open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Georges Pludermacher

**Georges Pludermacher** (gebore op 26 Julie 1944) is 'n Franse klassieke pianis. Hy beskik oor 'n internasionale sololoopbaan en tree gereeld tydens die mees luisterryke feeste op.

## Biografie 
Pludermacher is in Guéret gebore en het reeds op 3-jarige ouderdom begin klavier speel. Hy het op 11-jarige ouderdom by die Paryse Konservatoria ingeskryf en was 'n briljante student, met as onderwysers die volgende persone: Lucette Descaves, Jacques Février, Henriette Puig-Roget, en Geneviève Joy. Hy het daarna sy vaardighede geslyp tydens die somerkursusse in Lucerne onder Géza Anda. Teen die ouderdom van negentien jaar het hy die konservatoria met drie eerste pryse verlaat: klavier, kamermusiek en begeleiding. In 1967 het hy, geïnspireer deur sy belangstelling in kontemporêre musiek, die debuut gespeel van André Boucourechliev se *Archipel I* en vier jaar later Iannis Xenakis se *Synaphaï*. Hy het saam met ensembles soos die *Domaine musical* en die *Ensemble Musique Vivante* gewerk.

Internasionale pryse het kort daarna in die 1960's en 1970's gevolg. Pludermacher, wat ook diep geïnteresseerd is in kamermusiek, het reeds saam met Christian Ferras, Nathan Milstein, Ivry Gitlis, Yvonne Loriod, Michel Portal, Christian Ivaldi, Ernst Haefliger en Juri Bashmet opgetree. Hy het ook 'n duet gevorm saam met Jean-François Heisser. Van 1968 af het hy solopianis van die Paryse Opera-orkes geword. Sy konsertloopbaan het daartoe gelei dat hy saam met van die grootste dirigente soos Georg Solti en die Chicago Simfonieorkes, Pierre Boulez en die Londen Sinfonietta, en Christoph von Dohnányi en die Orchestre National de France gewerk het. Hy is al uitgenooi na feeste in Aix-en-Provence, Avignon, Strasbourg, Salzburg, Montreux, Wene, Edinburgh, Florence, Barcelona, Madrid, en in 2003 as deel van die meesterklasse van die *Académie française de Musique* van Kioto.

## Pryse 
* 1968: Laureaat van die Vianna da Motta International Musiekkompetisie van Lissabon
* 1969: Leeds Internasionale Klavierkompetisie
* 1979: Prys van die Concours Géza Anda in Zürich
* 1987: Grand Prix van die Académie Charles-Cros vir sy opname van die *Diabelli Variasies*
* 1995: Grand Prix van die Académie du disque français vir sy opname van  Debussy se Études.

## Lukrake lys van opnames 
* Debussy se stukke vir klavier (2003)
* Beethoven se 5 klavierconcertos, Orchestre de Bretagne, dir. Moshe Atzmon (2004)
* Maurice Ravel se volledige werke vir klavier, Flâneries musicales de Reims (2007)
* Beethoven se volledige klaviersonates en *Diabelli Variasies* 
* Beethoven se Simfonie No. 3 in E mol-majeur, Op.55 "Eroica", verwerk vir klavier deur Franz Liszt (1986)
* Tema van die "Love Story" oorspronklike rolprentklankbaan (1970)

## Verwysings
## Eksterne skakels 
* Georges Pludermacher
* Georges Pludermacher – Schubert revisité (ResMusica)
* Georges Pludermacher  (Opera Musica)
* Maurice Ravel par Georges Pludermacher (le piano bleu)
* Pludermacher se diskografie (Discogs)
* Pludermacher - Beethoven Sonate op.10 no.2 (YouTube)
R102 (Suid-Afrika)

Die **R102** is 'n streeksroete in Suid-Afrika. Dit is 'n diskontinue roete wat uit padsegmente bestaan wat voorheen deel was van die N2-nasionale pad.

## KwaZulu-Natal 
Die R102 in KwaZulu-Natal begin by die aansluiting van die N2 en die R61-streeksroete in die suide van Port Shepstone en loop noord, dwarsdeur Durban totdat dit noordwes van Richardsbaai weer by die N2 aansluit.

## Wes-Kaap 
Die R102 begin in die Wes-Kaap in Soutrivier as Voortrekkerweg. In Stikland word dit Strandweg en in Kuilsrivier word dit Van Riebeeckweg. Vanaf Faure word en bly dit Ou Hoofweg totdat dit in Somerset-Wes by die N2 aansluit. Die R102 begin dan weer in Mosselbaai waar dit van die N2 aftak en deur die stad en tot in Hartenbos as Louis Fourieweg loop. Dit eindig in George en begin weer in Nature's Valley waar dit van die N2 aftak. Dit sluit wes van Stormsrivier weer by die N2 aan.

## Sien ook 
* Genommerde roetes in Suid-Afrika
* Lys van streeksroetes in Suid-Afrika

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
* http://www.routes.co.za/route/R100/R102/index.html
Giuliano Amato

duimnael
**Giuliano Amato** OMRI (Italiaanse uitspraak: [dʒuˈljaːno aˈmaːto]; gebore op 13 Mei 1938) is 'n Italiaanse politikus wat twee keer as Eerste minister van Italië gedien het, eers van 1992 tot 1993 en weer van 2000 tot 2001. Later was hy vise-president van die Convention on the Future of Europe wat die Europese Grondwet opgestel het en die leier van die Amato-groep was. Hy word gereeld die bynaam Dottor Sottile genoem (wat "Doctor Subtilis", die sobriquet van die Skotse Middeleeuse filosoof John Duns Scotus, 'n verwysing na sy politieke subtiliteit) beteken. Van 2006 tot 2008 was hy Minister van Binnelandse Sake in die regering van Romano Prodi. Op 12 September 2013 het president Giorgio Napolitano hom aangestel in die Konstitusionele Hof van Italië, waar hy sedertdien gedien het.

## Eksterne skakels
Lamberto Dini

duimnael
**Lamberto Dini** (gebore op 1 Maart 1931) is 'n Italiaanse politikus en ekonoom. Hy was die 51ste Eerste minister van Italië van 1995 tot 1996 en minister van buitelandse sake van 1996 tot 2001.

## Eksterne skakels
Brandgas

**Brandgas** of **stookgas** is 'n brandbare gas en bestaan gewoonlik uit koolwaterstowwe (soos metaan, biogas of propaan), waterstof of koolstofmonoksied. 

In die nywerheid word brandgas hoofsaaklik gebruik om hitte te verskaf aan oonde wat ander strome warm maak of indien daar 'n oormaat brandgas beskikbaar is word dit gebruik in ketels om stoom te maak, eerder as om dit af te fakkel.

## Kyk ook 
* Wobbe-indeks
* Verbranding
Oond

'n **Oond** is 'n toestel wat gebruik word om dinge warm te maak.

Die verskil tussen 'n oond en 'n verwarmer is die grootte daarvan. Gewoonlik is 'n verwarmer 'n kleiner toestel.

## Afrikaans vs Engels
In Engels word die woord "heater" gebruik vir beide oonde en verwarmers. 'n Huishoudelike oond word egter 'n "oven" genoem.

## Huishoudelik
Huishoudelike oonde word gebruik om te bak.

## Industrieel
In die industrie word oonde gebruik om produkstrome warm te maak. Die volgende is voorbeelde:

* Ketel: 'n Industriële ketel (Engels = "boiler") is 'n oond waarin baie fyn steenkool verbrand word om water te verhit na stoom om elektrisiteit op te wek.
* Opkoker: 'n Opkoker verskaf die hitte vir 'n distillasiekolom. 'n Opkoker kan 'n hitteruiler wees wat stoom gebruik (of enige ander warm stroom), maar 'n opkoker kan ook 'n oond wees wat olie of brandgas gebruik.

## Kyk ook 
* Verbranding
* Termiese straling

## Eksterne skakels
John Howard

duimnael|John Howard, c. 2001
**John Winston Howard**, OM, AC (gebore op 26 Julie 1939) is 'n voormalige Australiese politikus wat van 1996 tot 2007 die 25ste premier van Australië gedien het. Hy is die tweede langste dienende Australiese premier, agter net sir Robert Menzies, wat meer as 18 jaar in die amp was. Hy is ook die oudste lewende voormalige Australiese premier, op 16 Mei 2019. Howard was van 1985 tot 1989 leier van die Liberale Party en van 1995 tot 2007.

Howard is in Sydney gebore en studeer regte aan die Universiteit van Sydney. Hy was 'n handelsadvokaat voordat hy die parlement binnegekom het. Hy was 'n voormalige federale president van die Young Liberals. Hy het die eerste verkiesing by die staatsverkiesing in Nieu-Wallis in 1968 gedoen, maar het maar min verloor. By die federale verkiesing in 1974 is Howard verkies tot die Afdeling Bennelong, wat hy tot 2007 sou verteenwoordig. Hy is in 1977 tot kabinet bevorder, en later in die jaar vervang Phillip Lynch as tesourier van Australië, en bly in daardie pos. tot die nederlaag van die regering van Malcolm Fraser in 1983.

In 1985 word Howard vir die eerste keer as leier van die Liberale Party verkies en vervang Andrew Peacock as leier van die opposisie. Hy het die liberaal-nasionale koalisie na die federale verkiesing in 1987 gelei, maar verloor vir die Arbeidersregering van Bob Hawke en is in 1989 uit die leierskap verwyder. Hy bly 'n sleutelfiguur in die party en word in 1995 tot leier herkies (vervang Alexander Downer), en daarna die koalisie tot die oorwinning gelei tydens die federale verkiesing van 1996.

Nadat Paul Keating se Arbeidersregering in 1996 verslaan is, is die Howard-regering herkies by die 1998, 2001 en 2004 verkiesing. Howard se optrede as premier het nuwe geweerwette ingesluit (in reaksie op die bloedbad in Port Arthur), die instelling van 'n landswye belasting op toegevoegde waarde, immigrasiehervorming en industriële betrekkinge. Australië het ook troepe bygedra tot die oorlog in Afghanistan en die oorlog in Irak onder sy regering, en het die International Force for East Timor gelei. Die Howard-regering is tydens die federale verkiesing in 2007 verslaan, met die Kevin Rudd van die Arbeidersparty wat hom as premier opgevolg het. Howard het ook sy eie setel by die verkiesing verloor en het slegs die tweede premier geword (ná Stanley Bruce in 1929).

## Eksterne skakels
Bingu wa Mutharika

[duimnael|links|President [Barack Obama en First Lady Michelle Obama poseer vir 'n foto tydens 'n onthaal in die Metropolitan Museum in New York saam met Bingu wa Mutharika]]
**Bingu wa Mutharika** (/muˈtærɪkə/ gebore: **Brightson Webster Ryson Thom**; 24 Februarie 1934 – 5 April 2012) was 'n Malawiese politikus en ekonoom wat president van Malawi was van Mei 2004 tot sy dood in April 2012. Hy was ook president van die Demokratiese Progressiewe Party wat hy in Februarie 2005 gestig het. Die party het tydens die algemene verkiesing in 2009, 'n meerderheid setels die parlement van Malawi behaal. Tydens sy twee ampstermyne is hy in 2010–2011 die voorsitter van die Afrika-unie, asook betrokke by verskeie binnelandse kontroversies. In 2009 het hy 'n private presidensiële vliegtuig vir $ 13,26 miljoen gekoop. Dit is byna onmiddellik gevolg deur 'n landswye brandstoftekort wat amptelik geblameer is vir logistieke probleme, maar meer waarskynlik was as gevolg van die buitelandse valuta tekort wat veroorsaak is deur die bevriesing van hulp deur die internasionale gemeenskap. Hy is op 5 April 2012 dood aan hartstilstand in Lilongwe. Hy was 78 jaar oud.

## Verwysings 
## Eksterne skakels
Hailemariam Desalegn

**Hailemariam Desalegn Boshe** (Ge'ez: ኃይለማሪያም ደሳለኝ ቦሼ; gebore op 19 Julie 1965) is 'n Ethiopiese politikus wat van 2012 tot 2018 as die 8ste premier van Ethiopië gedien het. Hy was ook voorheen adjunkminister en minister van buitelandse sake onder die eerste minister Meles Zenawi van 2010 tot 2012. Ná die dood van Meles in Augustus 2012 het Hailemariam hom opgevolg as premier, aanvanklik in 'n waarnemende hoedanigheid. Hy is daarna op 15 September 2012 verkies tot die voorsitter van die regerende party Ethiopiese Volksrewolusionêre Demokratiese Front (EPRDF). Hailemariam was ook van 2013 tot 2014 voorsitter van die Afrika-unie.

[duimnael|links|Hailemariam Desalegn met die [President van die Verenigde State van Amerika|Amerikaanse president Barack Obama in 2014]]
Hy het op 15 Februarie 2018 sy bedanking as premier van Ethiopië en EPRDF-voorsitter ingedien in reaksie op die uitval van massa-betogings en onrus in 2016. Sy bedanking is op 11 Maart 2018 aanvaar, maar hy was tot op 2 April 2018 in die amp as premier. Hailemariam is die eerste heerser in die moderne Ethiopiese geskiedenis wat uitgetree het; vorige leiers is in die amp oorlede of omvergewerp. Hy het gesê hy wil die weg vir hervormings baan.

## Verwysings 
## Eksterne skakels
Northrop Grumman B-21 Raider

Die **Northrop Grumman B-21 Raider** is 'n voorgestelde bomwerper onder ontwikkeling by Northrop Grumman in Amerika. Die bomwerper sal deel word van die langafstandbomwerperaanvalsprogram (LRS-B) van die Amerikaanse Lugmag. Die bomwerper sal oor 'n baie lang togafstand beskik met verskuilkenmerke wat konvensionele bomme sowel as kernwapens kan dra. 

Daar word verwag dat die bomwerper in diens gestel sal word in 2025. Dit moet die bestaande vloot van Rockwell B-1 Lancers, Northrop Grumman B-2 Spirits,

## Verwysings
Óscar Arias

duimnael
**Óscar Arias Sánchez** (Spaanse uitspraak: [ˈoskaɾ ˈaɾjas]; gebore op 13 September 1940 in Heredia, Costa Rica) was president van Costa Rica van 1986 tot 1990 en van 2006 tot 2010. Hy het die Nobelprys vir Vrede in 1987 ontvang vir sy pogings om die Sentraal-Amerikaanse krisis te beëindig.

Hy was ook 'n ontvanger van die Albert Schweitzer-prys vir humanitarisme en 'n trustee van Ekonome vir Vrede en Veiligheid. In 2003 is hy verkies tot die raad van direkteure van die Internasionale Strafhof se trustfonds vir slagoffers.
[duimnael|Óscar Arias Sánchez met [Barack Obama ]]
Arias staan tans voor verskeie beskuldigings tereg, naamlik strafregtelike misbruik weens 'n dekreet van nasionale belang oor goudmynbou in 'n beskermde gebied en nege vir seksuele aanranding.

## Eksterne skakels
Faust

thumb|260px|*Dr. Fausto* deur Jean-Paul Laurens.

**Faust** is die hoofkarakter van 'n klassieke  Duitse legende wat moontlik geskoei is op die historiese Johann Georg Faust (omstreeks 1480-1540).

Die hooggeleeerde Faust is baie suksesvol, maar ontevrede met sy lewe. Dit laat hom 'n ooreenkoms met die duiwel aangaan waarin hy sy siel verruil vir onbeperkte kennis en wêreldse plesier. Die legende oor Faust was deur die eeue die grondslag vir baie letterkundige werke, rolprente en musiekstukke. "Faust" en die byvoeglike naamwoord **Fausties** dui op 'n rustelose soeke na volmaaktheid, wat nooit bereik word nie. 

Faust van die vroeë boeke en verwerkings is onherroeplik verdoem, want hy verkies menslike kennis bo goddelike kennis. Hy sit sy Bybel weg en verkies om "mediese dokter" genoem te word eerder as "teologiese doktor". Toneelstukke en komiese poppeteaterstukke wat losweg op dié legende geskoei was, was in die 16de eeu gewild in Duitsland, waar Faust en Mefistofeles op 'n vulgêre manier mee gespot is. Die storie is in Engeland gewild gemaak deur Christopher Marlowe, wat dit 'n klassieke behandeling geee het in sy toneelstuk *The Tragical History of Doctor Faustus* (omstreeks 1592). 

In Goethe se herverwerking van die storie meer as 200 jaar later, het Faust 'n ontevrede intellektueel geword wat smag na "meer as die aardse eet- en drinkgoed" in sy lewe.

## Storielyn
thumb|250px|links|*Faust* van 1876 deur Goethe; groot Duitse uitgawe.

Faust is ontevrede met sy lewe as 'n geleerde en raak depressief. Ná 'n selfmoordpoging doen hy 'n beroep op die duiwel om vir hom nog kennis en towerkragte te gee sodat hy al die plesier en kennis van die wêreld kan hê. In antwoord verskyn die duiwel se handlanger Mefistofeles. Hy gaan 'n ooreenkoms met Faust aan dat hy vir hom vir 'n sekere aantal jare alles sal gee wat hy wil hê, maar die duiwel gaan daarna Faust se siel opeis en hy sal vir ewig die duiwel se slaaf wees.

In die tyd waarin hulle tot 'n vergelyk kom, maak Faust op verskeie maniere van Mefistofeles gebruik. In Goethe se drama en baie daaropvolgende weergawes help Mefistofeles Faust om 'n pragtige, onskuldige jong vrou te verlei, wie se naam gewoonlik Gretchen is. Haar lewe word eindelik verwoes toe sy die lewe skenk aan Faust se buite-egtelike seun. Toe sy besef wat sy gedoen het, verdrink sy die kind en word ter dood veroordeel weens moord. Gretchen se onskuld red haar egter op die ou end, en sy gaan na die hemel. Volgens Goethe word Faust deur God gered. 

In die vroeë stories is Faust egter onherroeplik korrup en glo hy sy sondes kan nie vergewe word nie. Aan die einde van die termyn van die ooreenkoms dra die duiwel hom hel toe.

## Goethe se Faust
Die eerste deel van Goethe se "Faust" is in 1806 gepubliseer. Die tweede deel het Goethe tot sy dood verborge gehou, waarna dit in 1831 gepubliseer is. 

## Verwysings 
*Faust, Encyclopaedia Britannica

## Eksterne skakels
*Faust Legendes
*Historie van Doctor Jan Faustus, Nederlandse vertaling van die oorspronklike Faustlegende
Heinrich Schiff

**Heinrich Schiff** (18 November 1951 – 23 Desember 2016) was 'n Oostenrykse tjellis en dirigent. 

## Vroeë lewe
Heinrich Schiff is op 18 November 1951 in Gmunden, Oostenryk gebore. Sy ouers Helga (neè Riemann) en Helmut Schiff was komponiste. Hy was ook hoofdirigent van die Kopenhagen Filharmoniese Orkes in Kopenhagen, Denemarke (1996-2000) en die Orchester Musikkollegium Winterthur (1996-2001). 

In 2004 is hy as hoofdirigent van die Weense Kamerorkes aangestel, en het in die hoedanigheid van 2005 tot 2008 gedien. 

Schiff het die "Mara" Stradivarius (1711) en "Sleeping Beauty", wat deur Domenico Montagnana in 1739 in Venesië gemaak is, bespeel. Sy opname van Bach se Tjellosuites het verskeie pryse gewen en sy opname van Sjostakowitsj se concertos het in 1985 die *Grand Prix du Disque* gewen. 

Onder sy studente tel Rudi Spring, Gautier Capuçon, Richard Harwood en Natalie Clein.

## Ander 
Schiff het dikwels pyn in sy regterskouer en - arm ondervind, te wete die arm wat die strykstok vasgehou het. Dit is vermoedelik veroorsaak deur ooreising, en Schiff het die pyn probeer ignoreer. Terwyl hy op 25 April 2010 aan 'n kamerkonsert in Wene deelgeneem het, moes hy gedurende optredes breke neem as gevolg van die pyn. Na die aand het hy nooit weer in die openbaar tjello gespeel nie.

Die "Mara"-tjello word sedert 2012 deur Christian Poltéra, een van Schiff se voormalige studente, bespeel.

## Afsterwe
Schiff het op 23 Desember 2016 in Wene op die ouderdom van 65 jaar beswyk.

## Verwysings
## Eksterne skakels 
* Die Intermusica agentskap se biografie van Heinrich Schiff
* Onderhoud met Heinrich Schiff, 3 Julie 1989
Thomas Zehetmair

**Thomas Zehetmair** (gebore op 23 November 1961, Salzburg) is 'n Oostenrykse violis en dirigent. Hy het by die Mozarteum-universiteit van Salzburg gestudeer waar beide sy ouers dosente was. Hy het op die jeugdige ouderdom van sestien jaar sy buiging by 'n musiekfees gemaak.  Hy het aan die meesterklasse van Nathan Milstein en Max Rostal deelgeneem.

In 1994 het Zehetmair 'n strykkwartet gestig wat sy naam dra. Die lede van die Zehetmair-kwartet voer alle werke geheel en al uit hul geheue uit op, en leer elke jaar 'n nuwe program aan.  Zehetmair het verskeie opnames vir die ECM plate-etiket, beide as solis en saam met sy kwartet gemaak.

Zehetmair het later 'n parallelle of tweeledige loopbaan gevoer (as beide violis en dirigent). In November 2001 is hy as die musiekdirekteur en hoofdirigent van die *Northern Sinfonia* (nou die Royal Northern Sinfonia) aangestel, welke sy eerste pos as dirigent was, met ingang van die 2002-2003 seisoen. Die kontrak se aanvanklike tydperk was vir drie jaar, met ses weke se konserte elke seisoen.  In Augustus 2005 het hy sy kontrak vir 'n verdere drie jaar verleng tot en met die 2008-seisoen.  Hy het sy musiekdirekteurskap van die Royal Northern Sinfonia na die 2013/2014-seisoen afgesluit, en hou nou die titel van dirigent-laureaat by die orkes. Hy het in 2010 'n artistieke vennoot van die Saint Paul Kamerorkes in Minnesota geword.  In Junie 2015 het die Orchester Musikkollegium Winterthur die aanstelling van Zehetmair as die orkes se nuwe hoofdirigent aangekondig, met ingang September 2016, met 'n aanvanklike kontrak van drie seisoene.  In Oktober 2017 het die Stuttgart Kamerorkes die aanstelling van Zehetmair as die orkes se nuwe hoofdirigent afgekondig, met ingang van die 2019-2020 seisoen, met 'n aanvanklike kontrak van drie jaar.

Zehetmair is getroud met die violis Ruth Killius, wat ook 'n lid van die Zehetmair-kwartet is.  Hy beskik oor eredoktorsgrade van die *Hochschule für Musik "Franz Liszt"* (Franz Liszt Musiekakademie) in Weimar sowel as die Newcastle-universiteit.

## Verwysings
## Eksterne skakels
* Askonas Holt agentskap se biografie
* 2008 Brosjure op The Sage, Gateshead
* Newcastle-universiteit vereer Thomas Zehetmair met eredoktersgraad in Musiek
Alpha Condé

duimnael
**Alpha Condé** (gebore 4 Maart 1938) is 'n Guinese politikus wat van Desember 2010 tot September 2021 president van Guinee was. Hy het dekades lank in opposisie teen 'n opeenvolging van regimes in Guinee deurgebring, sonder sukses deelgeneem teen president Lansana Conté in die presidentsverkiesing van 1993 en 1998. Hy het die *Rassemblement du Peuple Guinéen* (RPG) gelei, 'n opposisieparty. Condé het weer in die presidensiële verkiesing in 2010 deelgeneem en is in 'n tweede ronde tot president van Guinee verkies. Toe hy daardie Desember in sy amp intree, word hy die eerste vry verkose president in die land se geskiedenis. Condé is in 2015 herkies met byna 58 persent van die stemme.

Met sy verkiesing in 2010 het Conde beweer dat hy Guinee as 'n demokrasie sou versterk en korrupsie in sy land sou beveg, maar hy en sy seun is sedertdien betrokke by 'n aantal korrupsieskandale wat meestal met die mynbedryf verband hou, en hulle word daarvan verdink dat hulle die verkiesing manipuleer het.

Op 30 Januarie 2017 het Condé Chad se Idriss Deby opgevolg as hoof van die Afrika-unie. Hy is later op 28 Januarie 2018 opgevolg deur die Rwandese president Paul Kagame.

Op 5 September 2021, kondig kolonel Mamady Doumbouya aan dat Condé in hegtenis geneem is tydens 'n staatsgreep..

Op 9 Desember 2022 het die Amerikaanse tesourie 'n lys gepubliseer van meer as veertig persoonlikhede wat geteiken is deur sanksies vir dade van korrupsie en menseregteskendings. Onder die teikens van die Office of Foreign Assets Control (OFAC), is die finansiële beheerliggaam van die Tesourie-departement Karim Keïta.https://www.jeuneafrique.com/1399538/politique/mali-guinee-alpha-conde-et-karim-keita-sous-sanctions-des-etats-unis/.

## Verwysings 
## Eksterne skakels
Louise Smit

**Louise Smit** (née **Louise Sophia Bekker**, gebore op 2 Januarie 1940) is 'n Suid-Afrikaanse skrywer van kinderboeke en kindertelevisieprogramme.

## Biografie
Smit het aan die onderwyskollege in die Paarl gestudeer, asook drama aan die Universiteit Stellenbosch se Akademie van Drama en Kuns. Sy het daarna liefdadigheidswerk in Malawi gedoen en volksverhale opgevoer met die deelname van plaaslike kinders in die landelike gebiede. Dit het gelei tot weeklikse kinderradioprogramme in Chichewa.

Met haar terugkeer na Suid-Afrika het sy as 'n poppespeler by die Stadskouburg in Johannesburg aangesluit voordat sy 'n pos as programregisseur en  by die SAUK se TV-afdeling aanvaar het. Haar eerste programme, *Haas Das se Nuuskas* en *Wielie Walie*, was nasionale treffers. Smit is die alleenskepper van *Wielie Walie*, soos bevestig is deur Fil Heckroodt, 'n prokureur by die SAUK (sy het die eerste 200 programme geskryf) asook *Haas Das se Nuuskas* (sy het 150 episodes geskryf), *Pumpkin Patch* (500 episodes), *Kideo* (1&nbsp;000 episodes) en *Mina Moo* (150 episodes). Sy het altesaam 6&nbsp;000 programme in 7 tale geproduseer; en volgens navorsing het sy die meeste karakters ter wêreld geskep. Smit is 'n bekende skrywer en het tot op datum 25 boeke gepubliseer. Sy het ook programme geskep in Zoeloe, Xhosa, Sesotho, Noord-Sotho, Tswana en Engels.

## Programme
**Haas Das se Nuuskas* — met Haas Das, Piet Muis, Koning Leeu, ens. (in Afrikaans).

Die meeste van die programme word tans herontwikkel. Haas Das, in "Haas Das hou konsert" (2007) en Wielie Walie (2009) is sommige van die programme wat herontwikkel word.
Die programme-Haas Das se Nuuskas, Wielie Wielie Walie, en Prof. Fossi en die Dinosourusse is landwyd opgevoer. Sien Enteractive Productions.

Smit het ook sommige episodes van *Liewe Heksie* en *Casimir* geskryf.

## Boeke
Baie van Louise Smit se boeke is gebaseer op die karakters van haar televisieprogramme.
**Die Bybel vir Kinders/ The Bible for Children* (1982/2002)
**Professor Fossilus en die dinosourusse* (2004), geïllustreer deur Marjorie van Heerden
**Haas Das se Nuuskas* (2006), geïllustreer deur Fred Mouton
**Haas Das raak weg!* (2007), geïllustreer deur Tanja Joubert
**Wielie Wielie Walie* (2010), geïllustreer deur Sean Verster

## Ander
Een van haar verhale het ook in "Stippe Stappe Stories" (1996) verskyn. Sy het ook "Die klein-klein boompie" geskryf.

## Verwysings
## Eksterne skakels
*Louise Smit se webtuiste
* Enteractive Productions
Fritz Reiner

duimnael|regs
duimnael
**Fritz Reiner** (Boedapest, 19 Desember 1888 - New York Stad, 15 November 1963) was 'n Hongaars-Amerikaanse dirigent.

Fritz Reiner studeer aan die Franz Liszt Muziekakademie in sy geboortestad. Vir sy hoofvak, klavier, ontvang hy onder andere lesse van Béla Bartók. Hy begin sy jong loopbaan as protegé van die komponis Richard Strauss, self 'n vooraanstaande dirigent. Vanaf 1909 was hy koorrepetiteur aan die opera van Boedapest. In 1912 word hy hoofdirigent van die Opera van Dresden, te wete die tuisbasis van die Staatskapelle Dresden. Reiner werk mee aan die verspreiding van Strauss se opera's. Reiner emigreer in 1921 na die Verenigde State waar hy dirigent word van die Cincinnati Simfonieorkes. In 1922 dirigeer hy die Amerikaanse première van *Die Frau ohne Schatten*. In 1931 word hy dosent aan die *Curtis Institute of Music* in Philadelphia, Pennsylvanië. Tot sy studente behoort Leonard Bernstein, Lukas Foss en Nino Rota. Van 1938 tot 1948 was hy hoofdirigent van die Pittsburgh Simfonieorkes gewees. Saam met Serge Koussevitsky gee hy opdrag aan Bartók vir 'n nuwe komposisie (*Konsert vir orkes (1943)* ). Reiner maak in 1949 sy buiging aan die Metropolitan Opera te New York Stad met *Salomé* van Richard Strauss. Van 1953 tot sy dood in 1963 was hy hoofdirigent van die Chicago Simfonieorkes gewees. Hy het reeds in 1954 stereo opnames saam met die orkes gemaak vir RCA Records.

Reiner is bekend vir sy outokratiese en streng werkswyse. Hy is 'n gesaghebbende figuur wat die musiek van Strauss, Bartók en Strawinski betref, en was ook 'n voorvegter van hedendaagse musiek.
Joaquim Chissano

**Joaquim Alberto Chissano** (gebore op 22 Oktober 1939) is 'n politikus wat van 1986 tot 2005 as die tweede president van Mosambiek gedien het. Hy word gekrediteer deur die oorloggeteisterde land Mosambiek te omskep in een van die suksesvolste demokrasieë in Afrika. Na sy presidentskap het Chissano 'n ouer staatsman, gesant en diplomaat vir beide sy vaderland en die Verenigde Nasies geword. Chissano was ook van 2003 tot 2004 voorsitter van die Afrika-unie.

## Eksterne skakels
John Mahama

duimnael
**John Dramani Mahama** (gebore 29 November 1958) is 'n Ghanese politikus wat sedert Januarie 2025 as president van Ghana dien. Hy het voorheen van 24 Julie 2012 tot 7 Januarie 2017 as president van Ghana gedien. Voor dit was hy waarnemende president van Ghana van Januarie 2009 tot Julie 2012, en neem die amp op 24 Julie 2012 na die dood van sy destydse voorganger, John Atta Mills. Mahama is 'n kommunikasiekundige, historikus en skrywer. Hy was 'n parlementslid vir Bole Bamboi van 1997 tot 2009 en Minister van Kommunikasie van 1998 tot 2001. Hy is lid van die NDC (Nasionale Demokratiese Kongres).

Mahama was die eerste vise-president wat die presidentskap oorneem sedert die dood van sy voorganger, prof. John Atta Mills, en is die eerste staatshoof van Ghana wat na die onafhanklikheid van Ghana gebore is. Hy is ná die verkiesing in Desember 2012 verkies om as voltydse president te dien. Hy het die herverkiesing vir 'n tweede termyn in die 2016-verkiesing betwis, maar verloor teen die Nuwe Patriotiese Party-kandidaat Nana Akufo-Addo, wat hy in 2012 verslaan het. Dit het hom die eerste president in die geskiedenis van Ghana gemaak wat nie 'n tweede termyn kon dien nie.

## Verwysings 
## Eksterne skakels
Valéry Giscard d’Estaing

duimnael
'''Valéry Marie René Georges Giscard d'Estaing** (VK: /ˌʒiːskɑːr dɛˈstæ̃/, US: /ʒɪˌskɑːr -/, Frans: [valeʁi ʒiskaʁ destɛ̃] (luister); 2 Februarie 1926 – 2 Desember 2020), ook bekend as **Giscard** of **VGE''', was 'n voormalige Franse politikus wat van 1974 tot 1981 as president van Frankryk gedien het.

As Minister van Finansies onder Jacques Chaban-Delmas en die premier Pierre Messmer het hy die presidentsverkiesing van 1974 met 50,8% van die stemme teen François Mitterrand van die Sosialistiese Party gewen.

Sy ampstermyn is gekenmerk deur 'n meer liberale houding betreffende maatskaplike kwessies soos byvoorbeeld egskeiding, voorbehoedmiddels en aborsie - asook pogings om die land en die amp van die presidentskap te moderniseer, en veral om vertroue in verreikende infrastruktuur projekte soos die TGV te skep, asook om vertroue te skep in kernkrag as Frankryk se belangrikste energiebron.

Sy gewildheid het egter gely onder die ekonomiese afswaai wat gevolg het op die energiekrisis in 1973, wat die einde van die "dertig glorieryke jare" ná die Tweede Wêreldoorlog was. Giscard d'Estaing het politieke opposisie van albei kante van die spektrum gehad: van die nuut-verenigde linkerkant van François Mitterrand en 'n opkomende Jacques Chirac, wat Gaullisme op 'n regse grondslag laat herleef het. In 1981  het hy ondanks hoë goedkeuringsvlakke sy herverkiesing in 'n afloopstryd teen Mitterrand verloor, met 48,2% van die stemme.

As 'n voormalige president van Frankryk is Giscard d'Estaing lid van die Konstitusionele Raad. Vanaf 1986 tot 2004 was hy ook president van die Streekraad van Auvergne gewees. Hy was ook betrokke by die Europese Unie. In 2003 is hy verkies tot die *Académie Française* en het hy die stoel oorgeneem wat sy vriend en voormalige president van Senegal, Léopold Sédar Senghor, beklee het. Op 93-jarige ouderdom is Giscard die langslewende voormalige Franse president in die geskiedenis.

## Dood 
Giscard sterf op 2 Desember 2020 as gevolg van komplikasies van die koronavirus. Hy was 94 jaar oud.

## Verwysings 
## Eksterne skakels
Anthony Eden

duimnael
**Robert Anthony Eden** (12 Junie 1897 - 14 Januarie 1977) was 'n Britse konserwatiewe politikus wat drie ampstermyne as minister van buitelandse sake gedien het. Daarna het hy vanaf 1955 tot 1957 'n relatiewe kort termyn gedien as Eerste minister van die Verenigde Koninkryk.

Nadat hy as jong parlementslid vinnig bevorder is, word hy as 38-jarige as minister van buitelandse sake aangestel, voordat hy uit protes teen Neville Chamberlain se paaibeleid teenoor Mussolini se Italië bedank het. Hy beklee weer daardie pos gedurende die grootste deel van die Tweede Wêreldoorlog, en 'n derde keer in die vroeë vyftigerjare. Nadat hy vir byna 15 jaar die adjunk van Winston Churchill was, het hy hom in April 1955 as leier van die Konserwatiewe Party en premier opgevolg en 'n maand later 'n algemene verkiesing gewen.

Eden se wêreldwye reputasie as 'n voorstander van vrede, 'n "man van vrede", en 'n bekwame diplomaat is in 1956 oorskadu toe die Verenigde State geweier het om die Anglo-Franse militêre reaksie op die Suezkrisis te ondersteun, wat kritici oor partygrense as 'n historiese terugslag vir die Britse buitelandse beleid beskou het, en wat die einde van Britse oorheersing in die Midde-Ooste ingelui het. Die meeste geskiedkundiges voer aan dat hy 'n reeks foute gemaak het, veral omdat hy nie besef het hoe diep Amerikaanse teenkanting teen militêre optrede was nie. Twee maande nadat hy die Suez-operasie beëindig het, het hy as premier op grond van swak gesondheid bedank, maar ook omrede hy wyd daarvan verdink is dat hy die Britse Laerhuis om die bos gelei het betreffende Brittanje se samespanning met Frankryk en Israel.

Eden word oor die algemeen onder die mins suksesvolle Britse eerste ministers van die 20ste eeu gereken, hoewel twee breedweg simpatieke biografieë (in 1986 en 2003) 'n bietjie aan die beskouing of mening weggewerk het ten eide die meningsbalans te verskuif. Sy biograaf D. R. Thorpe het die Suez-krisis beskryf as 'n waaragtig tragiese einde aan sy premierskap" en dat dit opgeblaas is wat die "beoordeling of waardering van sy loopbaan" betref.

## Bronnelys 
* Robert Rhodes James: *Anthony Eden: A Biography*. McGraw-Hill, London 1987, .
* D. R. Thorpe: *Eden: The Life and Times of Anthony Eden, First Earl of Avon, 1897–1977*. Chatto & Windus, London 2003, .
* Peter Wilby: *Eden (20 British Prime Ministers of the 20th Century)*. Haus Publishing Ltd, London 2006, .

## Eksterne skakels
Willem Drees

duimnael
**Willem Drees Sr.** (Nederlandse uitspraak (hulp·info); 5 Julie 1886 - 14 Mei 1988) was 'n Nederlandse politikus van die ontbinde Sosiaal-Demokratiese Arbeidersparty (SDAP) en later mede-stigter van die Arbeidersparty (PvdA) en historikus wat vanaf 7 Augustus 1948 tot 22 Desember 1958 as premier van Nederland gedien het.

## Eksterne skakels
Michael Wittmann

duimnael|Wittmann (1944)
**Michael Wittmann** (22 April 1914 - 8 Augustus 1944) was 'n Duitse Waffen-SS tenkbevelvoerder gedurende die Tweede Wêreldoorlog. Hy is bekend vir sy hinderlaag van gedeeltes van die Britse 7de Pantserdivisie tydens die Slag om Villers-Bocage op 13 Junie 1944. Terwyl hy in bevel van 'n Tiger I-tenk was, het Wittmann tot veertien tenks en vyftien personeeldraers vernietig, saam met twee antitenk kanonne binne vyftien minute. Die nuus is deur die Nazi-propagandamasjien geneem en versprei en tot die statuur van Wittmann in Duitsland gevoeg.

Hy sneuwel tydens Operasie Totalize.

Wittmann het na die oorlog 'n kultusfiguur geword danksy sy prestasies as 'n *panzer ace* ('n hoogs gedekoreerde tenkbevelvoerder) as deel van die uitbeelding van die Waffen-SS in die populêre kultuur. Historici het meningsverskille oor sy taktiese optrede in die geveg. Sommige het sy optrede in Villers-Bocage geprys, terwyl ander gevind het dat sy vermoëns te kort geskiet het en die lof vir sy tenk oorwinnings oordrewe is.

## Eksterne skakels
Gerhard Barkhorn

duimnael
**Gerhard** "**Gerd**" **Barkhorn** (20 Maart 1919 - 8 Januarie 1983) was die tweede mees suksesvolle vegvlieënier van alle tye naas die mede-*Luftwaffe*-vlieënier Erich Hartmann gewees. Behalwe Hartmann, is Barkhorn die enigste vegvlieënier wat 300 vyandige vliegtuie kon neerskiet.

Hy is in 1919 in die Weimar-republiek gebore, en het in 1937 by die Duitse lugmag, of te wel die *Luftwaffe* aangesluit, en sy opleiding in 1939 voltooi.

Barkhorn het in Mei 1940 sy eerste gevegssendings tydens die Slag van Frankryk gevlieg, en daarna aan die Slag van Brittanje deelgeneem. Hy het egter geen vyandige vliegtuie neer geskiet nie. Barkhorn skiet sy eerste vliegtuig af in Julie 1941, waarna hy geleidelik al meer van die Sowjetse vliegtuie verwoes. In Maart 1944 is die tweede hoogste toekenning van die Duitse weermag, ook bekend as die *Wehrmacht,* aan hom toegeken toe hy die Ridderkruis van die Ysterkruis met eikeblare en swaarde vir 250 oorwinnings in die lug ontvang het. Ondanks die feit dat hy die tweede mees suksesvolle vegvlieënier in die lugvaartgeskiedenis is, is die Ridderkruis met eikeblare en swaarde nie aan Barkhorn toegeken nie; selfs nadat hy sy 300ste slagoffer op 5 Januarie 1945 neergeskiet het.

Barkhorn het 1 110 sendings gevlieg en word met 301 oorwinnings aan die Oostelike Front teen die Sowjet-Rooi Lugmag gekrediteer. Hy het saam met die beroemde *Jagdgeschwader 52* (52ste vegvliegtuig-eskader) met sy mede-vegvlieëniers Hartmann en Günther Rall gevlieg, sowel as saam met die *Jagdgeschwader 2* (2de vegvliegtuig eskader). Hy het ook op 'n stadium die *Jagdgeschwader 52* aan die oostelike front verlaat en by die *Jagdgeschwader* 3 (3de veg-eskader) aangesluit en Duitsland teen Westelike Geallieerde lugaanvalle verdedig.

Barkhorn het hom in Mei 1945 aan die Westerse geallieerdes oorgegee en is later daardie jaar vrygelaat. Na die oorlog het Barkhorn by die Duitse lugmag van die *Bundeswehr* aangesluit waar hy tot 1975 gedien het. Op 6 Januarie 1983 was Barkhorn in 'n motorongeluk saam met sy vrou, Christl. Sy het oombliklik gesterf, en hy het twee dae later op 8 Januarie 1983 aan sy beserings beswyk.

## Eksterne skakels
Lugmag van die Volksbevrydingsleër

Die **Lugmag van die Volksbevrydingsleër**, kortweg *PLAAF*, is die lugmag van die Volksrepubliek China. Die lugmag word in die nadraai van die Chinese Burgeroorlog gestig, net na die oprigting van die Volksrepubliek self en nadat die nasionaliste en hul lugmag verdring is na die eiland Taiwan. 

Die lugmag se taak omvat sowel verdediging as aanval en die lugmag is tewens ook verantwoordelik vir lugafweer. Die Chinese Lugmag behoort tot die grootste ter wêreld. In 2010 bestaan hulle uit sowat 400&nbsp;000 manskappe. In vroeëre jare is daar met verouderde Russiese vliegtuie gevlieg deur loodse wat min vliegure agter hul naam gehad het. In onlangse jare het China egter 'n grootskaalse modernisering van die Volksbevrydingsleër begin om die Weste in te haal. Die loodse word beter opgelei en daar word eie meer moderne vliegtuie ontwikkel. Die Chinese Vloot het sy eie lugmag: die Maritieme Lugmag van die Volksbevrydingsleër.
links|duimnael|'n Ou Shenyang J-5 in 2010.

## Die begin met Sowjetsteun 
Die eerste lugeenheid van die Volksbevrydingsleër word in die somer van 1949 opgerig met veertig van die nasionaliste se buitgemaakte toestelle. Die volkslugmag word met steun van die Sowjetunie gevorm. China was betrek by die Korea-oorlog en opereer toe met MiG-15's. Hiermee begin 'n lang geskiedenis van gelisensieerde afgeleides van Russiese militêre vliegtuie.
regs|duimnael|Die moderne Chengdu J-10.
## Verder sonder die Sowjetunie 
In 1961 kom daar egter 'n politieke breuk tussen China en die Sowjetunie, waardeur ook 'n einde kom aan die Russiese hulp. Terselfdertyd tree vuurpyle en kernwapens op die voorgrond en die Chinese vliegtuigbouers gryp alle geleenthede aan.

regs|duimnael|Xian HY-6.
Ná die bloedige geweldpleging by die Tiananmen-betogings van 1989 en die ontbinding van die Sowjetunie plooi die Chinese belangstelling terug op Rusland. China vernuwe hul lugmag en koop die nuutste Russiese vegvliegtuie aan. Tegelykertyd word ook duisende ergverouderde toestelle uit diens gestel, waardeur hul inventaris sterk daal. 

China se ekonomiese mag maak dit egter moontlik dat die land self moderne militêre vliegtuie kan ontwikkel, soos die Chengdu J-20 wat aan die Amerikaanse F-22 Raptor gelykgestel word.

## Eksterne skakels
Hans-Joachim Marseille

duimnael|Marseille (1942)
**Hans-Joachim Marseille** (Duitse uitspraak: [hans joˈaχɪm mɑrˈseɪ]; 13 Desember 1919 - 30 September 1942) was 'n Luftwaffe vegvlieënier en bobaasvlieënier tydens die Tweede Wêreldoorlog. Hy is bekend vir sy luggevegte tydens die Noord-Afrika veldtog en sy Boheemse leefstyl. Hy is een van die suksesvolste vegvlieëniers en het die bynaam "Star of Africa" gekry. Marseille het almal, behalwe sewe, van sy amptelike 158 oorwinnings teen die Britse Statebond se woestynlugmag oor Noord-Afrika behaal, terwyl hy die Messerschmitt Bf 109-vegvliegtuig vir sy hele vegters loopbaan gevlieg het. Geen ander vlieënier het soveel Westerse Geallieerde vliegtuie neergeskeit as Marseille nie.

Marseille, van die Franse Hugenote-afstamming, het in 1938 by die Luftwaffe aangesluit. Op 20-jarige ouderdom studeer hy aan een van die Luftwaffe se vegvlieënierskole net betyds om aan die Slag om Brittanje deel te neem, sonder noemenswaardige sukses. Hy was 'n bekoorlike persoon, het so 'n besige naglewe gehad dat hy soms te moeg was om die volgende oggend te kon vlieg. As gevolg van swak dissipline is hy oorgeplaas na *Jagdgeschwader 27* (Fighter Wing 27, JG 27), wat in April 1941 na Noord-Afrika gestuur is.

Onder leiding van sy nuwe bevelvoerder, wat die latente potensiaal in die jong offisier gesien het, het Marseille vinnig sy vaardighede as 'n vegvlieënier ontwikkel. Hy bereik die hoogtepunt van sy vegvlieënierloopbaan op 1 September 1942, toe hy in die loop van drie gevegs oortelinge beweer het dat 17 vyandelike vegters afgeskiet het en hy die  Ridderkruis met eikeblare, swaarde en diamante *Ritterkreuz mit Eichenlaub, Schwertern und Brillanten* kry. Eers 29 dae later is Marseille in 'n vliegongeluk dood, toe hy gedwing is om sy vegter te laat vaar weens enjinonderbreking. Nadat hy uit die rookgevulde kajuit gespring het, het Marseille se bors die vertikale stabilisator van sy vliegtuig getref. Dié slag het hom dadelik doodgemaak óf ongeskik sodat hy nie sy valskerm kon oopmaak nie.

## Eksterne skakels
Werner Mölders

duimnael|Mölders (1940)
**Werner Mölders** (18 Maart 1913 - 22 November 1941) was 'n Duitse Luftwaffe-vlieënier in die Tweede Wêreldoorlog, vleuelbevelvoerder en die voorste Duitse bobaasvlieënier in die Spaanse Burgeroorlog. Hy het die eerste vlieënier in die lugvaartgeskiedenis geword wat 100 lugoorwinnings behaal het, dit wil sê 100 vliegtuig gevegte wat tot die vernietiging van die vyandelike vliegtuig gelei het, en was baie versier vir sy prestasies. Mölders was instrumenteel in die ontwikkeling van nuwe vegtaktieke wat gelei het tot die vorming van die vinger-vier strategie. Hy is dood in 'n lugongeluk waarin hy 'n passasier was.

Mölders het hom in 1934 by die Luftwaffe, die lugmag van Nazi-Duitsland, aangesluit. In 1938 tree hy vrywillig op vir diens in die Condor Legion, wat in die Spaanse burgeroorlog generaal Francisco Franco se nasionalistiese kant ondersteun het, en 14 vliegtuie neergeskiet. Met die aanvang van die Tweede Wêreldoorlog neem hy deel aan die *Phoney War*, die Slag om Frankryk en die Slag om Brittanje. Met sy oorwinnings op 68, is Mölders en sy eenheid, die J*agdgeschwader* 51 (JG 51), in Junie 1941 na die oostelike front oorgeplaas vir die opening van Operasie Barbarossa, waar hy die teen middel van Julie 1941 101 oorwinnings behaal het.

Mölders is op 28-jarige ouderdom verhinder om verdere strydmissies te vlieg, maar op 28-jarige ouderdom is hy as inspekteur van vegters aangestel. Hy het die Luftwaffe-eenhede in die Krim ondersoek toe hy na Berlyn beveel is om die staatsbegrafnis van Ernst Udet, 'n generaal in Luftwaffe en die vlieënde aas van die Eerste Wêreldoorlog by te woon. Op die vlug na Berlyn het die vliegtuig waarin hy as passasier gereis het, 'n noodlanding probeer doen weens 'n enjinonderbreking. Dit het by Breslau neergestort en Mölders en twee ander persone sterf.

Die Wehrmacht en die Wes-Duitse Bundeswehr het hom albei vereer deur twee vegvlerke, 'n torpedojaer en kaserne na hom te noem. In 1998 besluit die Duitse parlement dat lede van die Condor Legion, soos Mölders, "nie meer vereer moet word nie". In 2005 besluit die Duitse ministerie van Verdediging om die naam 'Mölders' van die vegvleuel wat steeds sy naam dra, te verwyder.

## Eksterne skakels
Qasem Soleimani

duimnael
**Qasem Soleimani** (Persies: قاسم سلیمانی‎, uitgespreek [ɢɒːseme solejmɒːniː]; 11 Maart 1957 - 3 Januarie 2020), ook gespel **Qassem Suleimani** of **Qassim Soleimani**, was 'n Iranse generaal-majoor in die Islamitiese Revolusionêre Wagkorps (IRGC) en vanaf 1998 tot sy geteikende moord bevelvoerder van die Koeds-mag, 'n afdeling wat hoofsaaklik verantwoordelik was vir militêre en klandestiene operasies buite die land.

Soleimani het sy militêre loopbaan begin teen die aanvang van die oorlog tussen Iran en Irak in die 1980's, waartydens hy uiteindelik die 41ste afdeling aangevoer het. Hy was later betrokke by klandestiene operasies en het militêre hulp aan Hezbollah in Libanon verleen. In 2012 het Soleimani die Siriese regering, 'n belangrike Iranse bondgenoot, tydens die Siriese burgeroorlog help versterk, veral in die operasies teen ISIL en sy filiale. Soleimani het ook gehelp met die bevel van die gekombineerde Irakse regering en die  Sjia-militêre magte wat in 2014–2015 suksesvol teen ISIL geveg het.

Soleimani is op 3 Januarie 2020 in Bagdad, Irak, dood in 'n Amerikaanse hommeltuig-teikenaanval. Irakse lede van die Volksmobilisasie-magte en die adjunkhoof, Abu Mahdi al-Muhandis, is ook in die aanval dood. Soleimani is dadelik opgevolg deur Esmail Ghaani as bevelvoerder van die Koeds-mag.

## Verwysings 
## Eksterne skakels
Koeds-mag

[duimnael|Seël van die [Islamitiese Revolusionêre Wagkorps ]]
Die **Koeds-mag** (Engels: **Quds Force**; Persies: سپاه قدس sepāh-e qods) is 'n eenheid in Iran se Islamitiese Revolusionêre Wagkorps (IRGC) wat spesialiseer in onkonvensionele oorlogvoering en militêre intelligensie-operasies. Verantwoordelik vir operasies buite Iran, ondersteun die Koeds-mag niestaatsrolspelers in baie lande, insluitend die Libanese Hezbollah, Hamas, die Palestynse Islamitiese Jihad in die Gazastrook en die Wesoewer, die Jemenitiese Houthi's, en die Sjia-milisies in Irak, Sirië en Afghanistan.  Die Koeds-mag rapporteer direk aan die opperleier van Iran, Ayatollah Ali Khamenei. Dit was deur generaalmajoor Qasem Soleimani aangevoer totdat hy op 3 Januarie 2020 deur 'n Amerikaanse hommeltuig-teikenaanval op Bagdad Internasionale Lughawe gesterf het.  Brigadier-generaal Esmail Ghaani is op dieselfde dag aangestel as bevelvoerder van die Koeds-mag.

## Verwysings
Antonof An-10

Die **Antonof An-10** (Russies: Антонов Ан-12; NAVO-verslagnaam: **Cub**) is 'n viermotorige turboskroefaangedrewe passasiersvliegtuig wat in die Sowjetunie ontwerp en 104 van gebou is.

Die militêre weergawe is die Antonov An-12.

## Verwysings
Vloot van die Volksbevrydingsleër

regs|duimnael|192x192px|Die huidige (2014) bevelvoerder van die Chinese Vloot: Admiraal Wu Shengli.
Die **Vloot van die Volksbevrydingsleër** (afgekort as "PLAN" van die Engelse naam ''People's Liberation Army Navy'') is die seemag van die Volksrepubliek China. 

## Ontstaan 
Vloot van die Volksbevrydingsleër word kort na die Chinese Burgeroorlog met behulp van die Sowjetunie gestig, maar bly gedurende die volgende dekades relatief klein en swak omrede die militêre sterkte van die grondmagte baie belangriker geag word. Die Vloot was dan ook beperk tot die kuswaters en riviere. In die jare negentig begin China egter flink te investeer in sy Vloot, waar dit in die 21e eeu uitbrei tot die grootste in Asië.

## Grootte 
Die Chinese Vloot het ongeveer 255&nbsp;000 manskappe, waaronder 10&nbsp;000 mariniers en 26&nbsp;000 personeellede in die vlootlugmag. Per tonnemaat is dit naas die Amerikaanse Vloot die grootste seemoondheid ter wêreld. Tog het hulle – net soos die lug- en grondmag – nog 'n groot tegnologiese en taktiese agterstand op Japan en die VSA. Ondanks die enorme numeriese oorwig is die Chinese en die Japannese Vlote volgens kenners in 2014 ongeveer ewe sterk.

## Rol 
Met die aanwesigheid van groter skepe in die nabygeleë seë wil die land sy militêre mag toon aan lande waarmee hul in dispuut is, soos Taiwan en Japan, en die Verenigde State, wie se vlote sterk aanwesig is in die streek. Boonop het China gegroei tot 'n ekonomiese reus, en moet hy dus sy handels- en energiebevoorradingsroetes beskerm.

In 1975 besluit Mao egter weer dat China 'n sterk Vloot moes hê teen die Sowjetvloot, wat in die ooste sterk aan die uitbrei was, en Japan, wat 'n sterk seemoondheid aan die uitbou was. In 1980 kom Deng Xiaoping aan bewind, en bevestig dat die vloot slegs 'n verdedigende funksie het en homself tot sy kuswaters moes beperk. Later speel die Vloot 'n groter rol omdat hulle China se gebiedseise op 'n aantal eilande aan die kus, veral Taiwan, moes beskerm. Daar geword weer 'n marinierskorps gestig en by die Suidseevloot ingelyf, om vir die besetting van eilande te begin oefen. Meer en meer eie skepe word gebou, waaronder die eerste Chinese kernduikboot.
regs|duimnael|'n Tipe 094I-kernduikboot onderweg in 1993.
links|duimnael|'n Tipe 052D-torpedojaer vasgemeer by die eiland Changxing in April 2014.

## Eksterne skakels 
## Verwysings