ირანი

ირანი( ოფიციალურო ირანიშ ისლამურ რესპუბლიკა (IRI) ( დო თაშნეშე ჩინებულ რე მუჭოთ სპარსეთი ( / ) — სახენწჷფო ბჟადალ აზიას. ოორუე-ბჟადალშე უხურგანს თურქეთი, ბჟადალშე — ერაყი, ოორუეშე — აზერბაიჯანი, სომხეთი, თურქმენეთი დო ომძღჷ კასპიაშ ზუღა, ბჟაეიოლშე — ავღანეთი, ობჟათე-ბჟაეიოლშე — პაკისტანი, ობჟათეშე ომძღჷნა ომანიშ დო სპარსეთიშ ჸუჯეფი. ანდაეთნიკურ მახორობათ, ნამუთ მეხოლაფირო 86 მილიონ რე დო 1,648,195 კმ2 ფართობით, ირან მოსოფელს 17-ა აბანს იკენს მუჭოთ გეოგრაფიულ ზჷმაში, თეშ მახორობაშ მეჯინათ. აზიას ედომუშამო მადვალ სიკაბეტათ მაამშვა უკაბეტაშ დო მოსოფელიშ ართ-ართ არძაშე გვალამ ქიანა რე. ირან ოფიციალურო რე ისლამურ რესპუბლიკა, ნამუთ დორთილ რე 5 რეგიონო ნამუეფჷთ თაშნეშე ირთჷნა 31 პროვინციათ. თეირან რე ქიანაშ ნანანოღა, უკაბეტაშ ნოღა დო ფინანსურ ცენტრი.

ირანი, ცივილიზაციაშ ონწე, დოხორელ რდჷ დიო ხოლო თუდოლენ პალეოლითიშ ბორჯიშე. ჯვ. წ. VII ოშწანურას, ირანიშ უმენტაშ ნორთ პირველაშე მიდიალეფქ აკოკათეს პოლიტიკურ ართულო კიაქსარიშ დუდალაშ თუდო დო ჯვ. წ. VI ოშწანურას ტერიტორიულ გოფალუას მიოჭირინჷ, მუჟამსჷთ კიროს კაბეტიქ დარსხჷ უჯვეშაშ ისტორიაშ ართ-ართ უშხუაშ იმპერია — აქემენიანეფიშ იმპერიან. ჯვ. წ. IV ოშწანურას, ალექსანდრე მაკედონარქ ქჷდიჸუნუ იმპერია. ჯვ. წ. III ოშწანურას, ირანიშ ებუძოლიშ გეშა გიჭყჷ პართიაშ იმპერიაქ, ნამუქჷთ მოგვიანეთ გადუდიშულჷ ქიანა. ახ. წ. III ოშწანურას, პართიალეფი დოთირუეს სასანიანეფიშ იმპერიაქ, ნამუ ბორჯით ორქოშ ხანო იკოროცხუ ირანული ცივილიზაციაშ ისტორიას. ჯვეშ ირანს გეგმიქიმინჷ ჭარალუაშ, ოფუტეშ მეურნალაშ, ურბანიზაციაშ, რელიგიაშ დო ცენტრალურ დუდალაშ მაართა ფორმეფქ. ნამდგარდია ბორჯის თე რეგიონ ზოროასტრიზმიშ ცენტრი რდჷ, მარა VII ოშწანურას, რეგიონ მუსლიმეფქ ქჷდიჸუნუეს, ნამუქჷთ გჷმიჭანუ ირანიშ ისლამიზაცია. ლიტერატურა, ფილოსოფია, მათემატიკა, მედიცინა, ასტრონომია დო ხელუანობა, ნამუეფქჷთ გოპეულუეს სასანიანეფიშ ბორჯისჷნ, ახალშე მიჭყანიერუ ისლამიშ ორქოშ ხანს დო ირანულ ინტერმეცოს, მუჟანსჷთ რანწკ ირანულ მუსლიმურ დინასტიეფქ მაბოლეს არაბულ გამაგალა, მაახალეს სპარსულ ნინა დო ქემუდირთეს ქიანაშ დუდალას. XI-XIV ოშწანურეფს, თე ეპოქას წორო მაჸუნუ სელჩუკეფიშ დო ხვარაზმიშ გამაგალაქ, მონღოლეფიშ მინობურსაფეფქ დო ტიმურიდეფიშ რენესანსიქ.

XVI ოშწანურას, ჯინჯიერ სეფიანეფიშ დინასტიაქ ხეახალშო აკადგინჷ ართამ ირანულ სახენწჷფო, სოდე ოფიციალურ რელიგია რდჷ ვითოჟირიანულ შიიზმი. XVIII ოშწანურას, აფშარიდეფიშ იმპერიაშ ბორჯის, ირან რდჷ მოსოფელიშ მაჸვენჯ ჟისახენწფო, მარა 1790-იან წანეფს, ხემანჭუაფაშა ყაჯარეფიშ მულათ სიტუაციაქ დითირჷ. XX ოშწანურაშ დაჭყაფუს, სპარსეთის მოხვადჷ კონსტიტუციურ რევოლუციაქ დო ხეშუულობაშა ქუმორთჷ ფეჰლევიანეფიშ დინასტიაქ რეზა-შაჰიშ დუდალათ, ნამუქჷთ 1925 წანას გეგთარაგჷ ყაჯარეფიშ დინასტიაშ ეკონია შაჰი. მოჰამედ მოსადეყიშ ნაფთობიშ ინდუსტიაშ ნაციონალიზაციაშ ცადებეფქ გჷმიჭანუ 1953 წანაშ ანგლო-ამერიკულ მინორთაფა. 1979 წანაშ ირანიშ ისლამურ რევოლუციაშ უკული, მონარქიაქ საბოლათ გეთჷ, რუჰოლა ხომეინქ გაჭყჷ ირანიაშ ისლამურ რესპუბლიკა, ნამუქჷთ მუშ ჸურე ქიანაშ უჟინაშ ლიდერო გჷნირთუ. 1980 წანას, ირანქ გემნაკათჷ ერაყის, თექ გჷმიჭანუ ბრუოწანიან ერაყ-ირანიშ ლჷმა, ნამუქჷთ გეთჷ უგაღეთ.

ირან ოფიციალურო რე უნიტარულ ისლამურ რესპუბლიკა საპრეზიდენტო სისტემათ, სოდე უმაღალაშ ხემაჭუაფა უჟინაშ ლიდერიშ ხეს რე აკოკათელი. ქიანაშ თარობა რე ავტორიტარულ დო ფართო კრიტიკაშ მეკონ რე ადამიერიშ ნებეფიშ დო ომენოღალე დუდიშულეფიშ სერიოზულ აკორცუაფეფიშ გეშა. ირან რე კაბეტ რეგიონალურ ჟისახენწჷფო, ნაფთობიშ ქვერსემ ოზირუეშ, თინეფს შქას მოსოფელიშ მაჟირა უკაბეტაშ ორთაშობურ გაზიშ ოზირუეშ, თაშნეშე სიკაბეტათ მოსოფელს მასუმა ქიანა რე ნაფთობიშ დოდასურებულ ოზირუეშ, თიშ გეოპოლიტიკურო შანულამ ორენიშ, ოურდუმე პოტენციალიშ, კულტურულ ჰეგემონიაშ, რელიგიურ გაულაშ დო შიიტურ ისლამიშ მოსოფელიშ ცენტრიშ როლიშ ჭყოლოფუათ. ქიანაშ ეკონომიკა ედპ-შ მეჯინათ მოსოფელს 23-ა აბანს იკენს. ირან გეჸვენჯ ორგანიზაციეფიშ დჷმარსხუაფალ მაკათურ რე: გოერო, ისლამურ წოროხანდაშ ირგანიზაცია, OPEC დო ეკონოკიურ წოროხანდაშ ორგანიზაცია, თაშნეშე მოქიმინჯე მაკათურ რე გეჸვენჯ ორგანიზაციეფს: უგინობირაფუობაშ ყარაფი, შანხაიშ წოროხანდაშ ორგანიზაცია დო BRICS. ირანს იდვალუაფუ იუნესკოშ მოსოფელიშ მონძალაშ 28 ობიექტი, ნამუშ მეჯინათ მოსოფელს 10-ა აბანს იკენს დო ვამატერიალურ კულტურულ მონძალაშ დო კოჩიშობაშ საგანძიშ მეჯინათ — 5-ა აბანს.

ეტიმოლოგია

ისტორიულო, ბჟადალურ ოქიანუს ირანს შხირას „სპარსეთო“ მიშინუანდეს.. თეშნერო, თეხანურ ეთნონიმი „სპარსალი“ რჩქვანელობურო გჷმირინუაფუდუ მუჭოთ დემონიმი ირანიშ არძა მენოღალეშო, თიშ უმუკუჯინალო, რდეს დო ვარი თინეფი ეთნიკურ სპარსალეფინ.

თე ტერმინოლოგია 1935 წანაშა პატჷნენდუ, მუჟანსჷთ ნოვრუზიშ ერეფოშქაშე აკოხვალამაშ ბორჯის ირანიშ შაჰი რეზა-შაჰ ფეჰლევიქ ოფიციალურო ქოთხჷ შხვაშ თურ დელეგატეფს, ნამჷ-და ოფიციალურ მიმოჭარუას ენდონიმ „ირანი“ გჷმოურინუაფუდესკონ. თეშ უკული, „ირანქ“ დო „ირანალქ“ სტანდარტიზაცია მიღეს, მუჭოთ ქიანაშ დო თიშ მენოღალეეფიშ ემაშანალ ომანგურ ტერმინეფქ. 1959 წანას, ირანიშ ეკონია შაჰი მოჰამედ რეზა ფეჰლევიქ გჷმაცხადუ, ნამჷ-და ოფიციალურ მიმოჭარუას ჟირხოლო ტერმინიშ — „სპარსეთიშ“ დო „ირანიშ“ — გჷმორინაფა შილებედჷნ. Reprinted online as "Persia or Iran, Persian or Farsi" ().

დანა ფიშდარი (ზანა ვაჰიძადე) ეთმეშანუნს, ნამჷ-და 1935 წანას ტერმინოლოგიაშ თირუა „სპარსეთშე“ „ირანშა“ ხვალე შხვაშ თურ ჯოხოდვალაშ თირუა ვარდჷნ; თენა რდჷ ერუანულ იდენტობაშ დორთინაფა, ნამუთ ტომბას რდჷ გერსხილ რეგიონიშ ხანგჷნძე ისტორიას.Lawrence Davidson, Arthur Goldschmid, A Concise History of the Middle East, Westview Press, 2006, p. 153 შქა ოშწანურეფიშ შხვადოშხვა მენცარეფი, სამანგათ, ხორეზმალ პოლიმათი ალ-ბირუნი, ირანიშ მაშინუაფალო თაშნეშე გჷმირინუანდეს ტერმინეფს, მუნერით რე „ხუნირასი“ (, ): „ნამუთ მოსოფელიშ ცენტრ რე, [...] დო თენა რე თინა, სოდეთ ჩქი ვორეთჷნ, დო მაფეფ თის ირანულ ოქიანუს უძახუდესჷნ.“

 ისტორია 

 პრეისტორია 

ირანს ჰომინინეფიშ ჸოფაშ უჯვეშაშ ჩინებულ შანი დოხოლაფირო ჯვ. წ. 800,000 წანათ ითარიღებუ, შქა პალეოლითის.Biglari, F. and Shidrang, S., (2006) The Lower Paleolithic Occupation of Iran, Near Eastern Archeology 69 (3–4): 160-168 მუსხირენ შქა პალეოლითიშ აბან რე ნაძირეფჷ, თარო ბჟადალ ირანიშ ზაგროსიშ გვალეფს დო კანკალე აბან ნეანდერტალეფწკჷმა რე მერსხილი.J.D. Vigne, J. Peters and D. Helmer, First Steps of Animal Domestication, Proceedings of the 9th Conference of the International Council of Archaeozoology, Durham, August 2002,  ზარზიულ კულტურა დოკუმენტირებულ რე ირანს ეპიპალეოლითიშ ბორჯის (ჯვ. წ. ეე. 25,000–11,500).Deborah I. Olszewski: "The Zarzian in the Context of the Epipaleolithic Middle East", in: Humanities 19 (2012) 1-20, page 2. მეურნეობაქ ირანს პირველო დოხოლაფირო 12,000 წანაშ კინოხ გუმორჩქინდჷ, ხორგიშ გვერდთუთას უმოსო დოკუმენტირებულ დოხორელ პუნქტეფწკჷმა ართო. ჩოღა გოლანიშ აბან გიშეგორუაფუდჷ ემერიშ ქობალკაკალიშ ორდოიან დოჭყანაფათ. განჯ-დარეშ თეხანურ აბანს თაშნეშე იფიქსირებუ თხალეფიშ უჯვეშაშ ჩინებულ დოჭყანაფაშ შვანი, დოხოლაფირო 10 000 წანაშ კინოხ.

ჯვეშ ნოღა სუზა, ნამუთ უკულ ელამიშ ნანანოღათ დო მოგვიანეთ აქემენიანეფიშ იმპერიაშ ართ-ართ ნანანოღათ გინირთჷნ, პირველ ხორუეფქ დირსხუეს ჯვ. წ. 4400–4200 წანეფს, თეხანურ ირანიშ ნოღა შუშიშ (Shush) გოხოლუას. მტკვარ-არაქსიშ კულტურა (დოხოლ. ჯვ. წ. 3400–2000 წანეფი) რდჷ ოორუე-ბჟადალ ირანს დო კავკაციას., page 44

 ანტიკურ ხანი 

ირანი მოსოფელიშ ართ-ართ უჯვეშაშ ირო დოხორელ ცივილიზაციაშ ონწე რე, სოდეთ ისტორიულ დო ურბანულ ხორუეფი ჯვ. წ. 4000 წანათ ითარიღებუ, ობჟათე-ბჟაეიოლ ირანს რინელ ჯიროფტიშ კულტურაშამო. პროტო-ელამურ ჭარალუათ რსულებურ მუკნაჭარეფი, ნამუთ სალიშობურ ჭარალუაშე უმოს ჯვეშ რე, ჯვ. წ. III ვითოშწანურაშ დაჭყაფუთ ითარიღებუ.Yeganeh, Sepideh Jamshidi, et al., "Complexity of proto-elamite administration system: Insights from compositional data from sealings and tablets", Journal of Archaeological Science: Reports 61 : 104973, 2025 ირანიშ პლატოშ ბჟადალ ნორთ ელამიწკჷმა (ჯვ. წ. 3200–539) ართო ტრადიციულ არხო ბჟაეიოლიშ ნორთ რდჷ, მოგვიანეთ შხვა კათეფწკჷმა, მუნერით რდეს კასიტეფი, მანეფი დო გუთიეფი. პირველ ირანალი კათეფქ შქა აზიაშე ჯვ. წ. II ვითოშწანურას ქუმორთეს.

მიდიაშ დინასტია გამაგენდჷ პირველ ირანულ სახენწჷფოს. ჯვ. წ. 612 წანას, კიაქსარქ დო ბაბილონიშ მაფა ნაბოპალასარქ ასურეთის გემნაკათეს დო ნინევია, ასურეთიშ ნანანოღა, მოჯალაგეს, ნამუსჷთ ახალასურულ იმპერიაშ დონთხაფაქ მაჸუნჷ. მოგვიანეთ მიდიარეფქ ურარტუთ ხოლო ქჷდიჸუნეს დო აკარღვეს.

 აქემენიანეფიშ იმპერია 

აქემენიანეფქ არძა სპარსულ თური კამბისე I-იშ თუდო აკოკათეს. თიშ სქუაშ, კიროს დიდიშ გამაგალაშ ბორჯის, აქემენიანეფქ მიდიარეფს გიორჯგინეს დო აქემენიანეფიშ იმპერია ქჷდარსხუეს, ნამუთ არძაშე კაბეტ ირანულ სახენწჷფო რდჷ ისტორიას. კიროსიქ ლიდიაშ დო ახალბაბილონურ იმპერიეფ ქჷდიჸუნუ დო ასურეთშე ბრელით უმოს კაბეტ იმპერია გაჭყჷ. თიშ სქუაქ, კამბისე II-ქ (გამაგენდჷ ჯვ. წ. 530–522 წანეფს), რეგიონიშ ეკონია კაბეტ სახენწჷფო, ჯვეში ეგვიპტე ქჷდიჸუნუ, ნამუშით თიქ ეჩდომამშვა დინასტიაშ აკოცჷმა გჷმიჭანუ.

კამბისე II-შ ღურაშ უკული, დარიოს დიდიქ (გამაგნდჷ ჯვ. წ. 522–486 წანეფს) ხვისტაშა გეშართჷ აქემენიან მონარქიშ, ბარდიაშ გითოხუაფათ. დარიოსიშ პირველ ნანანოღა სუზას რდჷ, მოგვიანეთ თიქ პერსეპოლისიშ აკოგაფაშ პროგრამა ქჷდიჭყუ. თიქ გაუჯგუშუ ფართო ნაბაკურ სისტემა; თიშ გამაგალაშ ბორჯის პირველო რე შინელ ომაფე შარა — მაგისტრალი სუზაშე სარდისიშა.

ჯვ. წ. 499 წანას, ათენი ალურედჷ მილეტიშ არყებას, ნამუსჷთ შედეგო სარდისიშ მოჯალაგუა მოჸუნჷ. თექ გჷმიჭანუ ბერძენ-სპარსალეფიშ ლჷმეფი, ნამუთ ჯვ. წ. V ოშწანურაშ პირველ ნორთშახ იგინძორებუდჷ. სპარსალეფიშ საბერძნეთშა პირველ მინოკათუაშის, სპარსალ ურდუმამადუდე მარდონიოსიქ კჷნ ქჷდიჸუნუ თრაკია დო მაკედონია, სპარსეთიშ აკმადგინალ ნორთო გინაშქჷ. დარიოსიშ მონძექ, ქსერქსე I-ქ (გამაგენდჷ ჯვ. წ. 486–465 წანეფს), წჷმოიჭყუ სპარსალეფიშ საბერძნეთშა მაჟირა მინოკათუა. ლჷმაშ კრიტიკულ მომენტის, კონტინენტურ საბერძნეთიშ დოხოლაფირო გვერდი სპარსალეფქ ქჷდიჸუნუეს, თინეფს შქას კორინთო ჸალიშ ოორუეშე მადვალუ ტერიტორიეფი. სიტუაციაქ დითირჷ ბერძენეფიშ გომორძგუაშ უკულ პლატეაშ დო სალამინიშ ბურჯაფეფს, ნამუშ ბორჯისჷთ სპარსეთიქ ევროპას მუშ პოზიციეფ მიოდინუ დო თექიანობაშე გეგშართჷ.

იმპერიაქ აკოცჷმაშ შარას ქეგიოდირთჷჷ. ჯვ. წ. 334 წანაშე ჯვ. წ. 331 წანაშა, ალექსანდრე მაკედონარქ დამარცხჷ დარიოს III (გამაგენდჷ ჯვ. წ. 336–330 წანეფს) გრანიკოსიშ, ისოსიშ დო გავგამელაშ ბურჯაფეფს დო ჯვ. წ. 331 წანაშო აქემენიანეფიშ იმპერია ბიწორას ქჷდიჸუნუ. ალექსანდრეშ იმპერიაქ თიშ ღურაშ უკულ აკოცუ; თიშ ურდუმმადუდექ, სელევკე I ნიკატორქ, ქეშეცადჷ ირანიშ, მესოპოტამიაშ, სირიაშ დო ანატოლიაშ გაკონტროლებას. თიშ იმპერია რდჷ სელევკიდეფიშ იმპერია.

პართიაშ დო სასანიანეფიშ იმპერიეფი

პართიალ არშაკიდეფქ, ნამუეფჷთ დუდშენო სელევკიდეფიშ ვასალეფ რდესჷნ, დიო ოორუე-ბჟაეიოლ სტეპეფს მახორუ ირანულ თურ პარნეფიშ ლიდერეფ რდეს. პართიარეფქ ირანს ჭიე-ჭიეთ ქაწუდირთეს სელევკიდეფიშ გამაგალას დო საბოლათ, ჯვ. წ. 142 წანას, ბაბილონიშ დოჸუნალათ კონტროლ მიპალუეს. თიშ უმუკუჯინალო, ნამჷ-და ლჷმეფ იგინძორებუდჷნ, ჯვ. წ. 129 წანას ანტიოქე VII სიდეტიშ ღურაქ სელევკიდეფიშ იმპერიაშ აკოცჷმა ქჷდაჩქარუ. თეშ უკულ სელევკიდეფქ სირიას ნოსქილედ სახენწჷფოშ სახეთ ქუდოსქიდეს, სოიშახ ჯვ. წ. 60-იან წანეფს რომიშ იმპერიაქ ვადიჸუნჷნ.


პართიაშ იმპერიაქ ხუთ ოშწანურას გარზჷ, მარა ომენოღალე ლჷმეფქ თინა დადაღარჷ. პართიაშ ხემანჭუაფაქ ქეგედინჷ, მუჟანსჷთ არდაშირ I-ქ არშაკიდეფიშ მეხჷ ეპონუა ქჷდიჭყჷ დო 224 წანას თინეფიშ ეკონია გამაგე, არტაბან IV, დოჸვილჷ. არდაშირქ ქჷდარსუ სასანიანეფიშ იმპერია, ნამუთ ირანს დო არხო ბჟაეიოლიშ კაბეტ ნორთის გამაგენდჷ. მუშ კაპანიაშ ბორჯის, სასანიანეფ აკონტროლენდეს თეხანურ ირანიშ დო ერაყიშ ედომუშამ ტერიტორიას, არაბეთიშ ჩქონიშ ნორთეფს, თაშნეშე კავკაციას, ლევანტის, შქა აზიაშ დო ობჟათე აზიაშ ნორთეფს. პართიარეფშე მონძალათ მეღებულჷ ჸონიერ ეკონომიკურ პიჯალეფქ სასანიანეფს საშველ ქიმეჩჷ გაჭყესკონ ჸონიერ დო გიშაკერზაფილ ეკონომიკურ სახენწჷფო, ნამუშ რეპუტაციაქ თიშ პოლიტიკურ ხურგეფს დო ბორჯიშ ფარგანეფს ბრელით გინოჩქუდჷ. სასანიანეფიშ იმპერია გიშეგორუაფუდჷ კაჭულ დო ცენტრალიზებულ სახენწჷფო ბიუროკრატიათ დო ზოროასტრიზმიშ რენესანსით, ნამუთ ლეგიტიმაციაშ დო აკმადგინალ იდეალს წუმარინუანდჷ.

შქა ოშწანურეფი
651 წანას, არაბეფიშ ორდოიან დოჸუნალეფიშ ბორჯის სასანიანეფიშ იმპერიაშ დონთხაფაშ უკული, ომაიანეფიშ სახალიფოშ არაბეფქ ანდა სპარსულ წეს დო რჩქვანელობეფ გეგნიღეს, გიშაკერზაფილო ადმინისტრაციულიდო ომაფე კარიშ მანერეფი. არაბ პროვინციულ გამაგეფი ვარ-და გასპარსებულ არამეალეფი რდეს, ვარ-და ეთნიკურ სპარსალეფი; სპარსულ ნინა სახალიფოშ ოფიციალურ ნინათ ქუდოსქიდჷ VII ოშწანურაშ დალიაშა, სოიშახ არაბულ ნინა ვემშეღესჷნ. თეშ უმუკუჯინალო, ირანი დიო ხოლო ედომუშამო ვარდჷ არაბეფიშ კონტროლიშ თუდო; დაილამიშ რეგიონს დაილამიტეფ აკონტროლენდეს, ტაბარისტანი დაბუიდეფიშ დო პადუსპანიდეფიშ ხეს რდჷ, დამავანდიშ გვალა — მასმუღანეფიშ კონტროლიშ თუდო რდჷ. არაბეფქ თე რეგიონეფს მუსხირენშა გემნაკათეს, მარა თინეფიშ ძნელო მიოლ რელიეფქ გინმაჭყვიდირალ შედეგიშ მეღებას ხე ვეშუნწყჷ. დაბუიდეფიშ არძაშე გიშარჩქინელ გამაგექ, ფარუხან დიდიქ (გამაგენდჷ 712–728 წანეფს), შილებუ დო მუშ ოპალუეფ ქისქილიდჷ არაბ ურდუმმადუდე იაზიდ იბნ ალ-მუჰალაბიშ მეხჷ ხანგჷნძე ლჷმაშ ბორჯის, ნამუქჷთ დემარცხუ დაილამიტ-დაბუიანთა აკოკათელ არმიაქ დო აძვილჷ ტაბარისტანშე კინუკინჷდკონ.

 ირანულ ინტერმეცო 

ანტი-ომაიანურ აშონთებეფს ხუჯის უკინანდჷ ვა-არაბი ისლამშა მორთელეფი, ნამუეფჷთ გადაჩხირებულეფ რდეს დაბალ სოციალურ სტატუსიშა გინოჸუნაფაშ გეშა. 747–750 წანეფს, ართ-ართ თეჯგურა აშონთებაქ აბასიანეფიშ რევოლუციათ გინირთჷ, ნამუშ ბორჯისჷთ მუჰამედიშ ბიძიაშ, აბასიშ გამნარყეფქ ომაიანეფ გექთახუეს. აბასიან ხალიფეფიშ პოლიტიკურ ხემანჭუაფაქ IX დო X ოშწანურეფიშ გოძვენას დერკჷ. თექ გჷმიჭანუ მუსხირენ ზოხორინელ ირანულ დინასტიაშ გოჭყაფა, ქიანაშ შხვადოშხვა აბანეფშე არაბ გამაგეფიშ გიშარაჸუა დო ირანულ კულტურულ რენესანსი. აბასიანეფიშ ხემანჭუაფაშ აკოცჷმაშ დო XI ოშწანურას თურქ-სელჩუკეფიშით ირანიშ დოჸუნალაშ ოშქაშე ბორჯიშა „ირანული ინტერმეცო“ უჯოხონა.

ირანულ ინტერმეცოქ მუსხირენ კაბეტ დო მორჩილ დინასტიაშ ეჸონუა დო დონთხაფა ქოძირჷ. თე პარალელურ დინასტიეფს შქას არძაშე შანულამეფ რდეს: ტაჰირიდეფი ხორასანს (821–873); საფარიდეფი სისტანს (861–1003); დო ამანიდეფი (819–1005), ნამუეფიშ დუდშენო ბუხარას რდეს. სამანიდეფი საბოლათ ქჷდიჸუნუეს ტერიტორია ცენტრალურ ირანშე პაკისტანშა. X ოშწანურაშ დაჭყაფუშო, აბასიანეფქ კონტროლ დახე ედომუშამო მიოდინეს მაძინუ ირანულ ბუჯგუეფიშ, ბუიდეფიშ დინასტიაშ (934–1062) მორგეთ. თიშ გეშა, ნამჷ-და აბასიანეფიშ ადმინისტრაციაშ კაბეტ ნორთ სპარსულ რდჷნ, ბუიდეფქ ბაღდადის ხემანჭუაფა რეალურ ხეშუულება რჩქალას ქაშეჸოთეს ხეშა. ბუიდეფი XI ოშწანურაშ შქა წანეფს სელჩუკ-თურქეფქ დამარცხეს, ნამუეფჷთ აგჷნძორენდეს აბასიანეფშა გაულაშ ღვენა. იმპერიაშ დორსხუაფაშე, სელჩუკ გამაგეფი მონეტეფს ჭკადუნდეს ტიტულით šāhānšāh () მუშ სპარსულ ფორმათ, ნამუთ, საეგებიოთ, ბუიდეფშე გეგნიღეს. სელჩუკეფიშ იმპერიაქ აჰმად სანჯარიშ ღურაშ უკული, 1157 წანას აკოცუ.

ირანიშ ისლამიზაცია ხანგჷნძე პროცეს რდჷ. მუჟანსჷთ სპარსალ მუსლიმეფქ მუშ გამაგალა გაჸონიერესჷნ, მუსლიმ მახორობაშ თიაქ IX ოშწანურაშ შქა წანეფს დოხოლაფირო 40%-შე XI ოშწანურაშ დალიაშო 90%-შა ქიმიძინჷ. ისტორიკოს სეიედ ჰოსეინ ნასრი ვარაუდენს, ნამჷ-და რელიგიაშ თირუაშ ბიწორ ტემპ გოპიჯაფილ რდჷ გამაგეფიშ სპარსულ ერუანობათ.Nasr, Hoseyn; Islam and the pliqht of modern man თიშ უმუკუჯინალო, ნამჷ-და სპარსალეფქ მუნეფიშ დუმაჸუნაფალეფიშ რელიგია გეჭოფესჷნ, ოშწანურეფიშ განწეხანს თინეფ მუშობურ ნინაშ დო კულტურაშ თხილუაშო დო აკოდგინალუაშო ხანდენდეს, ნამუსჷთ გასპარსელება (სპარსიზაცია) ჯოხო. თე პროცესის არაბეფ დო თურქეფ ხოლო ოკათუდეს.Encyclopædia Britannica, "Seljuq", Online Edition, (Link )Richard Frye, The Heritage of Persia, p. 243.Rayhanat al- adab, (3rd ed.), vol. 1, p. 181.

მონღოლეფიშ მინოკათინეფი

XIII ოშწანურაშ დაჭყაფუს მონღოლეფქ ირანს ქემიოჭირინუეს. 1220 წანას ბუხარა ქჷდიჸუნეს დო ხვარაზმი მოჯალაგეს. 1220–21 წანეფს ბუხარა, სამარყანდი, ჰერათი, ტუსი დო ნიშაპური აკაფორჩეს, ედომუშამ მახორობა გეშაჭყვიდეს. გეჸვენჯ ვითწანურეფს დოჸუნალეფ იგჷნძორებუდუ, ნამუსჷთ 1258 წანას ბაღდადიშ დონთხაფაქ დო აბასიანეფიშ სახალიფოშ გამაგალაშ დათებუქ მაჸუნჷ.

მუნქე-ყაენიშ ღურაშ უკული, მონღოლეფიშ იმპერია ომენოღალე ლჷმაქ აკარღჷ, ნამუთ გიმოჭანაფილ რდჷ მუჭოთ გეჸვენჯ კაბეტ ყაენიშ გიშაგორუაქ, თეშ გეგია ტრადიციონალისტეფს, ჩინეთიშ დო არხო ბჟაეიოლიშ ახალ დოხორელ თარეფს შქას აწორინეფით. საბოლათ ყუბილაი-ყაენი საარძოთ აღიარეს, მარა იმპერიაქ უმუხვარებუო აკოცუ. იმპერიაშ ობჟათე-ბჟადალ ნორთის, ირანიშამო, ხეშუულებაქ ჰულაგუ-ყაენს ქაშუოლ ხეშა, ნამუთ თექ მუნკე ყაენიშ ბორჯის გამაკოჩო რდჷ დორინაფილი. ჰულაგუ ირანიშ კანონიერ გამაგეთ აღიარეს დო კანონიერება შიიტ მეცნიერის, ალი იბნ ტავუს ალ-ჰილიშ გიშნაშქუმელ ფატვაშ მოხვარათ. ილხანეფიშ გამაგალაშ ბორჯის ირანქ კულტურუი რენესანს განიცადჷ. XIII ოშწანურაშ დალიას ყაზან-ყაენქ ისლამ მიღჷ, ნამუქჷთ სახენწჷფო ხოლო უმოსო ჩათხინუ მონღოლეფიშ შხვა ოპალუეფს. 

ყაზანიშ ჯიმასქუაშ, აბუ საიდიშ ღურაშ უკული (1335 წ.), ილხანეფიშ სახენწჷფოქ ომენოღალე ლჷმაშა ქემშანთხჷ დო მუსხირენ მორჩილ დინასტიათ აკოცუ — თინეფს შქას არძაშე შანულამეფ რდეს ჯალაირიდეფი, მუზაფარიდეფი, სარბადარეფი დო კარტიდეფი. XIV ოშწანურაშ შქა წანეფს მოდვალირ ჟამუბადობაქ ქიანაშ მახორობაშ დოხოლაფირო 30% გოჭყვიდჷ.Q&A with John Kelly on The Great Mortality on National Review Online .

 მახორობა 
მახორობა: 68,3 მლნ (2003), თენეფშე სპარსალეფი - 51%, აზერბაიჯანალეფი - 24%, ქურთეფი - 7%, გილანარეფი დო მაზანდარანალეფი - 8%, არაბეფი - 3%, ლურეფი - 2%, ბელუჯეფი - 2%, ქორთუეფი - 0,01%)

 ნინეფი დო რელიგია 

 ნინეფი: ფარსი (58%), თურქული ნინეფი (26), ქურთული (9), ლური, (2), ბელუჯური (1), არაბული (1).
 რელიგია: ისლამი.

 ნოღეფი 
ნოღეფი (ვითოში): თეირანი (7.894; აგლომ. 11.225), ისპაჰანი (1.378; აგლომ. 2.652), მეშჰედი (2.061), თავრიზი (1.213), შირაზი (1.176).

ობჟათე-ბჟადალუშე სამძღო უღუ აზერბაიჯანწკჷმა, სომხეთწკჷმა დო თურქეთწკჷმა, ბჟადალუშე სამძღო უღუ ერაყწკჷმა, ბჟაეიოლშე ავღანეთწკჷმა დო პაკისტანწკჷმა.

 ადმინისტრაციული დორთუალა 
ირანიშ ტერიტორია ირთუ ოსტანეფო (სპარს. استان — ostān; მიარ. — استانﻫﺎ — ostānhā), ოსტანეფი ირთუ შაჰრისტანეფო (სპარს. شهرستان), ირანიშ კაბეტი ნოღეფი რგებაფჷლენა სპეციალური ნებეფით. ასეშო ქიანა ირთუ 30 ოსტანო.

 ეკონომიკა 
ბჟადალ აზიას ირანიშ ეკონომიკას უკჷნებუ მაჟირა აბანი გოვითარაფათ. SIA - the world factbook. 

ირანი რე რეგიონიშ ართ-ართი არძაშე ტექნოლოგიურო გოვითარაფილი სახენწჷფო.

კომენტარეფი

სქოლიო

კატეგორია:ირანი
კატეგორია:აზიაშ ქიანეფი
კატეგორია:ხოლო ბჟაეიოლიშ ქიანეფი