Andries Pretorius

**Andries Wilhelmus Jacobus Pretorius** (27 November 1798 Graaff-Reinet – 23 Julie 1853 Grootplaats, distrik Pretoria) was 'n Voortrekkerleier wat 'n belangrike rol gespeel het in die vestiging van die Zuid-Afrikaansche Republiek, sowel as die vroeëre, maar kortstondige Natalia Republiek in Suid-Afrika. Hy was ook 'n sleutelfiguur in die Slag van Bloedrivier. Die adminstratiewe hoofstad van Suid-Afrika, Pretoria, is na Andries Pretorius genoem. Sy seun, Marthinus Wessel Pretorius, was Staatspresident van die Zuid-Afrikaansche Republiek en die Oranje-Vrystaat.

## Afkoms, geboorte en vroeë lewe 
duimnael|links|upright|Pretorius met sy roer.
Andries Pretorius was die oudste van die vyf kinders van Marthinus Wessel Pretorius en sy vrou Susanna Elizabeth Viljoen. Sy broers en suster was Johannes Lodewyk, Hercules, Susanna en Henning Petrus Nicolaas sowel as 'n aantal halfbroers en halfsusters uit sy vader se eerste huwelik. Pretorius was 'n nasaat van die vroegste Hollandse setlaars in die Kaapkolonie. Hy was 'n vyfde geslag afstammeling van die stamvader, Johannes Pretorius. Johannes Pretorius het in 1666 in diens van die VOC uit Nederland in die Kaap aangekom. Hy is kort daarna na Mauritius, maar het in Desember 1669 permanent in die Kaap kom woon. Die Pretorius stamvader was die seun van ds. Wessel Scout van Nederland, wat sy name na die Latynse vorm Wesselius Praetorius (later Pretorius) verander het. Andries Pretorius het waarskynlik op sy vader se woonplaas Driekoppen, ongeveer vyf-en-twintig myl noordoos van Graaff-Reinet groot geword.

Op Saterdag 15 Desember 1838 word 'n tyding ontvang van 'n naderende Zoeloe mag en Pretorius beveel dat 'n laer op die wes-oewer van wat later die Bloedrivier gedoop sou word, in 'n hoek tussen die rivier en 'n diep sloot getrek word. Op Sondag 16 Desember vind die Slag van Bloedrivier plaas waarin Pretorius en sy 470 man daarin slaag om die herhaaldelike aanvalle van ongeveer 10 000 Zoeloekrygers af te weer. Pretorius stuur ook perderuiters agter die vlugtende Zoeloekrygers aan. In die proses doen hy self 'n assegaaiwond op. Aan trekker kant is daar geen ongevalle nie en slegs drie gewondes terwyl meer as 3&nbsp;000 Zoeloes in die slag sneuwel. Die slag vestig Pretorius se reputasie as 'n briljante strateeg en hy word byna oornag beroemd.

Pretorius was ook die leier van die Natalse Boere in hulle opposisie teen die Britte. In 1842 besluit Brittanje om Port Natal weer te beset. Op 4 Mei 1842 kom kaptein T. C. Smith met 'n mag van 263 in Port Natal aan. Pretorius word aangesê om met Smith te onderhandel vir 'n vreedsame onttrekking van die Britse mag uit Natal. Pretorius vertrek met vyf-en-twintig man na Port Natal en kamp by Kongella, ongeveer drie kilometer van Smith se kamp op 7 Mei 1842. Die mag groei tot 264 man. Hy slaag nie daarin om die Britte se terugtrekking te onderhandel nie en die Volksraad beveel hom op 19 Mei om die besettingsmag met geweld uit Natal te verdryf. Smith voer egter 'n verrassingsaanval uit op 24 Mei. Pretorius weer die aanval af en in 'n slag waarin een van sy manne sneuwel. Sewentien Britte sneuwel en een-en-dertig word gewond. Drie Britte verdrink ook tydens hulle vlugtog. Pretorius omsingel Smith se troepe en beleër die kamp vir 'n hele maand. Dick King slaag daarin om te perd te ontsnap en hulp uit die Kaap te ontbied. Twee skepe met soldate onder bevel van luitenant-kolonel Josias Cloete kom in Port-Natal aan en na 'n geveg op 26 Junie 1842 val Pretorius terug na Pietermaritzburg. 

Later sou hy sy invloed gebruik om saam met Karel Landman en J. N. Boshof die Boere te oortuig om tot 'n vreedsame oplossing met die Britte in te stem. Op 15 Julie 1842 besluit die Volksraad om hulle aan die Britse gesag te onderwerp. Pretorius se samewerking met Cloete lei daartoe dat hy ook amnestie verkry nadat hy aanvanklik op 'n lys van ses wat nie sou amnestie kry vir die gebeure in Port Natal nie.

Hy het in Natal aangebly as 'n Britse onderdaan en is in 1847 deur die Boere gekies om hulle griewe aan die Goewerneur van die Kaapkolonie voor te lê. Die Boere se ongelukkigheid het voortgespruit uit voortdurende invloei van plaaslike bevolking in gebiede wat onder die Boere se grondaanspraak geval het. Pretorius het na Grahamstad vertrek om 'n oudiënsie met die goewerneur Sir Henry Pottinger te verkry. Die het egter geweier om hom te woord te staan of met hom te kommunikeer. Pretorius het na Natal terug gekeer  met die voorneme om sy plaas te verlaat en onder Britse invloed uit te trek.

## Stryd om onafhanklikheid in die Vrystaat en die Transvaal 
[duimnael|'n Standbeeld van Andries Pretorius voor die [Stadsaal van Pretoria]]
Pretorius was op pad om met 'n beduidende gevolg die Drakensberge te oorkruis en Natal te verlaat toe Sir Harry Smith, die nuutaangestelde goewerneur van die Kaap, die trekkers se kamp by die Tugelarivier in Januarie 1848 bereik. Smith belowe dat die boere beskerming sou kry en oortuig baie in die geselskap om aan te bly. Pretorius vertrek egter en met die uitvaardiging van Britse soewereiniteit tot by die Vaalrivier. Hy gaan woon in die Magaliesberg, noord van die rivier. Hy word deur die *burgers* aan beide oewers van die Vaal as hulle kommandant-generaal gekies. Op die versoek van die Boere by Winburg, oorkruis Pretorius die Vaalrivier in Julie en lei 'n anti-Britise geselskap in 'n "vryheidsoorlog". Bloemfontein word op 20 Julie beset. In Augustus word hy egter in die Slag van Boomplaats deur Smith verslaan en val hy terug tot noord van die Vaalrivier. Daar word hy die leier van een van die grootste groepe van die verdeelde Transvaal Boere en kommandant-generaal van Potchefstroom en Rustenburg. Sy hoofmededinger in die opsig was kommandant-generaal A. H. Potgieter.

In 1851 word hy deur ontevrede Boere in die Oranjerivier-Soewereiniteit en deur die Basotho hoofman Moshoeshoe om bystand versoek en hy kondig sy voorneme om die Vaalrivier te oorkruis om "orde te herstel" in die Soewereiniteit. Sy doelstelling was egter eerder om erkenning van die onafhanklikheid van die Transvaalse Boere van die Britte te verkry. Die Britse kabinet, wat besluit het op 'n beleid van afstanddoening, het die voorstel van Pretorius oorweeg en die losprys van 2000 pond wat tydens die Boomplaats voorval ingestel is op sy kop teruggetrek. Pretorius het met die Britse kommissarisse by 'n plaas naby die Sandrivier ontmoet en op 17 Januarie 1852 is die Sandrivierkonvensie geteken waarvolgens die onafhanklikheid van die Transvaalse Boere deur Brittanje erken is.

Pretorius het die Vaalrivier weer op 16 Maart oorkruis waar hy met Potgieter by Rustenburg versoen is. Die volgelinge van beide leiers het die konvensie goedgekeur, al was die Potgieter party nie verteenwoordig nie. In dieselfde jaar het Pretorius besoek afgelê in Durban met die oog op die oopstel van handel tussen die nuwe republiek en Natal. In 1852 het hy gepoog om die pad deur die binneland deur Betsjoeanaland toe te maak en het hy 'n kommando gestuur na die westelike grens teen Sechele. Tydens die tog is David Livingstone se huis by Kolobeng geplunder.

## Sterfte en nalating 
[duimnael|upright|Beeld van Pretorius by die [Voortrekkermonument.]]
In Junie 1853 besoek Pretorius Potchefstroom om die nuwe predikant uit Nederland, ds. Dirk van der Hoff, te verwelkom. Hy woon op 20 Junie 1853 die laaste keer 'n krygsraadsvergadering by. Sy gesondheid gaan hierna vinnig agteruit en hy sterf op 55-jarige ouderdom op sy plaas Grootplaats in Magaliesberg aan borswater  en word daar begrawe. In 1855 is 'n nuwe distrik en dorp uit die distrikte Potchefstroom en Rustenburg deur sy seun Marthinus Wessel Pretorius gevorm en Pretoria genoem ter ere van die ontslape kommandant-generaal. Op 13 Mei 1891 is sy stoflike oorskot in die Ou Kerkhof in Pretoria met eerbetoon herbegrawe. Marthinus Wessel Pretorius was ook die eerste president van die Zuid-Afrikaansche Republiek in die Transvaal.

## Sien ook 
* Andries Pretorius-monumente
* Leverton, B.J.T.: Die woonhuis van Andries Pretorius. In: Lantern. Tydskrif vir Kennis en Kultuuur. Jaargang 18, nr. 1, September 1968

## Verwysings 
## Notas 
* Die oorspronklike Engelse Wikipedia artikel wat gedeeltelik hier gebruik is, is grootliks gegrond op Thesis on attitudes towards the commemoration of the Battle of Blood River