Gian Giorgio Trissino

Gian Giorgio Trisino da’l Peło de Oro (pronunsia Trìsino, /’trisino/) (Vicensa, 8 de lujo del 1478 – Roma, 8 de desenbre del 1550) el ze stà un umanista, poeta e dramaturgo veneto.

Poeta e trazediògrafo, el se ga intaresà de łenguìstega e architetura, oltre che a zvòlzar atività deplomàteghe par conto de’l papato. Amigo e mèntor de Andrea Paładio, el gà rescoverto inte i primi ani ‘10 el De Vulgari Eloquentia de Dante Alighieri, testo che dopo el ga traduzesto inte’l 1529. I só intarventi in canpo de ła łenguìstega i gà susità vivasi reasion inte’l mondo łetarario de l’època.

 Òpare 
El ga scrito Il castellano (1529), diàłogo imazenario tra Filippo Strozzi e Giovanni Rucellai, par na tezi “cortizana-tałianista” che ła sostenjea l’idèa de na łengua formada da i ełeminti comuni a tute łe parlade de i łetarati de ła penìzoła. ‘Sta teorìa, concorente de chełe vansà da Bembo e Macchiavelli, ła zera sostenjùa da ła novità de ła pubregasion, senpre inte’l 1529, de ła só tradusion de’l De vulgari eloquentia de Dante Alighieri che Trissino el ga vudo el mèrito de far emèrzare de novo da’l dezmentegatojo.

A ła só tezi i se gà demostrà partegołarmente sensìbiłi (e ostiłi) i łetarati toscani.

 Altri projèti 

 Linganbi foresti 

Trissino, Gian Giorgio
Categoria:Umanisti venesiani