. Mini-sirkels werk in Suid-Afrika anders as verkeersirkels in die sin dat verkeer wat eerste by die mini-sirkel aankom, voorrang geniet. Mini-sirkels werk dus in wese dieselfde as 'n vierrigtingstop.

## Bronne 
* http://www.circles.org.za/r137.html
* http://www.circles.org.za/r2.html
* http://www.circles.org.za/w201.html

## Eksterne skakels
Gesigtoehouprotea

Die **gesigtoehouprotea** (*Protea recondita*) is 'n blomdraende struik wat hoort tot die bekende Proteagenus. Die spesie is endemies aan Suid-Afrika en kom voor vanaf die Piketberg en Sederberg tot by die Groot-Winterhoekberge waar dit deel van die fynbos-bioom is. Die struik is rond en plat, word tot 3,0&nbsp;m in deursnee en slegs 1,0&nbsp;m hoog en blom hoofsaaklik van Mei tot Julie.

'n Brand vernietig die plant maar die sade oorleef. Die saad word in 'n doppie geberg en daarna deur die wind versprei. Die plant is eenslagtig. Bestuiwing vind plaas deur die werking van voëls. Die plant groei op die boonste rotsagtige hellings op hoogtes van 1&nbsp;000 - 2&nbsp;000&nbsp;m.

Dit staan ook bekend as die *Skaamroos*  en in Engels staan dit as die *Hidden sugarbush* bekend.

## Galery 

Protea recondita linkie iNat18555525a.jpg
Protea recondita Chris Vynbos iNat34060958.jpg
Protea recondita Chris Vynbos iNat34060958b.jpg
Protea recondita linkie iNat18555525b.jpg
Protea recondita mr fab inat37367850b.jpg

## Sien ook 
* Alfabetiese lys van Suid-Afrikaanse bome
* Lys van proteaspesies

## Bronnelys 
* Biodiversityexplorer
* REDLIST Sanbi
* Plants of the World Online
Heuningkoeksuikerbos

{{Spesieboks
| status = LC
| status_system = iucn3.1
| name = Heuningkoeksuikerbos
| image = Protea sulphurea linkie iNat11243659.jpg
| image2 = Protea sulphurea linkie iNat11243666b.jpg
| taxon = Protea sulphurea
| authority = E.Phillips, {1910)
| synonyms =
}}
Die **heuningkoeksuikerbos** (*Protea sulphurea*) is 'n blomdraende struik wat hoort tot die bekende Proteagenus. Die spesie is endemies aan Suid-Afrika, dit kom voor vanaf die Hexrivierberge tot die Swartberg en Waboomsberg en is deel van die fynbos-bioom. Die struik is laag en dig en word slegs 50&nbsp;cm hoog en blom hoofsaaklik van April tot Augustus.

'n Brand vernietig die plant maar die sade oorleef. Die saad word in 'n doppie geberg en daarna deur die wind versprei. Die plant is eenslagtig en bestuiwing vind plaas deur die werking van voëls. Die plant groei in droë, sandsteengrond op hoogtes van  bo seevlak.

In Engels staan dit as die *Sulphur sugarbush* bekend.

## Galery 

Protea sulphurea linkie iNat11243666a.jpg
Protea sulphurea nicky iNat20174151b.jpg
Protea sulphurea nicky iNat20174151c.jpg
Protea sulphurea outramps-tanniedi iNat20173472c.jpg
Protea sulphurea outramps-tanniedi iNat20173472d.jpg

## Sien ook 
* Alfabetiese lys van Suid-Afrikaanse bome
* Lys van proteaspesies

## Bronnelys 
* Protea Atlas
* REDLIST Sanbi
* Biodiversityexplorer
* Plants of the World Online
Akagi

Die **Akagi** (Japannees: 赤城) was 'n vliegdekskip van die  Japannese Keiserlike Vloot gedurende die Tweede Wêreldoorlog.  Die 'Akagi' (letterlik: Rooi Kasteel) is vernoem na 'n vulkaan in die Kanto-streek van Japan. Dit is in Kure gebou, aanvanklik as 'n gevegskruiser van die *Amagi*-klas, maar na 'n vlootooreenkoms tussen die Verenigde State en Japan, is die skip as 'n vliegdekskip omgebou. Later is die drie vliegtuigdekke van die skip vervang deur een vliegtuigdek, byna die hele lengte van die skip.

Die *Akagi* het 'n rol gespeel in die aanval op Pearl Harbor op 7 Desember 1941. Tydens die Slag van Midway was die *Akagi* die vlagskip van Admiraal Chuichi Nagumo, wat ook die drie ander vliegdekskepe - *Soryu, Hiryu* en *Kaga* en die aanvalsvloot aangevoer het. Tydens die geveg is die Akagi onherstelbaar beskadig, waarna dit op 5 Junie 1942 deur Japannese skepe gekelder is.

## Literatuur 
* Kolonel A. J. Barker - *Midway: Keerpunt in de Stille Oceaan - Tweede Wereldoorlog* - Standaard uitgewery - Antwerpen/Utrecht

## Eksterne skakels
Ruie-suikerbos

Die **ruie-suikerbos** (*Protea foliosa*) is 'n blomdraende struik wat aan die bekende Proteagenus behoort. Die spesie is endemies aan Suid-Afrika en kom vanaf die Elandsberg tot by Gqeberha en Riebeek-Oos tot by die Boesmansriviermond voor. Dit is deel van die fynbosbioom. Die struik is rond en word 1,5&nbsp;m hoog en blom hoofsaaklik van Mei tot Junie.

Die plant spruit weer uit na 'n brand. Die saad word in 'n doppie geberg, na twee jaar vrygelaat en deur die wind versprei. Die plant is eenslagtig. Bestuiwing vind plaas deur die werking van knaagdiere. Die plant groei in sandsteen en kwartsietgronde op hoogtes van 150 - 1&nbsp;600&nbsp;m. 

In Engels staan dit as die *Leafy sugarbush* bekend.

## Galery 

Protea foliosa 15387222.jpg
Protea foliosa 15387225.jpg

## Sien ook 
* Alfabetiese lys van Suid-Afrikaanse bome
* Lys van proteaspesies

## Bronnelys 
* REDLIST Sanbi
* Biodiversityexplorer
* Protea Atlas
* Plants of the World Online
Bevryding van Parys

duimnael|Parys op 26 Augustus 1944, nadat dit bevry is.
Die **Bevryding van Parys** (Frans: *Libération de Paris*) was 'n militêre geveg wat plaasgevind het tydens die Tweede Wêreldoorlog van 19 Augustus 1944 totdat die Duitse garnisoen in die Franse hoofstad op 25 Augustus 1944 oorgegee het. Parys was sedert die ondertekening van die Tweede wapenstilstand van Compiègne op 22 Junie 1940 deur Nazi-Duitsland regeer, hierna het die *Wehrmacht* slegs Noord- en Wes-Frankryk beset.

Die bevryding het begin toe die Franse magte van die binneland - die militêre struktuur van die Franse Weerstand - 'n opstand teen die Duitse garnisoen onderneem het na die benadering van die Amerikaanse derde leër, gelei deur generaal George Patton. Op die nag van 24 Augustus het elemente van generaal Philippe Leclerc se 2de Franse Pantserdivisie hul weg na Parys gevind en kort voor middernag by die *Hôtel de Ville* aangekom. Die volgende oggend, 25 Augustus, het die grootste deel van die 2de Pantserafdeling en die Amerikaanse vierde infanteriedivisie die stad binnegery.

Dietrich von Choltitz, bevelvoerder van die Duitse garnisoen en die militêre goewerneur van Parys, het hom oorgegee aan die Franse in die *Hôtel Meurice*, die nuutgestigte Franse hoofkwartier. Generaal Charles de Gaulle van die Franse leër het opgedaag om beheer van die stad as hoof van die Voorlopige Regering van die Franse Republiek oor te neem.

## Eksterne skakels
Swartbergsuikerbos

Die **Swartbergsuikerbos** (*Protea montana*) is 'n blomdraende struik wat aan die bekende Proteagenus behoort. Die spesie is endemies aan Suid-Afrika en kom voor in die Swartberg en Kammanassieberge waar dit deel van die fynbos-bioom is. Die struik vorm digte, lae matte tot 4&nbsp;m in deursnee en blom hoofsaaklik van Februarie tot Junie.

Die plant vrek in 'n brand maar die sade oorleef. Die saad word geberg in 'n doppie, na twee jaar vrygelaat en deur die wind versprei. Die plant is eenslagtig. Bestuiwing vind plaas deur die werking van knaagdiere. Die plant groei op die steil, boonste berghellings op hoogtes van 1 600 - 2 000&nbsp;m. 

In Engels staan dit as die *Swartberg sugarbush* bekend.

## Galery 

Protea montana rebeccaryan iNat 39755290a.jpg
Protea montana nicky iNat37819467a.jpg
Protea montana nicky iNat37819467b.jpg
Protea montana rebeccaryan iNat 39755299b.jpg
Protea montana rebeccaryan iNat 39755290b.jpg
Protea montana rebeccaryen iNat 39755299a.jpg

## Sien ook 
* Alfabetiese lys van Suid-Afrikaanse bome
* Lys van proteaspesies

## Bronnelys 
* REDLIST Sanbi
* Protea Atlas
* Plants of the World Online
François Darlan

duimnael
**Jean Louis Xavier François Darlan** (7 Augustus 1881 - 24 Desember 1942) was 'n Franse admiraal en politieke figuur. Hy was admiraal van die vloot en stafhoof van die Franse vloot in 1939 aan die begin van die Tweede Wêreldoorlog. Nadat Frankryk in 1940 'n wapenstilstand met Nazi-Duitsland onderteken het, dien Darlan in die pro-Duitse Vichy-regime en word hy 'n tyd lank sy adjunkleier. Toe die Geallieerdes in 1942 Franse Noord-Afrika binnegeval het, was Darlan die persoon met die hoogste rang daar, en daar is 'n ooreenkoms aangegaan wat hom beheer gegee het oor die Franse magte in Noord-Afrika in ruil vir hul aansluiting. Minder as twee maande later is hy vermoor.

## Eksterne skakels
Philippe Leclerc de Hauteclocque

duimnael
**Philippe François Marie Leclerc de Hauteclocque** (Franse uitspraak: ​[filip ləklɛʁ də otklɔk]; 22 November 1902 - 28 November 1947) was 'n Vry-Franse generaal tydens die Tweede Wêreldoorlog. Hy word postuum in Frankryk as 'Marshal' van Frankryk en is in Frankryk bloot bekend as **le maréchal Leclerc** of net **Leclerc**.

Die seun van 'n aristokratiese gesin, de Hauteclocque, studeer aan die *École spéciale militaire de Saint-Cyr*, die Franse militêre akademie, in 1924. Na diens by die Franse besetting van die Ruhr en in Marokko, keer hy terug na Saint-Cyr as instrukteur. Hy is bekroon met die croix de guerre des théâtres d'opérations extérieures vir leidende goumiers in 'n aanval op grotte en ravyne op Bou Amdoun op 11 Augustus 1933. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het hy in die Slag van Frankryk geveg. Hy was een van die eerstes wat sy regering se wapenstilstand trotseer om sy weg na Brittanje te voer om met die sogenaamde Vry-Franse onder generaal Charles de Gaulle te veg, en die nom de guerre van Leclerc aangeneem sodat sy vrou en kinders nie geplaas sou word nie. risiko as sy naam in die koerante verskyn. Hy is na Frans-Ekwatoriaal-Afrika gestuur, waar hy plaaslike leiers na die rebelleer-Vrye Franse saak gebring het, en 'n mag gelei het teen Gaboen, wie se leiers die Franse regering ondersteun het. Van Tsjaad het hy aanvalle in die Italiaanse Libië gelei. Nadat sy magte Kufra gevange geneem het, het hy sy mans 'n onwettige eed afgelê wat vandag bekend staan ​​as die Serment de Koufra, waarin hulle belowe het om te veg totdat hul vlag oor die Straatsburg-katedraal gevlieg het.

Die magte onder sy bevel, bekend as L Force, het in 1943 in Libië geveg, die agtste leër se binnelandse flank bedek tydens sy vooruitgang na Tunisië en het aan die aanval op die Mareth Line deelgeneem. L Force is daarna omskep in die *Blindée 2e Divisie*, hoewel dit dikwels na verwys as La Division Leclerc. Dit het onder die bevel van Leclerc in die Slag van Normandië geveg en aan die bevryding van Parys en Straatsburg deelgeneem.

Na die einde van die Tweede Wêreldoorlog in Europa in Mei 1945, kry hy die bevel van die Franse eksposisie vir verre ooste (Corps expéditionnaire français en Extrême-Orient, CEFEO). Hy het Frankryk by die oorgawe van die Japanse Ryk in Tokiobaai op 2 September 1945 verteenwoordig. Hy het vinnig die noodsaaklikheid van 'n politieke oplossing vir die opkomende konflik in Indochina waargeneem, maar weer sy landgenote voorgedoen en in 1946 aan Frankryk herroep. Hy is in 1947 in 'n lugongeluk in Algerië dood.

## Eksterne skakels
Léa Seydoux

**Léa Hélène Seydoux-Fornier de Clausonne**, professioneel bekend as **Léa Seydoux** (Frans: [le.a sɛ.du] (luister); gebore op 1 Julie 1985), is 'n Franse aktrise. Sy begin haar toneelspelloopbaan in die Franse film, en verskyn in films soos *The Last Mistress* (2007) en *On War* (2008). Sy het eers onder die aandag gekom nadat sy haar eerste César-toekenning ontvang het, vir haar opvoering in *The Beautiful Person* (2008), en die Trophée Chopard gewen, 'n toekenning wat aan die belowende akteurs tydens die Cannes-rolprentfees gegee is.

Sedertdien het sy in groot Hollywood-films verskyn, waaronder *Inglourious Basterds* (2009), *Robin Hood* (2010), *Midnight in Paris* (2011) en *Mission: Impossible - Ghost Protocol* (2011). In die Franse teater is sy vir die tweede keer genomineer vir die César-toekenning vir die mees belowende aktrise vir haar rol in *Belle Épine* (2010) en is sy genomineer vir die César-toekenning vir beste aktrise vir haar rol as dame in afwagting na Marie Antoinette in die film *Farewell, My Queen* (2012).

In 2013 het Seydoux wydverspreide aandag gekry toe sy op die Cannes-rolprentfees die ''Palme d'Or'' bekroon is vir haar rol as 'n lesbiese kunsstudent in die bekroonde film *Blue Is the Warmest Colour*. In dieselfde jaar ontvang sy ook die Lumières-toekenning vir beste aktrise vir die film *Grand Central*, en in 2014 is sy genomineer vir die BAFTA Rising Star-toekenning en is sy vertolk in die films *Beauty and the Beast*, *The Grand Budapest Hotel* en *Saint Laurent*. Sy het internasionale aandag gekry vir haar verskyning as die Bond-meisie Madeleine Swann in *Specter* (2015), en sal die rol in *No Time to Die* (2020) verras. Sy verskaf ook die stem en die beeld van die karakter Fragile in die videospeletjie *Death Stranding* (2019).

## Eksterne skakels
Marion Cotillard

**Marion Cotillard** (Frans: [maʁjɔ̃ kɔtijaʁ] (luister); gebore op 30 September 1975) is 'n Franse aktrise, sanger-liedjieskrywer, musikant en omgewingskundige. Sy is die ontvanger van 'n Oscar-toekenning, 'n BAFTA-toekenning, 'n Golden Globe-toekenning, twee César-toekennings, 'n Europese toekenning en 'n Lumières-toekenning. Sy het in 2010 'n ridder van die orde van kuns en briewe in Frankryk geword, en is in 2016 tot offisier bevorder.

Cotillard het haar eerste Engelstalige rol in die televisiereeks *Highlander* (1993) gehad en het haar filmdebuut gemaak in *The Story of a Boy Who Wanted To Kissed* (1994). Haar deurbraak kom in die suksesvolle Franse film *Taxi* (1998), wat haar 'n César-toekenning verdien. Sy het die oorgang na Hollywood in Tim Burton se *Big Fish* (2003) gemaak en daarna in *A Very Long Engagement* (2004) verskyn, waarvoor sy haar eerste César-toekenning verower het.

Vir haar uitbeelding van die Franse sangeres Édith Piaf in *La Vie en Rose* (2007), behaal Cotillard wêreldwye erkenning en het haar tweede César-toekenning, 'n BAFTA-toekenning, 'n Golden Globe-toekenning, 'n Lumières-toekenning en die Oscar-toekenning vir beste aktrise verower die eerste en (vanaf 2018) enigste akteur wat 'n Oscar-toekenning vir 'n Franse taalprestasie gewen het, en ook die tweede aktrise en een van slegs ses akteurs wat hierdie prys vir 'n vreemde taalprestasie gewen het. Haar optredes in *Nine* (2009) en *Rust en Bone* (2012) het Cotillard twee Golden Globe-benoemings bekom, en vir *Two Days, One Night* (2014) het sy 'n tweede Oscar-toekenning benoem vir beste aktrise, wat ook haar tweede nominasie was vir 'n Franse taal. Cotillard het een van slegs ses akteurs geword wat verskeie Oscar-toekennings vir buitelandse tale verower het.

Cotillard het tussen 2005 en 2015 Johanna van Arkel op verskillende toneel in verskillende lande gespeel in die oratorium ''Jeanne d'Arc au bûcher*. Haar Engelstalige films sluit in *Public Enemies* (2009), *Inception* (2010), *The Dark Knight Rises* (2012), *Macbeth* (2015) en *Allied* (2016). Sy verskaf stemoptrede vir die animasiefilms *The Little Prince* (2015), *April and the Extraordinary World* (2015) en die Franse weergawe van Minions (2015). Haar ander opvallende Franse en Belgiese films is onder andere *La Belle Verte* (1996), *War in the Highlands* (1999), *Pretty Things* (2001), *Love Me If You Dare* (2003), Innocence (2004), *Toi et Moi* (2006) en *Dikkenek'' (2006).

## Eksterne skakels
Genetiese algoritme

'n **Genetiese algoritme** (**GA**) is 'n meta-heuristiek wat deur die biologiese proses van evolusie geïnspireer is en deel vorm van die groter klas van evolusionêre algoritmes (EA).  Genetiese  algoritmes word gebruik om oplossings vir optimerings- en soekprobleme te vind.   'n Bevolking van moontlike oplossings word geskep, gewoonlik in die vorm van stringe karakters (analoog aan biologiese genetiese materiaal).  Die fiksheid van die individue (kwaliteit van die oplossing) word bepaal, een die beste individue word gebruik om 'n volgende generasie te skep.  Dit gebeur deur mutasie (die ewekansige verandering van letters) en oorkruising (skep van 'n individu uit die materiaal van twee ander).  Die proses word herhaal tot die oplossing goed genoeg is.  

Genetiese algoritmes is in 1960 deur John Holland geskep, en uitgebrei deur sy student David E. Goldberg. 

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
### Handleidings 
* 'n aanlyn interaktiewe genetiese algoritme handleiding vir 'n leser om te oefen of te leer hoe 'n GA werk Leer stap vir stap of kyk na wêreldwye konvergensie in groepe, verander die bevolkingsgrootte, kruising syfers/grense, mutasie syfers/grense en seleksiemeganismes, en voeg beperkings by.
* 'n Genetiese algoritme handleiding deur Darrell Whitley Computer Science Department Colorado State University 'n Uitstekende handleiding met baie teorie
* "Noodsaaklikhede van meta-heuristiek", 2009 (225 bl). deur Sean Luke.
* Globale optimaliseringsalgoritmes &ndash; teorie en toepassing 
* [Genetiese algoritmes in Python(https://af.wikipedia.org/wiki/Python_%28programmeertaal%29)] Handleidings met die intuïsie agter GA's en Python-implementering.
* Genetiese algoritmes ontwikkel om die dilemma van die gevangene op te los. Geskryf deur Robert Axelrod.
Sophie Marceau

**Sophie Marceau** (Frans: [sɔfi maʁso]; gebore **Sophie Danièle Sylvie Maupu**, 17 November 1966) is 'n Franse aktrise, regisseur, draaiboekskrywer en skrywer. As tiener bereik Marceau gewildheid met haar debuutfilms *La Boum* (1980) en *La Boum 2* (1982) en ontvang 'n César-toekenning vir die mees belowende aktrise. Sy word 'n filmster in Europa met 'n reeks suksesvolle films, waaronder ''L'Étudiante* (1988), *Pacific Palisades* (1990), *Fanfan* (1993) en *Revenge of the Musketeers'' (1994). Marceau het 'n internasionale filmster geword met haar optredes in *Braveheart* (1995), *Firelight* (1997) en die 19de James Bond-film *The World Is Not Enough* (1999).

## Eksterne skakels
Vrugteslaai (speletjie)

**Vrugteslaai (speletjie)** is 'n speletjie en word gewoonlik gespeel as 'n ysbreker by kampe of samekomste. Dit werk beter by groter groepe en kan deur enigiemand gespeel word - van jonk tot oud.

## Hoe die spel werk 
Al die lede van die groep, behalwe een, moet in 'n sirkel op stoele sit. Die persoon wat nie in die kring sit nie loop dan om die sirkel terwyl hy/sy name van vrugte in die mense se ore fluister. Elke persoon word net een vrug toegeken en moet dit dan onthou want jy word die vrug vir die duur van die speletjie. As die persoon aan almal 'n vrug toegeken het, roep hy/sy een van die vrugte uit. Almal aan wie daardie vrug gefluister is moet dan stoele ruil. Jy mag net nie met die persoon langs jou stoele ruil nie. Die uitroeper mag dan ook "Vrugteslaai" uitroep en dan moet almal stoele ruil. Die persoon wat die vrugte uitroep kan ook wanneer daar geruil word 'n stoel uit die kring haal en dan sodoende die kring verklein. Die persoon wat dan nie 'n stoel het nie, val dan uit. Dit mag dalk gevaarlik wees as daar stoele gebruik word wat skerp rande het, aangesien mense nogal geneig is om te jaag en vir stoele te spring.

## Sien ook 
* Boompie-verplant
* Lys van kinderspeletjies

## Verwysings
Reinet Investments

**Reinet Investments S.C.A.** is 'n internasionale beleggingsmaatskappy. Dit het 'n wye wye verskeidenheid belange in onder meer British American Tobacco (BAT), SPDR Gold Shares, Selecta Biosciences, Pension Insurance Corporation Group Ltd, Trilantic Capital Partners, J.P. Morgan Asset Management, Jagersfontein Development en Rooipoort Development. Ander beleggings word nie altyd deur die maatskappy bekend gemaak nie.

Die firma is gestig op 21 Oktober 2008 en het ontstaan uit Richemont. Die hoofkantoor is in Luxemburg en die aandele word verhandel op die beurse van Luxemburg, Amsterdam en Johannesburg. Die voorsitter is Johann Rupert.

## Bron 
* www.reinet.com
Elaeis

***Elaeis*** (van die Griekse woord vir "olie") is 'n genus van palms wat twee spesies bevat, wat **oliepalms** genoem word. Dit word in die kommersiële landbou gebruik vir die produksie van palmolie. Die Afrikaanse oliepalm *Elaeis guineensis* (die spesienaam, *guineensis*, verwys na die land van herkoms) is die belangrikste bron van palmolie. Dit is inheems aan die weste en suidweste van Afrika, en kom tussen Angola en Gambië voor. Die Amerikaanse oliepalm *Elaeis oleifera* (van die Latynse woord *oleifer*, wat "olieproduserend" beteken) is inheems aan tropiese Sentraal- en Suid-Amerika, en word plaaslik gebruik vir olieproduksie. 

## Beskrywing 
Volwasse palms is enkelstammig en kan meer as 20&nbsp;m lank groei. Die blare is geveerd en bereik 'n lengte van 3-5&nbsp;m. Die blomme word in digte trosse geproduseer; elke individuele blom is klein, met drie kelkblare en drie kroonblare. 

Die palmvrugte is rooierig, ongeveer so groot soos 'n pruim, en groei in groot trosse. Elke vrug bestaan uit 'n olierige, vlesige buitenste laag (die perikarp), met 'n enkele saad (die palmkern), wat ook ryk aan olie is. 

## Soort 
Die twee spesies, *E. guineensis* en *E. oleifera,* kan vrugbare hibriede lewer. Die genoom van *E. guineensis* is opeenvolgend, wat belangrike implikasies het vir die teel van verbeterde stamme van die gewasplante.
  

## Kommersiële palmolieverbouing 
Aangesien palmolie meer versadigde vette bevat as olies wat van canola, mielies, lynsaad, sojabone, saffloer en sonneblomme gemaak is, kan dit weerstand bied teen uiterse hitte en oksidasie. Dit bevat geen transvet nie, en die gebruik daarvan in voedsel het toegeneem namate wette oor etikettering oor voedsel gemerk is om transvetinhoud te spesifiseer. Olie van *Elaeis guineensis* word ook as biobrandstof gebruik. 

Die menslike gebruik van oliepalms kan dateer uit ongeveer 5&nbsp;000 jaar gelede in die kusweste van Afrika. Palmolie is ook in die laat 19de eeu ontdek deur argeoloë in 'n graf by Abydos wat dateer uit 3000 v.C. Arabiese handelaars het vermoedelik die oliepalm na Egipte gebring.   

*Elaeis guineensis* word nou ekstensief in tropiese lande buite Afrika verbou, veral Maleisië en Indonesië, wat saam die meeste palmolie in die wêreld produseer. 

## Omstredenheid 
Palmolie word algemeen as die kontroversieelste kookolie beskou – om gesondheids- en omgewingsredes. Palmolie-aanplantings word toenemend ondersoek vir sosiale en omgewingskade, veral omdat reënwoude met 'n hoë biodiversiteit vernietig word, die produksie van kweekhuisgasse verhoog word, en omdat mense deur gewetenlose palmolie-ondernemings verplaas word en tradisionele lewensbestaan negatief beïnvloed word. Veral in Indonesië is daar ook toenemende druk vir palmolieprodusente om te bewys dat hulle nie skaars diere in die kweekproses benadeel nie.  

Oor Kersfees in 2018 is 'n TV-advertensie deur die supermarkketting Iceland Foods Ltd, vervaardig deur Greenpeace, deur die Britse advertensiewaghond Clearcast verbied. op "politieke gronde". Iceland Foods was daartoe verbind om palmolie teen die einde van 2018 op sy winkelrakke te verbied.

## Verwysings 
## Eksterne skakels
Baakensrivier

Die **Baakensrivier** (Bakensrivier) mond by Gqeberha se middestad en hawe in Algoabaai uit.

Die rivier vloei vir ongeveer 23&nbsp;km vanaf sy opvanggebied by Sherwood, Hunter’s Retreat en Rowallanpark deur hoofsaaklik stedelike gebied na sy mond. Meesal is dit 'n klein rustige stroompie. Naby sy mond loop dit in 'n kloof aan die suidekant van die heuwel waarop Fort Frederick lê.

Totdat die eerste VOC-skepe hier in 1690 aangedoen het, was die spruit bekend onder die Khoikhoi-naam Kragga Kama, die klipperige spruit. In 1752 kom vaandrig August Beutler hier verby en rig namens die VOC by die riviermond 'n baken op.

Mettertyd is die laaste 2&nbsp;km van die stroom gekanaliseer en die klein strandmeer opgevul. In dele van die Baakensvallei is parke, sportterreine en wandelpaaie aangelê. Die Setlaarspark van 54&nbsp;ha bestaan sedert 1938. Die vallei was in die jare 1867, 1897, 1908, 1968, 1981 en 2006 die toneel van ernstige vloede, oorstromings en groot skade. Op 5 Mei 1897 was die oorsaak 'n wolkbreuk by Hunter’s Retreat. Op Sondag 1 September 1968 het dit net na 8vm begin reën en binne 'n kort tydjie het meer as 560&nbsp;mm geval. In die mees verwoestende vloed wat Suid-Afrika tot op daardie tydstip ervaar het, het 8 mense hul lewens verloor.

**Gqeberha** is die naam vir hierdie rivier in Xhosa. Dit klink of die woonbuurt Kabega Park dalk na hierdie rivier vernoem is.

## Eksterne skakels 
* http://www.baakensvalleyaction.co.za/the-river 
* https://en-za.topographic-map.com/maps/z6fk/Baakens-River/ Topografiese kaart van die rivier.
* http://thecasualobserver.co.za/port-elizabeth-yore-happened-baakens-lagoon/
Walter Short

**Walter Campbell Short** (30 Maart 1880 - 3 September 1949) was 'n luitenant-generaal in die Amerikaanse weermag en die Amerikaanse militêre bevelvoerder verantwoordelik vir die verdediging van Amerikaanse militêre installasies in Hawaii ten tyde van die Japannese aanval op Pearl Harbor op 7 Desember 1941.

## Vroeë lewe 
Short is in 1880 in Fillmore, Illinois, gebore. Hy is 'n seun van 'n dokter en studeer aan die Universiteit van Illinois in 1901.

Hy is op 13 Maart 1902 aangestel as  'n tweede luitenant en dien by die  Presidio van San Francisco, 'n militêre fort. Hy dien voorts in die Filippyne en later Alaska, en neem deel aan die ekspedisie na Mexiko met die 16de Infanterieregiment in 1916.  Gedurende die Eerste Wêreldoorlog dien hy op die generale staf van die 1ste Divisie en as assistent-stafhoof van die 3de Leër.  Nóg Clinton nóg een van sy opvolgers het op die resolusie aksie geneem.

## Verwysings 
## Eksterne skakels
Franse Weerstand

duimnael|Geposeerde foto van straatgevegte in 1944
Die **Franse Weerstand** (Frans: *La Résistance*) was die versameling Franse bewegings wat tydens die Tweede Wêreldoorlog geveg het teen die Nazi-Duitse besetting van Frankryk en die samewerkingspolitiek van die Vichy régime. Weerstandselle was klein groepies gewapende mans en vrouens (wat die landelike gebiede die Maquis genoem word), wat benewens hul guerrilla-oorlogvoeringsaktiwiteite ook uitgewers van ondergrondse koerante was, verskaffers van eerstehandse intelegensie-inligting en onderhouers van ontsnappingsnetwerke wat geallieerde soldate en lugmanne gehelp wat agter vyandelike lyne vasgevang was. Die mans en vrouens van die Weerstand kom van alle ekonomiese vlakke en politieke neigings in die Franse samelewing, waaronder emigrante, akademici, studente, aristokrate, konserwatiewe Rooms-Katolieke (insluitend priesters en nonne), liberale, anargiste en kommuniste.

Die Franse verset het 'n belangrike rol gespeel in die vergemakliking van die vinnige vooruitgang van die Geallieerdes deur Frankryk na die inval in Normandië op 6 Junie 1944, en die minder bekende inval in Provence op 15 Augustus deur militêre intelligensie te verskaf oor die Duitse verdediging, bekend as die *Atlantiese Muur* en op Wehrmacht ontplooiings en hul gevegsbevele. Die weerstand het ook sabotasie-dade op die elektrisiteitsnetwerk, vervoerfasiliteite en telekommunikasienetwerke beplan, gekoördineer en uitgevoer. Dit was ook politiek en moreel belangrik vir Frankryk, beide tydens die Duitse besetting en ook dekades daarna, omdat dit die land 'n inspirerende voorbeeld gegee het van die patriotiese vervulling van 'n nasionale imperatief, wat 'n eksistensiële bedreiging vir die Franse nasionaliteit teengewerk het. Die optrede van die Weerstand staan in 'n duidelike teenstelling met die samewerking van die Franse regime te Vichy.

Na die landings in Normandië en Provence is die paramilitêre komponente van die Weerstand meer formeel georganiseer, in 'n hiërargie van operasionele eenhede wat saam as die Franse binnelandse magte (FFI) bekend gestaan het. Na raming het dit in Junie 1944 'n sterkte van 100&nbsp;000 gehad, en die FFI het vinnig gegroei om teen Oktober daardie jaar ongeveer 400&nbsp;000 te bereik. Alhoewel die samesmelting van die FFI in sommige gevalle belaai was met politieke probleme, was dit uiteindelik suksesvol, en het dit Frankryk toegelaat om teen V-dag in Mei 1945 die vierde grootste leër in die Europese teater (1,2 miljoen man) te monster.

## Eksterne skakels
Jean de Lattre de Tassigny

duimnael|de Lattre de Lassigny (1946)
**Jean Joseph Marie Gabriel de Lattre de Tassigny**, (Frans: [ʒɑ̃ də latʁ də tasiɲi]; 2 Februarie 1889 - 11 Januarie 1952) was 'n Franse leërgeneraal tydens die Tweede Wêreldoorlog en die Eerste Indogina-oorlog. Hy is postuum verhef tot die waardigheid van Marshal van Frankryk.

As offisier tydens die Eerste Wêreldoorlog het hy in verskillende gevegte, waaronder Verdun, geveg en is hy vyf keer gewond, terwyl hy die oorlog oorleef het met 8 aanhalings, die Legioen van Eer en die Militêre Kruis. Gedurende die tussenoorlog het hy aan Marokko deelgeneem waar hy weer in aksie gewond is. Hy het daarna 'n loopbaan in die hoofkantoor van die personeel en as bevelvoerder van 'n regiment beoefen.

Vroeg in die Tweede Wêreldoorlog, van Mei tot Junie 1940, was hy die jongste Franse generaal. Hy het sy afdeling gelei tydens die Slag van Frankryk, in die gevegte van Rethel, Champagne-Ardenne en Loire en tot die wapenstilstand van 22 Junie 1940. Tydens die Vichy-regime het hy in die wapenstilstand gebly, eers in streekskommissarisposte, daarna as opperbevelvoerder van troepe in Tunisië. Na die vertrek van die Geallieerde magte in Noord-Afrika, het die Duitsers op 11 November 1942 die vrye gebied binnegeval; de Lattre, bevelvoerder van die 16de militêre afdeling op Montpellier, het die bevele geweier om nie teen die Duitsers te veg nie en was die enigste aktiewe generaal wat sy troepe beveel het om die indringers teen te staan. Hy is in hegtenis geneem, maar het aan die einde van 1943 ontsnap en na Charles de Gaulle se Free France weggevoer. Van 1943 tot 1945 was hy een van die senior leiers van die Bevrydingsleër, en onder leiding van die magte wat op 15 Augustus 1944 in die suide van Frankryk geland het, daarna veg tot by die Riviere Ryn en Donau. Hy was die enigste Franse generaal van die Tweede Wêreldoorlog wat groot getalle Amerikaanse troepe beveel het toe die Amerikaanse XXI Corps aan sy Eerste Leër verbonde was tydens die slag van die Colmar Pocket. Hy was ook op 8 Mei 1945 die Franse verteenwoordiger by Berlyn, saam met Eisenhower, Zjoekof en Montgomery.

In 1945, destyds inspekteur-generaal van die Franse leër, was hy die opperbevelvoerder van die Franse magte in Duitsland, hy was die vise-president van die Raad van die Oorlog. Van 1948 tot 1950 dien hy as opperbevelvoerder van die grondmagte van die Westelike Unie. In 1951 was hy die Hoë Kommissaris, opperbevelvoerder in Indochina en opperbevelvoerder van die Franse Expeditionary Corps in die Verre Ooste, en het hy verskeie veldslae teen Việt Minh gewen. Sy enigste seun is daar dood. Sy siekte het hom toe gedwing om terug te keer na Parys, waar hy in 1952 aan kanker oorlede is.

## Eksterne skakels
Philippe Pétain

duimnael
**Henri Philippe Benoni Omer Joseph Pétain** (24 April 1856 - 23 Julie 1951), algemeen bekend as **Philippe Pétain** (/peɪˈtæ̃/, Frans: [filip petɛ̃]), **Maarskalk Pétain** (*Maréchal Pétain*) of **Die Ou Maarskalk** (*Le Vieux Maréchal*), was 'n Franse algemene offisier wat aan die einde van die Eerste Wêreldoorlog die pos as marskalk van Frankryk behaal het, waartydens hy bekend gestaan het as **Die Leeu van Verdun**, en in samewerking met Nazi-Duitsland, dien hy van 1940 tot 1944 as die Staatshoof van Vichy-Frankryk. Pétain, wat in 1940 84 jaar oud was, is die oudste staatshoof van Frankryk.

Gedurende die Eerste Wêreldoorlog het Pétain die Franse leër tot 'n oorwinning gelei in die nege maande lange Slag van Verdun. Na die mislukte Nivelle-offensief en daaropvolgende mutinies is hy aangestel as opperbevelhebber en het hy daarin geslaag om die vertroue van die leër te herstel. Pétain het gedurende die oorlog aan bewind gebly en het as 'n nasionale held voorgekom. Gedurende die tussenoorlogse periode was hy hoof van die Franse leër gedurende die vredestyd, het hy tydens die Rifoorlog gesamentlike Frans-Spaanse operasies beveel en was hy twee keer 'n minister van regering.

Met die naderende val van Frankryk in Junie 1940 in die Tweede Wêreldoorlog, is Pétain deur president Lebrun by Bordeaux tot president van die Ministeriële Raad aangestel, en die kabinet het besluit om 'n wapenstilstandooreenkoms met Duitsland te onderteken. Die hele regering het daarna vlugtig na Clermont-Ferrand, daarna na die kuuroord Vichy in Sentraal-Frankryk verhuis. Sy regering het gestem om die gediskrediteerde Franse Derde Republiek te omskep in die Franse Staat, 'n outoritêre regime wat met die Axis saamgewerk het. Nadat Duitsland en Italië Frankryk in November 1942 beset en ontwapen het, het Pétain 'n blote marionet van die Duitse militêre administrasie geword.

Ná die oorlog is Pétain verhoor en skuldig bevind aan hoogverraad. Hy is oorspronklik ter dood veroordeel, maar weens sy ouderdom en die Eerste Wêreldoorlog is sy vonnis lewenslange tronkstraf opgelê. Hy is in 1951 oorlede.

## Eksterne skakels
Gil Shaham

**Gil Shaham** (Hebreeus: גיל שחם; gebore op 19 Februarie 1971) is 'n Amerikaanse violis van Israelies-Joodse afkoms. 

## Biografie 
Gil Shaham is in Urbana, Illinois, gebore, terwyl sy ouers - Israeliese wetenskaplikes - deel was van 'n akademiese genootskap aan die Universiteit van Illinois. Sy vader Jacob was 'n astrofisikus, en sy moeder, Meira Diskin, 'n sitogenetikus. Sy suster is die pianis Orli Shaham. Hy is 'n gegradueerde van die Horace Mann-skool in Riverdale, New York. Die gesin het teruggekeer na Jerusalem toe Gil twee jaar oud was. Shaham het op ouderdom van sewe vioollesse by Samuel Bernstein aan die Rubin Musiekakademie in Jerusalem begin neem en jaarliks beurse van die Amerika-Israel Kulturele Stigting ontvang.  

In 1981 het Gil Shaham sy buiging saam met die Jerusalem Simfonieorkes en die Israel Filharmoniese Orkes gemaak as student van Haim Taub. Later daardie jaar het hy die Aspen Musiekskool in Colorado bygewoon waar hy onder Dorothy DeLay en Jens Ellermann studeer het.  (2012) 

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
*  
* Gil Shaham by Canary Classics 
* Gil Shaham in gesprek op WGBH Radio Boston
Bokvleis

**Bokvleis** is die vleis van die boerbok (Capra aegagrus hircus). In Suid-Asië, waar skaapvleiskerrie gewild is, verwys "skaapvleis" soms wisselend vir beide bok- en lamsvleis.

Bokvleis is 'n stapelvoedsel en 'n lekkerny in verskillende kookkunste. Die kookkunste wat veral bekend is vir die gebruik van bok, sluit in Afrika-kookkuns, Midde-Oosterse, Noord-Afrikaanse, Indiese, Indonesiese, Nepaleense, Bangladesjiese, Pakistanse, Mexikaanse en Karibiese gebiede (Haïti).

Bokvleis was histories minder algemeen in Amerikaanse, Kanadese en Noord-Europese kombuise, maar het gewilder geword in sommige nismarkte, insluitend dié wat immigrante uit Asië en Afrika bedien wat bokvleis bo ander vleis verkies. Soos op 2011 het die aantal bokke wat in die Verenigde State geslag word, al vir drie dekades elke tien jaar verdubbel en het jaarliks tot byna een miljoen bokke gestyg.

## Verwysings 
## Eksterne skakels
Agustin Anievas

**Agustin Anievas** (gebore op 11 Junie 1934, New York Stad) is 'n Amerikaanse pianis wat spesialiseer in die werke van Frédéric Chopin, Franz Liszt en Sergei Rachmaninoff . 

Anievas het in 1944 sy professionele wêreldbuiging gemaak. Hy was die eerste kind om 'n klavieruitvoering by die *Paleis van Fyn Kunste* in Meksikostad te gee. Hy het op 18-jarige leeftyd sy New Yorkse buiging gemaak saam met die *Little Orchestra Society*. In 1953 het hy op die CBS Televisienetwerk se ''"Arthur Godfrey's Talent Scouts"'' verskyn en Chopin se "Heroïese" Polonaise in A-mol, Op. 53 gespeel.   

Hy het as student van Eduard Steuermann en Adele Marcus in 1958 sy B.S. en M.S. aan die Juilliard-skool behaal. Hy was die wenner van baie kompetisies, waaronder die Michaels-gedenkprys en die Konsertkunstenaars-gilde in New York, wat in 1958 aan hom die aanbod gemaak het van 'n debuutoptvoering in New York. Time Magazine het vermeld dat "hy oor 'n wonderlike tegniek en 'n soort rapsodiese, diep beleefde musikale visie beskik, wat 'n uitnemende loopbaan in die vooruitsig stel." Hy het sy internasionale loopbaan as die pryswenner tydens die eerste Internasionale Mitropoulos-kompetisie vir pianiste in 1961 begin, en in die vernaamste kulturele sentrums van Europa, Suid-Amerika, Suidelike-Afrika  en Asië gespeel, in solo opvoerings asook saam met orkeste, waaronder die Londen Filharmoniese Orkes, *New Philharmonia*, BBC-orkes, die Duitse radio-orkeste, New York Filharmoniese Orkes, Hong Kong Filharmoniese Orkes, Meksiko Simfonieorkes, Chicago Simfonieorkes, Los Angeles Filharmoniese Orkes en die Brussels Filharmoniese Orkes. EMI onderhou 'n katalogus van Anievas se optredes en vrystellings op hul Forte-etiket. Hy het later inwonende kunstenaar en professor in musiek aan Brooklyn-kollege se konservatoria van musiek geword waar hy in 1999 afgetree het. Hy is tans weer op die verhoog en maak ook weer opnames. 

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
* Vrygestel op Amazon.com 
* Vrygestel op Discogs.com 
*   , WNCN-FM, 28 Mei 1982
Cristian Mandeal

**Cristian Mandeal** (Rupea, 18 April 1946) is 'n Roemeense musikant, pianis en dirigent. Hy was van 1991 tot 2010 die direkteur van die *George Enescu Filharmoniese Orkes* in Boekarest. 

## Biografie 
Cristian Mandeal het klavier, komposisie en dirigeer aan die *Liceul de Muzică* in Brasov, en van 1965 tot 1974 aan die Akademie van Musiek, Boekarest, studeer. Hy het sy kuns vervolmaak in Berlyn in 1980 onder Herbert von Karajan en in 1990 in München onder Sergiu Celibidache. 

## loopbaan 
### In Roemenië 
* 1977 tot 1980 - permanente dirigent van die *"Constantin Silvestri"* Filharmoniese Orkes *van* Târgu Mureș; 
* 1980 tot 1987 - permanente hoof van die *Transsilvanië Staat Filharmoniese Orkes* van Cluj-Napoca; 
* 2001 en 2003 - artistieke direkteur van die *George Enescu Internasionale Fees en - kompetisie*. 
* 1991 tot 2010 - dirigent van die *George Enescu Filharmoniese Orkes* in Boekarest. 

### Buiteland 
* Artistieke direkteur van die Baskiese Simfonieorkes in Spanje; 
* Eerste gasdirigent van die Hallé Orkes in Manchester; 
* Artistieke direkteur van die *Nördlichen Symphonieorchesters* in Haifa, Israel - tot somer van 2002; 
* Dirigent van die Haydn-orkes van Bolzano en Trento, Italië - tot winter 2003; 
* Eerste gasdirigent van die Kopenhagen Filharmoniese Orkes, Denemarke - vanaf Augustus 2007 . 

## Toekennings en onderskeidings 
* Die prys van die *Komponistenverbandes de la Roumanie*; 
* *Ionel Perlea*-prys; 
* Roemeense Akademie-medalje; 
* Die gesogte onderskeiding *van die Roemeense Musiekforum* vir die popularisering van die opera *Oedipus* deur George Enesco.

## Bibliografie 
* *Caietul-program al Filarmonicii "George Enescu"* . 

## Eksterne skakels 
* Artikel oor Cristian Mandeal op die Franse Wikipedia 
*   (in Duits)
*  Mandeal by sks-russ.de (in Duits)
*  Omul zilei / Jurnalul National, 4 Ianuarie 2006 (in Roemeens)
*  Mandeal by fge.org.ro  (in Roemeens) 
*  Cristian Mandeal (in Engels)
Slagpale

, 1893.]]
**Slagpale**, ook bekend as abattoir, is 'n fasiliteit waar diere geslag word, meestal (hoewel nie altyd nie) om kos vir mense te voorsien. Slagpale voorsien vleis, wat dan die verantwoordelikheid van 'n verpakkingsfasiliteit word.

Om diere te slag op groot skaal hou probleme in op met betrekking tot logistiek, dierewelsyn en die omgewing, en die proses moet aan openbare gesondheidsvereistes voldoen. As gevolg van openbare afkeer in baie kulture, moet die oorweging van waar om slagpale te bou bepaal word.

Diereregte-groepe wek gereeld kommer oor die metodes van diere na en van slagpale te vervoer, voorbereiding voor slagting, veetoerusting en die slag van diere.

## Sien ook 
* Landbou
* Dierewelsyn

## Verwysings 
## Eksterne skakels