Die Geheime Geskiedenis van die Mongole

***Die Geheime Geskiedenis van die Mongole*** is die belangrikste literêre werk in Mongools uit die voormoderne tydperk. Die oorspronklike Mongoolse teks, geskryf in die Oeigoerse skrif, is verlore, maar die inhoud daarvan is in Chinese vertalings bewaar.

Die oorspronklike titel is nie heeltemal duidelik nie. Die tans bekende teks is getiteld "*Geheime Geskiedenis van die Mongole*" (Mongools: *Monggol-un ni’ucha tobchiyan*). Aan die begin van die teks is daar egter ook 'n ander titel: "***Die Oorsprong van Djengis Khan***." Die term "geheim" verwys na die diskresie waarmee die baie openhartige gedeelte van die teks rakende die oorsprong, afstamming en jeug van Djengis Khan hanteer moes word.

## Sinopsis 
Die teks begin met 'n genealogie van Djengis Khan se (1162–1227) afstamming en gaan voort met 'n uitgebreide beskrywing van sy jeug. Sy wedywering met Jamukha en sy jeugdige afhanklikheid van Ong Khan van die Keiraïete speel 'n belangrike rol in die verhaal. Hierdie afdeling sluit af met wat beskryf word as Ong Khan se verraad in 1203 en Genghis Khan se oorwinning oor die ander Mongoolse stamme. Die teks gaan voort met Genghis Khan se kroning as khagan (groot khan) by die *kuriltai* van 1206. Hierna beskryf die teks 'n aantal gevestigde gedragskodes (*yasak*) en die talle belonings wat Djengis Khan aan sy bondgenote en kamerade toegeken het. Die eerste deel van tien hoofstukke sluit af met die nederlaag van die laaste oorblywende mededinger, die sjamaan Teb Tenggeri.

Die twee hoofstukke van die vervolg beskryf gebeure tydens die veldtogte in die Midde-Ooste en Noord-China, die dood van Djengis Khan, en die konflik oor die opvolging tussen sy seuns. Die kroning van Ögedei (r. 1229–1241) as khagan, sowel as sy militêre suksesse en verowerings, word beskryf. Die teks sluit af met 'n soort testament van Ögedei, wat sy goeie en slegte dade lys.

Die teks is prosa, maar met baie gedeeltes in die vorm van allitererende rym. Dit word dikwels vergelyk met epiese verhale, soos die Yslandse sagas. Vergelykings met Mongoolse kronieke maak dit egter duidelik dat *Die Geheime Geskiedenis van die Mongole* ook as 'n kroniek bedoel was.

## Temas 
Die hooftema van die teks is Djengis Khan se gekose rol deur die Ewige Hemel (*möngke tengger*). Die tekens van sy uitverkiesing begin met sy vermeende afkoms van die Blou Wolf, 'n mitiese voorouer van die Mongoolse volk. Jamukha en Ong Khan word in die teks beskryf as voorbeelde van swak leierskap. Jamukha is slim en welsprekend, maar ook maklik verveeld. Ong Khan is lui, ontrou aan sy familie en omgewing, en heeltemal te vatbaar vir slegte raad.

In die teks is Djengis Khan se opkoms tot mag nou gekoppel aan die krag wat hy uit sy familie put, veral sy moeder, Hoelun, en sy hoofvrou, Börte. Die tema van broederliefde en kameraadskap word sterk in die teks beklemtoon. Ook hier speel Hoelun 'n belangrike rol deur te verseker dat sy nog drie broers (en 'n suster) vir Djengis Khan baar. Die uitsondering op hierdie tema is die teks se minagting vir Yesükhei se tweede vrou, Yisugei Ba' Atur.

## Die geheime aard van die teks 
[duimnael|'n Kopie van *Die Geheime Geskiedenis van die Mongole* in 'n regeringsgebou in [Ulaanbaatar.]]
Die teks bevat verskeie gedeeltes wat die Mongoolse heersende elite as hoogs vertroulik beskou het. Een gedeelte laat twyfel ontstaan oor die vraag of Yesükhei Djengis Khan se biologiese vader was. Hierdie gedeelte dui daarop dat dit Chiledü kon gewees het, 'n klanleier van die Merkiete, erfvyande van die stam waar Djengis Khan grootgeword het.

'n Ander gedeelte maak dit ten minste waarskynlik dat Djengis Khan self nie die biologiese vader van Jochi, die oudste seun van sy vrou, Börte, kon gewees het nie. Daar is ook 'n gedeelte van die teks wat Djengis Khan se paniekbevange vrees vir honde as 'n jong kind openbaar. Daar is ook 'n gedeelte wat Djengis Khan se moord op sy halfbroer Begter en sy moeder se woedende reaksie daarop beskryf.

Hierdie inligting verskyn slegs in die teks van *Die Geheime Geskiedenis*. Geen van hierdie inligting is ooit in ander Mongoolse of selfs nie-Mongoolse kronieke gevind nie. Rashid al-Din moes toegang tot die teks van *Die Geheime Geskiedenis* gehad het terwyl hy die ''Jami' al-tawarikh'' geskryf het, 'n vroeë poging tot 'n geskiedenis van die wêreld. Hy het nie hierdie inligting gebruik nie. In 1331 is die samestellers van 'n ensiklopedie tydens die Yuan-dinastie toegang tot die werk geweier omdat dit episodes met geheime bevat het wat onaanvaarbaar was vir kopiëring.

## Datering 
Daar is geen konsensus onder historici oor die presiese datering van die teks nie. Die teks self dui aan dat die manuskrip in die Jaar van die Muis voltooi is. Dit kan 1228, 1240 of 1252 wees. Die teks se inhoud eindig teen die einde van Ögedei Khan se bewind. Om hierdie rede handhaaf sommige historici die datum op 1240. Daar is egter ooreenstemming dat daar merkwaardige anakronismes in die teks oor Ögedei is. Hierdie het betrekking op gebeure wat nie gedurende Ögedei se leeftyd kon plaasgevind het nie. Daarom beskou sommige historici 1252 as die korrekte datum, en neem aan dat die nou bekende teks as 'n geheel saamgestel is.

Die Chinese vertalers het die teks in tien hoofstukke verdeel en 'n voortsetting van nog twee. Dit is denkbaar dat slegs die eerste tien hoofstukke die oorspronklike teks was, met die voortsetting wat uit 'n effens later datum dateer. Daar is egter 'n groot ooreenkoms in styl, taal en tema tussen die eerste tien hoofstukke en die voortsetting. As die teks inderdaad as 'n geheel beskou kan word, lyk 1252 na die mees waarskynlike datum.

## Ontdekking en eerste vertalings 
duimnael|Pjotr Kafarov, kloosternaam Palladius.
Die teks het aan Europeërs bekend geword deur Pyotr Kafarov (1817–1878), beter bekend onder sy kloosternaam, Palladius. Hy was dertien jaar lank die hoof van die Russies-Ortodokse sending in China. Die sending was in werking sedert die Verdrag van Kyakhta in 1727. Palladius se eintlike belangstelling het gelê in die versameling van antieke manuskripte. Die kopie wat hy verkry het, was in Chinees, en Palladius het dit in Russies begin vertaal.

Hierdie vertaling is in 1866, saam met ander essays, gepubliseer in "*Werke van die Lede van die Russiese Godsdienstige Sending in Peking*." Hy het dit 'n "*Ou Mongoolse Verhaal van Djengis Khan* " genoem. Eers in latere vertalings in ander tale het dit bekend geword as die "*Geheime Geskiedenis van die Mongole*."

Gedurende die Ming-dinastie was twee instellings verantwoordelik vir kommunikasie met volke aan die periferie van die ryk. Die eerste was die Buro vir Tolke, wat slegs verantwoordelik was vir gesproke kommunikasie. Die tweede was die Buro vir Vertalers, wat verantwoordelik was vir geskrewe kommunikasie.

Aan die einde van die 14de eeu was die Geheime Geskiedenis die mees voor die hand liggende handboek en leerboek. Die Mongoolse teks is dus lettergreep vir lettergreep vertaal in Chinese karakters wat min of meer dieselfde klanke as die Mongoolse woorde verteenwoordig het. Die volgende stap was om studente die betekenis van die klanke van die woorde te leer.

Die oorspronklike Mongoolse teks sou nie hoofstukke of paragrawe gehad het nie. Hierdie is nou deur Chinese vertalers vir didaktiese doeleindes ingestel. In die Chinese vertaling het dit twaalf hoofstukke geword, elk verdeel in paragrawe. Aan die einde van elke paragraaf is 'n opsomming in Chinees.

Gedurende die Yongle-keiser se bewind (1360–1424) is al die vertaalde gedeeltes in 'n enkele Chinese uitgawe saamgevoeg, wat weer deel geword het van die beroemde Yongle-ensiklopedie. Afsonderlike Chinese vertalings van slegs die *Geheime Geskiedenis* het egter in omloop gebly. Dit was een hiervan wat Palladius in Beijing ontdek het.

In 1872 het Palladius daarin geslaag om 'n kopie van 'n Chinese, volledig fonetiese vertaling van die Mongoolse oorspronklike te bekom. Palladius het begin werk aan 'n nuwe, verbeterde vertaling van die oorspronklike Mongoolse taal, soos geskryf in Chinese karakters, in Russies. Hy kon egter nie hierdie taak voltooi nie. In 1878 het hy na Europa teruggekeer en dieselfde jaar in Marseille oorlede. Ander het die taak oorgeneem, maar debatte oor die akkuraatheid van vertalings duur voort in akademiese diskoers tot die 21ste eeu.

## Verwysings 
## Bronnelys 
* 
* 
* 
* 
* 
*