Pyrrho van Elis

**Pyrrho van Elis** (Antieke Grieks: Πύρρων ὁ Ἠλεῖος, geromaniseerd: Pyrrhо̄n ho Ēleios; c. 360 - c. 270 v.C.) was 'n Griekse filosoof van die Klassieke Oudheid en word gekrediteer as die eerste Griekse skeptiese filosoof en stigter van die Pyrrhonisme.

## Lewe 
Pyrrho van Elis het na bewering vanaf 365-360 vC geleef tot 275-270 vC.  Pyrrho was van Elis, aan die Ioniese See. Diogenes Laërtius, met verwysing na Apollodorus van Athene, sê dat Pyrrho aanvanklik 'n skilder was en dat die werke deur hom in die gimnasium by Elis uitgestal is. Later word hy deur die werke van Demokritus na die filosofie oorgelok, en volgens Diogenes Laërtius het hy kennis gemaak met die dialoog van Megarian deur Bryson, leerling van Stilpo.  Pyrrho, saam met Anaxarchus, het saam met Alexander die Grote gereis op sy verkenning van die Ooste, "sodat hy selfs so ver gegaan het as die Gymnosophiste in Indië en die Magi" in Persië.  Hierdie blootstelling aan die Oosterse filosofie het hom geinspireer om 'n nuwe filosofie te skep en 'n lewe van eensaamheid aan te neem. Toe hy terugkeer na Elis, het hy in swak omstandighede gewoon, maar deur die inwooners hoog aangeskryf. Hulle  het hom as 'n hoëpriester aangestel en ook die Atheners het aan hom die regte van burgerskap toegeken.

## Bronne oor  Pyrrho 
Pyrrho het nie 'n geskrewe werk nagelaat  waarin sy filosofiese beginsels beskryf word nie.

'n Opsomming van Pyrrho se filosofie is bewaar deur Eusebius, waarin Aristokles aangehaal word, met verwysing na Timon, in wat bekend staan as die "Aristokles-gedeelte."

"Wie goed wil lewe (*eudaimonia*) moet hierdie drie vrae oorweeg: Eerstens, hoe is die *pragmata* (etiese sake, aangeleenthede, onderwerpe) van natuur? Tweedens, watter houding moet ons teenoor hulle aanneem? Derdens, wat sal die uitkoms wees vir diegene wat hierdie houding het?" Pyrrho se antwoord is dat "Soos vir *pragmata* is hulle almal *adiaphora* (ongedifferensieerd deur 'n logiese differensie), *astathmēta* (onstabiele, ongebalanseerde, nie meetbare), en *anepikrita* (ongegronde, onbevestig, onbeslisbaar). Daarom, kan nie ons sintuiglike persepsies of ons *doxai* (sienings, teorieë, oortuigings) nie aan ons die waarheid of leuens aandui nie; so ons moet beslis nie op hulle staatmaak nie. Inteendeel, ons moet *adoxastoi* (sonder standpunte) wees, *aklineis* (nie na die een of ander kant leun nie) en *akradantoi* (onwrikbaar in ons weiering om te kies) en sê van elke een dat dit nie meer is as dit nie is nie of dit is albei of nie.

Dit is onseker of Pyrrhonism 'n klein maar ononderbroke beweging in die oudheid was, of dit uitgesterf het en weer herleef het. Ongeag, 'n paar eeue nadat Pyrrho gelewe het, lei Aenesidemus 'n herlewing van die filosofie. Pyrrhonisme was een van die twee hoofskole van filosofiese skeptisisme wat tydens die Hellenistiese tydperk ontstaan het, en die ander was akademiese skeptisisme. Pyrrhonism floreer onder lede van die Empiriese Skool vir Geneeskunde, waar dit beskou is as die filosofiese grondslag vir hul benadering tot medisyne, wat teen die benadering van die Dogmatiese Skool vir Geneeskunde gekant was. Pyrrhonisme het in die post-Helleniese tydperk in onbekendheid verval.

Pyrrhoniste beskou hul filosofie as 'n lewenswyse, en beskou Pyrrho as 'n model vir hierdie lewenswyse. Hul hoofdoel is om *ataraxia* te bereik deur 'n toestand van *epoche* (opskorting van oordeel) oor oortuigings te verkry. Een metode wat Pyrrhonists gebruik om die oordeel op te skort, is om aan beide kante van die betwiste saak argumente te versamel, om die argumente so te versamel dat die argumente die kenmerke van *isostheneia* (gelyke krag) het. Dit lei die Pyrrhoniste tot die gevolgtrekking dat daar 'n onoplosbare meningsverskil oor die onderwerp is en daarom is die gepaste reaksie om die oordeel op te skort. Uiteindelik ontwikkel die Pyrrhonist *epoché* as 'n gereelde reaksie op alle geskilpunte wat tot *ataraxia* lei.

## Antieke Indiese invloede op Pyrrho 
Diogenes Laërtius se biografie van Pyrrho berig dat Pyrrho saam met Alexander die Grote se leër na Indië gereis het en sy filosofie gegrond het op wat hy daar geleer het: 

 "... hy het selfs so ver gegaan as die Gymnosophiste, in Indië en die Magi. As gevolg van watter omstandighede lyk dit of hy 'n edellyn in die filosofie gevolg het, om die doktrine van onbegryplikheid, en die noodsaaklikheid van die opskorting van 'n mens se oordeel in te voer."

Die bronne en die omvang van die Indiese invloede op Pyrrho se filosofie word egter betwis. Sommige elemente van filosofiese skeptisisme was reeds teenwoordig in die Griekse filosofie, veral in die Demokritus tradisie waarin Pyrrho bestudeer het voordat hy Indië besoek het. Richard Bett verwerp enige substantiewe Indiese invloede op Pyrrho en beweer dat, op grond van die getuienis van Onesicritus, hoe moeilik dit was om met die  Gymnosophiste te praat, aangesien dit drie vertalers vereis het van wie niemand enige filosofie verstaan het nie. Volgens hom is dit dus hoogs onwaarskynlik dat Pyrrho substantief beïnvloed kon word deur enige van die Indiese filosowe.

Volgens Christopher I. Beckwith se analise van die "Aristokles-gedeelte", *adiaphora, astathmēta* en *anepikrita* is dit opvallend soortgelyk aan die Boeddhistiese drie punte van bestaan, wat aandui dat Pyrrho se leer gebaseer is op Boeddhisme. Beckwith betwis Bett se argument oor die vertalers, soos die ander verslae van die gebruik van vertalers in Indië, wat Alexander die Grote en Nearchus insluit, sê dat hulle net een tolk benodig, en Onesicritus is deur ander skrywers in die oudheid gekritiseer om te oordryf. Beckwith beweer ook dat die 18 maande wat Pyrrho in Indië bestee het lank genoeg was om 'n vreemde taal te leer, en dat die sleutel innoverende beginsels van Pyrrho se skeptisisme in die Indiese filosofie gevind is en nie in Griekeland nie.

Daar is veronderstel dat die Gymnosophiste Jains of Ajnanins was en dat hulle waarskynlik 'n invloed op Pyrrho gehad het.

## Invloed 
Pyrrhonism het in die laat vyftiende eeu weer prominensie behaal.

## Verwysings 
## Addisionele bronne
* Algra, K., Barnes, J., Mansfeld, J. and Schofield, M. (eds.), *The Cambridge History of Hellenistic Philosophy*, Cambridge: Cambridge University Press, 1999.
* Annas, Julia and Barnes, Jonathan, *The Modes of Scepticism: Ancient Texts and Modern Interpretations*, Cambridge: Cambridge University Press, 1985.
*
* Beckwith, Christopher I., ''Greek Buddha. Pyrrho's Encounter with Early Buddhism in Central Asia*, Princeton University Press, Princeton and Oxford, 2015.
* Bett, Richard, "Aristocles on Timon on Pyrrho: The Text, Its Logic and its Credibility" *Oxford Studies in Ancient Philosophy* 12, (1994): 137-181.
* Bett, Richard, "What did Pyrrho Think about the Nature of the Divine and the Good?" *Phronesis* 39, (1994): 303-337.
* Bett, Richard, *Pyrrho, His Antecedents, and His Legacy*, Oxford: Oxford University Press, 2000.
* Brunschwig, Jacques, "Introduction: the Beginnings of Hellenistic Epistemology" in Algra, Barnes, Mansfeld and Schofield (eds.), *The Cambridge History of Hellenistic Philosophy*, Cambridge: Cambridge University Press, 1999, 229-259.
* Burnyeat, Myles (ed.), *The Skeptical Tradition*, Berkeley: University of California Press, 1983.
* Burnyeat, Myles and Frede, Michael (eds.), *The Original Sceptics: A Controversy*, Indianapolis: Hackett, 1997.
* Doomen, Jasper, "The Problems of Scepticism" *Logical Analysis and History of Philosophy* 10 (2007): 36-52.
*
* Halkias, Georgios, "The Self-immolation of Kalanos and other Luminous Encounters among Greeks and Indian Buddhists in the Hellenistic world". *Journal of the Oxford Centre for Buddhist Studies*, Vol. VIII, 2015: 163-186.
* Hankinson, R.J., *The Sceptics*, London: Routledge, 1995.
*
* Kuzminski, Adrian, *Pyrrhonism; How the Ancient Greeks Reinvented Buddhism*, Lanham, Lexington Books, 2008. 
* Long, A.A., *Hellenistic Philosophy: Stoics, Epicureans, Sceptics*, University of California Press, 1986.
* Long, A.A. and Sedley, David, *The Hellenistic Philosophers*, Cambridge: Cambridge University Press, 1987.
* Striker, Gisela, "On the difference between the Pyrrhonists and the Academics" in G. Striker, *Essays on Hellenistic Epistemology and Ethics*, Cambridge: Cambridge University Press, 1996, 135-149.
* Striker, Gisela, "Sceptical strategies" in G. Striker, *Essays on Hellenistic Epistemology and Ethics*, Cambridge: Cambridge University Press, 1996, 92-115.
* Striker, Gisela, "The Ten Tropes of Aenesidemus" in G. Striker, *Essays on Hellenistic Epistemology and Ethics*, Cambridge: Cambridge University Press, 1996, 116-134.
* Svavarsson, Svavar Hrafn, "Pyrrho’s dogmatic nature", *The Classical Quarterly*, 52 (2002): 248-56.
* Svavarsson, Svavar Hrafn, "Pyrrho’s undecidable nature", *Oxford Studies in Ancient Philosophy'', 27 (2004): 249-295.

## Notas