Mia Farrow

**Maria de Lourdes Villiers Farrow** (gebore 9 Februarie 1945) is 'n Amerikaanse aktrise. Sy het die eerste keer aandag getrek met haar rol as Allison MacKenzie in die sepie *Peyton Place* en haar daaropvolgende kort huwelik met Frank Sinatra. Vir haar vroeë rolprentrol as Rosemary in Roman Polanski se rolprent  ''Rosemary's Baby'' (1968) is sy benoem vir 'n Bafta en Golden Globe. Sy het in die 1970's in nog verskeie rolprente verskyn, soos *Follow Me!* (1972), *The Great Gatsby* (1974) en *Death on the Nile* (1978).

Farrow was van 1980 tot 1992 in 'n verhouding met die akteur-regisseur Woody Allen en het in dié tydperk in 13 van sy rolprente verskyn; die eerste een was ''A Midsummer Night's Sex Comedy* (1982). Sy is verskeie kere groot lof toegeswaai vir haar rolle in Allen-prente, en is vir Golden Globes benoem vir *Broadway Danny Rose* (1984), *The Purple Rose of Cairo* (1985) en *Alice* (1990). Sy het ook in *Hannah and Her Sisters* (1986), *Crimes and Misdemeanors* (1989) en *Husbands and Wives'' (1992) gespeel. In 1992 is Allen in die openbaar deur Farrow daarvan beskuldig dat hy hulle aangenome dogter, Dylan Farrow, seksueel misbruik het. Allen is nooit aangekla nie en het die aantygings ten sterkste ontken.

Sedert die 2000's het Farrow in 'n paar televisierolle verskyn, onder meer 'n herhalende rol in *Third Watch* (2001-2003). Sy het ook byrolle gehad in rolprente soos *The Omen* (2006), *Be Kind Rewind* (2008) en *Dark Horse* (2011), sowel as die Netflix-reeks *The Watcher* (2022). 

Farrow is ook bekend vir haar omvattende werk as Unicef-ambassadeur. Sy is betrokke by humanitêre aktiwiteite in Darfoer, Tsjad en die Sentraal-Afrikaanse Republiek. In 2008 het die tydskrif *Time* haar aangewys as een van die invloedrykste mense in die wêreld.

## Vroeë lewe en familie
thumb|links|240px|Farrow (heel links) en haar gesin, 1950.

Maria de Lourdes Villiers Farrow is op 9 Februarie 1945 in Los Angeles, Kalifornië, gebore as die derde oudste kind van die Australiese rolprentregisseur John Farrow en sy tweede vrou, die Ierse aktrise Maureen O'Sullivan. Sy was een van sewe kinders. Haar ouer broers was Michael en Patrick, en haar jonger broer John Charles. Haar jonger susters was Prudence, Stephanie en Tisa.

Farrow het in Beverly Hills grootgeword in 'n tipiese Katolieke huis. Haar gesin het haar beskryf as eksentriek en verbeeldingryk, en sy sou soms vertonings "met twee dolke en vals bloed" hou vir toerbusse wat verby sterre se huise ry. Sy is vir drie weke in afsondering geplaas en het later gesê die ondervinding was "die einde van my kinderjare".

In 1958 het die Farrow-gesin vir 'n kort ruk na Spanje verhuis, waar haar pa die fliek *John Paul Jones* (1959) geregisseer het. Farrow, toe 13 jaar oud, verskyn kortliks in die prent (sonder 'n krediet).

Op 28 Oktober 1958 is Farrow se oudste broer, Michael, in 'n weermagvliegongeluk dood. Farrow se pa het kwaai begin drink en dit het spanning in die huwelik veroorsaak. In haar memoires onthou Farrow woeste argumente tussen haar ouers wanneer sy hulle besoek het.

Toe Farrow 16 was, het sy saam met haar gesin na Amerika teruggekeer. In dié tyd het haar ouers finansieel gesukkel en haar ma het na New York verhuis om in Broadwayproduksies op te tree. Farrow se pa het in Kalifornië agtergebly, waar hy die volgende jaar, toe sy 17 was, aan 'n hartaanval gesterf het.

Die gesin het min geld gehad ná haar pa se dood, en sy het begin werk om haar en haar sibbes te onderhou. Sy het aanvanklik as 'n model gewerk. Sy het op die verhoog beland as 'n plaasvervanger in 'n New Yorkse produksie van *The Importance of Being Earnest*.

## Loopbaan
### 1963-'69: Die begin en 'n deurbraak
thumb|180px|links|Farrow in *Guns at Batasi* (1964).

Farrow het 'n oudisie afgelê vir die rol van Liesl von Trapp in *The Sound of Music* (1965), maar het nie die rol gekry nie. Die filmtoets bestaan nog en verskyn op die DVD vir die 40ste herdenking van die fliek. Sy het in die 1960's in verskeie byrolle verskyn, met haar eerste verskyning wat 'n krediet gekry het in *Guns at Batasi* (1964).

thumb|180px|Farrow in ''Rosemary's Baby* (1968).
In dieselfde jaar het sy bekend geraak as die naïewe Allison MacKenzie in die suksesvolle TV-sepie *Peyton Place*. Farrow het die reeks in 1966 verlaat op aandrang van Frank Sinatra, met wie sy op 19 Julie 1966 getroud is toe sy 21 en hy 50 was. Sy het daarna in haar eerste groot Britse prent, *A Dandy in Aspic* (1968), gespeel.

Farrow se eerste hoofrol was in die sielkundige rillerprent *Rosemary's Baby'' (1968), 'n verwerking van die roman met dieselfde naam deur Ira Levin. Dit was 'n reusesukses en word algemeen beskou as 'n klassieke prent van die rillergenre. *The Guardian* het dit in 2010 "die tweede beste rillerprent van alle tye" genoem. Sy het verskeie pryse gewen, insluitende 'n Golden Globe vir beste nuwe aktrise van die jaar, en het gevestig geraak as 'n hoofrolaktrise. Die resensent Stephen Farber het haar spel beskryf as 'n "elektrifiserende impak... een van daardie min oomblikke dat 'n akteur en karakter 'n wonderbaarlike, byna mitiese harmonie bereik". Roger Ebert noem die prent "briljant" en sê: "Baie van die krediet hiervoor moet gaan aan Mia Farrow, as Rosemary."

[thumb|180px|Farrow en [Dustin Hoffman in *John and Mary* (1969).]]
Hierna het Farrow *Secret Ceremony* in Engeland geskiet saam met Elizabeth Taylor en Robert Mitchum. Die ontvangs was verdeeld, maar die prent het getroue volgelinge gekry. Farrow se ander prent van die 1960's was *John and Mary* (1969), teenoor Dustin Hoffman. Sy is vir 'n Golden Globe benoem as beste aktrise – komedie of musiekspel. 

In dieselfde jaar het sy verskyn in die Britse riller *See No Evil*, waarin sy die rol vertolk van 'n blinde vrou wie se gesin deur 'n moordenaar bekruip word. Sy het ook in die TV-rolprent *Goodbye, Raggedy Ann* (1971) die rol vertolk van 'n onstabiele, opkomende Hollywood-ster.

In 1972 het Farrow in die Franse swartkomedie *Dr. Popaul* verskyn as 'n vrou wat met 'n rokjagter trou, teenoor Jean-Paul Belmondo, en in *Follow Me!* as 'n vrou wie se ryk man glo sy het 'n affair. Op die verhoog het sy in 1972 die hoofrol gespeel in *Mary Rose*. Dit is gevolg deur die rol van Irina in *The Three Sisters*, en 'n dubbele rol in *The House of Bernarda Alba* (albei 1973).

Farrow was in 1974 Daisy Buchanan in die rolprentverwerking van *The Great Gatsby*. en was 'n kommersiële sukses. 

In 1998 was Farrow saam met Rock Hudson in die rampfliek *Avalanche*, en daarna in 'n verwerking van Agatha Christie se *Death on the Nile*. In 1979 het sy teenoor Anthony Perkins in die toneelstuk *Romantic Comedy* gespeel, en in die romantiese prent *Hurricane* teenoor Jason Robards.

### 1980-'92: Samewerking met Woody Allen
thumb|180px|links|Farrow in 1980.

Van die begin van die 1980's het Farrow 'n dekade lange verhouding met die regisseur Woody Allen gehad; hulle het aan baie van sy rolprente saamgewerk. Haar eerste prent saam met Allen was die komedie ''A Midsummer Night's Sex Comedy'' (1982), in 'n rol wat aanvanklik vir Diane Keaton bedoel was. Sy het daarna verskyn in Allen se *Zelig* (1983) as 'n sielkundige wie se pasiënt, Leonard Zelig (Allen), eienskappe aanneem van die mense om hom in 'n poging om gelief te wees.

In *Broadway Danny Rose* (1984) was Farrow die minnares van 'n lounge-musikant wat met die Mafia deurmekaar raak. Farrow het gewig aangesit en was byna onherkenbaar in die rol; sy is vir 'n Golden Globe vir beste aktrise in 'n komedie of musiekspel benoem.

Die volgende prent van Allen waarin Farrow gespeel het, was *The Purple Rose of Cairo* (1985). Sy is vir 'n Bafta vir beste aktrise benoem, asook vir 'n Golden Globe vir beste aktrise in 'n komedie of musiekspel. Roger Ebert het gemeen dit was Allen se beste werk tot op datum. Farrow is vir die derde keer vir 'n Bafta benoem.

In 1987 het Farrow verskyn in twee prente wat deur Allen geregisseer is: die komedie *Radio Days* en die drama *September*. Farrow het daarna teenoor Gena Rowlands verskyn in Allen se drama *Another Woman* (1988). Die resensies het gewissel van goed tot sleg. 

Sy is volgende gesien in Allen se fantasieprent *Alice* (1990). Dit was hulle 11de prent saam. en sy is benoem vir 'n Golden Globe vir beste aktrise in 'n komedie of musiekspel. Die volgende jaar was Farrow 'n sirkusvermaakkunstenaar in Allen se swart-wit komedie *Shadows and Fog*.

In Allen se drama *Husbands and Wives* (1992) het Farrow die hoofrol vertolk van die vrou van 'n skrywer en professor (Allen) wat 'n verhouding met een van sy studente het. Dit was hulle laaste prent saam en is uitgereik net voordat die twee onder groot publisiteit uitmekaar is.

### 1993-'99: Rolprente en TV; terugkeer na verhoog
thumb|180px|Farrow in 1998.

In die 1990's het Farrow minder gewerk en gesê sy wil haar toewy aan die grootmaak van haar jong kinders. Sy het wel die hoofrol in verskeie prente gespeel, soos die Ierse fliek ''Widows' Peak* (1994) en die komedie *Miami Rhapsody'' (1995).

In 1995 het Farrow ook die hoofrol vertolk in 'n rolprentverwerking van die toneelstuk *Reckless*. Dit was 'n donker komedie, waarin sy die rol speel van 'n vrou wie se man 'n kontrakmoord op haar reël. Die resensent Stephen Holden het haar groot lof toegeswaai en gesê sy is so perfek in die rol "dat die karakter lyk soos 'n distillasie van byna elke rol wat sy vertolk het sedert sy 'n tiener in *Peyton Place* was". Sy het 'n kameerol as haarself gehad in Howard Stern se biografiese komedie *Private Parts*. 

In 1998 het sy op TV verskyn in die segment *Miracle at Midnight* van *The Wonderful World of Disney*. Dit is 'n dramatisering van die redding van die Deense Jode in die Holocaust. Farrow se volgende rol was dié van 'n vrou met Alzheimer se siekte in die TV-prent *Forget Me Never*. 

In November 1999 het Farrow na Broadway teruggekeer in die rol van Honey in ''Who's Afraid of Virginia Woolf?'', teenoor Matthew Broderick, Jonathan Pryce en Uta Hagen.

### 2000-tans
In die 2000's het Farrow op TV verskyn. In die reeks *Third Watch* het sy tussen 2000 en 2003 in vyf episodes haar verskyning gemaak. Sy het ook in 2001 in 'n TV-prent met 'n LGBT-tema, *A Girl Thing*, verskyn teenoor Kate Capshaw en Stockard Channing, gevolg deur 'n hoofrol in die TV-prent *The Secret Life of Zoey* in 2002.

Sy was ook in dié jaar te sien in die toerende verhoogstuk *The Exonerated*, gevolg deur 'n hoofrol in ''Fran's Bed'' in 2003. 

thumb|links|200px|Farrow in 2012.
Farrow se eerste rol in jare in 'n rolprent was in 2006 as Mrs Baylock, 'n sataniese kinderoppasser, in die herskepping van *The Omen*. Hoewel die resensies louwarm was, het Farrow lof ingepalm met haar spel. Die Associated Press het verklaar: "Dankie hemel vir Mia Farrow", en het gesê "haar vertolking is een van die min redes dat die nuwe *Omen* beter as die oue is".

Farrow het daarna die rol van 'n ma (van Amanda Peet) vertolk in die romantiese komedie *The Ex* (2007). Die prent het swak resensies gekry en resensente het gesê die akteurs se talent is onderskat.

In 2008 het Farrow verskyn in 'n byspelersrol teenoor Danny Glover in Michel Gondry se komedie *Be Kind Rewind* (2008). In 2011 was sy weer in 'n byspelersrol, dié keer in die komediedrama *Dark Horse*, waarin sy weer die rol van 'n ma vertolk.

In September 2014 was Farrow op Broadway in die toneelstuk *Love Letters*. Dit het goeie resensies gekry. In 2016 was sy saam met Faye Dunaway in 'n episode van die TV-reeks *Documentary Now!*

In 2022 het Farrow verskyn in Ryan Murphy se Netflix-reeks *The Watcher*.

## Humanitêre werk
[thumb|180px|Farrow op besoek aan die [Sentraal-Afrikaanse Republiek.]]

Farrow het in 2000 'n welwillendheidsambassadeur van Unicef geword en is 'n groot voorstander van menseregte in Afrika, veral van kinderregte. Sy het in konflikgeteisterde gebiede geld ingesamel, bewusmaking van kinders bevorder en aandag gevestig op die stryd om die uitwissing van polio. Sy het verskeie pryse vir haar humanitêre werk ontvang, insluitend die Leon Sullivan-prys vir Internasionale Diens, die Lyndon Baines Johnson-prys vir Morele Moed en die Marion Anderson-prys.

In 2006 het Farrow en haar seun Ronan Berlyn besoek vir 'n welsynveilig van United Buddy Bears, wat ontwerpe van kunstenaars van 142 VN-lidstate het. In 2008 het die tydskrif *Time* haar aangewys as een van die invloedrykste mense in die wêreld.

Sy het verskeie kere na Darfoer gereis; die eerste keer was in 2004. Haar derde besoek was in 2007, saam met 'n filmspan vir die maak van die dokumentêr *Darfur: On Our Watch*. 

In 2009 was Farrow die verteller in 'n dokumentêr, *As We Forgive*, oor die stryd wat baie van die oorlewendes van die volksmoord in Rwanda het om mense te vergewe wat familielede en vriende vermoor het. In Augustus 2010 het sy in sy verhoor getuig teen oudpresident Charles Taylor van Liberië in die Spesiale Hof vir Sierra Leone.

Farrow het gehelp om The Darfur Archives te maak, wat die kulturele tradisies van die stamme van Darfoer dokumenteer. Daarvoor het sy sowat 40 uur van liedere, danse, kinderstories, boerderymetodes en vertellings van die volksmoord in die streek se vlugtelingkampe opgeneem. 

Farrow het ook al deelgeneem aan omgewingsaktivisme: In 2014 het sy teen Chevron betoog en die oliemaatskappy daarvan beskuldig dat hy skade in die Suid-Amerikaanse reënwoud aanrig.

## Persoonlike lewe
### Verhoudings
[thumb|180px|'n Swanger Farrow in 1969 saam met [André Previn.]]

#### Frank Sinatra
Op 19 Julie 1966 is Farrow in Las Vegas met Frank Sinatra getroud. Sy was 21 en hy 50 jaar oud.

Farrow het die skuld vir die verbrokkeling van die huwelik later op hulle ouderdomsverskil gepak en gesê sy was 'n "onmoontlik onvolwasse tierner" toe sy met hom getrou het. Die twee het tot met Sinatra se dood vriende gebly.

#### André Previn
Op 10 September 1970 het Farrow in Londen met die komponis en dirigent André Previn getrou. Sy was 25 en hy 41. Farrow het 'n verhouding met Previn aangeknoop toe hy nog met sy tweede vrou, die liedjieskrywer Dory Previn, getroud was. Toe Farrow swanger word, het Previn 'n skeisaak teen Dory aanhangig gemaak. 

Farrow het in Februarie 1970 die lewe aan tweelingseuns geskenk, Previn en Farrow is in 1979 geskei. In hulle jare saam het Farrow in 13 van Allen se rolprente gespeel, onder meer ''A Midsummer Night's Sex Comedy* (1982), *Zelig* (1983), *The Purple Rose of Cairo* (1985), *Hannah and Her Sisters* (1986), *Another Woman* (1988), *Crimes and Misdemeanors* (1989), *Alice* (1990) en haar laaste prent saam met hom, *Husbands and Wives'' (1992).

Verskeie van Farrow se familielede het ook in Allen se prente verskyn, soos haar moeder, Maureen O'Sullivan, in *Hannah and Her Sisters*.

### Kinders
Farrow het 14 kinders: 4 biologies en 10 aangeneem. Sy en haar eksman André Previn het drie biologiese kinders gehad: Matthew, Sascha en Fletcher. Farrow en Previn het drie kinders aangeneem; Lark Song Previn, Summer "Daisy" Song Previn en Soon-Yi Previn.

Ná haar egskeiding van Previn het sy Moses Farrow en Dylan Farrow aangeneem. Dylan was vir 'n ruk bekend as "Eliza" en "Malone". Woody Allen het hulle ook later aangeneem.

Terwyl sy by Allen was, het sy die lewe geskenk aan haar laaste biologiese kind, Ronan Farrow. 

Tam Farrow is in 2000 op die ouderdom van 21 oorlede. Farrow se woordvoerder, Judy Hofflund, het gesê sy is aan hartverlamming dood. In Mei 2018 het Moses Farrow op sy persoonlike blog beweer Tam is eintlik dood van 'n oordosis van 'n voorskrifmedisyne ná 'n lewenslange stryd teen depressie en ná 'n bakleiery met haar ma. In 2021 het Mia Farrow bevestig dat Tam dood is ná 'n oordosis van 'n voorskrifmedisyne. 

Op 25 Desember 2008 is Lark Previn op 35-jarige ouderdom dood van komplikasies van MIV/vigs. Op 21 September 2016 is Thaddeus Farrow op die ouderdom van 27 dood aangetref ná 'n oënskynlike motorongeluk in Connecticut, hoewel daarna bevind is hy het selfmoord gepleeg deur homself in die bolyf te skiet terwyl hy in sy motor gesit het.

Farrow het ses biologiese kleindogters by haar en Previn se seuns. Sy het nege kleinkinders by haar aangenome kinders.

## Bewerings van misbruik en mishandeling
### Bewerings teen Allen
Volgens hofgetuienis het Allen Farrow se plaas in Connecticut op 4 Augustus 1992 besoek terwyl sy in die winkels was. Farrow het die kinderdokter van die bewerings vertel, en hy het op sy beurt die owerhede ingelig.

In Maart 1993 het die hoofdokter van die Yale New Haven-kliniek vir seksueel misbruikte kinders, in 'n beëdigde verklaring gesê volgens sy opinie "het Dylan óf die storie versin weens die stres om in 'n onstabiele en ongesonde huis te bly óf dit is in haar kop geplant deur haar moeder weens die "inkonsekwente" vertelling van die gebeure deur Dylan. Leventhal het Dylan nie ontmoet voor sy getuienis nie en het dit gebaseer op ander se onderhoude met haar. 

Regter Elliot Wilk het in Junie 1993 in sy finale besluit gesê hy het geen geloofbare bewyse gevind wat Allen se beskuldiging ondersteun dat Farrow Dylan voorgesê het of dat Farrow wou wraak neem omdat hy Soon-Yi verlei het nie. Allen se uitweg om die stelling oor 'n vrou wat te na gekom is vir sy verdediging te gebruik, is 'n poging om die aandag af te lei van sy mislukking om as 'n verantwoordelike ouer op te tree.

In Februarie 2014 het Dylan opnuut haar bewerings oor seksuele misbruik deur Allen gemaak in 'n blog van Nicholas Kristof, 'n vriend van haar ma, in *The New York Times*. Allen het weer die aanklagte ontken in sy memoires van 2020, *Apropos of Nothing*.

### Bewerings teen Farrow
Soon Yi Previn en Moses Farrow het Allen teen die bewerings van misbruik verdedig. 

In 2018 het Moses 'n lang bloginskrywing gepubliseer waarin hy beweer het Allen is onskuldig. Moses het ook van 'n reeks voorvalle vertel waarin hy en sy sibbes fisiek deur Farrow mishandel is.

## Filmografie
Uitgesoekte werk:

## Verwysings
### Bronne
*
*
* 
* 
*
*
* 
* 
*
*
*
*
*
*
*
* 
*
*

## Skakels
* Amptelike webtuiste 
* 
* 
* 
*