open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Indiese Lugmag

duimnael|regs|200px|Ewolusie van die rondeel van die Indiese Lugmag oor die jare. **1)**1933–1942 **2)**1942–1945 **3)**1947–1950 **4)**1950–huidig

Die **Indiese Lugmag** (IAF; Devanagari: भारतीय वायु सेना, Bharatiya Vayu Sena) is die lugtak van die Indiese Gewapende Magte. Sy primêre verantwoordelikheid is om die Indiese lugruim te beveilig en lugoorlogvoering te doen tydens 'n konflik. Dit is amptelik gestig op 8 Oktober 1932 as 'n hulplugmag van die Britse Ryk en die voorvoegsel "Royal" (Koninklike) is bygevoeg in 1945 ter erkenning van sy dienste tydens die Tweede Wêreldoorlog. 

Die Indiese Lugmag word deur kenners beskou as een van die beste lugmagte in die wêreld.  

Na Indië onafhanklikheid van die Verenigde Koninkryk verkry het op 15 Augustus 1947, was die **Koninklike Indiese Lugmag** in diens van die Dominium van Indië, met die voorvoegsel wat laat vaar is toe Indië 'n republiek geword het in 1950. Sedert onafhanklikheid, was die IAF in vier oorloë betrokke met naburige Pakistan en een met die Volksrepubliek China.

## Verwysings
Noam Chomsky

**Avram Noam Chomsky** (gebore 7 Desember 1928) is 'n Amerikaanse taalkundige, filosoof, kognitiewe wetenskaplike, logikus, politieke kommentator, sosiale aktivis, voorstander van anargo-sindikalisme, skrywer en dosent. Chomsky is 'n emeritus hoogleraar in taalkunde aan die *Massachusetts Institute of Technology* (MIT). Hy het al meer as 100 boeke geskryf en word soms die "vader van moderne taalkunde" genoem. Hy is ook 'n prominente kulturele figuur en is in 2005 as die "wêreld se top openbare intellektueel" aangewys.

## Linguistiek 
Chomsky het die teorie van generatiewe grammatika geskep. Dit is een van die belangrikste bydraes tot die veld van linguistiek in die 20ste eeu. Hy het ook gehelp met die kognitiewe rewolusie in sielkunde deur sy hersiening van B. F. Skinner se *Verbal Behavior* (Verbale Gedrag). Hy bevraagteken die gedragtelike manier om  na optrede en taal te kyk. Dit was die belangrikste benadering in die 1950's. Sy natuurlike benadering tot die studie van taal het die filosofie van taal en gees verander. Hy het ook die Chomsky-hiërargie bedink, 'n manier om na formele tale te kyk in terme van hul vermoë om taal te verduidelik.

## Politiek 
In die 1960's het Chomsky die Viëtnamoorlog gekritiseer. As gevolg hiervan het hy vir sy politieke standpunte bekend geword. Hy word as 'n belangrike intellektuele figuur binne die linkse geledere van die Amerikaanse politiek beskou. Chomsky is wyd bekend vir sy politieke aktivisme en sy kritiek teen die buitelandse beleide van die Verenigde State van Amerika en ander regerings. Chomsky verwys na homself as 'n sosialistiese liberalis en 'n anargis, en het omvattend oor die onderwerpe geskryf. Hy is 'n lid van die *Industrial Workers of the World*, en volg in die voetspore van sy vader, William Chomsky, wat ook 'n lid was.

## Sien ook 
* Chomsky-Foucault-debat

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
* Amptelike webtuiste
*
Lockheed P-80 Shooting Star

Die **Lockheed P-80 Shooting Star** was die eerste vegvliegtuig wat operasioneel gebruik is deur die *United States Army Air Forces* (USAAF). Dit is deur Lockheed ontwerp en gebou in 1943, en met die eerstes afgelewer slegs 143 dae na die begin van die ontwerpproses, kon produksiemodelle vlieg, maar was nie gereed vir gevegsdiens aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog nie. Die tipe was ontwerp met reguit vlerke, en het aan groot konflikte in Suid-Korea deelgeneem as die Amerikaanse Lugmag se F-80. 

As Amerika se eerste suksesvolle turbostraler-aangedrewe vegvliegtuig, het dit die straler-era in die USAAF ingelei, maar is oorheers deur die verskyning van die geveegde vlerk transsoniese MiG-15 en is gou vervang in die lugoormagsrol deur die transsoniese North American F-86 Sabre. Die F-94 Starfire, 'n alleweer onderskepper op dieselfde lugraam, het ook in die Korea-oorlog diens gedoen. Die nouverwante T-33 Shooting Star opleier het in diens van die Amerikaanse Lugmag en Vloot gebly tot in die 1980's. Baie dien steeds in 'n militêre rol of is in privaatbesit.

## Sien ook 
* Lys van vegvliegtuie
Dassault Mirage 2000

Die **Dassault Mirage 2000** is 'n enkel-enjin vierde generasie Franse multirol, lugoppergesagvegter en aanvalsvliegtuig wat deur Dassault Aviation ontwerp en gebou is. Dit is in die laat 1970's vir die Franse Lugmag (Armee de l'Air) ontwerp as 'n liggewigvegter gebaseer op die Mirage III. 

Die Mirage 2000 het ontwikkel in 'n multirolvliegtuig met verskeie variante, met verkope aan 'n aantal ander lande. Die variante sluit in die Mirage 2000N en 2000D aanvalsvariante, die verbeterde Mirage 2000-5 en verskeie uitvoervariante. Meer as 600 vliegtuie is gebou en is in diens by nege nasies se lugmagte.

## Sien ook 
* Lys van vegvliegtuie
Lockheed Martin F-35 Lightning II

Die **Lockheed Martin F-35 Lightning II** is 'n familie van enkelsitplek, enkelmotorige, multirol-alleweer sluipvegvliegtuie. Die vyfde generasie vegvliegtuig is ontwerp om grondaanval-, verkennings-, en lugverdedigingsmissies uit te voer. Die F-35 het drie hoofmodelle: die F-35A konvensionele opstyg en landing (CTOL) variant, die F-35B kortopstyg en vertikale-landing (STOVL) variant, en die F-35C vliegdekskip-gebaseerde (CATOBAR) variant. 

Die F-35 is afstammelinge van die X-35, wat die wenontwerp was van die "Joint Strike Fighter" (JSF)-program. Dit is ontwerp en word gebou deur 'n lugvaartnywerheidspan gelei deur Lockheed Martin. Ander groot F-35 vennote in die industrie sluit in Northrop Grumman, Pratt & Whitney en BAE Systems. Die F-35 het sy nooiensvlug op 15 Desember 2006 gevlieg. Die Verenigde State van Amerika beplan om 2456 vliegtuie tot 2044 aan te koop. Die F-35 variante is bedoel om die grootste deel van sy bemande taktiese lugslaankrag vir die Amerikaanse Lugmag, Marinierskorps en Vloot te verskaf oor die komende dekades. Aflewerings van die F-35 vir die Amerikaanse militêre takke is geskeduleer om teen 2037 voltooi te wees. Daar word projekteer dat die F-35 se dienslewe tot 2070 sal strek.

F-35 JSF "Joint Strike Fighter" ontwikkeling word hoofsaaklik befonds deur die Verenigde State met bykomende befondsing van sy vennote. Die vennootnasies is NAVO-lede of Amerikaanse bondgenote. Die Verenigde Koninkryk, Italië, Australië, Kanada, Noorweë, Denemarke, Nederland en voorheen Turkye is deel van die aktiewe ontwikkelingsprogram. Verskeie ander lande het bestellings geplaas, of oorweeg bestellings, vir die F-35.

## Tegniese besonderhede 
## Sien ook 
* Lys van vegvliegtuie

## Verwysings
Trimetoprim/sulfametoksasool

**Trimetoprim/sulfametoksasool** of **ko-trimoksasool** is 'n antibiotikum wat gebruik word in die behandeling van 'n verskeidenheid van bakteriële, swam en protosoale infeksies. Dit bestaan uit 1 deel trimetoprim tot 5 dele sulfametoksasool. Die geneesmiddel word wêreldwyd bemark as generiese voorbereidings en onder verskeie handelsname, insluitend Septran (GlaxoSmithKline plc) en Bactrim (Hoffmann-La Roche). Ko-trimoksasool word algemeen beskou as kiemdodend, hoewel sy komponente individueel bakteriostaties is. [2] Die meganisme van werking is teenfolaat in die natuur, en dit inhibeer beide nuwe folaatsintese sowel as metabolisme. [3]

Dit is op die Wêreldgesondheidsorganisasie (WGO/WHO) se lys van noodsaaklike medisyne, 'n lys van die belangrikste medikasie wat nodig is in 'n basiese gesondheidstelsel.
Gustave Eiffel

**Alexandre Gustave Eiffel** (15 Desember 1832 – 27 Desember 1923) was 'n Franse strukturele en lugvaartingenieur. Hy is in Dijon gebore. Hy behaal sy graad met lof aan die École Centrale des Arts et Manufactures. Hy was aanvanklik geïnteresseerd in strukturele ingenieurswese en voltooi die spoorwegbrug oor die Garonnerivier in Bordeaux. In 1889 voltooi hy die Eiffeltoring. Dit was vir jare die hoogste mensgemaakte struktuur op aarde. Daarna doen hy studies oor die weer en publiseer 'n aantal dokumente. Hy vestig sy aandag op lugvaart en in 1908 open hy die eerste moderne aërodinamiese laboratorium in Parys. Hy open 'n nuwe laboratorium in 1912 in Auteuil wat oor nuwe, verbeterde toerusting en windtonnels met hoër snelhede beskik. Hy publiseer verskeie boeke oor aërodinamika tussen 1907 en 1909. Sy bekendste boek is *Resistance of the Air and Aviation*. Hierdie boek is vertaal in Engels deur die Amerikaanse kommandeur Jerome C. Hunsaker in 1913. Hy skenk sy laboratorium aan die Franse regering in 1920.

## Ontwerpe deur Eiffel 
duimnael|links|Die Eiffeltoring

* Eiffeltoring
* Maria Pia-brug
* Viaduc de Garabit
* Vryheidstandbeeld

## Bronne 
* ''Collier's Encyclodedia'', Crowell-Collier Educational Corporation Vol. 8, bladsy 677

## Eksterne skakels 
*
Mjasisjtsjef M-4

Die '*Mjasisjtsjef M-4 *Molot*** (Russies: Молот (Hammer), USAF/DoD-verslagdoeningnaam "Tipe 37", NAVO verslagdoeningnaam "**Bison*'") is 'n viermotorige strategiese bomwerper ontwerp deur Vladimir Mjasisjtsjef. Die bomwerper is deur die Sowjetunie in die 1950's vervaardig om teikens in Noord-Amerika te kan aanval. Die Mjasisjtsjef-ontwerpburo is gevorm om so 'n bomwerper te bou.

## Ontwerp en ontwikkeling 
Die eerste M-4 vlug het pas na die nooiensvlug van die Boeing B-52 Stratofortress geskied, en is die eerste keer aan die publiek vertoon op die Rooiplein, op Meidag 1954. Die vliegtuig was 'n verrassing vir die Verenigde State van Amerika, wat nie geweet het dat die Sowjetunie 'n stralerbomwerper gebou het nie. Dit het egter gou duidelik geword dat die bomwerper 'n onvoldoende reikafstand het om Amerika aan te val en weer terug te keer na die Sowjetunie. Slegs 'n paar van die oorspronklike produksie M-4s is egter in diens geplaas. Om hierdie probleem op te los, het die Mjasisjtsjef-ontwerpburo die 3M vrygestel, aan die Weste bekend as die "Bison-B", wat aansienlik kragtiger as die vorige weergawe was. Hierdie nuwe model se nooiensvlug was in 1955. Onder andere is twee van die vyf oorspronklike kanonne verwyder om die vliegtuig ligter te maak.

In Julie 1955 het Amerikaanse waarnemers tydens 'n Sowjetlugskou, 28 **Bisons** in twee groepe sien verbyvlieg. Die Amerikaanse regering het geglo dat die bomwerper reeds in massaproduksie moes wees, en die Central Intelligence Agency het beraam dat 800 teen 1960 operasioneel beskikbaar sou wees. Die lugvertoning was egter net oëverblindery aangesien die eerste groep van tien die verbyvlug herhaal het met agt meer vliegtuie. Die geklassifiseerde skattings het egter daartoe gelei dat Amerikaanse politici gewaarsku het teen 'n "bomwerpertekort".

## Verwysings
Bondeldraermonument

Die **bondeldraermonument** op Graaff-Reinet is opgerig ter ere van die Joodse smouse (bekend as Bondeldraers, Platvoete, Jooiens, Lappiesmouse, Bottelbekjode) wat 'n besondere bydrae tot die ekonomiese ontwikkeling van Suid-Afrika gemaak het.

Aan die einde van die 19de eeu het 'n beduidende aantal Jode uit veral Litaue hulle in die Kaapkolonie kom vestig. Hulle was brandarm met dikwels as enigste besitting die klere aan hulle lywe. Hier het hulle 'n bestaan gemaak as bondeldraer (smous, venter marskramer, dus rondreisende handelaar) na plase in verafgeleë gebiede. Aanvanklik het die smous lopende met sy handelsware in 'n rugsak op die plase aangekom. Later toe sake verbeter het, het hy met 'n muil of perd as lasdier gekom. Toe sake regtig vlot, het hy met 'n swaargelaaide kapkar getrek deur muile of perde gekom. Ruilhandel is gevoer – lewensmiddele is dikwels vir huide en velle verruil.
Die boere het die smouse vriendelik ontvang. Gratis onderdak en kos is verskaf en sy perd is versorg. Die Christen-boer het 'n heilige eerbied vir die beskeie, maar trotse lid van God se uitverkore volk gehad. Aanvanklik kon die smouse nie die taal van die boere praat nie, maar sommige het die taal en kultuur van die plattelandse mense  so hul eie gemaak, dat die Boere-Jode ontstaan het.

## Lees ook
*Jode in Suid-Afrika

## Bibliografie 
* Coetzee, Abel: Die Afrikaanse Volkskultuur. Inleiding tot die studie van Volkskunde. Kaapstad: A.A. Balkema, 1960 (August Aimé Balkema)
* Coetzee, Abel: Woeling en Wording. Johannesburg: Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie, 1961
* Saron, Gustav: The Jews in South Africa. In: Lantern. Tydskrif vir Volksopvoeding. Jaargang 6, nr. 1, September 1956
* Schoeman, C.J.: Klein Jerusalem. In: Lantern. Tydskrif vir Kennis en Kultuur. Jaargang 25, nr. 3, Maart 1976
* van Schoor, A.M.: Notes from my diary. Pretoria: Makro Books, 1979. 
* Monument vir Joodse smouse op Graaff-Reinet onthul, Die Burger, 21 September 1989
Skunk Works

[duimnael|250px|Montering van die [SR-71 Blackbird in die Lockheed Skunk Works.]]
Lockheed se ***Skunk works*** (Engels "skunk" beteken "muishond") verwys na vertroulik projekte (ook swartprojekte) wat hoofsaaklik vir die Amerikaanse Lugmag onderneem is/word. Die term word ook gebruik vir projekte wat werknemers sonder kennis van die maatskappy se bestuur uitvoer.

Oorspronklik was die naam **Skunk Works** deur Lockheed Martin gebruik as 'n semi-amptelike naam vir die navorsing- en ontwerpsafdeling Skunk Werke, wat 'n belangrike rol gedien het in die ontwikkeling van baie, soms geheime, vliegtuigprojekte.

## Ontstaan 
Ben Rich en "Kelly" Johnson gee die oorsprong aan as Junie 1943 in Burbank, Kalifornië. Hulle verskaf basies dieselfde kronologie in hul outobiografieë, nou die amptelike Lockheed Skunk Works-storie: 

Die "Air Tactical Service Command" (ATSC) van die U.S. Army Air Force het vroeg in 1943 aan Lockheed Aircraft Corporation sy behoefte vir 'n straaljagter verduidelik. 'n Vinniggroeiende Duitse stralerbedreiging het Lockheed die geleentheid gebied om 'n vliegtuig te ontwikkel met die kragtigste stralerenjin wat die geallieerde magte op daardie stadium toegang toe gehad het, nl. die Britse Goblin. Lockheed is gekies om die straalvegter te ontwikkel omrede sy vorige belangstelling in stralerontwikkeling en sy vorige kontrakte met die Amerikaanse Lugmag. Een maand na die ATSC-Lockheedvergadering, het die jong ingenieur Clarence "Kelly" Johnson en ander mede-ingenieurs die aanvanklike XP-80 voorstel per hand aan die ATSC afgelewer. Twee dae later is die groen lig aan Lockheed gegee om ontwikkeling te begin, en die Skunk Works is gebore, met Kelly Johnson aan die stuur. 

Die formele kontrak vir die XP-80 het Lockheed eers op 16 Oktober 1943 bereik; sowat vier maande nadat werk reeds begin het. Dit blyk later 'n algemene praktyk by die Skunk Works te wees. Vele kere het 'n kliënt by die Skunk Works opgedaag met 'n versoek vir 'n produk, en met slegs 'n handdruk het die projek begin, met geen kontrakte in plek of enige amptelike voorleggingsproses nie. Kelly Johnson en sy span by Skunk Works het die XP-80 in net 143 dae ontwerp en gebou, sewe minder as wat vereis was.
Porto

**Porto** is die tweede grootste stad in Portugal ná die hoofstad Lissabon, geleë langs die Dourorivier, sowat 5&nbsp;km van die Atlantiese Oseaan af. Die stad is bekend vir die portwyn wat hiervanaf uitgevoer word. Die stad is ook bekend vir die Maria Pia-brug en die sokkerklub FC Porto. Die historiese binnestad van Porto is in 1996 deur Unesco as 'n wêrelderfenisgebied gelys.

## Eksterne skakels 
*  
*  Amptelike webwerf
*   Amptelike Unesco-bladsy
*
Area 51

Die Amerikaanse Lugmag se fasiliteit algemeen bekend as Area 51 is 'n afgeleë afdeling van die Edwards Lugmagbasis, in die Nevada Toets- en Opleidingsterrein. Volgens die Sentrale Intelligensie-agentskap (CIA), is die korrekte name vir die fasiliteit "Homey Lughawe" (ICAO: KXTA) en "Groom Lake", alhoewel die naam Area 51 wel gebruik is in 'n CIA-dokument tydens die Viëtnamoorlog. Ander byname wat vir die fasiliteit gebruik word, is "Dreamland", "Paradise Ranch", "Home Base" en "Watertown". Die spesialegebruikslugruim om die veld word na verwys as 'n beperkte gebied 4808 North (R-4808N).

Die basis se huidige primêre doel is in die openbaar onbekend; maar gebaseer op historiese bewyse, ondersteun dit waarskynlik die ontwikkeling en toetsing van eksperimentele vliegtuie en wapenstelsels. Die intense geheimhouding rondom die basis het dit die gereelde onderwerp van samesweringsteorieë en 'n sentrale komponent vir Vreemde vlieënde voorwerpe (VVVs) in die volksmond gemaak. In Julie 2013, na aanleiding van 'n "Freedom of Information Act"-versoek in 2005 gerig, het die CIA die bestaan van die basis vir die eerste keer in die openbaar bevestig, en dokumente waarin die geskiedenis en doel van Area 51 beskryf word, vrygestel (gedeklassifiseer).

Area 51 is geleë in die suidelike gedeelte van Nevada in die weste van die Verenigde State van Amerika, 134&nbsp;km (83 myl) noord-noordwes van Las Vegas. Geleë in sy sentrum, op die suidelike oewer van Groom Lake, is 'n groot militêre vliegveld. Die perseel is in 1955 deur die VS Lugmag verkry, hoofsaaklik vir die toets van die Lockheed U-2 spioenasievliegtuie.

Die gebied rondom Area 51, insluitend die klein dorpie Rachel op die gepaste naam "Extraterrestrial Highway", is 'n gewilde toeristebestemming.

## Verwysings
Boeing Insitu ScanEagle

Die **Boeing Insitu ScanEagle** is 'n klein, laekoste, lang-uithouvermoë onbemande vliegtuig (UAV) wat deur Insitu, 'n filiaal van Boeing gebou word. Die ScanEagle is ontwerp deur Insitu gebaseer op die Insitu SeaScan, 'n kommersiële UAV wat bedoel was vir die opsporing van vis. Die ScanEagle word steeds opgegradeer met verbeterde tegnologie en betroubaarheid.

## Ontwerp en ontwikkeling 
ScanEagle is 'n afstammeling van 'n ander Insitu UAV, die Insitu SeaScan, wat ontwerp is as 'n afgeleë sensor vir die versameling van weerdata asook om kommersiële vissers te help om skole tuna op te spoor. ScanEagle het na vore gekom as gevolg van 'n strategiese alliansie tussen Boeing en Insitu. Die gevolglike tegnologie-uitruil was suksesvol en 'n draagbare, onbemande vliegstelsel (UAS) vir outonome dophou van die slagveld het onstaan, wat sedert Augustus 2004 tydens die oorlog in Irak ontplooi is.

ScanEagle dra 'n gestabiliseerde elektro-optiese en/of infrarooikamera op 'n liggewig inertia-gestabiliseerde platform. Dit beskik oor 'n geïntegreerde kommunikasiestelsel met 'n reikafstand van meer as 100&nbsp;km en het 'n vlieguithouvermoë van meer as 20 uur. Die ScanEagle het 'n 3,1&nbsp;m vlerkspan,'n lengte van 1,4&nbsp;m en 'n massa van 20&nbsp;kg en kan funksioneer tot 150&nbsp;km/h, met 'n gemiddelde spoed van 90&nbsp;km/h.

Die ScanEagle gebruik nie 'n vliegveld vir sy ontplooiing nie. In plaas daarvan, word dit gelansseer met behulp van 'n pneumatiese lanseerder, gepatenteer deur insitu, bekend as die "SuperWedge" lanseerder. Dit word herwin met behulp van die "skyhook" herwinningstelsel, wat gebruik maak van 'n haak op die vlerkpunte wat 'n tou wat van 'n 9-15&nbsp;m hoë paal hang, vang. Dit word moontlik gemaak deur hoë-gehalte differensiaal-GPS-eenhede wat op die bopunt van die paal en die UAV gemonteer is. Die tou is verbind aan 'n skokkoord om spanning op die vliegtuig, wat deur die skielike stop veroorsaak word, te verminder.

Elke ScanEagle stelsel kos VS$ 3.2 miljoen (2006). 'n Volledige stelsel bestaan uit vier hommeltuie of UAVs, 'n grondbeheerstasie, 'n afstandbeheerde videoterminaal, die "SuperWedge" lanseerstelsel en "Skyhook" herwinningstelsel.

## Verwysings
Passasiersvliegtuig

[250px|duimnael|Passasiersvliegtuie op [Schiphol.]]

'n **Passasiersvliegtuig** is gewoonlik 'n groot vliegtuig, wat gebruik word vir die vervoer van passasiers, hul bagasie, en in 'n mindere mate, vrag. Sulke vliegtuie word dikwels deur internasionale lugrederye bedryf, wat op die besige roetes groot kompetisie onder mekaar ervaar. Hoewel die definisie van 'n passasiersvliegtuig kan wissel van land tot land, word so 'n vliegtuig gewoonlik gedefinieer as 'n vliegtuig wat bedoel is vir die vervoer van verskeie passasiers in kommersiële diens.

Die grootste vliegtuie is wyerompstralers. Hierdie vliegtuie het meestal twee afsonderlike gange, wat van die voorkant na die agterkant van die passasierkajuit loop. Hierdie vliegtuie word gewoonlik gebruik vir langafstandvlugte tussen lugrederyspille en groot stede, selfs interkontinentaal, met baie passasiers.

'n Kleiner, meer algemeen klas van vliegtuig is die smalromp of enkelgangvliegtuig. Hierdie kleiner vliegtuie word oor die algemeen gebruik vir mediumafstandvlugte en huisves effens minder passasiers as hul wyeromp-eweknieë.

Streekslugdienste bied tipies sitplek vir minder as 100 passasiers en tuie kan aangedryf word deur turbowaaiers of turboprops. Hierdie vliegtuie is die nie-hoofstroom eweknieë van die groter vliegtuie wat deur die groot rederye gebruik word om die passasiersvolume na die groot rederyspille te voed. Die ligste kortafstand plaaslike voedervliegtuie wat 19 of minder passasiersitplekke het, word pendelvliegtuie en lugtaxi's genoem, afhangende van hul grootte, enjins, hoe hulle diens bemark word, die streek in die wêreld, en sitplekkonfigurasies. Die Beechcraft 1900 het byvoorbeeld net 19 sitplekke.

'n Groot lugredery, bv. Lufthansa, besit gewoonlik sy eie vloot **passasiersvliegtuie**, maar mag ook weens 'n tydelike behoefte of finansiële oorwegings stralers huur van bv. ILFC (International Lease Finance Corporation).

Dit is noodsaaklik (en deur wetgewing vereis) dat alle passasiersvliegtuie gereeld geïnspekteer en onderhou word volgens die vervaardiger se instruksies. Daarom is daar op elke internasionale lughawe 'n tegniese dienssentrum wat in hulle werkswinkels na die meeste soorte vliegtuie wat daar aandoen kan omsien.
Vändåtberget

**Vändåtberget** is 'n natuurreservaat in Swede. Die reservaat is ongeveer 50&nbsp;km noordwes van die dorp Örnsköldsvik geleë. Dit is in 1989 gestig en het in totale oppervlak van 345&nbsp;ha.

## Fauna 
duimnael|links|130px|Pytho kolwensis.
* *Pytho kolwensis*, 'n hoogs bedreigde kewer
* Europese rooistert (*Phoenicurus phoenicurus*)
* Europese windswael (*Apus apus*)
* *Ficedula hypoleuca*
* Europese vlieëvanger (*Muscicapa striata*)

## Verwysings 
## Eksterne skakels
Lockheed L-1011 TriStar

Die **Lockheed L-1011 TriStar**, algemeen na verwys as die L-1011 (uitgespreek "L-ten-eleven") of TriStar, is 'n medium-tot-langafstand, wyeromp-driestralervliegtuig. Dit was die derde wyerompvliegtuig om kommersiële bedrywighede te betree, ná die Boeing 747 en die McDonnell Douglas DC-10. Die vliegtuig het sitplek vir tot 400 passasiers en 'n reikafstand van meer as 7&nbsp;410&nbsp;km (4&nbsp;000 seemyl). Sy driestraleruitleg plaas een Rolls-Royce RB211 enjin onder elke vlerk, met 'n derde, in die middel gemonteerde RB211 enjin met 'n S-buis-luginlaat tussen die stert en die boonste romp. Die vliegtuig het 'n outolandingsvermoë, 'n outomatiese neerdaalbeheerstelsel, en beskik op die onderste dek oor 'n kombuis en sitkamerfasiliteite.

Die L-1011 TriStar is vervaardig in twee romplengtes. Die oorspronklike L-1011-1 se nooiensvlug was in November 1970, en is in diens geneem deur Eastern Air Lines in 1972. Die verkorte, langreikafstand L-1011-500 het die eerste keer in 1978 gevlieg, en is 'n jaar later deur British Airways in diens geneem. Die oorspronklike lengte TriStar is ook geproduseer as die hoë-brutomassa L-1011-100, opgegradeerde enjin L-1011-200, en verder-opgegradeerde L-1011-250. Na-produksie omskakelings vir die L-1011-1 het verhoogde opstygmassa ingesluit op die L-1011-1050 en L-1011-150.

Tussen 1968 en 1984 het Lockheed 'n totaal van 250 TriStars vervaardig. Die vliegtuig se verkope was in die wiele gery deur twee jaar van vertragings weens ontwikkelings en finansiële probleme by Rolls-Royce, die enigste vervaardiger van die TriStar se enjins. Na produksie geëindig het, het Lockheed self onttrek uit die kommersiële vliegtuigmark as gevolg van sy onderprestasie in verkope.

## Verwysings
Glasgow-moltrein

duimnael|Die 'West Street'-stasie
duimnael|Binnekant

Die **Glasgow-moltrein** is 'n moltreinstelsel in Glasgow, Skotland. Die moltrein is in 1896 in gebruik geneem en is die derde oudste moltreinstelsel ter wêreld (Londen en Budapest se moltreine is ouer). Dit stelsel bestaan uit 'n ondergrondse dubbelsporige ringlyn van 10,4 kilometer met 15 stasies. Die tonnels het 'n diameter van slegs 3,35 meter. Die moltrein is daarom slegs 2,34 meter breed en 2,69 meter hoog. Die spoorwydte is 1&nbsp;219 millimeter (4 Engelse voet).

## Geskiedenis 
Die lyn is vanaf 1891 deur die privaatmaatskappy *Glasgow District Subway Company* gebou en is op 14 Desember 1896 geopen. In 1923 word dit deur die munisipale vervoermaatskappy van Glasgow oorgeneem. Die trein is tot in 1935 deur kabels getrek. Daarna is die lyn met 600 volt gelykstroom geëlektrifiseer.

In 1977 word die metrolyn vir drie jaar vir opknappingswerk gesluit. Al die stasies is heeltemal oorgebou. 'n Bogrondse opstelterrein (Broomloan Depot) is by stasie Govan gevoeg. Omdat 'n hyskraan nie meer nodig was om treine op die lyn te sit en af te haal nie, kon die ritfrekwensie sedertdien by die aanvraag aangepas word.

In 1980 word die gemoderniseerde netwerk weer onder die naam *Glasgow Underground* geopen. In 2003 is die naam weer na *Glasgow Subway* terug verander.

## Diens 
Op weeksdae en Saterdae vertrek 'n trein elke 4 tot 8 minute. Die diens word van soggens vroeg tot laataand gelewer. Op Sondae is dit beperk tot 'n 8-minutediens tussen 11:00 en 18:00.

## Stasies 
regs|Die Glasgow-moltrein
Die metrostasies van die Glasgow-moltrein is (vanaf die noordelikste stasie kloksgewys):
* Hillhead
* Kelvinbridge
* St. George's Cross
* Cowcaddens
* Buchanan Street (langs die 'Queen Street'-treinstasie)
* St. Enoch (die Glasgow Central-treinstasie is binne loopafstand)
* Bridge Street
* West Street
* Shields Road
* Kinning Park
* Cessnock
* Ibrox
* Govan
* Partick (met die Partick-treinstasie gekombineer)
* Kelvinhall

## Eksterne skakels 
*
Rundu-lughawe

**Rundulughawe** (IATA: **NDU**, ICAO: **FYRU**) is 'n lughawe wat Rundu, 'n dorp in die Kawangostreek van Namibië, bedien. Die lughawe is ongeveer 6,5&nbsp;km (4 myl) suidwes van die dorp Rundu. Dit was tydens die grensoorlog 'n operasionele militêre lugmagstasie van die Suid-Afrikaanse Lugmag.

## Fasiliteite 
Die lughawe lê op 'n hoogte van 1&nbsp;106 meter (3&nbsp;627 vt) bo seevlak. Dit beskik oor een aanloopbaan (aangewys as 26/08) met 'n teeroppervlak van .

## Lugrederye en bestemmings 
* Air Namibia (histories) — Windhoek Eros-lughawe; Katima Mulilo-lughawe; Grootfonteinlughawe, Grootfontein

## Verwysings 
duimnael|links|320px|Vliegtuigloods en terminaalgebou by Rundu
## Eksterne skakels 
* Namibia Airports Company
Lannea

***Lannea*** is a genus van plante in die familie van mango-agtiges (*Anacardiaceae*).

## Spesies 
Van die spesies wat aan die genus behoort:

* *Lannea acida* A.Rich.
* *Lannea acuminata* Engl.
* *Lannea alata* (Engl.) Engl.
* *Lannea ambacensis* (Hiern) Engl.
* *Lannea angolensis* R.Fern. & Mendes
* *Lannea antiscorbutica* (Hiern) Engl.
* *Lannea asymmetrica* R.E.Fr.
* *Lannea barteri* (Oliv.) Engl.
* *Lannea chevalieri* Engl.
* *Lannea cinerascens* Engl.
* *Lannea coromandelica* (Houtt.) Merr.
* *Lannea cotoneaster* (Chiov.) Sacleux
* *Lannea discolor* (Sond.) Engl.
* *Lannea edulis* (Sond.) Engl.
* *Lannea fruticosa* (Hochst. ex A. Rich.) Engl.
* *Lannea fulva* (Engl.) Engl.
* *Lannea glabrescens* Engl.
* *Lannea gossweileri* Exell & Mendonça
* *Lannea humilis* (Oliv.) Engl.
* *Lannea katangensis* Van der Veken
* *Lannea ledermannii* Engl.
* *Lannea malifolia* (Chiov.) Sacleux
* *Lannea microcarpa* Engl. & K.Krause
* *Lannea nigritana* (Scott Elliot) Keay
* *Lannea obovata* (Hook.f. ex Oliv.) Engl.
* *Lannea rivae* (Chiov.) Sacleux
* *Lannea rubra* (Hiern) Engl.
* *Lannea schimperi* (Hochst. ex A.Rich.) Engl.
* *Lannea schweinfurthii* (Engl.) Engl.
* *Lannea tibatensis* Engl.
* *Lannea transulta* (Balf.f.) Radcl.-Sm.
* *Lannea triphylla* (Hochst. ex A.Rich.) Engl.
* *Lannea velutina* A.Rich.
* *Lannea virgata* R.Fern. & A.Fern.(1965)
* *Lannea welwitschii* (Hiern) Engl.
* *Lannea zastrowiana* Engl. & Brehmer

## Verskillende aspekte en aansigte 

Lêer:Lannea coromandelica (Wodier Tree) in Hyderabad W IMG 5647.jpg|*L. coromandelica* in Hyderabad, Indië
Lêer:Lannea coromandelica (Wodier Tree) in Hyderabad W IMG 5646.jpg|*L. coromandelica* in Hyderabad, Indië
Lêer:Lannea coromandelica (Wodier Tree) in Hyderabad W IMG 5636.jpg|Blomme van *L. coromandelica* in Hyderabad, Indië
Lêer:Lannea coromandelica (Wodier Tree) in Hyderabad W IMG 5634.jpg|Blomme van *L. coromandelica* in Hyderabad, Indië
Lêer:Lannea coromandelica (Wodier Tree) in Hyderabad W IMG 5632.jpg|Blomme van *L. coromandelica* in Hyderabad, Indië
Lêer:Lannea coromandelica (Wodier Tree) in Hyderabad W2 IMG 5636.jpg|Blomme van *L. coromandelica* in Hyderabad, Indië
Lêer:Lannea coromandelica (Wodier Tree) fruits in Hyderabd W IMG 7570.jpg|Vrugte van *L. coromandelica* in Hyderabad, Indië
Lêer:Lannea coromandelica (Wodier Tree) fruits in Hyderabd W IMG 7568.jpg|Loof en vrugte of *L. coromandelica* in Hyderabad, Indië
Lêer:Lannea coromandelica (Wodier Tree) fruits in Hyderabd W IMG 7392.jpg|Vrugte van *L. coromandelica* in Hyderabad, Indië
Lêer:Lannea coromandelica (Wodier Tree) fruits in Hyderabd W IMG 7389.jpg|Vrugte van *L. coromandelica* in Hyderabad, Indië

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
*
Boston Teeparty

Die **Boston Teeparty** was 'n betoging op 16 Desember 1773 teen die Britte se destydse belasting op tee. Amerikaanse patriotte het vragte tee van Britse skepe in die Bostonhawe gestort. Dit is een van die aksies wat aanleiding gegee het tot die Amerikaanse Rewolusionêre Oorlog.

## Agtergrond 
Die Britse regering het belasting gehef op tee wat na Amerika uitgevoer was. Dit het veroorsaak dat Amerikaners tee uit Nederland na Amerika gesmokkel het om die belasting te omseil. In 1773 het Engeland die belasting verminder om 'n amper bankrot Britse Oos-Indiese Kompanjie te red. Die Kompanjie is ook toegelaat om tee direk na Amerika uit te voer, in stede daarvan om die tradisionele publieke vendusieprosedure te volg. Die Kompanjie het sekere Amerikaanse handelaars as agente aangestel en die tee na hulle verskeep. Dit het tot gevolg gehad dat die Engelse tee goedkoper geraak het as die gesmokkelde tee.

Daar was onmiddellik weerstand deur Amerikaanse handelaars wat beswaar gemaak het teen die *monopolistiese kompetisie van die Britse Oos-Indiese Kompanjie*. Politici het die saak verder na vore gebring en dit *belasting sonder verteenwoordiging* genoem. Daar was sterk weerstand van Charleston tot by Portsmouth en in die meeste plekke is die tee teruggestuur of nie afgelaai nie, behalwe in Boston. Goewerneur Thomas Hutchinson, wie se seuns ook teehandelaars was, het geweier om die nodige doeanedokumente uit te reik. Op die middag van 16 Desember 1773, het Amerikaanse mans, vermom as Indiane, die skepe bestyg en die tee in die hawe uitgegooi. Engeland het toe wette geproklameer om hulle beheer oor Massachusetts, en gevolglik Boston, te verstewig.

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
*
Baldwin Locomotive Works

duimnael|links|upright|Matthias W. Baldwin, die stigter van die maatskappy

Die **Baldwin Locomotive Works** was 'n Amerikaanse vervaardiger van spoorweglokomotiewe. Dit was oorspronklik geleë in Philadelphia, en later verskuif na die nabygeleë Eddystone, Pennsilvanië. Hoewel die maatskappy baie suksesvol was as die grootste vervaardiger van stoomlokomotiewe, was sy oorgang na die produksie van diesels veel minder. Toe die vroeë aanvraag vir diesellokomotiewe wat stoom vervang het afplat, kon Baldwin nie meer in die mark meeding nie. Sy lokomotiefproduksie is in 1956 gestaak en in 1972 word alle besigheid gesluit, nadat dit meer as 70&nbsp;000 lokomotiewe geproduseer het, die oorgrote meerderheid aangedryf deur stoom.

Hierdie maatskappy moet nie verwar moet word met EM Baldwin van Australië wat klein lokomotiewe bou vir dinge soos suikerrietplantasies nie.

## Bronne 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
Klas 13-stoomlokomotief

Die **Klas 13-stoomlokomotief** is 'n stoomlokomotief wat ontwikkel is uit die ou Sentraal-Suid-Afrikaanse Spoorweë Klas H. Daar is gevind dat hierdie klas, die sogenaamde *Reid ten-wheeler, 4-10-2T*, se steenkool- en watervermoë te klein was om die lokomotief te gebruik vir langer afstande aangesien Klas H 'n tenklokomotief was. Die Sentraal-Suid-Afrikaanse Spoorweë het dus 30 van die 35 lokomotiewe in die klas verbeter deur die *bisseltenderwa* te vervang met enige ander kolewaens wat hulle van reeds geskrapte lokomotiewe kon bekom. In hierdie nuwe formaat het die lokomotief bekend gestaan as *Klas 13*. Hulle is hoofsaaklik op die Witwatersrand gebruik om kleiner take te verrig en is almal teen 1961 uit diens onttrek.

Class 13 4-8-0 no. 1337.jpg|'n Klas 13-stoomlokomotief by Albion Colliery, 6 November 1974
Class13exh2.jpg|Nommer 1337 by SANRASM, 10 September 2010

## Bron 
* Paxton, Leith & Bourne, David. *Locomotives of the South African Railways*. Struik. Kaapstad. 

## Eksterne skakels 
*
Onewehoewiges

Die **onewehoewiges** (*Perissodactyla*) is 'n orde van diere in die klas van soogdiere (*Mammalia*). Hulle het hul naam te danke aan hul onewe aantal tone. 'n Perd het byvoorbeeld slegs een toon, terwyl 'n renoster drie tone per poot het. Die tapir het vier tone aan die voorpote, maar net drie aan die agterpote. Die middelste toon is tot 'n hoef ontwikkel. Die tone aan die sykante is rudimentêr aanwesig (dus, onderontwikkeld).

Hierdie diere is almal middelgroot planteters. Hulle het relatief eenvoudige mae en verteer platmateriaal 'n in die dermstelsel, eerder as een of meer maagkamers.

In teenstelling tot ewehoewiges, kry die onewehoewiges nie bek-en-klouseer nie.

## Taksonomie 
Die onewehoewiges bestaan uit drie lewende en 'n aantal uitgestorwe families:

* Orde **Perissodactyla**
** Familie Rhinocerotidae (renosters)
** Familie Tapiridae (tapirs)
** Familie Equidae (perdagtiges)
** Familie Lambdotheriidae †
** Familie Anthracobunidae † 
** Familie Brontotheriidae †
** Familie Palaeotheriidae †
** Familie Isectolophidae †
** Familie Pachynolophidae †
** Familie Chalicotheriidae †
** Familie Lophiodontidae †
** Familie Lophialetidae †
** Familie Helaletidae †
** Familie Deperetellidae †
** Familie Hyrachyidae †
** Familie Hyracodontidae †
** Familie Rhodopagidae †
** Familie Amynodontidae †

## Kladogram 
Hooker en Dashzeveg gee 'n (gedeeltelike) kladogram: 

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
* 
*
Bloemfontein-konferensie

[duimnael|regs|300px|Aankoms van pres. [Paul Kruger tydens die Bloemfonteinse konferensie, Junie 1899.]]

Die **Bloemfontein-konferensie** het van 31 Mei tot 5 Junie 1899 in Bloemfontein plaasgevind, destyds die hoofstad van die Oranje-Vrystaat. Tydens die konferensie is gepoog om die geskille wat tot die Tweede Vryheidsoorlog gelei het te besleg.

## Die konferensie 
Die konferensie is deur die Oranje-Vrystaat se staatspresident, Martinus Theunis Steyn, georganiseer om te verhoed dat spanning tussen die Zuid-Afrikaansche Republiek (Transvaal) en die Verenigde Koninkryk tot oorlog sou lei. Hy nooi die staatspresident van Transvaal, Paul Kruger en die goewerneur van die Kaapkolonie, Sir Alfred Milner om in sy hoofstad te ontmoet.

Tydens die konferensie is die status van die uitlanders in die Transvaal bespreek. Milner stel besondere hoë eise, wat die konferensie uiteindelik tot mislukking sou doem. Op 5 Junie beëindig Milner die onderhandelinge en is oorlog slegs 'n kwessie van tyd.

Op 11 Oktober 1899 breek die Tweede Vryheidsoorlog uit.

Marthinus Theunis Steyn.jpg|Martinus Theunis Steyn
PKruger 1898 VA0952.jpg|Paul Kruger
Lord Milner.jpg|Alfred Milner
Bloemfontein-konvensie

duimnael|280px|Kaart van die Boererepublieke

Die **Bloemfontein-konvensie** ’n konvensie ingevolge waarvan Brittanje die destydse Oranje-Vrystaat (OVS) as 'n onafhanklike Boererepubliek erken het. Voor die ondertekening daarvan was die gebied van 1848 tot 1854 as deel van die Oranjerivier-soewereiniteit onder Britse beheer. Twee jaar vroeër (1852) is die Sandrivierkonvensie onderteken, waardeur die gebied noord van die Vaal onafhanklik geword het.

## Geskiedenis 
Die konvensie is op 23 Februarie 1854 deur verteenwoordigers van die Boere en die Britte onderteken. In die traktaat staan die Verenigde Koninkryk alle beheer oor die Oranjerivier-soewereiniteit, die gebied tussen die Oranje- en die Vaalrivier af, waardeur die Oranje-Vrystaat onafhanklik word. Die ooreenkoms is by *Green Lodge* in Bloemfontein, later die hoofstad van die Vrystaat, tussen sir. George Russell Klerk en 25 Boere-verteenwoordigers onderteken.

Die vernaamste rede vir die konvensie was dat die Oranjerivier-soewereiniteit vanweë konstante konflikte met die Basotho eintlik 'n las vir die Britte was, terwyl die Boere baie graag hulle onafhanklikheid wou herwin. Die belange van die Britse setlaars in die gebied is nie oorweeg nie. Die konvensie het egter nie die grense tussen die Basotho-koninkryk en die OVS bepaal nie. Hierdie weglating het later tot talle konflikte gelei.

Nadat die gebied onder beheer van die Boere gekom het is slawerny verban. Die hantering van Swart inboorlinge is gereguleer, soos die tipe kontrakte wat met hulle aangegaan kon word. Daar is selfs reëls vir toekomstige handel ingestel.

## Verwysings
Boeing B-50 Superfortress

Die **Boeing B-50 Superfortress** strategiese bomwerper is 'n na-Tweede Wêreldoorlogse hersiening van die Boeing B-29 Superfortress, toegerus met kragtiger Pratt & Whitney R-4360 radiale enjins, 'n sterker struktuur, 'n langer stertvin, en ander verbeterings. Dit was die laaste suierenjin-bomwerper deur Boeing ontwerp en gebou vir die Amerikaanse Lugmag. Dit is nie so goed bekend as sy direkte voorganger nie, maar die B-50 was vir byna 20 jaar in die Amerikaanse Lugmag se diens.

Na hul primêre diens met die Strategiese Lugkommandement geëindig het, is B-50 vliegtuie omgebou na lugtenkers vir die Taktiese Lugkommandement (KB-50), en as weerverkenningsvliegtuig (WB-50) vir die Lugmag se weerdiens. Beide die tenker- en orkaanjagterweergawes is in Maart 1965 uit diens onttrek weens metaalmoegheid, en roes is ook gevind aan die wrak van KB-50J 48-065, wat op 14 Oktober 1964 neergestort het.

## Verwysings 
## Bronne
* 
* Grant, R.G. and John R. Dailey. *Flight: 100 Years of Aviation*. Harlow, Essex, UK: DK Adult, 2007. .
* Jones, Lloyd S. *U.S. Bombers, B-1 1928 to B-1 1980s*. Fallbrook, California: Aero Publishers, 1974, First edition 1962. .
* Knaack, Marcelle Size. *Encyclopedia of U.S. Air Force Aircraft and Missile Systems: Volume II: Post-World War II Bombers, 1945–1973*. Washington, DC: Office of Air Force History, 1988. .
* Knaack, Marcelle Size. *Post-World War II Bombers*. Washington, D.C.: Office of Air Force History, 1988. .
* Peacock, Lindsay. "The Super Superfort". *Air International*, Vol. 38, No 4, April 1990, pp.&nbsp;204–208. Stamford, UK: Key Publishing. ISSN 0306-5634.
* Swanborough, F.G. and Peter M. Bowers. *United States Military Aircraft since 1909.* London: Putnam. First edition 1963.
* Willis, David. "Warplane Classic: Boeing B-29 and B-50 Superfortress". *International Air Power Review*, Volume 22, 2007, pp.&nbsp;136–169. Westport, Connecticut: AIRtime Publishing. ISSN 1473-9917. .
Dassault Super Étendard

Die **Dassault Super Étendard** (Étendard is Frans vir "strydvlag") is 'n Franse vliegdekskip-gebaseerde aanvalsvegvliegtuig ontwerp deur Dassault-Breguet vir diens in die Franse Vloot. Die vliegtuig is 'n gevorderde ontwikkeling van die Étendard IVM. Die Super Étendard se nooiensvlug was in Oktober 1974 en dit betree Franse diens in Junie 1978. Die Franse Super Étendards het in verskeie konflikte gedien, soos die Kosovo-oorlog, die oorlog in Afghanistan en die militêre ingryping in Libië.

Die Super Etendard is ook uitgevoer na Irak en Argentinië, wat albei die vegvliegtuig tydens oorloë ontplooi het. Die Super Etendard is deur Irak gebruik om olietenkers en handelskepe aan te val in die Persiese Golf tydens die Iran-Irakse Oorlog. Argentinië se gebruik van die Super Étendard en die Exocet-missiel in die Falklandoorlog van 1982 het gelei tot aansienlike respek en wye erkenning vir die vliegtuig. Die Super Étendard sal in Franse diens vervang word deur die Dassault Rafale teen ongeveer 2016.

## Sien ook 
* Lys van vegvliegtuie
Genève Internasionale Lughawe

**Genève Internasionale Lughawe** (IATA-kode: **GVA**, ICAO: **LSGG**), voorheen bekend as Cointrin Lughawe en amptelik as **Genève Aéroport**, is die internasionale lughawe van Genève, Switserland. Dit is geleë 4&nbsp;km noordwes Dit is 'n spilpunt vir easyJet Switserland en 'n fokusstad vir Swiss International Air Lines.

Sy noordelike grens is langs die Switsers-Franse grens en die lughawe kan vanaf albei lande bereik word. Die vragbedrywighede is ook toeganklik van beide lande, dit maak van Genève 'n Europese Unievragmiddelpunt hoewel Switserland nie 'n lid van die EU is nie. Die lughawe is gedeeltelik geleë in die kommune van Meyrin en gedeeltelik in die munisipaliteit van Le Grand-Saconnex.

## Fasiliteite 
### Aanloopbane 
Die lughawe het 'n enkele betonaanloopbaan (22/04), wat die langste in Switserland is met 'n lengte van 3 900 m (12 795 voet) en een van die langste in Europa, wat dit geskik maak vir gebruik deur vliegtuie van alle bestaande groottes. Langs die kommersiële aanloopbaan is 'n kleiner, parallelle, grasaanloopbaan (04L/22R) vir ligte vliegtuie. Sedert sy opening was die aanloopbaan bekend as 05/23 tot 13 September 2018, toe dit verander is na 04/22 as gevolg van die magnetiese noordpool wat beweeg het. Gewoonlik word aanloopbaan 22 gebruik wanneer die wind stil is. As die wind sterker as 4 knope (7,4 km/h) is en in 'n rigting van 320 tot 140 grade waai, sal aanloopbaan 04 gebruik word.

### Terminale 
Genève-lughawe het twee passasiersterminale: die nuwer en groter Terminaal 1 (T1), wat die meeste vlugte bevat, en die kleiner en slegs seisoenaal gebruik Terminaal 2 (T2). Dit het ook 'n Business Aviation Terminal, ook bekend as Terminaal 3 (T3).

#### Terminaal 1 
Terminaal 1, ook bekend as Hoofterminaal (M) is verdeel in 5 piere, A, B, C, D en F.

Piere A, B, C en D is aan die Switserse kant van Terminaal 1 geleë. Passasiers wat vanaf hierdie hekke (na Switserse of internasionale bestemmings) reis, meld by die hoof-inboeksaal in en gebruik die sentrale sekuriteitskontrole bokant die inboeksaal. Pier A is direk voor die hoofwinkelgebied geleë en bedien bestemmings in die Schengen-area.

#### Terminaal 2 
Terminaal 2 word slegs gedurende die winterhuurseisoen gebruik. Dit is Genève-lughawe se oorspronklike terminaal. Dit is in 1946 gebou en het in gebruik gebly tot die 1960's toe die hoofterminaal geopen is. Fasiliteite by Terminaal 2 is swak, met net een restaurant en geen belastingvrye winkels nie.

#### Business Aviation Terminal 
Die "Business Aviation Terminal", of Terminaal 3 (T3), is geleë aan die suidwestelike punt van die lughawe, sowat 2 km vanaf Terminaal 1. Hierdie terminaal is 'n spilpunt vir private stralerhuurmaatskappye (ook bekend as Fixed-Base Operators, of FBO's) wat fasiliteite bied, insluitend BBP-sitkamers, private immigrasie en doeaneklaring. Parkering by Terminaal 3 is beperk.

## Verwysings
North British Locomotive Company

Die **North British Locomotive Company** (NBL, NB Loco of North British) is geskep in 1903 deur die samesmelting van drie Glasgowse lokomotiefvervaardigingsmaatskappye; Sharp, Stewart and Company (Atlaswerke), Neilson, Reid and Company (Hyde Parkwerke) en Dubs and Company (Queens Parkwerke), dit skep toe die grootste lokomotiefproduksiemaatskappy in Europa en die Britse Ryk.

Die belangrikste fabrieke was geleë op die naburige Atlas- en Hyde Parkwerke in sentrale Springburn, sowel as die Queens Parkwerke in Polmadie. 'n Nuwe sentrale administratiewe- en tekenkantoor is vir die gekombineerde maatskappy oorkant die pad van die Hyde Parkwerke in Flemingtonstraat deur James Miller gebou in 1909.

Die twee ander spoorwegwerke in Springburn was St. Rollox spoorwegwerke van Caledonian Railway en Cowlairs spoorwegwerke, destyds deur die North British Railway besit.

In 1918 het NBL ook die eerste prototipe van die Anglo-Amerikaanse Merk VIII-slagveldtenk vir die geallieerde magte gebou, maar na die wapenstilstand het dit nooit produksie bereik nie.
Republiek Winburg-Potchefstroom

Die **Republiek Winburg-Potchefstroom** was 'n Boererepubliek wat van 9 April 1844 tot 3 Februarie 1848 bestaan het. Die republiek is deur Andries Hendrik Potgieter, die leier van die Voortrekkers, gestig. Die voormalige republieke van Winburg en Potchefstroom is saamgesmelt om die Republiek Winburg-Potchefstroom te vorm. 

Die republiek hou op om te bestaan nadat Winburg op 3 Februarie 1848 deur Harry Smith vir die Verenigde Koninkryk geannekseer en by die Oranjerivier-soewereiniteit ingelyf is. Potchefstroom word deel van die gebied wat in 1852 as die Zuid-Afrikaansche Republiek (Transvaal) erken is.
Gesin

duimnael|'n Gesin van twee ouers en drie kinders.

'n **Gesin** is 'n groep mense wat bestaan uit 'n ouerpaar, hulle kinders en dié se eggenote/s en/of lewensmaats.  Dit verskil van 'n familie.

## Sien ook 
* Kerngesin

## Eksterne skakels 
* 
*
Oranjerivier-soewereiniteit

Die **Oranjerivier-soewereiniteit** was 'n kortstondige Britse kolonie wat van 1848 tot 1854 in Suider-Afrika bestaan het. Dit was die voorloper van die Boererepubliek, die Oranje-Vrystaat. Die gebied staan tans as die Vrystaat ('n provinsie van Suid-Afrika) bekend.

## Geskiedenis 
Die kolonie is op 3 Februarie 1848 deur sir Harry Smith uitgeroep. Voor die tyd was die gebied as Transoranje bekend en vorm die stad en die gebied rondom Winburg deel van die Republiek Winburg-Potchefstroom, wat na die anneksasie ophou bestaan het.

Transoranje was in die suide deur Griekwas bewoon (Adam Koksland) en in die noorde deur die Nederlandse Voortrekkers, wat met die Groot Trek juis van Britse oorheersing gevlug het. Vir die rede kom hulle onder leiding van Andries Pretorius in opstand, wat tot die Slag van Boomplaats lei en deur die Voortrekkers verloor is.

Op 23 Februarie 1854 is die Bloemfontein-konvensie onderteken, waarmee die Verenigde Koninkryk die gebied aan die Boere oordra. Hierdeur word die Oranje-Vrystaat onafhanklik.

## Bronnelys 
*
Slagtersnek-monumente

Die Slagtersnek-rebellie word deur vier gedenktekens in herinnering geroep. Hulle het 'n beduidende rol gespeel in die ontwaking van Afrikaner-nasionalisme.

## Freek Bezuidenhout 
[duimnael|regs|170px|Prof. dr. [S.P. Engelbrecht.]]

Op 10 Oktober 1815 is Frederik Cornelis (Freek) Bezuidenhout op die plaas Silverbrook langs die Baviaansrivier deur 'n pandoer doodgeskiet. By die klipskeur waarin Bezuidenhout geskuil het, is 'n monumentjie opgerig en op sy graf lê 'n granietblok. Die twee gedenktekens is ongeveer 200&nbsp;m van mekaar geleë en 16&nbsp;km noord van die historiese plaas Glen Lynden op die pad tussen Bedford en Tarkastad. Die oprigting van die monumente en die ontwikkeling van die terrein was op aanbeveling van dr. E.G. Jansen en prof. S.P. Engelbrecht. P.S.M. de Klerk, 'n boer van die kontrei,  het die ontwerp gedoen en die eerste steen is op 10 Oktober 1946 deur prof. J.C. van Rooy  voor 'n skare van 400 gelê. Sedertdien is die feesterrein o.a. gebruik vir  volksfeeste op Krugerdag, Heldedag en Geloftedag gereël deur die Reddingsdaadbond, die Voortrekkers en Rapportryers. Op 30 Oktober 1949 het  Voortrekker-eeufeesvierings hier plaasgevind. Die NG gemeente Glen Lynden (Bedford) is eienaar van die terrein.

## Hans Bezuidenhout 
Op 10 Oktober 1972 het die Rapportryers van Tarkastad 'n gedenkteken aan Johannes Jurgen (Hans) Bezuidenhout onthul.

## Gedenknaald 
Ongeveer 10&nbsp;km suid van Kookhuis (Cookhouse) op die plaas en by die spoorweghalte Long Hope, op die pad van Cradock na Port Elizabeth staan 'n eenvoudige gedenknaald wat die vyf vryheidsvegters herdenk wat op daardie plek tereggestel is.  Die naald is opgerig met geldelike bydraes deur die publiek en onthul op 9 Maart 1916, presies 'n eeu na die tragiese gebeure daar. By die geleentheid was die sprekers dr. D.F. Malan en ds. M.L. de Villiers, toe predikant te Bedford en latere toonsetter van Die Stem. De Villiers se lied Slagtersnek is by hierdie onthulling vir die eerste maal deur 'n koor uitgevoer. Op 26 September 1938 tydens die Simboliese Ossewatrek is 'n Voortrekkerwa hier verby en is kranse aan die voet van die naald gelê.  Die werklike Slagtersnek is 16&nbsp;km noord van hierdie punt.

## Bibliografie 
* Van der Merwe, Gerdrie: Deur dít alles het die Here ons gedra. Nederduitse Gereformeerde Gemeente Glen Lynden (Bedford) 1829–1979. Bedford: Die Kerkraad, 1979.