Paul Hindemith

duimnael|Paul Hindemith op 28-jarige ouderdom
**Paul Hindemith** (16 November 1895 - 28 Desember 1963) was 'n produktiewe Duitse komponis, altviolis , violis, pedagoog en dirigent. In die 1920's word hy 'n groot voorstander van die *Neue Sachlichkeit* (nuwe objektiwiteit) musiekstyl.   

Van sy mees noemenswaardige komposisies sluit in sy liedere siklus *Das Marienleben* (1923), *Der Schwanendreher* vir altviool en orkes (1935), en die opera *Mathis der Maler* (1938). Hindemith se gewildste werk, in opgeneemde vorm sowel as in die konsertsaal, is waarskynlik die *Simfoniese Metamorfose van Temas deur Carl Maria von Weber* wat in 1943 geskryf is.

## Lewe en loopbaan 
Hindemith is gebore in Hanau, naby Frankfurt, as die oudste kind van die skilder Robert Hindemith van Neder-Silesië en sy vrou Marie Hindemith, gebore Warnecke.  Hy het vanaf 1914 tweede viool gespeel in die Rebner Strykkwartet.

Hindemith is in September 1917 opgeroep deur die Duitse Keiserlike Leër om in Januarie 1918 by sy regiment in Elsas aan te sluit. Daar is hy aangesê om die bastrom te speel. Hy het ook 'n strykkwartet gestig. In Mei 1918 is hy na die front in Vlaandere ontplooi waar hy as wag gedien het; sy dagboek toon dat hy "slegs deur groot geluk granaataanvalle oorleef het", volgens die *New Grove Dictionary*.  waarin hy altviool gespeel het en uitgebreid deur Europa getoer het.  Hindemith het die musiek geskryf vir Hans Richter se avant-garde rolprent uit 1928 getiteld *Vormittagsspuk*, waarin hy ook 'n rol vertolk het; die partituur en die oorspronklike rolprent is verbrand deur die Nasionaal-Sosialiste.  Die partituur is in 2006 deur Ian Gardiner herskep. In 1929 het hy die solo deel tydens die première van William Walton se altvioolconcerto gespeel, nadat Lionel Tertis, vir wie die werk geskryf is, dit van die hand gewys het.

Op 15 Mei 1924 is Hindemith getroud met die aktrise en sangeres Gertrud (Johanna Gertrude) Rottenberg (1900–1967).  Die huwelik was kinderloos.  

Hindemith se verhouding met die Nazi's is kompleks. Sommige het sy musiek veroordeel as "verwronge kuns" (grotendeels gebaseer op sy vroeë, seksueel gelaaide operas soos *Sancta Susanna*). In Desember 1934, tydens 'n toespraak by die Berlynse sportpaleis, het die Duitse minister van propaganda Joseph Goebbels vir Hindemith in die openbaar veroordeel as 'n "atonale lawaaimaker".  Die Nazi's het sy musiek in Oktober 1936 verbied, en dit is gevolglik ingesluit as deel van die verwronge musiek ("Entartete Musik")-uitstalling van 1938 in Düsseldorf. Ander amptenare wat in Nazi-Duitsland gewerk het was egter van oordeel dat hy 'n voorbeeld was van 'n moderne Duitse komponis aangesien hy teen die tyd musiek geskryf het wat gebaseer was op tonaliteit, met gereelde verwysings na volksmusiek. Die dirigent Wilhelm Furtwängler se verdediging van Hindemith, wat in 1934 gepubliseer is, neem hierdie standpunt in. Die kontroversie rondom sy musiek het voortgegaan in die 1930's, met Hindemith wat afwisselend die guns van die regering weggedra het.

Gedurende die dertigerjare het hy Kaïro besoek en ook verskeie besoeke gebring aan Ankara. Hy het 'n uitnodiging van die Turkse regering aanvaar om toesig te hou oor die skepping van 'n musiekskool in Istanbul in 1935, nadat Goebbels hom onder druk geplaas het om vir 'n onbepaalde tyd verlof te neem aan die Berlynse akademie.  Hindemith het die herorganisasie van Turkse musiekopvoeding en die vroeë pogings om die Turkse Staatsopera en -ballet te stig gelei. Hy het nie so lank in Turkye gebly soos baie ander emigrante nie, maar wel die Turkse musikale sfeer baie beïnvloed; die Ankara Staatskonservatorium het bv. baie te danke aan sy pogings. Jong Turkse musici het Hindemith as 'n 'ware meester' beskou, en hy is gewaardeer en gerespekteer.

Aan die einde van die 1930's het Hindemith verskeie toere van Amerika onderneem as 'n solis (altviool en viola d'amore).

duimnael|Hindemith gedurende die 1940's

Hy het in 1938 na Switserland geëmigreer, deels omdat sy vrou van gedeeltelike Joodse afkoms was. 

Op dieselfde stadium dat hy sy musikale taal gekodifiseer het, is Hindemith se onderrig en komposisies, volgens kritici soos Ernest Ansermet, beïnvloed deur sy teorieë.  In die VS het hy hoofsaaklik klas gegee aan Yale-universiteit,   waar hy die Yale Collegium Musicum gestig het.  Gedurende hierdie tyd het hy ook die Charles Eliot Norton-lesings op die Harvard-kampus gegee, wat die bron was vir die boek ''A Composer's World''. Hindemith het 'n jarelange vriendskap gehad met Erich Katz, wie se komposisies deur hom beïnvloed is.  Onder Hindemith se studente tel ook die komponiste Franz Reizenstein  en Robert Strassburg. 

Hindemith het in 1946 'n V.S.A. burger geword, maar in 1953 na Europa teruggekeer, waar hy in Zürich gewoon het en daar aan die universiteit klas gegee totdat hy in 1957 uit die onderwys getree het. 
duimnael|Hindemith (links) ontvang in 1955 die Wihuri Sibelius-prys van Antti Wihuri.

Hindemith het in 1955 die Wihuri Sibelius-prys ontvang. 

Ondanks 'n uitgerekte verswakking in sy gesondheid het Hindemith byna tot sy dood aanhou komponeer. Hy is op 68-jarige ouderdom in Frankfurt aan pankreatitis oorlede. Hy is begrawe in die Cimetière La Chiésaz, Saint-Légier-La Chiésaz, Vaud, Switserland. 

## Musiek
### Styl
Hindemith is een van die belangrikste Duitse komponiste van sy tyd. Sy vroeë werke bevat 'n laat romantiese idioom. Hy het later ekspressionistiese werke gekomponeer in die styl van die vroeë Schoenberg, voordat hy 'n slanker, kontrapuntaal-ingewikkelde styl in die 1920's ontwikkel het. Hierdie styl is beskryf as neoklassiek,  maar verskil heeltemal van die werke van Igor Strawinski wie se werke met die term gemerk is, en het meer te danke aan die kontrapuntale taal van J.S. Bach en Max Reger as die klassisisme van Mozart.

Die nuwe styl kan gehoor word in die reeks werke genaamd *Kammermusik* uit 1922 tot 1927. Elk van hierdie stukke is geskryf vir 'n verskillende klein instrumentale ensemble, en baie van hulle is uiters ongewoon. *Kammermusik No. 6* is byvoorbeeld 'n concerto vir die altviool d'amore, 'n instrument wat sedert die barok-periode nie baie gebruik is nie, maar wat Hindemith self gespeel het. Hy het gedurende sy lewe voortgegaan om vir ongewone groepe instrumente te skryf, en het 'n trio vir altviool, *heckelphone* en klavier (1928), 7 trio's vir 3 trautoniums (1930) ), 'n sonate vir kontrabas en 'n concerto vir trompet, fagot en strykinstrumente (albei in 1949) gekomponeer.

In die dertigerjare het Hindemith minder vir kamer -groepe begin skryf, en meer vir groot orkeste. In 1933–35 het Hindemith sy opera *Mathis der Maler* geskryf, wat gebaseer is op die lewe van die skilder Matthias Grünewald. Hierdie opera word selde opgevoer, alhoewel 'n bekende produksie van die New York City Opera in 1995 'n uitsondering hierop is (Holland 1995 ). Dit kombineer die neo-klassisisme van vroeëre werke met volksmusiek. Hindemith het as voorloper tot die komponeer van hierdie opera 'n suiwer instrumentale simfonie geskryf, wat ook *Mathis der Maler* heet en een van sy mees opgevoerde werke is. In die opera verskyn sommige dele van die simfonie as instrumentale tussenspel, en word daar word weer op andere uitgebrei in vokale tonele.

Hindemith het ook *Gebrauchsmusik* (Musiek vir gebruik) geskryf - d.w.s. komposisies wat bedoel is om 'n maatskaplike of politieke doel te dien en soms geskryf is om deur amateurs gespeel te word. Die konsep is geïnspireer deur Bertolt Brecht.

Hindemith se gewildste werk is waarskynlik die *Simfoniese Metamorfose van Temas deur Carl Maria von Weber* wat geskryf is in 1943. Dit neem melodieë uit verskillende werke van Weber, hoofsaaklik klavierduette, maar ook een uit die ouverture tot sy insidentele musiek vir *Turandot* (Op. 37/J. 75 ), en transformeer dit sodat elke beweging van die stuk op een tema gebaseer is.

## Pryse
duimnael|upright|
* Howland-gedenkprys (1940), (hoogste eerbewyse wat deur Yale-universiteit toegeken word)
* Balzan-prys (1963) He conducted some of his own music in a series of recordings for EMI with the Philharmonia Orchestra and for Deutsche Grammophon with the Berlin Philharmonic Orchestra, which have been digitally remastered and released on CD. The Violin Concerto was also recorded by Hindemith for Decca/London, with the composer conducting the London Symphony Orchestra with David Oistrakh as soloist. Everest Records issued a recording of Hindemith's postwar ''When Lilacs Last in the Dooryard Bloom'd'' ("A Requiem for Those We Love") on LP, conducted by Hindemith. A stereo recording of Hindemith conducting the requiem with the New York Philharmonic Orchestra, with Louise Parker and George London as soloists, was made for Columbia Records in 1963 and later issued on CD. He also appeared on television as a guest conductor of the Chicago Symphony Orchestra's nationally syndicated "Music from Chicago" series; the performances have been released by VAI on home video. A complete orchestral music collection has been recorded by German and Australian orchestras, all released on the CPO label, recordings all conducted by Werner Andreas Albert.

## Media
## Verwysings
### Notas
### Bronne
* Ansermet, Ernest. 1961. *Les fondements de la musique dans la conscience humaine*. 2 v. Neuchâtel: La Baconnière.
* Briner, Andres. 1971. *Paul Hindemith*. Zürich: Atlantis-Verlag; Mainz: Schott.
*Bruhn, Siglind (1998). *The Temptation of Paul Hindemith. Mathis der Maler as a Spiritual Testimony*. Stuyvesant, NY: Pendragon Press. .
*Bruhn, Siglind. 2000. ''Musical Ekphrasis in Rilke's Marienleben*. Internationale Forschungen zur allgemeinen und vergleichenden Literaturwissenschaft 47. Amsterdam: Rodopi. .
*Bruhn, Siglind. 2005. *The Musical Order of the World: Kepler, Hesse, Hindemith*. Interplay, no. 4. Hillsdale, NY: Pendragon Press. .
*Davenport, LaNoue. 1970. ""Erich Katz: A Profile"". *The American Recorder* (Lente): 43–44. Opgespoor op 2 November 2011.
* Furtwängler, Wilhelm. 1934. "Der Fall Hindemith". *Deutsche Allgemeine Zeitung* 73, no. 551 (Sondag, 25 November): 1. Herdruk in Berta Geissmar, *Musik im Schatten der Politik*. Zürich: Atlantis, 1945. Herdruk in Wilhelm Furtwängler, *Ton und Wort: Aufsätze und Vorträge 1918 bis 1954*, 91–96. Wiesbaden: F.A. Brockhaus, 1954; heruitgereik te Zürich: Atlantis Musikbuch-Verlag, 1994. . 
* Eaglefield-Hull, Arthur. (red.). 1924. *A Dictionary of Modern Music and Musicians*. Londen: Dent.
* Hindemith, Paul. 1937–70. *Unterweisung im Tonsatz''. 3 vols. Mainz, B. Schott's Söhne. Eerste twee volumes in Engels as *The Craft of Musical Composition*, vertaal deur Arthur Mendel en Otto Ortmann. New York: Associated Music Publishers; Londen: Schott & Co., 1941–42.
* Hindemith, Paul. 1952. ''A Composer's World, Horizons and Limitations*. Cambridge: Harvard University Press.
* Kater, Michael H. 1997. *The Twisted Muse: Musicians and Their Music in the Third Reich*. New York and Oxford: Oxford University Press.
* Kater, Michael H. 2000. *Composers of the Nazi Era: Eight Portraits*. New York and Oxford: Oxford University Press.
* Kemp, Ian. 1970. *Hindemith*. Oxford Studies of Composers 6. Londen, New York: Oxford University Press.
* Neumeyer, David. 1986. *The Music of Paul Hindemith.* New Haven: Yale University Press.
* Noss, Luther. 1989. *Paul Hindemith in the United States*. Urbana: University of Illinois Press.
* Preussner, Eberhard. 1984. *Paul Hindemith: ein Lebensbild*. Innsbruck: Uitgawe Helbling.
* Skelton, Geoffrey. 1975. *Paul Hindemith: The Man Behind the Music: A Biography*. Londen: Gollancz.
* Taylor, Ronald. 1997. *Berlin and Its Culture: A Historical Portrait*. Yale University Press. .
* Taylor-Jay, Claire. 2004. *The Artist-Operas of Pfitzner, Krenek and Hindemith: Politics and the Ideology of the Artist*. Aldershot: Ashgate.

## Verdere leeswerk
* 
* 
* Desbruslais, Simon. 2019. *The Music and Music Theory of Paul Hindemith* . Woodbridge: Boydell Press. .
* Luttmann, Stephen. 2013. *Paul Hindemith: A Research and Information Guide''. New York: Routledge. .
* 

## Eksterne skakels
* 
*
*Hindemith Stigting
*Hindemith Stigting Katalogus van Werke
*Schott Music Uitgewersblad
*An Inner Emigration, notas oor Hindemith en Der Schwanendreher deur Ron Drummond
* Paul Hindemith in gesprek met Seymour Raven (7 April 1963)