Die Smekendes

[duimnael|*La Danaide* deur [Auguste Rodin.]]
***Die Smekendes*** (Antieke Grieks: Ἱκέτιδες, *Hiketides*; Latyn: *Supplices*), ook genoem **Die Smekelinge**, ***Die Salamynse Vroue***, ***Die Smekende Vroue***, of ***Die Smeekers***, is 'n toneelstuk deur Aischulos. Dit is waarskynlik die eerste keer opgevoer "slegs 'n paar jaar voor die *Oresteia*, wat in 458 v.C. opgevoer is." Dit lyk asof dit die eerste toneelstuk in 'n tetralogie is, soms na verwys as die Danaide-tetralogie, wat waarskynlik die verlore toneelstukke Die Egiptenare (ook genoem *Aigyptioi*), en *Die Dogters van Danaus* (ook genoem *Die Danaides* of *Die Danaide*), en die satiriese toneelstuk *Amymone* ingesluit het. Dit is lank beskou as die vroegste oorblywende toneelstuk deur Aischulos as gevolg van die relatief anachronistiese funksie van die koor as die protagonis van die drama. Bewyse wat egter in die middel van die twintigste eeu ontdek is, toon dat dit een van Aischulos se laaste toneelstukke was, definitief geskryf na *Die Perse* en moontlik na *Sewe Teen Thebe*. Een rede waarom *Die Smekendes* as 'n vroeë toneelstuk beskou is, was "sy oorwig van koorliriek, ... 'n opeenvolging van koor-odes wat van die digste, mees weelderige, mees suiwer pragtige dinge in alle Griekse poësie is."

Griekse tragedies—*Die Smekendes* en Sophokles se *Filoktetes*, byvoorbeeld—eindig nie altyd met die ondergang van die protagonis nie. Inteendeel, die pyn van die Danaïede om uit 'n gedwonge huwelik te vlug, is in wese tragies. En Pelasgus word gekonfronteer met die keuse om die smekendes te beskerm, wat waarskynlik 'n oorlog met Egipte sou behels; of om hul pleidooi om beskerming te verwerp, wat Zeus sou aanstoot gee, wat die smekendes ondersteun, en wat hom en sy land in reaksie daarop sou kon straf. Verder dreig die smeekendes om selfmoord te pleeg as hul pleidooi verwerp word, wat rituele besoedeling op die stad en sy mense sou bring en die woede van Zeus op hulle sou afbring. Die toneelstukke eindig met die sukses van die smeekendes en die uitstel van enige oorlog met Egipte. Maar dit is slegs 'n tydelike uitstel, en die volgende toneelstukke van die tetralogie gaan waarskynlik voort met 'n oorlog tussen Argos en Egipte, gevolg deur ander tragiese gebeure en dilemmas.

## Storielyn
Die Danaïede vorm die koor en dien as die protagoniste. Hulle vlug uit 'n gedwonge huwelik met hul Egiptiese neefs. Wanneer die Danaïede Argos uit Egipte bereik, soek hulle skuiling in 'n heiligdom van verskeie gode, buite die stad, en hulle smeek koning Pelasgus om hulle te beskerm. Die meisies stam af van Zeus en Io, 'n Argos prinses wat deur Zeus verlei is en toe deur Hera na Egipte gedryf is, so hulle eis Argos as hul voorvaderlike tuisland op, en hulle erken en smeek die Griekse gode. Die Danaïede sê vir koning Pelasgus dat as hy hul pleidooi weier, hulle selfmoord sal pleeg deur hulself aan die standbeelde van die gode by die heiligdom op te hang. Pelasgus wil hulle help, maar hy wil nie 'n oorlog met Egipte begin nie. Hy gee die besluit aan die Argos volk, wat eenparig ten gunste van die Danaïede besluit. Danaus is verheug oor die uitslag, en die Danaïede prys die Griekse gode. Byna onmiddellik kom 'n herout van die Egiptenare om te probeer om die Danaïede te dwing om na hul neefs terug te keer vir die huwelik. Pelasgus arriveer, dreig die herout en dring daarop aan dat die Danaïede binne die mure van Argos moet bly. Die toneelstuk eindig met die Danaïede wat beskermd in die Argoïese mure terugtrek.

## Temas
George Thomson, wat D. S. Robertson verder uitwerk, het die tetralogie geïnterpreteer as 'n verdediging van die Atheense wet wat vereis dat weduwees onder sekere omstandighede met 'n broer of neef van hul oorlede man moet trou om sy eiendom binne die familie te hou.  Volgens hierdie interpretasie sou die Danaïede se penarie om in 'n huwelik met hul neefs en niggies gedwing te word, nie soveel simpatie by die aanvanklike gehoor, wat gewoond was aan sulke huwelike, gewek het soos dit vandag sou kon nie.

Edith Hall skryf,

 “Aischulos se *Die Smekendes*  handel oor die gedeelde geskiedenis van die Argos Grieke en die Egiptenare, maar die sielkundige kern daarvan lê die dramatisering van gewelddadige etniese konfrontasie. In die bespreking van fisiese voorkoms, velkleur en kleredrag, sowel as in die vergelykings van godsdiens, gedragskodes en politieke kultuur, weerspieël die dialoog ryklik die belangstelling wat die Grieke van die middel-vyfde eeu gehad het in die verskillende volke met wie hulle die Mediterreense kus gedeel het.”

## Evaluasie
*Die Smekendes* is 'n filosofies ryk, moreel komplekse tragedie wat steeds treffend relevant is. Dit nooi uit tot besinning oor temas van migrasie, asiel, geregtigheid en die rol van kollektiewe wil in regering. Hoewel dit dalk nie die dramatiese krag van latere Griekse tragedies lewer nie, maak die liriese krag en etiese dringendheid daarvan dit 'n noodsaaklike deel van die tragiese kanon en 'n gewaagde vroeë eksperiment in politieke teater.

## Verwysings