1 Henog

[thumb|220px|*Papyrus Chester Beatty XII*, ’n 4de-eeuse uittreksel uit die Boek van Henog, in [Grieks.]]
[thumb|220px|’n Uittreksel uit 1&nbsp;Henog, in [Aramees.]]
**1&nbsp;Henog**, of die **Boek van Henog** (Ge'ez: መጽሐፈ ሄኖክ, *maṣḥafa hēnok*), is ’n antieke Hebreeuse godsdiensteks wat volgens tradisie deur Henog, die oupagrootjie van Noag, geskryf is.  1&nbsp;Henog bevat unieke materiaal oor die oorsprong van demone en reuse, die val van sekere engele, ’n verduideliking van hoekom die sondvloed moreel noodsaaklik was, en ’n profetiese uiteensetting van die 1&nbsp;000 jaar lange heerskappy van die Messias.

Die oudste dele van die teks (veral in die Boek van die Wagters) kom na raming uit omstreeks 300-200&nbsp;v.C., en die jongste deel (die Boek van Gelykenisse) moontlik uit 100&nbsp;v.C.

Verskeie Aramese fragmente wat in die Dooie See-rolle gevind is, asook Koine-Griekse en Latynse fragmente, het bewys die Boek van Henog was bekend onder die vroeë Jode en Christene. Die boek is ook aangehaal deur sommige 1ste- en 2de-eeuse skrywers, soos in die Testamente van die Twaalf Stamvaders. Skrywers van die Nuwe Testament het ook van die inhoud geken. ’n Klein deel van 1&nbsp;Henog&nbsp;(1:9) word in die Nuwe Testament aangehaal, in Judas&nbsp;1:14-15, en word daar toegeskryf aan "Henog, wat van die sewende geslag ná Adam was" (1&nbsp;Henog&nbsp;60:8), hoewel hierdie deel van 1&nbsp;Henog ’n midrasj van Deuteronomium&nbsp;33:2 is. Verskeie eksemplare van die vroeë dele van 1&nbsp;Henog is onder die Dooie See-rolle ontdek. Geen Hebreeuse weergawe het sover bekend behoue gebly nie. 

Daar word in die boek self beweer dat dit deur Henog geskryf is, voor die sondvloed.

## Inhoud
Die eerste deel van 1&nbsp;Henog beskryf die val van die Wagters, die engele wie se kinders die Nefilim (reuse) was. (met verskillende datums van oorsprong), en dat hulle in ’n groot mate verwerk is voordat hulle later saamgevoeg is om dit te vorm wat nou 1&nbsp;Henog is. 4Q208 en 4Q209 dateer van die begin van die 2de eeu&nbsp;v.C., wat beteken die boek is op die laatste in die 3de eeu&nbsp;v.C. geskryf. Die fragmente wat in Qumran ontdek is, sluit ook materiaal in wat nie in latere weergawes van 1&nbsp;Henog verskyn nie.

Die boek bevat ’n beskrywing van die beweging van hemelliggame en van die uitspansel, as feite wat aan Henog onthul is tydens sy besoeke aan die hemel onder leiding van die aartsengel Uriël. Dit beskryf ’n sonkalender wat later ook in die Boek van Jubileë beskryf is en wat deur die Dooie See-sekte gebruik is. Die gebruik van dié kalender het dit onmoontlik gemaak om feeste op dieselfde tyd as by die tempel in Jerusalem te vier. Dit is nie bekend hoe hulle die kalender aangepas het vir die tropiese jaar van 365,24 dae nie (daar is verskeie voorstelle), en selfs of hulle dit nodig geag het nie.

### Inhoud
*Die son (72)
* Die maan en sy fases (73)
*Die maanjaar (74)
*Die vier toegevoegde dae (75)
*Die twaalf winde en hulle poorte (76)
*Die vier windrigtings (77:1-3)
*Die sewe berge (77:4)
*Die sewe riviere (77:5-7)
*Die sewe eilande (77:8)
*Die twee name van die son (78:1)
*Die vier name van die maan (78:2)
*Die gelyke omvang van die son en maan (78:3)
*Die sewe mates lig van die son (78:4)
*Die loop van die son en van die maan (78:5-79:6)
*Wanorde in die natuur en hemelliggame (80-81)
*Opdrag aan Henog oor die vier toegevoegde dae (82)

## Verwysings 
## Skakels
* Boek van die Wagters (hoofstukke 1-36): Ge'ez teks en fragmente in Grieks, Aramees en Latyn by Online Critical Pseudepigrapha
* Ethiopiese teks aanlyn (al 108 hoofstukke)
* R.H. Charles se 1917-vertaling
* R.H. Charles se 1893-uitgawe
* Richard Laurence se 1883-vertaling
* Nuwe 2012-vertaling, met audiodrama