Ingrid Bergman prywatnie
Publisher: Prószynski i S-ka
Published: 2013
Place of publication: Warszawa
Format: paperback240
Number of pages: 240
Description: Ingrid Bergman prywatnie
PAP Piątek, 24 maja (08:53) 2013
 
    Za wyjątkowy film w swojej karierze uważała nie "Casablankę" lecz rolę w "Joannie d'Arc" - mówi Aleksandra Ziółkowska-Boehm, autorka wydanej właśnie książki "Ingrid Bergman prywatnie", która jest bardzo osobistą opowieścią o życiu aktorki.
     Ingrid Bergman była laureatką trzech Oscarów. Jej rola w "Casablance" u boku Humphreya Bogarta przeszła do historii światowego kina. Grała w takich słynnych filmach, jak: "Anastazja", "Urzeczona", "Dzwony Najświętszej Marii Panny", "Joanna d'Arc", "Komu bije dzwon" "Morderstwo w Orient Expressie" czy "Jesienna sonata". Miała trzech mężów: Pettera Lindstroma, Roberto Rosselliniego, Larsa Schmidta i czworo dzieci: Pię, Robertina, Isabellę i Ingrid-Isottę.
. 
PAP-Pośród bohaterów pani książek - hubalczyków, powstańców warszawskich,żołnierzy Andersa, rodzin i rodów kresowych, postaci związanych z polską historią, pojawia się nagle wielka gwiazda światowego kina: Ingrid Bergman. Jak do tego doszło?
Aleksandra Ziółkowska-Boehm: - Nie stało się to nagle. Ingrid Bergman należała do ulubionych aktorów pokolenia moich rodziców, sama chętnie oglądałam jej filmyi czytałam książki o tej pięknej i utalentowanej kobiecie. Lubiłam jej powiedzenie: 'Niczego nie żałuję', ale naprawdę stała mi się w pewien sposób bliska poprzez opowieści mojego męża.
Od kiedy w 1990 r. wyszłam za mąż za Normana Boehma, opowiadał mi często o swojej słynnej kuzynce, pokazywał fotografie, pamiątki, listy pisane przez nią do amerykańskich krewnych: do jego babki Blendy, ojca Carla Normana i do niego. Wspomniał wizyty Ingrid w jego domu rodzinnym, pamiętał, że grał dla niej na pianinie m.in. 'PieśńIndii' Rimskiego-Korsakowa i 'Walc minutowy' Chopina i że był bardzo przejęty, kiedy go, małego wówczas chłopca, pochwaliła za grę. Spotykał się z nią w Paryżu, Deauville, Londynie, Nowym Jorku, poznał Roberto Rosselliniego, Larsa Schmidta, Yula Brynnera, Ritę Hayworth, Anatola Litvaka. Te wspomnienia były barwne, intensywne. Przywoływałam wielką aktorkę kilkakrotnie w swoim pisaniu, aż wreszcie postanowiłam napisać o niej książkę.
PAP -Ale dlaczego stało się to dopiero teraz? Minęło przeszło dwadzieścia lat, odkąd pani poznała historię rodzinną Boehmów i Ingrid Bergman.
A.Z-B.- Może ważniejsze czy pilniejsze wydawały mi się tematy dotyczące polskiej historii, może nie chciałam być posądzona, że eksponuję ten temat, pokazuję mężowskie koneksje...
PAP -Chodziło o to, aby uniknąć tego, co Amerykanie nazywają"drop the names", chwalenia się znajomościami?.
A.Z-B - Popisywanie się słynnymi nazwiskami jest tu uznawane za bardzo w złym stylu. Ale nie o to chodzi. Wydaje mi się, że tak jak w przypadku innych książek, historia musiała dojrzeć. Doczekać 'swojego czasu'. Isaac Bashevis Singer mówił, że dopiero wtedy, gdy pisarz odczuwa konieczność jej opowiedzenia - powinien zacząć pisać.
I tak postąpiłam, pokazując Ingrid Bergman prywatnie -poprzez wspomnienia bliskich jej osób, poprzez listy pisane przez 36 lat do rodziny Boehmów i przede wszystkim poprzez opowieści Normana. To on widywał jąw rozmaitych kameralnych sytuacjach rodzinnych, pierwszy raz, gdy klęczała na podłodze w łazience i kąpała w wannie swoją córeczkę Pię. Norman zauważyłwtedy, że Ingrid zachowuje się naturalnie i swobodnie, i że kąpanie córeczki sprawia jej wielką radość. Po latach Pia powie bodaj najpiękniejszą rzecz o matce, że posiadała cechę częstą u wielkich ludzi - miała urok wczesnej młodości, niemal dziecięcy.
PAP -Co nowego dowiemy się z pani książki o Ingrid Bergman?.
A.Z-B - Sądzę, że nie jest powszechnie znany fakt, że aktorka urodzona w Szwecji miała krewnych w Stanach Zjednoczonych, z którymi utrzymywała serdeczny kontakt. Podobnie, nie jest ogólnie wiadome, że była półSzwedką, pół Niemką. Ojciec aktorki Justus Bergman był Szwedem, a matka Friedel Adler - Niemką. W Ameryce, gdzie Ingrid Bergman zdobyła ogromną popularność,unikano wręcz wzmianek o jej niemieckim pochodzeniu. Podczas II wojny światowej i kolejnych latach po jej zakończeniu nie przypominano o niemieckim pochodzeniu znanych aktorów, tak np. uczyniono w przypadku Clarka Gable'a.
Ameryka także potrafiła się odwrócić od swoich ulubieńców. Kiedy Ingrid Bergman, już będąc we Włoszech, postanowiła się rozejść z Petterem Lindstromem, by poślubić Roberto Rosselliniego, wybuchł wielki skandal, nawet senator z Kolorado oficjalnie przytoczył jej nazwisko jako przykład zepsucia. Odwrócono się od aktorki, o czym sama pisze w liście do ciotki Blendy. To wtedy pocieszał ją dobry przyjaciel Ernest Hemingway, pisząc, że 'jest wielką aktorką, a wielcy aktorzy mają problemy z resztą świata. Ale też wszystko im się wybacza'.
PAP -Czy dokumenty rodzinne rzucają też nowe światło na twórczość aktorską Ingrid Bergman?.
A.Z-B - W pewnych sprawach tak. Pia, córka aktorki, stwierdziła np., że Ingrid byłaby nieszczęśliwa, wiedząc, że 'Casablankę' uważa się za jej najlepszy film. Matka, jej zdaniem, znacznie wyżej ceniła i bardziej lubiła rolę Joanny d'Arc i ten film uważała za wyjątkowy w swojej karierze..
PAP -Co z amerykańskim wydaniem książki o Ingrid Bergman? Miało ono być wcześniejsze od krajowego..
A.Z-B - Musiałam zmienić wydawcę, bo ten poprzedni, koniecznie chciał 'podkręcać' temat, podgrzewać temperaturę, namawiając mnie abym skłoniła Normana, by opowiedział, że kochał się w swojej kuzynce, na co on, naturalnie, się nie zgodził. Wydawca argumentował, że książka się wspaniale sprzeda z takim wątkiem 'romantycznym' i bardzo się dziwił tej odmowie..
PAP -A co, według Normana Boehma było najważniejsze, najbardziej charakterystyczne dla Ingrid Bergman?.
A.Z-B -Norman podkreślał, że Ingrid wyglądała na szczęśliwą,niezależnie od okoliczności życiowych, a te, paradoksalnie, dość często bywały trudne. Miała niezwykłe oczy i uśmiech rozświetlający twarz. Często wspominałszczególny rodzaj skupienia, z jakim podczas rozmowy kierowała swoją uwagę na drugąosobę. Podbijała serca publiczności nie tylko swoim wyglądem, ale i świeżością,delikatnością, nawet pewną bezbronnością. I tak ją zapamiętał.
*
Książkę "Ingrid Bergman prywatnie" opublikowało wydawnictwo Prószyński i S-ka. Aleksandra Ziółkowska-Boehm to polska pisarka na stałe mieszkająca w USA. Autorka blisko trzydziestu książek; publikuje w Polsce i w Stanach Zjednoczonych.
-Rozmawiała Anna Bernat. PAP 24 maja 2013
*
KSIĄŻKA DLA KAŻDEGO
Znani i lubiani
„Fascynacja życiem znanych ludzi to znak naszych czasów. Tylko czy to, co pokazują
media, jest prawdą?
Ingrid Bergman, jedna z największych gwiazd kina, laureatka trzech Oscarow, zdobyła sławę w Hollywood dziękiznanemu producentowi amerykańskiemu Davidowi O. Selznickowi.Wystąpiła w słynnych na całym świecie filmach, takich jak „Casablanca”, „Anastazja”, „Morderstwo w Orient Express”. Niewiele osob wie, że
ta urodzona w Szwecji aktorka miała swoich amerykańskich krewnych. W Stanach wyszła za mąż i osiadła na stałe siostra ojca Ingrid, Blenda Bergman (po mężu Boehm). Ingrid, ktora straciła oboje rodzicow w młodym wieku, utrzymywałaz ciotką stały kontakt, podobnie jak z synem Blendy, Carlem Normanem, i wnukiem Normanem. Pisała do nich często i spotykała się z Normanem w rożnych miejscach w Stanach Zjednoczonych, Francji i Anglii. Norman Boehm, od 1990 r. mąż pisarki Aleksandry Ziołkowskiej-Boehm, udostępnił rodzinne listy i fotografi e, a także podzielił się swoimi
wspomnieniami o sławnej kuzynce - i tak oto powstała ta bardzo osobista opowieść o życiu
wielkiej gwiazdy. Aleksandra Ziołkowska-Boehm ukazuje Ingrid Bergman widzianą oczami jej amerykańskich krewnych, nie tylko jako sławną aktorkę, ale też ciepłą, życzliwą kobietę, żonę i matkę”.
-JAG, „Echo Katolickie”, 6-12 czerwca 2013
*
„Jedna z największych aktorek światowego kina, laureatka trzech Oscarów. Tym razem z bliskiej perspektywy - opisana przez Polkę, która wyszła za mąż za kuzyna słynnej aktorki.”
-Czytanie wkreci cie totalnie, IN STYLE, 1 lipca 2013
*
„Bez niej historia światowego kina wyglądałaby inaczej. Właśnie ukazuje się kolejna biografia INGRID BERGMAN, tym razem pisana z zupełnie innej perspektywy.
Jeśli potrzebuje Pan szwedzkiej aktorki, która (...) zna tylko jedno zdanie po włosku: »Ti amo« -jestem gotowa przyjechać i zagrać w Pana filmie" - napisała Ingrid Bergman do Roberta Rosselliniego. Okazało się, że reżyser nawet nie słyszał o aktorce, która była wielbicielką jego talentu. Wszystko się zmieniło, gdy się spotkali. Ingrid porzuciła męża, Hollywood i rozpoczęła nowe życie u jego boku. Pełna ciepła Szwedka wyszła za zimnego Włocha, który szukał ciepła - mawiał jej przyjaciel. Nie był to ostatni związek Ingrid. Z książki Aleksandry Ziółkowskiej-Boehm wyłania się portret osoby rzeczywiście ciepłej i oddanej bliskim. Nie jest to typowa biografia, tylko raczej wspomnienie rodzinne — mąż autorki był kuzynem Ingrid i jej listy do niego są osią tej książki. Rodzinna perspektywa bywa zaletą, ale również bywa ograniczeniem. Tak jest w przypadku i tej książki, która może być ciekawym uzupełnieniem innych biografii.”
- Gorąca Szwedka chłodny Wloch. ELLE, 1 lipca 2013
*
Ingrid Bergman prywatnie". Aleksandra Ziółkowska-Boehm
To osobista opowieść o życiu jednej z największych gwiazd ekranu. Niewiele osób wie, że ta
szwedzka aktorka miała amerykańskich krewnych. W USA osiadła siostra ojca Ingrid, Blenda Boehm. Spotykała się z Normanem, synem Brendy. Norman Boehm, od 1990 roku mąż pisarki Aleksandry Ziółkowskiej-Boehm, udostępnił rodzinne listy i fotografie, a także podzielił się swoimi wspomnieniami o sławnej ciotce. Tak powstał portret wielkiej gwiazdy, widzianej oczami krewnych.”
- POLSKA - DZIENNIK BA£TYCKI (Magazyn na weekend), 15 czerwca 2013
*
Plotki i ploteczki
Chciałoby się powiedzieć- jeszcze jedna biografia Ingrid Bergman i stracę przytomność. Ileż to już książek ujawniało sekrety i sekreciki z życia szwedzkiej gwiazdy, iluż to autorów dokonywało analizy jej filmów, zliczyć chyba nie sposób. A jednak można dopisać do tych tysięcy stron jeszcze parę. Można, jeśli jest się Aleksandrą Ziółkowską-Boehm, żoną kuzyna hollywoodzkiej ikony. Jej mąż Norman Boehm  udostępnił na potrzeby recenzowanej publikacji prywatną korespondencję i zdjęcia, co jest zapewne rarytasem dla kolekcjonerów lubujących się we wcześniej niepublikowanych materiałach o Bergman, choć w większości dotyczą one spraw dość trywialnych, codziennych, to kartki z życzeniami i pisane naprędce w hotelowych pokojach listy. Takie jednak było i założenie autorki, która filmom poświęca tutaj niewiele miejsca, skupiając skupiając się-trzeba dodać, że zważywszy na niewielką objętość książki, dość pobieżnie - na przybliżeniu po raz wtóry życiorysu aktorki, choć, co istotne, głównie z perspektywy mieszkającej w Stanach Zjednoczonych rodziny. Faktycznie interesujący jest portret Ingrid Bergman nie uwielbianej aktorki, a rozdartej pomiędzy dziećmi z dwóch małżeństw matki, tęskniącej za rodziną kuzynki i płomiennej kochanki, która dla miłości włoskiego mistrza kina Roberto Rosselliniego porzuciła Hollywood.(...).
- BARTOSZ CZARTORYSKI,  DZIENNIK GAZETA PRAWNA (Kultura) 14 czerwca 2013
*
„Bergman to jedna z największych gwiazd kina i laureatka trzech Oscarów. Autorka ukazuje aktorkę widzianą oczami jej krewnych, nie tylko jako gwiazdę, ale ciepłą kobietę, żonę i matkę”
POLSKA - GAZETA KRAKOWSKA (Kraków) 7 czerwca 2013
• I. BERGMAN PRYWATNIE
*
„Jeśli ktos sadzil, że Aleksandra Ziółkowska-Boehm zna się wylacznie na Wankowiczu, zdziwi się. W ksiazce „Ingrid Bergman prywatnie” pisarka naswietla nam intymnosci najladniejszej ikony kina, wlascicielki nieziemskiej urody i trzech Oscarow.”
Mariusz Grabowski, POLSKA - DZIENNIK £ÓDZKI (Dodatek 1), 2 maja 2013;
POLSKA (DODATEK), 12 kwietnia 2013
*
Jeślsądził, że Aleksandra Ziółkowska-_**
Boehm zna się wyłącznie
na Wańkowiczu, zdziwi się. W książce
INTERNET:
„Ingrid Bergman to legenda kina, gwiazda Hollywood i jedna z największych aktorek wszechczasów. Inspirowała wybitnych reżyserów, olśniewała urodą i zachwycała talentem. Wystąpiła w filmach takich jak: Casablanca, Morderstwo w Orient Expressie, Stromboli, czy Kobieta o imieniu Golda, choć to tylko niektóre głośne tytuły z jej bogatego dorobku. Jeśli ciekawi Was, jak wyglądało życie aktorki gdy gasły światła kamer, powinniście zajrzeć do Ingrid Bergman prywatnie, świeżo wydanej biografii artystki.
Aleksandra Ziółkowska-Boehm, autorka książki, jest żoną Normana Boehma, młodszego kuzyna wielkiej aktorki. Ma to oczywiście wpływ na snutą opowieść, która zyskuje dzięki temu wyjątkową, intymną perspektywę. Fundamentem biografii jest korespondencja Ingrid z rodziną oraz wspomnienia samego Normana. Wyłania się z nich portret troskliwej, oddanej bliskim i obdarzonej subtelnym wdziękiem kobiety.
Czytelnik może poszperać w domowym archiwum, czyli przyjrzeć się kopiom listów, które wyszły spod ręki Bergman i obejrzeć rodzinne fotografie. Losy aktorki przedstawione są w zwięzły, a zarazem ciekawy sposób. Biografka przygląda się całemu życiu swojej bohaterki: jej sukcesom w Hollywood, sprawom rodzinnym, plotkom, przeprowadzce do Włoch. Nie jest to historia o wielkim ekranie, ale opowieść o człowieku, który zmaga się z konsekwencjami sukcesu i sławy. To dobrze napisana książka, która pielęgnuje pamięć o słynnej aktorce i przywołuje wspomnienie wyjątkowej ery w dziejach Hollywood.”
-kalofonia
http://opetaniczytaniem.pl/recenzje/ingrid-bergman-prywatnie-aleksandra-ziolkowska-boehm-proszynski-i-s-ka-2013.html
.
„Wielka zwyczajna gwiazda
Historie życia sławnych aktorek zazwyczaj pełne są skandali, gorących romansów i wpadek związanych z nadużywaniem mniej lub bardziej zakazanych substancji. Jeżeli ktoś szukałby podobnych wydarzeń w biografii „Ingrid Bergman prywatnie” będzie srodze zawiedziony.
Bohaterka, którą poznajemy czytając tę niewielką książkę, jest skromną choć pełną gorących uczuć kobietą. Pomimo swojego imponującego dorobku artystycznego – zdobyła trzy Oskary i cztery nominacje do tej nagrody – pozostała pełną ciepła i rodzinną osobą, po pierwsze matką, a dopiero na drugim miejscu aktorką. Ingrid Bergman poznajemy poprzez wspomnienia jej kuzyna – Normana Boehm. Zebrane, spisane oraz zilustrowane prywatnymi listami i zdjęciami z rodzinnych albumów przez żonę Normana Boehm Aleksandrę Ziółkowską-Boehm, dla wielbicieli talentu aktorki będą ciekawym uzupełnieniem oficjalnych biografii, natomiast dla mniej wtajemniczonego czytelnika historią osoby, która pomimo sławy nie straciła kontaktu z rzeczywistością.
Trudności z pokonaniem własnych wad i słabości, a także traumatyczne wspomnienia z dzieciństwa nie pozbawiły Ingrid Bergman współczucia i zrozumienia dla słabszych, chorych czy gorzej sytuowanych. Wspierała swoich bliskich nie tylko pamięcią – pisała mnóstwo listów, ale i – o czym mało kto wiedział – finansowo. Do swoich dochodów nie przywiązywała wagi, wszystkie środki zostawiała do dysponowania swoim mężom, dbając o zabezpieczenie swoich dzieci.
Całe życie zmagała się z chroniczną nieśmiałością, która ustępowała dopiero na scenie czy przed kamerą, gdzie potrafiła bez reszty oddać się grze aktorskiej i wcielić się w postać. Aktorstwo było jej pasją, potrafiła poświęcić się swojej pracy bez względu na odległości jakie musiała pokonywać i rozstania jakie przeżywała. Mimo nieśmiałości w życiu prywatnym potrafiła pójść „za głosem serca” wbrew opinii krytyków i publiczności nie tylko w kwestii miłości, ale i przy wyborze ról filmowych – wykazując się przy tym olbrzymim wyczuciem czasu i trendów filmowych, i teatralnych.
W tej nietypowej biografii możemy poznać sławną aktorkę jako mamę, ciocię i zakochaną kobietę. Nie ma tu miejsca na sensacyjne „fakty z życia” czy zdjęcia „z ukrycia”. Jest za to dużo domowego ciepła i zwykłej ludzkiej życzliwości. Fanom Ingrid Bergman i przeciwnikom celebrytów – polecam.”
Ewa Buszac – Piątkowska, Szczecin czyta,  10 lipca 2013
http://www.szczecinczyta.pl/wielka-zwyczajna-gwiazda/

*
GLOSY:
„Po krotkich przygotowaniach (zaparzenie w duzym kubku swiezej herbaty, oproznienie popielniczki z wczorajszych niedopalkow, uprzatniecie fotela z roznych czesci mojej garderoby i ubranie sie w wygodny, nie krepujacy ruchow dres) ponownie pograzylem sie w opowiesci o Ingrid Bergman. 
Jako tlo muzyczne wybralem bossa novy w wykonaniu Astrud Gilberto. Nie wiem, dlaczego akurat ten gatunek muzyki uznalem za odpowiedni, ale okazalo sie, ze trafilem w dziesiatke. Dla mnie bossa novy sa specyficznymi piosenkami. Nie uslysze w nich wielkich popisow wokalnych. Ich rytm jest bardzo jednostajny a linie melodyczne jakby przytlumione przez tworcow. Jakby kompozytorzy unikali nadmiernych fajerwerkow muzycznych. Ale jakze piekne sa te wszystkie melodie. W dodatku konwencja spiewania lekko matowym glosem sprawia, ze bossa novy po wyjsciu z glosnika snuja sie po pokoju jak dym z fajki. Zawieszone w powietrzu wypelniaja cala przestrzen swoim urokiem i cieplem. Nie chodzi mi o cieplo brazylijskiej plazy (chociaz z tym takze sie kojarza z oczywistych powodow), ale raczej o takie przyjemne, wewnetrzne mrowienie w klatce piersiowej, polaczone z odczuciem relaksu i uspokojenia. Piosenki opowiadaja o milosci, rozstaniach i spotkaniach, marzeniach i podrozach, o pieknych kobietach i ich facetach. Zupelnie jak w Pani ksiazce. Gdy ja czytalem, mialem wrazenie, ze spokojnym, cieplym, jednostajnym glosem opowiada mi Pani historie rodzinna. Taka rozmowa przy herbacie.
Tak, wybralem wlasciwa muzyke jako tlo przy lekturze. 
„Ingrid Bergman prywatnie” to taka ksiazkowa bossa nova, mimo ze jej glowna bohaterka pochodzila z zimnego kraju i spoczela w zimnym morzu i mimo ze druga bohaterka, ciocia Blenda, w ciasno zapietych pod szyja sukniach, w drucianych okularach, ze scisnietymi ustami, stanowczym wzrokiem i z Biblia na nocnej szafce przy lozku w niczym nie przypomina dziewczyny z Ipameny.
„Ingrid Bergman prywatnie” jest chyba pierwsza biografia aktora lub aktorki, jaka przeczytalem. Czytalem wiele biografii i autobiografii pisarzy, kompozytorow i malarzy ale nie bylo wsród nich aktorow. Pamietam, ze kiedys zaczalem czytac ksiazke o Poli Negri, ale nie skoñczylem, bo mnie znudzila. Z artystow pokrewnych aktorom przeczytalem jedynie ksiazki o tancerzu baletowym Nizynskim i o mimie Deburau. Tyle pamietam.
Chyba caly czas wyobrazalem sobie, ze sa to ksiazki bardzo „hollywoodzkie”, pelne romansow, fruwajacej kasy i blichtru, co nie bardzo mnie pasjonuje, za to bez prawdziwego zycia. Poniewaz dobrych wartych przeczytania ksiazek jest wiele, omijalem te o aktorach, nie spodziewajac sie znalezc w nich nic interesujacego.
„Ingrid Bergman prywatnie” zburzyla moje mylne wyobrazenia o aktorskich biografiach, bowiem okazalo siê, ze mozna napisac o wielkiej gwiezdzie Hollywoodu odsuwajac na bardzo daleki plan cala mieniaca sie zlociscie otoczke i sprobowac napisac o cz³owieku i jego prawdziwym zyciu. Podejscie do zycia Ingrid Bergman od strony rodzinnej bylo swietnym zabiegiem. Juz w trakcie czytania Pani podziekowan i „Slowa od Normana Boehma” znalazlem sie w milej familijnej atmosferze, co rokowalo ciekawa opowiesc. Dosyc rozbudowany rozdzial o antenatach aktorki i jej dziecinstwie bardzo mi ja przyblizyl i chyba pozwolil lepiej wszystko zrozumiec. Pamietam, ze mialem male klopoty przy poznawaniu wszystkich koneksji rodzinnych w „Dworze w Krasnicy”. W Pani opowiesci o Ingrid Bergman czesc „historyczna” czytalem jak najciekawsza powiesc. Wydaje mi sie, ze od razu zapamietalem kto jest kim dla kogo. Co wazniejsze, wiedza o przodkach i atmosferze panujacej w rodzinie pozwolila mi na lepsze zrozumienie wyborow zyciowych aktorki. Czuje pewien niedosyt z powodu braku w ksiazce reprodukcji przynajmniej jednego obrazu rodzicow lub dziadka bohaterki ksiazki. Jestem ich ciekaw. Bardzo spodobala mi sie ta rodzina.
Jedna z ciekawszych postaci drugoplanowych tej opowiesci wydaje mi sie Ciocia Blenda. Wydaje mi siê, ze Babcia Normana miala nie maly wplyw na ksztalt tej ksiazki, sadze bowiem, ze listy do niej nie sa tylko dlugimi cytatami i oprocz niezaprzeczalnych walorow poznawczych spelniaja takze wazna role w kompozycyji utworu. Nadaja swoisty rytm calej opowiesci. Oczywiscie listy do Normana takze spelniaja kompozycyjna role. Szczególnie polubilem Ciocie Blende za jedno zdanie w liscie z 1950 roku: „...i przede wszystkim dziekuje, ze nie rzucasz we mnie kamieniami, jak to czyni tak wiele innych osob”. Ciekawe byloby poznac listy Cioci Blendy do siostrzenicy i te ksiazeczki o rodzinie, ktore jej wysylala. Zastanowilo mnie, ze jest dluga przerwa w listach od roku 1957 do 1968. Moze nie ma tu zadnej tajemnicy i niepotrzebnie to zauwazylem. Po prostu nie bylo juz Cioci Blendy a z Normanem wysylali do siebie tylko okolicznosciowe kartki.
Bardzo dobre sa wszystkie zdjecia, szczegolnie te z Deauville. Chyba pierwszy raz zostaly opublikowane. Powinno to byc podkreslone w nocie wydawcy, bo to wielka gratka zobaczyc Ingrid Bergman w czasie poobiedniej drzemki. Tak sobie wytlumaczylem zdjecie ze strony 150. Dziewczyny odpoczywaly po sutym obiedzie.”
-Tomasz Wojtkowski, Warszawa, 20 czerwca 2013
*
„Ksiazka, jak zawsze swietnie napisana, ciekawa i piêknie wydana.. Polknelam jednym tchem.”
-Ryszarda Jagoda. Krakow, 3 lipca 2013
.
„Przeczytalam "Ingrid Bergman prywatnie" jednym tchem (w czasie podrózy autobusem
z Cieszyna i Ustronia do Warszawy). Zawsze lubilam i podziwialam bohaterke "Casablanki", a teraz tym bardziej. Dzieki za cieple i profesjonalne (oczywiscie, tak jak i inne pozycje spod Pani pióra) opracowanie jeszcze jednego trudnego zyciorysu” 
-Krystyna Gaczynska, Warszawa, 5 lipca 2013 

„Wlasnie skoñczylam czytac ksiazkê o Ingrid Bergman. Dziêkujê za kolejna mozliwosc ciekawej lektury. Masz racje, ze lubimy opowiesci o milosci i slawie. Bo, bez wzglêdu na czas, kontynenty – milosc jest kolem zamachowym, reszta – konsekwencją ruchu.
Tak piêknie pielêgnowana pamiec o Ingrid przez Pana Normana i Twoja cudowna umiejêtnosc pisarska, przyczynily siê do powstania bardzo osobistej opowiesci o Aktorce, Zonie, Matce, Kobiecie. Opowiesci, która mnie wzruszyla, dopelnila wiedze, sklonila do refleksji nad wlasna kondycja.
Ale w tej opowiesci, od pierwszych zdañ, towarzyszylo mi przekonanie, ze ta ksiazka jest owocem milosci Twojej i Mêza. Dziêkujê Wam za ten owoc i życzê szczêscia rodzinnego!”
- Grazyna Bankowska-Chrzanowska, Warszawa, 7 lipca 2013

.
„Dla mnie ton osobisty to zaleta książki, taki piękny ukłon w kierunku Normana. Uszlachetnia książkę. Dystans, jaki ma zazwyczaj autor do opisywanej postaci, u Ciebie niknie. Piszesz o niej jak o kims bliskim, a przecież jej nie znałaś. To jest takie piękne!”
-Janusz Paluch, Krakow, 8 lipca 2013