Émile Wiket

Émile Wiket, c' esteut on scrijheu e walon. 

I skepia a Lidje li 23 d' setimbe 1879 ey î mori li 28 di djanvî 1928.

Relî dins l' grosse antolodjeye da Piron.

 Ouve e walon 
I scrijha estant tot djonne mins i n' rashonna ses scrijhaedjes e lives ki e 1907 («Doûcès tchansons») ey e 1909 («Volans ns tchanter ?»).

Li pus cnoxhowe did zeles, c' est, sins manke, li «Li ptit banc».

Il a scrît eto ene cwénzinne di comedeyes e walon.

I toirtcha ossu ene novele «Li sourd ås låmes» (1901) pu ene ramexhnêye di xhilteas : «Li tchanson des båjhes» (1913), shuvou d' ene ôte schôtlêye di ptits arimés a môde di Ronsard : «Li tinrûle corone» (1923).

Totès creyåcions ki shuvént li romantisse di ces trevéns la, lomés la belle époque.Maurice Piron, Anthologie de la littérature dialectale de Wallonie, p. 380.

Sacwants d' ses livrets, riscrîts e sistinme Feller, fourît rashonnés pa Octave Servais e-n on pus gros live, eplaidî so l' tite "Fruzions d' cour eplaidî e 1938.

 Inspiråcions et omaedjes 
Si poyinme "Li rozî" rapinse timpesse li rlomé on rilomé rimea da Henri Simon.
+"Li ptit rozî" da Henri Simon"Li rozî" da Emile WiketE corti d' nosse måjhone, 
I crexheut-st on rôzîE clair djårdén di m' djonnesse
Crexheut-st on rozîLi rôze aveut flouwi… Sins minme on louca,
Djus d' leye, ele li tapaMins si odeur n' a pus nole foice :
Les femes l' ont rvoyî


Les håyes tchantèt

 Hårdêye difoûtrinne 
 Ene pådje di ses scrijhaedjes 



 Sourdants 

Wiket