Blanknbergs lied

't Blanknbergs lied is gekend deur al d'echte Blanknbergenoars. Den tekst is geschreevn in 1874 deur Emiel Cosyn en de muziek is van Karel D’Hondt. De mêeste kenn moa d'êeste strofe moar eigentlik zyn d’r vuve. Vroeger wierd 't gezoungn me d'hand ip 't herte.
Den tekst
Wie kent er niet het plekje grond,Aan Vlaandrens kust gelegen,
Alwaar voor dezen niets bestondDan struik en kronkelwegen,
En waar, in ’t dorre en stuivend zand, De schaamle hut zich toonde
Die de arme visscher achter ’t strandMet zijn gezin bewoonde?
Dit plekje grond Dat eenzaam stond
En voortijds was vergeten,Wordt Blankenberghe geheeten. 


En wat is thans dat plekje grond			O! sinds een tooverroede				
Gezwind daarover gleed, ontstond		 Waar eerst de golfslag woedde,
Uit ’t nietig zand een trotsche stad,Waarover ’s hemelsch zegen
Is neergedauwd en die een schatVan gunsten heeft verkregen.
Dit bloeiend oordDat ’t oog bekoort 
En voortijds was vergetenWordt Blankenberghe geheeten. 

Men mint het als een diamant,Zijn naam alleen doet rijzen
De wereldroem van ’t vaderland;Zijn villa’s en paleizen,
Zijn schoone weergaloze dijk,Doen denken aan het leven
Van weelde en pracht van ’t morgenrijkEn doen de mens herleven.
Dat roemrijk strand,’t Juweel van ’t land
Dat voortijds was vergetenWordt Blankenberghe geheeten. 	

’t Is schilderachtig ’t tafereel Der wemelende drangen 
Van vreemden uit elk werelddeel,Die ’t zoet genot verlangen
Van ’t frissche ruim der Noorderzee,En die in bonte scharen
Doorheen zich spoelen en in vrêeZich wieglen in haar baren,
Die lieve stad,Waar ’t heil in trad,
Die voortijds was vergeten,Wordt Blankenberghe geheeten. 



Edoch, wat m’in die lieve stêeHet meest de ziel verheugde,
En mij het harte kloppen deeVan vaderlandsche vreugde,
Is, dat het volk zijn Vlaamschen aard,Zijn taal en zijne zeden 
Steeds onverbasterd heeft bewaard,En kampt voor recht en reden.
Dit vrije strand,In Vlaanderland,
Dat voortijds was vergeten,Wordt Blankenberghe geheeten. 

Categorie:Vlamsch lied
Categorie:Blanknberge