Claudio Abbado

**Claudio Abbado** (* 26 Junie 1933,  Milaan ‒ † 20 Januarie 2014) was 'n Italiaanse dirigent en musiekfundus. Hy was die musiekdirekteur van die Luzern-feesorkes, die La Scala-opera in Milaan, die Weense Staatsopera, die Londen Simfonieorkes, die Chicago Simfonieorkes en die Berliner Philharmoniker.

## Familiegeskiedenis en vroeë lewe
Die Abbado-familie het vir verskeie geslagte beide respek en rykdom geniet. Abbado se oupagrootjie het egter die familieërfenis en -reputasie deur dobbel verkwis. Sy seun, Abbado se oupa, was 'n professor by die Universiteit van Turyn. Sy oupa het die familie se reputasie herstel en as amateur musiektalent getoon.

Claudio Abbado was die seun van die violis en komponis Michelangelo Abbado, Claudio self is bekend daarvoor dat hy 'n bekende staaltjie gehad het oor hoe hy, toe hy slegs twaalf jaar oud was, bo-op 'n plaaslike muur wat die aandag van die Gestapo getrek het, geskryf het "Viva Bartók" en hulle die boosdoener laat soek het. Op die ouderdom van vyftien jaar het Abbado die eerste keer vir Leonard Bernstein ontmoet toe hy 'n stuk gedirigeer het waarin Abbado se vader as solis opgetree het. en in 1955 met 'n graad in klavier gegradueer. Abbado en Mehta het beide by die Akademiekoor aangesluit ten einde na dirigente soos Bruno Walter en Herbert von Karajan in repetisies te kan kyk. Sy vroeëre voorspraak van kontemporêre musiek het die dirigeer van die wêreldpremiére van Giacomo Manzoni se *Atomtod* op 25 Maart 1965 in Milaan ingesluit.

## Dirigeerloopbaan
In 1969 het Abbado die hoofdirigent by La Scala geword. Hy het daarna in 1972 die maatskappy se musikale direkteur geword. Hy het in 1976 saam met  Giorgio Strehler en Carlo Maria Badini die titel van mede-artistieke direkteur aangeneem. In 1982 was hy die stigter van die Filarmonica della Scala vir die uitvoering van orkestrale repertoire deur die huisorkes-in-konsert. Abbado het tot 1986 betrokke gebly by La Scala.

Op 7 Oktober 1968 het Abbado sy debuut in die Metropolitaanse Opera met *Don Carlo* gemaak. Hy het sedert 1971 meer uitgebreid met die Weense Filharmoniese Orkes (WFO) saamgewerk,

Hy het van 1975 tot 1979 as die hoofgasdirigent van die Londen Simfonieorkes (LSO) gedien en in 1979 die orkes se hoofdirigent geword, Hy was vanaf 1982 tot 1985 die hoofgasdirigent van die Chicago Simfonieorkes. In 1986 het Abbado die *Generalmusikdirector* (GMD) van die stad van Wene geword, en was terselfdertyd ook vanaf 1986 tot 1991 die Musikale Direkteur van die Weense Staatsopera. Gedurende sy tyd as GMD in Wene het hy in 1988 die musiekfees Wien Modern tot stand gebring. Hier het hy verskeie kontemporêre komponiste gerugsteun, insluitende György Ligeti, Pierre Boulez, en Luigi Nono. Gedurende sy Berlynse tyd het hy toegesien dat daar meer kontemporêre musiek in die orkes se programmering ingesluit word. In 1992 was hy medestigter van 'Berlin Encounters', 'n kamermusiekfees. Hy is voor sy vertrek in 2000 met maagkanker gediagnoseer, welke gelei het tot die kansellering van 'n aantal optredes met die orkes. Gevolglike mediese behandeling het tot die verwydering van 'n deel van sy spysverteringskanaal gelei,

In 2004 het Abbado teruggekeer na dirigeer en die Berlynse Filharmoniese Orkes vir die eerste keer sedert sy vertrek as hoofdirigent gedirigeer. Hy het konserte bestaande uit Mahler se Simfonie No. 6 lewendig opgeneem vir kommersiële vrystelling. Die gevolglike CD het die "Beste Orkestrale Opname" en "Plaat van die Jaar" in *Gramophone* tydskrif se 2006 Gramophone-toekennings gewen. Die Orkesakademie van die Berliner Philharmoniker het die *Claudio Abbado Kompositionspreis* (Claudio Abbado Komposisie-prys) ter ere van hom ingestel, wat in 2006, 2010 en 2014 toegeken is.

## Repertoire
Abbado het, behalwe vir 'n wye reeks romantiese musiek wat hy opgeneem en uitgevoer het, 'n besonderse affiniteit gehad met die musiek van Mahler, wie se simfonieë hy verskeie kere opgeneem het. Ten spyte hiervan, kon hy nooit daarin slaag om 'n volledige siklus met 'n enkele orkes te voltooi nie: in 'n mengsel van ateljee- en konsertvrystellings, het hy Simfonieë 1 tot 2 en 5 tot 7 in Chicago, Simfonieë 2 tot 4, 9 en die Adagio van Simfonie No. 10 in Wene, Simfonieë 1 en 3 tot 9 in Berlyn, en Simfonieë 1 tot 7 en 9 in Lucerne, opgeneem. 'n Beplande uitvoering van Mahler se Agste Simfonie in Lucerne (die beoogde hoogtepunt van sy uitvoering van die simfonieë in Lucerne) moes as gevolg van sy swak gesondheid gekanselleer word. Die simfonie is uiteindelik in 2016 onder Riccardo Chailly uitgevoer en opgeneem as eerbewys aan Abbado.

Hy was ook bekend om sy interpretasies van moderne werke deur komponiste soos Arnold Schoenberg, Karlheinz Stockhausen, Giacomo Manzoni, Luigi Nono, Bruno Maderna, György Ligeti, Giovanni Sollima, Roberto Carnevale, Franco Donatoni en George Benjamin.

## Musikale styl
Abbado was geneig om tydens repetisies baie min te praat. Somtyds het hy bloot eenvoudig die orkes versoek om te "luister". soos hy self opgemerk het:

"...dit is onontbeerlik dat 'n mens die partituur tot op die letter moet ken en dat jy bekend moet wees met die lewe, werke en die gehele era van die komponis. Ek voel meer verseker sonder 'n partituur. Kommunikasie met die orkes is makliker daarsonder."

## Verwysings