open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Karmapa

Die **Karmapa** (ook "Sy Heiligheid die Gyalwa Karmapa" of die "Karmapa Lama") is die hoof van die Karma Kagyu-skool van die Kagyu, wat een van die vier belangrikste skole van Tibettaanse Boeddhisme is. Die historiese setel van die Karmapa is die Tsurphu-klooster in Tibet. Sy hoofsetel in bannelingskap is die Dharma Chakra-sentrum in Indië.

Die eerste Karmapa was Düsum Khyenpa (1110–1193), ’n dissipel van die Tibettaanse meester Gampopa. Die vorige (16de) Karmapa was Rangjung Rigpe Dorje (1924–1981). Daar is tans ’n omstredenheid in die Karma Kagyu-skool oor wie die eintlike huidige 17de Karmapa is: Trinley Thaye Dorje of Ogyen Trinley Dorje.

## Lys van Karmapas 
# Düsum Khyenpa (དུས་གསུམ་མཁྱེན་པ་, 1110–1193)
# Karma Pakshi (ཀརྨ་པཀྵི་, 1204–1283)
# Rangjung Dorje (རང་འབྱུང་རྡོ་རྗེ་, 1284–1339)
# Rolpe Dorje (རོལ་པའི་རྡོ་རྗེ་, 1340–1383)
# Deshin Shekpa (དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་, 1384–1415)
# Thongwa Dönden (མཐོང་བ་དོན་ལྡན་, 1416–1453)
# Chödrak Gyatso (ཆོས་གྲགས་རྒྱ་མཚོ་, 1454–1506)
# Mikyö Dorje (མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེ་, 1507–1554)
# Wangchuk Dorje (དབང་ཕྱུག་རྡོ་རྗེ་, 1556–1603)
# Chöying Dorje (ཆོས་དབྱིངས་རྡོ་རྗེ་, 1604–1674)
# Yeshe Dorje (ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེ་, 1676–1702)
# Changchub Dorje (བྱང་ཆུབ་རྡོ་རྗེ་, 1703–1732)
# Dudul Dorje (བདུད་འདུལ་རྡོ་རྗེ་, 1733–1797)
# Thekchok Dorje (ཐེག་མཆོག་རྡོ་རྗེ་, 1798–1868)
# Khakyab Dorje (མཁའ་ཁྱབ་རྡོ་རྗེ་, 1871–1922)
# Rangjung Rigpe Dorje (རང་འབྱུང་རིག་པའི་རྡོ་རྗེ་, 1924–1981)
# Ogyen Trinley Dorje (ཨོ་རྒྱན་འཕྲིན་ལས་རྡོ་རྗེ།, geb. 1985) of Trinley Thaye Dorje (ཕྲིན་ལས་མཐའ་ཡས་རྡོ་རྗེ།, geb. 1983)

## Eksterne skakels 
* 15px Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia
Ogyen Trinley Dorje

**Ogyen Trinley Dorje** (Tibettaans: ཨོ་རྒྱན་འཕྲིན་ལས་རྡོ་རྗེ; geb. 26 Junie 1985), ook gespel **Urgyen Trinley Dorje**, is ’n aanspraakmaker op die titel 17de Karmapa. Die Karmapa is hoof van die Karma Kagyu-skool, een van die vier hoofskole van Tibettaanse Boeddhisme. Die ander aanspraakmaker op die titel is Trinley Thaye Dorje.

## Biografie 
duimnael|200px|links|Ogyen Trinley Dorje op 14 jaar.
Ogyen Trinley Dorje is in Lhatok, Tibet, gebore en is die seun van nomadiese ouers. Hy het hom glo vroeg in sy kinderdae as die Karmapa aan sy familie onthul. (Die identiteit van die Karmapa word egter betwis; sien die Karmapa-omstredenheid.) 

Hy was bekend as Apo Gaga en was sewe jaar oud toe ’n soekgeselskap onder Tai Situpa, met instruksies wat hy beweer het deur die vorige Karmapa gelaat is, hom as die nuwe Karmapa geëien het. Hy is by die Tsurphu-klooster, die tradisionele setel van die Karmapa in Tibet, as sulks erken deur beide die 14de Dalai Lama en die Staatsraad van die Volksrepubliek van China, wat verklaar het hy is ’n "lewende Boeddha" – dit was die eerste keer dat China se kommunistiese regering ’n lama erken het. 

Op 14 jaar het hy deur Nepal na Indië ontsnap, en op 5 Januarie 2000 daar aangekom. Hy het gevoel hy sou nie in China die gespesialiseerde opvoeding kon kry wat hy nodig gehad het nie. 

Van 15 Mei tot 2 Junie 2008 het hy sy eerste Westerse reis onderneem en verskeie stede in Amerika besoek. Hy is amptelik in die Noord-Amerikaanse setel van die Karmapa in Woodstock, New York, gekroon. 

## Sien ook 
* Karmapa
* Karmapa-omstredenheid

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
* Amptelike webtuiste
* ''The Dance of 17 Lives : The Incredible True Story of Tibet's 17th Karmapa*, by Mick Brown. New York, NY: Bloomsbury USA, 2005. 
* *Music in the Sky: The Life, Art & Teachings of the 17th Karmapa Ogyen Trinley Dorje*, by Michele Martin.  Ithaca, New York: Snow Lion Press, 2003.  .
* *Karmapa of Tibet: The Politics of Reincarnation'', by Lea Terhune. Somerville, MA: Wisdom Publications, 2004. 

*15px Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia
Lydia van Niekerk

**Lydia van Niekerk** (7 September 1884 – 2 November 1929) was 'n Suid-Afrikaanse akademikus. Sy was die eerste vrou wat as professor by die Universiteit van Stellenbosch aangestel is. Sy was 'n professor in Nederlandse Literatuur en is gebore op die plaas Diepkloof naby Uitenhage. Sy studeer aan die universiteite van Leiden en Amsterdam in Nederland. Terug in Suid-Afrika verwerf sy 'n D.Litt et Phil graad waarna sy 'n lektor word by die Huguenot University College in Wellington. In 1920 aanvaar sy 'n professorskap by die Universiteit van Stellenbosch.

## Bronne 
* Wallis, F. (2000). Nuusdagboek: feite en fratse oor 1000 jaar, Kaapstad: Human & Rousseau Potgieter, D.J. et al. (eds)(1970).
* Standard Encyclopaedia of Southern Africa, Cape Town: NASOU, v. 11.
* http://www0.sun.ac.za/lydia/
Toyota, Aichi

**Toyota** (Japannees: 豊田市 *Toyota-shi*) is 'n stad in die Aichi-prefektuur, Japan, oos van Nagoja.

Verskeie van Toyota se vervaardigingsaanlegte, insluitend die Tsutsumi-aanleg, is hier geleë. Die jarelange bande tussen die Toyota Motor Corporation en die dorp Toyota-shi, voorheen bekend as **Koromo** (挙 母 市 Koromo-shi), gee die stad sy huidige naam.

Toyota was een van die gasheerstede tydens die Rugbywêreldbeker 2019.

## Geografie 
duimnael|links|Hoofkantoor van die Toyota Motorkorporasie.
Toyota is geleë in die sentraal-noordelike Aichi-prefektuur, en is die grootste stad in die prefektuur volgens oppervlak. Die stadsgebied is bergagtig in die noorde, met pieke ongeveer 1000 meter hoog langs die noordelike grens met die prefekture Nagano en Gifu. Meeste van die bergagtige noordelike gedeelte van die stad lê in die Aichi Kogen Kwasi-Nasionale Park. Die sentrale en suidelike dele van die stad het golwende heuwels en landbouvlaktes.

Toyota is minder as 'n uur se ry van Nagoja.
Gis

**Gis** is 'n eukariotiese mikro-organisme (enkelselorganisme) wat deel vorm van die swamkoninkryk met ongeveer 1&nbsp;500 spesies wat reeds geïdentifiseer is.

## Vermeerdering 
Soos alle swamme kan giste deur beide geslagtelike en nie-geslagtelike voortplanting vermeerder.

regs|duimnael|250x250px|Die gissel se lewenssiklus: 
1. Ontkieming 
2. Konjugasie 
3. Spoorvorming

Die mees algemene manier van voortplanting in die haploiëde gis is deur 'n **bot** te vorm, die bot is 'n uitstulping van die selwand, wat groei om uiteindelik 'n dogtersel te laat ontstaan. Die nuutgevormde dogtersel is gewoonlik kleiner as die moedersel.

Sommige giste, soos byvoorbeeld *Schizosaccaromyces pombe*, verdeel deur binêre fissie om twee ewe groot dogterselle to vorm.

## Gebruike 
### Alkoholiese drankies 
Alkoholiese drankies bevat etanol (C2H5OH), en die etanol is amper altyd deur fermentasie gevorm – (die afbraak van koolhidrate deur sekere giste onder anaerobiese of lae-suurstoftoestande. Drankies soos mead, wyn, bier en gedistilleerde alkohol benodig almal gis in hul produksieprosesse.

### Bak 
Gis soos die kommersiële kitsgis (*Saccharomyces cerevisiae*), word in broodbak gebruik, waar dit die suikers in die deeg omskakel en koolsuurgas produseer. Die gas veroorsaak holtes in die deeg en laat die deeg rys. In die bakproses gaan die gisselle dood, maar die gasborrels bly agter om die gebakte produk 'n sagte tekstuur te gee.
regs|duimnael|'n Blokkie saamgepersde vars gis

Die mees algemene gis wat vir bak gebruik word, is dieselfde spesie *S. cerevisiae* wat vir brou gebruik word. *Saccharomyces exiguus* (ook as *S.&nbsp;minor* bekend), 'n wildegis wat soms op plante, vrugte en graan voorkom word so af-en-toe vir bak gebruik. In broodbak maak die gis aanvanklik koolsuurgas en water (aerobies) maar wanneer die suurstof opgebruik is, begin fermentasie en daar word etanol gevorm, maar dié verdamp gedurende die bakproses. om dit deur outolise (selfvertering) te dood en die selwande word dan deur sentrifugasie verwyder. Die ekstrak word verdik deur die afdamping van oortollige water om die korrekte voginhoud te verseker.

'n Proses van liseering kan deur soutsuur en bytsoda verkry word, die twee sterk chemikalië neutraliseer mekaar en vorm die sterk soutgeur.

Geurmiddels word bygevoeg en die gisekstrak word in bottels verpak.

## Sien ook 
* Brood
* Pizza
* Saccharomyces cerevisiae

## Bron 
* KENNIS,  vol 7, 1980, bl. 1273, 

## Verwysings
Toyota AD-enjin

regs|160px
regs|280px

Die **Toyota AD**-reeks is 'n enjinfamilie van 16-klep-DBNA inlynviersilinder turbodieselenjins met elektroniese gemenedrukbuisbrandstofinspuiting. Die AD-enjin is beskikbaar in 2,0 en 2,2 liter-weergawes. 

Hierdie enjins word hoofsaaklik vir die Europese mark vervaardig, maar kleiner hoeveelhede word ook uitgevoer na ander lande soos Indië en Nieu-Seeland.

Die enjin is in die jare 2005 tot 2019 deur die Toyota Motorkorporasie vervaardig.
Toyota AZ-enjin

140px|regs
regs|300px

Die **Toyota AZ**-reeks is 'n enjinfamilie van gevorderde inlynviersilinder suierenjins.

Die AZ-reeks gebruik 'n aluminium-enjinblok met gietystersilindervoerings en aluminium DBNA-silinderkoppe. Die enjinreeks bied vele gevorderde tegnologie, insluitende skuins-inspuiting ontbrandingskamers, afwykende silinder-krukaslyne en die VVT-i voortdurend-veranderlike-inlaatklep-tydstelsel. Die aluminiumenjin se afmetings is 626&nbsp;mm lank, 608&nbsp;mm breed en 681&nbsp;mm hoog.

Die silinderblok is 'n oop-dek, midi-romp gietaluminium met ingegote ystervoerings, 'n gegote aluminium lae krukkas en 'n gestempelde oliepan. Die gesmeede staalkrukas word volledig gebalanseer met agt teengewigte en ondersteun deur vyf hooflaers.

Die enjin is in die jare 2000 tot 2018 deur Toyota vervaardig.
Toyota Avensis

Die **Toyota Avensis** is 'n groot gesinsmotor wat sedert 1997-2018 deur die Japannese motorvervaardiger Toyota in hul fabriek in Derbyshire, Verenigde Koninkryk gebou word. Dit is die direkte opvolger van die Europese Carina E en is beskikbaar as 'n vierdeur sedan, vyfdeur luikrug en stasiewa. In Japan word die Avensis eksklusief bemark deur Toyota Netz handelaars, en is die grootste sedan wat aangebied word. 

'n Groot MPV, genaamd die **Toyota Avensis Verso** (*Toyota Ipsum* in Japan en voorheen die *Toyota Picnic* in ander markte), word in Japan op 'n aparte platform gebou. Die Avensis word nie in Noord-Amerika verkoop nie, maar is verwant aan die plaaslike *Scion TC koepee*. Dit deel ook die Toyota "T" platform met die Toyota Premio en die Toyota Allion.
Toyota E-enjin

regs|120px

duimnael|300px|'n Toyota 2E-enjin

Die **Toyota E-reeks** is 'n inlynviersilinderenjinreeks, en gebruik 'n tydreëlband eerder as 'n tydreëlketting. Die E-enjins was die eerste multiklepenjins deur Toyota ontwerp met ekonomie, praktiese en alledaagse gebruik in gedagte (eerder as prestasie). Soos baie ander Toyota-enjins van die era, beskik die E-enjinreeks oor 'n gietysterblok met 'n aluminiumsilinderkop.

E-enjins is ligter in vergelyking met vroeëre Toyota-enjins, as gevolg van die hol krukas, uitgedunde gietsel van die silinderblok, en verskeie ander massabesparings. Vergasserweergawes sluit in 'n nuutontwerpte, veranderlike-venturi vergasser. Al hierdie veranderinge verbeter ekonomie en kraglewering. Die E-familie enjins wissel van 1,0 tot 1,5 L in verplasing.

Die E-familie vervang die K-enjins in die meeste toepassings. Meeste onderdele in die reeks is onderling uitruilbaar.

Die enjins is in die jare 1985 tot 1999 deur die Toyota Motorkorporasie vervaardig.
Toyota F-enjin

regs|120px

Die **Toyota F-enjin** was 'n reeks van oorhoofseklep inlynsessilinderenjins wat tussen 1955 en 1992 deur Toyota vervaardig is. Hulle is bekend vir hul hoë wringkrag teen lae opm, enorme gietysterblokke en -koppe en ook hul hoë betroubaarheid.

Die F-enjin het een van die langste produksielopies van enige Toyota-enjin. Die F-enjins het oorhoofse kleppe wat beheer word deur stootstange vanaf 'n ratgedrewe nokas in die onderste deel van die enjin. Die enjin is die eerste keer in die Land Cruiser gebruik, en in baie lande was dit die enigste enjins wat in die Landcruiser beskikbaar was tot 1993. 

Alhoewel dit in die algemeen bekend is as die Land Cruiser-enjin, was dit ook gebruik in 'n verskeidenheid van ander groot vragmotoraanwendings, soos in brandweerwaens en die Toyota FQ15 vragmotors. Dit is ook gebruik in die Crown-gebaseerde Japannese polisiepatrolliemotors FH26 en FS20-FS50.
Toyota V-enjin

**Toyota Motorkorporasie** se V-familie van enjins was 'n lengtegemonteerde V8-enjinontwerp. Hulle is gebruik van die 1960's tot die 1990's. Die V-familie-enjin is in die gesogte Toyota Century gebruik.

Toyota het met Yamaha saamgewerk om die eerste Japannese vol-aluminiumblokenjin te produseer. Die V-familie word dikwels na verwys as die Toyota Hemi omrede die enjin 'n soortgelyke silinderkopontwerp het as Chrysler se Hemi, selfs al is meeste van die enjinontwerp heeltemal anders.
Toyota G-enjin

regs|120px
duimnael|300px|'n Toyota 1G-GTE enjin

Die **Toyota G-enjin** is 'n familie van inlynsessilindersuierenjins wat vanaf 1979 tot 2006 vervaardig is. Dit is opvallend dat dit slegs in 'n enkele verplasing, 'n 2.0 L (1988 cc), geproduseer is.

Almal was bandgedrewe OHC nie-inmenging enjins (behalwe die VVT-i-weergawe in die IS200 wat 'n inmenging enjin is), met multiklep DBNA en selfs veranderlike kleptydreëling later bygevoeg.

Die 1G-GEU was Toyota se eerste vierklep-DBNA ("Twin Cam")-enjin. 'n Prototipeweergawe van die 1G-GEU genoem die LASREα-X, met twee turbo's, veranderlike kleptydreëling en -inname, was gepas in die Toyota FX-1 skoumotor by die 1983 Tokio Motorskou. Dit het heelwat nuwe tegnologie bevat wat later alledaags sou word.
Klas 3A-stoomlokomotief

Die **Suid-Afrikaanse Spoorweë Klas 3A 4-8-2**, ook bekend as die ,  is 'n tenderlokomotief wat in 1910 deur  die Natalse Regeringspoorweë van die American Locomotive Company bestel is.

Terselfdertyd dat die  "Mountain"-tipe tenderlokomotiewe bestel is, het die Natalse Regeringspoorweë ook 'n Mallet-tipe  lokomotief bestel om die twee lokomotiewe te vergelyk. Albei lokomotiewe is as "Klas B" geklassifiseer.  In 1912, toe die lokomotiewe na die Suid-Afrikaanse Spoorweë oorgedra is, is hulle hernommer en herklassifiseer, maar hulle kry verskillende klassifiserings. Die  is as "Klas 3A" herklassifiseer.

## Verwysings
Sakyong Mipham

**Sakyong Mipham** (Tibettaans: ས་སྐྱོང་མི་ཕམ་) of **Sakyong Jamgon Mipham Rinpoche, Jampal Trinley Dradul** (geb. in 1962 as Osel Rangdrol Mukpo) is die hoof van die Shambhala-Boeddhisme-lyn en van Shambhala Internasionaal, ’n wêreldwye netwerk van meditasiesentrums, kloosters, ’n universiteit en ander organisasies wat deur sy pa, Chögyam Trungpa Rinpoche, gestig is. Sakyong Mipham Rinpoche is ’n lama in die Nyingma-lyn van Tibettaanse Boeddhisme.

Shambhala-Boeddhiste beskou Sakyong Mipham as hul hoof en die tweede Sakyong ("aardebeskermer"); die eerste was Chögyam Trungpa. Met ’n mengsel van Oosterse en Westerse perspektiewe onderrig hy meditasie en sosiale transformasie terwyl hy ook ’n paar humanitêre projekte lei. In 2006 het die Sakyong die Barmhartige Leierskapkonferensie-en-dialoog begin deur die Lewende Vredesprys aan die Dalai Lama toe te ken; dit word gegee aan lewende voorbeelde van mense wat die mensdom bevoordeel. 

Die Sakyong het verskeie boeke geskryf; sy mees onlangse boek, *The Shambhala Principle*, is op 7 Mei 2013 uitgereik. Hy is ook ’n digter, kunstenaar en atleet.

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
* Webtuiste van Sakyong Mipham Rinpoche
*15px Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia
Toyota A-enjin

regs|120px
Die **Toyota A-reeks** enjins is 'n familie van inlynviersilinderbinnebrandenjins met verplasing van 1,3 tot 1,8 L vervaardig deur Toyota Motorkorporasie. Die reeks het staalenjinblokke en aluminiumsilinderkoppe.

Die ontwikkeling van die reeks het in die laat 1970's begin, toe Toyota vir die *Toyota Tercel* 'n heelnuwe enjin ontwikkel het as 'n opvolger vir die K-enjin. Die doel was om goeie brandstofdoeltreffendheid en prestasie sowel as lae emissies te bereik in 'n moderne ontwerp. Die A-reeks sluit in die eerste massa-produksie DOHC, vier-kleppe-per-silinder enjin, die 4A-GE, en 'n latere weergawe van dieselfde motor was een van die eerste produksie vyf-kleppe-per-silinder enjins.

Die enjin is in die jare 1978 tot 2006 deur Toyota vervaardig. Toyota se ondernemingsvennoot Tianjin FAW Xiali vervaardig steeds die 1,3 L 8A en het in 2007 weer produksie hervat van die 5A-enjin.

## Fotogalery 

Lêer:2nd generation 2A engine.jpg|2de geslag 2A-enjin
Lêer:4A-FE 2.JPG|1ste geslag 4A-FE-enjin
Lêer:1994 geo prizm lsi.jpg|2de geslag 4A-FE-enjin
Lêer:Toyota Corolla Levin 001.JPG|4A-GE met T-VIS
Lêer:First Generation 4A-GE.jpg|'n Vroeë 4A-GE-enjin met die vonkpropdrade verwyder. Die nokasdeksels bevat swart-en-blou letters en die 'T-VIS' akroniem op die inlaatspruitstuk.
Lêer:4A-GE redtop.jpg|Die kragtigste van die 16-klep 4A-GE-enjins, algemeen bekend as die "red top" (weens die rooi letters) produseer 94 kW teen 6600 opm

## Verwysings
Ruyterwacht

[duimnael|links|upright|[Zerilda Steyn, die groot dryfkrag agter die vestiging van modeldorpies soos Eppingtuin, na wie die NG mnoedergemeente hier se kerksaal genoem is.]]

**Ruyterwacht** is 'n noordelike voorstad van Kaapstad wat grens aan die nywerheidsgebied Epping en die voormalige bruin woonbuurt Elsiesrivier asook aan die Grand West Casino.

Eppingtuin het begin as 'n subekonomiese behuisingskema vir minderbevoorregte wit mense. Vroeër jare is dat as 'n afsonderlike dorpie deur die Stedelike Behuisingsburo geadministreer en het dit geval onder die Kaapse Afdelingsraad. *Ons gemeentelike feesalbum* (1951) berig in sy artikel oor die destydse gemeente Eppingtuin (wat later Ruyterwacht herdoop is), as volg oor die stigting van dié modeldorpie: "In die jaar 1938, Eeufeesjaar, 7 September, het hier in Eppingtuin, waar dennebome welig getier het en kruipende ongediertes taamlik volop was, sewentig gesinne soos ware Voortrekkers hul intrek geneem. Die getal, meestal die nasate van stoere Afrikaanse voorouers, het stadig maar seker aangegroei, totdat dit na 'n paar maande etlike honderde beloop het."

Die moedergemeente in Ruyterwacht se kerksaal is genoem na Zerilda Steyn, van 1945 tot haar dood in 1963 voorsitter van die Stedelike Behuisingsbond, wat deels deer haar toedoen tot stand gebring is.

In 1960 het die buurt 8&nbsp;551 wit en 54 bruin inwoners gehad. In 2011 se sensus was die samestelling 4&nbsp;505 bruin, 2&nbsp;950 wit en 1&nbsp;107 swart.

## Bronne 
*  Olivier, ds.  P.L. (samesteller). 1952. *Ons gemeentelike feesalbum*.  Kaapstad en Pretoria: N.G.  Kerk-uitgewers, 1952.
*  Potgieter, D.J. (ed.) 1972. *Standard Encyclopaedia of Southern Africa*. Cape Town: Nasionale Opvoedkundige Uitgewery (Nasou).

## Verwysings
Lancia Appia

Die **Lancia Appia** is 'n motorvoertuig wat deur Lancia vervaardig is vanaf 1953 tot 1963 as 'n plaasvervanger vir die Ardea.
Lancia Ardea

Die **Lancia Ardea** is 'n motorvoertuig wat deur Lancia vervaardig is vanaf 1939 tot 1953. Dit het 'n ongewone kort motorkap gehad, wat klaarblyklik die kleinste V4-enjin ooit gehuisves het in 'n kommersiële voertuig.
Lancia Augusta

Die **Lancia Augusta** is 'n motorvoertuig wat deur Lancia vervaardig is vanaf 1933 tot 1936. Dit is bekendgestel by die Parys Motorskou van 1932.
Lancia Aurelia

Die **Lancia Aurelia** is 'n motorvoertuig wat deur Lancia vervaardig is vanaf 1950 tot 1958. Dit is ontwerp deur Vittorio Jano.
Lancia Flaminia

Die **Lancia Flaminia** (Tipe 813/823/824/826) is 'n motorvoertuig wat deur Lancia vervaardig is vanaf 1957 tot 1970. Dit is deur Pininfarina ontwerp.
Lancia Thesis

Die **Lancia Thesis** (Tipe 841) is 'n motorvoertuig wat deur Lancia vervaardig is vanaf 2001 tot 2009. Die bakvorm is gebaseer op die 1998 Diàlogos konsepmotor.
Suidelike klipkoggelmander

Die **Suidelike klipkoggelmander** (*Agama atra*) is 'n endemiese reptiel wat voorkom oor bykans die hele Suid-Afrika. Dit leef in klipbanke en heuwelhange. Hulle word 10 tot 16&nbsp;cm lank. Die koggelmander het 'n vierkantige kop en donker houtskoolgrys lyf. Hulle vreet miere, termiete en ander klein ongewerweldes. Die mannetjie is opvallend in die somer wanneer hy op oop plekke sit en die blou van sy kop sigbaar is.

duimnael|links|Territoriale vertoning

## Bron 
* *Natuurlewe van Suid-Afrika* Duncan Butchart Struik Nature 2012 

## Eksterne skakels 
* 
*
Wahlbergse fluweelgeitjie

Die **Wahlbergse fluweelgeitjie** (*Homopholis wahlbergii*) is 'n reptiel wat voorkom in noord Noordwes, Limpopo, die Laeveld, Eswatini en die noorde van KwaZulu-Natal. Dit leef onder dakoorhange, teen huismure, onder bas en op klipbanke. Hulle word tot 20&nbsp;cm lank. Hulle is streng naglewend en vang motte en ander insekte om ligte. Hulle natuurlike vyande is uile en slange.

## Bron 
* *Natuurlewe van Suid-Afrika* Duncan Butchart Struik Nature 2012 

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
* 
*
Oostelike gestreepte skink

Die **Oostelike gestreepte skink** (*Trachylepis striata*) is 'n akkedis wat voorkom in Limpopo, Mpumalanga, Eswatini en noordoos KwaZulu-Natal. Die reptiel leef in klipbanke, klipmure en -paadjies asook boomveld. Hulle word 16 tot 20&nbsp;cm lank. Die akkedis is skraal met 'n lang spitstoelopende stert. Die lyf is swartbruin met 'n ligte streep van bo die oog tot by die stertpunt. Hulle vreet kewers en ander insekte en hulle natuurlike vyande is valke, sperwers en slange.

duimnael|links|'n Oostelike gestreepte skink sonder 'n stert.
duimnael|links|Die een bak luilekker in die son.

## Bron 
* *Natuurlewe van Suid-Afrika* Duncan Butchart Struik Nature 2012 

## Eksterne skakels 
* 
*
Tseki

**Tseki** is 'n dorpie in die Maluti-a-Phofung Plaaslike Munisipaliteit van Thabo Mofutsanyana-distriksmunisipaliteit in die Vrystaatprovinsie van Suid-Afrika.

## Verwysings
Makwane

**Makwane** is 'n nedersetting in Thabo Mofutsanyane-distriksmunisipaliteit in die Vrystaatprovinsie van Suid-Afrika.

## Verwysings
Reënboogskink

Die **reënboogskink** (*Trachylepis margaritifer*) is 'n akkedis wat voorkom in Limpopo, Mpumalanga, Eswatini en noordoos KwaZulu-Natal. Die reptiel leef in klipbanke. Hulle word 18 tot 28&nbsp;cm lank. Die akkedis is glad, middelgroot met 'n lang, oranje stert. Die mannetjie se rugkant is bronsgroen en die lyf glinster in die son. Die wyfie is kleiner en donkerder met gestreepte sye en die stert is staalblou. Hulle vreet kewers en ander insekte en hulle natuurlike vyande is valke, sperwers en slange.

duimnael|links|'n Onvolwasse reënboogskink
duimnael|links|Verspreidingskaart

## Bron 
* *Natuurlewe van Suid-Afrika* Duncan Butchart Struik Nature 2012
Drie Juwele

Die **Drie Juwele** (Pali: *Tiratana*; Sanskrit: त्रिरत्न, *Triratna*) is die drie dinge waartoe Boeddhiste hul toevlug neem, of as leiding aanvaar.

Die Drie Juwele is:
* Die Boeddha: Dit kan die historiese Boeddha wees, of die boeddhaskap wat alle wesens kan behaal;
* Dharma: die leringe van die Boeddha, of die pad na verligting;
* Sangha: die gemeenskap van dié wat verligting behaal het en wat ander help om dieselfde te doen; soms verwys dit ook na die gemeenskap van praktiserende Boeddhiste of na die kloostergemeenskap.

## Verwysings 
*15px Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia
NG gemeente Cachet

regs|170px|duimnael|Ds. M.J.P. Olivier, leraar van 1946 tot 1947.
[duimnael|links|200px|Die kerkgebou, waarvan dr. [William Nicol die hoeksteen op 5 November 1966 gelê het. Die argitek was H. Taljaard en Vennote, wat ook die NG kerk Boksburg-Oos ontwerp het.]]
duimnael|regs|170px|Ds. M.S. Joubert en die bouaannemer Langlaagte Bouersorganisasie (sic).
duimnael|170px|Ds. A.P. Burger, leraar alhier van 1970 tot 1975.

Die **NG gemeente Cachet** is die oudste van die vier gemeentes van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die voorstad Primrose, Germiston.

Op 28 Mei 1919 is die wyke noord van die Hoofrifweg tot aan die grens van die NG gemeente Pretoria by Halfweghuis, van die gemeente Germiston afgestig en na die kerkvader ds. Frans Lion Cachet wat hom soveel moeite getroos het om die NG Kerk in Transvaal lewend te hou, genoem. Edenvale is toe beskou as die hoofdeel van die nuwe gemeente en Primrose was destyds slegs 'n buitewyk daarvan. Hierdie voorstad van Germiston het egter spoedig vir die dorpie Edenvale ver oortref wat ontwikkeling betref, sodat afstigting onvermydelik was. Dit het dan ook op 1 Mei 1939 plaasgevind toe die gemeente in twee verdeel is en Primrose die naam Cachet sowel as die leraar, ds. P.S. van der Westhuizen, behou het. Die ander gedeelte is afgestig as die NG gemeente Edenvale. 

In Oktober 1942 is ds. C.J.P. Bornman as eerste hulpprediker hier bevestig en in 1944 tot medeleraar verhef. Intussen is geld vir 'n nuwe kerkgebou ingesamel, en die bydraes het so goed ingekom dat 'n sierlike en ruim kerkgebou op 8 April 1944 sonder 'n pennie skuld ingewy kon word. Ds. Bornman wat so baie daartoe bygedra het om die nuwe kerkgebou tot stand te bring, is in die jaar 1945 na Naboomspruit beroep en is toe in 1946 deur ds. M.J.P. Olivier opgevolg. 'n Tweede pastorie is in Primrose-Oos aangekoop met die oog op huisvesting vir die medeleraar en ook om voorsiening te maak vir die afstigting van Primrose-Oos, wat dan ook op 8 Februarie 1947 plaasgevind het. 

Op 1 Mei 1947 is ds. J.E. van Heerden, voorheen van Pietermaritzburg, as tydelike hulp vir ds. P.S. van der Westhuizen aangestel. Teen die einde van Julie 1948 het ds. P.S. van der Westhuizen ná 20 jaar getroue diens sy emeritaat aanvaar. Hierdie vakature is eers in Julie 1949 deur ds. S.W. Naudé, voorheen van Potgietersrus en daarna parlementslid, gevul. Sy dienstyd was egter van korte duur, want op Sondag 23 April 1950, nadat hy die oggenddiens waargeneem het, is hy dieselfde middag heel onverwags tot hoër diens opgeroep. 

Vanaf 2 Desember 1950 was ds. M.S. Joubert die herder en leraar van die gemeente. Die gemeente was al weer te groot vir een leraar, en planne is toe beraam vir die afstigting van nog 'n gemeente in die weste. Eindelik was die dogtergemeentes in Primrose: Primroseheuwel (nou Omnia) in 1952, Primrose-Môrewag in 1956 en Primrose-Oos in 1947.

## Enkele leraars 
* Mieder Johannes Palm Olivier, 1946 – 1947
* Alewyn Petrus Burger, 1970 – 1975

## Bronne 
* Olivier, ds. P.L. (samesteller), *Ons gemeentelike feesalbum*. Kaapstad en Pretoria: N.G. Kerk-uitgewers, 1952.
NG gemeente Alberton-Oos

Die **NG gemeente Alberton-Oos** is, naas Alberton-Wes, die oudste gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk waarvan die naam gegrond is op die Randse dorp Alberton.

## Stigting 
Op 10 Maart 1950 het die kerkraad van die moedergemeente onder leiding van ds. L.W. Lehmkuhl besluit om met 750 lidmate die nuwe gemeente Alberton-Oos te stig. Dit was 'n tyd van ongekende uitbreiding in die Transvaalse kerk. In die voorafgaande dekade (1940-'49) het die gemeentes in die Sinodale gebied, wat destyds Midde-Afrika ingesluit het, toegeneem van 121 tot 204 (8,3 per jaar) en in die daaropvolgende dekade tot 325 (12,1 per jaar). Die gemeente Alberton-Oos sou bestaan uit Elandsfontein, Alberton-stasie, Parklands, Florentia en Florentia-uitbreiding. As bruidskat sou die gemeente drie erwe in Florentia en een morg grond in Elandsfontein ontvang. Die afstigting het dan ook 'n voldonge feit geword toe die Ringskommissie saam met die belanghebbendes op 26 April 1950 in die kerkgebou van die moedergemeente vergader. As konsulent is ds. L.W. Lehmkuhl benoem. Hier is dan ook die eerste 20 kerkraadslede gekies. Omrede die gemeente geen gebou of byeenkomsplek gehad het nie, het die kerkraad van die moedergemeente goedgunstiglik aangebied dat die gemeente Alberton-Oos sy dienste gesamentlik met die moedergemeente kon hou, tot tyd en wyl hulle 'n eie leraar het. 'n Derde van die bankkollektes sou dan aan die jong gemeente afgestaan word. 

Op die eerste kerkraadsvergadering van die jong gemeente, in die konsistorie van Alberton gehou, is mnr. Nic Kriek as tydelike saakgelastigde gekies. Op dieselfde vergadering is op voorstel van ouderling Grewar besluit om 'n saal te Florentia en daarna een te Elandsfontein te bou. Op 'n kerkraadsvergadering op 16 Oktober 1950 onder voorsitterskap van ds. G.J. Retief gehou, besluit die kerkraad op voorstel van ouderling De Bruyn om dadelik tot die beroep van 'n leraar oor te gaan. Aan 'n gekose kommissie uit die kerkraad word opdrag gegee om 'n geskikte huis te vind wat as tydelike pastorie gehuur kan word. 'n Gekombineerde kerkraadsvergadering is dan ook vir 6 November 1950 belê en ds. P.L. Rossouw van Johannesburg-Oos word beroep. Hy kon dit egter nie aanvaar nie. Op 8 Desember 1950 is 'n tweede beroep uitgebring, op ds. W.D.R. van der Merwe van Epping-Wes, wat gelei is om die beroep te aanvaar. 

Intussen is 'n huis as pastorie gehuur. Die heuglike dag van 16 Februarie 1951, waarop die gemeente hul eerste leraarspaar en kinders kon ontvang, het aangebreek. Dadelik is 'n begin gemaak met die intensiewe organisasie van die gemeente en het die gemeente op 29 April 1951 apart begin vergader in 'n groot motorhuis. Intussen is ook 'n begin gemaak met die bou van die kerksaal en op 19 Mei 1951 kon die hoeksteen reeds gelê word. Die inwyding was op 4 Augustus 1951 en op 26 Augustus is die eerste nagmaal in die gemeente gevier.

## Bronne 
* Olivier, ds. P.L.. 1952. *Ons gemeentelike feesalbum*. Kaapstad en Pretoria: N.G. Kerk-uitgewers.
Kaapse skink

Die **Kaapse skink** (*Trachylepis capensis*) is 'n akkedis wat voorkom oor die grootste gedeelte van Suid-Afrika. Dit is 'n vet, middelgroot reptiel met 'n stomp kop. Die lyf is taankleurig, swart en roomkleurig gespikkel, terwyl die pens ietwat gelerig is. Daar is drie ligte strepe van die agterkop tot by die stert. Die akkedis word 16 tot 20&nbsp;cm lank.

Die akkedis leef in sanderige ooptes, stompe, aalwynstamme en klippe. Hulle vreet kewers, sprinkane en insekte. Hulle natuurlike vyande is valke, sperwers en slange. 

## Fotogalery 

Lêer:MabuyaCapensisImpaled inAcaciaXanthophloea.JPG|'n Kaapse skink wat deur 'n fiskaallaksman aan 'n koorsboom opgehang is.
Lêer:Cape Skink Flowers.jpg|'n Kaapse skink in lae-vlak plantegroei.
Lêer:Cape Skink - Trachylepis capensis - South Africa gardens 3.JPG|'n Kaapse skink in 'n Kaapstadse tuin.
Lêer:Cape Skink - Trachylepis capensis - South Africa gardens 4.JPG|Nog een.

## Bron 
* *Natuurlewe van Suid-Afrika* Duncan Butchart Struik Nature 2012 

## Eksterne skakels
NG gemeente Benoni-Noord

duimnael|links|300px|Die NG kerk Benoni-Noord.

duimnael|regs|170px|Ds. A. de V. Visser.

Die **NG gemeente Benoni-Noord** is die oudste gemeente van die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Oos-Randse stad Benoni nadat die moedergemeente by die gemeente Farrarmere ingelyf is.

Onder die inspirerende leiding van ds. R.J.B. Feenstra het die 24-jarige moedergemeente Benoni daartoe oorgegaan om op 1 Desember 1938 die eerste gemeente af te stig. Die nuwe gemeente Benoni-Noord dateer sy geboorte dus uit die Voortrekker-Eeufeesjaar. Die nuwe gemeente is afgestig met 830 lidmate wat gewoon het in Northmead, Brentwood Park, Benoni Kleinplasies en Sesfontein. Aangesien daar geen samekomsplek vir die nuwe gemeente was nie het die moederkerk vir 'n jaar ten minste ook as samekomsplek vir die dogtergemeente gedien. 

## Bouwerk 
Op 26 Julie 1939 is 'n aanvang gemaak met die bou van 'n eie kerk, en prop. A. de V. Visser is op 29 Julie 1939 as die eerste herder en leraar van die gemeente bevestig. Die kerkgebou wat onder die bekwame leiding van Geurt en Leendert Geers gebou is, is op Saterdag 23 Desember 1939 ingewy. Die nuwe kerk het £5 323 gekos. Met die inwyding is die feesrede deur ds. W. Nicol, moderator van die Transvaalse Kerk, gelewer. Begin 1940 besluit die kerkraad op 'n nuwe pastorie en op 1 Julie 1940 kon die leraar sy intrek neem. Op Dinsdag 15 Oktober 1940 is die leraar in die huwelik bevestig met mej. Alberta Kuit van Pretoria en spoedig was die nuwe pastoriemoeder ywerig aan die werk. 

Die gebrek aan 'n vergaderplek vir Sondagskool, buitedienste en bidure het die kerkraad genoodsaak om 'n saal op Benoni Kleinplasies te laat oprig. Die hoeksteen is op 7 Februarie 1948 gelê en die saal is op 1 Mei in dieselfde jaar ingewy. Die kerkraad het gevoel dat daar in die woonbuurt 'n groot behoefte vir 'n saal bestaan. Ná langdurige onderhandelinge en planberaming kon daar op 7 Oktober 1949 'n aanvang gemaak word met die bou van 'n sierlike saal. Met die besoek van die Rapportryers aan Benoni is daar 'n gedenkteken onthul in die voorportaal van die half voltooide gebou. Hierdie gebou se hoeksteen is gelê deur die administrateur van Trans-vaal. 'n Sysaal, die Sarel Cilliers-saal, is in gebruik geneem op 2 September 1950. Die destydse minister van onderwys, kuns en wetenskap, adv. C.R. Swart — het die deur oopgesluit en die gebou ingewy. Die boukoste van die saal wat 600 sitplekke bevat, was £6700. Ons gemeente, wat 13 jaar oud is, kan waarlik getuig dat die Here vir ons baie goed is en mag ons wat die toekoms betref ywerig voortbou op diê groot dade wat die Here aan ons gedoen het.

## Afstigtings 
Vanweë die snelle uitbreiding van die nuwe gemeente is eers die nuwe gemeente Benoni-Oos afgestig en daarna Sesfontein en Fairleads.

## Enkele leraars 
* Jacobus Ignatius Bornman, 1956 – 1957

## Bronne 
* Olivier, ds. P.L.. 1952. *Ons gemeentelike feesalbum*. Kaapstad en Pretoria: N.G. Kerk-uitgewers.
Sangha

duimnael|Monnike buite die Rato Dratsang-klooster in Indië, Januarie 2015.

**Sangha** (Pali: सङ्घ, *saṅgha*; Sanskrit: संघ, *saṃgha*) is ’n woord in Boeddhisme wat "gemeenskap" beteken of soms verwys na die inwoners van ’n klooster. The sangha kan ook oningewydes (leke) insluit.

## Definisies 
Volgens ’n opsomming van Boeddhistiese terme deur Robinson en ander het sangha twee betekenisse: dit kan alle Boeddhistiese volgelinge beteken, ingewy óf oningewy, wat minstens die vlak van srotapanna bereik het; of dit kan dui op monnike en nonne.

Sommige leke-volgelinge in die Weste gebruik die term vir alle Boeddhiste, terwyl die Pali-kanon die woord *parisā* gebruik vir die groter gemeenskap en *sangha* in ’n meer beperkte sin vir die kloostergemeenskap.

## Kenmerke 
Die sangha is die derde van die Drie Juwele in Boeddhisme. Weens die versoekings van die lewe word die kloosterlewe beskou as die veiligste en mees geskikte omgewing om die pad na verligting en bevryding te volg.

[duimnael|Sangha ([Laos, Luang Prabang).]]
Die sangha van monnike en nonne is aanvanklik in die 5de eeu&nbsp;v.C. deur Gautama Boeddha gestig om ’n manier te skep vir diegene wat die dharma voltyds wou beoefen, vry van die beperkings en verantwoordelikhede van die alledaagse lewe. Die sangha bewaar ook die Boeddha se leringe en verskaf spirituele steun vir die leke-gemeenskap. Die sleutelaspek van die Boeddhistiese kloosterlewe is die navolging van die vinaya, wat ’n stel gedragsreëls is wat dinge soos selibaat en eet voor twaalfuur die middag insluit. Tussen twaalfuur en die volgende dag word ’n streng lewe van studie, dreunsang, meditasie en ander pligte gehandhaaf. Monnike en nonne mag net die minimum besittings hê. Kloosterlinge sien af van gewone klere en dra kloostergewade, wat gewoonlik aanmekaargewerk is uit ou klere.

Die woorde wat gewoonlik as monnik vertaal word, is *bhikkhu* in Pali of *bhikshu* in Sanskrit. Die vroulike vorm is *bhikkhuni* or *bhikshuni*. Dit beteken letterlik "bedelaar", "leerder"; dit was gebruiklik vir hulle om te bedel vir kos.

Die idee dat alle kloosterlinge vegetariërs is, is ’n Westerse beskouing. In sommige Mahayana-soetras word die eet van vleis sterk ontmoedig. In die Pali-tradisie eet monnike egter vleis solank die dier nie spesifiek vir hulle doodgemaak is nie, dus solank die vleis deur leke geskenk is. ’n Individu kan egter ’n vegetariër wees as hy dit verkies.

## Sangha as ’n Boeddhistiese gemeenskap 
Sommige geleerdes meen die Weste gebruik die term "sangha" verkeerdelik om enige soort Boeddhistiese gemeenskap aan te dui. Die terme *parisa* en *gana* is volgens hulle meer aanvaarbare woorde vir ’n gemeenskap van Boeddhiste. Parisa beteken "volgelinge" en verwys na die vier groepe volgelinge: monnike, nonne, manlike leke en vroulike leke. Die Sanskrit-term *gana* het die betekenis van "gemeente", "stam", "menigte", "reeks" en "klas" en word gewoonlik in ’n meer wêreldse sin gebruik.

## Verwysings 
* 15px Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia
Adrian Mutu

**Adran Mutu** (Roemeens: [adriˈan ˈmutu] ; gebore op 8 Januarie 1979) is 'n afgetrede Roemeense sokkerspeler. Mutu word as een van die beste spelers van alle tye gereken.

## Internasionale loopbaan 
## Verwysings 
## Eksterne skakels
Suiwer Land-Boeddhisme

**Suiwer Land-Boeddhisme**, in die Weste ook bekend as **Amidisme**, is ’n groot tak van Mahayana-Boeddhisme en een van die mees algemene tradisies van Boeddhisme in Oos-Asië. Suiwer Land se leringe sentreer om Amitabha Boeddha.

Die praktyke en begrippe wat in Suiwer Land voorkom, word aangetref in die basiese Mahayana-kosmologie en is ’n belangrike deel van dié tradisie in China, Japan, Korea, Viëtnam en Tibet. Die term "Suiwer Land-Boeddhisme" kan verwys na die Suiwer Land-tradisie of Suiwer Land-leerstellings van Mahayana, sowel as die aparte Suiwer Land-sekte wat in Japan ontwikkel het. In die Japannese Boeddhisme het Suiwer Land-leringe ontwikkel in ’n onafhanklike institusionele sekte, soos gesien kan word in die Jōdo-shū- en die Jōdo Shinshū-skool.

## Die Suiwer Land 
Volgens hedendaagse Suiwer Land-tradisies sit Amitabha die dharma uiteen in sy boeddha-veld (Sanskrit: *buddhakṣetra*), of "suiwer land" (Chinees: *jìngtǔ*), ’n streek wat verposing bied van karma-oorgang. Amitabha se land van Sukhavati is ’n pragtige land wat alle ander ryke oortref. Daar is baie gode, mense, blomme en vrugte, asook bome wat wense vervul en waar seldsame voëls skuiling soek. Om die Suiwer Land binne te gaan is gelykstaande aan die behaling van verligting. Hierna word die persoon deur Amitabha Boeddha en verskeie bodhisattvas onderrig totdat hy volle en algehele verligting behaal. Hy kan dan kies of hy as ’n bodhisattva na enige van die ses vlakke van die bestaan wil terugkeer om ander mense te help en of hy in die Suiwer Land wil bly en boeddhaskap behaal.

In die Mahayana-tradisie is daar baie boeddhas, en elke boeddha het sy eie suiwer land. Amitabha se land van Sukhavati lê in ’n westelike rigting, terwyl Akshobhya se suiwer land van Abhirati in ’n oostelike rigting lê. Terwyl Japannese Boeddhiste albei erken, is Oostelike Suiwer Land-Boeddhisme minder gewild as die Westelike Suiwer Land-weergawe. Hoewel daar ook ander suiwer lande, is, is Amitabha s’n verreweg die gewildste.

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
* Amptelike webtuiste van Suiwer Land-Boeddhisme
* Webtuiste van Jōdo Shū 
* Internasionale sentrum vir Jōdo Shinshū 
*15px Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia
Tibettaanse Boeddhisme

duimnael|links|180px|Die 14de Dalai Lama van Tibet.
**Tibettaanse Boeddhisme** is die Boeddhistiese tradisie in Tibet, Mongolië, Tiwa, Bhoetan, Kalmikië en streke van die Himalaja, insluitende Noord-Nepal en Indië, en die staatsgodsdiens van Bhoetan. 

Volgens die godsdienstige geskrifte is Tibettaans die spirituele taal van hierdie gebiede. Tibettaanse Boeddhisme volg die Vajrayana-leringe van die 8ste eeuse Indië. 

Tibettaanse Boeddhisme het na baie Westerse lande versprei waar dit in gewildheid toeneem. Dit het na raming tussen 10&nbsp;miljoen en 20&nbsp;miljoen volgelinge. Die bekendste van hulle is waarskynlik die 14de Dalai Lama van Tibet, ’n lama van die Gelug-skool van Tibettaanse Boeddhisme. 

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
*
*15px Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia
Siddha

duimnael|180px|Die bekende mahasiddha Virupa, 16de eeu.
[duimnael|180px|[Mahavira se nirwana, *Kalpasutra*, 1472]]

’n **Siddha** in Hindoeïsme is "iemand wat volmaak is". Dit verwys na meesters wat ’n hoë graad van fisieke sowel as spirituele volmaaktheid of verligting behaal het. Dit kan ook verwys na iemand wat siddhi's (paranormale vermoëns) ontwikkel het.

Die term siddha verwys rofweg na heiliges, naths, askete of jogi's omdat hulle ’n hoë vlak van spirituele praktyke beoefen.  Die woorde siddha, **mahasiddha** en **nath** word afwisselend gebruik.

Siddhas word ook in Boeddhisme en Djainisme aangetref. In Boeddhisme het hulle Vajrayana-Boeddhisme gestig en in Djainisme het hulle bevryde siele wat alle karma vernietig het en moksha behaal het. Siddhas het nie ’n liggaam nie; hulle is siele in hul suiwerste vorm. Hulle woon in die *Siddhashila*, wat aan die bokant van die heelal geleë is.

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
* Besonderhede oor 18 siddhas
* Tamil-siddhatradisie

*15px Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia
Vajrayana

**Vajrayana** is ’n komplekse stelsel van Boeddhistiese denkrigtings en praktyke met vele fasette wat oor verskeie eeu ontwikkel het. Dit is ook bekend as **Tantristiese Boeddhisme**, **Tantrayana**, **Mantrayana**, **Geheime Mantra** of **Esoteriese Boeddhisme**.

Volgens Vajrayana-geskrifte verwys die term Vajrayana ("die Diamantvoertuig") na een van drie voertuie of paaie wat lei na verligting; die ander twee is Sravakayana (ook bekend as Hinayana, "die Klein Voertuig") en Mahayana ("die Groot Voertuig).

## Agtergrond 
Vajrayana is deur Indiese mahasiddhas gestig en volg die Boeddhistiese tantra-geskrifte.

Tantristiese Boeddhisme het in ’n groot mate te doen met rituele en meditasiepraktyke. Een aspek van Vajrayana is die inspan van psigo-fisieke energie deur rituele, visualiserings, fisieke oefeninge en meditasie as ’n manier om die gees te ontwikkel. Deur dié tegnieke kan iemand boeddhaskap in een leeftyd behaal, of selfs in drie jaar. Dié praktyke kan seksuele joga insluit, maar net vir sommige gevorderde beoefenaars.

## Geskiedenis 
Hoewel die eerste Boeddhistiese tantras van die 3de tot die 12de eeu in Indië verskyn het, glo geleerdes soos Hirakawa Akira dat Vajrayana waarskynlik in die 6de of 7de eeu ontstaan het, terwyl die term Vajrayana self in die 8ste eeu begin gebruik is.

Die Vajrayana  is voorafgegaan deur die Mantrayana en is gevolg deur die Sahajayana en Kalacakrayana.

## Verwysings 
## Bronne 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 15px Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia
NG gemeente Brakpan-Suid

duimnael|regs|170px|Ds. Jacob de Jager, die gemeente se eerste leraar.
[duimnael|regs|170px|Ds. [Gerhard Cruywagen, die gemeente se tweede leraar.]]

Die **NG gemeente Brakpan-Suid** was een van vyf gemeentes van die Nederduitse Gereformeerde Kerk wat die naam van die Oos-Randse dorp Brakpan gedra het, maar dit is ingelyf by Brakpan-Wes.

## Stigting 
Die stigting van die gemeente Brakpan-Suid, wat met sy ontstaan  geheel en al uit kleinhoewes suidoos van Brakpan bestaan het, was een van die bewyse van die snelle uitbreiding van die NG Kerk in die 1940’s in die stedelike en nywerheidsgebiede van Suid-Afrika. Die gemeente is amptelik op Dinsdag 29 Mei 1945 gestig. Die eerste erediens van die gemeente is op Sondag 2 Junie 1945 deur dr. L.P. Snyman van Brakpan (die konsulent) in die Withokskoolsaal gehou. Die eerste kerkraadsvergadering het op 4 Junie plaasgevind. 

## Beginjare 
As eerste leraarspaar is ds. J. de Jager van Goedgegun (Swaziland) en sy gade oor die tweede naweek van Februarie 1946 onder blyke van groot geesdrif onder 'n bokseildak op die terrein van die Withokskool ontvang. “Die gemeente se beker van geluk was nou vol,” volgens *Ons gemeentelike feesalbum* (1952), “en die groot entoesiasme wat in die eerste jare van die bestaan daarvan geopenbaar is, was steeds die bewys daarvan.”

## Bouwerk 
Die gemeente het £500 en ‘n sinksaaltjie op een van die kleinhoewes van Brakpan-Wes ontvang. 'n Kleinhoewe is op Witpoort aangekoop en die huis daarop kon dadelik as pastorie dien. Die gemeente besluit vervolgens om 'n kerksaal met sitplekke vir 500 persone op die kleinhoewe te bou en op 2 Januarie 1947 kon die kerkraadsvergadering vir die eerste keer in die konsistorie gehou word. 'n Goeie pyporrel is aan die einde van April 1948 ingebou; “dit is 'n melodieuse versiering vir die saal”. Die eerste orreliste was mev. J. de Jager, wat opgevolg is deur mev. A. Stark. Die sinksaal wat op 'n ander kleinhoewe gestaan het, is ook later na die kerkeiendom verplaas. 

## Tweede leraar 
Ná 'n tydperk van minder as drie jaar neem ds. De Jager 'n beroep na Turffontein aan en neem op 20 Oktober 1948 afskeid van die gemeente. Ds. G.A. Cruywagen is oor die naweek van 22 en 23 September 1949 bevestig. 

In 1951 berig Ons gemeentelike feesalbum: “Op die oomblik is daar 'n merkbare opbloei in die gemeente. Die mooi getal van ses-en-dertig kerkraadslede staan die leraar ter sy. Die Sondagskool, wat op ses verskeie punte in die gemeente gehou word, het min of meer tweehonderd-en-vyftig kinders. Die TVSV se werksaamhede staan in die teken van groei en entoesiasme, en die Jeugvereniging geniet die mooi belangstelling van die grootste gedeelte van die gemeente se jeug. Die lidmate tel iets oor die sewehonderd. Wanneer Brakpandorp later (soos verwag word) in die rigting van die kleinhoewes sal uitbrei, kan 'n verdere groei van die gemeente verwag word.

## Enkele leraars 
* Gerhard Cruywagen, 1949 – 1957

## Bronne 
* Olivier, ds. P.L.. 1952. *Ons gemeentelike feesalbum*. Kaapstad en Pretoria: N.G. Kerk-uitgewers.
Dukkha

**Dukkha** (Pali; *duḥkha* in Sanskrit) is ’n term in Boeddhisme wat gewoonlik as "lyding" vertaal word, maar ’n veel breër begrip is wat ook vertolk kan word as onder meer "angstigheid", "stres" en "ontevredenheid". Dit is een van die belangrikste terme in Boeddhisme. Die Boeddha het glo gesê: "Ek het een ding en net een geleer, dukkha en die beëindiging van dukkha." Die klassieke formulering van die lerings oor dukkha is die Vier Edel Waarhede, waarvan dukkha die eerste waarheid is.

Dukkha word gewoonlik verduidelik aan die hand van die volgende drie kategorieë:
# Die voor die hand liggende fisieke en geestelik lyding wat verband hou met geboorte, veroudering, siekte en die dood.
# Die angstigheid of stres daarvan om vas te klou aan dinge wat voortdurend verander.
# ’n Basiese ontevredenheid in alle wesens omdat alle wesens veranderlik, tydelik en sonder enige kern of inhoud is.

Die Boeddhistiese tradisie lê klem op die belangrikheid daarvan om ’n insig in die aard van dukkha te ontwikkel, asook in die toestande wat dit veroorsaak en hoe dit oorkom kan word. Laasgenoemde word moontlik gemaak deur die Edel Agtvoudige Pad; dié proses word ook in die Vier Edel Waarhede verduidelik.

## Verwysings 
*15px Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia