The Last of England (skildery)

duimnael|239x239px|*The Last of England* (skildery)
***The Last of England*** is ’n olieverf-op-paneel-skildery uit 1855 deur Ford Madox Brown, wat twee emigrante uitbeeld wat Engeland verlaat om met hul baba ’n nuwe lewe in Australië te begin. Die skildery het ’n ovale formaat en is in die Birmingham Museum en Kunsgalery.

## Agtergrond
Brown het in 1852 met die skildery begin, geïnspireer deur die vertrek van sy goeie vriend, die Pre-Rafaëlitiese beeldhouer Thomas Woolner, wat in Julie daardie jaar na Australië vertrek het. Emigrasie uit Engeland was op ’n hoogtepunt, met meer as 350 000 mense wat daardie jaar die land verlaat het. Brown, wat homself destyds as "baie sukkelend en ’n bietjie mal" beskou het, het self daaraan gedink om saam met sy nuwe gesin na Indië te verhuis.

## Skildery
Die skildery beeld ’n man en sy vrou uit wat Engeland vir die laaste keer sien. Die twee hooffigure, wat op Brown en sy vrou, Emma, gebaseer is, staar ernstig voor hulle uit en ignoreer die wit kranse van Dover, wat in die boonste regterkantste hoek van die prent agter hulle verdwyn. Hulle sit styf onder ’n sambreel wat deur see-spatsels blink. Die gesin se klere en die bondel boeke langs hulle dui daarop dat hulle middelklas en geleerd is, en dus nie emigreer weens dieselfde redes as die werkersklas nie. Brown se skryfwerk het dieselfde tema aangespreek:
"The educated are bound to their country by quite other ties than the illiterate man, whose chief consideration is food and physical comfort."

Op die voorgrond hang ’n ry koolkoppe aan die skip se reling—voorraad vir die lang reis. In die agtergrond is ander passasiers, insluitend ’n paar dronk mans, waarvan een deur Brown as iemand beskryf is wat "sy vuis bal en die land van sy geboorte vervloek". Ook teenwoordig is "'n eerlike gesin van die groentewinkel-tipe: pa (ma is oorlede), oudste dogter en jonger kinders". Die pa is skaars sigbaar behalwe vir die pyp wat hy vashou; sy dogter het haar arm om ’n krulkop-seuntjie. Die blondkop-kind wat ’n appel agter die man se skouer eet, is gemodelleer op Brown en Emma se kind, Catherine, wat in 1850 gebore is. Die baba, wat onder die vrou se mantel weggesteek is en wie se hand sy vashou, is glo hul tweede kind, Oliver.

Om die moeilike omstandighede in die skildery akkuraat vas te vang, het Brown meestal buite in sy tuin gewerk en was tevrede as die weer sleg was—hy het sy vreugde aangeteken toe die koue sy hand blou gemaak het, aangesien dit was hoe hy dit in die skildery wou hê. Sy bure het hom as vreemd beskou toe hulle hom in alle soorte weerstoestande sien werk het. Hy het ’n kort vers geskryf om die skildery te vergesel, waarin die vrou as hoopvol vir die toekoms uitgebeeld word:
"She grips his listless hand and clasps her child,
Through rainbow tears she sees a sunnier gleam,
She cannot see a void where he will be."

Brown se ateljee was bo ’n porseleinwinkel by 33 High Street, Hampstead, en sittings het in die huis se tuin plaasgevind. In sy dagboek het hy opgeteken dat "die linte van die hoed my vier weke geneem het om te verf".

## Styl
Hoewel Ford Madox Brown nooit ’n lid van die Pre-Rafaëlitiese Broederskap was nie, toon “*The Last of England*”, soos baie van sy skilderye, die kenmerke van die beweging in sy helder kleure en gedetailleerde, naturalistiese fokus. Die skildery se formaat is byna sirkelvormig, ’n vorm wat die onstabiliteit van die egpaar op hul onstuimige reis beklemtoon. Die kunshistorikus Nicholas Penny stel voor dat die toneel "soos deur ’n teleskoop bekyk word", en dat "dit hartseer en selfs dringendheid aan die kyker se situasie gee". Brown se konsep is moontlik beïnvloed deur die mode in die middel van die eeu om teleskope by die see te gebruik. Die ander passasiers in die agtergrond is saamgepers, asof deur ’n telefoto-lens, in ’n verkorte ruimte.

## Weergawe
Twee voltooide weergawes van die skildery bestaan: een in die Birmingham Museum en Kunsgalery en die ander in die Fitzwilliam Museum in Cambridge. ’n Verkleinde akwarel-replika van die Birmingham-skildery, wat tussen 1864 en 1866 vervaardig is, is in Tate Britain. ’n Volledig bewerkte studie en ’n gedetailleerde komposisionele tekening bestaan ook. Die kleure verskil tussen die verskillende weergawes. Almal het ’n vertikale ovale vorm, wat algemeen vir halflyf-portrette gebruik is en moontlik herinner aan die ronde Renaissance-tondo-formaat.

## Herkoms
In Maart 1859 is *The Last Sight of England*, soos dit toe bekend was, deur Benjamin Windus aan Ernest Gambart verkoop vir 325 guineas  (2019: £34,400).

## Gewildheid
Die skildery is as Brittanje se agtste gunsteling-skildery gekies in ’n opname wat deur BBC Radio 4 uitgevoer is. In 2013 is dit 32ste geplaas uit 57 skilderye wat deur die Britse publiek uit nasionale versamelings gekies is, en wat gebruik is vir “''Art Everywhere: The World's Largest Public Art Exhibition''”.

## Verwysings
## Verdere leeswerk 
*	"Biography: Ford Madox Brown". Birmingham Museum and Art Gallery. Verkry 11 Februarie 2025.
*	"The Last of England". Tate Online. Verkry 11 Februarie 2025.
*	Stephen Farthing, ed. (2006). 1001 Paintings You Must See Before You Die. London: Quintet Publishing Ltd. .
*	"Greatest Painting Vote". BBC. Verkry 11 Februarie 2025.