Jeanne Dielman, 23 quai du Commerce, 1080 Bruxelles

***Jeanne Dielman, 23 quai du Commerce, 1080 Bruxelles*** is 'n rolprent uit 1975 wat geskryf en geregisseer is deur die Belgiese rolprentvervaardiger Chantal Akerman. Dit is oor 5 weke verfilm in Brussel, en by wyse van 'n $120 000 toegif gefinansier wat toegeken is deur die Belgiese regering. Die rolprent word gekenmerk deur sy stadige tempo en statiese kamerawerk, en beeld oor die verloop van drie dae die lewe uit van 'n weduwee-huisvrou (Delphine Seyrig).

Met vrystelling het die rolprent gemengde kritiek ontvang; weens blootstelling in Europa het dit later 'n klassieke kultusrolprent geword. Dit word tans beskou as een van die beste rolprente wat ooit gemaak is. Dit word beskou as 'n voorbeeld van die "slow cinema"-genre, en ook as 'n feministiese rolprent. Tydens 'n peiling in 2000 deur *The Village Voice*, is die rolprent as die 19de beste rolprent van die twintigste eeu aangewys. In 'n peiling van kritici, wat in 2022 deur die Britse Filminstituut se tydskrif, *Sight and Sound*, gepubliseer is, het dit die eerste plek behaal.

## Verhaallyn 
Die rolprent ondersoek 'n moeder en weduwee se streng skedule van kosmaak, skoonmaak, opvoeding van haar tienerseun en alledaagse take oor drie dae. Die vrou (wie se naam, Jeanne Dielman, slegs uit die titel en 'n brief wat sy vir haar seun voorlees afgelei kan word) verdien haar brood deur elke middag seks met 'n ander kliënt te hê, voordat haar seun van die skool af tuiskom. Soos haar ander bedrywighede, is Jeanne se prostitusie deel van 'n daaglikse, vervelige roetine.

Ná ’n besoek deur ’n kliënt op die tweede dag, vind daar op subtiele wyse 'n ommekeer plaas in haar ordelike gedrag. Volgens die regisseuse, Chantal Akerman, sou die karakter 'n orgasme gehad het, wat haar daaglikse roetine vernietig het. Dit word nie op die skerm gewys of na verwys nie. Terwyl sy besig is om die aandete voor te berei, brand sy die aartappels, en dwaal daarna in die woonstel rond met die aartappelpot. Sy vergeet om die deksel op die porselein urn te sit waarin sy haar geld bêre, vergeet om die ligte af te skakel in die kamers wat sy verlaat, verloor 'n knoop op haar jas en laat val 'n nuutgewasde lepel. Die veranderinge aan Jeanne se roetine duur voort totdat haar kliënt op die derde dag opdaag. Tydens seks kry sy weer 'n orgasme, trek dan haarself aan, stap terug na die bed waar haar kliënt ontspan, en steek hom met 'n skêr dood. Hierna gaan sit sy rustig aan haar eetkamertafel.

## Rolverdeling 
* Delphine Seyrig as Jeanne Dielman
* Jan Decorte as Sylvain Dielman
* Henri Storck as die eerste kliënt
* Jacques Doniol-Valcroze as die tweede kliënt
* Yves Bical as die derde kliënt 
* Chantal Akerman as die stem van die buurvrou in die gang

## Vervaardiging 
Nadat sy haar in 1974 as 'n belangrike rolprentregisseuse gevestig het met *Je, tu, il, elle*, het Akerman gesê dat sy "gereed voel om 'n rolprent te maak met meer fondse", en aansoek gedoen om 'n toelaag van die Belgiese regering vir finansiële ondersteuning. Sy het 'n draaiboek ingedien, wat Jane Clarke beskryf het as die uitbeelding van "'n streng regime [gekonstrueer] rondom kos&nbsp;... en 'n roetine van seks in die namiddag". Hierdie draaiboek het op die ou einde slegs 'n rowwe skets gevorm vir *Jeanne Dielman, 23 quai du Commerce, 1080 Bruxelles*, want nadat Akerman die staatstoelaag van $120 000 ontvang het en met vervaardiging begin het, het sy die draaiboek weggegooi en in pleks daarvan 'n splinternuwe rolprent begin maak. Akerman het ook verduidelik dat sy 'n vrou-gesentreerde rolprent wou maak, want "op daardie stadium het almal oor vroue gepraat" en ook dat "die tyd ryp was" daarvoor.

## Ontvangs 
### Aanvanklike vrystelling 
*Jeanne Dielman, 23 quai du Commerce, 1080 Bruxelles* het sy premiére ontvang tydens die *Quinzaine des cinéastes* van die Cannes-rolprentfees 1975. Dit is aanvanklik met gemengde kritiese reaksie begroet; baie het dit gekritiseer as 'n vervelige of betekenislose proeflopie in minimalisme, terwyl andere groot lof gehad het vir die rolprent se visuele aspekte en gebruik van tyd. Die rolprent se reikwydte en finansiële sukses in Europa het Akerman gehelp om befondsing te bekom vir haar 1978-rolprent, ''Les Rendez-vous d'Anna''. Jonathan Rosenbaum het die rolprent se draaityd en tempo verdedig, en gesê dat die rolprent "die draaityd nodig het, want die onderwerp is epies, en die algehele atmosfeer... beweeg 'n mens daartoe om die skommelinge en nuanse te herken en daarop te reageer. Indien 'n radikale rolprent iets is wat tot die wortels van ervaring gaan, is dié ten minste 'n rolprent wat wys waar en hoe sommige van hierdie wortels begrawe is. In 2012 het dit 35ste plek behaal tydends die *Sight & Sound* "Greatest Films of All Time"-peiling, maar dit was nie deel van die top 100 van die 2012 regisseurslys nie. In 2022 is die rolprent gekies as *Sight & Sound* se "beste rolprent ooit". Die rolprent het die eerste plek behaal tydens 'n peiling van kritici en die gesamentlike 4de plek in die peiling vir beste regisseurs/regisseuse. Dit is slegs die 4de rolprent om bo-aan die peiling te verskyn, ná die Italiaanse rolprent *Ladri di biciclette* (In Engels bekend as *Bicycle Thieves* of *The Bicycle Thief*), *Citizen Kane* en *Vertigo*, en die eerste deur 'n vroulike regisseuse om so te doen.

## Sien ook 
* Lys van kultusrolprente
* Kultusrolprent

## Verwysings 
## Eksterne skakels 
* 
* 
*