Engelse nasionale krieketspan

: *Hierdie artikel handel oor die Engelse nasionale manskrieketspan. Vir die artikel oor die nasionale vrouekrieketspan, sien Engelse nasionale vrouekrieketspan.*

Die **Engelse nasionale krieketspan** (Engels: *England cricket team*) is die nasionale krieketspan wat Engeland en Wallis in toets- en kitskrieket verteenwoordig. Sedert 1 Januarie 1997 word dit beheer deur die Engelse en Walliese Krieketraad (*ECB*, van Engels: *England and Wales Cricket Board*) en is ’n volle lid van die Internasionale Krieketraad (IKR) met toets-, EDI- en T20I-status; voorheen (1903–1996) is dit deur die Marylebone-krieketklub (*MCC*, kort vir *Marylebone Cricket Club*) bestuur. Tot in die vroeë 1990’s het die span ook beide Ierland en Skotland in internasionale krieket verteenwoordig, maar albei lande word sedert hul wegbreek deur hul eie nasionale krieketspanne – Ierland en Skotland – verteenwoordig. Voorheen was die Engelse nasionale krieketspan as ’t ware ’n span wat die hele Verenigde Koninkryk en die Republiek Ierland verteenwoordig het.

Engeland en Australië was die eerste spanne om in ’n toets te speel, op 15–19 Maart 1877. Dié twee lande het saam met Suid-Afrika die Imperiale Krieketkonferensie (die voorganger van die Internasionale Krieketraad) op 15 Junie 1909 gestig. Engeland en Australië het ook op 5 Januarie 1971 die wêreld se eerste Internasionale eendagwedstryd (EDI) gespeel. Engeland het hul eerste internasionale Twintig20-wedstryd op 13 Junie 2005 teen Australië gespeel. Hulle het die IKR se T20I-wêreldbeker in 2010 en 2022 gewen en in 2016 as naaswenner geëindig. Hulle het ook twee keer as naaswenner van die IKR se Kampioenetrofee geëindig (in 2004 en 2013). Engeland het 225 T20Is gespeel, waarvan hulle 121 gewen het.

Engeland het 1&nbsp;094 toetswedstryde gespeel, 404 gewen en 334 verloor (met 356 onbesliste toetswedstryde). In hul toetswedstryde teen Australië ding Engeland mee om die As, een van die vernaamste trofeë in internasionale sport, en hulle het die urn tot dusver 32 keer ingepalm. Engeland het 823 EDI-wedstryde gespeel, waarvan hulle 409 gewen het. Hulle het ook vier keer in die eindstryd van krieketwêreldbekertoernooie verskyn, waarvan hulle die 2019-eindstryd naelskraap teen Nieu-Seeland volgens aangetekende grenshoue tuis gewen het, nadat beide die wedstryd en die daaropvolgende Superboulbeurt in ’n gelykop geëindig het. Engeland het ná Australië in 2015 en Indië in 2011 die derde – agtereenvolgende – gasheer geword wat die krieketwêreldbekertoernooi tuis gewen het. Daarbenewens is dit ná sokker in 1966 en rugby in 2003 die derde wêreldbekertrofee in een van Engeland se gewildste sportsoorte wat die onderskeidelike nasionale span ingepalm het.

Engeland is tans (Maart 2026) derde op die IKR-toetsranglys, agtste op die eendagranglys en tweede op die Twintig20-wêreldranglys. 28 voormalige Engelse spelers is in die Internasionale Krieketraad se Heldesaal opgeneem.

## Beheerliggaam 
duimnael|links|Die Engelse nasionale krieketspan tydens hul 1950–51-toer na Australië, saamgestel deur die Marylebone-krieketklub
Die Engelse en Walliese Krieketraad (EKR; Engels: *England and Wales Cricket Board*, *ECB*) is die beheerliggaam van krieket in Engeland en Wallis en toesighouer van die Engelse nasionale krieketspanne. Die EKR bestaan sedert 1 Januarie 1997 en verteenwoordig Engeland en Wallis by die Internasionale Krieketraad (IKR). Hulle is ook verantwoordelik vir die bestuur en organisasie van toets-, EDI- en T20I-reekse teen ander spanne, en die reël van internasionale wedstryde tuis. Daarbenewens is die ECB verantwoordelik vir inkomsteverkryging deur die verkoop van kaartjies, borgskappe en uitsaairegte, veral in verband met die Engelse span. Die ECB se inkomste in die kalenderjaar van 2006 het £77&nbsp;miljoen beloop.

Voor 1997 was die Toets- en Countykrieketraad (Engels: *Test and County Cricket Board*, *TCCB*) die beheerliggaam van Engelse krieket, wat in 1968 dié tak by die MCC oorgeneem het.

Kinders en jongmense word reeds op skool aan krieket bekend gestel en na gelang van hul belangstelling en talent begin hulle met hul afrigting. Net soos ander krieketlande beskik Engeland oor ’n o/19-nasionale span wat aan die o/19-krieketwêreldbeker deelneem. *England Lions* is die tweede nasionale span van Engeland en van hul wedstryde geniet eersterangse of A-lys-status.

### Status in Wallis 
duimnael|links|Ingang van die SWALEC-stadion in Cardiff, tuiste van Walliese krieket
Voorheen het die Engelse span die hele Verenigde Koninkryk in internasionale krieket verteenwoordig; sowel die Skotse asook die Walliese nasionale krieketspan het af en toe wedstryde gespeel en spelers van albei lande het by geleentheid vir die Engelse span uitgedraf. Skotland het in 1994 selfs ’n lid van die IKR geword, nadat hulle twee jaar vroeër hul verbintenis met die TCCB beëindig het.

Die feit dat die Engelse en Walliese Krieketraad net die Engelse naam gebruik terwyl hulle ook Walliese spelers inspan het reeds kritiek ontlok soos deur Simon en Geraint Jones. Aangesien Walliese spelers hul loopbane uitsluitlik met ’n Engelse span nastreef is daar reeds gepleit dat Wallis ’n onafhanklike lid van die IKR moet word of dat die EKR meer wedstryde vir ’n Walliese nasionale span moet reël. Beide Krieket Wallis en Glamorgan County Krieketklub ondersteun egter die EKR en Glamorgan verwys na die finansiële voordele van Wallis binne die Engelse infrastruktuur en Krieket Wallis beklemtoon dat hulle “daartoe verbind [is] om steeds ’n belangrike rol binne die ECB te speel”.

Die afwesigheid van ’n Walliese krieketspan het reeds tot verskeie debatte in die Walliese parlement, die *Senedd Cymru*, gelei. In 2013 het tydens ’n debat beide die Konserwatiewe Party en die Arbeidersparty hul ondersteuning vir die stigting van ’n onafhanklike Walliese nasionale krieketspan gelug.

’n Verslag wat in 2015 deur die Walliese parlement se petisiekomitee uitgereik is, het die passievolle debat rondom hierdie saak weerspieël. Bethan Jenkins, Plaid Cymru se woordvoerder oor erfenis, kultuur, sport en uitsaaiwese, en lid van die petisiekomitee, het daarvoor gepleit dat Wallis sy eie nasionale span moet hê en uit die EKR moet onttrek. Jenkins het daarna verwys dat Ierland (met ’n bevolking van 6,4&nbsp;miljoen) met 6&nbsp;000 klubspelers ’n IKR-lid is, terwyl Wallis (met ’n bevolking van 3&nbsp;miljoen) 7&nbsp;500 klubspelers het. Jenkins het aangevoer: “Krieket Wallis en Glamorgan CCC het gesê dat die idee van ’n Walliese nasionale krieketspan ‘’n emosionele onderwerp’ is, natuurlik is dit emosioneel om ’n nasionale span te hê, mens moet tydens ’n nasionale wedstryd net na die pawiljoene kyk om dít te sien. Om dit as iets anders as natuurlik voor te stel is ’n misleidende argument.”

In 2017 het die eerste minister van Wallis, Carwyn Jones vir die herinstelling van die Walliese EDI-span gepleit en aangevoer: “[Dit] is vreemd dat ons sien Ierland en Skotland speel internasionale toernooie, maar nie Wallis nie.”

### Verkiesbaarheid van spelers 
duimnael|Feesvieringe op Trafalgarplein ná Engeland se oorwinning tydens die As-reeks 2005
Die Engelse nasionale krieketspan verteenwoordig die lande Engeland en Wallis. Volgens die IKR se regulasies, mag spelers egter deur hul nasionaliteit, geboorteplek of blyplek vir ’n nasionale span kwalifiseer, vervolgens mag sommige spelers vir meer as een span verskyn (net soos in ander nasionale spanne ook). Volgens die EKR-regulasies moet ’n speler om vir Engeland te kan speel, ’n Britse burger wees en óf in Engeland óf in Wallis gebore wees, of minstens drie jaar in Engeland of Wallis woon. Dit het reeds daartoe gelei dat spelers wat vir ander nasionale spanne verskyn het, ook vir Engeland kon speel. Die kwalifiserende tydperk vir spelers wat buite Engeland en Wallis gebore is het in die verlede verander, maar dit is in November 2018 deur die ECB tot drie jaar in alle omstandighede verander en stem nou met die IKR se regulasies ooreen.

Van die huidige span is Jason Roy aan Britse ouers in Suid-Afrika gebore en Keaton Jennings is aan ’n Britse moeder in Suid-Afrika gebore – albei moes aan die vereistes vir verblyfreg voldoen. Daarbenewens is Chris Jordan, Ben Stokes en Tom Curran Britse burgers en bly sedert hul jeug in Engeland, terwyl Eoin Morgan ook ’n Ierse burger is. Curran se jonger broer, Sam, is in die VK gebore, en hoef vervolgens nie ’n kwalifiserende tydperk ondergaan het nie. Jofra Archer, alhoewel hy in Barbados aan ’n Barbadiese moeder gebore is, kwalifiseer deur sy Engelse vader.

Die IKR-regulasies laat ook krieketspelers wat geassosieerde (d.w.s. nietoetsspelende) lande verteenwoordig het, na ’n land oorskakel wat toetskrieket speel, sodra hy aan die nasionaliteitsvereistes voldoen. Dit het veral vir ’n uitvloei uit die Ierse span gelei, toe hulle nog nie toetsstatus geniet het nie. In onlangse jare het ’n aantal Ierse spelers na Engeland verskuif, terwyl Gavin Hamilton voorheen vir Skotland gespeel het – alhoewel Joyce, Rankin en Hamilton later weer kon herkwalifiseer en hul geboortelande verteenwoordig het.

### Spelerkeuring 
Net soos ander toetslande word die Engelse span vandag deur ’n keurkomitee saamgestel. Dit bestaan meestal uit ’n deur die ECB benoemde voorsittende, die hoofafrigter van die span en ’n verdere, deur die voorsittende benoemde persoon. Die keurders benoem elke jaar die spelers, wat ’n sentrale kontrak ontvang, óf vir alle spanne óf vir een krieketvorm. Die benoemde spelers ontvang hul salaris van die Engelse beheerliggaam, maar hulle mag, as hulle nie internasionale krieket speel nie, vir hul countyklub speel. Die keurders stel vir elke toer ’n span saam en die kaptein geniet die uiteindelike reg om te bepaal watter speler in watter wedstryd gebruik word.

## Geskiedenis 
### Oorsprong 
In Engeland word reeds sedert eeue sportsoorte beoefen, waar deelnemers ’n bal met ’n stok slaan. Veral *Tip-cat*, waarby ’n speler ’n bal met ’n stok slaan en ander deelnemers die bal probeer vang, word as ’n voorloper van krieket beskou. Dit dateer uit die 17de eeu en was veral gedurende die 19de eeu in die Verenigde Koninkryk gewild.

### Beginjare 
duimnael|Die “All-Engeland Elf” in 1846
Die eerste bekende verskyning van ’n span wat “Engeland” verteenwoordig het, was op 9 Julie 1739, toe ’n “All-Engeland”-span, wat uit elf here uit die hele Engeland teen die “onoorwinlike county” Kent gespeel het en met ’n telling van “baie min kerwe” verloor het. Sulke wedstryde is by verskeie geleenthede gedurende die volgende dekades herhaal, totdat in 1846 William Clarke die “All-Engeland Elf” saamgestel het. Dié span het later teen ’n onder andere deur John Wisden in 1852 saamgestelde “Verenigde All-Engeland Elf” van 1857 tot 1866 in jaarlikse wedstryde meegeding. Hierdie wedstryde was glo die belangrikste kompetisie in die Engelse seisoen, ook wat die vaardighede van die spelers betref.

### Vroeë toere 
[duimnael|Die Engelse krieketspan van 1859 op pad na [Noord-Amerika, die eerste Engelse kriekettoer ooit]]
Die eerste oorsese toer van die Engelse span was in September 1859 na Noord-Amerika en is deur William Pickering, ’n voormalige speler van die Universiteit van Cambridge wat homself in Kanada gevestig het, befonds. Dit het uit ses spelers elk van die “All-Elf” en die “Verenigde All-Engeland Elf” bestaan, die kaptein was George Parr.

Met die uitbreek van die Amerikaanse Burgeroorlog het die aandag elders getrek. Gedurende die winterseisoen 1861/62 het die Engelse span onder leiding van H. H. Stephenson vir die eerste keer Australië besoek; Wedstryde gedurende hierdie Australiese toer was hoofsaaklik teen kanse van minstens 18/11. Die toer was baie suksesvol en sodoende het Parr in 1863/64 ’n tweede toer gereël. Tydens hierdie toer het egter konflikte tussen amateurs, wat oor die algemeen uit ’n hoër klas van die samelewing afkomstig was, en professionele spelers na vore getree. Dit het daartoe gelei dat in die daaropvolgende jare net min gemengde spanne vir hierdie toere saamgestel is. Die konflik tussen amateurs en professionele spelers het in die daaropvolgende jare voortgeduur.

### Eerste toetswedstryde 
duimnael|links|Die Engelse span in 1883
duimnael|Die “doodsberig” wat in 1882 in *The Sporting Times* verskyn het
duimnael|Die Engelse span wat in 1882/83 na Australië getoer het
duimnael|Die Engelse span tydens die 1894/95-As-reeks
James Lillywhite het die daaropvolgende Engelse span, wat uitsluitlik uit professionele spelers bestaan en met die P&O-stoomskip *Poonah* op 21 September 1876 na Australië vertrek het, aangevoer. dit was die eerste keer wat Engeland ’n volledige verteenwoordigende span op die veld gestuur het, insluitende W.G. Grace.

In die volgende jare het verdere toere gevolg, waarvan veral die Australiese Engelandtoer van 1882 uitstaan. Australië het daarin geslaag om die gasheer Engeland in ’n taai wedstryd verrassend met sewe lopies te klop, waardeur Engeland sy eerste tuisreeks met 0–1 verloor en uit ’n koerantgrap die As-reeks ontstaan het. Die nederlaag was as ’t ware ’n skok vir die Engelse sportaanhangers. In reaksie daarop het *The Sporting Times* ’n ironiese “doodsberig” op Engelse krieket gedruk:

In die daaropvolgende winter het die Engelse kaptein Ivo Bligh die span na Australië aangevoer *to recover those Ashes* (“die as te herwin”). Engeland, met ’n gemengde span bestaande uit beide amateur- en professionele spelers, het die eerste As-reeks met 2–1 gewen. Vervolgens is Bligh ’n urn wat as bevat het persent gegee, die as was volgens verskillende oorlewerings dié van ’n dwarsbalk, ’n bal of van ’n vrou se sluier. Sedertdien word na die toetsreeks tussen albei lande wat omtrent twee keer in vier jaar gespeel word as die As verwys. Daarna is nog ’n vierde wedstryd gespeel wat Australië met vier paaltjies gewen het. Dié wedstryd is egter nie as ’n deel van die As-reeks beskou nie. Ná hul oorwinning in die eerste As-reeks 1882/83 in Australië het Engeland aan die begin van dié kompetisie oorheers en tot die einde van die 19de eeu die As-reeks tussen 1884 en 1898 tien keer gewen. In 1889 het Engeland ook sy eerste toets teen Suid-Afrika in Port Elizabeth gespeel, nadat Suid-Afrika vroeër dié jaar slegs die derde land geword het om toetsstatus te ontvang. Die Engelse span se suksesse het hul geloof in hul eie oorheersing en meerderwaardigheid bevestig. Engeland het die 1891/92-As-reeks met 1–2 verloor, hoewel hulle die urn die volgende jaar teruggewen het. Engeland het die 1894/95-reeks weer gewen, nadat hulle onder kaptein Andrew Stoddart dié reeks met 3–2 beklink het. In 1895/96 het Engeland in Suid-Afrika gespeel en al die toetse van dié reeks gewen. Vir tuiswedstryde is vanaf die As-reeks 1899 die nasionale span se keurbeleid verander. Vir die eerste keer het beide die MCC en die counties ’n *selection committee* (“keurkomitee”) saamgestel. Voorheen is die Engelse toetsspanne deur die gasheerklub saamgestel. Daarin was drie destyds aktiewe amateurspelers: Grace, Lord Hawke en Warwickshire se kaptein Herbert Bainbridge. As gevolg van die keurkomitee se saamstelling is tydens die spelerkeuring aan amateurspelers weer die voorkeur gegee. Aangesien die aktiewe amateurspelers tydens hul speel op hul kolfwerk gefokus het, het Engeland tydens die laaste wedstryd 576 lopies aangeteken, maar as gevolg van ontbrekende boulwerk was hulle twee keer nie in staat om Australië uit te boul nie. en in 1905/06 het hulle vir die eerste keer ’n toetsreeks in Suid-Afrika verloor.

Nadat Engeland die eerste As-Reeks 1901/02 in die nuwe eeu in Australië met 1–4 verloor het, het Australië ook in Engeland geseëvier. Laasgenoemde toer is veral deur ’n intensiewe krieket gekenmerk, nadat onder andere Gilbert Jessop binne 75 minuut ’n honderdtal aangeteken het. Terug in Australië is onder kaptein Pelham Warner tydens die As-reeks 1903/04 weer ’n reeksoorwinning aangeteken. R. E. Foster het tydens sy toetsverskyning ’n tweehonderdtal van 287 lopies aangeteken en Wilfred Rhodes het ’n nuwe rekord behaal, toe hy 15 paaltjies in een enkele wedstryd geneem het. In Suid-Afrika het Engeland in die 1905/06-seisoen met 1–4 verloor, maar hulle het tuis onder kaptein Foster in die 1907-seisoen met ’n 1–0-oorwinning wraak geneem. Die sukses het egter nie aangehou nie, aangesien hulle die As-reeks 1909 tuis verloor het, eweneens die reeks in Suid-Afrika in die 1909/10-seisoen. Tydens laasgenoemde het net die kolwer Jack Hobbs uitgeblink, nadat hy sy eerste van altesaam 15 toetshonderdtalle gedurende sy loopbaan aangeteken het. Op 15 Junie 1909 het Engeland saam met Australië en Suid-Afrika op Lord’s die Imperiale Krieketkonferensie (IKK; nou Internasionale Krieketraad, IKR) gestig. Tydens die 1911/12-toer in Australië het Engeland die eerste toets verloor, maar hulle was danksy Jack Hobbs en Sydney Barnes in staat om die toer om te draai en die oorblywende wedstryde te wen. Dit was ook die laaste As-reeks voor die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog. Die *Daily Telegraph* het die toernooi soos volg beskryf:

Die wedstryd tussen Australië en Suid-Afrika op Lord’s is deur die Britse monarg George V bygewoon, die eerste keer wat ’n heersende monarg toetskrieket bygewoon het. Engeland het nog een toer voor die uitbreek van die Groot Oorlog onderneem en in Suid-Afrika met 4–0 gewen. Dit is veral deur Barnes teweeggebring, wat 49 paaltjies tydens dié reeks geneem het.

Ná die oorlog het Engeland gesukkel en die eerste drie As-reekse swak verloor. Tydens die As-reeks 1920/21 is Engeland vir die eerste keer platgeloop, nadat hulle al hul (vyf) wedstryde verloor het. Maar soos tevore is vir die nederlae ander omstandighede aangevoer. Hulle het onder andere met die feit geredigeer, dat vir die toetsreekse in Australië as gevolg van die lang rystyd (van September tot April) nie die besmoontlike Engelse span verskyn het nie en ook die verlies aan baie jong spelers op die slagvelde van die Eerste Wêreldoorlog. As gevolg daarvan was hulle, net soos voor die oorlog en tot die begin van die 1920’s, daarvan oortuig, dat hulle die toonaangewende krieketland ter wêreld was. Eers ná nederlae aan die begin van die dekade is Engeland van sy diepgaande gevoel van meerderwaardigheid ontneem.

In dieselfde jaar het Wes-Indië die vierde span met toetsstatus geword en hul eerste toetsreeks in Engeland gespeel. Engeland het elkeen van die drie toetse met ’n beurt gewen. Tydens die 1929/30-seisoen het Engeland twee gelyktydige toere onderneem, en een span het na Nieu-Seeland (wat vroeër dié jaar toetsstatus verkry het) getoer, terwyl die ander na Wes-Indië vertrek het. Terwyl hulle in Nieu-Seeland geseëvier het, het hulle in die Karibiese gebied onbeslis gespeel, veral te wyte aan die reën wat tydens die vierde en laaste toets uitgesak het.

### Lyfkrieket-reeks 
duimnael|Die Engelse nasionale krieketspan tydens hul 1932/33-toer na Australië, bekend as die “Lyfkrieket”-span
[duimnael|Bill Woodfull ontwyk ’n gevaarlike lyf-bal van Harold Larwood tydens die sogenaamde [Lyfkrieket-reeks in 1932/33]]
Tydens die 1930-As-reeks het die jong Don Bradman die toer oorheers, 974 lopies tydens sy sewe toetsbeurte aangeteken: 254 op Lord’s, 334 op Headingley en 232 op The Oval. Australië het die reeks met 2–1 gewen en die As-urn herwin. As gevolg van Bradman se produktiewe lopie-aantekening het die Engelse kaptein Douglas Jardine die bestaande beenteorie in ’n vinnige beenteorie (deur die Australiërs “Lyfkrieket” genoem), omgeskep in ’n poging om Bradman se reeks stop te sit. Die vinnige beenteorie het direkte aflewerings op die kolwer se liggaam ingesluit, wat deur die Australiërs as onsportief beskou is. Die kolwer moes homself beskerm, en indien hy die bal met die kolf raak, het hy riskeer om deur een van die baie veldwerkers aan die beenkant uitgevang te word. Deur die gebruik van Jardine se vinnige beenteorie het Engeland die volgende As-reeks met 4–1 gewen,

Later is Jardine van sy pos as kaptein verwyder en die reëls van krieket is later verander, waarvolgens in een beurt nie meer as een vinnige aflewering op die liggaam en net twee veldwerkers op die beenkant toegelaat word nie, waarvolgens die Lyfkrieket nie meer aangewend kan word nie. Die Engelse draaibouler Stan Nichols en die kolwer Bryan Valentine het die Indiese span heeltemal oorheers.

Australië het die 1934-As-reeks met 2–1 gewen en hulle sou die urn sodoende vir die volgende 19 jaar tot ná die oorlog behou. As gevolg van die vorige omstrede Lyfkrieket-reeks is die reeks in Engeland met ’n groot aandag dopgehou.

Engeland het die 1938-As geëwenaar, waarvolgens Australië as titelverdediger die urn behou het. Engeland het die derde wedstryd van dié reeks verloor, maar hulle het die vyfde en laaste op The Oval met ’n beurt en 579 lopies gewen. Len Hutton het die hoogste toetstelling deur ’n Engelsman ooit aangeteken, en 364 in Engeland se eerste beurt behaal waardeur hulle 903 bereik het, Engeland se hoogste telling ooit teen Australië.

Tydens die 1938/39-toer na Suid-Afrika is ’n ander eksperiment gedoen, nadat daarop besluit is om van die beslissende toets ’n tydlose een te maak wat tot ’n einde gespeel sal word. Engeland het die beslissende toets in Durban met ’n voorsprong van 1–0 betree. Alhoewel die beslissende toets “tydloos” sou wees, het die wedstryd ná tien dae se spel onbeslis geëindig, omdat Engeland die trein moes haal om die skip tuis toe te neem. ’n Rekord van 1&nbsp;981 lopies is aangeteken, en die konsep van toetse sonder einde is laat vaar.

Engeland het die laaste toetsreeks voor die Tweede Wêreldoorlog in 1939 teen Wes-Indië met 1–0 tuis gewen, alhoewel ’n span vir ’n MCC-toer na Indië meer in hoop as in verwagting vir die aanstaande wedstryde saamgestel is.

### Naoorlogse tydperk 
duimnael|Peter May ry Bill Johnston op pad na ’n honderdtal in Sydney, 1954
Toetskrieket is ná die einde van die oorlog in 1946 hervat, maar Engeland het aanvanklik gesukkel. Ten spyte van oorwinnings oor Indië en Suid-Afrika (in laasgenoemde het Denis Compton 1&nbsp;187 lopies aangeteken), het Engeland, aangevoer deur Wally Hammond, in Australië eers met 0–3 verloor en toe, in 1948, teen die “Invincibles” onder hul kaptein Don Bradman met 0–4 verloor. Hutton is op ’n omstrede manier nie vir die derde toets benoem nie en tydens die vyfde toets op The Oval is Engeland vir net 52 lopies uitgeboul. Dié reeks was ook Bradman se laaste As-reeks. Aansluitend het Engeland sy 1947/48-toetsreeks in Wes-Indië met 0–2 verloor, en hulle het nie daarin geslaag om een van hul elf wedstryde te wen nie. Party van die Engelse sleutelspelers was weens beserings nie vir die Engelse toer beskikbaar nie en hulle moes met ’n swak span speel. In 1948/49 het Engeland, aangevoer deur hul kaptein George Mann, Suid-Afrika met 2–0 weg verslaan. Tydens die toetsreeks het Hutton en Cyril Washbrook ’n rekordvennootskap van 359 lopies aangeteken. Engeland het die dekade met ’n onbesliste toetsreeks teen Nieu-Seeland afgesluit, nadat alle vier toetswedstryde onbeslis geëindig het.

Eers gedurende die 1950’s het die Engelse lotgevalle verbeter. Hulle het tussen 1953 en 1956 drie As-reekse gewen, waarvan veral die 1954/55-As-reeks onder kaptein Peter May noemenswaardig is; veral te danke aan Frank Tyson wat se 6/85 in Sydney en 7/27 in Melbourne as die vinnigste boulwerk ooit in Australië beskou word en die Australiërs amper alleenlik verslaan het. In 1954 het Engeland vir die eerste keer ’n toetsreeks teen Pakistan gespeel – wat twee jaar voorheen as sewende land toetsstatus ontvang het – maar dit het met 1–1 gelykop geëindig. Die 1956-As-reeks word onthou vir die boulwerk van Jim Laker, wat 46 paaltjies met ’n gemiddelde van 9.62 geneem het, insluitende ’n 19/90 op Old Trafford, ’n rekord wat tot vandag toe bestaan. Ná ’n gelykop in Suid-Afrika het Engeland beide Wes-Indië en Nieu-Seeland maklik geklop. Die Engelse span wat in 1958/59 na Australië getoer het is destyds as die beste beskou wat in ’n As-reeks te staan gekom het, maar hulle het dié reeks met 0–4 verloor nadat Richie Benaud se hernuwe Australiese span te sterk was, en Engeland gedurende die reeks met die kolfwerk gesukkel het. Op 24 Augustus 1959 het Engeland sy eerste 5–0-skoonskip-reeks teen Indië behaal. Nadat almal vir 194 lopies op The Oval uitgeboul is, het Indië die laaste toets met ’n beurt verloor. Engeland se kolwers Ken Barrington (357 lopies) en Colin Cowdrey (344 lopies) het albei ’n uitstekende reeks met die kolf gehad.

### Veranderinge in internasionale krieket 
Gedurende die 1960’s het die internasionale krieket meer gebalanseerd geword, nadat Wes-Indië homself as ’n krieketmag gevestig en Engeland begin domineer het. Ook Australië het in dié tydperk daarin geslaag om die As-urn suksesvol te verdedig. May het in 1961 as Engelse kaptein bedank nadat hulle die As-reeks daardie jaar teen Australië verloor het. Ted Dexter het as Engelse kaptein opgevolg, maar hulle het hul onverskillige resultate voortgesit. In 1961/62 het hulle Pakistan weg verslaan, maar in Indië verloor. Die volgende jaar het die 1962/63-As-reeks tussen Engeland en Australië met 1–1 onbeslis geëindig, waarvolgens die titelverdediger Australië die urn behou het. Engeland het die daaropvolgende toetsreeks in Nieu-Seeland met 3–0 gewen, maar hulle is in Wes-Indië verslaan en in die 1964-As-reeks tuis met 1–0 geklop, waarna Dexter as kaptein afgetree het. Tussen 1967 en 1971 het Engeland nuwe hoogtes bereik en tien toetsreekse (27 agtereenvolgende toetse) sonder nederlaag gespeel, waarvan hulle nege gewen en 18 (insluitende die afgelaste toets in Melbourne in 1970/71) onbeslis geëindig het. Hierdie prestasie het met die onbeslis teen Australië op Lord’s in die tweede toets van die As-reeks in 1968 begin en met die Indiese oorwinning in die derde toets op The Oval met vier paaltjies in 1971 geëindig. Hulle het 13 toetse met net een nederlaag onmiddellik vooraf gespeel, altesaam 40 opeenvolgende toetse met net een nederlaag, beginnende met hul oorwinning met ’n beurt op The Oval in 1966. In hierdie tydperk het Engeland Nieu-Seeland, Indië, Wes-Indië en Pakistan verslaan, en onder Ray Illingworth het hulle in 1970/71 die As-urn van Australië terugwen.

Die konflik rondom die as “bruin” geklassifiseerde krieketspeler Basil D'Oliveira, wat in 1960 na Engeland migreer en vanaf 1966 vir Engeland gespeel het, het vanaf 1968 in ’n konflik tussen Engeland en Suid-Afrika ontwikkel, nadat Suid-Afrikaanse krieketamptenare met ’n kansellasie van die Engelandtoer gedreig het, indien D'Oliveira in die span ingesluit sou word. Vervolgens is hy nie deur die MCC vir die toer gekeur nie, wat op sy beurt deur Anti-Apartheidsaktiviste vir die handhawing van verbindings met die Suid-Afrikaanse krieket gekritiseer is. In die pers is hewig oor hierdie gebeurtenisse gedebatteer en nadat Warwickshire se Tom Cartwright as gevolg van ’n besering nie vir die span benoem is, is D'Oliveira gekeur. Suid-Afrika se eerste minister, John Vorster, het duidelik gesê, dat ’n benoeming van D'Oliveiras onaanvaarbaar sou wees, en ondanks baie onderhandelinge is die toer afgelas; Suid-Afrika is vir 22 jaar uit toetskrieket geskors. Dit word as ’n draaipunt in die sportboikot van die Suid-Afrikaanse apartheid beskou. Pleks van die gekanselleerde toer is vyf, destyds as toetswedstryde geklassifiseerde, maar later deur die Internasionale Krieketraad afgegradeerde, wedstryde tussen Engeland en ’n wêreldseleksie aangebied om ’n Engelse somer sonder krieket te vermy.

### Die opkoms van kleiner krieket-vorme 
[duimnael|400px|Indrukke van die toets tussen Engeland en [Nieu-Seelandse nasionale krieketspan|Nieu-Seeland op 10–15 Februarie 1978. Ná 48 pogings het Nieu-Seeland daarin geslaag om hul eerste toetsoorwinning oor Engeland aan te teken]]
[duimnael|Engeland teen Canterbury in [Christchurch, Nieu-Seeland, Februarie 1978]]
Die 1970’s kan vir die Engelse span in drie dele verdeel word. Vroeg in dié dekade het Illingworth se span die krieketwêreld oorheers, hulle het die As-reeks in 1970/71 weg gewen en in 1972 die urn tuis verdedig. Dieselfde span het Pakistan in 1971 tuis verslaan, maar hulle is aansluitend deur Indië geklop. Engeland is egter veral deur die reën ondersteun om die reeks teen Pakistan met 1–0 te beklink, maar dieselfde reën het Indië twee keer beskerm en ná ’n Engelse ineenstorting het hulle teen Indië met 0–1 verloor. Dit was egter een van (of self die) beste Engelse span nog.

Die middel-1970’s was veral onstuimig vir die Engelse span. Illingworth en verskeie ander spelers het geweier om in 1972/73 na Indië te toer en in die volgende seisoen is hulle deur ’n indrukwekkende Wes-Indiese span tuis met 2–0 verslaan, wat dié span se oorheersing vir die volgende twee dekades ingelui het. Mike Denness was die verrassende keuse maar hy het net 18 maande aangebly; sy resultate teen swakker teenstanders was goed, maar Engeland was erg blootgestel aan veroudering en het nie oor ’n vinnige boulwerk teen die 1974/75-Australiërs beskik nie, en sodoende die As-reeks met 1–4 verloor. Vanaf die middel-1970’s het naas toetskrieket veral EDI-krieket belangrik geword. Die eerste EDI is reeds tydens die As-reeks 1970/71 as gevolg van slegte weer pleks van die derde toets in Melbourne gespeel om die verhoog te vermaak. Die bywoning was hoër as verwag (met ’n gehoor van 46&nbsp;006) en vervolgens het hierdie krieketvorm oor die jare heen langs toetskrieket in die tweede belangrike vorm van internasionale krieket ontwikkel. In 1975 is die eerste krieketwêreldbekertoernooi in Engeland aangebied, maar die gasheer is deur Australië in die halfeindstryd uitgeskakel.

Denness is in 1975 deur Tony Greig vervang. Terwyl hy daarin geslaag het om ’n platloop teen Australië te vermy, is sy span in die volgende jaar grootliks deur die jong en baie opkomende Wes-Indiese span verslaan. Greig het voor die toetsreeks in ’n onderhoud sy voorneme verduidelik hul teenstaanders *to make them grovel* (“laat hulle op die grond kruip”), wat met ’n rassistiese ondertoon geassosieer is. Greig se hoogtepunt was waarskynlik die 1976/77-oorwinning in Indië. Nadat Greig se belangrike rol by die wegbreekreeks Wêreldreekskrieket bekend geword het, is hy afgedank en deur Mike Brearley vervang.

Brearley se span het weer die hiperbool getoon wat dikwels aan die oorheersende span in krieket toegespreek word. Terwyl sy 1977/80-span van Engeland se beste talente ingesluit het, waaronder die latere kapteins Ian Botham, David Gower en Graham Gooch, is hul teenstanders duidelik deur die afwesigheid van hul Wêreldreekskrieketspelers verswak, veral in 1978, toe Engeland Pakistan met 2–0 en Nieu-Seeland met 3–0 verslaan, voordat hulle met ’n as ’t ware tweede Australiese span 5–1 in 1978–79 afreken. Dit het Engeland se oorheersing oor Australië in toetskrieket ingelui, wat tot in 1986 sou duur. Van nege toetsreekse het Engeland vyf gewen en twee geëwenaar. In die Krieketwêreldbeker 1979 het Engeland teen Wes-Indië in die eindstryd verloor.

### Krisisjare 
[duimnael|Toetswedstryd tussen Engeland en Australië op [Trent Bridge in 1981]]
Die Engelse span, ná Brearley se uittrede in 1980, het gedurende die 1980’s nooit werklik gevestig nie, en dié dekade sou as ’n laagtepunt vir die span in herinnering bly. Terwyl ’n aantal spelers goeie loopbane gehad het, het die span selde daarin geslaag om goeie teenstanders gedurende die dekade te verslaan. Tussen September 1985 en Julie 1990 het hulle nie een toetsoorwinning tuis aangeteken nie (met uitsondering van Sri Lanka, wat in 1982 die agtste toetsland geword het).

Botham is in 1980 as nuwe kaptein benoem en hy het op hierdie posisie teen Wes-Indië begin speel, maar hulle het ’n vyf-toetsreeks met 0–1 verloor, nadat vier toetswedstryde onbeslis geëindig het. Tydens die terugreeks in die Karibiese gebied is Engeland egter met 2–0 verneder. Nadat hy ’n paar in die tweede toets teen Australië aangeteken het, is Botham weens sy swak vorm as kaptein afgedank en deur Brearley vervang. Botham het tot sy ou vorm teruggekeer en in die res van dié reeks uitstekend gespeel, en hy is as speler van die wedstryd in die derde, vierde en vyfde toets benoem. Die reeks het as *Ian Botham’s Ashes* (“Botham se As-reeks”) bekend geword en Engeland het ’n 3–1-oorwinning behaal.

Keith Fletcher het in 1981 as kaptein oorgeneem, maar Engeland het sy eerste reeks onder Fletcher in Indië verloor. Bob Willis is in 1982 as kaptein benoem en hulle het oorwinnings oor beide Indië en Pakistan behaal, maar hulle het die As-reeks in Australië met 1–2 verloor. Engeland het die Krieketwêreldbeker in 1983 aangebied en tot die halfeindstryd gevorder, maar hul toetsprestasies het swak gebly, nadat hulle nederlae teen Nieu-Seeland, Pakistan en Wes-Indië moes toelaat.

Gower het in 1984 kaptein geword en die Engelse span na ’n 2–1-oorwinning in Indië gelei. Hulle het toe die 1985-As-reeks met 3–1 gewen, hoewel hierna weer ’n gebrek aan vorm opgedaag het. ’n 0–5-Nederlaag in Wes-Indië het die span se vertroue laat daal, en hulle het toe teen Indië met 0–2 en teen Nieu-Seeland met 0–1 verloor. In 1986 is Micky Stewart as Engeland se eerste voltydse afrigter aangestel. Engeland het die As-reeks in 1986/87 met min hoop aangepak en hulle is as ’n span met net drie foute beskryf: *can’t bat, can’t bowl, can’t field* (“nie kan kolf, nie kan boul en nie kan veldwerk doen nie”), nogtans het hulle die As-reeks met 2–1 gewen.

Nadat hulle agtereenvolgende reekse teen Pakistan verloor het (in 1987 en 1987/88), het Engeland in Australië en Nieu-Seeland met 0–0 elk gespeel. Hulle het die eindstryd van die Krieketwêreldbeker 1987 in Indië en Pkaistan gehaal, maar met sewe lopies teen Australië verloor. Nadat hulle met 0–4 teen Wes-Indië verloor het, het Engeland die As-reeks 1989 teen ’n hernuwe Australië onder Allan Border ook met 0–4 verloor. Nadat spelers soos Gooch ná ’n rebelletoer na Suid-Afrika opgeskort is, moes die nuwe Engelse span weer ’n nederlaag in Wes-Indië toelaat, maar dié keer met 1–2.

### Stilstand gedurende die 1990’s 
As die 1980’s as ’n laagtepunt van die Engelse span beskou kan word, het die 1990’s net ’n klein vordering gesien. Vanaf 1989 het Australië begin domineer en Engeland het die agt As-reekse tussen 1989 en 2002 deels swak verloor. Die aanstelling van Gooch as kaptein in 1990 het tot meer professionalisme en veral fiksheid gelei, al het dit ’n tydjie geneem totdat ou gewoontes verdwyn het. Selfs nog in 2011 is een of twee suksesvolle countyspelers nie as fiks genoeg vir internasionale krieket beskou nie. Noemenswaardige prestasies teen Indië en Nieu-Seeland in 1990 is opgevolg deur ’n platloop in 1990/91 in Australië en ’n taai gelykop teen Wes-Indië in 1991. Tydens die Krieketwêreldbeker 1992 in Australië en Nieu-Seeland het Engeland vir die tweede agtereenvolgende keer die eindstryd behaal, maar hulle is deur Pakistan verslaan. Vervolgens het hul EDI-prestasies agteruitgegaan. Tydens die daaropvolgende tuisreeks teen Pakistan het van Engeland se gebrek aan ’n goeie boulwerk getuig. Engeland se boulwerk was in 1993 so erg dat die hoof van die Engelse Krieketakademie, Rod Marsh, Engelse boulers een keer as *pie-throwers* (“taartgooiers”) beskryf het. Nadat Engeland drie van sy vier tuisreekse in 1993 verloor het, het Gooch bedank en is deur Michael Atherton opgevolg.

Meer keuringsprobleme het tydens die termyn van Atherton opgedaag toe die nuwe voorsitter van keurders en die afrigter, Ray Illingworth, byna die enigste verantwoordelikheid vir die span van die veld af aanvaar het. Die jeugbeleid wat tot Engeland se vordering ná die Wes-Indiese toer in 1993/94 gelei het (al het hulle teen ’n ervare Wes-Indiese span verloor) is laat vaar en spelers soos Gatting en Gooch het aangebly, al was hulle in hul 30’s en 40’s. Engeland het tuis verder goed teen swakker teenstanders soos Indië, Nieu-Seeland en Wes-Indië gevaar, maar erg teen opkomende spanne soos Pakistan en Suid-Afrika gesukkel. Atherton het sy aftrede aangebied nadat hulle die 1997-As-reeks – ten spyte van ’n voorsprong ná twee wedstryde van 1–0 – met 2–3 verloor het; hy sou een reeks later in vroeg 1998 bedank. Engeland, op soek na talent, het gedurende hierdie periode ’n hele aantal nuwe spelers gebruik. Op hierdie tydstip was daar twee hoofprobleme:
* Die gebrek aan ’n ware veelsydige spelers wat op nommer ses gekolf het, terwyl Botham ’n groot leemte in die kolforde gelaat het toe hy in 1992 uit toetskrieket bedank het.
* Alec Stewart, ’n goeie paaltjiewagter en ’n uitstekende speler met ’n vinnige boulwerk, kon nie begin en gelyktydig paaltjies neem nie, vandaar hy aan die beurt was, waar hy gereeld blootgestel was aan draaiballe wat hy nie so goed kon beantwoord nie.

Een kleiner uitblink was die Krieketwêreldbeker 1996 in Indië, Pakistan en Sri Lanka, waartydens Engeland die kwarteindstryd behaal het, maar maklik deur die latere kampioen Sri Lanka verslaan is.

### ’n Nuwe opkoms 
[duimnael|Toetswedstryd tussen Engeland en Sri Lanka in [Colombo, 2001]]
Stewart het in 1998 die leisels as kaptein oorgeneem, maar ná ’n verdere verlore As-reeks in 1998/99 en ’n vroeë uitskakeling tydens die Krieketwêreldbeker 1999 benede die swakker Zimbabwe (wat in 1992 die negende toetsland geword het) het hy beide toets- en EDI-kapteinskap in 1999 verloor. Dit sou egter nie afbreuk doen aan die tuisreeks in 1998 waarin Engeland baie sterkte getoon het om ’n magtige Suid-Afrikaanse span met 2–1 te klop nie. Dié Engelse reeksoorwinning was ná ’n lang tydperk weer ’n oorwinning van ’n topspan in toetskrieket. Later is hierdie toetsreeks as die opkoms van ’n nuwe en sterk Engelse krieket beskou.

’n Verdere rede vir hul swak prestasies was die behoefte van countyspanne aan hul spelers, waarvolgens Engeland selde ’n volstoomspan tydens hul toere saamgestel het. Dit het uiteindelik tot die Engelse en Walliese Krieketraad se oorname by die MCC as die beheerliggaam van die Engelse span en die invoering van gesentraliseerde kontrakte gelei. In die vroeë 1990’s het ook beide Ierland en Skotland hul bande met die Engelse en Walliese span verbreek en albei lande word sedertdien deur hul eie nasionale krieketspanne verteenwoordig.

Gesentraliseerde kontrakte is ingevoer – wat die werkdruk vir spelers gereduseer het – en ná die aanstelling van die Zimbabwiese afrigter Duncan Fletcher het Engeland die sukkelende Wes-Indië (ná 27 jaar) met 3–1 verslaan. Engeland se resultate in Asië het daardie winter verbeter en hulle het oorwinnings in beide Pakistan en Sri Lanka aangeteken. Hussain se span het nog ’n baie moeiliker taak gehad en kon die verwagte platloop in die 2001-As-reeks teen die almagtige Australiese span naelskraaps vermy. Die kern van die span het stadig saamgekom, nadat ’n aantal spelers meer en meer gebruik is. In 2003, nadat hulle nogtans tydens die As-reeks verneder is en ’n verdere vroeë uitskakeling tydens die Krieketwêreldbeker 2003 in Suid-Afrika, het Hussain ná ’n verlore toetsreeks teen Suid-Afrika as kaptein bedank.

### Herwinning van die As 
Michael Vaughan het oorgeneem, en spelers is aangemoedig om hulself vir die nasionale span beskikbaar te stel. Die eerste sukses was die tweede plek tydens die Kampioenetrofee in 2004, net ná Wes-Indië. Engeland het vyf agtereenvolgende toetsreekse gewen. Tydens dié wenreeks het Engeland Wes-Indië tuis en weg, beide Nieu-Seeland en Bangladesj (sedert 2000 die tiende toetsland) tuis, asook Suid-Afrika in Suid-Afrika verslaan. In Junie 2005 het Engeland sy eerste Twintig20 gespeel en Australië met 100 lopies verslaan. In dieselfde jaar het hulle die As-reeks teen Australië verrassend met 2–1 gewen en die urn vir die eerste keer in 16 jaar herower, nadat hulle dit in 1989 moes afstaan. Vervolgens het hulle tot die tweede plek op die IKR se ranglys gevorder. Weens hul uitstekende prestasies is die span in 2005 as Laureus se “terugkoms van die jaar” genomineer. Ná hul oorwinning oor Australië het Engeland onder verskeie beserings van sleutelspelers gebuk gegaan. As gevolg hiervan het die span ’n gedwonge oorgangstyd ondergaan. ’n 0–2-nederlaag in Pakistan is opgevolg deur twee gelykopreekse in beide Indië en Sri Lanka.

[duimnael|Die [Indiese nasionale krieketspan|Indiese krieketspan in aksie teen Engeland tydens hul toets op Wankhedestadion, Mumbai, in 2006]]
Gedurende die toetsoorwinning tuis oor Pakistan in Julie en Augustus 2006 het verskeie belowende nuwe spelers na vore gekom. Noemenswaardig is veral die linkerarm ortodokse draaibalbouler Monty Panesar, die eerste Sikh wat vir Engeland toetskrieket gespeel het, en die linkshandige aanvangskolwer Alastair Cook. Die 2006/07-As-reeks is gretig afgewag en volgens verwagtinge sou dit ’n vlak van mededinging lewer soortgelyk aan die 2005-reeks. Engeland het onder sy kaptein Flintoff, wat die beseerde Vaughan vervang het, egter al die vyf toetse verloor en sodoende die eerste platgelope As-reeks in 86 jaar gely.

Tydens die Krieketwêreldbeker 2007 in Wes-Indië het Engeland teen die meeste toetsspanne, behalwe vir Wes-Indië en Bangladesj, verloor; hoewel hulle ook nederlae teen die nietoetsspanne vermy het. Nietemin het die nieindrukwekkende manier van die meeste van hul oorwinnings in die toernooi, saam met die swak nederlae teen Nieu-Seeland, Australië en Suid-Afrika, baie kommentators die Engelse span laat kritiseer oor die wyse wie die Engelse span die eendagwedstryd benader het. Ná die tussenrondte is Engeland uit die toernooi uitgeskakel. Die afrigter Duncan Fletcher het ná agt jaar in die pos bedank en is deur die voormalige Sussex-afrigter, Peter Moores, opgevolg. Tydens die eerste T20I-wêreldbeker 2007 in Suid-Afrika het Engeland ook gesukkel en is in die tussenrondte uitgeskakel.

In 2007/08 het Engeland na beide Sri Lanka en Nieu-Seeland getoer, hulle het die eerste reeks met 0–1 verloor en die tweede een met 2–1 gewen. Hierdie reekse is tuis in Mei 2008 met ’n 2–0-oorwinning oor die besoekende Nieu-Seeland opgevolg, wat die druk op Moores verminder het – nadat hy nie maklik met sy span was nie, veral die sterkolwer Kevin Pietersen. Pietersen het Vaughan in Junie 2008 as kaptein opgevolg, nadat Engeland tuis deur Suid-Afrika met 2–1 verslaan is. Die swak verhouding tussen die twee het kop uitgesteek tydens die 2008/09-toer na Indië. Engeland het die reeks met 0–1 verloor en albei mans het van hul poste bedank, alhoewel Pietersen by die Engelse span aangebly het. Moores is as afrigter deur die Zimbabwiese Andy Flower vervang, wat die een of ander verandering saamgebring het. Teen hierdie agtergrond het Engeland onder kaptein Andrew Strauss na Wes-Indië getoer en, ná ’n teleurstellende optrede, dié toetsreeks met 0–1 verloor. Tydens die T20I-wêreldbeker 2009 is die gasheer Engeland weer in die tussenrondte uitgeskakel.

[duimnael|Engeland speel teen [Australiese nasionale krieketspan|Australië op Lord’s-krieketveld in die 2009 Die As-reeks]]
Tydens die 2009-As-reeks is die eerste toetswedstryd in Wallis, op Sophia Gardens in Cardiff, gespeel. Engeland het die wedstryd danksy ’n laaste paaltjie-stand deur deur die boulers James Anderson en Panesar geëwenaar. ’n Oorwinning vir elke span het gevolg totdat die reeks op The Oval beslis is. Danksy die fyn boulwerk deur beide Stuart Broad en Graeme Swann, asook ’n debuut-honderdtal deur Jonathan Trott, het Engeland die As-urn herwin.

### Aanhoudende probleme in die korter vorme 
Ná ’n onbesliste 2009/10-toetsreeks in Suid-Afrika het Engeland sy eerste IKR wêreldkampioenskap, die T20I-wêreldbeker in 2010, met ’n oorwinning van sewe paaltjies oor Australië in Barbados gewen. Die volgende winter het hulle tydens die 2010/11-As-reeks Australië met 3–1 verslaan en sodoende die urn behou, dit was hul eerste reeksoorwinning in Australië in 24 jaar. Daarbenewens was al drie oorwinnings met een beurt – die eerste keer wat ’n toerende span drie beurtoorwinnings in ’n enkele toetsreeks aangeteken het. Cook is as speler van die reeks met 766 lopies aangewys.

Engeland het gesukkel om by sy toetsvorm tydens die Krieketwêreldbeker 2011 in Bangladesj, Indië en Sri Lanka aan te sluit. Ondanks hul oorwinning oor Suid-Afrika en die gelykop teen die latere kampioen Indië het Engeland skoknederlae teen Ierland en Bangladesj gely, voordat hulle in die kwarteindstryd deur Sri Lanka uitgeskakel is. Engeland het egter sy uitstekende prestasies in toetskrieket voortgesit en op 13 Augustus 2011 het hulle die eerste plek op de IKR se ranglys in toetskrieket behaal, nadat hulle 4–0-skoonskip met Indië afgereken het; dit was hul sesde agtereenvolgende reeksoorwinning en agste in die laaste nege reekse. Weens hul uitstekende prestasies is die Engelse in 2012 as Laureus se “span van die jaar” genomineer. Engeland het hierdie status egter net een jaar behou – nadat hulle gedurende die winter met 0–3 in Pakistan verloor het en met 2–0 deur Suid-Afrika verslaan is; die Proteas het toe Engeland op die eerste plek van die ranglys vervang. Dit was hul eerste reeksnederlaag tuis sedert 2008, teen dieselfde teenstander. Ná hierdie nederlaag het Strauss as kaptein bedank en sy uittrede uit krieket aangekondig. Cook, wat reeds kaptein van die EDI-span was, het Strauss opgevolg en Engeland na ’n 2–1-oorwinning in Indië gelei – hul eerste in dié land sedert 1984/85. Hy het die eerste kaptein geword wat honderdtalle in sy eerste vyf toetse aanteken en het Engeland se leidende honderdtal-behaaler met 23 honderdtalle agter sy naam. Tydens die T20I-wêreldbeker 2012 in Sri Lanka is Engeland in die Super 8 uitgeskakel.

### Op pad na wêreldklas 
[duimnael|Wedstryd tussen Australië en Engeland tydens die [Krieketwêreldbeker 2015 op Melbourne-krieketveld]]
[duimnael|Die Engelse nasionale krieketspan word ná hul oorwinning tydens die [Krieketwêreldbeker 2019 deur die destydse eerste minister Theresa May ontvang]]
[duimnael|Die Engelse span nadat hulle die [T20I-wêreldbeker 2022 gewen het]]
Nadat hulle tydens die Kampioenetrofee 2013 as naaswenner geëindig het, het Engeland in opeenvolgende As-reekse teen Australië te staan gekom. ’n 3–0-tuisoorwinning het aan Engeland die urn vir die vierde keer in vyf reekse besorg. Tydens die terugreeks is hulle in ’n 0–5-nederlaag egter heeltemal gesloop, hul tweede As-platloop in minder as ’n dekade. Hul ellende is vererger nadat die kolwer Jonathan Trott die toer weens ’n stresverwante siekte vroeg moes verlaat en die aftrede van die draaier Graeme Swann binne-in die reeks. Ná dié toer het die hoofafrigter Flower van sy pos bedank, terwyl Pietersen vir onbepaalde tyd uit die Engelse span geskors is. Flower is deur sy voorganger Moores opgevolg, maar laasgenoemde is vir ’n tweede keer ná ’n reeks teleurstellende vertonings, insluitende die vroeë uitskakelings tydens beide die T20I-wêreldbeker 2014 in Bangladesj (ná die Super 10) en die Krieketwêreldbeker 2015 in Australië en Nieu-Seeland (Bangladesj het op koste van Engeland gevorder), afgedank. Hy is deur die Australiër Trevor Bayliss opgevolg wat toesig gehou het oor die opswaai van die EDI-span, insluitende reeksoorwinnings oor beide Nieu-Seeland en Pakistan. In toetskrieket het Engeland die As-reeks in die somer van 2015 met 3–2 gewen. Tydens die T20I-wêreldbeker 2016 in Indië het Engeland die eindstryd gehaal, maar hulle is deur Wes-Indië verslaan. In die volgende As-reeks 2017–18 het Australië die urn herower en dit in die As-reekse van 2019, 2021–22 en 2023 verdedig.

Die gasheer Engeland het die Krieketwêreldbeker 2019 as gunsteling betree, nadat hulle vir meer as een jaar op die eerste plek van die EDI ranglys was. Skoknederlae teen Pakistan en Sri Lanka tydens die groepfase het hulle op die randjie van uitskakeling gelaat, waardeur Engeland sy twee oorblywende wedstryde teen Indië en Nieu-Seeland moes wen om hul plek in die halfeindrondte te bespreek. Engeland het daarin geslaag en sy veldtog voortgesit, en ná ’n oorwinning oor Australië in die halfeindstryd op Edgbaston met agt paaltjies het Engeland vir die eerste keer sedert 1992 die eindstryd gehaal. Die eindstryd teen Nieu-Seeland op Lord’s word as een van die beste en mees dramatiese krieketwedstryde ooit beskryf, en sommige beskou dit as die “beste EDI in die krieketgeskiedenis”, Tydens die T20I-wêreldbeker 2022 se Super 12 in Australië het Engeland Afghanistan, Nieu-Seeland en Sri Lanka verslaan, terwyl die wedstryd teen die gasheer weens reën afgelas is en hulle die deur reën beïnvloede wedstryd teen Ierland verloor het. Daarmee het die Engelse hul groep in die tweede plek afgesluit en tot die halfeindrondte gevorder, waar hulle Indië met tien paaltjies geklop en die eindstryd gehaal het. In die eindstryd het Engeland Pakistan met vyf paaltjies verslaan en sodoende sy tweede T20I-wêreldbekertitel ingepalm. Daarmee het Engeland die eerste mansspan geword wat beide die krieketwêreldbekertitel en die T20I-wêreldbekertitel op dieselfde tydstip gehou het.

Engeland het sowel die Wêreldtoetskampioenskap 2019–2021 as die Wêreldtoetskampioenskap 2021–2023 in die vierde plek afgesluit. Tydens die Krieketwêreldbeker 2023 se groepfase in Indië het die verdedigende kampioen gesukkel en nederlae gely teen Nieu-Seeland, Afghanistan, Suid-Afrika, Sri Lanka, Indië en Australië, terwyl hulle slegs oorwinnings oor Bangladesj, Nederland en Pakistan kon aanteken. Engeland se nederlaag teen Afghanistan was hul eerste teen dié teenstander. Troosprys was die regstreekse kwalifisering vir die Kampioenetrofee 2025 in Pakistan. Tydens die T20I-wêreldbeker 2024 in die Verenigde State en Wes-Indië het die verdedigende kampioen na die halfeindstryd deurgedring, maar hulle het ’n swak nederlaag gely teen Indië. Die Kampioenetrofee 2025 het vir die Engelse teleurstellend verloop en hulle is ná nederlae teen Australië, Afghanistan en Suid-Afrika uit die toernooi geskakel. Die Wêreldtoetskampioenskap 2023–2025 het Engeland in die vyfde plek afgesluit. Tydens die As-reeks 2025–26 is hulle met 4–1 verslaan. Die span het tydens die T20I-wêreldbeker 2026 in Indië en Sri Lanka weer die halfeindstryd gehaal, teen Indië te staan gekom en dié keer met sewe lopies verloor.

## Kleure 
duimnael|links|Die Engelse nasionale krieketspan tydens die As-reeks in 2015
Wanneer Engeland toetskrieket speel, vertoon hul wit krieketklere die drie leeus op die linkerkant van die trui en beide die naam en kenteken van die borg Cinch op die regterkant. Engelse veldwerkers mag ’n donkerblou pet of wit sonhoed met die EKR se embleem in die sentrum dra. Helms is ook donkerblou geverf. Voor 1997 het die trui die Toets- en Countykrieketraad (TCKR) se kenteken met ’n leeu en stompe op die trui vertoon, terwyl die helms, truie en pette die drie leeus vertoon het.

In die korter vorme van krieket vertoon Engeland se EDI- en T20I-truie die Cinch-kenteken oor die middel, met die drie leeus op die linkerkant van die trui en New Balance se kenteken op die regterkant. In EDIs bestaan die trui uit ’n blou hemp met donkerblou broeke, terwyl die T20I-trui uit ’n vlamrooi trui en donkerblou broeke bestaan. Tydens IKR-toernooie in die korter vorme van krieket word ’n veranderde trui-ontwerp gebruik met die borg se kenteken op die mou en *ENGLAND* oor die bors.

Oor die jare heen het Engeland se EDI-trui verskeie skakerings van blou (soos ’n ligblou gedurende die middel-1990’s, toe dit deur ’n helderblou vervang is) gebruik met die soms gebruikte heeltemal rooi trui.

Engeland se trui word vervaardig deur die Britse maatskappy Castore, wat in April 2022 by die vorige uitruster New Balance oorgeneem het. In Februarie 2021 het die Engelse en Walliese Krieketraad aangekondig dat die truiborg NatWest deur Cinch, ’n aanlynmarkplek vir tweedehandse motors, vervang sal word. In 2025 het die motorvervaardiger Toyota by Cinch oorgeneem as die nuwe truiborg.

## Tuisstadions 
Net soos ander vername krieketlande soos Australië, Bangladesj, Ierland, Indië, Nieu-Seeland, Pakistan, Sri Lanka, Suid-Afrika, Wes-Indië en Zimbabwe beskik Engeland oor geen amptelike tuisstadion vir sy nasionale span nie. Die Engelse nasionale krieketspan gebruik vir hul krieketwedstryde eerder ’n verskeidenheid stadions dwarsdeur Engeland.

Die Engelse nasionale krieketspan het tot dusver tien tuisstadions tydens toetswedstryde gebruik:

### Krieketwêreldbekerstadions 
duimnael|City Square in Leeds, Wes-Yorkshire, tydens die Krieketwêreldbeker 2019
Engeland het reeds vyf keer as gasheer van krieketwêreldbekertoernooie opgetree, meer as enige ander krieketland. Vervolgens is op Lord’s vyf eindwedstryde aangebied, meer as op enige ander krieketstadion.

Die eerste twee krieketwêreldbekertoernooie is op Engeland se ses tradisionele krieketstadions aangebied: Lord’s, The Oval, Edgbaston, Old Trafford, Trent Bridge en Headingley. Die derde Krieketwêreldbeker in 1983 is op 15 stadions dwarsdeur Engeland en Wallis aangebied. Die Krieketwêreldbeker 1999 is saam deur Engeland, Skotland, Ierland, Nederland en Wallis aangebied, waarvan Engeland die meeste wedstryde aangebied het en die nominale gasheer was. Die Krieketwêreldbeker 2019 is in beide Engeland en Wallis aangebied.

Engeland het ook reeds drie Kampioenetrofeë aangebied, meer as enige ander krieketland. Daarbenewens is die T20I-wêreldbeker 2009 in Engeland aangebied. Saam met Ierland en Skotland sal Engeland die T20I-wêreldbeker 2030 aanbied.

## Speelstyl 
Die styl van elke nasionale krieketspan word sterk deur die geografiese en klimatiese besonderhede gekenmerk. In die milde Engelse klimaat speel die spoed en draaiballe ’n minder belangrike rol as dit byvoorbeeld op die harde Suid-Afrikaanse kolfblaaie die geval is. Dit het tydens die Ashes-toer 1994/95 ontstaan en is deur Paul Burnham gestig.

## Wedywering met ander nasionale spanne 
duimnael|upright|Die As is die oudste trofee in internasionale krieket en word sedert 1882 tussen Engeland en Australië beslis
Sedert die eerste toets op 15–19 Maart 1877 handhaaf Engeland ’n wedywering met Australië wat in die kompetisie om die As neerslag vind, die mees tradisionele en belangrikste wedywering in internasionale krieket. Dit vom deel van die sedert die laat 19de eeu bestaande intensiewe, sportiewe wedywering tussen Engeland en Australië, wat ook in ander sportsoorte (veral rugby en die Statebondspele) ’n besondere status geniet.

## Internasionale toere 
Soos gebruiklik sedert die begin van internasionale krieket, onderneem die Engelse nasionale krieketspan deels maandelange oorsese toere, waartydens hulle teen ander nasionale spanne, plaasliksaamgestelde spanne en klubspanne speel. Eweneens huisves hulle ander nasionale spanne wat na Engeland toer. Gedurende die plaaslike somer tree hulle as gasheer op of onderneem op hul beurt toere deur die ander krieketlande van die Noordelike Halfrond en gedurende die plaaslike winter onderneem hulle toere deur krieketlande van die Suidelike Halfrond. Die bekendste en mees tradisionele, want oudste trofee, wat tydens die toere beslis word, is die As waarom Engeland en Australië sedert 1882 meeding. Sedertdien het ander trofeë bygekom, waarom Engeland teen ander nasionale spanne meeding. Net so het Engeland in toetskrieket van 1951/52 tot 2023/24 teen Indië in Indië om die Anthony de Mello-trofee en van 2007 tot 2021 teen Indië in Engeland om die Pataudi-trofee meegeding en sedert 2024/25 teen Nieu-Seeland om die Crowe-Thorpe-trofee. Van 1963 tot 2020 is teen Wes-Indië om die Wisden-trofee gespeel; laasgenoemde is in 2021/22 met die Richards-Botham-trofee vervang. Beide die Anthony de Mello-trofee en die Pataudi-trofee is in 2025 met die Anderson-Tendulkar-trofee vervang.

## Spelers 
### Bekende spelers 
duimnael|upright|Denis Compton (1936)
duimnael|upright|W.G. Grace (ca. 1902)
duimnael|upright|Tom Graveney (1954)
duimnael|upright|George Lohmann (1895)
28 voormalige Engelse spelers is vir hul uitstekende prestasies in die Internasionale Krieketraad se Heldesaal opgeneem:

### Spelerstatistieke 
Daar het altesaam 719 spelers toets-, 280 spelers EDI- en 109 spelers T20I-wedstryde vir Engeland gespeel. Vervolgens die spelers wat vir die Engelse span die meeste lopies aangeteken en die meeste paaltjies geneem het.

#### Lopies 
#### Paaltjies 
### Spankapteins 
Tot op hede was 82 spelers reeds die kaptein vir Engeland tydens ’n toetswedstryd, 38 tydens ’n EDI en 13 tydens ’n T20I.

## Rekords 
### Toetsrekord teen ander lande 
### Wêreldtoetskampioenskap 
### EDI-rekord teen ander lande 
### Krieketwêreldbekerrekord 
### Kampioenetrofeerekord 
### T20I-rekord teen ander lande 
### T20I-wêreldbekerrekord 
## Sien ook 
* Engelse nasionale rugbyspan
* Engelse nasionale vrouekrieketspan

## Verwysings 
## Bronnelys 
*  
*  
*  
*  
*  
*  

## Eksterne skakels 
*  Amptelike webwerf van die Engelse en Walliese Krieketraad
*  Webwerf van die *Barmy Army*, ’n Engelse ondersteunersgroep
*  Engeland op ESPNcricinfo
*  Engeland by die IKR