John Hopfield

duimnael|John Hopfield in 2016.
**John Joseph Hopfield** (gebore 15 Julie 1933) is 'n Amerikaanse fisikus en emeritusprofessor van Princeton-universiteit, veral bekend vir sy studie van assosiatiewe neurale netwerke in 1982. Hy is bekend vir die ontwikkeling van die Hopfield-netwerk. In 2024 is hy saam met Geoffrey Hinton met die Nobelprys vir Fisika bekroon vir sy werk oor kunsmatige neurale netwerke vir masjienleer. Hy is bekroon met verskeie groot fisika-toekennings vir sy werk in multidissiplinêre velde, insluitend gekondenseerde materie-fisika, statistiese fisika en biofisika.

## Biografie
Vroeë lewe en opvoeding John Joseph Hopfield is in 1933 in Chicago.

Hopfield het 'n Baccalaureus Artium met 'n hoofvak in fisika van Swarthmore Kollege in Pennsilvanië in 1954 en 'n Doktor in Filosofie in fisika van Cornell-universiteit in 1958 ontvang.  Sy doktorale adviseur was Albert Overhauser. In 1986 was hy 'n medestigter van die PhD-program vir Berekening en Neurale Stelsels by Caltech.

## Werk
In sy doktorale werk van 1958 het hy geskryf oor die interaksie van eksitone in kristalle, en die term polariton geskep vir 'n kwasideeltjie wat in vastestoffisika voorkom. Hy het geskryf: "Die polarisasieveld 'deeltjies' analoog aan fotone sal 'polaritone' genoem word."

In 1974 het hy 'n meganisme vir foutkorreksie in biochemiese reaksies bekendgestel, bekend as kinetiese proeflees om die akkuraatheid van DNS-replikasie te verduidelik.

Hopfield het sy eerste referaat in neurowetenskap in 1982 gepubliseer, getiteld "Neurale netwerke en fisiese stelsels met ontluikende kollektiewe berekeningsvermoëns" waar hy bekendgestel het wat nou bekend staan as Hopfield-netwerk, 'n tipe kunsmatige netwerk wat kan dien as 'n inhoud-adresseerbare geheue, gemaak van binêre neurone wat 'aan' of 'af' kan wees. Groot geheue stoor Hopfield netwerke staan nou bekend as moderne Hopfield netwerke.

Saam met David W. Tank het Hopfield in 1985–1986 'n metode ontwikkel om diskrete optimaliseringsprobleme op te los wat gebaseer is op die kontinuetyddinamika met behulp van 'n analoogmodel. Die optimaliseringsprobleem is in die interaksieparameters (gewigte) van die netwerk geënkodeer. Die effektiewe temperatuur van die analoogstelsel is geleidelik verlaag, soos in globale optimalisering met gesimuleerde uitgloeiing.   

## Toekennings en eerbewyse
In 1969 is Hopfield en David Gilbert Thomas met die Oliver E. Buckley-prys vir gekondenseerde materie-fisika bekroon "vir hul gesamentlike werk wat teorie en eksperiment kombineer wat die begrip van die interaksie van lig met vaste stowwe bevorder het".

Hy is in 2001 met die Dirac-medalje van die Internasionale Sentrum vir Teoretiese Fisika bekroon "vir belangrike bydraes in 'n indrukwekkende breë spektrum van wetenskaplike vakke" insluitend "'n heeltemal ander [kollektiewe] organiserende beginsel in reuk" en "a nuwe beginsel waarin neurale funksie voordeel kan trek uit die temporele struktuur van die 'spitsende' interne kommunikasie". In 1985 het Hopfield die Goue Plaat-toekenning van die American Academy of Achievement ontvang. Hy het die Albert Einstein World Award of Science in 2005 op die gebied van lewenswetenskappe ontvang. Hy was die president van die American Physical Society in 2006. Hopfield het die 2022 Boltzmann-medalje-toekenning in statistiese fisika met Deepak Dhar gedeel.

Hy is gesamentlik bekroon met die 2024 Nobelprys in Fisika saam met Geoffrey E. Hinton vir "fundamentele ontdekkings en uitvindings wat masjienleer met kunsmatige neurale netwerke moontlik maak".

## Doktorale studente
Sy voormalige PhD-studente sluit in Bertrand Halperin (PhD in 1965), Steven Girvin (1977), Terry Sejnowski (1978), Erik Winfree (1998), José Onuchic (1987) en David J. C. MacKay (1991).

## Verwysings