James Webb-ruimteteleskoop

Die **James Webb-ruimteteleskoop** (**JWRT**) is ’n ruimteteleskoop wat deur Nasa ontwikkel is, met bydraes deur die Europese Ruimteagentskap (ESA) en die Kanadese Ruimteagentskap (CSA). Dit is op 25 Desember 2021 gelanseer. Die JWRT sal ’n resolusie en sensitiwiteit sonder presedent hê, van sigbare lig met lang golflengtes tot middelinfrarooi, en sal die Hubble-ruimteteleskoop vervang as Nasa se vlagskipsending in astrofisika. Dit is genoem na James E. Webb, wat van 1961 tot 1968 die administrateur van Nasa was en 'n groot rol in die Apollo-program gespeel het.

[duimnael|240px|links|Webb se Eerste Diepveld, 'n foto van die [sterrestelselswerm SMACS 0723.]]
Die teleskoop het ’n gesegmenteerde primêre spieël van 6,5&nbsp;m. Die JWRT moet permanent onder 50&nbsp;kelvin () bly om dowwe seine in die infrarooi te registreer sonder belemmering deur 'n ander hittebron; daarom sal dit by die Son-Aarde se Lagrange-punt L2 ontplooi word, 'n punt sowat 1,5&nbsp;miljoen&nbsp;km van die Aarde af, waar die teleskoop se sonskerm dit terselfdertyd teen verhitting deur die Son, Aarde en Maan kan beskerm.

Die JWRT is ontwerp om veel beter beelde as Hubble na die Aarde terug te stuur en voorwerpe van tot 100 keer dowwer  vanaf Kourou, Frans-Guiana, deur 'n Ariane 5-lanseringsvoertuig gelanseer. Nasa het die lansering as "foutloos" en "perfek" beskryf. Teen 24 Januarie 2022 was die teleskoop ten volle ontplooi en het dit in 'n halowentelbaan om L2 gegaan. Dit het tot in Julie 2022 finale toetse en instellings ondergaan voor die beplande navorsing begin het.

Op 3 Februarie 2022 het Nasa getweet dat die teleskoop sy eerste fotons waargeneem het, en op 11 Februarie 2022 het Nasa aangekondig die teleskoop het die eerste fase van sy instelling voltooi, met elke segment van sy primêre spieël wat die ster HD 84406 opgespoor, afgeneem en min of meer gesentreer het.

## Eienskappe 
[duimnael|220px|links|'n Ruwe voorstelling van die ondeurlatendheid van die [aardatmosfeer vir verskeie golflengtes van elektromagnetiese straling, insluitende sigbare lig.]]

Die James Webb-ruimteteleskoop se massa is omtrent die helfte van dié van die Hubble-ruimteteleskoop, maar 'n goudoorgetrekte berillium- primêre spieël van 6,5&nbsp;m wat uit 18 heksagonale spieëls bestaan, gee dit 'n algehele grootte van meer as ses keer dié van Hubble se spieël van 2,4&nbsp;m. Hiervan word 0,9&nbsp;m2 se uitsig belemmer deur die sekondêre steunstutte, wat die werklike ligversamelingsoppervlak sowat 5,6&nbsp;keer dié van Hubble s'n van 4,525&nbsp;m2 maak.

Die JWRT is hoofsaaklik vir nabyinfrarooisterrekunde ontwerp, maar dit kan ook oranje en rooi sigbare lig waarneem, asook die middelinfrarooi streek, na gelang van die instrument. Dit kan voorwerpe waarneem wat tot 100 keer dowwer is as met Hubble, asook voorwerpe heelwat vroeër in die geskiedenis van die heelal, terug tot rooiverskuiwing z≈20. Die vroegste sterre het byvoorbeeld vermoedelik tussen z≈30 en z≈20 en die eerste sterrestelsels rondom z≈15 gevorm, en Hubble kan nie verder terug as z≈12 sien nie.

Die JWRT kan ook nabygeleë voorwerpe waarneem, insluitende voorwerpe in ons eie Sonnestelsel. Dit sluit alle planete en satelliete, komete en asteroïdes buite die Aarde se wentelbaan in, en "feitlik alle" bekende Kuipergordelvoorwerpe.

Voorwerpe by die Son-Aarde se L2-punt kan saam met die Aarde om die Son wentel, en dit sal die teleskoop in staat stel om rofweg op 'n konstante afstand van die Aarde af te bly, met 'n volgehoue oriëntasie van sy unieke sonskild en toerustingsbus (die JWRT se primêre steunkomponent) ten opsigte van die Son, Aarde en Maan om lig en hitte van dié drie liggame tegelykertyd te blokkeer en selfs die kleinste temperatuurveranderings te voorkom. Dié ligging sal die tuig se temperatuur heeltyd onder die 50&nbsp;K hou wat nodig is vir dowwe infrarooi waarnemings. Kommunikasie sal ook konstant wees.

Beeld:James Webb Space Telescope 2009 top.jpg|Uitsig driekwart van bo.
Lêer:James Webb Space Telescope 2009 bottom.jpg|Die onderkant (wat na die Son gerig is).

### Sonskild 
[duimnael|220px|'n Toetseenheid van die sonskild by die Northrop Grumman-gerief in [Kalifornië, 2014]]

Om waarnemings in die infrarooi spektrum te doen moet die JWRT se temperatuur altyd onder 50&nbsp;K wees, anders sal infrarooi straling van die teleskoop self die instrumente oorweldig. Om dit teen dié temperatuur te hou word 'n groot sonskild gebruik om lig en hitte van die Son, Aarde en Maan tegelykertyd te blokkeer – sy posisie by die L2-punt hou dié drie liggame te alle tye aan dieselfde kant van die teleskoop. Sy wentelbaan om die L2-punt hou dit ook buite die Aarde en Maan se skaduwee en daarom bly die temperatuur konstant. is gemaak van 'n spesiale soort polimied met membrane wat aan albei kante bedek is met aluminum en 'n laag gedoteerde silikon aan die sonkant van die warmste twee lae om die Son se hitte terug die ruimte in te weerkaats.

Die sonskild is so ontwerp dat dit 12 keer gevou kon word om te pas in die Ariane 5-vuurpyl se vragruim, wat 4,57&nbsp;m breed en 16,19&nbsp;m lank is. Die skild se volle ontplooide grootte is 14,162 x 21,197&nbsp;m. Weens die sonskild kan die JWRT nie op enige tydstip onbeperk waarneem nie. Dit neem 40&nbsp;persent van die lugruim vanuit een posisie waar en die hele lugruim oor 'n tydperk van ses maande, die tydperk wat 'n halwe omwenteling om die Son duur.

### Optika 
duimnael|220px|Die hoofspieël word by die Goddard-ruimtevlugsentrum aanmekaargesit, Mei 2016.
duimnael|220px|NIRSpec-model.
duimnael|220px|NIRCam-model.
duimnael|220px|MIRI-model.

Die JWRT se primêre spieël is 'n 6,5&nbsp;m breë, goudbedekte berilliumreflektor met 'n versameloppervlak van 25,4&nbsp;m2. As dit as 'n enkele groot spieël gebou sou gewees het, sou dit te groot vir bestaande lanseringsvoertuie gewees het. Dit bestaan dus uit 18 heksagonale segmente wat ná lansering ontvou word. Daarna sal hulle net elke paar dae opgedateer moet word vir optimale fokus. Dit verskil van grondgebaseerde teleskope soos die Keck-teleskope, wat hulle spieëlsegmente weens versteurings voortdurend moet aanpas met behulp van aktiewe optika. Die Webb-teleskoop gebruik 126 klein motore om die optika nou en dan aan te pas, want daar is min omgewingsversteurings in die ruimte.

Die JWRT se spieël gebruik geronde sekondêre en tersiêre spieëls om beelde te lewer sonder die optiese afwykings wat oor 'n wye veld voorkom. Die sekondêre spieël is 0,74&nbsp;m breed. Daar is ook 'n fyn ingestelde navigasiespieël wat die spieël se posisie baie kere per sekonde kan aanpas vir beeldstabilisasie.

### Wetenskaplike instrumente 
Die *Integrated Science Instrument Module* (ISIM) is 'n raamwerk wat elektriese krag, rekenaarvermoëns, verkoeling en strukturele stabiliteit aan die teleskoop verskaf. Die ISIM bevat vier wetenskaplike instrumente en 'n gidskamera.
* NIRCam (*Near InfraRed Camera*) is 'n infrarooikamera met 'n spektrale dekking wat wissel van sigbare lig (0,6&nbsp;μm) tot by naby-infrarooi (5&nbsp;μm). Daar is 10 sensors elk van 4 megapieksels. NIRCam dien ook as die sterrewag se golffrontsensor.
* NIRSpec (*Near InfraRed Spectrograph*) doen ook spektroskopie oor dieselfde golflengte-omvang. Die NIRSpec-ontwerp verskaf drie waarnemingsmodusse: 'n laeresolusiemodus met behulp van 'n prisma, 'n R~1000-multivoorwerpmodus en 'n R~2700-integraleveldeenheid. Daar word tussen modusse gewissel met behulp van 'n meganisme wat vooraf die golflengte kies en wat die *Filter Wheel Assembly* genoem word. Dit bevat beide 'n middelinfrarooikamera en 'n spektrometer. MIRI maak gebruik van dieselfde wielmaganismes as NIRSpec. Sy temperatuur mag nie hoër styg as 6&nbsp;K () nie; 'n heliumverkoeler aan die warm kant van die omgewingskild sorg vir die verkoeling.
* FGS/NIRISS (*Fine Guidance Sensor* en *Near Infrared Imager and Slitless Spectrograph*) word gebruik om die siglyn van die sterrewag tydens waarnemings te stabiliseer. Metings deur die FGS word gebruik vir beide die beheer van die algehele oriëntasie van die tuig en die aandrywing van die navigasiespieël vir beeldstabilisasie. Omdat die NIRISS saam met die FGS gemonteer is, word dikwels daarna as 'n enkele eenheid verwys; hulle dien egter heeltemal verskillende doele – die een is 'n wetenskaplike instrument en die ander deel van die sterrewag se steuninfrastruktuur.

NIRCam en MIRI het sterligblokkeringsmeganismes vir waarnemings van dowwe teikens soos eksoplanete baie na aan helder sterre. Saam met die sonskild maak dit die ruimtetuigelement van die ruimteteleskoop uit. Die ander twee groot elemente van die JWRT is die ISIM en die OTE (*Optical Telescope Element*). Streek 3 van die ISIM is ook in die ruimtetuigbus; streek 3 sluit die ISIM se bevels- en datahanteringsubstelsel en die MIRI in. Die ruimtetuigbus kan die teleskoop laat roteer met 'n presiesheid van een boogsekonde en isoleer vibrasie tot 'n paar milliboogsekondes.

In die sentrale rekenaar-, geheuebergings- en kommunikasietoerusting

## Vergelyking met ander teleskope 
duimnael|220px|'n Vergelyking van die JWRT se primêre spieël met dié van Hubble.
duimnael|220px|Die amptelike plakkaat van die James Webb-ruimteteleskoop.

Die behoefte aan 'n groot infrarooiruimteteleskoop strek oor dekades. In Amerika is die Spitzer-ruimteteleskoop al beplan terwyl die Pendeltuig nog ontwikkel is, en die behoefte aan infrarooisterrekunde is toe reeds erken. In vergelyking met grondgebaseerde teleskope word ruimteteleskope nie belemmer deur die atmosferiese absorpsie van infrarooi lig nie. Ruimtesterrewagte het 'n "nuwe lug" aan sterrekundiges bekend gestel.

## Geskiedenis 
### Agtergrond 
Vroeë ontwikkelingswerk vir 'n opvolger van die Hubble-ruimteteleskoop tussen 1989 en 1994 het gelei tot die Hi-Z-teleskoopkonsep, 'n ten volle ingeslote infrarooiteleskoop met 'n lensopening van 4&nbsp;m wat in 'n baan by 3&nbsp;AE sou wentel. Dié verafgeleë wentelbaan sou interplanetêre stof van die teleskoop weghou. aanvaar vir 'n groot, koue ruimteteleskoop (by honderde grade onder 0&nbsp;°C). Hulle het toe begin beplan aan wat die JWRT sou word.

Terwyl die konsep van die nuwe teleskoop gevorder het, het dit die belangrikheid beklemtoon van die bestudering van die geboorte van sterrestelsels in die jong heelal, asook 'n soeke na planete om ander sterre.

Die konsep wat die JWRT sou word, het sy oorsprong in 1996 gehad as 'n voorstel met die naam "Next Generation Space Telescope" (NGST). In 2002, ná verdere ontwikkeling van die ontwerp, is dit hernoem na Nasa se tweede administrateur, James E. Webb. Webb het die agentskap tydens die Apollo-program gelei en wetenskaplike navorsing as 'n kernaktiwiteit van Nasa gevestig. Die JWRT is 'n projek van Nasa, met internasionale samewerking deur die Europese Ruimteagentskap (ESA) en die Kanadese Ruimteagentskap (CSA).

In die tydperk van "vinniger, beter, goedkoper" van die middel 1990's het Nasa se leiers probeer om 'n ruimteteleskoop teen 'n klein koste op te rig. Die resultaat was die NGST-konsep, 'n teleskoop met 'n lensopening van 8&nbsp;m wat na L2 gevlieg sou word en rofweg $500&nbsp;miljoen sou kos. en in April 2007 die laaste deel. Die ontwerpfase het daarna begin. Teen Mei 2007 was die koste nog soos beplan. In Maart 2008 het die projek sy voorlopige ontwerpinspeksie geslaag en oor die volgende drie jaar nog inspeksies.

In April 2010 het die teleskoop 'n tegniese inspeksie geslaag wat daarop gedui het die sterrewag voldoen aan al die wetenskaplike en ingenieursvereistes vir die sending. 'n Herbeplanning van die sending het daarna gevolg, met 'n beplande lansering in 2015, maar so laat as 2018. Teen 2010 het die stygende koste ander projekte beïnvloed, hoewel werk aan die JWRT self nog op tyd was.

Teen 2011 was die JWRT-projek in die finale ontwerp- en vervaardigingsfase. Soos wat gewoonlik gebeur met 'n ingewikkelde ontwerp wat nie verander kan word nadat dit eers gelanseer is nie, was daar gedetailleerde inspeksies van elke deel van die operasie.

Die montering van die primêre spieël het in November 2015 begin en is op 3 Februarie 2016 voltooi. Die sekondêre spieël is op 3 Maart 2016 geïnstalleer. Die finale konstruksie van die Webb-teleskoop is in November 2016 voltooi, waarna intensiewe toetse begin het.

In Maart 2018 het Nasa die lansering van die teleskoop vir 'n jaar uitgestel tot Mei 2020 nadat die sonskild tydens toetse geskeur het. In Junie 2018 is die lansering met nog 10 maande uitgestel tot Maart 2021 ná 'n assessering van 'n onafhanklike inspeksieraad. Daarvolgens was daar 344 moontlike probleme met die lansering en ontplooiing, dinge wat reggestel moes word vir die JWRT om te werk, omdat dit nie ná die tyd gedoen kon word nie. In Augustus 2019 is die meganiese integrasie van die teleskoop voltooi, iets wat aanvanklik vir 12 jaar vroeër, 2007, beplan is.

Nadat die konstruksie voltooi is, het die JWRT finale toetse in Kalifornië ondergaan. 'n Skip met die teleskoop het op 26 September 2021 uit Kalifornië vertrek, deur die Panamakanaal gevaar en op 12 Oktober 2021 in Frans-Guiana aangekom.

### Deelnemende lande 
Nasa, die ESA en die CSA het sedert 1996 saam aan die teleskoop gewerk. Die ESA se deelname in die bou en lansering is in 2003 deur sy lede goedgekeur en 'n ooreenkoms tussen die ESA en Nasa is in 2007 onderteken. In ruil vir volle vennootskap, verteenwoordiging en toegang tot die teleskoop vir sy sterrekundiges, verskaf die ESA die NIRSpec-instrument, die *Optical Bench Assembly* van die MIRI-instrument, 'n Ariane 5-lanseerder en mannekrag om operasies te ondersteun. Die CSA verskaf die *Fine Guidance Sensor* en die *Near-Infrared Imager Slitless Spectrograph* plus mannekrag vir die ondersteuning van operasies.

'n Paar duisend wetenskaplikes, ingenieurs en tegnici van 15 lande het bygedra tot die bou, toets en integrasie van die JWRT. Altesaam 258 maatskappye, regeringsagentskappe en akademiese instellings het aan die voorlanseringsprojek deelgeneem; 142 van die VSA, 104 van 12 Europese lande en 12 van Kanada.

* 
* 
* 
* 
* 
* 

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Sending 
Die James Webb-ruimteteleskoop het vier hoofmikpunte:
* om te soek na lig van die eerste sterre wat ná die Oerknal in die heelal gevorm het;
* om die vorming en evolusie van sterrestelsels te ondersoek;
* om 'n begrip te kry van stervorming en planetêre stelsels; en
* om planetêre stelsels en die oorsprong van lewe te bestudeer.

Dié doelwitte kan makliker bereik word met waarnemings in infrarooi lig eerder as die sigbare deel van die spektrum. Om dié rede sal die JWRT se instrumente nie sigbare of ultraviolet lig meet soos Hubble nie, maar dit het 'n veel groter vermoë om infrarooi astronomie uit te voer. Die JWRT is sensitief vir 'n reeks golflengtes van 0,6 tot 28&nbsp;μm (wat ooreenstem met onderskeidelik oranje en diep-infrarooi straling by sowat 100&nbsp;K ().

Die JWRT kan gebruik word om inligting in te samel oor KIC 8462852 (Tabby se Ster), wat in 2015 ontdek is en 'n paar abnormale ligkurwe-eienskappe het.

### Lansering en lengte van sending 
Die lansering (Ariane-vlug VA256) het soos beplan plaasgevind op 25 Desember 2021 om 12:20 UTC vanaf die Guiana-ruimtesentrum in Frans-Guiana.

Daar is bevestig dat die teleskoop krag ontvang en 'n ontplooiingsfase van twee weke is begin terwyl dit na sy bestemming reis. Die sterrewag is aan die Ariane 5 gekoppel met behulp van 'n verbindingsring wat deur 'n toekomstige ruimtetuig gebruik sal kan word om die sterrewag vas te gryp in 'n poging om groot ontplooiingsprobleme reg te stel. Die teleskoop self kan egter nie gediens word nie en ruimtevaarders sal nie take kan uitvoer soos instrumente omruil, soos met Hubble, nie.

Die teleskoop het 'n minimum sendingtyd van vyf jaar, met 'n doel van 10 jaar. Die wetenskaplike sending van vyf jaar sal begin ná 'n opdragfase van ses maande. Dit is ontwerp om genoeg dryfmiddel vir 10 jaar te vervoer, maar die presiesheid van die Ariane 5-lansering en die eerste koersaanpassing het genoeg brandstof gespaar sodat die sterrewag vir "aansienlik langer" in sy wentelbaan sal kan bly.

Beeld:Ariane 5 with James Webb Space Telescope Prelaunch (NHQ202112230012).jpg|Ariane 5 en die JWRT op die lanseerblad.
Beeld:James Webb Space Telescope Launch.jpg|Ariane 5 met die JWRT oomblikke ná die lansering.
Beeld:JWST as seen from the ESC-D Cryotechnic upper stage.png|Die JWRT soos van die boonste fase gesien kort ná die vrystelling. Die Aarde en die Golf van Aden kan op die agtergrond gesien word.

### Wentelbaan 
duimnael|220px|Die JWRT sal nie presies by die L2-punt wees nie, maar in 'n sirkel daarom wentel in 'n halowentelbaan.

Die JWRT wentel naby die tweede Lagrange-punt (L2) van die Son-Aarde-stelsel om die Son; dit is 1,5&nbsp;miljoen&nbsp;km verder van die Son as die Aarde se wentelbaan en sowat vier keer so ver as die Maan.

Gewoonlik sal dit 'n voorwerp wat verder as die Aarde van die Son af is, langer as 'n jaar neem om om die Son te wentel. Naby die L2-punt bring die gesamenlike aantrekkingskrag van die Aarde en die Son egter mee dat 'n ruimtetuig net so lank om die Son wentel as die Aarde.

Die teleskoop se halowentelbaan is skuins in verhouding met die sonnebaan en die radius wissel tussen 250&nbsp;000 en 832&nbsp;000&nbsp;km. Dit neem sowat ses maande om te voltooi.

Dit vereis dat die tuig se koers beheer word om dit in sy halowentelbaan te hou.

### Infrarooisterrekunde 
[duimnael|220px|Twee beelde van die Hubble-ruimteteleskoop van die [Carina-newel. Dit vergelyk ultraviolet en sigbare lig (bo) met infrarooi (onder). Veel meer sterre is in laasgenoemde sigbaar.]]
duimnael|220px|Met infrarooi waarnemings kan voorwerpe gesien word wat nie in gewone lig sigbaar is nie, soos dié verafgeleë sterrestelsel.

Die JWRT is die amptelike opvolger van die Hubble-ruimteteleskoop. Omdat dit primêr op infrarooisterrekunde fokus, is dit ook 'n opvolger van die Spitzer-infrarooiteleskoop. JWRT sal die vermoëns van dié twee teleskope ver oortref en sal baie meer en baie ouer sterre en sterrestelsels kan sien. Waarnemings in die infrarooi spektrum is 'n sleuteltegniek hiervoor vanweë kosmologiese rooiverskuiwing en omdat dit beter deur stof en gas dring. Só kan dowwer, koeler voorwerpe gesien word. Omdat waterdamp en koolstofdioksied in die aardatmosfeer die meeste infrarooi absorbeer, is infrarooisterrekunde met behulp van grondgebaseerde teleskope beperk tot smal golflengtes waar die absorpsie swakker is. Daarbenewens straal die heelal self in die infrarooi spektrum uit en oorweldig dit dikwels die lig van die voorwerp wat bestudeer word. Dit maak 'n ruimteteleskoop nuttiger vir infrarooisterrekunde.

Hoe verder 'n voorwerp is, hoe jonger lyk dit. Dit is omdat sy lig ons ná 'n langer tydperk bereik het. Omdat die heelal aan die uitdy is, kry die lig 'n rooiverskuiwing hoe verder dit beweeg, en daarom is voorwerpe op uiterse afstande maklik om in infrarooi te sien.

Infrarooi straling skyn makliker deur streke met ruimtestof as sigbare lig. Waarnemings kan dus in infrarooisterrekunde gemaak word van voorwerpe wat nie in sigbare lig gesien kan word nie weens stof en gas, soos die molekulêre wolke waarin sterre gebore word, die sirkumstellêre skywe waaruit planete ontstaan en die kerns van aktiewe sterrestelsels.

Die sonpaneel is net ná lansering begin ontplooi, sowat een en 'n halwe minuut nadat dit van die tweede fase van die Ariane-vuurpyl geskei het; dit het effens vroeër gebeur as wat verwag is, omdat die lansering gladder verloop het as wat beplan is. Die skeiding en die sonpaneeluitvouing was albei sigbaar op 'n regstreekse uitsending deur die kamera op die vuurpyl.

Sowat 12 uur ná lansering het die teleskoop se twee primêre vuurpyle vir 65 minute gevuur om die eerste van drie beplande koersveranderings te doen. Op dag twee het die kommunikasie-antenne outomaties ontplooi.

Op 28 Desember, drie dae ná lansering, het sendingbeheerders begin met die ontplooiing oor verskeie dae van die JWRT se uiters belangrike sonskild. Die panele wat die skild omhul het, is laat oopgaan en toe is die delikate skildmembraan uitgevou.

Op 29 Desember het beheerders die toringstruktuur ontplooi vir die skei van die twee hoofdele van die sterrewag – die teleskoop met sy spieëls en wetenskaplike instrumente, en die "bus" met die elektronika en aandrywing. Dit het die nodige afstand tussen die dele geskep sodat die teleskoop kan afkoel en die sonskild heeltemal kon oopvou. Op 30 Desember is bedekkings opgerol wat die sonskild beskerm het en is die skild vir die eerste keer aan die ruimte blootgestel. en teen 8 Januarie was die hele teleskoop ontplooi. Vir die spieëls se instelling is dit nodig dat al 18 segmente, en die sekondêre spieël, binne 50 nanometer van mekaar is.

Die eerste ster wat die teleskoop afgeneem het, is die helder HD&nbsp;84406 van die 6de magnitude in die Groot Beer. Altesaam 156 beelde van die lug is geneem om uit te vind waarheen elk van die 18 segmente aanvanklik wys.

## Wetenskaplike resultate 
Die uitreiking van die eerste volkleurbeelde en spektroskopiese data het op 12 Julie 2022 plaasgevind. Dit was ook die amptelike begin van Webb se algemene wetenskaplike operasies. Die Amerikaanse president Joe Biden het die eerste foto, Webb se Eerste Diepveld, op 11 Julie 2022 onthul (sien die foto links heel bo).

Nasa het die lys waarnemings bekend gemaak wat ook uitgereik word:

* Carina-newel
* WASP-96b
* Suidelike Ring-newel
* Stephan se Kwintet
* SMACS J0723.3-7327, 'n gravitasielensbeeld van baie verafgeleë sterrestelsels.

Op 14 Julie 2022 het Nasa vir die eerste keer beelde van Jupiter en verwante gebiede uitgereik, insluitende infrarooibeelde deur die JWRT.

Binne twee weke ná die eerste JWRT-foto's het verskeie koerante 'n groot reeks vroeë sterrestelsels beskryf wat vermoedelik van 235&nbsp;miljoen jaar (*z*=16,7) tot 280&nbsp;miljoen jaar ná die Oerknal bestaan het, veel vroeër was wat voorheen vermoed is. Die resultate moet nog bevestig word. Op 17 Augustus 2022 het Nasa 'n groot mosasïekbeeld van 690 individuele raampies uitgereik wat deur die nabyinfrarooikamera op die JWRT geneem is van talle baie vroeë sterrestelsels. Van die sterrestelsels, soos CEERS-93316, het 'n geraamde rooiverskuiwing van *z*=16,7, wat ooreenstem met 235,8&nbsp;miljoen jaar ná die Oerknal.

Beeld:NASA’s Webb Reveals Cosmic Cliffs, Glittering Landscape of Star Birth.jpg|Carina-newel
Beeld:NASA’s Webb Captures Dying Star’s Final ‘Performance’ in Fine Detail.png|NGC 3132
Beeld:Stephan's Quintet taken by James Webb Space Telescope.jpg|Stephan se Kwintet
Beeld:Stephan’s Quintet (MIRI Imaging).png|Stephan se Kwintet
Beeld:Exoplanet WASP-96 b (NIRISS Transmission Spectrum) (weic2206a).jpeg|Die spektrum van WASP-96b

Beeld:Cartwheel Galaxy JWST NIRCam+MIRI Full Res.png|NIRCam/MIRI-samestelling
Beeld:Cartwheel Galaxy JWST NIRCam Full Res.png|NIRCam
Beeld:Cartwheel Galaxy (MIRI).png|MIRI

## Verwysings 
## Nog leesstof 
*  Die amptelike saak van die JWRT, 2006.
*  'n Oorsig oor die JWRT se vermoëns

## Eksterne skakels 
* Amptelike webtuistes Nasa, STScI, ESA
* James Web-ruimteteleskoop  by Nasa se Sonnestelsel-verkenning

* JWST NASA – ***TRACKING*** page − from Launch to L2
* JWRT NASA – About − Tydlyn-detail / JWRT-wentelbaan / L2 / Kommunikasie
* JWRT-teks – Krietiekste gebeure – lansering en ontplooiing (Desember 2021)
* JWST Video (031:22): Highlights − Technical Engineering Details (Desember 2021)
* JWST Video (012:02): 1st Month – Launching and Deployment (animasie; Januarie 2017)
* JWST Video (008:06): 1st Month − Launching and Deployment (bywerking; Oktober 2021)

### Videoskakels – ontplooiings 
* [**=>** [https://www.youtube.com/watch?v=dRqHlta6lr8   (https://www.esa.int/ESA_Multimedia/Videos/2021/12/Webb_separation_from_Ariane_5 mirror) **=>** [https://www.youtube.com/watch?v=IBPNi7uGgWM   **=>**
* [https://www.youtube.com/watch?v=-EnlaXnFcGs  **=>** [https://www.youtube.com/watch?v=tlGTem8vkB0  **=>** [https://www.youtube.com/watch?v=6cUe4oMk69E  **=>**
* [https://www.youtube.com/watch?v=DYDNS471jc8  **=>** [https://www.youtube.com/watch?v=4Pl749Dgx0A