Paul von Hindenburg

duimnael|Paul von Hindenburg
**Paul Ludwig Hans Anton von Beneckendorff und von Hindenburg** (2 Oktober 1847 – 2 Augustus 1934) was 'n Duitse militêre en politieke leier wat die Keiserlike Duitse Leër tydens die Eerste Wêreldoorlog gelei het en later president van Duitsland geword het van 1925 tot sy dood in 1934. Hy het 'n sleutelrol gespeel in die Nazi-magsoorname in 1933 toe hy Adolf Hitler as kanselier van Duitsland aangestel het.

Hindenburg is gebore in 'n familie van mindere Pruisiese adelstand in die Groothertogdom Posen. Na voltooiing van sy opleiding as kadet het hy by die Derde Regiment van Voetwagte aangesluit as 'n tweede luitenant. Hy het gevegte gesien tydens die Oostenryks-Pruisiese en Frans-Pruisiese oorloë. In 1873 is hy toegelaat tot die gesogte Oorlogsakademie in Berlyn, waar hy gestudeer het voordat hy aangestel is in die Generale Stafkorps. In 1885 is hy bevorder tot majoor en het hy 'n lid van die Duitse Generale Staf geword. Nadat hy by die Oorlogsakademie klas gegee het, het Hindenburg teen 1900 tot 'n luitenant-generaal gevorder. In 1911 het Hindenburg afgetree.

Nadat die Eerste Wêreldoorlog in 1914 begin het, is Hindenburg teruggeroep en het hy roem aan die Oosfront verwerf as die oorwinnaar van Tannenberg. Hy het toesig gehou oor verpletterende oorwinnings teen die Russe wat hom 'n nasionale held en die middelpunt van 'n deurdringende persoonlikheidskultus gemaak het. Teen 1916 het sy gewildheid so gestyg dat hy generaal Erich von Falkenhayn as hoof van die Groot Generale Staf vervang het. Uiteindelik het hy en sy adjunk, generaal Erich Ludendorff, Kaiser Wilhelm II se ontsaglike magsdelegering aan die Opperbevel van die Leër uitgebuit om 'n de facto militêre diktatorskap te vestig. Onder hul leierskap het Duitsland Rusland se nederlaag verseker en die grootste opmars aan die Westelike Front sedert die vroeë dae van die oorlog behaal. Nadat die Verenigde State egter die oorlog aan die kant van die Geallieerdes betree het, het Duitsland se lot egter beslis omgekeer; sy leër is beslis verslaan in die Tweede Slag van die Marne en die Geallieerdes se Honderd Dae-offensief. Na die wapenstilstand het Hindenburg as die Duitse Leër se Stafhoof bedank voordat hy weer in 1919 afgetree het.

In 1925 het Hindenburg na die openbare lewe teruggekeer om die tweede verkose president van die Republiek Weimar te word. Teen Hitler en sy Nazi-party het Hindenburg nietemin 'n belangrike rol gespeel in die onstabiliteit wat tot hul magsaanval gelei het. Nadat hy die Reichstag twee keer in 1932 ontbind het, het Hindenburg in Januarie 1933 ingestem om Hitler as kanselier aan te stel in koalisie met die Deutschnationale Volkspartei. In reaksie op die Reichstag-brand in Februarie 1933 het Hindenburg die Reichstag-brandbesluit goedgekeur wat verskeie burgerlike vryhede opgeskort het. Hy het ook die Magtigingswet van 1933 onderteken wat die Nazi-regime noodmagte gegee het. Nadat Hindenburg die volgende jaar oorlede is, het Hitler die presidentskap met die kanselarij gekombineer voordat hy homself tot *Führer* (letterlik 'Leier') van Duitsland verklaar en die land in 'n totalitêre staat omskep het.

## Bronnelys 
* 
*  online free to borrow
* 
* 
* Eyck, Erich. ''A history of the Weimar Republic: v. 1. From the collapse of the Empire to Hindenburg's election* (1962) online
* Falter, Jürgen W. "The Two Hindenburg Elections of 1925 and 1932: A Total Reversal of Voter Coalitions" *Historical Social Research / Historische Sozialforschung.* Supplement, No. 25, (2013), pp.&nbsp;217–232 online
* 
* 
* Hindenburg, Gert Von. *Hindenburg 1847–1934 Soldier and Statesman* (1935) online
* 
* 
* 
* 
* 
* Ludwig, Emil. *Hindenburg And The Saga Of The German Revolution* (1935) online
* 
* 
* 
* 
* Scully, Richard. "Hindenburg: The Cartoon Titan of the Weimar Republic, 1918–1934". *German Studies Review'' (2012): 541–565. online, caricatures
* 
* 
* 
* 
* 

## Eksterne skakels