open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Walter Matthau

**Walter Matthau** (gebore as **Walter John Matthow**; 1 Oktober 1920&nbsp;– 1 Julie 2000) was ’n Amerikaanse akteur van Joodse afkoms, wat die bekendste was vir sy rol as Oscar Madison in *The Odd Couple* en sy gereelde samewerking met sy medester Jack Lemmon. 

## Loopbaan 
Matthau het toneelklasse geloop by die Duitse regisseur Erwin Piscator. Hy was jare lank ’n gerespekteerde verhoogakteur en het in 1962 die Tony vir beste akteur in ’n toneelstuk gewen. Hy het dié rol later in die rolprent met dieselfde naam herhaal, saam met Jack Lemmon. Hy was daarna ook in die komedie *The Fortune Cookie* (1966) saam met Lemmon en het ’n Oscar vir beste manlike byspeler gewen – dit was die eerste van baie kere dat hy saam met Billy Wilder gewerk het. Ook vir *Kotch* (1971) en *The Sunshine Boys* (1975) is hy vir ’n Oscar benoem, en vir laasgenoemde het hy ’n Golden Globe gewen.

Hy het daarna in nog filmweergawes van toneelstukke gespeel, soos *Hello, Dolly!* en *Cactus Flower* (albei 1969), asook *Plaza Suite* (1971) en die opvolg, *California Suite* (1978).

In 1994 het hy die rol van Albert Einstein vertolk in die prent *I.Q.* Sy samewerking met Lemmon was een van die suksesvolstes in Hollywood. Hulle het in altesaam 10 prente saam verskyn – 11 as ’n mens *Kotch* bytel waarin Lemmon in ’n kameerol verskyn. Hulle was ook albei in die drama *JFK* (1991), maar verskyn nie saam in tonele nie. Matthau was in 1992 die verteller in die Dr. Seuss-prent *How the Grinch Stole Christmas!* en in 1993 het hy die rol van mnr. Wilson vertolk in *Dennis the Menace*.

Matthau en Lemmon het weer saamgewerk in die komedie *Grumpy Old Men* (1993) en sy opvolg, *Grumpier Old Men* (1995). Verder was hulle saam in *Out to Sea* (1997) en *The Odd Couple II* (1998). Matthau se laaste verskyning in ’n rolprent was in 2000 in *Hanging Up*, met Diane Keaton as regisseur.

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
* 
* 
* 
* 
*15px Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia
Lynn Redgrave

**Lynn Redgrave**, OBE (8 Maart 1943 &ndash; 2 Mei 2010) was ’n Britse aktrise en lid van die bekende Redgrave-toneelfamilie. Haar ouers was die akteurs sir Michael Redgrave en Rachel Kempson. Haar suster was Vanessa Redgrave en haar broer die akteur en politieke aktivis Corin Redgrave. Sy was die tante van die skrywer en regisseur Carlo Gabriel Nero en die aktrises Joely Richardson, Jemma Redgrave en Natasha Richardson, en die skoonsuster van die regisseur Tony Richardson, die Italiaanse akteur Franco Nero en die aktrise Kika Markham. Haar oupa was die stilprent-akteur Roy Redgrave.

## Loopbaan 
Redgrave het in Londen opleiding ontvang voordat sy haar teaterdebuut in 1962 gemaak het. Teen die middel 1960's was sy al in verskeie flieks, insluitende *Tom Jones* (1963) en *Georgy Girl* (1966), waarvoor sy ’n Oscar- en Golden Globe-benoeming gekry en die New York Film Critics Award gewen het.

In 1967 het sy haar Broadway-debuut gemaak en in verskeie produksies in New York opgetree terwyl sy gereeld na Brittanje se West End teruggekeer het. Sy was saam met haar suster, Vanessa, in die verhoogstuk *Three Sisters* in Londen, en in die titelrol van die televisieproduksie *What Ever Happened to Baby Jane?* (1991). 

Sy het in die laat 1990's na rolprente teruggekeer in flieks soos *Shine* (1996) en *Gods and Monsters* (1998), waarvoor sy nog ’n Oscar-benoeming gekry het. Redgrave is die enigste persoon wat vir al die Amerikaanse vermaakpryse (Grammy, Emmy, Oscar en Tony) benoem is en nie een gewen het nie.

Sy is in 2009 in die Amerikaanse teater-eresaal opgeneem.

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
* 
*
*Lynn Redgrave  – *Downstage Center*, onderhoud met American Theatre Wing, Julie 2005.
**Write TV*, TV-onderhoud 
* 
*15px Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia
Franco Nero

**Franco Nero** (gebore as **Francesco Clemente Giuseppe Sparanero**; 23 November 1941) is ’n Italiaanse akteur.

## Loopbaan 
Nero se rolprentdebuut was in ’n klein rol in *La ragazza in prestito* (1964). Sy eerste hoofrol was in 1966 in *Django*, steeds een van sy bekendste prente. In dié jaar het hy in nog agt prente gespeel, onder meer *Texas, Adios* en *Massacre Time*.

In 1967 was hy in *Camelot* te sien as Lancelot. Op die stel het hy sy lewensmaat van baie jare en later sy vrou, Vanessa Redgrave, ontmoet. Omdat sy Engels nie baie goed was nie, was sy keuse van rolprente beperk. Hy was wel in *The Virgin and the Gypsy* (1970), *Force 10 from Navarone* (1978), *Enter the Ninja* (1981) en *Die Hard 2* (1990).

[duimnael|links|220px|In die [Italiaanse prent *I guappi* (1974).]]
Hoewel hy dikwels dieselfde soort karakters vertolk het, het hy tog ’n groot verskeidenheid rolle gespeel, soos Abel in die epiese *The Bible: In The Beginning* (1966), ’n vernederde ingenieur wat wraak soek in *Street Law*, ’n gay luitenant in *Querelle* (1982) en ’n Serwiese Middeleeuse held in *The Falcon* (1983). Hy het in meer as 150 prente verskyn en het een geskryf en vervaardig: *Jonathan degli orsi* (1993). Hy het ook daarin gespeel.

Sy ander prente sluit in *Tristana* (1970), *The Versace Murder* (1998) en *Megiddo: The Omega Code 2*. Hy was ook die verteller in die prent *Rasputin* (2010).

In 2010 het Nero ook saam met Redgrave in *Letters to Juliet* verskyn. In 2011 het hy ’n ster ontvang op die Italiaanse Walk of Fame in Toronto, Kanada. Die jaar daarna het hy ’n kameerol vertolk in *Django Unchained* in ’n toneel saam met Jamie Foxx, wat Django in dié fliek speel. 

Nero en Redgrave se seun, Carlo Gabriel Redgrave Sparanero (professioneel bekend as Carlo Gabriel Nero), is ’n draaiboekskrywer en regisseur.

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
* 
* 
*15px Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia
Anthony Quinn

**Anthony Quinn** (gebore as **Antonio Rodolfo Quinn Oaxaca**; 21 April 1915 – 3 Junie 2001) was ’n Amerikaanse akteur, skrywer en skilder wat in Mexiko gebore is. Hy het in verskeie suksesvolle prente gespeel, onder meer *La Strada*, *The Guns of Navarone*, *Zorba the Greek* en *Lawrence of Arabia*.

## Loopbaan 
Quinn, wat vroeg in sy lewe professioneel geboks het om geld te verdien, het vir ’n rukkie op die verhoog toneelgespeel voordat hy in 1936 karakterrolle in rolprente begin vertolk het, soos in sy debuut, *Parole*, en *The Milky Way*. Hy het "etniese" skurke uitgebeeld in prente soos *Dangerous to Know* (1938) en *Road to Morocco* (1942).

duimnael|links|170px|Quinn in sy rol as Zorba in *Zorba the Greek*.

Teen 1947 was hy in meer as 50 prente en het hy die rol van Indiane, Mafiabase, Hawaise stamhoofde, Filippynse vryheidsvegters, Sjinese guerrillas en Arabiese sjeiks vertolk, maar was steeds nie ’n groot ster nie. Hy het na die teater teruggekeer en op Broadway in *A Streetcar Named Desire* gespeel. In 1947 het hy ’n Amerikaanse burger geword.

Hy het in die vroeë 1950's na Hollywood teruggekeer en ruwe rolle vertolk. Sy deurbraak was in 1952 in Elia Kazan se *Viva Zapata!*, saam met Marlon Brando. Hy het vir sy spel ’n Oscar vir beste manlike byspeler gewen. Hy was die eerste Mexikaanse Amerikaner wat die prys gekry het. 

Een van sy beste vertolkings was in Federico Fellini se *La strada* (1954). Hy het sy tweede Oscar vir beste manlike byspeler gewen vir die uitbeelding van die skilder Paul Gauguin in *Lust for Life* (1956). Die volgende jaar is hy vir ’n Oscar benoem vir sy spel in *Wild Is the Wind*. 

Aan die einde van die dekade het Quinn ’n ruwer voorkoms gekry en begin uitblink in karakterrolle. Hy was ’n Griekse rebel in *The Guns of Navarone* (1961), ’n ouer wordende bokser in *Requiem for a Heavyweight* en ’n Bedoeïene-sjeik in *Lawrence of Arabia* (albei 1962). 

Die sukses van *Zorba the Greek* in 1964 het gelei tot nog ’n Oscar-benoeming, dié keer vir beste akteur. Ander prente sluit in *The 25th Hour*, *The Magus*, *La Bataille de San Sebastian* en *The Shoes of the Fisherman*. In 1976 het hy in die prent *Mohammad, Messenger of God* (ook bekend as *The Message*), oor die oorsprong van Islam, die rol vertolk van Hamza ibn ‘Abd al-Muttalib, ’n hoogs gerespekteerde oom van die profeet Mohammed. 

Quinn het sedert die 1990's in minder rolprente verskyn; hy was onder meer in *Revenge* (1990), *Jungle Fever* (1991), *Last Action Hero* (1993), *A Walk in the Clouds* (1995) en *Seven Servants* (1996). In 1994 het hy die rol van Zeus vertolk in vyf televisieflieks oor die mitiese reise van Hercules.

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
* 
* 
* 
* 
*15px Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia
Helen Joseph

**Helen Beatrice May Fennell** (8 April 1905 - 25 Desember 1992) is in Sussex, Engeland gebore. Sy het in Londen grootgeword saam met haar ouers en broer, Frank. Sy behaal 'n graad in Engels aan die Universiteit van Londen in 1927. Daarna het sy vir drie jaar in Indië, by Mahbubia Skool, 'n skool vir meisies in Hyderabad, gestudeer. Sy het in 1930 na Suid-Afrika verhuis, en haarself in Durban gevestig, waar sy getroud is met 'n tandarts, Billie Joseph.

[duimnael|links|upright|Graf van Helen Joseph en Lilian Ngoyi in [Soweto]]
Ná die Tweede Wêreldoorlog het sy 'n pos by die Klerewerkersunie (GWU) aanvaar, waar sy onder die invloed van Solly Sachs, Johanna Cornelius en Anna Scheepers gekom het. Helen was 'n stigterslid van die *Congress of Democrats (COD)*, en nasionale sekretaresse van die Federasie van Suid-Afrikaanse Vroue (FEDSAW) in die 1950's.

In 1955 was sy een van die leiers wat die klousules van die Vryheidsmanifes by die *Congress of the People* in Kliptown gelees het. Die Vroue-optog op 9 Augustus 1956 was een van die mees onvergeetlike oomblikke van haar roemryke politieke loopbaan, aangesien sy een van die belangrikste organiseerders van die protes was.

Sy is in Desember 1956 in hegtenis geneem op 'n klag van hoogverraad, en in 1957 verban. Helen se lewe het 'n lang sage van polisievervolging gehad. Sy was die eerste persoon wat in 1962 onder huisarres geplaas is, en sy het verskeie sluipmoordpogings oorleef.

Joseph is met kanker gediagnoseer in 1971, en haar inperkingsbevelle is vir 'n kort tyd opgehef, voordat dit weer vir twee jaar in 1980 heringestel is. Joseph is op 25 Desember 1992 in Johannesburg oorlede.

Helen Joseph het die ANC se hoogste toekenning, die Isitwalandwe/Seaparankoe-medalje, vir haar toewyding aan die vryheidstryd teen apartheid ontvang.

## Straat- en Plekname 
Helen Josephstraat (voorheen Kerkstraat, vanaf Nelson Mandelarylaan tot by Kerkplein) in Pretoria is in 2012 na haar genoem.

Die Helen Joseph-hospitaal in Johannesburg, 'n koshuis by die Rhodes-universiteit, Grahamstad, en 'n pad in Rustenburg is ook na haar genoem.

## Verwysings
Peter Falk

[duimnael|links|140px|’n Standbeeld van Peter Falk as Columbo saam met sy hond in [Boedapest, Hongarye.]]

**Peter Michael Falk** (16 September 1927 – 23 Junie 2011) was ’n Amerikaanse akteur van Joodse afkoms, wat die beste bekend was vir sy rol as luitenant Columbo in die televisiereeks *Columbo*. 

## Loopbaan 
Falk het sy toneelloopbaan in 1956 op die verhoog begin met ’n rol in *Dom Juan*. Later dié jaar het hy sy Broadway-debuut gemaak in *Enough Stupidity in Every Wise Man* en in dieselfde jaar was hy te sien in *Saint Joan*.

Hy het daarna in verskeie rolprente verskyn, soos *The Princess Bride*, *The Great Race*, ''It's a Mad, Mad, Mad, Mad World* en *Murder by Death*, sowel as in verskeie gasrolle op televisie.

In 1971 het hy saam met Gene Barry in ’n TV-reeks oor ’n rustige, talentvolle speuder, *Columbo*, begin speel wat tot in 1978 geduur en tussen 1989 en 2003 sporadies teruggekeer het. Volgens die historikus David Fantle was hy "almal se gunsteling gekreukelde televiespeurder".

Falk is twee keer vir ’n Oscar benoem: vir *Murder, Inc.* (1960) en *Pocketful of Miracles* (1961), en het die Emmy vyf keer gewen (vier keer vir *Columbo*) en die Golden Globe een keer. 

In 1996 het *TV Guide'' hom as nommer 21 gelys van die 50 grootste TV-sterre van alle tye.

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
* 
* 
* 
* 
* 
*15px Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia
Wasabi

**Wasabi** (*Eutrema japonicum*) is 'n plant in die kruisblomfamilie *Brassicaceae*, wat ook kool, peperwortel en mosterd insluit.

## Gebruike 
Wasabi is 'n gewilde spesery van Japannese oorsprong en word of as 'n wortelstompie verkoop, wat baie fyn gerasper moet word voor gebruik, of as gedroogde poeier in massahoeveelhede. 

## Galery 

Fresh_wasabi_rhizomes.jpg|Vars wasabiwortels
山葵田 Wasabi Fields - panoramio.jpg|'n Wasabi-aanplanting op Japan se Nagano
WasabiOnOroshigane.jpg|Vars wasabiwortel word baie fyn gerasper voor gebruik.
Wasabi 002.jpg|Vars wasabiwortel, baie fyn gerasper
Wasabi 004.jpg|Wasabi in 'n buis

## Verwysings
Fosgeen

**Fosgeen** is 'n chemiese verbinding met formule . Dit is die suurchloried van koolsuur.

## Eienskappe 
Dié gas is baie giftig en is in die Eerste Wêreldoorlog as chemiese wapen gebruik. Dit word egter ook in die chemiese nywerheid gebruik as grondstof vir die vervaardiging van ander chemiese stowwe, soos metielisosianaat.

## Geskiedenis 
In 1802 het Cruickshank 'n mengsel van gelyke hoeveelhede koolstofmonoksied  en chloorgas  in 'n omgekeerde glasfles bo water 'n dag laat reageer. Die volume het gehalveer en die produk het met kalkwater reageer. Cruiskshank het dit nie as fosgeen onderken nie, maar dit het seker gevorm. Later het Murray probeer dit te herhaal, maar dit is John Davy wat in 1811 verklaar het dat dit 'n nuwe gas is. Hy het dit laat reageer met sinc, antimoon, arseen en kalium en het opgemerk dat dit met water vinnig ontbind. Hy het die nuwe gas fosgeen genoem, na die Grieks φως (lig) en γινομαι (vervaardig) omrede hy dit net met lig het kan vervaardig. Schützenberger vind later 'n katalis wat die sintese makliker maak.

## Vervaardiging 
Fosgeen kan ontstaan indien gechlorineerde koolwaterstowwe soos ,  of  bo 400 °C met suurstof reageer.

Die industriële vervaardiging gebeur gewoonlik vanuit koolmonoksied en chloor oor 'n katalis van aktiewe koolstof. 

::CO +Cl_2 \to COCl_2

Die reaksie kan baie hitte vrystel en dié hitte moet afgevoer word om te verhoed dat die fosgeen ontbind. Die gas word in staalsilinders gestoor. Oplossings van bytsoda word gebruik om uitstoot van die gas teen te gaan. Bytsoda vernietig fosgeen volgens: 

:: COCl_2 +5OH^{-} \to {CO_3}^{2-} + 2Cl^{-} +2H_2O 

## Verwysings
Armene

: *Hierdie artikel handel oor die etniese groep. Vir die taal, sien Armeens.*

Die **Armene** of **Armeniërs** (Armeens: հայեր, *hayer* [hɑˈjɛɾ]) is 'n nasie en etniese groep inheems aan Armenië en dele van die Midde-Ooste wat Armeens, 'n Indo-Europese taal, as moedertaal praat. Hulle vorm naas die Azerbeidjanners die tweede grootste inheemse etniese groep in die Kaukasus-streek en die titulêre nasie van Armenië, waar hulle sowat 98% van dié land se bevolking uitmaak.

duimnael|links|Hayk, die legendariese stigter en apostel van die Armeense nasie – skildery deur Mkrtum Hovnatanian (1779–1846)
Die meeste Armene is aanhangers van die Armeens-Apostoliese Kerk, die wêreld se oudste nasionale kerk. Die Christendom het kort ná Jesus Christus se dood Armenië bereik as gevolg van die twee apostels Thaddeüs en Bartolomeüs se suksesvolle pogings. In die 4de eeu het die Koninkryk van Armenië die eerste land geword wat die Christendom as 'n staatsgodsdiens aanvaar het, nog voor die destydse Romeinse Ryk. Armene woon al meer as 1&nbsp;500 jaar in die Ou Stad van Jerusalem, gesentreer rondom die Armeense klooster.

As gevolg van die Armeense volksmoord (1915–1916) in die Ottomaanse Ryk tydens die Eerste Wêreldoorlog het 'n groot Armeense diaspora in Westerse lande en die destydse Russiese Ryk gevestig. Wêreldwyd leef tussen 6 en 8 miljoen Armene, waarvan meer as 3 miljoen in Armenië, tussen 1,2 en 2,9 miljoen in Rusland, tussen 483&nbsp;366 en 1,5 miljoen in die Verenigde State en tussen 250&nbsp;000 en 750&nbsp;000 in Frankryk. Die klein Armeense gemeenskap in Suid-Afrika word op sowat 200 siele beraam.

Vir dekades het Armene ook die meerderheid in die Republiek Artsach gevorm met meer as 100&nbsp;000 individue, maar hulle is sedert 'n Azerbeidjanse militêre offensief in 2023 byna heeltemal uit die gebied verdryf.

## Verwysings 
## Eksterne skakels
Titus (Keiser)

**Titus Flavius Vespasianus** 30 Desember 39 - 13 September 81, die tiende Romeinse keiser en word keiser op 24 Junie 79.

Hy is die eerste seun van 'n keiser wat self keiser geword het in die Romeinse Ryk. Onder sy pa, (Vespasianus), se bewind het hy baie belangrike ampte gehad. Hy is sewemaal konsul saam met sy vader, hy is tribuun en word as *imperator* aangespreek. Hy is ook die bevelhebber van die keiserlike wag en suiwer die kring rond die troon van moontlike vyande. Byvoorbeeld die vroeëre konsul Aulus Caecina word tereggestel omrede Titus hom verdink van ontrou.

Toe sy vader Rome toe gegaan het om keiser te word het hy dit aan Titus oorgelaat om die oorlog teen Judea te voer. 

Op 24 Junie 79 volg hy sy vader op as keiser en blyk 'n goeie keiser te wees. Toe die stede Pompeii en Herculaneum verwoes word deur die Vesuvius-vulkaan help hy mense waar hy kan en ná 'n brand in Rome sien die Romeine opnuut sy bereidheid om te help. 

Sy dood op 13 September 81 is 'n skok vir die bevolking. Hy was net 41 jaar oud en het gekla oor hoofpyn. Moontlik het hy 'n gewas gehad, maar dit het nooit duidelik word watter oorsaak sy dood het nie.

## Sien ook 
* Lys van Romeinse keisers

## Verwysings
Uzair Cassiem

**Uzair Cassiem** (* 17 Maart 1990, Strand) is ’n Suid-Afrikaanse rugbyspeler wat in die Superrugbyreeks vir die Cheetahs, en in die Curriebeker vir die Vrystaat Cheetahs as losvoorspeler speel.

Cassiem het, voordat hy by die Vrystaat Cheetahs aangesluit het, vir die Goue Leeus, Valke en Pumas gespeel.

In 2013 is hy by ’n Suid-Afrikaanse Presidente-XV ingesluit wat aan die 2013 Tbilisibeker van die IRR deelgeneem het; die span het die toernooi gewen en het al hul wedstryde gewen. Cassiem het twee drieë gedruk en was saam met twee ander spelers die topdriedrukker van die toernooi.

Hy was ’n lid van die Pumas-span wat in 2015 vir die eerste keer die Vodacombeker gewen het toe hulle die Westelike Provinsie met 24–7 in die eindstryd geklop het. Cassiem het in al tien wedstryde van daardie seisoen gespeel.

Ten spyte daarvan dat Cassiem voor die aanvang van die 2016-seisoen ’n kontrak met die Griekwas geteken het, is hy by die Cheetahs se oefengroep ingesluit en is later aangekondig dat hy vir die duur van die 2016-seisoen in Bloemfontein sou wees.

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
*
John Davy

**John Davy** FRS (24 Mei 1790 – 24 Januarie 1868) was 'n Engelse dokter en chemikus.

Sy vader sterf toe hy vier jaar oud is en sy ouere broer, die (later: Sir) Humphry Davy voed hom op. Later skryf John die biografie van sy broer. In 1814 gradueer hy in Edinburgh in geneeskunde en hy word leërarts. Hy publiseer 152 artikels op verskeie gebiede soos natuurkunde, geografie, anatomie en sosiologie. Hy doen chemiese navorsing met chloor en sy verbindings soos fosgeen en ook waterstoffluoried en fosfor.

Hy word *fellow* van die Royal Society in 1834 en sterf in 1868. Hy het 'n seun en 'n dogter gehad.

## Verwysings
Tony Curtis

**Tony Curtis** (gebore as **Bernard Schwartz**; 3 Junie 1925 – 29 September 2010) was ’n Amerikaanse akteur wie se loopbaan oor ses dekades gestrek het. Hy was in die 1950's en vroeë 1960's op sy gewildste. Hy was die pa van die aktrises Kelly Curtis en Jamie Lee Curtis.

## Loopbaan 
duimnael|170px|links|Curtis tydens die ondertekening van sy 2008-boek *American Prince*.

Curtis se rolprentdebuut was in 1949 in *Criss Cross* (hy het nie op die naamrol erkenning vir sy spel gekry nie). In sy tweede prent, *City Across the River* (ook in 1949), het hy erkenning as "Anthony Curtis" gekry. Later, as "Tony Curtis", het hy gewild geraak in deurbraakrolle in prente soos *Sweet Smell of Success* (1957) en *The Defiant Ones* (1958), waarvoor hy vir ’n Oscar benoem is.

Hy was in beide drama- en komedierolle te sien en het een van die mees gesogte sterre in Hollywood geword. Sy komedies sluit in *Some Like It Hot* (1959), *Sex and the Single Girl* (1964) en *The Great Race* (1965). Onder sy dramas tel *Spartacus* (1960), saam met Kirk Douglas en Laurence Olivier en waarvoor hy vir ’n Golden Globe benoem is; *The Outsider* (1961); *Taras Bulba* (1962), met Yul Brynner in die titelrol en Curtis as sy seun; en *The Boston Strangler* (1968), waarin hy die rol van die reeksmoordenaar Albert DeSalvo vertolk. Hy was ook deel van die akteurspan van Elia Kazan se 1976-drama *The Last Tycoon*. 

Curtis was dikwels op televisie te sien. Hy het saam met Roger Moore gespeel in die reeks *The Persuaders!* en was ook te sien in die reekse *McCoy* en *Vega$*. 

Hy het ook geskilder en het in die laaste jare van sy lewe op sy surrealistiese skilderye gekonsentreer. Hulle kan nou gesien word in ’n kunsgalery in Carmel, Kalifornië.

In Maart 2006 het Curtis die Sony Ericsson Empire-prys vir sy lewenslange bydrae ontvang. Hy het ook ’n ster op die Hollywood Walk of Fame en het in 1995 die Franse Orde van Kuns en Lettere ontvang.

### Skrywer 
In Oktober 2008 is Curtis se outobiografie, *American Prince: A Memoir*, gepubliseer. Hy beskryf daarin ontmoetings met ander Hollywood-sterre soos Frank Sinatra en James Dean, asook sy moeilike kinderlewe en pad na sukses. 

Sy volgende boek, *The Making of Some Like it Hot: My Memories of Marilyn Monroe and the Classic American Movie*, het in 2009 verskyn. Soos die titel aandui, skryf hy daarin hoofsaaklik oor sy herinneringe aan Marilyn Monroe en haar gedrag op die stel van *Some Like it Hot*.

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
* Tonycurtis.com 
* Remembering Tony Curtis http://www.bronx.com/Local/obituaries/2550.html  Bronx News, 2012
* 
* 
* 
*15px Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia
Lana Turner

**Lana Turner** (gebore as **Julia Jean Turner**; 8 Februarie 1921 – 29 Junie 1995) was ’n Amerikaanse aktrise. Sy is in 1937 deur ’n verslaggewer ontdek terwyl sy ’n koeldrank by ’n roomyseetplek gedrink het en het op 16-jarige ouderdom ’n kontrak met Metro-Goldwyn-Mayer onderteken. 

## Loopbaan 
[duimnael|links|180px|Saam met [Clark Gable in *Honky Tonk* (1941).]]

Sy het eerste aandag getrek in ''They Won't Forget'' (1937). In die vroeë 1940's het sy hoofrolle vertolk in prente soos *Johnny Eager* (1941), *Honky Tonk* (1941), *Ziegfeld Girl* (1941) en ''Somewhere I'll Find You* (1942). Sy het in 1941 in die gruprent *Dr. Jekyll and Mr. Hyde* verskyn, en haar reputasie as ’n *femme fatale* is aangevuur deur haar rol in die film noir *The Postman Always Rings Twice'' (1946). Sy was deur die 1950's gewild en te sien in prente soos *The Bad and the Beautiful* (1952) en *Peyton Place* (1957), waarvoor sy vir ’n Oscar vir beste aktrise benoem is.

Omstredenheid het Turner in 1958 omhul toe haar dogter, Cheryl Crane, Turner se minnaar Johnny Stompanato in hul huis in Beverly Hills doodsteek; in ’n nadoodse ondersoek is bevind Crane het uit selfverdediging opgetree. 

Haar volgende prent, *Imitation of Life* (1959) was die suksesvolste fliek van haar loopbaan, maar van die vroeë 1960's af was sy in minder prente te sien. Sy was tydens die grootste deel van die 1970's en vroeë 1980's semi-afgetree en het net af en toe gewerk. In 1982 was sy in ’n gasrol in die televisiereeks *Falcon Crest* te sien – dit het daartoe gelei dat die reeks sy grootste kykerstal ooit gehad het. Haar laaste rolprentverskyning was in 1985, en in 1995 is sy op 74-jarige ouderdom aan keelkanker oorlede.

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
* Lana Turner: Life and Legend
* 
* 
* 
* 
*15px Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia
Soesji

duimnael|240px|regs|Soesji
duimnael|240px|regs|Soorte soesji
**Soesji** (Hiragana: す し, Kanji: 寿司, 鮨) is 'n gereg uit die Japannese kookkuns met 'n deursnit van 'n paar sentimeter. Dit bestaan altyd uit (afgekoelde) gekookte rys (鮨 飯, *sushi-Meshi*) wat met rysasyn ingesuur is. Dit word gewoonlik gekombineer met ander bestanddele (ネ タ, *neta*) soos vis of seekos, gebakte eier, groente en soms tropiese vrugte. Die bestanddele en aanbieding van soesji is uiteenlopend, maar rys is die bestanddeel wat alle soesji in gemeen het (ook bekend as *shari* (し ゃ り) of *sumeshi* (酢 飯)).

Soesji kan met óf bruin- of witrys voorberei word. Soesji word dikwels berei met rou seekos, maar sommige algemene variante maak gebruik van gekookte bestanddele. Rou vis (of soms vleis) in snye en bedien sonder rys word *sashimi* genoem.

Soesji word dikwels bedien met gemmer, wasabi en sojasous.

Soesji het altyd verskeie bestanddele, waarin rys altyd voorkom en die res van die bestanddele aanvullend is.

## Rys as hoofbestanddeel 
Die gebruiklike rys word *Meshi* (飯) genoem en het kort, dik korrels wat baie taai is, sodat die rys goed kleefbaar is en die eetgoed aanmekaar plak. Die rys proe effens suur omrede die toevoeging van rysasyn tydens die voorbereiding. Daar word dikwels ook 'n soet ryswyn (mirin genoem) bygevoeg wat 'n soutsmaak aan die rys verleen. Die rys kan heeltemaal koud maar ook lou opgedis word.

## Nori 
By baie soorte soesji word seewier gebruik, *nori* (海苔) genoem, wat in dun velletjes verwerk word. Die seewier wat vir nori gebruik word is die purperwier. Dit is oorspronklik in Japan geoes deur die wier van die hawe se kaai af te skraap en dan in die son te laat droog word. Deesdae word die plante op uitgespande nette ter see gekweek, meganies geoes en dan in dun velle gedroog, waarna dit uiteindelik kant-en-klaar op maat gesny word.

## Vis en ander 
Van die res van die bestanddele is rou vis en wasabi verreweg die mees bekende. Die rou vis is altyd uit die see afkomstig, omdat riviervisse skadelike bakterieë kan bevat. Indien daar wel vis uit 'n rivier gebruik word, moet dit eers vooraf lig gebraai of gekook word. In Europa is salm, tuna en makriel die mees gebruikte visspesies.

Behalwe vis word ook ander seekos gebruik as bestanddele vir soesji, soos garnale, krap en pylinkvis. Tewens kom selfs viskuit, die ryp eiers van 'n vis, in sommige soesji voor. Benewens vis en ander seekos word ook baie groente gebruik, met wortels, komkommer, avokado, aspersies en mielies die bekendste name in die Weste.

## Voorbeelde van geregte 

Assorted_Nigiri_-1_(9865149266).jpg|Soesji
Sushi_Nemuro_Hanamaru_Tokei_Dai_(184517515).jpeg|Gunkan-maki
Makizushi2.jpg|Maki-soesji
Sushi bento.jpg|'n Volledige soesji-maaltyd

## Eksterne skakels
Gewone seekat

links|duimnael|'n Seekat lê verskuil op die seebodem. Foto geneem tydens 'n nagduik te Tenerife, Spanje.
Die **gewone seekat** (*Octopus vulgaris*) is 'n seekat wat in oseane dwarsoor die wêreld, en ook langs die hele kus van Suid-Afrika voorkom. In Engels staan die seekat bekend as die *Common octopus*.

## Identifikasie 
Die seekat word tot 300&nbsp;mm lank. Die lyf is sag, rond en bevat geen bene of dop nie. Die dier het agt arms elk met twee rye suiers op. Die mannetjie se derde arm is klein en lepelvormig en word gebruik om sperm na die wyfie oor te dra. Die seekat leef in vlak poele, koraal- en rotsriwwe in water wat tot 200&nbsp;m diep is. Hulle vreet krappe, krewe en vis.

## Bron 
* *The Reef Guide: Fishes, corals, nudibranchs & other invertebrates: East & South Coasts of Southern Africa.* Dennis King & Valda Fraser. Struik Nature. 2014
Joanne Woodward

**Joanne Gignilliat Trimmier Woodward-Newman** (gebore op 27 Februarie 1930) is ’n Amerikaanse aktrise, vervaardiger, aktivis en filantroop. Sy is waarskynlik die bekendste vir haar rol in *The Three Faces of Eve* (1957), waarvoor sy ’n Oscar gewen het.

## Loopbaan 
[duimnael|links|200px|In 1958 saam met haar man, [Paul Newman.]]

Woodward se eerste rolprent was ’n post-burgeroorlog-western, *Count Three and Pray* (1955). Sy was tussen flieks ook op Broadway op die verhoog te sien, waar sy haar man, Paul Newman, met die produksie van *Picnic* ontmoet het. Hulle is in 1958 getroud en het saam in die prent *The Long, Hot Summer* gespeel. Teen daardie tyd was Woodward reeds in *The Three Faces of Eve* (1957), waarvoor sy ’n Oscar vir beste aktrise gewen het.

Sy het benewens in *The Long, Hot Summer* in nog nege rolprente saam met Newman verskyn, onder meer in *From the Terrace* (1960), *Paris Blues* (1961), *A New Kind of Love* (1963), *Harry & Son* (1984, met Newman as regisseur) en *Mr. and Mrs. Bridge* (1990). Sy het ook in vyf prente gespeel wat Newman geregisseer het, maar nie in gespeel het nie, insluitende 1972 se *The Effect of Gamma Rays on Man-in-the-Moon Marigolds* en 1987 se *The Glass Menagerie*.

Sy het in 1993 die rol van Tom Hanks se ma vertolk in *Philadelphia* (1993) en was in dieselfde jaar die verteller van Martin Scorsese se rolprentweergawe van *The Age of Innocence*.

Woodward het ook gereeld op televisie verskyn, in prente soos *Sybil* (1976), saam met Sally Field, en *Crisis at Central High* (1981). In 1993 het sy die TV-weergawe van die toneelstuk *Blind Spot* help vervaardig en daarin gespeel. Sy is vir ’n Emmy vir beste aktrise benoem. Sy was uitvoerende vervaardiger van die 2003-TV-produksie *Our Town* met Newman as die verhoogbestuurder, ’n rol waarvoor hy vir ’n Emmy benoem is. 

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
*
*
* 
*15px Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia
Robert Wagner

**Robert John Wagner jr.** (gebore op 10 Februarie 1930) is ’n Amerikaanse akteur en rolprentvervaardiger.

## Loopbaan 
Hy het sy rolprentdebuut in 1950 in *The Happy Years* gemaak. Hy het rolle gehad in onder meer *Stars and Stripes Forever* (1952), *Titanic* (1953), *Beneath the 12-Mile Reef* (1953), *Prince Valiant* (1954) en *White Feather* (1955). In 1956 was hy in *A Kiss Before Dying*, *Between Heaven and Hell* en *The Mountain*.

Teen die begin van die 1970's was Wagner se televisieloopbaan op sy hoogtepunt. Hy is die bekendste vir sy rolle in die reekse *It Takes a Thief* (1968–'70), *Switch* (1975–'78) en *Hart to Hart* (1979–'84), waarin sy vrou, Natalie Wood, ook ’n klein kameerol in die loodsepisode gehad het. Hy was ook dikwels te sien as Teddy Leopold in die sitkom *Two and a Half Men* en as Anthony DiNozzo sr. in NCIS.

In rolprente was Wagner veral bekend vir sy rol as Number Two in die *Austin Powers*-trilogie (1997, 1999, 2002), wat ’n oplewing in sy rolprentloopbaan teweeggebring het, asook *A Kiss Before Dying* (1956), *The Pink Panther* (1963), *Harper* (1966) en *The Towering Inferno* (1974). Hy was in 2007 in die komedie/rilfliek *Netherbeast Incorporated*; die rol is geskryf met hom in gedagte.

Wagner se outobiografie, *Pieces of My Heart: A Life* saam met Scott Eyman, is op 23 September 2008 uitgereik.

## Persoonlike lewe 
[duimnael|links|220px|Wagner en [Natalie Wood in 1960.]]

In sy memoires onthul Wagner hy het affairs gehad met Yvonne de Carlo, Joan Crawford, Elizabeth Taylor, Anita Ekberg, Shirley Anne Field en Joan Collins. Hy het ’n romantiese verhouding van vier jaar met Barbara Stanwyck gehad nadat hulle saam in *Titanic* (1953) was – hy was 22 en sy 45. Hulle het die verhouding stilgehou sodat dit nie hul loopbane sou skade berokken nie.

Op 28 Desember 1957 is Wagner met die 19-jarige Natalie Wood getroud. hulle is in April 1962 geskei en ná ’n huwelik met ander lewensmaats is hulle in Julie 1972 weer getroud.

Op 29 November 1981 het Wood verdrink tydens die maak van haar laaste rolprent, *Brainstorm*, terwyl sy saam met Wagner en haar medester in *Brainstorm* Christopher Walken op ’n naweekvaart na Santa Catalina-eiland, Kalifornië, was. Baie feite oor haar dood is onbekend omdat niemand erken het dat hulle haar net voor haar dood gesien het nie. Wood se lyk is op die oggend van 29 November 1981 ’n ent van die boot af gekry. Volgens Wagner was Wood nie in hul bed toe hy gaan slaap het nie. Die lykskouingsverslag het gemeld Wood het kneusmerke aan haar lyf en arms gehad, sowel as ’n skaafwond aan haar linkerwang.

Ná ’n ondersoek van nege maande het die mediese hoofondersoeker van Los Angeles die doodsertifikaat aangepas van "verdrinking deur ’n ongeluk" tot "verdrinking en ander onbepaalde faktore". Die aangepaste dokument sluit ’n verklaring in dat die omstandighede waaronder Wood in die water beland het, "nie duidelik vasgestel is nie". Wagner het enige aandeel in Wood se dood ontken.

## Verwysings 
## Verdere leesstof 
* 

## Eksterne skakels 
* Amptelike webtuiste
* 
* 
* 15px Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia
David Niven

**James David Graham Niven** (1 Maart 1910 – 29 Julie 1983) was ’n Britse akteur en romanskrywer. Hy het die Oscar vir beste akteur gewen vir sy spel in *Separate Tables* (1958).

## Loopbaan 
duimnael|links|160px|Niven in die 1948-prent *Enchantment*.

Niven was in die militêre kollege in Sandhurst, Brittanje, voordat hy by die Britse leër aangesluit en ’n tweede luitenant geword het. Hy het in toneelspel begin belangstel, die leër verlaat en Hollywood toe verhuis. Hy het tussen 1933 en 1935 verskeie klein rolle gehad. In *Mutiny on the Bounty*, waarin hy nie ’n praatrol gehad het nie, het hy die aandag getrek van Samuel Goldwyn. 

Met die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog het Niven na Brittanje teruggekeer en weer by die leër aangesluit. Hierna het hy weer begin toneelspeel en hy is in 1945 in ’n opname gekies as die tweede gewildste Britse akteur. Hy was te sien in *A Matter of Life and Death* (1946), ''The Bishop's Wife* (1947) en *Enchantment'' (1948), wat almal goed ontvang is. In die 1950's was hy in *The Elusive Pimpernel* (1950), *The Toast of New Orleans* (1950), *Happy Go Lovely* (1951), *Happy Ever After* (1954) en *Carrington V.C.* (1955) voordat hy groot sukses behaal het in *Around the World in 80 Days* (1956). 

Niven was in amper 100 prente, onder meer *The Pink Panther* (1963), en talle televisieprogramme. Hy het ook begin skryf en het taamlike sukses as skrywer behaal. In 1982 was hy in Blake Edwards se laaste Pink Panther-flieks, *Trail of the Pink Panther* en *Curse of the Pink Panther*.

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
* 
*
* 
* 
*15px Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia
Mini John Cooper Works WRC

Die **Mini John Cooper Works WRC** is 'n tydrenmotor van die Duitse vervaardiger MINI. Die John Cooper Works neem sedert die 2011-seisoen deel aan die Wêreldtydrenkampioenskap, en word voorberei deur die Engelse Prodrive Racing, wat voorheen sukses behaal het met die Subaru Impreza WRC.

Die **WRC** is gebaseer op die Mini Countryman en beskik oor 'n direkte-inspuiting 1.6 L turbo inlynviersilinderenjin. Die WRC-enjin is ontwikkel deur BMW Motorsport vir gebruik in 'n verskeidenheid van motorsportreekse, insluitende die FIA Wêreldtoermotorkampioenskap.

Hul bestuurders in 2011 was Kris Meeke en Daniel Sordo, laasgenoemde het van die fabriekspan van Citroën aangesluit.

## Trivia 
Tydens die Dakar-tydren van 2012 het daar ook 'n paar Mini Countrymans deelgeneem. Die motors is egter nie dieselfde as die Countryman WRC nie, en was ingeskryf en voorberei deur die Duitse X-Raid-span.

## Sien ook 
* Cooper Car Company
* Citroën DS3 WRC
* Ford Fiesta RS WRC
* Ford Focus RS WRC
* Hyundai i20 WRC
* Toyota Yaris WRC
* Volkswagen Polo R WRC

## Verwysings
Georgiërs

: *Hierdie artikel handel oor die etniese groep. Vir die taal, sien Georgies.*

Die **Georgiërs** of **Kartweliërs** (Georgies: ქართველები, *kartwelebi*) is 'n nasie en etniese groep inheems aan Georgië wat Georgies en ander Kartweliese tale as moedertaal praat. Hulle vorm naas die Azerbeidjanners en die Armeniërs die derde grootste inheemse etniese groep in die Kaukasus-streek en die titulêre nasie van Georgië, waar hulle sowat 84% van dié land se bevolking uitmaak.

[duimnael|links|Een teorie oor die Georgiërs se naam is dat dit van [Sint Joris, Georgië se beskermheilige, afgelei is. Standbeeld in Tbilisi]]
Volgens oorlewerings is die Georgiërs afstammelinge van Kartlos, hul mitiese voorvader in die Georgiese mitologie. Kartlos was 'n nakomeling van die Bybelse Noag en moontlik naamgewer van die Georgiërs (Kartweliërs).

Die meeste Georgiërs is aanhangers van die Georgies-Ortodokse en Apostoliese Kerk, een van die wêreld se oudste nasionale kerke. Reeds in die 4de eeu het die Christendom die Koninkryk van Iberië bereik en die staatsgodsdiens van Georgië geword. Daarbenewens bestaan minderhede soos ateïste, Rooms-Katolieke en Moslems.

Wêreldwyd leef tussen 5 en 7 miljoen Georgiërs, waarvan sowat as 3,7 miljoen in Georgië, 157&nbsp;803 in Rusland, 34&nbsp;199 in Oekraïne en 27&nbsp;400 in Griekeland. Naas Georgiërs leef nog klein minderhede soos Azerbeidjanners (6,5%) en Armeniërs (5,7%) in Georgië.

## Verwysings 
## Eksterne skakels
Majeakgoro

**Majeakgoro** is 'n dorpie in Dr Ruth Segomotsi Mompati-distriksmunisipaliteit in die Noordwesprovinsie van Suid-Afrika.

## Verwysings
Natalie Wood

**Natalie Wood** (gebore as **Natalia Nicholevna Zacharenko**; 20 Julie 1938&nbsp;– 29 November 1981) was ’n Amerikaanse aktrise wat veral bekend was vir haar rolle in *Miracle on 34th Street*, *Splendor in the Grass*, *Rebel Without a Cause* en *West Side Story*. 

Sy het in 1981 tydens die maak van die prent *Brainstorm* onder onbepaalde omstandighede verdrink.

## Loopbaan 
Wood het as kind in rolprente gespeel en as jong volwassene ’n suksesvolle aktrise geword; sy het drie benoemings vir ’n Oscar gekry voordat sy 25 jaar oud was.

Sy was op vierjarige ouderdom in haar eerste prent, en op agt was sy in die klassieke Kersprent *Miracle on 34th Street*. As tiener het haar spel in *Rebel Without a Cause* (1955) haar ’n Oscar-benoeming in die sak gebring. Sy was ook in die musiekprente *West Side Story* (1961) en *Gypsy* (1962), en het Oscar-benoemings gekry vir haar spel in *Splendor in the Grass* (1961) en *Love with the Proper Stranger* (1963). 

Sy het hierna vir ’n ruk nie toneelgespeel nie en het haar kinders in dié tyd grootgemaak. Sy is twee keer met die akteur Robert Wagner getroud en een keer met die vervaardiger Richard Gregson. Sy het by elk ’n dogter gehad.

Wood het in verskeie televisieproduksies gespeel, onder meer die minireeks *From Here to Eternity* (1979), waarvoor sy ’n Golden Globe gewen het. 

## Verdrinking 
links|duimnael|180px|Wood en haar man Robert Wagner in 1975.

Tydens die maak van haar laaste rolprent, *Brainstorm*, het Wood verdrink terwyl sy saam met Wagner en haar medester in *Brainstorm* Christopher Walken op ’n naweekvaart na Santa Catalina-eiland, Kalifornië, was. Baie feite oor haar dood is onbekend omdat niemand erken het dat hulle haar net voor haar dood gesien het nie. Wood se lyk is op die oggend van 29 November 1981 ’n ent van die boot af gekry. Volgens Wagner was Wood nie in hul bed toe hy gaan slaap het nie. Die lykskouingsverslag het gemeld Wood het kneusmerke aan haar lyf en arms gehad, sowel as ’n skaafwond aan haar linkerwang.

Ná ’n ondersoek van nege maande het die mediese hoofondersoeker van Los Angeles die doodsertifikaat aangepas van "verdrinking deur ’n ongeluk" tot "verdrinking en ander onbepaalde faktore". Die aangepaste dokument sluit ’n verklaring in dat die omstandighede waaronder Wood in die water beland het, "nie duidelik vasgestel is nie". Speuders het die lykskouerskantoor opdrag gegee om nie die saak te bespreek of kommentaar te lewer nie.

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
* 
* Natalie Wood by Who2
* 
*15px Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia
Austrey

**Austrey** is 'n dorpie in die Dr Ruth Segomotsi Mompati-distriksmunisipaliteit van die Noordwesprovinsie, Suid-Afrika.

## Sien ook 
* Lys van dorpe in Suid-Afrika

## Verwysings
Somerset Budget & Pearston Advocate

duimnael|regs|280px|Die koerant se voorblad van 12 Junie 2012.

[duimnael|regs|280px|Die koerant se kantoor op [Somerset-Oos, einde Oktober 2013.]]

Die ***Somerset Budget & Pearston Advocate*** is 'n tweetalige (Afrikaans en Engels) gemeenskapskoerant wat weekliks op Somerset-Oos in die Oos-Kaap, Suid-Afrika, uitgegee en gedruk word. Die koerant was in 2016 reeds 130 jaar oud. Die drukoplaag is 2&nbsp;000.

## Stigting en geskiedenis 
Somerset-Oos se enigste oorblywende weekblad, die *Somerset Budget*, in 1886 opgerig deur W.S. Duxbury, wat ook die eerste redakteur was. Talle koerante het met die *Budget* meegeding, maar hulle het almal sedertdien gevou. In 1897 is die koerant deur dr. F.M. McIntyre aan Edward Charles Sellick verkoop, maar tydens die Eerste Wêreldoorlog het ’n sindikaat onder voorsitterskap van J.S.B. Holden dit in besit geneem. 

Destyds was die redakteur adv. Borchenhagen van Bloemfontein, maar hy is kort daarna, in 1920, opgevolg deur Fred Knoetze. Onder dié getroue ondersteuner van eers die Suid-Afrikaanse (SAP) en daarna Verenigde Party (VP) se redakteurskap het daar ’n groot oplewing gekom. Na bewering het hy dikwels aan genl. Jan Smuts geskryf wanneer die rigting wat die SAP ingeslaan het, hom nie aangestaan het nie. Indertyd was die koerant sterk polities ingestel.

Knoetze het die redakteurskap meer as 20 jaar lank beklee en teen die einde van sy dienstyd het hy Philippus Jacobus van der Walt van Humansdorp genader. Knoetze en Van der Walt het die bates van Somerset Budget Limited in 1945 teen £1&nbsp;260 uitgekoop en ’n vennootskap gevorm. Ondanks die verandering van eienaarskap was die koerant steeds ’n getroue VP-ondersteuner.

Toe Knoetze se gesondheid begin agteruitgaan, het Van der Walt sy aandeel in die vennootskap in 1951 uitgekoop. Ná Knoetze se uittrede het die koerant minder polities geraak, hoewel dit lojaal gebly het aan die VP. Van der Walt se seun, Albert, die huidige (2016) eienaar, het in 1960 gematrikuleer en hom by sy vader aangesluit, wat in 1981 oorlede is.

## Uitbreding 
Albert van der Walt het dit op hom geneem om die Budget uit te bou tot ’n streekskoerant. Eerste aan die beurt was die *Winterberg Nuus* van Adelaide wat Van der Walt oorgeneem het en as afsonderlike publikasie uitgegee het. Dié koerant het gesirkuleer op Adelaide, Bedford en Fort Beaufort en met Van der Walt se oorname het ’n afsonderlike koerant vir laasgenoemde dorp herleef. Hoewel die inhoud grotendeels dieselfde was, het daar toe drie afsonderlike drukname bestaan: *Somerset Budget*, *Winterberg Nuus* en *Fort Beaufort Advocate*. Die maatskappy het ’n takkantoor op Adelaide geopen en een op Fort Beaufort beoog.

Later het die inlywing van die *Cradock Courant* aan die beurt gekom toe die eienaars, Quartus Janse van Rensburg en sy seun Quentin, nie met dié Cradockse koerant wou voortgaan nie. Einde 2004 het gemeenskapsleiers en die sakekamer van Middelburg, Oos-Kaap, die Van der Walts genader om ook ’n koerant daar uit te gee. Dit was die begin van die *Middelburg Courant*.

## Bron 
*  Die geskiedenis van die *Somerset Budget & Pearston Advocate* . URL besoek op 14 Maart 2016.
Goodwood, Noordwes

**Goodwood** is 'n klein swart nedersetting in die Dr Ruth Segomotsi Mompati-distriksmunisipaliteit van die Noordwesprovinsie, Suid-Afrika.

## Verwysings
Babelegi

**Babelegi** is 'n nywerheidsdorp in noordelike Gauteng, in Suid-Afrika. Dit is 16 km suid van Pienaarsrivier geleë en val onder die Tshwane Metropolitaanse Munisipaliteit.

## Sien ook 
* Lys van dorpe in Suid-Afrika

## Verwysings
Tadjiks (volk)

: *Hierdie artikel handel oor die etniese groep. Vir die taal, sien Tadjiks.*

Die **Tadjiks** (Dari: تاجيک, *Tājīk*; Tadjiks: Тоҷик), ook **Tadjikse Perse** genoem, is 'n Irannese etniese groep inheems aan Tadjikistan, Afghanistan en Oesbekistan. Hulle vorm die titulêre nasie van Tadjikistan, waar hulle sowat 90% van dié land se bevolking uitmaak, en praat Tadjiks, 'n Irannese taal, as moedertaal. Die Tadjiks vorm naas die Oesbeke die tweede grootste etniese groep in Sentraal-Asië. Ander benamings sluit in *Fārsī* ("Perse"), *Fārsīwān* ("Persiessprekers") en *Dīhgān* (letterlik "boer" of "gevestigde dorpenaar").

duimnael|links|Die Samaniede-ryk (819–999) word as die eerste Tadjikse staat beskou
[duimnael|links|Tadjikse meisies in die [Pamir]]
Tadjiks vorm naas Pasjtoene (42%) die tweede grootste etniese groep in Afghanistan (27%) asook naas Oesbeke (80%) en Russe (5,5%) die derde grootste etniese groep in Oesbekistan (5%). Naas Tadjiks leef nog 'n minderheid van omtrent 1 miljoen Oesbeke (14%) in Tadjikistan. Tadjikse minderhede leef in lande soos Pakistan (220&nbsp;000) en Rusland (201&nbsp;000).

Wêreldwyd leef tussen 16 en 20 miljoen Tadjiks, waarvan tussen 9,5 en 11,6 miljoen in Afghanistan, 6,8 miljoen in Tadjikistan en 1,4 miljoen in Oesbekistan. In die Volksrepubliek China behoort die Tadjiks tot een van die 56 amptelik erkende etniese groepe ("nasionaliteite"). Hulle leef veral in die Wes-Chinese outonome gewes van Xinjiang saam met ander etniese groepe soos Oeigoere, Oesbeke, Kasakke en Kirgisiërs.

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
*
Somerstrand

**Somerstrand** is 'n groot voorstad van Gqeberha, in Nelson Mandelabaai Metropolitaanse Munisipaliteit aan die kus van die Oos-Kaap, Suid-Afrika. 
 
## Verwysings 
## Sien ook 
* Lys van dorpe in Suid-Afrika
Terence Stamp

**Terence Henry Stamp** (22 Julie 1938 - 17 Augustus 2025) was ’n Britse akteur wat in meer as 60 rolprente verskyn het.

## Loopbaan 
[duimnael|links|180px|Stamp in 2009 by die première van *Valkyrie* in [Berlyn.]]

Stamp se rolprentdebuut was in 1962 in die titelrol van *Billy Budd*, waarvoor hy ’n Oscar-benoeming vir beste manlike byspeler en ’n Bafta-benoeming vir beste nuweling gekry het. Daarna was hy in dieselfde jaar saam met Laurence Olivier in *Term of Trial*.

In 1965 was hy in *The Collector* en die volgende jaar in *Modesty Blaise*. In 1967 was hy in *Far from the Madding Crowd* en *Poor Cow*. Ander prente sluit in *The Mind of Mr. Soames* (1970), *Meetings with Remarkable Men* (1979) en *The Hit* (1984), *Link* (1986), *Legal Eagles* (1986) en *The Sicilian* (1987).

Groot rolle in die 1990's sluit in die transseksueel Bernadette Bassinger in *The Adventures of Priscilla, Queen of the Desert* (1994), asook in *The Limey* (1999), waarin hy goeie resensies gekry het en vir verskeie pryse benoem is, *Star Wars Episode&nbsp;I: The Phantom Menace* (ook 1999), ’n ondervinding wat hy as "vervelig" beskryf het, en *Bowfinger* (1999).

In 2000 was hy in *Red Planet*, in 2003 in *The Haunted Mansion*, in 2005 in *Elektra* en in 2008 in *Wanted*. In 2008 het hy die rol van generaal Ludwig Beck vertolk in *Valkyrie*.

Terence Stamp is op 17 Augustus 2025 op die ouderdom van 87 oorlede.

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
* 
* 
* 
* 
*15px Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia
Willie Kühn

**Willie Kühn** is 'n Suid-Afrikaanse skrywer en afgetrede senior joernalis (as dagblad- sowel as tydskrifredakteur). Hy het aan die Universiteit van die Oranje-Vrystaat gestudeer.

## Lewe en werk 
Sy joernalistieke loopbaan begin einde 1962 by *Die Volksblad* in Bloemfontein, waar hy terselfdertyd kunsmedewerker is van die Sondagkoerant *Die Beeld*. By hierdie koerant vorder hy tot assistent-redakteur. In die sewentigerjare is hy vir 'n ruk tot 1978 Nasionale Pers se koeranteverteenwoordiger in Londen. Hierna sluit hy as assistent-redakteur aan by die redaksie van *Beeld,* waar hy in 1986 boekeredakteur word en bevorder word tot senior assistent-redakteur en dan vanaf Januarie 1993 redakteur is. Hy word dan in September 1996 redakteur van *Huisgenoot*, 'n pos wat hy tot met sy aftrede in 2002 beklee. Hy is getroud met Annetjie en hulle woon in Kaapstad. Hulle het drie kinders. In 2008 onderneem hulle 'n uitgebreide reis deur Duitsland.

## Skryfwerk 
Hy bundel sy gedigte in “***In die oog van stilte***”, waarin hy besin oor die mens se verhouding teenoor die natuur en die aard van verganklikheid probeer begryp. Die titel suggereer die fyn kyk en insig wat slegs kom wanneer refleksie plaasvind en die uitkyk na 'n ruspunt waar die lewe werklik betekenis verkry. Indrukwekkend is sy vormbeheer en die ironiese woordspel waarmee hy sy boodskap kommunikeer. Van sy gedigte word opgeneem in “*Groot verseboek*”.

## Publikasies 
**2005 -** In die oog van stilte

## Verwysings