Kuipergordel

duimnael|300px|Die vier buiteplanete en ander verafgeleë voorwerpe in die Sonnestelsel.

Die **Kuipergordel**, soms ook die **Edgeworth-Kuipergordel** genoem, is ’n streek in die Sonnestelsel anderkant die planete wat strek van die wentelbaan van Neptunus 30 astronomiese eenhede (AE) van die Son af tot ongeveer 50&nbsp;AE. Die streek is soortgelyk aan die asteroïdegordel, hoewel dit aansienlik groter is: 20 keer breër en met ’n massa van 20 tot 200 keer so groot. Soos die asteroïdegordel, bestaan die Kuipergordel uit klein voorwerpe, oorblyfsels van toe die Sonnestelsel gevorm het. Terwyl die hemelliggame in die asteroïdegordel hoofsaaklik uit rots en metaal bestaan, is die Kuipergordel se voorwerpe grootliks saamgestel uit bevrore vlugtige stowwe, of yse, soos metaan, ammoniak en water. Die Kuipergordel is die tuiste van minstens drie dwergplanete: Pluto, Haumea en Makemake. Dit is genoem na die Nederlands-Amerikaanse sterrekundige Gerard Kuiper, hoewel hy nie die bestaan daarvan voorspel het nie.

In 1992 is Albion ontdek; dit was die eerste Kuipergordelvoorwerp (KGV) naas Pluto en Charon. Sedertdien het die aantal ontdekte KGV's tot meer as duisend gegroei en daar word geglo dat meer as 100&nbsp;000 KGV's ’n deursnee van meer as 100&nbsp;km het. Daar is oorspronklik geglo die Kuipergordel is die bron van kortperiodekomete (met ’n wentelbaan wat minder as 200 jaar duur om te voltooi). Studies sedert die middel 1990's het egter gewys die Kuipergordel is dinamies stabiel en dat die verstrooide skyf, ’n dinamies aktiewe streek wat 4,5&nbsp;miljard jaar gelede deur die uitwaartse beweging van Neptunus geskep is, die ware oorsprong is.

Een van Neptunus se natuurlike satelliete, Triton, is waarskynlik ’n KGV wat deur die planeet in ’n wentelbaan vasgevang is.

Met ’n deursnee van meer as 2&nbsp;000&nbsp;km is die dwergplaneet Pluto die grootste lid van die Kuipergordel. Dit is ook die naasgrootste TNV (naas Eris in die verstrooide skyf). Pluto, wat aanvanklik as ’n planeet geklassifiseer is maar sedert 2006 ’n dwergplaneet is omdat dit as ’n KGV beskou word, se samestelling is soortgelyk aan dié van baie ander voorwerpe in die Kuipergordel en sy wentelperiode is kenmerkend van ’n klas KGV's bekend as plutino's, wat dieselfde 2:3-baanresonansie met Neptunus het.

Die New Horizons-ruimtetuig het die KGV 486958 Arrokoth op 1 Januarie 2019 aangedoen ná sy verbyvlug van Pluto op 14 Julie 2015.

## Geskiedenis 
Ná die ontdekking van Pluto in 1930 is daar gegis die voorwerp kom nie alleen in dié gebied voor nie. Die bestaan van die Kuipergordel in verskeie vorme is dekades lank voorspel. Eers in 1992 is die eerste regstreekse bewys van sy bestaan gevind. Die aantal voorspellings en die verskeidenheid daarvan het gelei tot onsekerheid oor wie presies die eer moet kry dat hulle dit eerste voorgestel het.

### Hipoteses 
duimnael|upright|Gerard Kuiper, na wie die gordel genoem is.
Die eerste sterrekundige wat die bestaan van Trans-Neptunus-voorwerpe voorspel het, was Frederick C. Leonard. Kort ná Pluto se ontdekking deur Clyde Tombaugh in 1930 het Leonard gewonder of dit nie die "eerste" van ’n "reeks" sulke voorwerpe is en of die ander voorwerpe nie nog ontdek moes word nie. In dieselfde jaar het die sterrekundige Armin O. Leuschner voorgestel Pluto is dalk een van baie langperiodevoorwerpe wat nog ontdek moet word.

In 1943 het Kenneth Edgeworth ’n hipotese voorgestel dat die materiaal in die streek anderkant Neptunus in die aanvanklike sonnewel te wydverspreid was om planete te vorm en dus talle kleiner voorwerpe gevorm het. Daaruit het hy afgelei die streek anderkant die planete word beset deur ’n groot aantal relatief klein liggame en dat een van hulle nou en dan "uit sy eie sfeer dwaal en as ’n ongereelde besoeker sy opwagting in die binneste Sonnestelsel maak" en ’n komeet word.

Gerard Kuiper het in 1951 in *Astrophysics: A Topical Symposium* gespekuleer dat ’n soortgelyke skyf vroeg in die evolusie van die Sonnestelsel gevorm het, maar hy het nie gedink dat so ’n gordel nog bestaan nie. Kuiper het, soos baie mense in dié tyd, veronderstel Pluto is so groot soos die Aarde en dat dit hierdie klein liggame uitwaarts na die Oortwolk of na buite die Sonnestelsel versprei het. As hy reg was, sou daar dus nie vandag ’n Kuipergordel gewees het nie.

Die hipotese het in die volgende dekades verskeie vorme aangeneem. In 1962 het die fisikus Al G.W. Cameron die bestaan van ’n enorme hoeveelheid klein voorwerpe aan die buitewyke van die Sonnestelsel voorgestel. In 1964 het Fred Whipple, wat die bekende "vuil sneeubal"-hipotese oor komete se voorkoms gewild gemaak het, gemeen ’n "komeetgordel" kan groot genoeg wees om die beweerde afwykings in Uranus se wentelbaan te veroorsaak wat gelei het tot die soeke na Planeet X, of minstens groot genoeg om die wentelbaan van bekende komete te beïnvloed. Waarnemings het dié hipotese verkeerd bewys. In 1992 is nog ’n voorwerp, 5145 Pholus, in ’n soortgelyke wentelbaan ontdek. Vandag is dit bekend ’n groot groep komeetagtige liggame, die sentoure, bestaan in die streek tussen Jupiter en Neptunus. Die sentoure se wentelbane is onstabiel en hulle het ’n dinamiese bestaan van ’n paar miljoen jaar. Sedert die ontdekking van Chiron in 1977 het sterrekundiges gespekuleer die sentoure moet dus gedurig deur die een of ander buitenste bron aangevul word.

Verdere bewyse vir die bestaan van die Kuipergordel is later gevind met die bestudering van komete. Dit was reeds ’n geruime tyd bekend dat komete ’n beperkte leeftyd het. Terwyl hulle naby aan die Son beweeg, veroorsaak die Son se hitte dat hul vlugtige oppervlakke in die ruimte verdamp en hulle word mettertyd kleiner. Die feit dat hulle steeds voorkom ná al die jare van die Sonnestelsel se bestaan, beteken hulle moet aanhoudend aangevul word. Een so ’n aanvullingsgebied is die Oortwolk, ’n sferiese swerm komete wat strek tot verder as 50&nbsp;000&nbsp;AE van die Son af; die bestaan van die wolk is die eerste keer in 1950 deur die Nederlandse sterrekundige Jan Oort voorgestel. Daar word geglo die Oortwolk is die bron van langperiodekomete, wat duisende jare neem om ’n wentelbaan te voltooi.

Daar is ’n ander soort komeet, kortperiodekomete soos Halley se Komeet, wat ’n wentelbaan in minder as 200 jaar voltooi. Teen die 1970's is kortperiodekomete teen so ’n tempo ontdek dat besef is hulle kan nie net van die Oortwolk af kom nie. Vir ’n voorwerp in die Oortwolk om ’n kortperiodekomeet te word, sou dit eers deur die groot planete aangetrek moes word. In ’n uitgawe van *Monthly Notices of the Royal Astronomical Society* van 1980 het die Uruguayaanse sterrekundige Julio Fernández gesê vir elke kortperiodekomeet wat uit die Oortwolk na die binneste Sonnestelsel gestuur word, sou 600 in die interstellêre ruimte uitgewerp moes word. Hy het gespekuleer ’n komeetgordel tussen 35 en 50&nbsp;AE van die Son af sal nodig wees om die getal waargenome komete te verduidelik.

’n Kanadese span, Martin Duncan, Tom Quinn en Scott Tremaine, het Fernández se werk in 1988 opgevolg en ’n paar rekenaarsimulasies gedoen om te bepaal of alle komete uit die Oortwolk kan kom. Hulle het bevind dit is nie moontlik nie, veral omdat kortperiodekomete naby die vlak van die Sonnestelsel voorkom, terwyl komete uit die Oortwolk vanuit enige punt in die lug kan kom. As ’n "gordel", soos Fernández dit genoem het, bestaan, stem die simulasies ooreen met waarnemings. Omdat die woorde "Kuiper" en "komeetgordel" albei in die openingsin van Fernández se verslag voorkom, het Tremaine na berig word hierdie hipotetiese streek die "Kuipergordel" genoem.

### Ontdekking 
[duimnael|Die teleskope op [Mauna Kea waarmee die Kuipergordel ontdek is.]]
In 1987 het die sterrekundige David Jewitt toenemend belanggestel in die "oënskynlike leegheid van die buitenste Sonnestelsel". Met teleskope by die Kitt Peek-sterrewag in Arizona en die Cerro Tololo- Inter-Amerikaanse Sterrewag in Chili het Jewitt en Luu hul soektog begin deur eers fotoplate te vergelyk Eindelik, ná ’n soektog van vyf jaar, het Jewitt en Luu op 30 Augustus 1992 die "ontdekking van die kandidaat-Kuipergordelvoorwerp" 15760 Albion aangekondig.

Studies wat uitgevoer is sedert die trans-Neptunus-gebied ontdek is, het gewys die streek wat nou die Kuipergordel genoem word, is nie die oorsprong van kortperiodekomete nie, maar dat hulle kom van ’n verwante groep voorwerpe, wat die verstrooide skyf genoem word. Dié skyf is geskep toe Neptunus uitwaarts migreer het tot in die proto-Kuipergordel, wat in dié stadium veel nader aan die Son was. Die planeet het ’n groep dinamies stabiele voorwerpe agtergelaat wat nooit deur sy wentelbaan beïnvloed kan word nie (die ware Kuipergordel), asook ’n groep waarvan die perihelium naby genoeg is dat Neptunus hulle steeds kan versteur in sy wenteling om die Son (die verstrooide skyf). Omdat die verstrooide skyf dinamies aktief is en die Kuipergordel dinamies relatief stabiel, word die verstrooide skyf nou beskou as die waarskynlikste bron van kortperiodekomete. David Jewitt meen as enigiemand daarvoor krediet moet kry dat hulle die Kuipergordel voorspel het, is dit Fernández. Die term Trans-Neptunus-voorwerp word deur verskeie wetenskapgroepe aanbeveel vir voorwerpe in die gordel, want die term is minder omstrede as al die ander – dit is egter nie ’n presiese sinoniem nie, want dit sluit alle voorwerpe in wat om die Son wentel buite die wentelbaan van Neptunus, nie net voorwerpe in die Kuipergordel nie.

## Struktuur 
[duimnael|Stof in die Kuipergordel skep ’n dowwe [infrarooiskyf. (Klik op die speelknoppie om die video te kyk.)]]
Op sy uiterste (maar sonder die verstrooide skyf) strek die Kuipergordel rofweg van 30 tot 55&nbsp;AE. Die hoofdeel strek van die 2:3-middelbarebeweging-resonansie (sien onder) by 39,5&nbsp;AE tot die 1:2-resonansie by rofweg 48&nbsp;AE. Die Kuipergordel is taamlik dik; die hoofkonsentrasie strek tot 10&nbsp;grade buite die sonnebaan en meer verspreide deel verskeie kere verder. Oor die algemeen lyk dit meer soos ’n oliebol as soos ’n gordel. Sy gemiddelde posisie het ’n baanhelling van 1,86&nbsp;grade tot die sonnebaan.

Die teenwoordigheid van Neptunus het ’n groot invloed op die struktuur van die Kuipergordel vanweë die wentelresonansies. Op ’n tydskaal wat ooreenstem met die ouderdom van die Sonnestelsel, destabiliseer Neptunus se swaartekrag die wentelbaan van enige voorwerp wat in sekere streke lê – dit stuur die voorwerp óf na die binneste Sonnestelsel óf na die verstrooide skyf of interstellêre ruimte. Dit veroorsaak dat die Kuipergordel duidelike gapings in sy huidige struktuur het, soortgelyk aan die Kirkwoodgapings in die asteroïdegordel. In die streek tussen 40 en 42&nbsp;AE kan geen voorwerp byvoorbeeld oor so ’n lang tyd ’n stabiele wentelbaan handhaaf nie. Enige voorwerp wat daar voorkom, moes redelik onlangs daarheen migreer het.

### Klassieke gordel 
Tussen die 2:3- en die 1:2-resonansie met Neptunus, by ongeveer 42-48&nbsp;AE, vind die swaartekragwisselwerkings met die planeet oor ’n uitgebreide tydskaal plaas, en voorwerpe kan bestaan waarvan die wentelbaan basies onveranderd bly. Dié streek is bekend as die klassieke Kuiergordel, en voorwerpe daar maak sowat tweederdes van die KGV's uit wat tot nou waargeneem is.

Omdat  die eerste moderne KGV is wat ontdek is, word dit as die prototipe van hierdie groep beskou en word klassieke KGV's dikwels "cubewano's" ("Q-B-1-o's") genoem. Volgens die riglyne van die Internasionale Astronomiese Unie (IAU) moet KGV's name kry van mitologiese wesens wat met die skepping verband hou.

Dit lyk of die klassieke Kuipergordel uit twee aparte populasies saamgestel is. Lede van die eerste een, bekend as die "dinamies koue" populasie, het wentelbane soortgelyk aan dié van die planete: byna rond, met ’n wenteleksentrisiteit van minder as 0,1, en met redelik klein baanhellings van tot sowat 10°. (Hulle lê naby aan die sonnebaan, eerder as teen ’n hoek.) Die koue populasie bevat ook ’n konsentrasie voorwerpe, wat as die kern bekend is, met halwe lengteasse by 44-44,5&nbsp;AE. Die tweede groep, die "dinamies warm" populasie, se wentelbane het ’n veel groter baanhelling tot die sonnebaan: tot 30°. Die twee populasies word nie so geneem vanweë ’n groot verskil in hul temperatuur nie, maar na analogie van deeltjies in ’n gas, wat hul relatiewe snelheid verhoog wanneer hulle warmer word. Die twee populasies is nie net in verskillende wentelbane nie, maar die koue populasie het ook ’n ander kleur en albedo: Dit is rooier en helderder. Dit het ook meer dubbelvoorwerpe, ’n verskillende grootteverspreiding en bevat nie baie groot voorwerpe nie.

Die kleurverskil kan dui op verskillende samestellings, wat beteken hulle het in verskillende streke ontstaan. Daar word gemeen die warm populasie het naby Neptunus se oorspronklike wentelbaan gevorm en is versprei tydens die migrasie van die groot planete. Die koue populasie het moontlik min of meer in hul huidige posisie gevorm, want die dubbelvoorwerpe sou waarskynlik nie wisselwerkings met Neptunus deurstaan het nie.

### Resonansies 
duimnael|’n Skematiese voorstelling van die wentelresonansies in die Kuipergordel.
As ’n voorwerp se wentelperiode in ’n volgetalverhouding tot Neptunus s’n is (’n situasie wat ’n middelbarebeweging-resonansie genoem word), kan dit in ’n baanresonansie met die planeet vasgevang raak en sal sy posisie nie versteur word nie, mits hul relatiewe inlynposisies reg is. As ’n voorwerp byvoorbeeld twee keer om die Son wentel vir elke drie omwentelings van Neptunus, en as dit perihelium met Neptunus bereik ’n kwart van ’n wentelbaan van die planeet af, sal Neptunus elke keer in dieselfde relatiewe plek as aan die begin wees wanneer die voorwerp na perihelium terugkeer, want die planeet sou in dieselfde tyd  wentelbane voltooi het. Dit is bekend as die 2:3- (of 3:2)-resonansie en stem ooreen met ’n halwe lengteas van sowat 39,4&nbsp;AE. Sowat 200 bekende voorwerpe val in dié groep, insluitende Pluto saam met sy mane. Daarom word dié voorwerpe "plutino's" genoem. Baie plutino's, ook Pluto, se wentelbaan kruis dié van Neptunus, maar vanweë hul resonansie kan hulle nooit bots nie. Plutino's het ’n groot wenteleksentrisiteit, wat beteken hulle het nie in hul huidige posisie gevorm nie, maar is eerder deur die migrerende Neptunus lukraak in hul wentelbane gegooi. Volgens IAU-riglyne moet alle plutino's die naam van ’n god van die onderwêreld kry. Lede van dié groep word soms "twotino's" genoem. Ander resonansies bestaan by 3:4, 3:5, 4:7 en 2:5. Neptunus het ’n aantal trojane, wat by sy Lagrange-punte voor en agter hom in sy wentelbaan voorkom. Neptunustrojane is in ’n 1:1-resonansie met die planeet en het dikwels baie stabiele wentelbane.

Daar is ’n relatiewe afwesigheid van voorwerpe met ’n halwe lengteas kleiner as 39&nbsp;AE wat skynbaar nie deur die huidige resonansies verklaar kan word nie. Die huidig aanvaarde hipotese vir die oorsaak daarvan is dat toe Neptunus na buite migreer het, onstabiele wentelresonansies geleidelik deur hierdie streek beweeg het, en dus is enige voorwerp daarin weggevee of deur swaartekrag daaruit gewerp.

### Kuiperkrans 
Dit lyk of die 1:2-resonansie ’n rand vorm waarbuite min bekende voorwerpe voorkom. Dit is nie duidelik of dit werklik die buiterand van die klassieke gordel is of net die begin van ’n breë gaping nie. Voorwerpe is wel al waargeneem by die 2:5-resonansie by rofweg 55&nbsp;AE, ’n hele ent buite die klassieke gordel. (Sien skets bo, onder "Resonansies".) Voorspellings van ’n groot aantal voorwerpe in klassieke wentelbane tussen hierdie resonansies kon nie deur waarneming bevestig word nie. Dié feit was geskoei op die oermassa wat nodig geag is om Neptunus en Uranus te vorm, sowel as voorwerpe van Pluto se grootte (sien onder). Hierdie drastiese afname, bekend as die "Kuiperkrans", was dus onverwags en die rede daarvoor is steeds nie bekend nie. In 2003 het Bernstein, Trilling et al. bewyse gevind die skerp afname van voorwerpe groter as 100&nbsp;km ná 50&nbsp;AE is werklik en nie die gevolg van ’n waarnemingsfout nie. Moontlike verklarings is dat die materiaal op daardie afstand te min of te verspreid was om groot voorwerpe te vorm, of dat daaropvolgende prosesse dié wat wel gevorm het, verwyder of vernietig het. Patryk Lykawka van die Kobe-universiteit beweer die swaartekragaantrekking van onbekende groot planetêre voorwerpe, dalk so groot soos die Aarde of Mars, kon daarvoor verantwoordelik gewees het.

## Ontstaan 
Die presiese ontstaan van die Kuipergordel en sy komplekse struktuur is steeds onduidelik. Sterrekundiges wag op die voltooiing van verskeie wyeveld-opnameteleskope soos Pan-STARRS in Hawaii en die toekomstige Groot Sinoptiese Opnameteleskoop in Chili, wat baie tans onbekende KGV's sal kan opspoor. Dié opnamedata sal hulle antwoorde op dié vrae help kry. Een van die hipotetiese meganismes vir die vorming van hierdie groter liggame is die swaartekraginstorting van wolke klippies wat gekonsentreer was tussen kolke in ’n onstuimige protoplanetêre skyf.

duimnael|400px|’n Simulasie wat die buiteplanete en die Kuipergordel wys: a) voor Jupiter en Saturnus se 1:2-resonansie, b) verstrooiing van KPV's in die Sonnestelsel ná die migrasie van Neptunus, c) ná die uitwerping van die KGV's deur Jupiter.
Moderne rekenaarsimulasies wys die Kuipergordel is sterk deur Jupiter en Neptunus beïnvloed, asook dat nie Uranus of Neptunus in hul huidige posisies kon gevorm het nie omdat daar te min oermaterie in daardie streek was om liggame met so ’n groot massa te skep. Daar word gereken hierdie planete het nader aan Jupiter gevorm. Die verstrooiing van planetesimale vroeg in die Sonnestelsel se geskiedenis sou gelei het tot die migrasie van die groot planete: Saturnus, Uranus en Neptunus het na buite beweeg, en Jupiter na binne. Eindelik het die wentelbane so geskuif dat Jupiter en Saturnus ’n presiese 1:2-resonansie bereik het; Jupiter het twee keer om die Son gewentel vir elk van Saturnus se omwentelings.

Die swaartekraggevolge van so ’n resonansie het eindelik die wentelbane van Uranus en Neptunus gedestabiliseer, en dit het veroorsaak dat hulle na buite gedryf is in baie eksentrieke wentelbane wat die destydse skyf planetesimale gekruis het. Hoewel Neptunus se wentelbaan hoogs eksentriek was, het sy middelbarebeweging-resonansies oorvleuel en die wentelbane van die planetesimale het chaoties geword – dit het hulle toegelaat om uitwaarts te skuif tot by Neptunus se 1:2-resonansie en ’n dinamies koue gordel te vorm van voorwerpe met ’n klein baanhelling. Later, nadat sy eksentrisiteit afgeneem het, het Neptunus na buite migreer tot waar dit vandag is. Baie planetesimale is tydens hierdie migrasie vasgevang en het in resonansies gebly, terwyl ander wentelbane met ’n groter baanhelling en kleiner eksentrisiteit ontwikkel het; hulle het uit die resonansies ontsnap na stabiele wentelbane.

Nog baie planetesimale is na binne verstrooi, en ’n klein deel van hulle is vasgevang as Jupiter-trojane, onreëlmatige satelliete wat om die groot planete wentel en buitegordel-asteroïdes. Die res is weer deur Jupiter na buite verstrooi en is in die meeste gevalle uit die Sonnestelsel gewerp, met die gevolg dat die voorwerpe in die oer-Kuipergordel met 99% of meer verminder is.

Die oorspronklike weergawe van die model wat tans die gewildste is, die Nice-model, reproduseer baie kenmerke van die Kuipergordel, soos die "koue" en "warm" populasies, resonansievoorwerpe en ’n verstrooide skyf, maar dit verduidelik steeds nie sommige kenmerke van hul verspreiding nie. Die model voorspel ’n groter gemiddelde eksentrisiteit in klassieke KGV-wentelbane as wat waargeneem word (0,10–0,13 teenoor 0,07) en sy voorspelde baanhellingverspreiding bevat te min voorwerpe met ’n groot baanhelling. Dit laat sommige wetenskaplikes vermoed die koue skyf het in sy huidige posisie gevorm, en dat dit die enigste werklik plaaslike populasie van klein liggame in die Sonnestelsel is.

Volgens ’n onlangse modifikasie van die Nice-model het die Sonnestelsel aanvanklik vyf groot planete gehad, onder meer ’n ekstra ysreus, in ’n ketting van middelbarebeweging-resonansies. Die resonansieketting is sowat 400&nbsp;miljoen jaar ná die vorming van die Sonnestelsel verbreek. In plaas van om in die skyf gewerp te word, het die ysreus eers verskeie astronomiese eenhede na buite geskuif. Hierdie migrasie het eindelik tot ’n resonansiekruising gelei wat die wentelbane van die planete gedestabiliseer het. Die ekstra ysreus is deur Saturnus na binne gewerp waar dit ’n paar wisselwerkings met Jupiter gehad het voordat dit eindelik uit die Sonnestelsel gewerp is. Die oorblywende planete het daarna hul migrasie voortgesit tot die skyf planetesimale byna uitgeput was, met klein fragmente wat op verskeie plekke oorgebly het. As Neptunus tot by 28&nbsp;AE migreer, het dit ’n swaartekragwisselwerking met die ysreus. Voorwerpe wat uit die koue gordel in ’n 1:2-middelbarebeweging-resonansie met Neptunus vasgevang word, word agtergelaat as ’n plaaslike konsentrasie by 44&nbsp;AE wanneer hierdie wisselwerking veroorsaak dat Neptunus se halwe lengteas uitwaarts spring. Die liggame wat in die koue gordel geskuif word, sluit ’n paar losweg verbonde dubbelvoorwerpe in wat ontstaan het in ’n posisie wat nader as die koue gordel se huidige ligging was.

As Neptunus se eksentrisiteit klein bly tydens dié wisselwerking, word die chaotiese evolusie van wentelbane van die oorspronklike Nice-model vermy en ’n oer- koue gordel word bewaar. In die latere fases van Neptunus se migrasie verwyder die gevolge van middelbarebeweging-resonansies die voorwerpe met ’n groter eksentrisiteit uit die koue gordel, en snoei so die eksentrisiteitverspreiding.

## Samestelling van KGV's 
duimnael|Die infrarooispektra van beide Eris en Pluto, wat hul ooreenstemmende metaanabsorpsielyne wys.
duimnael|’n Kunstenaarsvoorstelling van die plutino en moontlik voormalige C-tipe-asteroïde 2004 EW95.
Omdat Kuipergordelvoorwerpe ver weg van die Son en die meeste planete geleë is, word geglo hulle is relatief onveranderd gelaat deur die prosesse wat ander voorwerpe in die Sonnestelsel gevorm en verander het. As hul samestelling dus vasgestel kan word, kan dit baie inligting oor die samestelling van die vroegste Sonnestelsel verskaf. en dus bly baie verbindings solied wat nader aan die Son gasagtig sou wees. Die digtheid en rots-ys-dele van net ’n klein aantal voorwerpe waarvan die deursnee en massa bepaal is, is bekend. Die deursnee kan bepaal word met ’n beeld deur ’n hoëresolusieteleskoop, soos die Hubble-ruimteteleskoop, tydens ’n okkultasie (wanneer ’n voorwerp voor ’n ster verbybeweeg) of meestal deur ’n voorwerp se albedo te gebruik wat uit sy infrarooi-emissies bereken is. Die massa word bepaal deur die halwe lengteas en periode van satelliete te gebruik, en dus is net ’n paar dubbelvoorwerpe s’n bekend. Die digtheid wissel van minder as 0,4 tot 2,6&nbsp;g/cm3. Die voorwerpe met die kleinste digtheid bestaan waarskynlik grootliks uit ys en is taamlik poreus. Die digste voorwerpe bestaan waarskynlik uit rots en ’n dun yskors. Daar is ’n neiging dat klein voorwerpe ’n lae digtheid het en die grootste voorwerpe ’n groot digtheid. ’n Moontlike verklaring hiervoor is dat ys van die oppervlak verlore gegaan het toe kleiner voorwerpe teen mekaar gebots het om die grootste voorwerpe te vorm.

Aanvanklik was gedetailleerde ontledings van KGV's onmoontlik, en sterrekundiges het net die mees basiese feite oor hul samestelling geweet, soos hul kleur. Dié eerste data het ’n groot reeks kleure onder KGV's getoon, van ’n neutrale grys tot dieprooi. Dit het daarop gedui dat hul oppervlakke uit ’n groot verskeidenheid samestellings bestaan, van vuil yse tot koolwaterstof. Verskeie oplossings is voorgestel, soos die invloed van botsings en die vrylating van gasse. Die Son se straling het vermoedelik metaan op die oppervlak van KGV's chemies verander en produkte soos toliene gevorm. Makemake bevat ’n aantal koolwaterstowwe wat ontstaan het vanweë die straling van metaan, insluitende etaan, etileen en asetileen. Die meeste kleiner voorwerpe se kleur en soms albedo is bepaal. Dié voorwerpe val hoofsaaklik in twee kategorieë: grys met ’n lae albedo en baie rooi met ’n hoër albedo. Die verskil in kleur en albedo is moontlik vanweë die behoud of verlies van waterstofsulfied (H2S) op die oppervlak – die oppervlak van dié wat ver genoeg van die Son af ontstaan het om H2S te behou, word rooi vanweë bestraling.

Die grootste KGV's, soos Pluto en Quaoar, se oppervlak is ryk aan vlugtige samestellings soos metaan, stikstof en koolstofmonoksied; die teenwoordigheid van hierdie molekules is waarskynlik vanweë hul matige dampdruk in die 30-50&nbsp;K-temperatuurstreek van die Kuipergordel. Dit laat die samestellings per geleentheid van die oppervlak af kook en dan weer terugval as sneeu. Samestellings met ’n hoër kookpunt sal solied bly. Die relatiewe oorvloed van hierdie drie samestellings in die grootste KGV's hou direk verband met die liggame se oppervlakswaartekrag en omringende temperatuur, wat bepaal watter van die stowwe hulle kan behou. middelgroot voorwerpe soos 38628&nbsp;Huya en 20000&nbsp;Varuna, en ’n paar klein voorwerpe. Daarteenoor dui modelle oor die vorming van die Sonnestelsel op ’n gesamentlike massa van 50 aardmassas.

## Verstrooide voorwerpe 
duimnael|’n Vergelyking van die wentelbane van VSV's (swart), klassieke KGV's (blou) en 2:5-resonansievoorwerpe (groen). Die wentelbane van ander KGV's is grys. (Wentelasse is opgelyn vir ’n vergelyking.)
Die verstrooide skyf is ’n streek met min voorwerpe. Dit oorvleuel met die Kuipergordel, maar strek tot verder as 100&nbsp;AE. Verstrooideskyfvoorwerpe (VSV's) se wentelbane is baie ellipties. Die meeste modelle van die Sonnestelsel se ontstaan wys dat beide KGV's en VSV's eers in ’n oergordel ontstaan het en later deur swaartekragwisselwerkings, veral met Neptunus, uitwaarts gedruk is – sommige in stabiele wentelbane (die KGV's) en ander in onstabiele wentelbane (die VSV's). In sommige wetenskaplike kringe het die term "Kuipergordelvoorwerp" sinoniem geword met enige ysagtige kleinplaneet in die buitenste Sonnestelsel wat vermoedelik deel van die aanvanklike klas was, al was sy wentelbaan tydens die grootste deel van die Sonnestelsel se geskiedenis buite die Kuipergordel (byvoorbeeld in die verstrooide skyf). Hulle noem VSV's dikwels "verstrooide Kuipergordelvoorwerpe". Eris, wat ’n groter massa as Pluto het, word dikwels ’n KGV genoem, maar is tegnies gesproke ’n VSV.

## Grootste KGV's 
[duimnael|’n Vergelyking van 10 van die helderste TNV's – [Pluto (dwergplaneet)|Pluto, Eris, Makemake, Haumea, Sedna, Máni, Gonggong, Quaoar, Salacia en Orcus – met die Aarde en Maan.]]
Sedert 2000 is ’n aantal KGV's ontdek met ’n deursnee van tussen 500 en 1&nbsp;500&nbsp;km, meer as die helfte van dié van Pluto (2&nbsp;370&nbsp;km). 50000 Quaoar, ’n klassieke PGV wat in 2002 ontdek is, het ’n deursnee van meer as 1&nbsp;200&nbsp;km. Makemake en Haumea, waarvan die ontdekking albei op 29 Julie 2005 aangekondig is, is nog groter. Ander voorwerpe, soos 28978 Ixion (in 2001 ontdek) en 20000 Varuna (2000), het ’n deursnee van rogweg 500&nbsp;km. Die IAU was vir die eerste keer verplig om te definieer wat ’n planeet is – een van die kriteria is dat hy sy wentelbaan "skoon moes gevee het". Omdat Pluto sy wentelbaan met talle ander voorwerpe deel, is dit as lid van die Kuipergordel tot ’n dwergplaneet herklassifiseer.

Net vyf voorwerpe in die Sonnestelsel word tans (2018) deur die IAU as dwergplanete geklassifiseer: Ceres, Eris en die KGV's Pluto, Makemake en Haumea. 90482 Orcus, 28978 Ixion en baie ander KGV's is groot genoeg om in hidrostatiese ewewig te wees en die meeste sal waarskynlik kwalifiseer wanneer meer inligting oor hulle bekend is.

### Satelliete 
Die grootste ses TNV's (Eris, Pluto, , Makemake, Haumea en Quaoar) het almal mane, en twee van hulle het meer as een. Daar is ook talle dubbelvoorwerpe (twee voorwerpe waarvan die massa genoeg ooreenstem dat hulle "om mekaar" wentel). Die bekendste voorbeeld is Pluto en Charon, maar daar word geraam dat sowat 11% van KGV's in pare voorkom.

## Verkenning 
[duimnael|[486958 Arrokoth van naderby, afgeneem deur New Horizons.]]
Die eerste ruimtetuig wat die Kuipergordel verken het, New Horizons, is op 19 Januarie 2006 gelanseer en het op 14 Julie 2015 by Pluto verbygevlieg. Daarna sou dit ander, verder voorwerpe in die gordel opspoor en ondersoek.

duimnael|links|Die ligging van Arrokoth en New Horizons se baan.
Op 15 Oktober 2014 is aangekondig die Hubble-ruimteteleskoop het drie teikens opgespoor wat die New Horizons-span voorlopig PT1 (*potential target 1*), PT2 en PT3 genoem het. Die voorwerpe se deursnee was na raming tussen 30 en 55&nbsp;km, te klein om deur grondgebaseerde teleskope gesien te word. Hulle was tussen 43 en 44&nbsp;AE van die Son af, wat beteken hulle sou in 2018/2019 bereik kon word. Nadat genoeg inligting oor hul wentelbane verskaf is, het die Kleinplaneetsentrum die amptelike name  (PT1),  (PT2) en  (PT3) aan die drie teikens gegee. In 2014 is ’n vierde moontlike teiken, , uitgeskakel ná nadere ondersoek. PT2 is ook voor die Pluto-verbyvlug uitgeskakel.

Vlugaanpassings is in Oktober en November 2015 aangebring, wat ’n verbyvlug van Arrokoth [], informeel bekend as Ultima Thule, moontlik gemaak het. Ultima Thule is 31&nbsp;km lank. Dit is ’n kontakdubbelvoorwerp wat uit twee lobbe van 19 en 14&nbsp;km breed bestaan wat met hul hoofasse langs aan mekaar verbind is. Dit lyk of die groter lob ’n samestelling van agt kleiner voorwerpe, elk sowat 5&nbsp;km breed, is wat saamgesmelt het voordat die twee lobbe met mekaar in aanraking gekom het. Dit het vermoedelik nie groot versteurings ondergaan nie en is dus een van die primitiefste voorwerpe bekend.

## Ekstrasolêre Kuipergordels 
duimnael|Puinskywe om die sterre HD&nbsp;139664 en HD&nbsp;53143. Die swart sirkels verberg die sterre sodat die puinskywe gesien kan word.
Teen 2006 het sterrekundiges puinskywe wat vermoedelik Kuipergordelagtige strukture is, om nege sterre benewens die Son ontleed.

Dit lyk of daar twee kategorieë is: breë gordels met ’n radius van meer as 50&nbsp;AE en smal gordels (moontlik soos dié in die Sonnestelsel) met ’n radius van tussen 20 en 30&nbsp;AE en relatief skerp grense.

Die meeste puinskywe om ander sterre is redelik jonk, maar dié op die twee foto's regs, wat in Januarie 2006 deur die Hubble-ruimteteleskoop geneem is, is oud genoeg (rofweg 300&nbsp;miljoen jaar) dat dit in stabiele konfigurasies gevestig is. Op die linkerkantse foto is ’n breë gordel van bo af gesien en regs is ’n beeld van ’n smal gordel van die kant af.

Rekenaarsimulasies van die Kuipergordel dui daarop dat dit, toe dit jonger was, gelyk het soos die smal ringe wat om jonger sterre gesien kan word.

## Verwysings 
### Bibliografie 
* 

## Eksterne skakels 
* Dave Jewitt se blad @ UCLA
** Die gordel se naam
* Lys van kortperiodekomete
* Kuiper Belt Profile  by Nasa se *Solar System Exploration*
* Elektronie nuusbrief oor die Kuipergordel
* Kleinplaneetsentrum: *Plot of the Outer Solar System*; wys die Kuipergaping
* SPACE.com: "Discovery Hints at a Quadrillion Space Rocks Beyond Neptune" (Sara Goudarzi) 15 Augustus 2006
* Nine Planets se webtuiste oor die Edgeworth-Kuipergordel en Oortwolk
* Lys TNV's

* 15px Hierdie artikel is vertaal uit die Engelse Wikipedia