La p’tit’ vatch’resse

thumb
Li ptite vatchresse (La p’tit’ vatch’resse), c' est ramexhnêye d' arimés da Louis Piron, k' a vudî e 1972.

Il est scrît dins ene ortografeye espontanêye.

 Contnou 
Gn a ladvins cénk longs arimés:

Nosse viye måjhon: traze estrofes di 4 zandrins, shuvou pa on vers di cwate pîs ki finit pa «nosse viye måjhon». Li spoûle kimince å moumint k' elle a stî basteye:
C' est t' pere ki l' a basti; ele poite co minme si no.
…et fini cwand i rpasse divant, adon k' elle a stî rvindowe:
''Gn a, enute, des ôtes djins ashiowes divins l' grande plaece.

Li deujhinme long powinme, c' est li ci k' a dné s' tite al schôtlêye, mins ådvins, i s' lome Divant les djins«aler dvant les djins», c' est aler bouter dins ene måjhon come meskene.. Paski pocwè? Paski c' est li spoûle, ki dene les låmes ås ouys, d' ene pitite orfulene ki va come vatchresse, a set ans, dins ene cinse a Lontchamp.

Li troejhinme, c' est on diyaloke bén toirtchî mins mo tecnike, inte deus cinsîs. C' est come ça ki l' powezeye si lome: «Les deus cinsîs».*

Li cwatrinme, c' est «Divant l' dicåce»: les apresses, do mårdi å semdi.

Tant k' å cénkinme, lomé «Ja, ja ! Gutt ! Gutt», i trevént tins del guere di catoize.

 Pî-note 

Categoreye:Ramexhnêyes d' arimés