Oswald Pirow

**Oswald Pirow** (Aberdeen, Kaapkolonie, 14 Augustus 1890 — Pretoria, Unie van Suid-Afrika, 11 Oktober 1959) was ’n Suid-Afrikaanse politikus en regsgeleerde.

## Vroeë lewe 
As die seun van Carl Bernhard Ferdinand Pirow, ’n geneesheer en seun van ’n Duitse sendeling, en sy vrou Henny Jasmine Marine Tomby, het Pirow sy opvoeding aan Potchefstroomse Seminarium ontvang. Op veertienjarige leeftyd is hy na Duitsland waar hy sy doktorsgraad verwerf het, waarna hy sy regstudie aan die Inner Temple in Engeland voltooi het en die Inns of Court-beurs vir regsgeleerdheid verower het. Terwyl Pirow in Engeland was het hy as sportman uitgeblink. Hy het onder andere die Engelse spiesgooikampioenskap gewen en het ’n hoë peil gehandhaaf in boks, swem, stoei, naellope, boogskiet, perdry en skerm.  Hy is in 1913 voor die balie by die Inner Temple geroep en het in 1914 in Pretoria as prokureur begin praktiseer en in 1925 het hy die hoogste titel van Britse advokate (Koningsraad) ontvang. In 1919 is hy met Elsé Piel getroud. Die egpaar het twee seuns en twee dogters gehad.

## Skuif na die politiek 
Na voltooiing van sy regstudie het Pirow hom in 1914 as advokaat in Pretoria gevestig en spoedig ’n groot praktyk in vennootskap met Tielman Roos opgebou.  Hy was ’n groot ondersteuner van Roos wat daardie tyd leier van die Nasionale Party in Transvaal was.  Pirow staan in 1915 in die kiesafdeling Parktown vir die Nasionale Party, maar kom tweede met slegs 299 stemme vergeleke met die Unionisteparty se R. Feetham se 2&nbsp;001 stemme.  In 1920 en 1921 het hy sonder welslae die setel Soutpansberg betwis.  Hy was ook in 1922 saam met Roos betrokke by pogings om die Randse staking te beëindig.  Na afloop daarvan het hy van die stakers kosteloos in die hof verdedig.

In die 1924-verkiesing het hy kolonel Hendrik Mentz, die destydse Minister van Verdediging, in Soutpansberg verslaan.  In 1929 het hy besluit om in Standerton teen genl. Jan Smuts te staan

### Minister 
[250px|duimnael|Pirow (links) en dr. [Hendrik Muller]]
As Minister van Verdediging het hy in 1933 die Spesiale Diensbataljon in die lewe geroep as ’n heenkome vir jong manne wat vanweë die depressie na skool werkloos was.  Die bataljon het spoedig ’n gunstige reputasie verwerf en ook kinders van gegoede gesinne het daarby aangesluit. Pirow wou torpedodraende bomwerpers vir die Lugmag aanskaf om Suid-Afrika teen aanvalle van die see af te beskerm, maar die geld daarvoor kon nie gevind word nie vanweë die konserwatiewe beleid wat N.C. Havenga as Minister van Finansies gevolg het.  Sy reputasie as minister het skerp in die gedrang gekom deur die ingebruikneming van boskarre, getrek deur osse, in die Transvaalse Laeveld en Bosveld om Suid-Afrika teen ’n aanval vanaf Lourenço Marques te beskerm.  Met die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog het dit geblyk ’n uiters onpraktiese instelling te wees aangesien Suid-Afrika buite die grense van die land opgetree het.  Hoewel Pirow baie spot oor die boskarre moes verduur, het sy beplanning en reorganisasie van die Verdedigingsmag Smuts in staat gestel om dit gou op voet van oorlog te kon bring.

In die openbare lewe het hy bo sy kollegas uitgestyg.  Benewens die portefeuljes van Justisie, Spoorweë en Hawens en Verdediging wat hy behartig het, was hy gedurende 1938–39 ook Minister van Handel en Nywerheid, en tydens A.P.J. Fourie se besoek oorsee het hy ook Mynwese en Industrieë waargeneem.  Alhoewel Hertzog weinige vertrouelinge gehad het, het Pirow weldra ’n vertroueling van hom geword.  In sommige kringe is selfs van hom as ’n toekomstige eerste minister gepraat.  Die oorlogsverklaring van 1939 het ’n einde aan sy ideale gemaak.  Sommige het gehoop dat Pirow met sy aanhang in die Verdedigingsmag met ’n magsgreep Smuts se oorlogsplanne sou dwarsboom, maar daar het niks van gekom nie.  Waarskynlik was dit een van die redes waarom hy na 1939 in ’n swak lig gestel is en sy werk as Minister van Verdediging deur die Smuts-regering verkleineer is.

### Herenigde Nasionale Party 
Hoewel sommige van Pirow se vroeëre uitsprake die indruk kon geskep het dat hy Suid-Afrikaanse deelname aan ’n wêreldoorlog sou steun, het hy op 4 September 1939 tydens die neutraliteitsmosie met die uitbreek van die oorlog Hertzog se standpunt ondersteun.  Met die skeuring in die VP het hy saam met Hertzog in die opposisiebanke beland en sy leier gevolg in die nuwe Herenigde Nasionale Party (HNP).

## Laaste jare 
Pirow was in die raad van die verdediging van dr. Ernst Jokl en andere toe hulle in die F.M. Alexander lastersaak van 1944–1948 aangekla is.

Pirow was besonder veelsydig.  Hy was ’n jagter van formaat, die vliegkuns het hom aangetrek en hy het reeds vroeg oor ’n vliegbewys beskik.  Hy was ’n musiekliefhebber wat goed viool kon speel en ’n belese man wat vier tale magtig was.  Sedert 1948 het Pirow as skrywer ontluik.  In 1948 het *Piet potlood*, ’n seunsverhaal, verskyn.  Van sy ander boeke, wat van diepgaande kennis van die Swartman getuig, is *Mlungu Mungoma of die Blanke waarsêer* (1949), *Sjangani* (1950), *Sikororo* (1952), *Ashambeni* ( 1955), en die biografie *James Barry Munnik Hertzog* ( 1957).

Aan die begin van 1957 het hy sy regspraktyk neergelê en hom op sy plaas gaan vestig.  In 1959 het hy egter op versoek van die regering tot die hof teruggekeer as leier van die span staatsadvokate in ’n belangrike hoogverraadsaak wat alreeds in 1956 ’n aanvang geneem het.  Die African National Congress, en in besonder Nelson Mandela, het ’n ‘bepaalde toegeneentheid jeens Pirow ontwikkel’, hoofsaaklik weens sy ordentlikheid wanneer hy na die beskuldigdes as ‘Afrikane’ verwys het.  Hy is tydens die saak oorlede weens hartversaking.  Hy is veras en sy as is gehou op sy plaas Valhalla naby Pelgrimsrus.

## Verwysings 
## Bronne 
*