Dwór w Kraśnicy i Hubalowy Demon
Series: ISBN  978-83-06-03221-5
Publisher: Panstwowy Instytut Wydawniczy
Published: 2009, 2015
Place of publication: Warszawa
Language: pol
Format: Hardcover
Number of pages: 302
Description: Includes bibliographical references, index, photographs.
Cover Janusz Barecki

W dworze Antoniego Jaxa Bąkowskiego w Kraśnicy pod Opocznem powstała w latach trzydziestych XX wieku nieduża stadnina koni arabskich. Z Krasnicy pochodził Demon, koń należący do słynnego majora Hubala, którego oddział prowadził walkę partyzancką z Niemcami. W czasie wojny dwór pomagał oddziałom ,,Bończy’’, ,,Starego’’, ,,Wichra’’, ,,Doliny’’, oraz udzielał schronienia wielu potrzebującym. Po wojnie majątek w Kraśnicy został rozparcelowany, czesc koni uratowanych w czasie wojny trafiła do innych stadnin. Potomkiem jednego z nich jest Bask, legendarny koń arabski, który dał początek linii królewskiej w Stanach Zjednoczonych.

Książka Aleksandry Ziółkowskiej-Boehm opowiada barwne losy wojenne i powojenne prawnuków Antoniego Jaxa Bąkowskiego − wybranych członków rodzin Krasickich, Ossowskich i Bąkowskich. Znajdziemy w niej poruszającą historię rodzeństwa Wandy i Henryka Ossowskich − Henryk był adiutantem Hubala − opowieść o losach Janusza Krasickiego, kontynuatora lotniczych tradycji rodzinnych, oraz powojenne dzieje Anny Bąkowskiej i jej córki Ewy, włascicielek historycznego dworu w Kraśnicy.  Sam dwór został spalony przez nowego właściciela w 2000 roku.

.

RECENZJE I GŁOSY O KSIĄZCE
.

„Biorac do reki najnowszą ksiazke Aleksandry Ziolkowskiej-Boehm pomyslalem, ze to jeszcze jeden aneks do legendy majora Hubala. W koncu jedynie na tym najbardziej oczywistym poziomie można było odczytywac również poprzednia ksiazke tej autorki – „Kaje od Radoslawa, czyli historie Hubalowego krzyza”.
Jak się okazalo, racje mialem tylko tyle, ze rzeczywiscie zapoznalem się z historia konia Hubala  – Demona, bedaca czescia opowiesci o stadninie, z ktorej pochodzil, powstalej w latach 30. XX wieku we dworze Antoniego Jaxa Bakowskiego w Krasnicy pod Opocznem. To jednak zaledwie jeden z wielu watkow ksiazki bedacej rodzajem reportazu z przeszlosci. W reportazu tym znalazlo się miejsce dla rozdzialu poswieconego lotnictwu - pasji innego bohatera „Dworu w Krasnicy”, Janusza Krasickiego – i dla wzruszajacej historii ocalenia w obozie oswiecimskim dziecka francuskiej Zydowki, czego dokonala Wanda Ossowska.

Dwor w Krasnicy, niestety nieistniejacy, jest spoiwem wszystkich opowiesci. To w nim glownie splataja się losy trzech rodzin, o których traktuje ta ksiazka: Bakowskich, Krasickich, Ossowskich. Ale w tych familijnych dziejach pojawiaja się wezly tragiczne. Takie jak ten z wiosny 1940 roku, gdy wśród 3809 oficerow Wojska Polskiego z obozu w Starobielsku i 500 Polakow z innych obozow zamordowani zostali w Charkowie Jerzy Jaxa Bakowski i Witold Krasicki. Przez dlugie lata rodziny nie wiedzialy, co się z nimi stalo, ich nazwisk nie było przeciez na liscie katynskiej. Ludzono się wiec... do czasu. Tablica upamietniajaca zamordowanych odslonieta zostala w miejscu kazni zaledwie rok temu, ale duzo wczesniej pojawily się na polskich cmentarzach i w kosciolach symboliczne mogily i tablice. Januszowi Krasickiemu bardzo zalezalo wtedy, by przy nazwisku ojca pojawila się informacja: „zamordowany w Charkowie”, a nie „zamordowany przez NKWD”. Jest zdania bowiem, ze NKWD było jedynie wykonawca wyroku, który wydaly najwyzsze wladze Zwiazku Sowieckiego – prawdziwi sprawcy zbrodni.
Sa w tej ksiazce inne tragiczne strony: oczywiscie, te laczace się z historia Oddzialu Wydzielonego Wojska Polskiego majora Henryka Dobrzanskiego „Hubala”, a także z meczenstwem Wandy Ossowskiej – cudem niezakatowanej na smierc przez niemieckich oprawcow w alei Szucha. Nie jest to jednak wcale historia martyrologiczna, lecz wielki fresk majacy za soba cztery rozne tla. Pierwsze: wyidelaizowana Polske przedwojenna, tak piekna jak pomieszczone w ksiazce fotografie utrzymane w szlachetnej sepii; drugie: powstale 1 wrzesnia 1939 roku, a ledwie po paru miesiacach okupacji synek zadawal przebywajacemu w niewoli ojcu listowne pytanie: „Czy ty nie umierasz z glodu jak my tutaj?”, trzecie: zaanosowany przez pijanych zolnierzy z czerwonymi gwiazdami na czapkach, z wszechwladnym Urzedem Bezpieczenstwa aresztujacym także Wandę
Ossowską,  ktora powiedziala potem, ze bylo to dla niej najciezsze wiezienie – po piekle Pawiaka, alei Szucha, Majdanka i Oswiecimia – choc jej akurat nie bito; wreszcie czwarte – najzwyczajniejsze w swiecie, z codzienna praca, nauka, przychodzacymi na swiat dziecmi i wnukami wychowywanymi zgodnie z dewiza Wandy Ossowskiej, ze w zyciu najwazniejsze sa: Bog, Honor i Ojczyzna.
Aleksandra Ziolkowska-Boehm wyznaje we wstepie nawiazujac do swoich wczesniejszych ksiazek: „Dla mnie to zaszczyt, ze moglam napisac ksiazki i o Romanie Rodziewiczu, i o Kai”. Dla mnie jako czytelnika lektura tych ksiazek była nieslychanie wazna, podobnie jak tej najnowszej ksiazki autorki mieszkajacej na stale w Stanach Zjednoczonych, ale piszacej w jezyku arcypolskim. Jak arcypolski był tamten dwor w Krasnicy, ktorego – psiakrew – nie ma”.
Krzysztof Masłoń, Dwor, ktorego nie ma, RZECZPOSPOLITA, 21-22 listopada 2009, str. A29.

.

„Kolejny tom reportazy dawnej sekretarki Melchiora Wankowicza relacjonuje losy reprezentantow spokrewnionych rodow szlacheckich: Krasickich, Ossowskich oraz Jaxa Bakowskich. Autorka przedstawia niezwykłą historie rodzenstwa Wandy i Henryka Ossowskich. Ona uwatowala w obozie Neustadt Glewe francuzką Zydowke Ide, która swa wybawicielke odnalazla po polwiecznych poszukiwaniach. On był adiutantem majora Henryka Dobrzanskiego.
Powstanie Warszawskie pokazuje przez pryzmat wspomnien Janusza Krasickiego – w 1944 roku nastolatka – któremu ojciec (pilot, jeniec Starobielska, zamordowany w Charkowie) zaszczepil fascynacje lotnictwem.
Aleksandra Ziolkowska ze swada opowiada o dworze w Krasnicy pod Opocznem. W miedzywojniu powstala tam nieduza stadnina koni arabskich, podczas wojny swatowej dająca schronienie wielu potrzebujacym. Pomagala partyzantom „Bonczy”, „Starego”, „Wichra”, „Doliny”. Z Krasnicy otrzymal swojego konia – Demona – major Hubal. Z tej stadniny wywodzi się Bask, slawny ogier czystej krwi. Wywieziony po wojnie do Stanow Zjednoczonych zostal wybitnym reproduktorem. Wartosc jego potomstwa jest teraz kolosalna; wystawiono mu pomnik przed Muzuem Konia w Lexington w Kentucky”.
Tomasz Zb.Zapert, MAGAZYN LITERACKI  KSIAZKI, Warszawa Nr 10 – 2009.

.

„Czasem pisarze zdradzaja tajemnice swojego warsztatu. Dopiero wtedy czytelnik dostrzega druga strone ksiazki. Walke z rozdzialami, zmudne zbieranie informacji i ukladanie ich w logiczna calosc. Na szczescie czytelnik dostaje do reki gotowy produkt, ktory jak za dotknieciem czarodziejskiej rożdżki, przenosi w inne swiaty. Tak jest wlasnie z ksiazkami Aleksandry Ziolkowskiej-Boehm, która opisuje autentyczne losy ludzi zrosnietych z historia Polski. Uwielbia piekne polskie wydarzenia i piekne polskie rodziny.(...). Dosc mocne i wstrzasajace akcenty w swojej ksiazce postanowila rozbic nieco lzejszymi tematami. Dlugo szukala odpowiednich motywow. Pojawilo się lotnictwo. Odkryla klacz Balalajke, z dworu Bakowskich w Krasnicy, w którym w latach 30-tych powstala nieduza stadnina koni arabskich. (...)”.
Blanka Stanuszkiewicz-Cegłowska, Nie można zapomniec prawdziwych historii, TYGODNIK PŁOCKI, 27 pazdziernika 2009.
.

„Lista osob, które przyszly w poniedzialkowe popoludnie na spotkanie z Aleksandra Ziolkowska-Boehm, autorka ksiazki „Dwor w Krasnicy i hubalowy Demon” zaskoczyla organizatorow. Niemala przeciez sala kawiarniana w MDK pekala w szwach, trzeba było donosic krzesla.
Aleksandra Ziolkowska-Boehm nie jest debiutantka. Ta mieszkajaca na stałe w USA pisarka ma już na swoim koncie kilknascie wiekszych i mniejszych pozycji ksiazkowych, jest opiekunka spuscizny po Melchiorze Wankowiczu. To wlasnie przez niego poznala srodowisko hubalczykow, z adiutantem majora, Henrykiem Ossowskim na czele. Znajac srodowisko hubalczykow, poznala czlonkow trzech rodzin zwiazanych z rejonem Opoczna i bedacych wspolbohaterami hubalowej legendy – Ossowskich, Krasickich i Bakowskich. A jeśli pisarka poznaje jakies srodowisko, to wczesniej czy pozniej powstaje z tego ksiazka. I powstala, pieknie wydana przez Panstwowy Instytut Wydawniczy, pozycja literacka traktujaca i o opoczynskim ziemianstwie, i o walce partyzanckiej, i o milosci do koni. Bowiem to wlasnie ze stadniny w Krasnicy pochodzi klacz krwi arabskiej Balalajka, ktorej potomek, ogier Bask dal poczatek calej amerykanskiej linii koni krwi arabskiej i doczekal się nawet pomnika.
Autorka opowiadala o swoich spotkaniach z ostatnimi zyjacymi nieszkancami niestniejacego juz dworu w Krasnicy, o spotkaniach z patronami szkoly w Kunicach – Wanda i Henrykiem Ossowskimi, o gromadzeniu materialow i swoim warsztacie pisarskim. (...) W sumie spotkanie było bardzo udane, samo skladanie autografow trwalo około godziny. We wtorek, 17 listopada, w Domu Literatury w Warszawie odbedzie się najwazniejsze z cyklu promocyjnego spotkanie z Aleksandra Ziolkowska-Boehm, na ktorym zapowiedziala swój udzial Ewa Bakowska (do Opoczna nie zdecydowala się przyjechac, bo jak powiedziala autorce ksiazki, taka wizyta bylaby emocjonalnie strasznym przezyciem). Na spotkanie do Warszawy wybieraja się rozne panie z Krasnicy  by w akompaniamencie kapeli zaspiewac kilka opoczynskich piosenek”.
Mp, Udana promocja, TYGODNIK OPOCZYNSKI, 13 listopada 2009.

.

„17 listopada delegacja gminy Opoczno uczestniczyla w Warszawie w spotkaniu a autorka ksiazki „Dwor w Krasnicy i Hubalowy Demon” Aleksandrą Ziółkowską-Boehm. Opocznianie, a przede wszystkim opocznianki byly niewatliwie atrakcja tego swiatecznego wieczoru.
Spotkanie odbylo się w Domu Literatury na Krakowskim Przedmiesciu, a prowadzil je Krzysztof Maslon, dziennikarz zwiazany z „Rzeczpospolita”, recenzent ksiazkowy, pisarz. (...) Autorka Aleksandra Ziolkowska-Boehm przedstawila najwazniejsze rozdzialy nowej publikacji, caly etap pracy nad nia oraz najwazniejsze osoby, które jej pomagaly. W dalszej czesci wywiazala się dyskusja (...) Poczas dyskusji doszlo do niezwykle wzruszajacego momentu. Na sali był lekarz Jerzy Szkilladz, który uratowal zycie ojcu Marianny Fury w czasie okupacji. Ta historia znalazla swoje miejsce również w ksiazce. (...)”.
Hyd, Promocja w stolicy, TYGODNIK OPOCZYNSKI, 27 listopada 2009.
.

„W ksiazce „Dwor w Krasnicy i hubalowy Demon” Aleksandra Ziolkowska-Boehm pokazuje losy przedstawicieli spokrewnionych rodzin: Krasickich, Ossowskich i Jaxa Bakowskich. Czytelnicy znajda tu poruszajaca historie Wandy i Henryka Ossowskich, adiutanta majora Hubala, niezwykly watek Idy, francuskiej Zydowki uratowanej przez Wande Ossowska w obozie w Neustadt –Glewe, ktora przez 50 lat poszukiwala Wandy pielegniarki. Historia ta wywowala reakcje w prasie francuskiej i doczekala się ksiazki.. Powstanie warszawskie pokazane jest oczyma chlopca, Janusza Krasickiego, któremu ojciec – kp. pilot w 1940 roku jeniec Starobielska zamordowany w Charkowie –zaszczepil fascynacje lotnictwem”.
KR, GAZETA WYBORCZA, Lodz, 9 pazdziernika 2009.

.

/wśród 7 wymienionych najlepszych ksiazek 2009 roku/...
„Godny wymienienia jest utrzymany w konwencji reportazu historycznego „Dwor w Krasnicy i Hubalowy Demon”.
Krzysztof Maslon, Podsumowanie roku 2009, Powiesc dawkowana jak lekarstwo, RZECZPOSPOLITA, 16 grudnia 2009

.

„W rodowodach polskich arabow często powtarza się nazwa Krasnica. Chociaz ta stadnina istniała niespelna dekade (de facto normalnie funkcjonowala jedynie w latach 1935-1939), wyhodowano w niej klacz Balalajka, matkę Baska, bodaj najslawniejszego arabskiego ogiera w historii. Zajmujaco o tym opowiada Aleksandra Ziółkowska-Boehm w ksiazce „Dwor w Krasnicy i hubalowy Demon”.
Starannie opracowany graficznie – przez Janusza Bareckiego – tom reportazy dawnej sekretarki Melchiora Wankowicza relacjonuje losy reprezentantow spokrewnionyh rodow szlacheckich: Krasickich, Ossowskich oraz Jaxa Bakowskich (...)”.
Tomasz Zbigniew Zapart, Rżenie Balałajki, POLSKIE ARABY, 15 grudnia 2009.

.

„Aleksandra Ziółkowska-Boehm pozornie opowiada historie mogaca zainteresowac wylacznie czlonkow rodu Bąkowskich z Krasnicy. Choc pisze o losach potomkow Antoniego Jaxy Bąkowskiego, jej ksiazka odzwierciedla zbiorowy los polskiej szlachty i inteligencji od przedwojnia po czasy schylkowego PRL. Odnajdujemy tu przerozne historie: pisze Ziolkowska o niemal cudownym ocaleniu przez Wande Ossowska mlodej francuskiej Zydowki w Auschwitz, o dramatycznych losach Jerzego Jaxy Bąkowskiego i Witolda Krasickiego zamordowanych w Charkowie. Znalazlo się tez miejsce dla opowiesci o Demonie, koniu majora Hubala pochodzacych ze stadniny w Krasnicy. Opowiesc uwodzi, mimo przytlaczajacej liczby dat i nazwisk. Autorka jest dobrym gawedziarzem niczym jej nauczyciel, Melchior Wankowicz”.
Max Fuzowski, Dworu już nie ma, NEWSWEEK, 4 stycznia 2009  

.

„To jest ksiazka przede wszystkim o trzech spokrewnonych rodach: Bakowskich, Krasickich i Ossowskich zwiazanych z dworem w Krasnicy kolo Opoczna, ale przy okazji możemy poznac wojenne losy pewnych znanych koni. Jednym z nich jest tytulowy Demon. Kary, pelnej krwi angielskiej, był wierzchowcem wlasciciela majatku w Krasnicy Jerzego Jaxa Bakowskiego. Ich rodzina znala sprzed wojny Henryka Dobrzanskiego, a kiedy już jako „Hubal” toczyl potyczki z Niemcami w okolicznych lasach, Anna Bakowska (jej maz, porucznik, był wówczas wieziony w Starobielsku, a potem zostal zamordowany przez NKWD w Charkowie) regularnie zaopatrywala jego oddzial w zywnosc. Wówczas pani Bakowska postanowila podarowac Demona „Hubalowi”. Jej stangret odprowadzil konia do oddzialu i wrocil pieszo, a przyniosl ze soba podziekowanie za hojny dar w postaci wspanialego konia, podpisane przez D-cę Oddziału Wydzielonego mjr. Hubala. To podziekowanie jest reprodukowane w ksiazce.
Przed wojna rodzina Bakowskich utrzymywala w Krasnicy dwie klacze czystej krwi arabskiej. Jedną z nich była Iwona III, która pokryta w czasie okupacji og. Amurath Sahb, urodzila w 1941 r. klaczke. Krotko potem do Krasnicy przyjechala niemiecka komisja i kazala odeslac do Janowa Podlaskiego Iwonke III wraz ze zrebieciem.To zrebie, nazwane Balalajka, przezylo ewakuacje z Janowa do Niemiec, a potem wraz z duza grupa arabow wrocilo do Polski. Klaczka trafila do Stadniny w Albigowej, gdzie urodzila m.in. Bandole i Baska. Ta pierwsza była przez wiele lat ozdobą stadniny w Janowie Podlaskim, a losy „objawienia Ameryki”, sa czytelnikom Konia Polskiego dobrze znane. Ale losy dworu w Krasnicy – nie, a warto je poznac”.
Marek Szewczyk, Lody rodow i koni, KON POLSKI Nr 1 2010, str. 75.

.

„Moment ciszy, która zapadla w Sali, porownywalny jest do ciszy po koncercie. Wszyscy przybyli byli wzruszeni i przejeeci, sluchajac historii o rodzinach zwiazanych z dworem w Krasnicy od Opocznem w wojewodztwie lodzkim” (...).
Aleksandra Pastusiak, Zawilosci polskiego losu, PIOTRKOWSKA 104,  grudzień 2009, str. 30-31.

.

„Z przyjemnością (wielką!) informuję, że ukazała się najnowsza książka Aleksandry Ziółkowskiej-Boehm (czytelnikom PL znana między innymi dzięki publikacji "Kaja od Radosława"), autorki ważnej i dla "krajowców", i dla emigrantów, pisarki docenianej i nagradzanej. Często kojarzona z Wańkowiczem, choć ciekawi ją (oprócz kotów) również temat Hubala. I między innymi o nim jest najnowsza publikacja. "Dwór w Kraśnicy i hubalowy Demon" opowiada historię rodu Bąkowskich, którzy stworzyli w Kraśnicy pod Opocznem stadninę koni (z ciekawostek - moja babcia pracowała na dworze po przeciwnej stronie Opoczna; w Kraśnicy pracowali jej znajomi i kuzyni). 
O książce - We dworze Antoniego Jaxa Bąkowskiego w Kraśnicy pod Opocznem powstała w latach trzydziestych XX wieku nieduża stadnina koni. To z niej pochodził Demon należący do słynnego majora Hubala, który w czasie wojny korzystał z pomocy mieszkańców dworu. Pomagali oni także oddziałom partyzanckim "Bończy", "Starego", "Wichra", "Doliny" i udzielali schronienia wielu potrzebującym. Po wojnie majątek w Kraśnicy został rozparcelowany, a część uratowanych koni trafiła do innych stadnin. Potomkiem jednego z nich jest legendarny Bask, który dał początek linii królewskiej w Stanach Zjednoczonych. Książka Aleksandry Ziółkowskiej-Boehm opowiada o wojennych i powojennych losach prawnuków Antoniego Jaxa Bąkowskiego. Znajdziemy w niej poruszającą historię adiutanta Hubala, Henryka Ossowskiego, i jego siostry Wandy Ossowskiej, opowieść o życiu Janusza Krasickiego, kontynuatora rodzinnych tradycji lotniczych, oraz dzieje Anny Bąkowskiej i jej córki Ewy, ostatniej spadkobierczyni dworu w Kraśnicy”.
Katarzyna Zarecka, PRZYSTAN LITERACKA, 12 listopada 2009.

.

„To historia trzech spokrewnionych rodzin i ich losow, bardzo dramatycznych, zwiazanych z nasza historia. Jest watek mordu w Charkowie, partyzantow na ziemi opoczynskiej, powojennej rzeczywistosci. Jest także wpleciona opowiesc o stadninie, z ktorej wywodzi się kon o imeiniu Bask, legenda amerykanskich arabow, któremu wystawiono pomnik w Kentucky, i który rozpoczal krolewska linie koni arabskich hodowanychw Stanach Zjednoczonych. Bask przywieziny do Ameryki wprowadzil powiedzenie „pure Polish” -  jako najwybitniejsza linia w hodowli koni”.
Tomasz Sudol, Nie ustane w poszukiwaniach, 2TYGODNIK POLONIJNY, 15 lipca 2008. East Rutherford, New Jersey.

.

 „Aleksandra Ziółkowska-Boehm w swojej książce Dwór w Kraśnicy i Hubalowy Demon w sposób niezwykle zaangażowany i precyzyjny dokumentuje jedną z wielu historii polskich dworów, w której jak w soczewce skupia się XX-wieczna historia Polski. Dwór w Kraśnicy, gniazdo rodzinne Bąkowskich oraz spokrewnionych z nimi Ossowskich i Krasickich, został w 175 rocznicę jego wybudowania spalony w majestacie prawa. Doszło do tego w 2005 roku. Obecny właściciel ziemi, na której stał dwór, spalenie uznał za najbardziej adekwatną formę jego rozbiórki.
Wraz z dworem spłonął kawał historii Polski, lecz pamięć o niej pozwala autorce tej wielopokoleniowej sagi rodzinnej utrwalić tamten czas w swojej najnowszej książce. Aleksandra Ziółkowska-Boehm jest uczennicą ojca polskiego reportażu Melchiora Wańkowicza, jego ostatnią asystentką, spadkobierczynią archiwum, które twórczo wykorzystuje, podtrzymując literacki żywot jego dzieł. Jest także specjalistką od literatury non-fiction, autorką 30 książek reportażowych.
Dwór w Kraśnicy jest trzecią w jej dorobku książką z Hubalem w tle. Poprzednie – „Z miejsca na miejsce. W cieniu legendy Hubala” (o hubalczyku Romanie Rodziewiczu) i „Kaja od Radosława, czyli historia Hubalowego krzyża” (o Cezarii Iljin-Szymańskiej) także wiążą się z opisaną przez Wańkowicza historią i stworzonym przez niego w Hubalczykach mitem Oddziału Wydzielonego Wojska Polskiego - oddziału kawalerii, który w pełnym umundurowaniu, "z Bogiem i choćby mimo Boga...", walczył z hitlerowskim najeźdźcą do dnia śmierci swojego dowódcy majora Henryka Dobrzańskiego Hubala, czyli do 30 kwietnia 1940 roku.
Otóż z prywatnej stadniny koni arabskich Jerzego Bąkowskiego (zamordowanego przez NKWD w 1940 roku w Charkowie) pochodził rumak czystej krwi arabskiej Demon, podarowany przez nią Hubalowi. Dokument tej darowizny zachował się w archiwum córki Anny i Jerzego - Ewy, którą powojenne losy przywiodły do Gdańska.
Dwór w Kraśnicy to przede wszystkim opowieść o niewyobrażalnie odważnych i dzielnych kobietach. Do nich należała dziedziczka Kraśnicy, Anna Bąkowska, która w czasie wojny nie tylko własnymi siłami mądrze prowadziła majątek, ale także z narażeniem życia ratowała, leczyła, karmiła i ukrywała partyzantów. 
Jej córka, kilkunastoletnia Ewa, przygotowująca z mamą w 1944 roku wigilię dla partyzantów, w której kawalerzyści z oddziału Adolfa Pilcha "Doliny" nie mogli już uczestniczyć na dworze, otrzymała na imieniny wiersz. W pięknych słowach żołnierze wyrazili w nim swoje uznanie dla adresatki wiersza. Po wojnie Anna i Ewa, aresztowane przez UB, osadzone zostały w więzieniu w Opocznie, a majątek w Kraśnicy znacjonalizowano.
Upamiętnienie losu narodowych bohaterek, m.in. Anny Bąkowskiej i Wandy Ossowskiej, które nie walczyły bronią, ale hartem ducha, mężnym sercem i umysłem, stanowi jeden z ważniejszych atutów tej opowieści. 
Na kartach swojej książki Aleksandra Ziółkowska-Boehm opisuje także wstrząsający los siostry hubalczyka Henryka Ossowskiego "Dołęgi" - Wandy Ossowskiej. Jej życiorys to gotowy scenariusz filmu o jednej z wielu nieznanych bohaterek II wojny światowej. Wanda Ossowska była łączniczką ZWZ. Aresztowana 26 sierpnia 1942 roku, więziona i torturowana na Pawiaku i w alei Szucha, nie wydała nikogo. Cudem uniknęła śmierci, przechodząc drogę obozów zagłady: Majdanka, Oświęcimia, Ravensbrück i Neustadt-Glewe. Mimo to wykazała niemal nadludzką siłę, by uratować życie małej francusko-żydowsko-polskiej dziewczynki. Ocalonej udało się wyrazić swoją wdzięczność Wandzie Ossowskiej dopiero w godzinie jej śmierci. Nad grobem tej, której zawdzięczała życie, Ida Grinspan mówiła: - Wando, szukałam Twoich śladów przez ponad pół wieku i kiedy Ciebie w końcu odnajduję - Ty odchodzisz. Co za tragiczny przypadek! Nie miałyśmy szczęścia, żeby się zobaczyć i dzielić wspólną radość spotkania. Pod koniec maja 1945 roku Wanda Ossowska wróciła do Warszawy, w październiku została aresztowana przez UB. O kolejnym więziennym doświadczeniu miała powiedzieć, że choć nie doznała przemocy fizycznej, było ono najcięższe... Swoje przeżycia Wanda Ossowska, autentyczny świadek najwyższej próby, jak napisał o niej w liście Jan Paweł II, opisała w książce Przeżyłam... Lwów-Warszawa 1939-1945.
We dworze Bąkowskich w Kraśnicy gościł także ich kuzyn Janusz Krasicki, miłośnik lotnictwa. Jego ojciec kapitan Witold Krasicki, tak jak Jerzy Jaxa Bąkowski, został zamordowany w Charkowie. Po ojcu, którego stracił jako dziecko, Janusz odziedziczył pasję lotniczą, którą kultywuje do dziś.
Najkrótsze nawet streszczenie historii rodzin Bąkowskich, Ossowskich i Krasickich, która rozpoczęła się na ziemi opoczyńskiej i we dworze w Kraśnicy, nie jest w tym miejscu możliwe. Na kartach swej książki Aleksandra Ziółkowska-Boehm szczegółowo i fascynująco przedstawiła nie tylko los poszczególnych członków tej rodziny, ale także rolę rodzinnego gniazda i tragedię spowodowaną przymusowym odcięciem od korzeni, od tradycji, tak mocno połączonych z przywiązaniem do rodzinnej ziemi i umiłowaniem dla niej”.
Anna Malcer-Zakrzacka, Jam jest dwór, co strzeże wiernie, GAZETA  UNIWERSYTECKA, Gdansk,  17 luty 2010. 
Przedruk: WETERAN, Nowy Jork, marzec 2009, str. 18-19. 
 
.

„O rekomendacje literackie dla czytelników Netbird.pl poprosiliśmy redaktora naczelnego PIW Rafała Skąpskiego.
Pozycja, którą chciałem polecić, to książka pani Aleksandry Ziółkowskiej-Boehm. Nazwisko dla wytrawnych czytelników jest rozpoznawalne i wiąże się z Wańkowiczem. Autorka była ostatnią asystentką, sekretarką Wańkowicza i w tej chwili jest strażniczką spuścizny jego dzieła literackiego. Początkowo pisywała o Wańkowiczu, a w tej chwili koncentruje się na dwóch innych obszarach tematycznych. Pisuje mianowicie o Indianach, gdyż mieszkając ze swoim mężem w Stanach, ma kontakt z tą kulturą i jej problemami. Pisuje także książki, nazwałbym je „poszukującymi”. Są to reportaże, ale reportaże trochę detektywistyczne. Pani Aleksandra zbiera materiały do książek w najróżniejszy sposób i w najróżniejszych miejscach. Tym razem jest to książka „Dwór w Kraśnicy i Hubalowy Demon” – opowieść o rodzie Krasickich, o ich losach w okresie II wojny światowej. I, rzeczywiście, gdzieś w tle pojawia się może nie tyle sam Hubal, ile koń, słynny koń majora Demon”. 
Rafał Skąpski, wysłuchała Alicja Listwan. NETBIRD pl , 6 stycznia 2010.

.

„W 2009 roku ukazały się dwie nowe książki Aleksandry Ziółkowskiej-Boehm: „Dwór w Kraśnicy i Hubalowy Demon” oraz „Na tropach Wańkowicza po latach”. Pisarka udowadnia tymi publikacjami, iż pozostając w kręgu swoich zasadniczych zainteresowań literackich, wciąż ma mnóstwo do przekazania i opowiedzenia swoim czytelnikom.
W piśmie Instytutu Pamięci Narodowej „Pamięć i Sprawiedliwość” (nr 2/2006) w artykule o paradygmatach polskiej historiografii Błażej Brzostek i Marcin Zaremba napisali: „Dwa nurty poszukiwań (w polskiej historiografii czasów najnowszych) rozwijają się niezależnie, rzadko się spotykają i właściwie nie są sobie potrzebne. Jeden jest bardziej ‘męski’, walczący, drugi raczej ‘kobiecy’, łagodny (rzeczywiście, historią codzienności, spraw prywatnych i domowych zajmują się chyba częściej kobiety)”. Książka „Dwór w Kraśnicy i Hubalowy Demon” przekonuje, że spotkanie tych dwóch nurtów historiograficznych w ramach jednego utworu nie tylko jest możliwe, ale też stanowi pożyteczną formę odczytania i zrozumienia polskich losów. Dzieje się tak poprzez wzbogacenie autorskiego stylu pisarki o szereg zabiegów merytorycznych (więcej szczegółowych informacji i przypisów), co zbliża konwencję historycznego reportażu do dzieła naukowego. 
Na kartach książki poznajemy dzieje trzech rodzin ziemiańskich związanych z dworem w Kraśnicy: Bąkowskich, Krasickich i Ossowskich. Przedstawiciele tych rodzin nie są postaciami z podręczników i pierwszych stron gazet, można by rzec: są „zwykłymi ludźmi”. Ale właśnie takie postacie wypełniają główny nurt historii, są jej tworzywem i skutecznie dobijają się o swoje w niej miejsce. A. Ziółkowska-Boehm od lat znakomicie to wyczuwa, wydobywając na światło dzienne przeżycia i losy: Romana Rodziewicza - żołnierza Hubala („Z miejsca na miejsce”) czy „Kai od Radosława” - Cezarii Iljin-Szymańskiej („Kaja od Radosława, czyli historia Hubalowego krzyża”). Wątek okołohubalowy jest w tych książkach tylko pretekstem do przedstawienia szerszych zagadnień historycznych i wpisania życiorysów bohaterów w strumień historii. Podobny zabieg stosuje autorka w „Dworze w Kraśnicy…”, gdzie losy jednostek toczą się na tle wielkich wydarzeń: wojen światowych, odzyskania niepodległości, obozów koncentracyjnych, Katynia, wprowadzania systemu komunistycznego. Nowością w twórczości pisarki jest ukazana w książce wspólnota emocjonalna przedstawicieli „polskich dworków”, biorąca się z podobieństw historycznego doświadczenia. „Grobowiec Ossowskich w Kunicach wypełniał się i to wcale nie w porządku, który byłby zgodny z prawami natury”  - czytamy w zakończeniu jednego z rozdziałów.  
Historia odciska piętno na losach i psychice bohaterów, ale też uwydatnia ich piękno. W najbardziej poruszającym rozdziale, dziesiątki lat po wojnie Wanda Ossowska nie chce zobaczyć „Małej” – uratowanej przez siebie w obozie koncentracyjnym Żydówki. Z kolei wychowana w Kraśnicy Ewa Bąkowska odmawia po wojnie wizyty w zniszczonej kraśnickiej stadninie, woli też nawet nie odwiedzać innych stadnin. Bohaterki opowieści obawiają się naruszenia pielęgnowanego we własnych wspomnieniach idealnego, przeżytego już obrazu świata, pięknego i dostępnego tylko w ich pamięci. „Czasami wydaje mi się, że te opowieści o koniach, o partyzantach są jak legenda, tak to dawno było. Inna rzeczywistość” –  mówi jedna z nich w zakończeniu ksiązki. 
Puenta nie jest wesoła. Smutny, żeby nie powiedzieć absurdalny los spotyka dwór w Kraśnicy. Odchodzi pokolenie wyrosłe wolnej, przedwojennej Polsce, gotowe poświęcać dla niej to, co najcenniejsze. Ale opisując losy tych ludzi, A. Ziółkowska-Boehm pokazuje równocześnie jak bardzo są nam bliscy. Te same emocje (piękne opisy polskich miast i miasteczek widzianych z góry podczas lotu samolotem) i pragnienia (brzmiące znajomo dla czytelników opisy rodzinnych perypetii i kłopotów). Są „sprawy niezałatwione”, żywe do dziś, tak jak opisywana w jednym z rozdziałów bulwersująca sprawa przekazania przez Tadeusza Wyrwę do Muzeum Armii Krajowej w Krakowie „Dziennika bojowego mjra Hubala”. Dziennik  zostaje przekazany w stanie opłakanym, jako żałosne szczątki bezcennego dokumentu. Ze wszech miar warto zatem losy bohaterów z rodzin ziemiańskich przypominać i przybliżać.(...)”.
Krzysztof  Zajaczkowski: Wankowicz, Krasnica i Demon historii, PRZEGLAD POWSZECHNY, Nr 2, luty 2010, str. 165-167

.

„Pisarka ma wielka umiejetnosc dostrzegania w pozornie drobnych informacjach zaczatkow historii, które staja się pozniej tematem jej opowiesci, a te najczesciej sa zapisem i swiadectwem dramatycznycznie powiklanych polskich losow. Przez pryzmat doswiadczen kilku rodzin, m.in. Krasickich, Ossowskich i Bakowskich, autorka przedstawia duzy fragment historii Polski: przedwojennej, powojennej oraz peerelowskiej rzeczywistosci”.
Anna Bernat, Wlasne i  Wankowiczowskie, PRZEGLAD POLSKI – NOWY DZIENNIK, Nowy Jork, 26 luty 2010, str. 6

.

„Jest to ksiazka ukazujaca na przykladzie losow trzech spokrewnionych ze soba rodzin ziemianskich (Krasiccy, Ossowscy i Bakowscy) panorame dziejow Polakow w latach II wojny i ciezkich latach powojennych. (...) Aleksandra Ziolkowska-Boehm opisuje rodzinne historie bez patosu, ale z duzym zaangazowaniem. Pojechala do Krasnicy. Rozmawiala z okolicznymi mieszkancami i w ksiazce przytacza te jakze budujace relacje. Autorka dotarla do potomkow opisywanych bohaterow,  ktorzy udostepnili jej archiwa rodzinne. Przejrzala także odkumentracje IPN. Tekst pisany piekna polszczyna wciaga. Ksiazke czyta się z zaparym tchem, bo tez  i opisywane w niej wydarzenia sa bardzo ciekawa i poruszajace”.
Miroslawa Palaszewska,  MYSL POLSKA Nr 11/12 2010, 143-21 marca 2010, str. 18. 

.

„Niejeden historyk pozazdrości Pani Aleksandrze Ziołkowskiej – Boehm warsztatu, archiwistycznego zacięcia i tak wspaniałych bohaterow.
Nas, miłośnikow lotnictwa zainteresowali ludzie związani z polską awiacją, ale ich wyczyny dokonały się na oczach setek i tysięcy ludzi, ktorzy nigdy nie zasiedli za sterami samolotu. Podziwiali jednak podniebne ewolucje pilotow tłumnie uczestnicząc w międzynarodowych Challenge’ach, festynach i pokazach lotniczych. To bardzo cenne w czasach standaryzacji form działania, ze w odroznieniu od fachowych opracowań z mnostwem statystyki i tabel systemowych pojawia się literacki zapis dziejow, jakich trudno znaleźć w dostępnych dzisiaj opracowaniach historykow polskiego lotnictwa”.
Zbigniew Kowalewski, ALBUM POLSKI PL, 21 marca 2010

.

Ksiazka jest prezentowana na stronie internetowej poswieconej majorowi Hubalowi:
http://www.majorhubal.pl/

.

„Dzieje Anny Bąkowskiej z rodziny Wartanowiczów i jej córki Ewy, ostatniej spadkobierczyni dworu w Kraśnicy pod Opocznem opisuje w swojej, wydanej przez PIW, publikacji Aleksandra Ziółkowska-Boehm. Książka opowiada o wojennych i powojennych losach prawnuków Antoniego Jaxa Bąkowskiego. Znajdziemy w niej m.in. poruszającą historię adiutanta Hubala, Henryka Ossowskiego, i jego siostry Wandy Ossowskiej, opowieść o życiu Janusza Krasickiego, kontynuatora rodzinnych tradycji lotniczych.
Jednocześnie autorka przygotowuje się do napisania książki o rodzinie Wartanowiczów i prosi o pomoc w zebraniu materiałów”.  
mag , O Wartanowiczach w ksiazce "Dwor w Krascy i hubalowy Deon", FUNDACJA KULTURY I DZIEDZICTWA ORMIAN POLSKICH
http://www.dziedzictwo.ormianie.pl/Page-2

.
"A book about Heroes of World War II" the owners of the Krasnica country manor and their guest, the legendary Major Hubal, who fought against the Nazi and, when the Soviets conquered Poland, against the Soviets. The book covers several generations; it begins before the war and extends to Soviet-occupied Poland. A useful addition to the historical library that details damage done by the Soviet occupation of Poland".
E.T. SARMATIAN REVIEW, Houston, Texas, April 2010




GLOSY

„Ksiązka wydaje mi czyms bardzo waznym jako przyklad odzyskiwania pamieci narodowej.  O formacjach inteligencji miedzywojennego dwudziestolecia i ich korzeniach. Kawałeczek rzeczywistosci wstaje z martwych, dzieki uczuciu, z jakim szukala Pani wciąż obecnych resztek tej formacji. Resztki okazaly się mimo wszystko wazną caloscią.
Zawsze myslalem o Pani jako o osobie autentycznie przeżywajacej swiat i autentycznie odpowiadajacej na rozne sprawy swoim pisaniem. Niech Pani nie opuszcza szczescie, które na to pozwala i ciagła chęć pracy”.
Jacek Trznadel, Warszawa pazdziernik 2009
.

„Piekna historia polskiej rodziny. Ksiazka tym wazniejsza, ze w Polsce rodziny patriotyczne sa nie, jak nalezaloby oczekiwac, sola ziemi, ale sola w oku nowej wladzy, która nastala po 1945 r. i trwa nieprzerwanie do dzisiaj (pomijajac zmiany organizacyjne i kosmetyczne). Wyrazem tego jest chocby permanentne odmawianie zwrotu zagrabionych majatków czy polityka niepamieci”.
Grzegorz Czarnecki, Szczecin, 26 stycznia 2010

.

„Pragne goraco podziekowac za trud opracawania hsitorii dworu w Krasnicy i jego wlascicieli rodu Jaxa Bakowskich wraz ze spokrewnionymi z nimi rodami Krasickich i Ossowskich.
Pomimo, ze jestem osoba obca, to jednak na bazie mojego pobytu w Krasnicy, stosunku do mnie pani Anuli Bakowskiej i jej dzieci, pozostaje pamieciowo i uczuciowo stale zwiazany z Nimi.
Tak obszerne opisanie Krasnicy i szczególnie ludzi ja zamieszkujacych jest przykladem doskonalej literatury faktu., ktorej pisarz John Grisham unikal z powodu ogromu pracy jaka trzeba wlozyc dla przeprowadzenia odpowiednich research.
Pani wlasnie taka prace wykonala, co wywoluje mój podziw i uznanie, umiejac jednoczesnie barwnie podawac fakty, zamiast suchej tresci historycznej.
Przyznaje, ze ciagle powracam do czytania Pani ksiazki o Krasnicy. Nie tylko dla przypomnienia sobie o przebytych faktach mojego zycia, ale i dla poznania nowych dla mnie wiadomosci o losie Rodziny Bakowskich po wysiedleniu z rodzinnego domu.  Serdecznie wspolczuje Ewie z powodu przebytych przez nia i jej Mame udreczen w czasach PRL. (...) Konczac proszę o przyjece wyrazow szacunku i podziwu za caloksztalt pracy pisarskiej dla Szanownej Pani oraz serdecznych pozdrowien dla obojga Panstwa”.
Jerzy Szkilladz, Warszawa, 30 listopada 2009. 

.

„Z duza przyjemnoscia przeczytalem ksiazke „Dwor w Krasnicy”. Bardzo ciekawa historia rodu Krasickich. Ujela mnie opowiesc o zyciu p.Wandy Ossowskiej - rzadko spotykana szlachetnosc. To pokolenie konczy swoja peregrynacje doczesna.
Krasnica i je okupacyjni mieszkancy, z którymi miałem zaszczyt się spotkac, byli wzorem patriotyzmu, uczciwosci, poswiecenia najwyzszej sprawie dobra Kraju. Jeszcze raz skladam gratulacje za sage rodu. Cenie i  szanuje uczciwosc i prawde przebijajaca z kart ksiazki.”
Roman Bielanski, Warszawa, 10 luty 2010

.
„Jest to kolejna i bardzo cenna pozycja z gatunku literatury faktu poruszajaca etos polski w istotnym dla losu wielu Polakow okresie historycznym ale szczególnie bolesnyn powojnnym, gdzie zniewolenie ludzi majacych wielkie zaslugi dla krzewienia ducha narodowego osiagnely apogeum. Kiedy stracone sa na zawsze majatki, dwory i muzealia na Kresach, to nie do zrozumienia i akceptacji jest potraktowanie wielu historycznych pamiatek na posiadlosci ziemskich w tak podly sposob jak dwor w Krasnicy i jemu podobnych. Ksiazka jest pasjonujaca, ale jednoczesnie „elitarna” w zrozumieniu nie przez szerokiego czytelnika. Wymaga pewnej znajomoci tematu i umilowania historii ludzi i faktow. Podziwiam warsztat pirsarski i wielki dar zgromadzenia tak olbrzymiej bazy zrodlowej”.
Andrzej Kozlowski, Warszawa, 2 marca 2010  
.

Świat, który Pani odsłania jest światem, który wciąż jest przeoczeniem 
w Polsce. Uważam, że to bardzo cenne, bo tych prawdziwych
światów, które odeszły, nie da się niczym zastąpić, tak jak życia pojedynczego
człowieka, który kiedyś odejdzie.
Rafal Wojasiński, Warszawa, 6 maja 2010
.

“Skonczylam czytac ksiazke Aleksandry Ziolkowskiej-Boehm “Dwor w Krasnicy i Hubalowy Demon”. Czytalam zachlannie ale i celebrowalam to czytanie z powrotami do poprzednich stron, by nie uronic watkow wiazacych calosc, opanowac drzewo genealogiczne tego zwiazanego z dworem i jego stadnina koni w Krasnicy. A może podarowany przez wlascicielke dworu najpiekniejszy kon Demon dla dowodcy Hubala, stal się kanwa powstania tej ksiazki?

Sposrod licznej rodziny bylych wlascicieli, pozostali sa dotad jedynie spadkobiercami historycznych zdarzen i przywroconych na stronach tej ksiazki wspomnien, bo z dworu nie ma dotad nawet sladu, poza starymi drzewami i grobami na krasnickim cmentarzu.
Dla mnie – glownymi bohaterkami tej jakze pieknej opowiesci, sa kobiety, kiedy ich mezczyzni sluzyli w obronie ojczyzny. One opiekowaly się dziecmi, rodzina i domem, ale i one odwazne w konspiracji pomagaly w teh sluzbie dla ojczzny. Doznawaly one jakze tragicznych przezyc.

Ogromne wrazenie wywarly na mnie opisane w ksiazce wyjatkowe kobiety. Pani Danuta Krasicka i Anna Bakowska i piekna corka Ewa oraz wspaniala Wanda. Ksiazka dala mi wiele wzruszen i lez nad ich losami. Ale i pokazala jakze piekne i wartosciowe osoby, bedace bohaterami tej opowiesci i jakze godne poznania.

Podziekowanie ale i gratulacje naleza się Autorce – za podkreslene i tym samym nadanie wiekszej rangi „Ziemi Opoczynskiej” za postawe w historii ostatniej wojny. Dobrze, ze mamy -  ze zlota czcionka – ksiazke, która uchroni ludzi i ich chlubna dzialalnosc od zapomniennia”.
Halina Szyszko, Lodz, 21 pazdziernika 2009

.
 „...Ja jednak kilka poruszonych w ksiazce tematow widze nieco inaczej. Owszem, kobiety sa bohaterkami tej sagi. Polubilem je i podziwiam. Do wymienionych przez Pania Haline, dodalbym jeszcze Elzbiete Krasicka. Nie mozna jej pomijac, wymieniajac inne. Jej list pozegnalny to perelka i na dodatek prawdziwie kochala gory. Oddawszy kobietom co im sie nalezy, chcialbym jednak wspomniec i podkreslic role Pana Janusza Krasickiego, ktory jest niewatpliwym bohaterem tej ksiazki, a nawet osmiele sie napisac, ze znacznie przyczynil sie do jej powstania. A Henryk Ossowski a inni mezczyzni ? Ci faceci nie tylko "sluzyli w obronie ojczyzny", ale takze "opiekowali sie dziecmi, rodzina i domem", o ile ponura historia im na to pozwalala. Ta ksiazka opowiada nie tylko o Matkach - Polkach ale takze o Ojcach - Polakach.
Obroniwszy nieco plec brzydka przed zapomnieniem, przechodze do nastepnego waznego tematu - koni. Demon, choc tytulowy, nie jest dla mnie najwazniejszy w calej historii. Z ogierow na czolo wysuwa sie Bask, ale on jest juz troche Amerykaninem, takim imigrantem, ktory szybko i wspaniale zaaklimatyzowal sie w nowej ojczyznie. Zmienie front i tym razem bede bronil plci pieknej. Dla mnie prawdziwymi bohaterkami opowiesci o stadninie sa klacze: Bajka, Bajeczka, Balalajka, Iwonka III i inne. Zapomnialem jak nazywala sie ta z krzywa szyja, ale ja takze powinienem wymienic. Cala historia stadniny to opowiesc o tym jak mlode malzenstwo mozolnie budowalo swoj kawalek Polski. Polski kultywujacej tradycje, ale wkraczjacej na tory nowoczesnosci. Klacze z Krasnicy stanowily trzon tej zmiecionej przez ciemny czas budowli i sa prawdziwa "kanwa" tej czesci ksiazki. Chwala im za to. Przy okazji, jesli juz jestem przy klaczach. Pamietam, ze latem wrocilem do "Dworu w Krasnicy...", usilujac znalezc fragment o pochodzeniu Iwonki III ( o ile dobrze pamietam jej imie )” 
Tomasz Wojtkowski, Warszawa, 13 grudnia 2010

.
„Czytalem b. duzo ksiazek z czasow okupacji, ale dopiero z Twojej dowiedzialem sie blizej o zarzadzaniu majatkiem ziemskim pod okupacja niemiecka oraz dalsza historia dworu ich wlascicieli po wkroczeniu wojsk sowieckich, za komuny i pozniej.
Cala ksiazka b. mi sie podobala, zrobila duze wrazenie.”
Krzysztof Ziolkowski, Lodz, 15 marca 2011

.
„Dobra ksiazka, wielka wiedza i zwiezly styl. Kawal histori i swiata, który minal”.
Andrzej Goebel, Pokrzydowo, 10 kwietnia 2011

.
„...W bardzo piekny sposob cala pisana przez Pania historia stala się jedna historia Tej Rodziny i wszystkich Rodzin polskich, których nie oszczedzila wojna.
Bardzo smutny jest kontrast miedzy bohaterstwem wojennym, a powojenna rzeczywistoscia.
Pisze Pani z emocjami, przez co widac Pani milosc i szacunek dla Tych ludzi. I dzieki temu wspaniale czyta się te opowiesc. 
Mirela Tomczyk, Warszawa 5 czerwca 2011

*
„Przez przypadek natrafilem na wspomnienia P Wandy Ossowskiej, a potem kontynuujac fascynacjê Ta Osoba dotarlem do Pani ksiazki” Dwór w Krasnicy i Hubalowy Demon” dziêki której wiedza o losach tej wspanialejKobiety dopelnia sie i jest tak pieknie opisana . Cala ksiazka jest bardzo interesujaca”.
Jan Nowak, Konskie, 27 maja 2015 


PROMOCJE odbyly się w: Bibliotece im. J.Pilsudskiego w Lodzi, Sluzewieckim Domu Kultury w Warszawie, Osrodku Kultury na Bielanach w Warszawie, Płocku, Krakowie, Opocznie, Domu Literatury w Warszawie, w Redakcji "Nowego Dziennika", Nowy Jork, w Bibliotece Polskiej i Konsulacie w Waszyngtonie, Bibliotece PAN w Gdansku.
Podpisywanie na Targach Ksiazki Akademickiej na Politechnice Warszawskiej, Targach Ksiazki w Krakowie, Targach Ksiazki Historycznej na Zamku/Arkady Kubickiego/ w Warszawie. 

Biblioteka im J.Pilsudskiego w Lodzi, prowadzenie: Piotr Bierczynski
http://skany.wbp.lodz.pl/pliki/bibik/bibik_83/bibik_83.pdf

RADIO – wywiad z Ewa Heine, 1 program Radia (godz. 12-3 w nocy); 
Kawiarenka Radia Retro”, Program 1,  Danuta Zelechowska i Jan Zagozda.
 9 odcinkow czytano w Radio 1 program  (styczen 2010) czytanie „Przed polnoca”.
KSIAZKA drukowana w odcinkach,  NOWY  KURIER , Toronto, luty 2010- kwiecień 2011


.