יומי דפגרא

יומא דפגרא (מערצאל: יומי דפגרא), ווערט באניצט אלס א נאמען פאר די טעג וואס די בחורים האבן נישט געהאט קיין לערעריי אין דער ישיבה, אזוי ווי צום ביישפיל: ראש חודש, חנוכה, ט"ו בשבט, ל"ג בעומר, ט"ו באב אא"וו.

פילצאליגע מנהגים זענען געווארן פארבינדן מיט "יומי דפגרא". למשל, מען זאגט נישט קיין תחנון אין די טעג. אין געוויסע געמיינדעס איז איינגעפירט אז אן אבל גייט נישט דאווענען פארן עמוד.

 מקור 
יומי דפגרא איז א קורצער נאמען פאר דעם אראמישן באגריף יומי דמפגרי ביה רבנן. דאס הייסט טעג ווען עס איז נישט דא קיין לערעריי, און די תלמידים בלייבן אינדערהיים.

דער מקור און ווארצל פונעם אויבערדערמאנטן באגריף איז אין דער גמרא, :  דער באגריף איז געווען גאנץ פארשפרייט. רש"י האט דארט געטייטשט:
דאס הייסט, דער טאג איז פארביי געגאנגען, אהן דעם אז מען זאל אים אויסנוצן אזוי ווי ס'איז דארף צו זיין.

רעפערענצן

קאַטעגאָריע:אויסדרוקן פון חז"ל
קאַטעגאָריע:מנהגים