open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
John Key

duimnael|John Key (2015)
**Sir John Phillip Key** (gebore 9 Augustus 1961) is 'n voormalige politikus in Nieu-Seeland wat van 2008 tot 2016 as die 38ste premier van Nieu-Seeland gedien het en van 2006 tot 2016 as leier van die Nieu-Seelandse Nasionale Party. Key het in Desember 2016 uit albei poste bedank en die politiek verlaat, en is as voorsitter in verskeie Nieu-Seelandse korporasies aangestel in die raad van direkteure.

Key is in Auckland gebore voordat hy in Christchurch verhuis het. Hy het die Universiteit van Canterbury bygewoon en in 1981 gegradueer met 'n Baccalaureus Commercie. Hy het 'n loopbaan in die buitelandse valutamark in Nieu-Seeland begin voordat hy oorsee getrek het om vir Merrill Lynch te werk, waarin hy in 1995 hoof van buitelandse valuta geword het, 'n pos wat hy ses jaar lank sou beklee. In 1999 word hy tot lid van die buitelandse valutakomitee van die Federale Reserwebank van New York aangestel tot hy in 2001 vertrek het.

Key het die Nieu-Seelandse parlement binnegekom wat die kiesers van Auckland van Helensville verteenwoordig het as een van die min nuwe nasionale parlementslede tydens die verkiesing van 2002 na die aansienlike nederlaag van die National in daardie jaar. In 2004 word hy as nasionale woordvoerder van die nasionale finansierder aangestel en het Don Brash uiteindelik as die leier van die Nasionale Party in 2006 opgevolg. Na twee jaar as leier van die opposisie het Key sy party tot die oorwinning by die algemene verkiesing in November 2008 gelei. Hy is daarna op 19 November 2008 as Eerste Minister ingetrek. Die nasionale regering het verder twee algemene verkiesings onder sy leiding gewen: in November 2011 en September 2014. Daar word verwag dat Key sou meeding vir 'n vierde ampstermyn op die 2017-generaal verkiesing, maar op 5 Desember 2016 bedank hy as premier en leier van die Nasionale Party. Hy is op 12 Desember 2016 opgevolg deur Bill English.

As premier het Key die vyfde nasionale regering van Nieu-Seeland gelei wat aan die begin van die resessie in die laat 2000's in 2008 in die regering toegetree het. In sy eerste termyn het Key se regering 'n styging in die GST en persoonlike belastingverlagings geïmplementeer. In Februarie 2011 het 'n groot aardbewing in Christchurch, die land se tweede grootste stad, die nasionale ekonomie aansienlik beïnvloed en die regering het die antwoord op die Canterbury-aardbewingherstelowerheid gevorm. In die tweede termyn het Key se regering 'n beleid van gedeeltelike privatisering van vyf ondernemings in staatsbesit geïmplementeer, terwyl kiesers in 'n referendum oor die kwessie wat deur die burgers geïnisieer is, teen die beleid gekant was. In die buitelandse beleid het Key Personeel van die Weermag van Nieu-Seeland onttrek uit hul ontplooiing in die oorlog in Afghanistan, die Wellington-verklaring met die Verenigde State onderteken en aangedring op meer lande om by die Trans-Stille Oseaan-vennootskap aan te sluit.

## Eksterne skakels
Bill English

duimnael|English (2018)
Sir **Simon William English** KNZM (gebore op 30 Desember 1961) is 'n afgetrede politikus van Nieu-Seeland wat van 2016 tot 2017 as die 39ste premier van Nieu-Seeland gedien het. Hy was die leier van die Nasionale Party van 2001 tot 2003 en 2016 tot 2018, en het ook twee termyne as leier van die opposisie gedien.

English was 'n boer en 'n staatsamptenaar voordat hy die politiek betree het, en hy is in 1990 tot die Nieu-Seelandse parlement verkies as die kandidaat van die Nasionale Party in die Wallace-kiesafdeling. Hy is in 1996 in die kabinet aangestel en in 1999 as minister van finansies aangestel, hoewel hy minder as 'n jaar gedien het as gevolg van sy party se groot verloor tydens die algemene verkiesing van 1999. In Oktober 2001 het English Jenny Shipley vervang as die leier van die Nasionale Party (en gevolglik as leier van die opposisie). Hy het die party tot die ergste nederlaag in die algemene verkiesing van 2002 gelei, en in Oktober 2003 is hy as leier deur Don Brash vervang.

In November 2006, ná Brash se bedanking, word English adjunkleier onder John Key. Na die oorwinning van die Nasionale Party in die algemene verkiesing in 2008, word hy adjunkpremier en ook vir die tweede keer minister van finansies. Onder English se leiding het die ekonomie van Nieu-Seeland bestendige groei gehandhaaf gedurende die Nasionale Party se drie regeringstermyne. Hy het 'n lysverkose-LP geword nadat hy onttrek het aan die algemene verkiesing in 2014.

John Key het bedank as leier van die Nasionale Party en as premier in Desember 2016. English het die gevolglike leiersverkiesing onbestrede gewen en is op 12 Desember 2016 as premier ingelyf. In die algemene verkiesing van 2017 het die Nasionale Party die grootste aantal setels gewen, maar kon nie 'n meerderheid behaal nie. Ander partye met 'n magsbalans het geweier om die bestaande regering te steun, en English is daarna as premier vervang deur Jacinda Ardern, leier van die Arbeidersparty. English het aanvanklik voortgegaan as leier van die opposisie, maar het op 27 Februarie 2018 as leier van die Nasionale Party bedank en twee weke later die parlement verlaat.

## Eksterne skakels
Bronto (motor)

**PSA Bronto** (Russies: ПСА Бронто) is 'n Russiese maatskappy wat spesiale voertuie en SUV's vervaardig. Dit is 'n 100% -filiaal van AftoWAZ.

## Die verhaal 
In 1993 is die produksie van spesiale pantservoertuie en PSA Bronto-SUV's gevorm as deel van die AftoWAZ-navorsingsentrum. Motors word op die Lada Niva-platform vervaardig. Die volgende jaar is meer as 200 eksemplare van hierdie model verkoop, wat die onderneming in staat gestel het om aan nuwe projekte te begin werk.

Die maatskappy het die model van die vooraanstaande ingenieur, Petr Prusov, van AftoWAZ ontwikkel, en die terreinvoertuig Lada-Bronto 1922-00 Marsh-1, vervaardig, wat 'n ware sensasie geword het tydens die motorskou wat in 1995 in Moskou gehou is. Hierdie motor is ontwerp om te werk in spesifieke omstandighede wat verband hou met die oorkom van moerasagtige moerasse, diep sneeu, sandduine. Die eerste eksemplare is aan Surgut en Nadym. In 2002 is meer as 30 SUV's "Marsh" van 192200 deur die regering van Jakoetië aangekoop.

Sedert 1996 het PSA Bronto gepantserde motors vir banke begin vervaardig. Nadat hy in 2002 met nuwe modifikasies voortgegaan het op die Nadezhda-platform "Bronto-212090 en op die Niva-platform" Bronto-213102. In 2004, op die "Chevrolet Niva"-platform vir versameling, is die Bronto-194900-model vrygestel.

In 2012 het AftoWAZ PSA Bronto met die VIS-Auto-afdeling gekombineer.

Image:Niva-Bronto 213102-771-40 Force Comdiv.jpg|Niva-Bronto 213102-771-40 Force Comdiv
Image:Niva Marsh.jpg|Marsh-1-terreinvoertuig
Image:ВАЗ-2131СП 213105.JPG|LADA 2131 "Ambulans"
Image:Knappenrode - Energiefabrik 20 ies.jpg|LADA 4x4 Vuur 
Image:Автомобиль вневедомственной охраны.JPG|LADA 4x4 5D Polisie

## Verwysings
Metropolitana di Roma

160px
**Metropolitana di Roma**

**Moltreinstelsel van Rome**

----
**Opening**  
10 Februarie 1955

----

**Bedryf deur**
ATAC

----

**Kaart van die moltreinnetwerk**
240px

----

**Totale lengte**
59,4 kilometer

----

**Spoorwydte**
Standaardwydte van 1&nbsp;435 mm

----

**Elektrifisering**
Oorhoofse kraglyne

**Metropolitana di Roma** (kort: **Metro**) is die amptelike naam van die Italiaanse hoofstad Rome se moltreinstelsel. Die stelsel bestaan tans uit drie lyne met standaardspoorwydte (A, B en C) waarvan twee - A en B - mekaar x-vormig in die middestad by die stasie Termini kruis. Die stasie San Giovanni is die kruispunt van die metrolyne A en C. Lyn C is sedert 2007 in aanbou en tans gedeeltelik in bedryf. Dit verbind 'n oostelike voorstad met die historiese sentrum. Oorspronklike planne het voorsiening gemaak vir 'n uitbreiding tot die Piazza Venezia en verder tot die noordwestelike stadsbuurte rondom die Vatikaanstad.
[duimnael|links|Boubedrywighede vir die nuwe moltreinlyn C vlakby die [Colosseum|Kolosseum in Januarie 2020. Bouwerk kan deur argeologiese ondersoeke en vondse stopgesit of vertraag word. Die amfiteater moet daarnaas gestabiliseer word terwyl boorwerk daaronder gedoen word]]
Nadat die koste vir die projek handuit geruk het (onder meer deur die nodige stabilisering van historiese geboue langs die roete), is in Oktober 2019 besluit om lyn C tot 'n totale lengte van 20 km te beperk, waarby die kruispunt met lyn B na verwagting in 2023 geopen sal word. Twee ondergrondse boormasjiene is naby die Kapitool vir goed buite bedryf gestel en in 'n betonkamer begrawe.

Die moltrein-netwerk, wat deur Rome se openbare vervoeronderneming ATAC bedryf word, dek net 'n gedeelte van die stadsgebied en word aangevul deur drie treinlyne wat die sentrum met die voorstede verbind, bus- en tremlyne (almal bedryf deur ATAC) en die sogenaamde FL-lyne (Italiaans: *Ferrovie Laziali*) van Italië se nasionale spoorwegmaatskappy Trenitalia.

## Verwysings
Hjalmar Schacht

duimnael
**Hjalmar Horace Greeley Schacht** (22 Januarie 1877 - 3 Junie 1970) was in 1918 'n Duitse ekonoom, bankier, sentrum-regse politikus en mede-stigter van die Duitse Demokratiese Party. Hy dien as die valutakommissaris en president van die Reichsbank onder die Weimar Republiek. Hy was 'n heftige kritikus van sy land se verpligte restitusie betalings na die Eerste Wêreldoorlog.

Hy dien in Adolf Hitler se regering as president van die Nasionale Bank (*Reichsbank*) 1933–1939 en word Minister van Ekonomie (Augustus 1934 - November 1937).

Terwyl Schacht vir 'n geruime tyd geloof is vir sy rol in die Duitse "ekonomiese wonderwerk", het hy Hitler se beleid van Duitse herbewapening teengestaan in soverre dit die Verdrag van Versailles oortree en (na sy mening) die Duitse ekonomie ontwrig. Sy sienings in hierdie verband het daartoe gelei dat Schacht met Hitler en veral met Hermann Göring bots. Hy is in Januarie 1939 as president van die Reichsbank ontslaan. Hy het as minister sonder portefeulje gebly en dieselfde salaris ontvang totdat hy in Januarie 1943 ten volle uit die regering ontslaan is.

In 1944 is Schacht ná die sluipmoordpoging op Hitler op 20 Julie 1944 deur die Gestapo in hegtenis geneem, omdat hy na bewering kontak met die sluipmoordenaars gehad het. Daarna is hy tot aan die einde van die Derde Ryk geïnterneer in die konsentrasiekampe Ravensbrück en later in Flossenbürg. In die laaste dae van die oorlog was hy een van die 134 spesiale gevangenes wat deur die SS vanaf Dachau na die "Alpe Fort" in Niederdorf in Suid-Tirol vervoer is, waar hulle op 30 April 1945 bevry is.

Desondanks is hy in Neurenberg verhoor, maar is hy vrygespreek.

In 1955 stig hy 'n privaat bankhuis in Düsseldorf. Hy het ontwikkelende lande ook bygestaan met raad oor ekonomiese ontwikkeling.

## Eksterne skakels
Wilhelm Frick

duimnael|Frick (1938)
**Wilhelm Frick** (12 Maart 1877 - 16 Oktober 1946) was 'n prominente Duitse politikus van die Nazi-party (NSDAP), wat van 1933 tot 1943 as die minister van Binnelandse Sake in die kabinet van Adolf Hitler gedien het en as die laaste goewerneur van die Protektoraat Bohemen en Morawië.

As hoof van die Kriminalpolizei (kriminele polisie) in München, neem Frick deel aan Hitler se mislukte Biersaal-staatsgreep van 1923, waarvoor hy aan hoogverraad skuldig bevind is. Hy het daarin geslaag om gevangenskap te vermy en kort daarna 'n leidende figuur van die Nazi Party (NSDAP) in die Reichstag geword. Nadat Hitler in 1933 kanselier van Duitsland geword het, het Frick by die nuwe regering aangesluit en is hy benoem tot die minister van Binnelandse Sake. Hy was instrumenteel in die formulering van wette wat die Nazi-regime (*Gleichschaltung*) gekonsolideer het, asook wette wat die Nazi-rassebeleid gedefinieer het, veral die Nuremberg-wette. Na die opkoms van die SS het Frick geleidelik die guns van die party verloor, en in 1943 word hy deur Heinrich Himmler as minister van binnelandse sake vervang. Frick het in die kabinet gebly as minister sonder portefeulje tot Hitler se dood in 1945.

Na die Tweede Wêreldoorlog is Frick verhoor en skuldig bevind aan oorlogsmisdade in die Neurenberg-verhore en tereggestel.

## Eksterne skakels
Walther Funk

duimnael|Funk (1943)
**Walther Funk** (18 Augustus 1890 - 31 Mei 1960) was 'n Duitse ekonoom en 'n Nazi-amptenaar wat van 1938 tot 1945 as Ryk Minister van Ekonomiese Sake gedien het en deur die Internasionale Militêre Tribunaal in Neurenberg as 'n prominente oorlogsmisdadiger verhoor en skuldig bevind is. Hy is gevonnis tot lewenslange tronkstraf en bly in die gevangenis totdat hy in 1957 op gesondheidsgronde vrygelaat is. Hy is drie jaar later oorlede.

## Eksterne skakels
Hans Frank

duimnael|Frank (1939)
**Hans Michael Frank** (23 Mei 1900 - 16 Oktober 1946) was 'n Duitse politikus en advokaat wat gedurende die Tweede Wêreldoorlog as hoof van die Algemene Regering in Pole gedien het.

Frank was 'n vroeë lid van die Duitse Werkersparty, die voorloper van die Nazi-party (NSDAP). Hy neem deel aan die mislukte Biersaal-staatsgreep en word later Adolf Hitler se persoonlike regsadviseur asook die prokureur van die NSDAP. In 1933 tree Frank by die Hitler-kabinet aan as minister van Ryk sonder portefeulje.

Na die Duitse inval in Pole in 1939 word Frank aangestel as goewerneur-generaal van die besette Poolse gebiede. Tydens sy ampstermyn het hy 'n skrikbewind teen die burgerbevolking gevoer en direk by die massamoord op Jode betrokke geraak. Hy was besig met dwangarbeid en het toesig gehou oor vier van die uitwissingskampe; die beleid van slawerny en uitwissing sou later op groot skaal in verowerde gebiede van die Sowjetunie gebruik word. Teen 1942 het Frank die guns van Hitler verloor, maar het tot die ineenstorting van Duitsland in die begin van 1945 hoof van die Algemene Regering gebly.

Na die oorlog is Frank skuldig bevind aan oorlogsmisdade en misdade teen die mensdom tydens die Neurenberg-verhore. Hy is ter dood veroordeel en in Oktober 1946 tereggestel.

## Eksterne skakels
Helen Clark

duimnael|Clark (2016)
**Helen Elizabeth Clark** (gebore op 26 Februarie 1950) is 'n politikus in Nieu-Seeland wat van 1999 tot 2008 die 37ste premier van Nieu-Seeland gedien het en van 2009 tot 2017 die administrateur van die Verenigde Nasies se ontwikkelingsprogram was. Sy was die vyfde langste dienende premier van Nieu-Seeland, en die tweede vrou om daardie amp te beklee.

Clark is op 'n plaas buite Hamilton grootgemaak. Sy het in 1968 die Universiteit van Auckland betree om politiek te studeer, en het aktief geword in die Nieu-Seelandse Arbeidersparty. Na haar studies doseer sy in politieke studies aan die universiteit. Clark het in 1974 die plaaslike politiek in Auckland betree, maar is tot geen posisie verkies nie. Na een onsuksesvolle poging is sy in 1981 tot die parlement verkies as lid van Mount Albert, 'n kiesafdeling wat sy tot 2009 verteenwoordig het.

Clark beklee verskeie kabinetsposte in die Vierde Arbeidersregering, waaronder Minister van Behuising, Minister van Gesondheid en Minister van Bewaring. Sy was van 1989 tot 1990 adjunk-premier onder Geoffrey Palmer en Mike Moore. Na die nederlaag van Arbeid in die verkiesing in 1993, daag Clark Moore uit vir die leierskap van die party en wen en word hy die leier van die opposisie. Na die verkiesing in 1999 het Labour 'n regerende koalisie gevorm, en Clark is op 10 Desember 1999 as Eerste Minister ingehuldig.

Clark het die vyfde arbeidsregering gelei, wat verskeie belangrike ekonomiese inisiatiewe geïmplementeer het, waaronder Kiwibank, die Nieu-Seelandse Superannuation Fund, die New Zealand Emission Trading Scheme en KiwiSaver. Haar regering het ook die Foreshore and Seabed Act 2004 ingestel, wat groot kontroversie veroorsaak het. In buitelandse aangeleenthede het Clark troepe na die oorlog in Afghanistan gestuur, maar het geen gevegstroepe tot die oorlog in Irak bygedra nie. Sy pleit vir 'n aantal vryhandelsooreenkomste met groot handelsvennote, insluitend om die eerste ontwikkelde land te word om so 'n ooreenkoms met China te onderteken, en beveel 'n militêre ontplooiing na die Oos-Timorese-krisis in 2006 saam met internasionale vennote. Na drie opeenvolgende verkiesingsoorwinnings is haar regering in die 2008-verkiesing verslaan; Clark het op 19 November 2008 as premier en partyleier bedank. Sy is opgevolg as premier deur John Key van die Nasionale Party, en as leier van die Arbeidersparty deur Phil Goff.

Clark het in April 2009 uit die parlement bedank om die eerste vroulike hoof van die Verenigde Nasies se ontwikkelingsprogram (UNDP) te word. Die tydskrif *Forbes* beskou haar as die 22ste magtigste vrou in die wêreld in 2016, van die 20ste in 2006. In 2016 het sy gestaan vir die pos van sekretaris-generaal van die Verenigde Nasies, maar was nie suksesvol nie. Sy het op 19 April 2017 haar UNDP-administratiewe pos verlaat aan die einde van haar tweede termyn van vier jaar en is opgevolg deur Achim Steiner. In 2019 het Clark die beskermheer van die Helen Clark Foundation geword en by die Hoëvlak Adviesraad van die Lancet Countdown: Tracking Progress on Health and Climate Change aangesluit.

## Eksterne skakels
Robert Ley

duimnael
**Robert Ley** (Duitse: [ˈlaɪ]; 15 Februarie 1890 - 25 Oktober 1945) was 'n Duitse politikus gedurende die Nazi-era wat van 1933 tot 1945 aan die leiding van die Duitse Arbeidsfront was. Hy het selfmoord gepleeg terwyl hy in Neurenberg verhoorafwagtend was vir oorlogsmisdade.

## Eksterne skakels
Ernst Kaltenbrunner

duimnael|Kaltenbrunner (1945/1946)
**Ernst Kaltenbrunner** (4 Oktober 1903 - 16 Oktober 1946) was 'n Oostenrykse senior amptenaar van Nazi-Duitsland tydens die Tweede Wêreldoorlog. Hy was 'n *Obergruppenführer* (generaal) in die *Schutzstaffel* (SS) tussen Januarie 1943 en Mei 1945 as hoof van die Reich Main Security Office (Reichssicherheitshauptamt; RSHA).

Kaltenbrunner het in 1930 by die Nazi Party (NSDAP) aangesluit en die SS in 1931, en teen 1935 word hy as 'n leier van die Oostenrykse SS beskou. In 1938 help Kaltenbrunner in die Anschluss en kry hy bevel van die SS en die polisiemag in Oostenryk. In Januarie 1943 word Kaltenbrunner aangestel as 'n hoof van die RSHA, opgevolg met Reinhard Heydrich, wat in Junie 1942 vermoor is. 'N Toegewyde antisemiet en fanatieke Hitler-lojalis, Kaltenbrunner, het toesig gehou oor 'n tydperk waarin die vervolging van Jode verskerp het. Hy word in die laaste jare van die oorlog as 'n groot dader van die Holocaust beskou.

Kaltenbrunner was die hoogste lid van die SS wat verhoor het tydens die eerste Neurenberg-verhore, waar hy skuldig bevind is aan oorlogsmisdade en misdade teen die mensdom. Hy is ter dood veroordeel en in Oktober 1946 tereggestel.

## Eksterne skakels
Joachim von Ribbentrop

duimnael|von Ribbentrop (1938)
**Ulrich Friedrich Wilhelm Joachim von Ribbentrop** (30 April 1893 - 16 Oktober 1946), beter bekend as eenvoudig **Joachim von Ribbentrop**, was Minister van Buitelandse Sake van 1938 tot 1945.

Ribbentrop het die eerste keer onder die aandag van Adolf Hitler gekom as 'n gereelde sakeman met meer kennis van die buitewêreld as die meeste senior Nazi's en as 'n gesag oor wêreldsake. Hy het sy huis Schloss Fuschl aangebied vir die geheime vergaderings in Januarie 1933 wat gelei het tot die aanstelling van Hitler as kanselier van Duitsland. Hy het 'n noue vertroueling van Hitler geword, tot die afkeer van sommige partylede wat hom oppervlakkig en nie talent het nie. Hy is in 1936 as ambassadeur in die Court of St James's, die koninklike hof van die Verenigde Koninkryk, aangestel (en was een van die lede van die berugte *Cliveden Set* van invloedryke persoonlikhede wat in Nancy Astor se herehuis Cliveden House vergader het) en daarna in Februarie 1938 Minister van Buitelandse Sake.

Voor die Tweede Wêreldoorlog het hy 'n sleutelrol gespeel in die bemiddeling van die Verdrag van Staal ('n alliansie met die Fascistiese Italië) en die Molotof-Ribbentrop-verdrag (die Nazi-Sowjet-nie-aggressie-verdrag). Hy was ten gunste van die behoud van goeie betrekkinge met die Sowjets en het die inval in die Sowjetunie teengestaan. In die herfs van 1941, as gevolg van Amerikaanse hulp aan Brittanje en die toenemende "voorvalle" in die Noord-Atlantiese Oseaan tussen U-bote en Amerikaanse oorlogskepe wat konvooie aan Brittanje bewaak, het Ribbentrop gewerk vir die mislukking van die Japannese-Amerikaanse samesprekings in Washington en Japan om die Verenigde State aan te val. Hy het sy bes gedoen om 'n oorlogsverklaring teen die Verenigde State te ondersteun na die Aanval op Pearl Harbor. Vanaf 1941 het Ribbentrop se invloed afgeneem.

Ribbentrop is in Junie 1945 gearresteer en is tydens die Neurenberg-verhore verhoor en skuldig bevind aan sy rol in die aanvang van die Tweede Wêreldoorlog in Europa en om die Holocaust moontlik te maak. Op 16 Oktober 1946 word hy die eerste van diegene wat ter dood veroordeel is deur te hang om tereggestel te word.

## Eksterne skakels
Karl-Otto Koch

**Karl-Otto Koch** (Duitse: [kɔx]; 2 Augustus 1897 - 5 April 1945) was 'n middel-bevelvoerder in die SS van Nazi-Duitsland wat die eerste kommandant van die Nazi-konsentrasiekampe by Buchenwald en Sachsenhausen was. Van September 1941 tot Augustus 1942 dien hy as die eerste bevelvoerder van die Majdanek-konsentrasiekamp in die besette Pole en steel hy groot hoeveelhede waardevolle items en geld van vermoorde Jode. Sy vrou, Ilse Koch, het ook aan die berugte misdade by Buchenwald en Majdanek deelgeneem.

## Eksterne skakels
Ilse Koch

duimnael|Ilse Koch in April 1947
**Ilse Koch** (22 September 1906 - 1 September 1967) was die vrou van Karl-Otto Koch, bevelvoerder van die Nazi-konsentrasiekampe Buchenwald (1937–1941) en Majdanek (1941–1943). In 1947 word sy een van die eerste prominente Nazi's wat deur die Amerikaanse weermag verhoor is.

Nadat die verhoor wêreldwyd in die media aandag geniet het, het die oorlewendes van haar optrede daartoe gelei dat ander skrywers haar mishandeling van gevangenes as sadisties beskryf het, en die beeld van haar as 'die moordenaar van die konsentrasiekamp' was aktueel in die Duitse samelewing na die oorlog.

Sy is daarvan beskuldig dat sy aandenkings uit die vel geneem het van vermoorde gevangenes met eiesoortige tatoeëring, hoewel dié bewerings tydens albei haar verhore van die hand gewys is. Sy is deur die gevangenes bekend as "The Witch of Buchenwald" (*Die Hexe von Buchenwald*) vanweë haar wreedheid en wispelturigheid teenoor gevangenes. In Engels word na haar verwys as: "The Beast of Buchenwald", "Queen of Buchenwald", "Red Witch of Buchenwald", "Butcher Widow", en meer gereeld, "The Bitch of Buchenwald".

Sy het haarself op 1 September 1967 op 60-jarige ouderdom in die Aichach vrouegevangenis om die lewe gebring.

## Verwysings 
## Eksterne skakels
Konstantin von Neurath

duimnael|von Neurath (1939)
**Konstantin Hermann Karl Freiherr von Neurath** (2 Februarie 1873 - 14 Augustus 1956) was 'n Duitse diplomaat wat tussen 1932 en 1938 as Minister van Buitelandse Sake gedien het.

Neurath, wat aan 'n Swabia adellike familie gebore is, het sy diplomatieke loopbaan in 1901 begin. Hy het in die Eerste Wêreldoorlog geveg en die Ysterkruis vir sy diens ontvang. Na die oorlog het Neurath gedien as minister van Denemarke, ambassadeur in Italië en ambassadeur in Brittanje. In 1932 word hy deur kanselier Franz von Papen as minister van buitelandse sake aangestel, en het hy die pos onder Adolf Hitler beklee.

In die vroeë jare van die Nazi-bewind is Neurath beskou as 'n sleutelrol in die buitelandse beleid van Hitler in die ondermyning van die Verdrag van Versailles en territoriale uitbreiding in die voorspel tot die Tweede Wêreldoorlog, hoewel hy dikwels teensinnig was vir Hitler se doelstellings indien nie noodwendig ideologies nie. Hierdie afkeer het Hitler uiteindelik genoodsaak om Neurath in 1938 te vervang met die meer voldoenende en vurige Nazi Joachim von Ribbentrop. Neurath het tussen 1939 en 1943 as Rykbeskermer van Bohemen en Morawië gedien, hoewel sy gesag eers na September 1941 nominaal was.

Neurath is in Neurenberg as 'n groot oorlogsmisdadiger verhoor en tot vyftien jaar gevangenisstraf gevonnis vir sy nakoming en optrede in die Nazi-regime. Hy het in 1954 'n vroeë vrylating ontvang, waarna hy na sy familie-landgoed gaan en twee jaar later oorlede is.

## Eksterne skakels
Abolhassan Banisadr

duimnael
**Seyyed Abolhassan Banisadr** (Persies: سید ابوالحسن بنی‌صدر) (22 Maart 1933 – 9 Oktober 2021) was 'n Iraanse politikus. Hy was die eerste president van Iran nadat die Irannese Rewolusie in 1979 die monargie afgeskaf het, wat op 4 Februarie 1980 gedien het totdat hy op 20 Junie 1981 deur die parlement aangekla is. Voor sy presidentskap was hy minister van buitelandse sake in die tussentydse regering. Hy het jare lank in Frankryk gewoon, waar hy die Nasionale Raad vir Weerstand van Iran gestig het. Op 86-jarige ouderdom is Banisadr tans die oudste lewende voormalige Iraanse president.

## Eksterne skakels
Hasso von Manteuffel

duimnael|von Manteuffel (1944)
**Hasso Eccard von Manteuffel** (14 Januarie 1897 - 24 September 1978) was 'n Duitse generaal tydens die Tweede Wêreldoorlog, in bevel van die 5de Panzer-leër. Hy het Nazi-Duitsland se Ysterkruis met eikeblare, swaarde en diamante ontvang. 

Na die oorlog is hy verkies tot die Bundestag (Wes-Duitse wetgewer) en was die woordvoerder oor verdediging vir die Vrye Demokratiese Party. Hy was 'n voorstander van Duitse herbewapening en was verantwoordelik vir die vestiging van die nuwe naam vir die Duitse weermag na die Tweede Wêreldoorlog, die Bundeswehr.

## Eksterne skakels
Philipp Bouhler

duimnael|Bouhler (1936)

**Philipp Bouhler** (11 September 1899 - 19 Mei 1945) was 'n Duitse senior Nazi-party-funksionaris wat sowel 'n *Reichsleiter* (nasionale leier) as hoof van die kanselier van die Führer van die NSDAP was. Hy was ook die SS-amptenaar verantwoordelik vir die Aktion T4-genadedoodprogram wat meer as 250,000 gestremde volwassenes en kinders in Nazi-Duitsland doodgemaak het, asook mede-inisieerder van Aktie 14f13, ook genoem "Sonderbehandlung" ("spesiale behandeling"), wat doodgemaak is 15 000-20 000 gevangenes in die konsentrasiekamp.

Bouhler is op 10 Mei 1945 deur Amerikaanse troepe in hegtenis geneem. Hy het op 19 Mei 1945 selfmoord gepleeg terwyl hy in die Amerikaanse interneringskamp op Zell am See in Oostenryk was.

## Eksterne skakels
Ernst Busch (veldmaarskalk)

duimnael
**Ernst Bernhard Wilhelm Busch** (6 Julie 1885 - 17 Julie 1945) was 'n Duitse veldmaarskalk tydens die Tweede Wêreldoorlog. Hy was die bevelvoerder van die Duitse 16de Leër en later die Sentrale Leërgroep.

Tydens die Eerste Wêreldoorlog het Busch gedien as 'n infanterie-offisier en is hy in die naoorlogse leër van die Weimar Republiek behou. Hy het geleidelik in senioriteit gestyg en was teen 1936 'n generaal en bevelvoerder van die 23ste Infanterie-afdeling. Tydens die inval in Pole het hy onder leiding van VIII Leërkorps gestaan. In 1940 word hy aangestel as bevelvoerder van die 16de Leër; hy het dit gelei tydens die Slag van Frankryk in 1940 en Operasie Barbarossa, die 1941-inval in die Sowjetunie.

Teen Oktober 1943 het Busch die toprang van veldmaarskalk beklee, en was hy die bevelvoerder van die Sentrale Leërgroep. Hy is in Junie 1944 ontslaan ná die ineenstorting van sy bevel tydens Operasie Bagration van die Sowjetse Rooi Leër. Hy was in die laaste maande van die oorlog die bevelvoerder van Noordwestelike Leërgroep en sterf as 'n krygsgevangene in Engeland.

## Eksterne skakels
Isoroku Yamamoto

duimnael|Yamamoto (1942)
**Isoroku Yamamoto** (山本 五十六, *Yamamoto Isoroku*, 4 April 1884 - 18 April 1943) was 'n Japannese Admiraal van die Japannese Keiserlike Vloot en die opperbevelvoerder van die Japannese Gekombineerde Vloot tydens die Tweede Wêreldoorlog tot en met sy dood.

Yamamoto het verskeie belangrike poste in die Keiserlike Vloot beklee en het baie van sy veranderings en reorganisasies onderneem, veral die ontwikkeling van lugvaart. Hy was die opperbevelhebber gedurende die vroeë jare van die Stille Oseaan-oorlog en was in bevel van groot gevegskontakte, waaronder die aanval op Pearl Harbor op 7 Desember 1941 en die Slag van Midway. 

Hy is dood toe Amerikaanse kodebrekers sy vlugplanne geïdentifiseer het, wat die United States Army Air Forces (Amerikaanse Leërlugmag) in staat gestel het om sy vliegtuig op te spoor en af te skiet. Sy dood was 'n groot slag vir die Japannese militêre moraal tydens die Tweede Wêreldoorlog.

## Eksterne skakels
Chester W. Nimitz

duimnael
**Chester William Nimitz, Sr.** (24 Februarie 1885 - 20 Februarie 1966) was 'n vlootadmiraal in die Amerikaanse Vloot. Hy het 'n groot rol gespeel in die seekrygsaksies van die Tweede Wêreldoorlog as opperbevelhebber van die Amerikaanse Stille Oseaan-vloot en die Stille Oseaan-gebiede en was ook in beheer van die Geallieerdes se lug-, land- en seemagte.

Nimitz was die toonaangewende kenner van duikbootoorlogvoering in die Amerikaanse Vloot. In sy jong dae kwalifiseer hy as 'n duikbootoffisier, en hou later toesig oor die omskakeling van die vaartuie se aandrywing van petrol na dieselenjins. Hy het ook later 'n sleutelrol gespeel in die verkryging van goedkeuring vir die wêreld se eerste kernaangedrewe duikboot, USS *Nautilus*. Kernaandrywing vir duikbote het daarna die norm geraak in die Amerikaanse Vloot.

Hy was ook, vanaf 1917, die breinkrag agter die ontwikkeling van die vloot se "herbevoorading ter see", die instrument wat die Amerikaanse vloot feitlik onbepaald in bedryf ter see sou kon hou tydens operasies of oorloë. Nimitz was die hoof van die Vlootburo vir Navigasie in 1939 en van 1945 tot 1947 hoof van vlootoperasies. 

Ten tye van sy dood was hy die laaste oorlewende offisier van die Verenigde State wat in die rang van vlootadmiraal gedien het.

## Eksterne skakels
Alfred Rosenberg

duimnael|Rosenberg (1941)
**Alfred Ernst Rosenberg** (12 Januarie [O.S. 31 Desember 1892] 1893 – 16 Oktober 1946) was gedurende die Nazi-era hoof van die Ryk Ministerie vir die Besette Oostelike Gebiede en oorlogsmisdadiger. Hy was 'n Baltiese Duitser, 'n teoretikus en 'n invloedryke ideoloog van die Nazi-party. Rosenberg is die eerste keer deur Dietrich Eckart aan Adolf Hitler bekendgestel en het verskeie belangrike poste in die Nazi-regering beklee.

Rosenberg word beskou as een van die hoofskrywers van die Nazi-ideologie, *Der Mythus des zwanzigsten Jahrhunderts* (Die Mite van die Twintigste eeu - 1930), en word beskou as een van die belangrikste skrywers van die "nasionaal sosialistiese ideologiese geloofsbelydenisse", insluitend die rasse-teorie, die vervolging van die Jode, *Lebensraum*, die opheffing van die Verdrag van Versailles, en teenkanting teen wat as "ontaarde" moderne kuns beskou word. Hy is bekend vir sy verwerping en haat vir die Christendom, en het 'n belangrike rol gespeel in die ontwikkeling van die Duitse nasionalistiese positiewe Christendom. In Neurenberg is hy ter dood veroordeel en tereggestel op grond van oorlogsmisdade en misdade teen die mensdom.

## Eksterne skakels
Yukio Hatoyama

**Yukio Hatoyama** (Japannees: 鳩山 由紀夫, *Hatoyama Yukio*, gebore op 11 Februarie 1947) is 'n voormalige Japannese politikus wat van 16 September 2009 tot 8 Junie 2010 as die Eerste minister van Japan gedien het. Hy was die eerste premier van die moderne Demokratiese Party (DPJ).

[duimnael|links|Yukio Hatoyama met [Abhisit Vejjajiva in 2009]]
Hatoyama is in 1986 vir die eerste keer in die Huis van Verteenwoordigers verkies en in Mei 2009 het hy president geword van die DPJ, die belangrikste opposisieparty. Hy het die party tot 'n oorwinning in die algemene verkiesing in Augustus 2009 geneem en die regerende Liberaaldemokratiese Party (LDP) verslaan, wat al meer as 'n dekade aan bewind was. Hy het die 1986-distrik Hokkaido in die Huis van Verteenwoordigers van 1986 tot 2012 verteenwoordig.

## Eksterne skakels
Naoto Kan

**Naoto Kan** (Japannees: 菅 直人, *Kan Naoto*, gebore op 10 Oktober 1946) is 'n Japannese politikus wat van Junie 2010 tot September 2011 as die Eerste minister van Japan en president van die Demokratiese Party (DPJ) gedien het. Kan was die eerste premier sedert die bedanking van Junichiro Koizumi in 2006 vir meer as een jaar, saam met sy voorgangers Yukio Hatoyama, Tarō Asō, Jasoeo Foekoeda en Shinzō Abe het óf voortydig bedank óf 'n verkiesing verloor. Op 26 Augustus 2011 het Kan sy bedanking aangekondig. Yoshihiko Noda is verkies as sy opvolger. Ban Ki-moon, sekretaris-generaal van die Verenigde Nasies, het op 1 Augustus 2012 aangekondig dat Kan een van die lede van die VN-paneel op die ontwikkelingsagenda sal wees.

## Eksterne skakels
Benigno Aquino III

duimnael
**Benigno Simeon Cojuangco Aquino III** (gebore 8 Februarie 1960, sterf 24 Junie 2021)) was 'n Filippynse politikus wat gedien het as die 15de president van die Filippyne van 2010 tot 2016. Aquino was 'n vierde geslag politikus en die voorsitter van die Liberale Party van 2010 tot 2016.

Aquino het op 9 September 2009, kort na die dood van sy moeder, amptelik aangekondig dat hy 'n kandidaat sou wees in die presidentsverkiesing in 2010. Hy is verkies en op 30 Junie 2010 is hy die vyftiende president van die Filippyne in die Quirino Grandstand in Rizal Park, Manila, in die opvolging van Gloria Macapagal-Arroyo opgesê. Hy het sy termyn op 30 Junie 2016 beëindig, opgevolg deur Rodrigo Duterte.

In 2013 het *Time* hom as een van die 100 invloedrykste mense ter wêreld aangewys.

## Eksterne skakels
Fidel Ramos

duimnael
**Fidel Valdez Ramos** (Spaans: [fiˈðel βalˈdes ra.mos]: gebore **Fidel Ramos y Valdez**; 18 Maart 1928 – 31 Julie 2022), algemeen bekend as **FVR** en **Eddie**, is 'n afgetrede Filippynse generaal en politikus wat van 1992 tot 1998 as die 12de president van die Filippyne gedien het. Ramos is gedurende sy ses jaar in die amp, deur baie erkenning gegee en bewonder vir die herlewing en hernuwing van die internasionale vertroue in die Filippynse ekonomie. Op 91-jarige ouderdom is hy tans die oudste lewende voormalige Filippynse president.

Hy het vroeg in sy loopbaan in die Filippynse weermag opgetree en word hoof van die Filippynse konstabulêre hoof en stafhoof van die gewapende magte van die Filippyne gedurende die termyn van president Ferdinand Marcos.

Tydens die EDSA People's Power Revolution van 1986, is Ramos deur baie Filipino's as 'n held beskou omdat hy besluit het om van die administrasie van president Marcos weg te breek en om trou en lojaliteit te gee aan die nuutgestigte regering van president Corazon Aquino.

Voor sy verkiesing as president het Ramos in die kabinet van president Corazon Aquino gedien, eers as stafhoof van die gewapende magte van die Filippyne (AFP), en later as sekretaris van nasionale verdediging van 1986 tot 1991. Hy is gekrediteer vir die skepping van die spesiale magte van die Filippynse leër en die Spesiale Aksiemag van die Filippynse nasionale polisie.

Na sy aftrede het hy aktief in die politiek gebly en as adviseur vir sy opvolgers gedien.

## Eksterne skakels
Joseph Estrada

duimnael
**Joseph Ejercito Estrada** (gebore **Jose Marcelo Ejercito**; 19 April 1937) is 'n Filippynse politikus en voormalige akteur wat van 1998 tot 2001 as die 13de president van die Filippyne gedien het, die negende vise-president van die Filippyne van 1992 tot 1998, en die 2013ste burgemeester van die stad Manila, die hoofstad van die land, van 2013 tot 2019 In 2001 word hy die eerste president in Asië wat uit 'n uitvoerende rol aangeklee is en uit die mag bedank het.

Estrada het gewild geword as filmakteur, terwyl hy die hoofrol gespeel het in meer as honderd films in 'n loopbaan wat oor drie dekades strek, en as model, wat op 13-jarige ouderdom as mode- en opritmodel begin is. akteur om wins te maak in die politiek en dien van 1969 tot 1986 as burgemeester van San Juan, as senator van 1987 tot 1992, daarna as vise-president onder president Fidel Ramos van 1992 tot 1998.

Estrada is in 1998 tot president verkies met 'n wye stemmarge wat hom van die ander uitdagers skei, en is op 30 Junie 1998 in die presidensie ingesweer. In 2000 verklaar hy 'n 'oorlog teen die Moro Islamitiese Bevrydingsfront het sy hoofkwartier en ander kampe gevange geneem. Die aantygings van korrupsie het egter 'n vervolging in die Senaat veroorsaak, en in 2001 is Estrada deur 'People Power 2' verdryf nadat die vervolging uit die vervolgingshof gestap het toe die senator-regters 'nee' gestem het tydens die opening van die tweede koevert. 

In 2007 is Estrada deur 'n spesiale afdeling van die Sandiganbayan gevonnis tot perlusie perlus vir die plundering van $ 80 miljoen van die regering, maar is later vergewe deur president en sy voormalige adjunk Gloria Macapagal Arroyo. Hy het in die presidensiële verkiesing in 2010 weer as president verkies, maar is met 'n groot marge deur senator Benigno Aquino III verslaan. Hy het later van 2013 tot 2019 vir twee termyn as burgemeester van Manila gedien.

## Eksterne skakels
Edgar Lungu

**Edgar Chagwa Lungu** (11 November 1956 – 5 Junie 2025) was 'n Zambiese politikus wat van Januarie 2015 tot Augustus 2021 as die president van Zambië gedien het. Onder president Michael Sata het Lungu as Minister van Justisie en Minister van Verdediging gedien. Na die dood van Sata in Oktober 2014 is Lungu as kandidaat van die regerende Patriotiese Front verkies in 'n Konvensie in Kabwe vir die presidensiële verkiesing in Januarie 2015, wat sou bepaal wie die res van die termyn van Sata sou uitdien. In die verkiesing het hy die opposisie-kandidaat Hakainde Hichilema net-net verslaan en op 25 Januarie 2015 die amp aanvaar.

Lungu is vir 'n volle presidensiële termyn verkies tydens die verkiesing in Augustus 2016, nadat hy Hichilema weereens naelskraaps verslaan het. Hichilema het aanvanklik die uitslag van die verkiesing betwis en 'n saak by die konstitusionele hof aanhangig gemaak om die uitslag tersyde te stel. Op 5 September het die hof die saak egter van die hand gewys. Lungu is op 13 September 2016 vir sy eerste volle termyn ingehuldig. Hy verloor die presidensiële verkiesing van 2021 vir die jarelange teenstander Hakainde Hichilema.

Edgar Lungu is op 5 Junie 2025 in Pretoria, Suid-Afrika, oorlede.

## Verwysings 
## Eksterne skakels
Verdrag

'n **Verdrag** is 'n formele skriftelike ooreenkoms wat akteurs in die internasionale reg aangegaan het, naamlik soewereine state en internasionale organisasies.  'n Verdrag kan ook bekend staan as 'n internasionale ooreenkoms, protokol, verbond, pakt, konvensie of briefwisseling, onder ander bepalings. Ongeag terminologie word slegs instrumente wat bindend is vir die partye beskou as verdrae onderworpe aan internasionale reg.

Verdrae kan losweg met kontrakte vergelyk word deurdat die partye gewillig bindend onder mekaar opneem, en enige party wat sy verpligtinge oortree, kan volgens die internasionale reg aanspreeklik gehou word. Verdrae verskil wesenlik in inhoud en ingewikkeldheid, en dit kan 'n wye verskeidenheid aangeleenthede reguleer, soos territoriale grense, handel en transaksies, politieke alliansies, en meer.

Die internasionale reg oor verdrae is meestal gekodifiseer deur die Wenen-konvensie oor die Wet van Verdrae, wat die reëls en prosedures uiteensit vir die opstel, handhawing, wysiging en interpretasie van verdrae.  As een van die vroegste manifestasies van internasionale betrekkinge, word verdrae erken as 'n primêre bron van internasionale reg.

## Verwysings 
## Notas 
## Eksterne skakels
Michael Sata

**Michael Charles Chilufya Sata** (6 Julie 1937 – 28 Oktober 2014) was 'n Zambiese politikus wat van 23 September 2011 tot sy dood op 28 Oktober 2014 die vyfde president van Zambië was. Sata was onder president Frederick Chiluba 'n minister gedurende die negentigerjare as deel van die Movement for Multiparty Democracy- (MMD) regering.

Hy gaan in 2001 in opposisie en vorm die PF. As 'n opposisieleier het Sata – in die volksmond bekend as "King Cobra" – voorgekom as die toonaangewende mededinger vir president Levy Mwanawasa in die 2006-presidentsverkiesing, maar is verslaan. Na Mwanawasa se dood het Sata weer in 2008 gestaan en teen president Rupiah Banda verloor.

Na tien jaar in die opposisie het Sata die dienende pres. Banda verslaan om die presidentsverkiesing in September 2011 met 'n veelvoud van stemme te wen. Hy is op 28 Oktober 2014 in Londen oorlede, en vise-president Guy Scott het waargeneem as president totdat 'n presidensiële tussenverkiesing op 20 Januarie 2015 gehou is.

## Verwysings 
## Eksterne skakels
Ferdinand Schörner

duimnael
**Ferdinand Schörner** (12 Junie 1892 - 2 Julie 1973) was 'n Duitse leërbevelvoerder en oorlogsmisdadiger van die Nazi's. Hy was 'n generaal en later veldmaarskalk in die Wehrmacht van Nazi-Duitsland tydens die Tweede Wêreldoorlog. Hy was onder leiding van verskeie leërgroepe en was die laaste opperbevelvoerder van die Duitse leër.

Schörner word algemeen in die historiese literatuur voorgestel as 'n eenvoudige dissiplinêr en 'n slaafse aanhanger van Hitler se verdedigingsorde, nadat Duitsland die inisiatief in die tweede helfte van die Tweede Wêreldoorlog 1942/43 verloor het. Meer onlangse navorsing deur die Amerikaanse historikus Howard Davis Grier en die Duitse historikus Karl-Heinz Frieser beeld Schörner uit as 'n talentvolle bevelvoerder met 'n 'verbasende' organisatoriese vermoë om 'n leërgroep van 500&nbsp;000 man tydens die gevegte aan die Oostelike Front in 1944 te bestuur. Hy was hewig teenoor meerderes sowel as ondergeskiktes en het op eie gesag operasies uitgevoer teen die bevele van Hitler toe hy dit nodig ag, soos die ontruiming van die Sõrve-skiereiland.

Schörner was 'n oortuigde Nazi en het bekend geword vir sy brutaliteit. Aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog was hy Hitler se gunsteling bevelvoerder. Na die oorlog is hy deur howe in die Sowjetunie en Wes-Duitsland skuldig bevind aan oorlogsmisdade en is hy in die USSR, Oos-Duitsland en Wes-Duitsland aangehou. Met sy dood in 1973 was hy die laaste lewende Duitse veldmaarskalk.

## Eksterne skakels
Larry Page

**Lawrence Edward Page** (gebore 26 Maart 1973) is 'n Amerikaanse rekenaarwetenskaplike en internet-entrepreneur. Hy is veral bekend as een van die medestigters van Google, saam met Sergey Brin.        

Page was die hoof uitvoerende beampte van Google van 1997 tot Augustus 2001 (het uitgetree ten gunste van Eric Schmidt ) en daarna van April 2011 tot Julie 2015 toe hy verhuis het om uitvoerende hoof van Alphabet Inc. te word, 'n pos wat hy beklee het tot 4 Desember 2019. Hy bly 'n *Alfabet Inc*.-raadslid, werknemer en beherende aandeelhouer.

Die skep van Google het vir hom 'n aansienlike hoeveelheid rykdom opgebou. Volgens *Bloomberg Billionaires Index* het Page vanaf April 2022 'n netto waarde van ongeveer $121 miljard, wat hom die sesde rykste persoon ter wêreld maak.

Page is die mede-skepper en naamgenoot van *PageRank*, 'n soekranglysalgoritme vir Google. Hy het die *Marconi-prys* in 2004 saam met medeskrywer Brin ontvang.

## Vroeë lewe 
Page is op 26 Maart 1973, in Lansing, Michigan gebore. 

## Verwysings
Najib Razak

duimnael|Najib Razak (2008)
**Mohammad Najib bin Tun Haji Abdul Razak**(gebore op 23 Julie 1953) is 'n Maleisiese politikus wat van 2009 tot 2018 as die 6de premier van Maleisië gedien het. Gedurende sy ambtstermyn as premier het Najib met verskeie uitdagings te kampe gehad, insluitende beskuldigings van korrupte praktyke en skandale rondom die staatsontwikkelingsfonds 1Malaysia Development Berhad (1MDB). Hierdie sake het wêreldwyd aandag getrek en politieke onrus in die land veroorsaak.

Najib is op 3 Julie 2018 in hegtenis geneem deur die Maleisiese kommissie teen korrupsie (MACC), en ondersoek hoe RM42 miljoen (VS$ 10,6 miljoen) van SRC International na Najib se bankrekening gegaan het. Die polisie het beslag gelê op 1400 halssnoere, 567 handsakke, 423 horlosies, 2200 ringe, 1 600 armbande en 14 tiara's ter waarde van VS$ 273 miljoen.

In 2020 is Najib schuldig bevonden aan corruptie in verband met het 1Malaysia Development Berhad (1MDB) schandaal. Hij werd veroordeeld tot 12 jaar gevangenisstraf.

## Verwysings 
## Eksterne skakels
Pierre Nkurunziza

**Pierre Nkurunziza** (18 Desember 1964 – 8 Junie 2020) was 'n Burundiese politikus wat van 2005 tot 2020 president van Burundi was. Hy was die voorsitter van die Nasionale Raad vir die Verdediging van Demokrasie-magte vir die verdediging van demokrasie (CNDD-FDD), die regerende party.

In 2015 is Nkurunziza op omstrede wyse deur sy party vir 'n derde termyn in sy amp benoem. Ondersteuners en teenstanders van Nkurunziza het nie saamgestem of dit wettig is dat hy weer mag staan nie, en betogings het uitgebreek. Minstens twee maande van protesoptogte teen Nkurunziza, wat dikwels gewelddadig onderdruk is, het ten minste 100 mense dood gelaat. 

Op 13 Mei 2015 is 'n staatsgreeppoging teen Nkurunziza uitgevoer terwyl hy uit die land was; die staatsgreepleier, Godefroid Niyombare, het beweer dat hy Nkurunziza uit die kussings gelig het, alhoewel Nkurunziza-lojaliste die eis betwis het. Weens die verset van die Nkurunziza-lojaliste het die staatsgreep in duie gestort en die magte wat aan Nkurunziza lojaal was, was teen 15 Mei weer in volle beheer. Onafhanklike media is gesluit en baie teenstanders het gevlug en aan 'n uittog van meer as 400&nbsp;000 Burundiërs deelgeneem.

Te midde van 'n opposisieboikot is Nkurunziza herkies vir 'n derde termyn in die presidensiële verkiesing in Julie 2015. Op 7 Junie 2018 het Nkurunziza aangekondig dat hy nie vir 'n verdere termyn sal staan nie en eerder sal uittree wanneer sy termyn in 2020 eindig.

Hy sterf op 8 Junie 2020, kort na die algemene verkiesing, aan 'n hartaanval.

## Eksterne skakels
Nana Akufo-Addo

duimnael|Nana Akufo-Addo
**Nana Addo Dankwa Akufo-Addo** (/æˈkʊfoʊ ɑːˈdoʊ/ (listen) *a-KUUF-oh ah-DOH*; gebore **William Addo Dankwa Akufo-Addo**; 29 Maart 1944) was die president van Ghana.

Hy was van Januarie 2017 tot Januarie 2025 in die amp. Voorheen was hy van 2001 tot 2003 die land se prokureur-generaal en van 2003 tot 2007 minister van Buitelandse Sake in die administrasie van die Kufuor.

Nana Addo is in 2008 en weer in 2012 as president van die Nuwe Patriotiese Party (NPP) verkies, maar is by albei geleenthede verslaan deur kandidate van die Nasionale Demokratiese Kongres by name John Evans Atta Mills in 2008 en John Dramani Mahama in 2012, ná eersgenoemde se dood. 

Hy het geweier om toe te gee en nader die Hooggeregshof van Ghana om sy oorwinning oor John Mahama te bevestig.

Met die algemene verkiesing in 2016 is hy vir die derde keer verkies as presidentskandidaat van die Nuwe Patriotiese Party. Hierdie keer het hy John Dramani Mahama in die eerste ronde verslaan (met 53,85% van die stemme gewen) . Dit was die eerste keer in 'n Ghanese presidensiële verkiesing dat 'n opposisie-kandidaat dit reggekry het om 'n meerderheid in die eerste ronde te behaal.

In die eerste ronde van die Ghanese algemene verkiesing in 2020 behaal hy 'n volstrekte meerderheid (met 51,59% van die stemme) deur John Dramani Mahama te verslaan.

In Desember 2021 onderneem Nana-Akufo Addo om slegs in twee kiesers te bly en om nie haarself in 2024 te verteenwoordig nie.

## Verwysings 
## Eksterne skakels
Ali Bongo Ondimba

duimnael|regs|Ondimba in 2016.
**Ali Bongo Ondimba** (gebore Alain Bernard Bongo; 9 Februarie 1959), soms bekend as **Ali Bongo**, is 'n Gaboense politikus wat gedien het as die derde president van Gaboen van 2009 tot 2023.

Ali Bongo is die seun van Omar Bongo, wat president was van Gaboen vanaf 1967 tot sy dood in 2009. Tydens sy vader se presidentskap was hy van 1989 tot 1991 Minister van Buitelandse Sake en het Bongoville as adjunk in die Nasionale Vergadering van 1991 tot 1999 verteenwoordig. Daarna was hy van 1999 tot 2009 die Minister van Verdediging. 

Na die dood van sy vader wat 41 jaar aan bewind was, is hy vir die eerste keer in die presidentsverkiesing in Augustus 2009 verkies. Hy is in Augustus 2016 herkies, in verkiesings wat deur talle onreëlmatighede, inhegtenisnemings, menseregteskendings en geweld ná die verkiesing geskend is. 

Bongo was ook president van die Gaboense Demokratiese Party.

In Oktober 2021 word Ali Bongo genoem in die "Pandora-dokumente" oor die gebruik van buitelandse ondernemings in 'n belastingparadys. Ali Bongo sou die begunstigde gewees het van twee maatskappye wat nou ontbind is.

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
*