Title: Βασιλεύς Σταρχιδαγόρας ("King Starchidagoras") - The Phallic Quest to the Underworld - An Aristophanic Comedy, in Modern Greek
Description: Free e-book, available at:
• Google Books, by ISBN search: 9781456669324
• Apple books, by ISBN search: 9781456669324
without an ISBN (distributed by me):
• My Academia Profile, in PDF format.

Ο "Βασιλεύς Σταρχιδαγόρας" προσφέρει στους αναγνώστες μια σύγχρονη αριστοφανική κωμωδία, η οποία συνδυάζει το τολμηρό χιούμορ της αρχαίας ελληνικής σάτιρας με επίκαιρους προβληματισμούς. Το έργο, εμπνευσμένο από τις κλασικές κωμωδίες του Αριστοφάνη, ακολουθεί τις περιπέτειες του ομώνυμου αντιήρωα που προσπαθεί να σώσει την πόλη του από την κατάρα της Αφροδίτης, διατηρώντας παράλληλα την ανδρική του τιμή.

Σε αυτή την παρωδία, διατηρούνται τα περισσότερα δομικά στοιχεία της αριστοφανικής κωμωδίας εκτός της "Παράβασης", ενώ το έργο εμπλουτίζεται με σύγχρονους υπαινιγμούς και με κοινωνικό σχολιασμό. Με πλούσια χρήση αιχμηρών διαλόγων, άσεμνου λεξιλογίου και απροκάλυπτων σεξουαλικών αναφορών, το έργο συνεχίζει την παράδοση της αττικής κωμωδίας, τολμώντας να σατιρίσει τα πάντα: από την πολιτική εξουσία μέχρι τη θρησκεία και τα κοινωνικά ταμπού.

Το ταξίδι του Σταρχιδαγόρα στον Κάτω Κόσμο, η συνάντησή του με τον Πλούτωνα και την Περσεφόνη και η αναζήτηση του Πρώτου Φαλλού αποτελούν μια μεταφορική αναπαράσταση της αδυναμίας του σύγχρονου ανθρώπου να συμφιλιωθεί με την ίδια του τη σεξουαλικότητα και με τις βαθύτερες επιθυμίες του. Η κατάβαση στον Άδη μετατρέπεται σε μια διαδρομή αυτογνωσίας, με τον πρωταγωνιστή να υπερβαίνει την αρχική του αλαζονεία και να ανακαλύπτει την πραγματική αξία της αφοσίωσης και της αυτοθυσίας.

Η κωμωδία αυτή επιχειρεί να αναβιώσει την παράδοση της ελληνικής σάτιρας σε μια εποχή που η πολιτική ορθότητα συχνά περιορίζει την ελευθερία της έκφρασης. Μέσα από τους χαρακτήρες του Σταρχιδαγόρα, της Λαγνοκράτειας, του Καυχησίμαχου και των υπόλοιπων προσώπων, το έργο καυτηριάζει τόσο τις διαχρονικές ανθρώπινες αδυναμίες όσο και τα σύγχρονα κοινωνικά φαινόμενα, από την υποκρισία και τη ματαιοδοξία μέχρι τις φεμινιστικές και προοδευτικές τάσεις που ενίοτε φτάνουν στα άκρα.

Οι αναγνώστες θα βρουν στον "Βασιλέα Σταρχιδαγόρα" μια ανάγνωση που συνδυάζει το γέλιο με τον προβληματισμό. Ακολουθώντας την αριστοφανική παράδοση, το έργο δεν διστάζει να προκαλέσει, να σοκάρει, αλλά και να προσφέρει μια βαθύτερη κατανόηση της ανθρώπινης κατάστασης. Η γλώσσα του είναι άμεση και ζωντανή, με πλήθος λογοπαιγνίων και αθυροστομιών που θυμίζουν τον τρόπο με τον οποίο ο Αριστοφάνης σάτιζε την αθηναϊκή κοινωνία πριν από 2400 χρόνια.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το έργο αυτό αποτελεί μια αξιοσημείωτη στροφή από τις προηγούμενες δουλειές του συγγραφέα που επικεντρώνονταν κυρίως στην Τραγωδία. Όπως σημειώνεται στα "Προλεγόμενα" του έργου, η μετάβαση από την τραγωδία στην κωμωδία αντανακλά μια προσπάθεια να εξερευνηθεί η άλλη όψη της ανθρώπινης εμπειρίας —το γέλιο αντί του θρήνου, η σάτιρα αντί της σοβαρότητας. Στο έργο αυτό, οι αναγνώστες θα βρουν έναν χείμαρρο από αστείες καταστάσεις, τολμηρούς διαλόγους και Χορικά που αποτελούν φόρο τιμής στη μακρά παράδοση της ελληνικής κωμωδίας, προσαρμοσμένη στις ευαισθησίες και στις ανησυχίες της σύγχρονης εποχής.

Ο «Βασιλεὺς Σταρχιδαγόρας» δεν φοβάται τη γλώσσα —τη χρησιμοποιεί σαν όπλο, σαν πειραχτήρι και σαν καθρέφτη της κοινωνίας. Η γλώσσα του έργου είναι εσκεμμένα αθυρόστομη, με λέξεις που προκαλούν, φράσεις που ξαφνιάζουν και εικόνες που σοκάρουν, χωρίς όμως να εκπίπτει σε φτηνό χυδαϊσμό. Η άσεμνη ορολογία, οι φαλλικές αναφορές και οι τολμηρές σκηνές δεν υπάρχουν για να σκανδαλίσουν απλώς, αλλά για να υπηρετήσουν τον στόχο του έργου: τη σάτιρα των κοινωνικών και ηθικών δομών που καταπιέζουν την επιθυμία, την ειλικρίνεια και το χιούμορ. Η ελαφρώς χυδαία γλώσσα είναι, στην πραγματικότητα, ένα εργαλείο αποδόμησης —μια επαναστατική πράξη απέναντι στην καθωσπρέπει αμηχανία και στην πολιτισμική υποκρισία. Όπως και στις κωμωδίες του Αριστοφάνη, έτσι κι εδώ, η βωμολοχία γίνεται φορέας ελευθερίας, ανατροπής και αναστοχασμού.

-----------------------------------------------------------------------------

"Βασιλεύς Σταρχιδαγόρας" ("King Starchidagoras"), written in modern greek, offers readers a contemporary Aristophanic comedy that combines the bold humor of ancient Greek satire with relevant social concerns. Inspired by the classic comedies of Aristophanes, the work follows the adventures of its eponymous antihero, as he attempts to save his city from the curse of Aphrodite while preserving his male honor.

In this parody, most structural elements of Aristophanic comedy are maintained, excluding the "Parabasis," while the work is enriched with modern allusions and social commentary. Through rich use of sharp dialogues, vulgar vocabulary, and overt sexual references, the play continues the tradition of Attic comedy, daring to satirize everything from political power to religion and social taboos.

Starchidagoras' journey to the Underworld, his encounters with Pluto and Persephone, and his quest for the First Phallus serve as a metaphorical representation of the modern man's struggle to reconcile with his own sexuality and deeper desires. The descent into Hades transforms into a path of self-discovery, with the protagonist overcoming his initial arrogance and discovering the true value of dedication and self-sacrifice.

This comedy seeks to revive the tradition of Greek satire, in an era when political correctness often restricts freedom of expression. Through the characters of Starchidagoras, Λαγνοκράτεια, Kaυχησίμαχος, and others, the work critiques both timeless human weaknesses and contemporary social phenomena —from hypocrisy and vanity to feminist and progressive trends that sometimes go to extremes.

Readers will find in "King Starchidagoras" a reading which combines laughter with thought-provoking insights. Following the Aristophanic tradition, the play does not hesitate to provoke and shock, while also providing a deeper understanding of the human condition. Its language is direct and vibrant, filled with puns and coarse expressions that recall the way Aristophanes satirized Athenian society over 2400 years ago.

It is worth noting that this work represents a significant shift from the author’s previous works, which primarily focused on Tragedy. As mentioned in the "Preface" of the play, the transition from tragedy to comedy reflects an effort to explore another facet of human experience —laughter instead of lamentation, satire instead of seriousness. In this work, readers will encounter a torrent of hilarious situations, daring dialogues and Choral Odes that pay homage to the long tradition of Greek comedy, adapted to the sensibilities and concerns of the modern era.
Subjects: Psychology, Theatre, Comedy, Greek language, Aristophanes