Saljoet 3

**Saljoet 3** (Russies: Салют-3; ook bekend as **OPS-2** of **Almaz 2**) was 'n Sowjet-ruimtestasie wat op 25 Junie 1974 gelanseer is. Dit was die tweede militêre Almaz ruimtestasie en die eerste sodanige stasie wat suksesvol in 'n wentelbaan geplaas is.  Vanweë die militêre aard van die stasie, was die Sowjetunie huiwerig om inligting oor die ontwerp en die missies rakende die stasie vry te stel.

Met die lansering  bereik dit 'n hoogte van 219 tot 270 km en NASA het berig dat die finale wentelbaanhoogte 268 tot 272 km was.  Slegs een van die drie beoogde bemanning-sendings het met sukses aan boord gegaan en die stasie beman. Hulle is gebring deur Sojoes 14. Sojoes 15 het probeer om 'n tweede groep bemanning te bring, maar kon nie dok nie.

Alhoewel weinig amptelike inligting oor die stasie bekend gemaak is, berig verskeie bronne dat dit verskeie aardwaarnemingskameras bevat, sowel as 'n aanboord kanon. Die stasie is uit 'n wentelbaan gehaal en het op 24 Januarie 1975 weer die atmosfeer binnegegaan. Die volgende ruimtestasie wat deur die Sowjetunie van stapel gestuur is, was die burgerlike stasie Saljoet 4 en die volgende militêre stasie was Saljoet 5, wat die finale Almaz-ruimtestasie was.

## Agtergrond 
Die eerste ruimtestasie, Saljoet 1 (ook DOS-1 genoem), is in April 1971 deur die Sowjetunie gelanseer. Slegs een missie het suksesvol by Saljoet 1 gedok, wat Sojoes 11 was, wie se drie persoonbemanning 22 dae aan boord van die stasie gebly het in Junie 1971. Nadat hulle van die stasie ontkoppel het, is die Sojoes 11-bemanning net voor landing in 'n ongeluk dood.

Destyds was daar mededingende 'burgerlike' en suiwer militêre Sowjet-ruimteprogramme; Saljoet 1 is byvoorbeeld ontwikkel as 'n 'burgerlike' program.   Die teleskoop is in samewerking met 'n breëfilmkamera gebruik en is hoofsaaklik vir militêre verkenningsdoeleindes gebruik.  Daar word beweer dat die ruimtevaarders teikens op die grond by Baikonur waargeneem het. Sekondêre doelstellings sluit in die bestudering van waterbesoedeling, landbougrond, moontlike ertsdraende landvorme en oseaniese ysvorming.

Die ruimtevaarders kon film op die stasie ontwikkel. Belangrike of interessante beelde is gedruk en daarna geskandeer deur 'n TV-beeldstelsel om na die aarde uit te saai.  Later het Russiese bronne aangedui dat die kanon die feitlik onbekende (in die Weste) Rikhter R-23 was. Na bewering is hierdie aanname bevestig deur Pavel Popovich, wat die stasie in sy wentelbaan besoek het, as bevelvoerder van Sojoes 14.   Die bemanning van Sojoes 14 het bestaan uit die bevelvoerder Pavel Popovich en die vlugingenieur Yury Artyukhin. Die bemanning was 15 dae aan boord van die stasie.

Op 9 Julie is berig dat die bemanning die kameras vir aardwaarneming geaktiveer het en etlike dae spandeer het om foto's te neem van verskillende plekke, insluitend Sentraal-Asië.  As gevolg van die beperkte batterylewe van die Sojoes-ruimtetuie, het hulle twee dae na die lansering uit die wentelbaan gegaan en geland.  Die volgende jaar is hierdie rekord gebreek met die ruimtevlug van Deke Slayton as deel van die Apollo – Sojoes-toetsprojek.

Na aanleiding van die besluit om nie meer ruimtevaarders na die stasie te stuur nie, is die aanboord kanon deur grondinstruksies afgevuur. Sommige bronne meen dat dit tot uitputting geskiet is, terwyl ander bronne sê drie toetsvuur-oefeninge het plaasgevind. 

Die stasie is op 24 Januarie 1975 oor die Stille Oseaan aarde toe gebring waarna dit grootliks in die atmosfeer uitgebrand het.

## Verwysings 
## Bronne
* SP-2000-4408. Part 2 (page 1-499), Part 1 (page 500-1011)
*
*
*
*
*

## Eksterne skakels