Helen Suzman

**Helen Suzman** (gebore Helen Gavronsky, Germiston, 7 November 1917 – Johannesburg, 1 Januarie 2009) was ’n lid van die Volksraad van 1953 tot 1989.

Veral nadat sy in 1959 uit die Verenigde Party bedank het weens die amptelike opposisie se halfhartige bestryding van afsonderlike ontwikkeling en van 1961 tot 1974 die Progressiewe Party se enigste Volksraadlid was, was Suzman dikwels die enigste teenstem in die Parlement tydens die aanvaarding van die mees drakoniese apartheidswette. Al was haar opvattings oor die regering se rassebeleid vir die meeste Volksraadslede van die Nasionale Party aanstootlik, het hulle genoeg respek vir die Parlement as instelling gehad dat dit vir haar moontlik was om vergrype en onreg deur die apartheidsregering aan die lig te bring. Sy was ook ses jaar lank die enigste vrou in die Unie-Volksraad.

Suzman was jare lank een van die bekendste figure in die Suid-Afrikaanse parlement, nie net binnelands nie, maar ook buitelands. By haar uittrede in 1989 was sy die LV met verreweg die langste diens nadat sy die Nasionale Party se apartheidsbeleid 36 jaar lank teengestaan het. As dit nie vir haar volgehoue pogings en sukses by die stembus in haar kiesafdeling, Houghton, was nie, sou die Progressiewe Party, ’n afstammeling van die Suid-Afrikaanse en Verenigde Party (VP) van genls. Louis Botha, Jan Smuts en J.B.M. Hertzog en ’n voorloper van die Demokratiese Alliansie, bes moontlik ten gronde gegaan het, net soos die ses ander partye wat tussen 1953 en 1977 uit die VP ontstaan het. As dit gebeur het, kon die opposisiepolitiek in 'n demokratiese Suid-Afrika heelwat anders daar uitgesien het.

In haar eensame jare van 1961 tot 1974, toe sy die Progge se enigste Volksraadslid was, het selfs VP-lede haar meermale aangeval vir haar onverskrokke geloof in basiese menseregte en die oppergesag van die reg. Met geen geesgenote in die parlement nie, is sy selfs sosiaal uitgesluit en verguis oor onder meer haar sterk standpunt teen aanhouding sonder verhoor en die regering se tuislandbeleid. Al het sy vlymskerp aanvalle op haar teenstanders in die raadsaal geloods, het sy respek by selfs haar vyande afgedwing. Toe sy in 1989 weer haar plek gaan inneem nadat sy haar laaste toespraak in die Volksraad gelewer het, het haar jare lange vriend en medestryder Colin Eglin ’n verkrampte lid van die Konserwatiewe Party teenoor ’n kollega hoor opmerk: "Dié Helen Suzman; sy's darem ’n *grand lady*." Gelukkig het sy altyddeur die speakers se beskerming geniet, wat verseker het dat sy haar standpunt kon stel en dat die goedgesinde Engelse pers dit verder kon uitdra.

Hoewel nie een enkele van haar tientalle mosies in die loop van 36 jaar aanvaar is nie, het sy meer vrae as enige ander LV gestel en so inligting aan die lig gebring oor die regering se toepassing van apartheidswetgewing wat andersins verskuil sou gebly het. Vanaf die tweede helfte van die 1960's het sy gereeld gevangenisse besoek om ’n verbetering in aangehoudenes se omstandighede te bewerkstellig, iets wat deur haar toedoen geleidelik wel gebeur het.

## Herkoms en skoolopleiding 
Albei Suzman se ouers was Litaus-Joodse immigrante. Twee Gavronsky-broers en twee David-susters het op verskillende tye vroeg in die 20ste eeu uit Litaue na Suid-Afrika geëmigreer. Die twee broers is eindelik met elk van die susters getroud. Die Gavronsky-broers het hulle in Transvaal gevestig terwyl die David-susters in Kimberley gaan woon het. Aan die Rand het die Gavronsky-broers hulle besig gehou met die slagterybedryf (vleis, velle, beenmeel, enigiets wat die plaaslike beesbedryf kon oplewer). Mettertyd het hulle vooruit geboer en hul belange uitgebrei na eiendom, en selfs welvarender geword. Samuel (1888–1965) en Frieda (1888–1917) Gavronsky het twee dogters gehad, naamlik Gertrude en Helen. Met Helen se geboorte op 17 November 1917 op die destyds myndorpie Germiston was Gertrude vier jaar en ses maande oud. Toe die baba skaars twee weke oud was, is haar ma (toe 28) blykbaar aan nageboortelike komplikasies oorlede. Samuel Gavronsky is 10 jaar later weer getroud. Intussen het hy en sy twee dogters by sy kinderlose broer, Oscar, en skoonsuster, Hansa, gaan woon. Sy jongste dogter, Helen, het Samuel, wat in 1965 oorlede is, onthou as ’n gesellige kêrel, gek oor katte en honde, oor perde en kaartspeletjies en net terloops godsdienstig. Waar hy ook al tuisgegaan het, sou hy altyd Vrydagaande seremoniële kerse aansteek, en niemand mag vark in sy woonplek geëet het nie; tog het dit hom nie juis gepla waar die wors by iemand anders se braaivleis vandaan gekom het nie, volgens sy dogter.

Soos die geval was met talle ander Joodse meisies destyds aan die Rand, het Suzman haar skoolonderrig ontvang aan ’n Katolieke kloosterskool, die Parktown Convent (die privaat King David- Joodse skole is eers vanaf 1948 in Johannesburg gevestig). Sy sou later vertel die leerders het geleer memoriseer, want dit is hoe die nonne hulle onderrig het. Hulle is ook geleer om tot elke prys te wen, want as hulle verloor het, sou ’n senior non hulle pak gee. Suzman het gemeen dit het haar goed op die politiek voorberei; "’n mens is nie veronderstel om in die politiek te verloor nie". was een van die agt kinders van ’n welgestelde tabakgroothandelaar. Dié twee het mekaar reeds geken, maar nou het hul vriendskap geblom en in 1937 is hulle in die Groot Sinagoge in Wolmaransstraat, Johannesburg, getroud. Dr. Suzman het later ’n internis geword wat gespesialiseer het in siektes van die hart, bloed en senustelsel. Hy het nog tot in sy tagtigerjare in Johannesburg gepraktiseer. Wanneer die parlement in sitting was (sy vrou was Volksraadslid van 1953 tot 1989), het sy al om die ander naweek opgevlieg Johannesburg toe om twee dae saam met haar man deur te bring.

Die egpaar Suzman het twee dogters gehad. Die jongste, Patricia, ’n nefroloog, het in later jare in Boston in die VSA gewoon en gewerk. Frances, die oudste, was ’n kunshistorikus wat met ’n professor in die regte, Jeffrey Jowell, getrou het en in Londen gaan woon het. Dié egpaar het albei  aan Harvard afstudeer. Hul eersteling, Joanna, is in Massachusetts gebore en die tweede, Daniel, in Kanada, waar die gesin ’n tyd lank gewoon het.

Kort ná Frances se geboorte het Suzman teruggekeer na Wits en daar haar graad in 1942 verwerf. Teen daardie tyd was die Tweede Wêreldoorlog al goed onderweg. Die latere eerste minister John Vorster, met wie Suzman later baie in die parlement te doen sou kry, en sy politieke geesgenote wat nog nie die Britte vir die lyding van die Boereoorlog vergewe het nie, het aangesluit by die Ossewabrandwag wat daarop uit was om die bewind in die Unie van Suid-Afrika omver te werp en deur ’n Nazi-gesinde regering te vervang. Moses Suzman het vir die Suid-Afrikaanse Mediese Korps gewerk en, terwyl sy vrou hul tweede kind verwag het, as luitenant-kolonel in ’n weermaghospitaal in Egipte diens gaan doen. Hy het byna twee jaar lank op afgeleë poste deurgebring. Sy vrou het intussen tyd afgeknyp van die versorging van haar twee dogters om vir die Goewerneur-Generaal se Oorlogsfonds te werk en daarna as statistikus vir die Raad op Oorlogsvoorrade, waar dit haar taak was om mense uit te snuffel wat onwettig by die oorlogspoging baat gevind het.

## Ná die oorlog 
In 1945 het die Universiteit van die Witwatersrand haar ’n deeltydse betrekking as tutor aangebied en kort voor lank is sy aangestel as dosent in ekonomiese geskiedenis. Hier sou sy agt jaar bly. Mettertyd het sy ál meer in die politiek begin belangstel en betrokke geraak by die veelrassige Suid-Afrikaanse Instituut vir Rasseverhoudings.

Einde 1945 het die eerste minister, genl. Jan Smuts, ’n kommissie van ondersoek aangewys na die wette wat betrekking het op stedelike swart mense. Regter Henry Fagan van die appèlhof sou die hoof daarvan wees. Die Instituut het Suzman, wat gou-gou gevorder het tot in hul uitvoerende raad, gevra om hul voorlegging aan die Fagan-kommissie te help voorberei. Sy het 40 jaar later vertel sy het laat begin op dié gebied, maar "toe ek eers aan die gang kom, het ek absoluut behep geraak daarmee." Smuts het die aanbevelings van die kommissie aanvaar dat swart mense hulle blywende in die "blanke" stedelike gebiede kom vestig het en dat wetgewing hierdie werklikheid moet erken asook dat ’n bestendige, gevestigde swart werkerstand in die stedelike gebiede ’n betroubare arbeidsmag vir sakeondernemings en fabrieke kon skep en voordelig kon wees vir die kleinhandelsektor. Voor die ou generaal egter werk kon maak van die Fagan-kommissie se bevindings, het die Nasionale Party die verkiesing van 1948 gewen met net 36,6 persent van die stemme en 70 van die 150 setels, maar met behulp van die Afrikanerparty se nege setels die bewind by die Verenigde Party oorgeneem. Hierna het die Nasionale Party, wat van 1924 tot 1933 aan bewind was en toe reeds talle van sy apartheidswette ingevoer het, teruggekeer na die verouderde opvatting dat swart mense net tydelike vreemdelinge in die "blanke" stedelike gebiede was.

Dr. Hendrik Verwoerd, eerste minister van 1958 tot 1966, was ongemaklik met die teenwoordigheid van 11 liberale LV's en het gemeen dat ’n vervroegde algemene verkiesing van dié irritasie ontslae sou kon raak. (Die vernaamste rede vir die vervroegde verkiesing was om die kiesers se mening te toets oor Suid-Afrika se onttrekking aan die Statebond nadat kiesers in die volkstemming van 1960 net gestem het oor republiekwording al dan nie.) Sy droom is so te sê bewaarheid toe al die Progge behalwe Suzman in die verkiesing van 18 Oktober 1961 hul setel verloor, almal teen VP-kandidate: O.T. Williams met 959 stemme in Durban-Musgrave, Ron Butcher met 883 in Durban-Berea, Zach de Beer was derde in Maitland met net 16,8 persent van die stemme, Clive van Ryneveld verloor in Oos-Londen-Noord en kry net 28,8 persent van die stemme, John Cope verloor met net 85 stemme in Parktown, Colin Eglin kry slegs 30,7 persent van die stemme in Pinelands, Jan Steytler byt in die stof met 34,6 persent van die stemme in Port Elizabeth-Suid, Harry Lawrence kry net 31,7 persent van die stemme in Soutrivier, en Ray Swart kry ’n skamele 1 persent van die stemme (104 uit 10&nbsp;160) in Zoeloeland. In Houghton het Suzman vir H. Miller van die VP met 564 stemme verslaan. Al kon die PP se 24 kandidate 8,5 persent van die stemme op hulle verenig, was Suzman al kandidaat wat die paal gehaal het

## Haar derde termyn as enigste Prog 
[duimnael|links|180px|Dr. [Albert Hertzog was die eerste leier van die Herstigte Nasionale Party, wat op 25 Oktober 1969 in Pretoria gestig is. Die destydse eerste minister, John Vorster, het in 1970 'n vervroegde algemene verkiesing gehou om te probeer keer dat die HNP hom as 'n mag regs van die regerende NP vestig. In dié verkiesing het die Verenigde Party sy seteltal opgeskuif tot 47 omdat die regerende party sy volle mag teen die HNP ingespan het, maar Suzman was die derde maal al suksesvolle kandidaat van die Progressiewe Party. Geen HNP-kandidaat het die paal gehaal nie.]]
[duimnael|180px|Suzman was Volksraadslid tydens die bewind van eerste ministers [D.F. Malan|Malan, Strijdom en Verwoerd en daarna van 1966 af John Vorster. Sy het later gesê hy was "altyd gemeen" met haar, toe hy LV, minister, eerste minister en staatspresident was. "Maar daar was een ding wat hy sommer vroeg al van my geleer het – dat, ongeag watter amp hy beklee het, ek nie bang was vir hom nie." In dié tyd, ondanks die teleurstelling van 1970 se algemene verkiesing, het die nuutgevonde steun van ’n aantal jong Afrikaanssprekendes nuwe hoop in die PP laat opflikker, maar Suzman het in die aanloop tot die 1974-verkiesing besluit 13 jaar alleen in die Volksraad was genoeg: as sy weer sou wen en geen ander Prog die paal haal nie, sou sy tou opgooi.

Intussen is die Konserwatiewe Party (KP) gestig onder leiding van dr. Andries Treurnicht en sou dit in die 1987-verkiesing die deurbraak maak waarop die HNP al sedert 1970 gehoop het, toe hy 22 setels wen vergeleke met die PFP se 19 en die NRP se een. Steeds was die NP loshande voor met 123 setels, maar die eerste keer sedert 1948 bevind dié party hom links van die amptelike opposisie. In dié tyd het Suzman opgemerk: "Ek hoop ek het genoeg gesonde verstand om te weet wanneer dit tyd is om uit tree". Sy het egter ál meer begin wanhoop aan die treurige politieke toestand in die land waartoe, in haar woorde, ’n "laegraadse burgeroorlog" gewoed het "met jong swart mense wat oortuig is die oorwinning is op hande solank hulle net die druk kan volhou, aangesien dit lyk asof die hele wêreld aan hulle kant is". Maar, het sy gesê, as die regering net "al die wette kon skrap wat in die eerste plek nooit op die wetboek geplaas moes word nie...dan sal ons die deurslaggewende vraagstuk van politieke deelname vir swart mense kan aanpak, en dan alleen het Suid-Afrika ’n kans om die instel van strafmaatreëls deur die res van die wêreld te vermy".

Teen daardie tyd het die PFP lankal die beginsel van een-mens-een-stem aanvaar, maar steeds die idee van ’n federale staat voorgestaan waarin geen groep ’n ander sou kon oorheers nie. Tog het Suzman in privaat gesprekke erken sy besef die meeste swart mense is nie ten gunste van ’n federale stelsel nie. Sy het ook geglo duisende opgevoede swart mense sou bereid wees om wit mense se vennote te word, pleks van oor te neem en te oorheers. Sy het destyds gesê as dit moes gebeur dat swart mense wel oorneem en daar geen oppergesag van die reg is nie en geen handves van menseregte nie, sou sy waarskynlik nie in Suid-Afrika wou bly nie.

Van veel groter belang vir die media was die bedanking van Wynand Malan as LV vir Randburg weens die stadige pas van hervorming en van Denis Worrall as Suid-Afrika se ambassadeur in Londen, onder meer weens die regering se standpunt oor die Groepsgebiedewet. Worrall staan in die verkiesing min. Chris Heunis in Helderberg teë en verloor met net 39 stemme. Malan behou Randburg as onafhanklike en dr. Esther Lategan, wat die steun van ’n groot aantal akademici op Stellenbosch gehad het wat ongeduldig was met die gebrek aan betekenisvolle hervorming, verloor daar teen die NP.

Met die NRP so te sê uit die weg en die bemoedigende steun wat die onafhanklikes in die verkiesing gekry het, begin taai onderhandelings hierna om weer, soos in die middel sewentigerjare, die magte links van die NP te verenig. Malan se Nasionale Demokratiese Beweging (waarby drie PFP-LV's hulle ná die verkiesing aangesluit het), Worrall se Onafhanklike Party en die PFP smelt op 8 April 1989 saam as die Demokratiese Party.

## Aftrede 
[duimnael|links|180px|[Tony Leon het Suzman ná 36 jaar in 1989 se verkiesing opgevolg as LV vir Houghton.]]
'n Maand of wat ná die stigtingskongres van die DP, waar Suzman groot lof toegeswaai is, kondig sy in Mei daardie jaar haar uittrede uit die aktiewe politiek aan omdat sy reeds 71 jaar oud was en nie kans gesien het vir nog vyf jaar in die parlement nie. Suzman, destyds die langsdienende Parlementslid, het haar uittrede ná 36 jaar as 'n LP uit die aktiewe politiek op 17 Mei bekendgemaak. Op daardie dag het sy in 'n onderhoud aan *Die Burger* gesê: "Ek weet ek sal nog spyt wees oor die stap, maar ek weet ook dat ek die regte ding gedoen het. Dis beter om te loop as die mense jou nog wil hê as wat dit is om vas te klou terwyl almal sukkel om van jou ontslae te raak." Luidens dié berig het sy haar grootste teleurstellings beskou as die feit dat die Progressiewe Party en die ander partye waarin sy opgegaan het, nooit daarin kon slaag om 'n deurbraak by die stembus te maak nie. "Tog was die groeiende getal Prog-LP's wat sedert 1974 verkies is, vir haar bemoedigend. Moontlik die grootste teleurstelling was in 1987 toe die Konserwatiewe Party die PFP as Amptelike Opposisie in die Volksraad vervang het. Die grootste genoegdoening in haar openbare lewe het sy gesmaak telkens wanneer die Regering 'n wet herroep het waarteen sy geveg het, het mev. Suzman gister gesê."

Sy is as LV vir Houghton opgevolg deur Tony Leon, wat later die DP se leier en eindelik ook die eerste leier van die Demokratiese Alliansie sou word.

Die liberale waardes waarvoor Suzman haar jare lank beywer het, is vervat in die Grondwet van die demokratiese Suid-Afrika. Nadat sy afgetree het, het sy aktief in die politieke lewe gebly en is sy aangestel in die Onafhanklike Verkiesingskommissie, wat toesig gehou het oor die eerste demokratiese verkiesing in 1994. Tog het sy, eie aan haar aard, ook nie gehuiwer om die nuwe regering te kritiseer nie,

## Dood 
[duimnael|180px|[Helen Zille, toe nog leier van die Demokratiese Alliansie, het Suzman ná haar dood op Nuwejaarsdag 2009 gehuldig as "’n reus in die Suid-Afrikaanse geskiedenis".]]
Suzman is vreedsaam tuis in Johannesburg oorlede op 1 Januarie 2009. Luidens ’n voorbladberig in *Die Burger* die volgende dag het haar afsterwe "&nbsp;’n skok deur die gemeenskap gestuur, en *Die Burger* is oorval met mense wat die nuus wou bevestig en hul waardering vir haar werk wou uitspreek." Die koerant beskryf haar as "die doyenne van die liberale politiek in Suid-Afrika" en skryf: "Sy het wêreldwye beroemdheid verwerf vir die wyse waarop sy vir 36 jaar, van 1953 tot 1989, die kiesafdeling Houghton in die parlement verteenwoordig het. Sy was ’n verbete teenstander van apartheid en moes dikwels ’n alleenstryd vir nie-rassigheid voer."

Sy is op Sondag 4 Januarie in die Wespark-begraafplaas in Johannesburg langs haar man begrawe tydens 'n privaat, Joodse seremonie. Pres. Kgalema Motlanthe het 'n staatsbegrafnis aangebied, maar haar naasbestaandes het dié aanbod van die hand gewys. Tog het talle hooggeplaastes in die African National Congress eer aan haar kom betoon. Van die kisdraers was Motlanthe, ANC-sekretaris-generaal Gwede Mantashe, Gauteng-premier Paul Mashatile en Johannesburg se burgemeester, Amos Masondo.

Die vorige DA-leier, Helen Zille, het Suzman bestempel as "’n reus in die Suid-Afrikaanse geskiedenis", en gesê: “Die duidelikheid van haar visie, haar moed en haar beginselvastheid, is bakens van hoop vir diegene van ons wat daardie proses verder wil laat groei. Ons sal toesien dat haar nalatenskap nooit vergeet word nie...”

Colin Eglin het aan die koerant gesê hy het ’n sielsgenoot verloor saam met wie hy 50 jaar lank “gewerk, veldtogte gestry en pret gehad het. Sy het nooit voorgegee dat sy juis kon kook nie, maar sy was ’n wonderlike gasvrou. As nabootser van mense – almal van mnr. John Vorster, oudpremier, tot die Kappiekommando se Marie van Zyl of die tronkbewaarders van Roelandstraat – was sy sonder gelyke. Die lewe was nooit vervelig waar Helen by was nie, en sy het my lewe verryk, ook omdat daar altyd in die agtergrond die besef was dat sy vir mense omgee. Sy was in daardie sin ’n uitsondering op die politieke reël. Dit het altyd vir haar gegaan om die heil en die welstand van minderbevoorregtes. As ’n mens by haar gebly het, het tot dertig mense per week by haar kom aanklop vir hulp. Sy het, soos ander, die betrokke staatsdepartement gebel, maar gots, boetie, dan het sy hul galle gewerk! Ek is nie ’n emosionele mens nie, maar ek meen ’n baken van lig is in ons land gedoof met die afsterwe van Helen Suzman. In die smerigheid van die politiek was sy iemand wat werklik vir mense omgegee het."

## Eerbewyse 
Met die jare het 27 universiteite in talle wêrelddele 'n eredoktorsgraad aan Suzman toegeken, onder meer Oxford in 1973, Wits en Harvard in 1976, Columbia en Smith College in 1977, Brandeis in 1981, Denison in 1982, Sacred Heart, Connecticut in 1984, Kaapstad in 1986. Ook is sy in 1973 aangestel as eregenoot van die St. Hugh's College, Oxford en in 1975 van die London School of Economics. In 1978 het sy die Verenigde Nasies se prys van die Internasionale Liga vir Menseregte ontvang en in 1984 die American Liberties Medallion. Sy is twee maal vir die Nobel-vredesprys en die kanselierskap van Wits benoem.

Dr. Hendrik Verwoerd, wat haar tydens al hul jare saam in die Volksraad geïntimideer het, het haar beskryf as "’n uitmuntende parlementariër met weldeurdagte argumente". Swart leiers soos Albert Luthuli het haar "’n helder ster in ’n donker kamer" genoem. Oudpres. Nelson Mandela het op ’n keer gesê terwyl hy en sy kamerade op Robbeneiland in die gevangenis was, was "dit ’n wonderlike gesig om dié dapper vrou by ’n mens se sel te sien inloer".

*Die Burger* het hom met die aankondiging van haar aftrede in 1989 as volg in 'n hoofartikel oor Suzman uitgelaat: "In die 36 jaar dat mev. Suzman haar kiesafdeling, Houghton, in die Parlement verteenwoordig het … het sy as gedugte politieke opponent en parlementariër agting verwerf. Haar politieke beginselvastheid, soos onder meer haar verset teen sanksies, en lojaliteit teenoor haar party asook die Parlement het bygedra tot die aansien wat sy geniet . . . Terselfdertyd was haar onversetlike ywer vir 'n politieke siening volgens die tradisionele liberalistiese patroon een van haar grootste beperkings. Die eensydigheid waarmee sy dié ideologie nagestreef het, het geen ruimte gelaat vir die akkommodering van ander sienings of 'n kompromis nie. In Suid-Afrika se unieke en gekompliseerde omstandighede kan só 'n benadering selde werk. Dit moet een van die hoofredes wees waarom die Progressiewe Federale Party homself nooit as die alternatiewe regering kon vestig nie." Ook hy het van haar verskil met betrekking tot deelname aan die parlement.

Terselfdertyd het *Die Burger* as volg oor "lofbetuigings uit verskeie oorde" vir haar berig: "Dr. Zach de Beer, mede-leier van die DP, het gesê gemeet aan moed, integriteit, toewyding en harde werk het mev. Suzman nooit haar gelyke as 'n Parlementslid gehad nie. Mnr. Colin Eglin, LP vir Seepunt en oud-leier van die PFP, het gesê sy tree uit met die respek en bewondering van mense oor die hele wêreld heen wat haar toewyding tot burgerlike vryhede en haar geloof in menslike vryheid deel. En die hoofleier van die Nasionale Party, mnr. F.W. de Klerk, het gisteraand gesê ofskoon hy heftig gekant is teen mev. Suzman se politieke ideë, het hy haar moed en vasbeslotenheid altyd bewonder.

## Verwysings 
## Bronnelys 
*  Gastrow, Shelagh. 1987. ''Who's Who in South African Politics*. Johannesburg: Ravan Press.
*  Giliomee, Herman en Mbenga, Bernard. 2007. Nuwe Geskiedenis van Suid-Afrika. Kaapstad: Tafelberg.
*  Heyns, Roné. 1988. *Official Yearbook of the Republic of South Africa, 1987–1988*. Pretoria: Bureau for Information.
*  Lee, Robin. 1990. *Values Alive. A Tribute to Helen Suzman.'' Johannesburg: Jonathan Ball Publishers.
*  Lubbe, Pat (uitvoerende red.) 1988. Aktueel '88. Wêreldspektrum. Silverton: Gesinsbiblioteek (Edms.) Bpk.
*  Potgieter, D.J. 1973. *Standard Encyclopaedia of Southern Africa*. Cape Town: Nasionale Opvoedkundige Uitgewery Ltd.
*  Schoeman, B.M. 1977. *Parlementêre verkiesings in Suid-Afrika 1910–1976*. Pretoria: Aktuele Publikasies.

## Eksterne skakels 
*  Pad spog nou met Suzman se naam, *Die Burger*, 8 November 2011. URL besoek op 19 Oktober 2015.
*  Die Helen Suzman-stigting se tuisblad
*  Haar lewensberig deur die BBC. URL besoek op 19 Oktober 2015.
*  Haar lewensberig deur *The Guardian*. URL besoek op 19 Oktober 2015.
*  Haar lewensberig deur *Mail & Guardian*. URL besoek op 19 Oktober 2015.
*  Haar lewensberig in die *New York Times*. URL besoek op 19 Oktober 2015.
*  John Pilger – The Outsiders – Helen Suzman (1983). URL besoek op 19 Oktober 2015.