Kritiese realisme

**Kritiese realisme** is 'n filosofiese benadering gerig op die verstaan van wetenskap, en veral sosiale wetenskap, wat aanvanklik deur Roy Bhaskar (1944–2014) ontwikkel is. Dit opponeer spesifiek vorme van empirisme en positivisme deur wetenskap te beskou as gemoeid met die identifisering van oorsaaklike meganismes. In die laaste dekades van die twintigste eeu het dit ook teen verskeie vorme van postmodernisme en poststrukturalisme gestaan deur aan te dring op die realiteit van objektiewe bestaan. In teenstelling met positivisme se metodologiese grondslag, en poststrukturalisme se epistemologiese grondslag, dring kritiese realisme daarop aan dat (sosiale) wetenskap gebou moet word vanuit 'n eksplisiete ontologie. Kritiese realisme is een van 'n reeks tipes filosofiese realisme, sowel as vorme van realisme wat binne sosiale wetenskap voorgestaan word, soos analitiese realisme en subtiele realisme.

‘n Opsomming van 2016 van wat verskeie rekeninge en weergawes van kritiese realisme gemeen het, saamgeskryf deur nege geleerdes, insluitend Margaret Archer, Philip Gorski, Daniel Little, Christian Smith en George Steinmetz, het vier beginsels uitgespreek:

*Ontologiese realisme. Kritiese realiste beweer dat "baie van die werklikheid bestaan en funksioneer onafhanklik van ons bewustheid of kennis daarvan", insluitend sosiale werklikheid.
*Epistemiese relativisme. Ons kennis van die werklikheid is beperk en feilbaar.
* Veroordelingsrasionaliteit. Dit is moontlik om te oordeel dat sommige weergawes van sosiale werklikheid beter is as ander.
*Versigtige etiese naturalisme. Alhoewel die is-moet dwaling vermy behoort te word, kan etiese waardes empiries bestudeer word.

## Oorsig
Bhaskar het 'n algemene wetenskapsfilosofie ontwikkel wat hy beskryf het as transendentale realisme en 'n spesiale filosofie van die menswetenskappe wat hy kritiese naturalisme genoem het. Die twee terme is deur ander skrywers gekombineer om die sambreelterm kritiese realisme te vorm.

Transendentale realisme poog om vas te stel dat vir wetenskaplike ondersoek om plaas te vind, die objek van daardie ondersoek werklike, manipuleerbare, interne meganismes moet hê wat geaktualiseer kan word om bepaalde uitkomste te produseer. Dit is wat ons doen wanneer ons eksperimente uitvoer. Dit staan in kontras met empiristiese wetenskaplikes se bewering dat al wat wetenskaplikes kan doen is om die verband tussen oorsaak en gevolg waar te neem en betekenis af te dwing. Terwyl empirisme, en positivisme meer algemeen, kousale verwantskappe op die vlak van gebeure plaas, plaas kritiese realisme dit op die vlak van die generatiewe meganisme, met die argument dat kousale verwantskappe onherleibaar is tot empiriese konstante konjunksies van David Hume se doktrine; met ander woorde, 'n konstante konjunktiewe verhouding tussen gebeure is nie voldoende of selfs nodig om 'n oorsaaklike verband te vestig nie.

Die implikasie hiervan is dat wetenskap verstaan moet word as 'n voortdurende proses waarin wetenskaplikes die konsepte verbeter wat hulle gebruik om die meganismes wat hulle bestudeer te verstaan. Dit behoort nie, in teenstelling met die aanspraak van empirici, te gaan oor die identifisering van 'n toeval tussen 'n gepostuleerde onafhanklike veranderlike en afhanklike veranderlike nie. Positivisme en naïewe falsifikasie word ook verwerp op grond daarvan dat 'n meganisme kan bestaan, maar óf a) ongeaktiveer word, b) geaktiveer word, maar nie waargeneem word nie, óf c) geaktiveer word, maar teëgewerk word deur ander meganismes, wat tot gevolg het dat dit onvoorspelbare effekte het. Dus kan nie-verwesenliking van 'n geponeerde meganisme nie (in teenstelling met die bewering van sommige positiviste) geneem word om die nie-bestaan daarvan aan te dui nie. Falsifikasie kan op die stellingsvlak (naïewe falsifikasie) of op die teoretiese vlak (meer algemeen in die praktyk) beskou word. Op hierdie manier kan die twee benaderings tot 'n mate versoen word.

Kritiese naturalisme argumenteer dat die transendentale realistiese model van wetenskap ewe toepaslik is op beide die fisiese en die menslike wêreld. Dit argumenteer egter, wanneer ons die menslike wêreld bestudeer, bestudeer ons iets fundamenteel anders as die fisiese wêreld en moet ons dus ons strategie aanpas om dit te bestudeer. Kritiese naturalisme skryf dus sosiaal-wetenskaplike metodes voor wat poog om die meganismes wat sosiale gebeurtenisse voortbring, te identifiseer, maar met 'n erkenning dat dit in 'n baie groter toestand van vloei is as dié van die fisiese wêreld (aangesien menslike strukture baie makliker verander as dié van byvoorbeeld 'n blaar). In die besonder moet ons verstaan dat menslike agentskap moontlik gemaak word deur sosiale strukture wat self die reproduksie van sekere handelinge/voorwaardes vereis. Verder is die individue wat hierdie sosiale strukture bestaan in staat om bewustelik na te dink oor, en te verander, die aksies wat hulle voortbring - 'n praktyk wat deels deur sosiaal-wetenskaplike navorsing gefasiliteer word.

Kritiese realisme het 'n invloedryke beweging in Britse sosiologie en sosiale wetenskap in die algemeen geword as 'n reaksie op, en versoening van postmoderne kritiek.

## Verwysings