A Cure for Wellness

***A Cure for Wellness*** is ’n sielkundige rillerrolprent van 2016 wat deur Gore Verbinski geregisseer en deur Justin Haythe geskryf is. Haythe en Verbinski is geïnspireer deur Thomas Mann se roman *Die Towerberg* van 1924 terwyl hulle met die idee vir die rolprent vorendag gekom het. Dane DeHaan, Jason Isaacs en Mia Goth is in die hoofrolle van die prent, wat gaan oor ’n jong bestuurder wat gestuur word om sy maatskappy se uitvoerende hoof uit ’n geheimsinnige rehabilitasiesentrum in die Switserse Alpe terug te bring.

Dit is ’n internasionale medeproduksie gebaseer in die VSA, Duitsland en Luxemburg, en is in verskeie Duitse liggings verfilm, onder meer die Hohenzollern-kasteel in Baden-Württemberg.

*A Cure for Wellness* se premère was op 10 Desember 2016 in die Alamo Drafthouse Cinema in Austin, Texas, en dit is op 17 Februarie 2017 deur 20th Century Fox in die res van die VSA uitgereik. Die rolprent het gemengde resensies ontvang; die beeldmateriaal, kinematografie, vertolkings en ambisie is geprys, maar die lengte, draaiboek en narratief is gekritiseer. Dit het $26&nbsp;miljoen verdien teenoor sy begroting van $40&nbsp;miljoen, wat dit ’n loketmislukking maak.

## Rolverdeling
* Dane DeHaan as Lockhart
** Douglas Hamilton as die negejarige Lockhart
* Jason Isaacs as dr. Heinreich Volmer / baron Von Reichmerl
* Mia Goth as Hannah von Reichmerl
* Harry Groener as Roland Pembroke
* Celia Imrie as Victoria Watkins
* Lisa Banes as Hollis
* Adrian Schiller as visedirekteur
* Rebecca Street as Lockhart se ma
* Bert Tischendorf as Lockhart se pa

## Storielyn
Lockhart, ’n bestuurder by ’n finansiëledienstemaatskappy in New York, word deur die direksie gestuur om die uitvoerende hoof, Roland Pembroke, terug te bring. Hy het skielik besluit om by ’n “welstandsentrum” in die Switserse Alpe te bly. By die spa word Lockhart deur die personeel en dr. Heinreich Volmer teengestaan toe hy met Pembroke probeer praat.

Lockhart vertrek, maar is in ’n motorongeluk betrokke en word by die sentrum wakker – glo drie dae later – met sy been in gips. Lockhart ontmoet ’n geheimsinnige jong meisie genaamd Hannah wat, saam met ander, haarself doseer met ’n geheimsinnige vloeistof uit klein, blou botteltjies.

Ander pasiënte en inwoners van die nabygeleë dorp vertel ’n gefassineerde Lockhart van die geskiedenis van die spa. Dit is gebou op die ruïnes van ’n kasteel wat 200 jaar gelede aan ’n baron behoort het. Hy het ’n erfgenaam van suiwer bloed begeer en met sy suster getrou. Toe hy ontdek sy is onvrugbaar, het hy wrede eksperimente op die plaaslike mense uitgevoer om ’n geneesmiddel te vind. Hy het daarin geslaag, maar nadat die slordig begrawe liggame van sy slagoffers gevind is, het die dorpenaars die kasteel bestorm en dit aan die brand gesteek. Hulle het die swanger suster van die baron gevang en die baba uit haar baarmoeder gesny voordat hulle haar verbrand het. Die baba is in die plaaslike akwifer gegooi, maar het op een of ander manier oorleef.

Lockhart probeer uit die sentrum ontsnap, maar vind uit niemand word toegelaat om te vertrek nie. Lockhart ry op 'n fiets dorp toe met Hannah se hulp en laat haar vir 'n rukkie in ’n kroeg agter. Hy hoor die mense van die spa ly aan uitdroging ondanks die water wat hulle uit die akwifer drink. Hannah verken die kroeg en trek die plaaslike mense se aandag. Lockhart keer terug en raak in ’n geveg betrokke met ’n man wat Hannah seksueel aanrand. Hy word gered deur dr. Volmer, vir wie die plaaslike inwoners vreemd genoeg bang is.

Lockhart ontdek die oortappingsafdeling van die spa is ’n dekmantel vir makabere mediese eksperimente, en dat die water uit die plaaslike akwifer unieke eienskappe het – giftig vir mense, maar met lewensherstellende eienskappe vir die palings wat daarin leef. Die baron het ’n proses ontwikkel om die water deur die liggame van mense te filtreer en dit in ’n lewensgewende essensie te distilleer; Volmer gebruik die pasiënte as filters vir dié proses.

Hierdie “genesing” word deur Hannah, Volmer en sy personeel ingeneem om aansienlik verlengde lewensduur te verkry. Lockhart besef dat sy been nie gebreek is nie en dat hy gevange gehou word. Volmer onderwerp Lockhart aan wrede behandelings wat sy verstand aantas totdat hy glo hy is kranksinnig. Hannah merk hierdie verandering op en help hom uit sy waantoestand ruk.

Hannah kry haar eerste menstruasie, en Volmer trou met haar. Tydens die onthaal lei hy haar na ’n geheime slaapkamer in die ruïnes van die kasteel en begin haar verkrag. Lockhart breek by Volmer se kantoor in en ontdek Volmer is die baron en Hannah sy dogter – die baba wat in die put gegooi is; albei het baie stadig verouder weens die “genesing”. Aangespoor deur hierdie inligting konfronteer Lockhart Volmer in die slaapkamer.

In die daaropvolgende geveg word onthul Volmer se gesig is ’n masker wat sy afskuwelike brandwonde verberg. Lockhart steek Volmer en die kasteel aan die brand, maar word deur Volmer oorweldig. Hannah red Lockhart deur haar pa dood te maak; hy val in die akwifer en word deur die palings verslind. Lockhart en Hannah ontsnap op haar fiets terwyl die sentrum afbrand.

## Ontvangs
*A Cure for Wellness* het uiteindelik wêreldwyd $26,5&nbsp;miljoen verdien. Sy begroting was egter $40&nbsp;miljoen. Die prent het gemengde resensies ontvang, met lof vir sy visuele styl, kinematografie, vertolkings en ambisie, maar kritiek vir sy lengte, storielyn en struktuur. 

Op Rotten Tomatoes het die prent ’n goedkeuringsyfer van 42% gebaseer op 210 resensies. Die webwerf se konsensus lui: "*A Cure for Wellness* spog met ’n oormaat visuele styl, maar dit word vermors op ’n voorspelbare storie waarvan die kinkels, draaie en skrikmomente al voorheen doeltreffender hanteer is." Op Metacritic het die rolprent ’n punt van 47 uit 100, gebaseer op 40 resensies, wat 'n “gemengde of gemiddelde” ontvangs aandui. 

A.O. Scott van *The New York Times* vergelyk die rolprent met die werk van Martin Scorsese en Guillermo del Toro en voeg by: "Dit is eintlik alles goeie pret, hoewel twee en ’n half uur dalk meer van dié soort pret is as wat ’n mens kan hanteer. Jy kan voel of jy in die geselskap van ’n maniese rolprentliefhebbervriend is wat asemloos sy gunstelingrolprenttonele in geen bepaalde volgorde nie hervertel. Jy bewonder sy toewyding, sy smaak en sy geleerdheid, maar uiteindelik is die ervaring waarskynlik vir hom bevredigender as vir jou." Justin Chang van die *Los Angeles Times* skryf die rolprent handhaaf in sy eerste uur "’n grillerige, klam spanning sonder om heeltemal in volskaalse terreur te versnel." Hy voeg by: "Die gruwels wat ons in *A Cure for Wellness* sien, is nooit so skrikwekkend soos wat hulle mooi is nie, maar hulle is nooit so mooi soos wat hulle willekeurig is nie." Andrew Lapin van National Public Radio skryf DeHaan se "seunsagtige gesig wek onmiddellik die indruk van iemand buite sy element", maar hy het gevoel die rolprent is te lank.

Moira Macdonald van *The Seattle Times* kritiseer die speeltyd en merk op: "As Verbinski die prent omtrent ’n uur korter gemaak het, sou hy dalk iets gehad het ... dit is duidelik dat geld aan die produksie bestee is, wat altyd ’n aangename verrassing is in ’n niefranchiseprent."

In ’n resensie vir die nuusagentskap TheWrap prys Alonso Duralde die rolprent se produksieontwerp, maar kritiseer sy narratief: "Terwyl die rolprent handel oor mense wat gelukkig is om van die wêreld afgesonder te bly, sonder om te besef dat hulle by iets werklik verskrikliks betrokke is, sal baie kykers heeltemal gewillig wees om na die uitgange te mik."

## Verwysings
## Skakels