Aischulos

**Aischulos** (Grieks: **Αἰσχύλος**, Latyn: *Aeschylus*; c. 525/524 v.C. – c. 455/456 v.C.) was 'n Antieke Griekse skrywer. Hy word as die vader van die Europese toneelstyl, spesifiek die tragedie, beskou.

Aischulos was die eerste van die drie antieke Griekse tragedici wie se werke vandag oorleef, die ander is Sophokles. Sy naam is afgelei van die Griekse woord *aiskhos* (αἶσχος), wat "oneer" beteken. Volgens Aristoteles, het hy die getal rolspelers in toneelstukke uitgebrei om vir onderlinge konflik voorsiening te maak; voorheen het interaksie slegs tussen die karakters en koor geskied. Slegs sewe van sy geraamde sewentig tot negentig toneelstukke het in moderne tye oorleef; en daar bestaan 'n volgehoue debat omtrent sy outeurskap van een van hierdie stukke, *Prometeus Geboei*.

Minstens een van Aischulos se werke is deur die Persiese inval van Griekeland beïnvloed, wat ook tydens sy leeftyd plaasgevind het. Hierdie stuk, *Die Perse*, is 'n bron van inligting omtrent hierdie tydvak in Griekse geskiedenis. So belangrik was die oorlog vir Aischulos en die Grieke, dat met sy dood om en by 456 v.C., sy grafskrif sy deelname aan die Griekse sege by Marathon gedenk het, eerder as sy sukses as dramaturg.

## Lewe 
Daar bestaan geen betroubare bronne vir die lewe van Aischulos nie. Na bewering is hy gebore in c. 525 v.C. in Eleusis, 'n nedersetting wat sowat 27&nbsp;kilometer noordwes van Athene geleë is, genestel in die vrugbare valleie van wes-Attika, alhoewel hierdie datum mees waarskynlik uitgereken is deur veertig jaar terug te tel vanaf sy eerste sege in die Grootdionusië. Sy familie was welgesteld en gevestigd; sy vader Euforion was 'n lid van die Eupatridai, die antieke adel van Attika. As jeugdige het hy by 'n wingerd gewerk tot, volgens die 2de-eeuse (n.C.) geograaf Pausanias, die god Dionusos hom in sy slaap besoek het en hom beveel het om sy belangstelling te rig op die ontluikende kuns van tragedie.

In 510 v.C. het Kleomenes I (Aischulos was toe 15) die seuns van Peisistratos uit Athene geban, en Kleisthenes het aan bewind gekom. Sy hervormings het 'n volksregistrasie meegebring wat die belang van die demos in familiekulture beklemtoon het. In die laaste dekade van die 6de eeu, was Aischulos en sy familie in die demos Eleusina woonagtig.

Die Persiese oorloë sou 'n groot rol speel in die dramaturg se lewe en loopbaan. In 490 v.C., het Aischulos en sy broer Kunegeiros geveg om Athene te verdedig teen Darius  se invallende Persiese mag by die Slag van Marathon.

Aischulos was een van baie Grieke wat in die Eleusiniese geheimenisse ingewy is, 'n kultus gewy aan Demeter, met sy tuisdorp Eleusis as basis. Soos die naam aandui, was lede van die kultus veronderstel om sekere geheime kennis te verkry. Konkrete besonderhede omtrent die spesifieke rites is skraps, aangesien lede op hulle lewens gesweer het om niks omtrent die misteries aan ongeordineerdes te verklap nie. Nietemin was sommiges volgens Aristoteles van oortuiging dat Aischulos sekere van die kultusgeheime in verhoogstukke openbaar gemaak het. Ander bronne beweer dat 'n omgekrapte gepeupel toe probeer het om Aischulos terstond om die lewe te bring, maar dat hy kon ontvlug. Herakleides van Pontos voer aan dat die toeskouerskare Aischulos probeer stenig het. Hy het die veiligheid van die altaar in die orkes van die Teater van Dionusos opgesoek. Toe hy teregstaan vir sy oortreding het hy onkunde gepleit. Hy is vrygespreek deur 'n jurie wat simpatiek was jeens die wonde wat Aischulos en sy broer Kunegeiros by Marathon opgedoen het. Volgens die 2de-eeuse skrywer Ailianos, het Ameinias Aischulos se jonger broer Amenias bygestaan in die vryspreking van sy broer deur aan die jurie die stompie van die hand te wys wat hy by Salamis verloor het, en waar hy deur stemming as die dapperste kryger aangewys sou wees. Die waarheid is egter dat die toekenning vir dapperheid by Salamis deur Ameinias van Pallene verwerf is, en nie deur Aischulos se broer nie. Aischulos se werk is sodanig aangeslaan deur die Atheners, dat in kompetisies ná sy dood slegs sý tragedies geoorloof was vir heropvoerings. Hy het minstens twee broers gehad, Kunegeiros en Ameinias.

## Werke 
duimnael|’n Moderne perspektief op die Teater van Dionysos in Athene, waar vele van Aischulos se toneelstukke opgevoer is

Griekse drama het sy oorspronge gehad in godsdienstige feeste vir die gode, hoofsaaklik vir Dionusos, die god van wyn. Die eerste kompetisie waaraan Aischulos sou deelneem, het bestaan uit drie dramaturge wat elkeen drie tragediestukke aangebied het, gevolg deur 'n korter komediese saterspel. *Die Oresteia* is die enigste behoue voorbeeld van hierdie tipe van deurlopende trilogie, maar getuienis bestaan dat Aischulos dikwels sulke trilogieë geskryf het. Die komiese saterspele wat sy trilogieë opvolg het ook berus op stories wat uit mites ontleen is.

So was die tema van *Oresteia* se saterspel *Proteus* dan die omswerwinge van Menelaus in Egipte op sy tuiswaartse tog ná die Trojaanse oorlog. Te oordeel na die getuienis van 'n katalogus van Aischuliese toneelstuktitels, scholia, en toneelstukfragmente wat deur latere outeurs oorgelewer is, word aanvaar dat drie van sy orige ekstante toneelstukke die komponente van aaneengeskakelde trilogieë was, met *Sewe teen Thebe* as die finale stuk in 'n Oidipus-trilogie, en *Die Smekelinge* en *Prometeus Geboei* elk synde die eerste stukke in 'n Danaïd- en Prometeus-trilogie respektiewelik (sien onder). Geleerdes het boonop gesuggereer dat verskeie volkome verlore trilogieë van die bekende stuktitels afgelei is. 'n Aantal van hierdie trilogieë het oor mites aangaande die Trojaanse oorlog gehandel, en een daarvan, gesamentlik as die *Achilleis* bekend, was 'n samevatting van die titels *Murmidone*, *Nereïdes* en *Frigiërs* (alternatiewelik, *Die Gyselaarskap van Hektor*).

*Murmidons* het boeke 9 en 16 in Homeros se Ilias as grondslag gehad. Achilles sit vir die oorgrote deel van die stuk in stille verontwaardiging oor sy vernedering aan die hande van Agamemnon. Gesante van die Griekse weermag poog om hom met Agamemnon te versoen, maar hy gee slegs bes aan sy vriend en minnaar Patroklos, wat die Trojane vervolgens beveg in Achilles se wapenrusting. Die heldemoed en dood van Patroklos word oorgedra in die rede van 'n boodskapper, wat gevolg word deur roubeklag.

### *Die Perse* 
Die vroegste van sy toneelstukke wat behoue gebly het, is *Die Perse* (*Persai*), wat in 472&nbsp;v.C. opgevoer is en geskoei is op ervaringe in Aischulos se eie lewe, spesifiek die Veldslag van Samalis. Dit is uniek onder behoue Griekse tragedies deurdat dit 'n pas afgelope geskiedkundige gebeurtenis beskryf.

### *Sewe teen Thebe* 
*Sewe teen Thebe* (*Hepta epi Thebas*), wat in 467&nbsp;v.C. opgevoer is, het die kontrasterende tema van die ingryping van die gode in mensebelange. Die stuk vertel die storie van Eteokles en Polunikes, die seuns van die beskaamde koning van Thebe, Oidipus. Die seuns kom ooreen om mekaar as konings van die stad af te wissel, maar ná die eerste jaar weier Eteokles om die amp neer te lê, en Polunikes voer 'n oorlog om sy kroon te herwin. Die broers dood mekaar in 'n tweegeveg, en die oorspronklike slottoneel van die stuk het bestaan uit betreuring van die broers se oorlye. Sowat vyftig jaar later is dit egter deur 'n nuwe slot vervang: Antigone en Ismene betreur hul gesneuwelde broers, 'n boodskapper daag op wat 'n edik bekendmaak wat die teraardebestelling van Polunikes verbied; waarop Antigone eindelik haar oogmerk verklaar om die edik te verontagsaam. Die toneelstuk was die derde in 'n aaneengeskakelde Oidipus-trilogie; die eerste twee stukke was *Laios* en *Oidipus*. Die slotsaterspel was *Die Sfinks*.

## Verwysings