Kresti-gevangenis

Die **Kresti** (Russies: Кресты́, "Kruise"), amptelik die **Ondersoek-en-afsonderingstronk No. 1 van die Administrasie van die Federale Diens vir Strafuitvoering vir die Stad Sint Petersburg**, was 'n tronk in Sint Petersburg, Rusland. Dit het bestaan uit twee kruisvormige geboue (vandaar die bynaam) en die Ortodokse Kerk van Sint Aleksander Nefski. Die tronk het 960 selle gehad en is aanvanklik vir 1&nbsp;150 gevangenes beplan. 

Nadat 'n nuwe tronk, Kresti-2, gebou is (ook in die vorm van 'n kruis) is die tronk in 2017 gesluit en die gevangenes na die nuwe perseel geskuif.

## *Winni Gorodok*
Die tronk se geskiedenis begin in die 1730's. Tydens die bewind van Anna Ioannowna was *Winni Gorodok* ("Wyndorp") 'n bergingskompleks waar al Sint Petersburg se wyn gehou is. Ná die Bevrydingshervormings van 1861 het die behoefte aan tronkselle grootliks toegeneem; voor die bevryding van die lyfeienes is hulle deur hulle eienaars, die grondbesitters, aangehou vir oortredings en daarna moes hulle na staatstronke gestuur word. Daarom is die wynbergingskompleks in 1867 omskep in 'n tronk met 700 beddens, met 'n deel vir mans en 'n deel vir vroue. Die herbeplanning van die kompleks is behartig deur Wladislaf Lwof, voorsitter van die Sint Petersburgse Tronkkomitee.

## Bou van 'n nuwe tronk
Ná 20 jaar het die tronk te klein geword vir die stad. Die projek vir 'n nuwe stadstronk is ontwikkel deur Antony Tomishko, 'n Oostenryk-Hongaarse burger en lid van die Russiese Staatstronkadministrasie. Hy het tronke in Duitsland en Philadelphia bestudeer.

## In die Russiese Keiserryk
In die Russiese Keiserryk was die amptelike naam van die tronk die **Sint Petersburgse Gevangenis vir Eensame Opsluiting** en is dit gebruik vir die aanhouding van misdadigers én politieke gevangenes. Onder die bekende gevangenes was die toekomstige eerste minister van die tussentydse regering Aleksander Kerenski en die prominente Bolsjewiste-rewolusionêre Leon Trotsky en Wladimir Antonof-Ofsejenko.

In 1906 moes al 200 afgevaardigdes van die eerste staatsdoema van die Russiese Keiserryk wat die Wiborg-manifes onderteken het, drie maande lank in die Kresti deurbring. Hulle wou die polisierekords van hulle Bolsjewistiese kamerade vernietig en die bestorming van die Bastille tydens die Franse Rewolusie na-aap. Saam met die politieke gevangenes is talle diewe, moordenaars en ander misdadigers vrygelaat.

## Ná die rewolusie
[thumb|260px|links|'n Monument van [Anna Achmatowa wat in die rigting van die Kresti-gevangenis kyk.]]

Ná die Februarie-rewolusie het die Kresti 'n tronk vir die ministers van die tsaristiese regering en prominente polisiebeamptes geword. Ná die Oktober-rewolusie het mense van die tussentydse regering, nie-Bolsjewistiese politici en lede van die intelligentsia by hulle aangesluit. Onder die mense wat aangehou is, was eerste minister Boris Stürmer, wat in September 1917 in die tronk dood is, die ministers Iwan Scheglovitov, Aleksei Chwostof, Michail Beljajef en Wladimir Soechomlinof en die Russiese digter Nikolai Goemiljof (man van die digteres Anna Achmatowa).

In 1920 is die tronk hernoem tot die **Tweede Spesiale Kamp vir Dwangarbeid** en is dit deur die Petrogradse Ispolkom bestuur. In 1923 het dit die **Afsonderingsgevangenis van die Petrograddistrik** geword, wat deel van die Petrogradse Tsjekastelsel was. Dit is soos 'n dorpie gebou, met die nodige infrastruktuur: wooneenhede, godsdiensgeboue, sportgeriewe, 'n hospitaal, werkwinkels en selfs 'n hotel – vir familie en besoekers.

## Verwysings
## Skakels
* Amptelike webtuiste