Twintigers

Die **Twintigers** (ook bekend as die **Digters van Twintig**), vorm 'n belangrike skakel in die ontwikkeling van die Afrikaanse letterkunde, en dien as 'n brug tussen die meer didaktiese en idealistiese poësie van die Eerste en Tweede Afrikaanse Bewegings en die vernuwende krag van die Dertigers. Soos blyk uit Nienaber, Senekal en Bothma, word die geslag van 1920 erken as 'n duidelike groep met eie kenmerke en bydraes tot die Afrikaanse liriek. Hierdie boek identifiseer spesifieke figure soos H.A. Fagan, A.D. Keet, J.R.L. van Bruggen, Toon van den Heever en Theo Wassenaar as sleutelfigure van hierdie era. Hierdie digters het voortgebou op die fondamente gelê deur hul voorgangers, maar het ook begin om nuwe temas en tegnieke te ondersoek.

In Nienaber, Senekal en Bothma word die Twintigers geplaas in die konteks van die groter ontwikkeling van die Afrikaanse poësie. Hulle word gesien as deel van die Tweede Tydperk in die Afrikaanse Beweging, wat gevolg het op die pionierswerk van figure soos Eugène Marais, Gordon Tomlinson, Jan F.E. Celliers, Totius en C. Louis Leipoldt. Nienaber, Senekal en Bothma onderskei ook tussen verskillende groepe binne hierdie tydperk, wat die kompleksiteit en diversiteit van die Afrikaanse literatuur in die vroeë 20ste eeu beklemtoon. Die Twintigers word dus nie as 'n geïsoleerde verskynsel gesien nie, maar as deel van 'n deurlopende proses van ontwikkeling en vernuwing.

Antonissen bespreek die Tweede Afrikaanse Beweging en die ontvoogding van die letterkunde, wat 'n klimaat geskep het waarin nuwe stemme en eksperimente kon floreer. Die literêre oorsig van 1900-1930 word gekenmerk deur 'n groeiende bewustheid van internasionale invloede en 'n strewe na artistieke volwassenheid. Antonissen wys op die belangrikheid van tydskrifte, kritiek en polemieke in die vorming van die literêre landskap. Die Twintigers word gesien as deel van hierdie dinamiese en transformerende periode, waarin die grense van die Afrikaanse literatuur verskuif is.

Die Twintigers word gekenmerk deur 'n verskeidenheid temas en tegnieke. Hulle het dikwels voortgebou op die romantiese en nasionalistiese impulse van hul voorgangers, maar het ook 'n toenemende belangstelling getoon in meer persoonlike en introspektiewe temas. Die natuur, die liefde, en die mens se verhouding tot die groter wêreld was algemene onderwerpe in hul poësie. Hulle het ook begin om te eksperimenteer met vorm en taal, alhoewel hulle oor die algemeen meer tradisioneel gebly het as die latere Dertigers. Die poësie van die Twintigers word dikwels gekenmerk deur 'n soeke na skoonheid en harmonie, en 'n gevoel van nostalgie en verlange.

Die individuele digters van Twintig het elk hul eie unieke stem en perspektief gehad. H.A. Fagan, byvoorbeeld, het bekend geword vir sy eenvoudige en direkte taal, terwyl Toon van den Heever 'n meer filosofiese en introspektiewe benadering gehad het. A.D. Keet het dikwels die natuur en die landskap as inspirasie gebruik, terwyl J.R.L. van Bruggen 'n meer humoristiese en satiriese toon kon aanneem. Theo Wassenaar het bekend gestaan vir sy tegniese vaardigheid en eksperimentering met versvorm. Saam het hierdie digters 'n diverse en ryk literêre landskap geskep wat die weg gebaan het vir die vernuwing van die Dertigers.

Alhoewel die Twintigers soms oor die skadu van die Dertigers gesien word, is hul bydrae tot die Afrikaanse letterkunde onmiskenbaar. Hulle het 'n belangrike rol gespeel in die oorgang van 'n meer didaktiese en idealistiese poësie na 'n meer persoonlike en artistieke uitdrukking. Hulle het nuwe temas en tegnieke ondersoek, en het die grense van die Afrikaanse taal as literêre medium verskuif. Hulle het ook 'n generasie van lesers voorberei vir die meer radikale vernuwings wat sou volg met die Dertigers. Die Twintigers het 'n noodsaaklike skakel gevorm in die ketting van die Afrikaanse literatuur, en hul werk bly vandag nog relevant en waardevol.

## Sien ook 
* *Dekades in die Afrikaanse Letterkunde*

## Verwysings