Hugh White (strateeg)

**Hugh White** AO FASSA (gebore 1953) is 'n Emeritus Professor in Strategiese Studies aan die Strategiese en Verdedigingsstudiesentrum van die Australiese Nasionale Universiteit in Canberra, Australië, 'n langdurige verdedigings- en intelligensie-ontleder, en skrywer wat werke oor militêre strategie en internasionale betrekkinge gepubliseer het. Hy was Adjunksekretaris vir Strategie en Intelligensie in die Australiese Departement van Verdediging van 1995 tot 2000 en was die intreerede Direkteur van die Australiese Strategiese Beleidsinstituut (ASPI). Sy 2019-boek *How to Defend Australia* het nasionale aandag getrek nadat hy die voorstel geopper het om die voorstel van 'n onafhanklik kernwapenvermoee vir Australië te heroorweeg.

## Opleiding en vroeë loopbaan (1970's–2000)
White het in die 1970's filosofie aan die Universiteit van Melbourne en die Universiteit van Oxford gestudeer. By Oxford het hy vir die B.Phil gestudeer en is in 1978 die John Locke-prys in Geestesfilosofie bekroon. In die 1980's was hy onder andere 'n joernalis vir die *Sydney Morning Herald*-koerant, 'n intelligensie-ontleder by die Kantoor van Nasionale Assesserings, 'n adviseur vir die Minister van Verdediging Kim Beazley, en die Internasionale Adviseur vir Eerste Minister Bob Hawke. In 1995 is hy aangestel as Adjunk-Sekretaris vir Strategie en Intelligensie in die Departement van Verdediging. Gedurende sy ampstermyn was hy betrokke by die voorbereiding van die 2000 Verdedigingswitskrif, getiteld Ons Toekomstige Verdedigingsmagte, gepubliseer deur die Howard-regering. Die sentrale gevolgtrekkings daarvan was dat Australië 'n selfstandige verdedigingsmag moet handhaaf, beheer oor sy maritieme gebiede moet behou en "probeer om vyandige magte so ver as moontlik van ons kus af aan te val". Hy het homself sedertdien beskryf as die Witskrif se "hoofskrywer".

In 2010 het White *The China Choice: Why We Should Share Power* gepubliseer. Hierdie werk het aansienlike nasionale aandag sowel as gunstige kommentaar wêreldwyd gekry, insluitend van die joernalis en strateeg Robert D. Kaplan, die *New York Times*, die *Financial Times*, en die *New York Review of Books*. Die sentrale argument in White se boek is dat daar 'n samesmelting van magte in Asië moet wees soos in Europa in die 19de eeu. Hy glo egter dat Australië se strategiese verskansing nie kan voortduur nie en dat beleidmakers eendag sal moet kies of hulle met die VSA of met China in lyn is.

 "Vir meer as 'n eeu het [die VSA] bygedra tot vrede en orde, tot ekonomiese ontwikkeling, tot politieke evolusie, en tot wetenskap, tegnologie en kuns regoor die wêreld – en al hierdie bydraes was niks minder as uitsonderlik nie."— Hugh White

In *The China Choice* voer White aan dat die Viëtnamoorlog uiteindelik die Asiatiese streek bevoordeel het omdat dit getoon het hoe ver die VSA sou gaan om sy oppergesag oor China te verseker. White het in die openbaar aangevoer dat Australië sy maritieme vermoëns dramaties moet verhoog sodat Australië nie 'n klein moondheid in Asië kan word nie.

In 2016 het White gepleit vir 'n heroorweging van die Abbott-regering se voorkeur vir 'n ooreenkoms met Japan vir die konstruksie van Australië se volgende generasie duikbootvloot. Die basis vir sy oortuiging was die negatiewe implikasies vir die verhouding tussen Australië en China, daarom het hy eerder gepleit vir ooreenkomste met Frankryk of Duitsland. White was ook krities oor die Rudd en Gillard-regering se eskalasie van Australiese betrokkenheid by die oorlog in Afghanistan, wat volgens hom tot meer ongevalle gelei het. Hy was ook krities oor premier Tony Abbott se afhanklikheid van nasionale veiligheid gedurende sy ampstermyn.

White glo dat Australië 'n sleutelspeler in die Asiatiese streek is, maar dat Australiese regerings gereeld glo dat Chinese regerings behep is met ekonomiese belange wanneer China vasbeslote is om streeksmag in sy guns te herverdeel.

 "Dit lyk asof Australië 'n prominente plek in streeksmagspolitiek verwerf het, soos blyk uit die manier waarop Obama, Xi, Modi en Abe almal hierheen gekom het om groot geopolitieke toesprake te lewer. Dit sou onverstandig wees om te glo dat die Chinese nie omgee vir Australië se posisie oor Asië se groot strategiese vrae nie."— White, 2014

## Kritiek
White is meestal gekritiseer vir sy optimistiese uitkyk op verdedigingsaangeleenthede, veral met betrekking tot bewapening. In die *Australian Review* het die politieke wetenskaplike Graham Cheeseman aangevoer dat die outeurs van die 2000 Verdedigingswiskrif "meer oor politiek as beleid gegaan het, grootliks gedryf deur die begeertes en gevestigde belange van die belangrikste akteurs binne die verdedigingsinstelling en diegene, hoofsaaklik binne die nywerheid en regering, wat sal baat vind by die $160 miljard wat oor die komende dekade aan Australië se verdediging bestee sal word". Hy het ook geglo dat die Witskrif baie meer aggressief was as wat die beheptheid met vreedsame oplossings bedoel was om te suggereer. Dieselfde kritiek is opgeneem deur ASPI-kommentator Peter Jennings. 'n Strateeg aan die Universiteit van Nieu-Suid-Wallis by die Australiese Verdedigingsmag Akademie, James Goldrick, het in 2015 aangevoer dat White se oorlogsugtige gedrag gemeet moet word aan die prys van oorlog, en gesê dat "[w]aarvan ons seker moet wees, is dat die doel die middele heilig".

Ander kommentators het aangevoer dat White die bedreiging wat China in die Asiatiese streek inhou, oordryf. Professor Paul Dibb van die Australiese Nasionale Universiteit het aangevoer dat White die vermoë van China om sy mag te laat geld, oordryf het.

## Toekennings en erkenning
White is in die 2014 Koningin se Verjaarsdag-eerbewyse as 'n Offisier van die Orde van Australië (AO) aangestel vir "uitsonderlike diens aan internasionale sake, deur strategiese verdedigingsstudies as 'n ontleder, akademikus en adviseur vir die regering, en vir openbare administrasie".

In 2020 is White verkies tot 'n Genoot van die Akademie vir Sosiale Wetenskappe in Australië (FASSA).

In Februarie 2022 is White deur ANU met die eregraad Doktor in die Lettere [D.Litt] bekroon vir sy "bydraes tot die studie van internasionale sake, strategiese studies en verdedigingskwessies as 'n ontleder, akademikus, staatsamptenaar en adviseur vir die regering".

## Verwysings