Slawofilie

**Slawofilie** was 'n intellektuele beweging uit die 19de eeu wat wou hê dat die Russiese Ryk ontwikkel moet word op waardes en instellings wat uit die vroeë geskiedenis ontstaan het. Slawofiele het die invloed van Wes-Europa in Rusland teengestaan.  Daar was ook soortgelyke bewegings in Pole, Serwië, Kroasië, Bulgarye en Tsjeggo-Slowakye. Afhangend van die geskiedkundige konteks, kan die teenpool daarvan *Slawofobie* genoem word, naamlik 'n vrees vir die Slawiese kultuur, of wat sommige Russiese intellektuele *"zapadnichestvo"* noem. 

## Geskiedenis 
Slawofilie as intellektuele beweging is in 19de-eeuse Rusland ontwikkel. In 'n sekere sin was daar nie slegs een beweging nie, maar verskeie bewegings of takke van die beweging. Sommige was linksgesind, en het opgemerk dat progressiewe idees soos demokrasie eie was aan die Russiese ervaring, soos bewys is deur wat hulle beskou het as die ruwe demokrasie van die Middeleeuse Novgorod. Sommige was regs, en het gewys op die eeue-oue tradisie van die outokratiese tsaar as die essensie van die Russiese geaardheid. 

Die Slawofiele was vasbeslote om dit wat hulle geglo het unieke Russiese tradisies en kulture was, te beskerm. Sodoende het hulle individualisme verwerp. Die rol van die Ortodokse Kerk is deur hulle gesien as meer beduidend as die van die staat. Sosialisme  is deur die Slawofiele teengestaan as 'n vreemde stroming, en die  Russiese mistisisme is verkies bo "Westerse rasionalisme". Die landelike lewe is deur die beweging aangeprys. Hulle het industrialisasie en stedelike ontwikkeling teengestaan, en die beskerming van die "mir" is gesien as 'n belangrike maatreël om die groei van die werkersklas te voorkom.  

Die beweging het in die 1830's in Moskou ontstaan. Na aanleiding van die werke van Griekse kerkvaders het die filosoof Aleksey Khomyakov (1804–60) en sy toegewyde Ortodokse kollegas 'n tradisionele leerstelling opgestel wat beweer het dat Rusland oor sy eie gewoontes en aard beskik, en dat dit nie "Westerse" instellings moet naboots nie. Die Russiese Slawofiele het die modernisering van Pieter die Grote en Katharina die Grote gekritiseer, en sommige van hulle het selfs tradisionele pre-Petrine-drag aangeneem. 

Andrei Okara argumenteer dat die 19de-eeuse indeling van sosiale denke in drie groepe; die Westers-gesinde, die Slawofiele en die Konserwatiewes; goed inpas by die realiteite van die politieke en maatskaplike situasie in die moderne Rusland. Volgens hom is voorbeelde van die hedendaagse Slawofiele die Kommunistiese Party van die Russiese Federasie, Dmitri Rogozin en Sergei Glazyev. 

## Leerstelling 
Die leerstellings van Aleksey Khomyakov, Ivan Kireyevsky (1806–56), Konstantin Aksakov (1817–60) en ander Slawofiele het 'n diep invloed op die Russiese kultuur uitgeoefen, soos die Russiese herlewingskool vir argitektuur, *Die Vyf* (groep van vyf Russiese komponiste), die romanskrywer Nikolai Gogol, die digter Fyodor Tyutchev en die leksikograaf Vladimir Dahl. Hul stryd vir die suiwerheid van die Russiese taal het iets gemeen met die asketiese sienings van Leo Tolstoi. Die leerstelling van *"sobornost"*, die term vir organiese eenheid en intregrasie, is deur Kireyevsky en Khomyakov geskep. Dit het die behoefte aan samewerking tussen mense ten koste van individualisme onderstreep, op die basis dat opponerende groepe dikwels op gedeelde belange fokus. Volgens Khomyakov, kombineer die Ortodokse Kerk die beginsels van vryheid en eenheid op sigself op organiese wyse, terwyl die Katolieke Kerk eenheid sonder vryheid postuleer, en daarteenoor in die Protestantisme, vryheid sonder eenheid gedy.  In die Russiese samelewing van hul tyd het die Slawofiele die suiwerste ideaal in die van die *"obshchina"* gesien. Laasgenoemde het die belang van kollektiwiteit erken, maar die integriteit en die welstand van die individu binne daardie kollektief gewaarborg.  

Op die gebied van praktiese politiek het die Slawofilie gemanifesteer as 'n pan-Slawiese beweging vir die vereniging van alle Slawiese bevolkings onder leiding van die Russiese tsaar, en vir die onafhanklikheid van die Balkan-Slawoniërs van die Ottomaanse bewind. Die Russies-Turkse Oorlog van 1877-78 word gewoonlik beskou as 'n hoogtepunt van hierdie militante Slawofilie, soos uiteengesit deur die charismatiese bevelvoerder Mikhail Skobelev. Die houding teenoor ander nasies van Slawiese oorsprong het afgehang van die groep wat daarby betrokke was. Klassieke Slawofiele het geglo dat die "Slawiese beskawing", wat die Slawofiele-beweging beweer het 'n algemene identiteit aan alle mense van Slawiese oorsprong verleen het, gebaseer was op die Ortodokse godsdiens.  

Behalwe die Russe, het die Russiese Ryk oor miljoene Oekraïners, Pole en Belo-Russe geheers wat hul eie nasionale identiteit, tradisies en godsdienste aangehang het. Teenoor Oekraïners en Belo-Russe het die Slawofiele die siening ontwikkel dat hulle deel is van dieselfde "Groot Russiese" nasie, omdat die Belo-Russe as die "Wit Russe" en die Oekraïners as die "Klein Russe" gesien is. Slawofiele denkers soos Mikhail Katkov was van mening dat albei lande onder Russiese leierskap regeer moet word en dat hulle 'n wesenlike deel van die Russiese staat was.  Terselfdertyd het Slawofiele die afsonderlike kulturele identiteit van die Oekraïense en Belo-Russiese bevolking ontken, omdat hulle geglo het dat hul nasionale sowel as taal- en literêre aspirasies die gevolg was van 'n "Poolse sameswering" om hulle van die Russe te skei.  Ander Slawofiele, soos Ivan Aksakov, het die reg van Oekraïners om die Oekraïense taal te gebruik erken, maar dit as heeltemal onnodig en skadelik beskou.  Aksakov het egter 'n praktiese gebruik vir die "Malorussiese" taal ontwikkel: dit sou voordelig wees in die stryd teen die "Poolse beskawingselement in die westelike provinsies".  

Behalwe Oekraïners en Belo-Russe, het die Russiese Ryk ook Pole ingesluit, wie se land verdwyn het nadat dit deur drie buurstate, waaronder Rusland, verdeel is, en wat ná die besluite wat tydens die Kongres van Wene geneem is uitgebrei is tot meer Pools-bewoonde gebiede. Pole het 'n probleem geskep vir die ideologie van Slawofilie.  Die naam Slawofiele dui aan dat die slawoniërs se kenmerke op hul etnisiteit gebaseer is, maar terselfdertyd het die Slawofiele geglo dat die Ortodoksie gelyk was aan die Slawiese beskawing. Hierdie geloof is ondergrawe deur die blote bestaan van Poolse inwoners binne die Russiese Ryk, wat, alhoewel hulle van Slawiese oorsprong was, ook Rooms-Katoliek was, met die Katolieke geloof wat een van die kernwaardes van die Poolse nasionale identiteit vorm.  Terwyl Slawofiele die leierskap van Rusland oor ander nasies van Slawiese oorsprong geprys het, was die Pole se identiteit gebaseer op Wes-Europese kultuur en - waardes, en is weerstand teen Rusland deur hulle beskou as weerstand teen 'n uitheemse manier van lewe.  Gevolglik was Slawofiele veral vyandig teenoor die Poolse volk, en het hulle dit dikwels aangeval in hul skrywes.  

Toe die Poolse opstand van 1863 begin het, het die Slawofiele anti-Poolse sentimente gebruik om gevoelens van nasionale eenheid by die Russiese volk te skep,  en die idee van die kulturele vereniging van alle Slawoniërs is laat vaar.  Sodoende het Pole stewig gevestig geraak by Slawofiele as die juiste simbool van die Katolisisme en Wes-Europa wat hulle so versmaai het,  en aangesien die Pole nooit binne die Russiese Ryk geassimileer is nie, en hulle voortdurend teen die Russiese besetting van hul land verset het, het die Slawofiele op die ou einde geglo dat die anneksasie van Pole 'n fout was, omrede die Poolse volk nie ver-Russies kon word nie.  "Na die stryd met Pole het Slawofiele die geloof uitgespreek dat, nieteenstaande die doelwit om Konstantinopel te verower, die toekomstige konflik tussen die "Teutoniese ras" (die Duitsers) en "Slawoniërs" sou wees, en die beweging het ontaard in 'n anti-Germaanse beweging.  

Die meeste Slawofiele was liberales en het die emansipasie van die lyfeienes ondersteun, wat uiteindelik in die emansipasiehervormings van 1861 gerealiseer is. Perssensuur, swaarmoedigheid en doodstraf is beskou as invloede uit  Wes-Europa.  Hul politieke ideaal was 'n parlementêre monargie, soos verteenwoordig deur die Middeleeuse *Zemsky Sobors*. 

## Na Lyfeienskap 
Nadat die lyfeienes in Rusland vrygemaak is en die einde van die opstand in Pole aangebreek het, het daar nuwe Slawofiele denkers in die 1870's en 1880's verskyn wat verteenwoordig is deur persone soos Nikolay Danilevsky en Konstantin Leontiev. 

Danilevsky het die idees van outokrasie en imperialistiese uitbreiding bevorder as deel van die Russiese nasionale belang. Leontiev het in ’n polisiestaat geglo wat kon verhoed dat Europese invloede Rusland bereik.  

## *Pochvennichestvo* 
Latere skrywers soos Fjodor Dostojefski, Konstantin Leontyev en Nikolay Danilevsky het 'n besonderse konserwatiewe weergawe van Slawofilie genaamd *"Pochvennichestvo"* (uit die Russiese woord vir "grond") ontwikkel. Die leerstelling, soos beskryf deur Konstantin Pobedonostsev (Ober-Prokurator van die Russies-Ortodokse Kerk), is aangeneem as die amptelike tsaristiese ideologie tydens die bewind van Aleksander III en Nikolaas II. Selfs na die Russiese rewolusie van 1917 is dit verder ontwikkel deur godsdienstige filosowe soos Ivan Iljin (1883–1954) wat emigreer het. 

Die Slawofiele het prominente denkers tydens die Koue Oorlog soos George F. Kennan beïnvloed, en in hulle 'n liefde vir die Russiese Ryk in plaas van die Sowjetunie gekweek. Dit het op sy beurt hul buitelandse beleidsidees beïnvloed, soos Kennan se geloof dat die herlewing van die Russies-Ortodokse Patriargaat in 1943 tot die hervorming of omverwerping van die regering van Josef Stalin sou lei.

## Eksterne skakels 
* 'n Interpretasie van Slawofilie 

## Verwysings