Müşfika Kadın

Destizer Müşfika Kadın ( – „rahmli“, „shafqatli“; tugʻilgan paytdagi ismi Ayşe Ağır;  1872-yilda tugʻilgan – 1961-yil 18-iyulda vafot etgan; 1934-yilgi „Familiya toʻgʻrisidagi qonun“dan keyingi ism-familiyasi: Müşfika Kayısoy) – Usmoniylar davlati sultoni Abdulhamid II ning sakkizinchi xotini.

 Yoshligi 
Müşfika Kadın 1872-yilda Kavkazda tugʻilgan. Asl ismi Oysha boʻlib, abxaz zodagonlarining Ağırlar oilasiga mansub edi. Otasi Gʻozi Shahid Ağır Mahmud Bey, onasi esa Emine xonim boʻlgan. Uning oʻzidan 1 yosh kichik Fotima xonim ismli singlisi, 7 yosh katta Shohin Bey ismli akasi bor edi. Mahmud Bey 1877–1878-yillarda kechgan Usmoniylar–Rossiya urushida koʻngilli sifatida xizmat qilishga hozirlandi va xotini hamda farzandlarini shu hududda xizmat qilayotgan ofitser Husayin Vasfiy poshoning qaramogʻiga topshirdi.

Husayin Vasfiy poshoning xotini Bezminigar xonim Mahmud Beyning amakivachchasi, yaʼni yaqin qarindoshi edi. Bundan tashqari u turmushga chiqishidan avval Volida Sulton Pertevniyal Sultonga xizmat qilgan, shuning uchun posho Mahmud Beyning oilasini xotinining oldiga Istanbulga yubordi. Oʻsha paytda Oyshaning yoshi 3 da, Fotimaniki 2, Shohin Beyniki esa 10 da edi. Oʻsha kezlarda Pertevniyal Sulton oʻgʻli sulton Abdulazizning oʻlimi tufayli gʻam ichida boʻlib, uning yagona ovunchi yosh bolalarni tarbiyalash, ularni atrofiga toʻplab, shoʻxliklaridan tasalli topish edi.

Bularni bilgan Bezminigar xonim Mahmud Beyning oilasini Pertevniyal Sultonga tanishtirishga qaror qildi. Buning uchun Emine xonimni zoʻrgʻa koʻndirdi va ikki qizni huzuriga olib bordi. Pertevniyal Sulton Emine Xonimning goʻzal chehrasi, moviy koʻzlari, sargʻish sochlari hamda Fotimaning jingalak sochli shirin qiyofasiga maftun boʻldi. U ikki qizni asrab oldi va oʻzining katta xazinadori Shamsijamol xalfaning nazorati ostida Oyshaga gʻamxoʻrlik qilish uchun Navekyar xalfa, Fotimaga esa Şevkidide xalfani tayinladi. Shuningdek, saroy anʼanasiga koʻra ularning ismlarini oʻzgartirib, Oyshaga Destizer (), singlisiga esa Destiper deb ism qoʻydi. Onasi Emine xonim va katta akasi Shohin Bey Bezminigar xonimning uyida qolishdi, biroq Mahmud Bey urushda halok boʻlgani haqidagi xabar yetib kelgach, barcha urinishlarga qaramay, ular avval kelgan saroylariga qaytib ketishdi. Shundan keyin ularning hayoti haqida hech qanday xabar boʻlmagan.

1883-yilda Pertevniyal Sulton vafot etgach, odatga koʻra, yuqori xazinador boshchiligidagi barcha villa xizmatchilari Dolmabahçe saroyiga koʻchirilgan.

 Nikohi 
Destizer Dolmabahçe saroyida ulgʻaydi. U goʻzal, boʻychan, sargʻish sochli, koʻk koʻzli qiz boʻlib, nafisligi bilan tanilgan edi. Oʻn toʻrt yoshga kirganida oʻsha paytlarda bayram kunlari tabriklarni qabul qilish marosimidan keyin haramga kirib turishni odat qilgan Abdulhamid II ning diqqatini tortdi. Uni zudlik bilan Yıldız saroyiga olib borishdi.


1886-yil 12-fevral Müşfika va Abdulhamidning nikohi boʻlib oʻtdi. Marosimni saroyning ichki tartib va marosimlari boʻyicha boshligʻi oʻrinbosari Sayyid Asad afandi oʻtkazgan. Shuningdek, ularning nikohiga Joʻnatmalar boshligʻi Hoji Mahmud afandi, Kağıthane imomi Ali afandi va bosh miroxur Sharafiddin ogʻa guvohlik bergan. Dastlabki tuhfa sifatida Abdulhamid ayoliga 1871-yilda (1876-yilda vafot etgan) Qozaskar Mustafo Izzat afandi tomonidan nastaʼliq xatida koʻchirilgan nozik bezakli Qurʼon nusxasini hadya qilgan. Abdulhamid Qurʼonni ochib, undagi „Müşfikun“ soʻzidan ilhomlanib, unga „Müşfika“ ismini va „Uchinchi iqbol“ unvonini bergan. Keyinchalik Müşfika „Katta iqbol“, 1909-yilda esa „Toʻrtinchi Kadın“ darajasiga koʻtarilgan. Müşfika, Soliha Naciye Kadın va Pesend xonim Abdulhamidning eng sevimli xotinlari boʻlgan. Shuningdek, u va Soliha Naciye sulton Abdulhamidning vafotiga qadar uning yonida qolgan xotinlari edi. Pesend xonimga esa erining oldida boʻlishga ruxsat berilmagan. Keyinchalik, sultonning oʻlimini eshitgach, Pesend xonim aza ramzi sifatida sochini qirqib tashlagan.

Müşfika Abdulhamidning xotinlari safiga qoʻshilgach, unga ham boshqa xotinlarga boʻlgani kabi „Kichik kanselyariya“ deb atalgan xonalar tayyorlab berilgan. Xonadonga xizmatkorlar tayinlangan, uy boshligʻi qilib esa Dilesrar xalfa tayinlangan. Dilesrar xalfa saroyda yaxshi tanilgan edi, chunki sulton Abdulmajid I hukmronligining oxirlarida xizmatga kirgan, keyinchalik sulton Abdulazizga ham xizmat qilgan.

Abdulhamid Müşfikaning singlisi Destiperga Shukriye xonim deb ism berib, uni xazinador etib tayinlagan. Shukriye xonim ulgʻaygach, Abdulhamidning saroy liboslari boʻyicha boshligʻi Ismet Beyning ikkinchi oʻgʻli Xolid poshoga turmushga bergan. Uning onasi Abdulhamidning sut onasi edi. 1917-yilda Abdulhamid vafotidan besh oylar oldin, Shukriye xonim tif kasalligidan vafot etgan. Abdulhamid bu xabarni Beylerbeyi saroyida boʻlganida eshitgan va uning kafan hamda janoza xarajatlarini shaxsan oʻzi qoplab bergan. Shukriye xonim Rumeli Hisori qabristoniga dafn etilgan.

1887-yil 15-noyabrda, ularning nikohidan 1 yil oʻtgach, Müşfika oʻzining yagona qizi Hamida Oysha Sultonni dunyoga keltirga. Oysha Sulton va Naima Sulton sulton Abdulhamidning sevimli qizlaridan boʻlgan. Abdulhamid Oyshaning tugʻilgani haqidagi xushxabarni yetkazgan Filürye xalfaga toʻgʻnagʻich tuhfa qilgan. Oyshani dunyoga keltirgan doya Ebezoda Komila xonimga 300 lira berilgan, homiladorlik davrida har hafta Müşfikani koʻzdan kechirib, davolagan oʻsha davrning ayollar kasalliklari boʻyicha mutaxassisi doktor Triandafilidis esa orden bilan mukofotlangan.


Oyshaning tugʻilishidan avval Abdulhamid Yıldız saroyi hududida „Yangi villa“ deb atalgan saroy qurdirishni buyurgan. 1888-yilda Oysha yetti oylik boʻlganida Abdulhamid uni shu villaga koʻchirgan. Taxtdan agʻdarilguniga qadar Abdulhamid kechki ovqatni doimo Müşfika bilan uning xonalarida tanovul qilgan.

1909-yil 27-aprelda Abdulhamid taxtdan agʻdarilgan va Salonikiga surgun qilingan. Müşfika va Oysha ham u bilan birga Salonikiga ketgan. Keyinchalik 1910-yilda Oysha Istanbulga qaytgan, ammo Müşfika eri bilan qolgan. 1912-yilda Saloniki Yunoniston tarkibiga oʻtgach, Müşfika Abdulhamid bilan birga Istanbulga qaytgan va Beylerbeyi saroyiga joylashgan. Abdulhamidning boshiga tushgan barcha kulfatlarda Müşfika uning yonida boʻlgan. 1918-yilda Abdulhamid vafot etgan chogʻida u sultonning boshini bagʻriga bosib turgan edi.

 Bevalik yillari 
Abdulhamidning vafotidan soʻng Müşfika Yıldız saroyiga koʻchib oʻtgan. Nikoh vaqtida Abdulhamid unga tuhfa qilgan Qurʼonni esa sultonning maqbarasini nazorat qilib turuvchi vaqfga hadya qilgan hamda unga oʻz ismini yozdirgan.

1924-yilda Oysha boshqa oila aʼzolari bilan birga surgun qilingan. Sulolaning qondosh aʼzosi boʻlmaganligi bois Müşfika surgun qilinmagan va u Turkiyada qolishni tanlagan. U Turkiya fuqaroligini qabul qilgan va Gʻozi Usmon poshoning saroyi joylashgan Serencebey koʻchasi 53-uyga koʻchib oʻtgan. 1934-yilda qabul qilingan „Familiya toʻgʻrisidagi qonun“ga muvofiq, Müşfika Abdulhamidning Kayı qabilasidan nasab olganligini ifoda etuvchi „Kayısoy“ familiyasini olgan.

1936-yilda Müşfika qashshoqlashib qolganligi sababli mulkini qaytarib berishni soʻrab Turkiya hukumatiga ariza bilan murojaat qilgan. Biroq Tashqi ishlar vazirligining qayd etishicha, Müşfikaga Abdulhamidning vafoti vaqtida ham, keyin ham Turkiyadagi Abdulhamid mulklari va daromadlaridan ulush sifatida amalda egalik qilish va foydalanish huquqi berilmagan. Bundan tashqari, 1925 va 1928-yillarda Müşfika va unga vakillik qilgan bankir Shevket Mehmed Ali Bey Abdulhamid Turkiya va boshqa hududlarda qoldirilgan binolar, yerlar, konlar va imtiyozlarni bosqinchilar qoʻlidan qaytarib olish uchun mashhur turk yahudiy huquqshunosi Sami Günzbergga ishonchnoma bergan.

1944-yilda Müşfika hukumatdan moliyaviy yordam soʻrab murojaat qilgan, shundan soʻng 1949-yilda prezident İsmet İnönü uning oylik nafaqasini 200 lira etib belgilagan. Bu miqdor bilan kun kechira olmagan Müşfika 1954-yilda oʻsha paytdagi bosh vazir Adnan Menderesga xat yozgan va natijada uning nafaqasiga yana 50 lira qoʻshilgan.

Oysha 1952-yilda qariyb 28 yillik tanaffusdan soʻng Istanbulga qaytgan. U oʻzining xotiralarini bayon etgan va uni 1955-yilda tugallagan. Xotiralarning katta qismi uchun u Müşfikaning soʻzlariga tayangan, chunki malika Turkiyaga qaytgandan keyin ular birga yashagan. Asar dastlab 1950-yillarning oxirlarida turklarning ommabop „Hayot“ jurnalida turkum maqolalar shaklida bosilgan, soʻngra 1960-yilda malikaning vafotidan sal avval Istanbulda alohida kitob boʻlib chop etilgan.

 Vafoti 
Müşfika Kadın 1961-yil 16-iyulda taxminan 89 yoshida, Serencebey koʻchasi 53-uydagi Gʻozi Usmon poshoning seroyida qizining vafotidan qariyb 1 yil oʻtib, plevritdan vafot etgan va Yahyo afandi qabristoniga dafn qilingan.

 Farzandlari 
 Ismi  Tugʻilgan sanasi  Vafot sanasi IzohlarHamida Oysha Sulton 1887-yil 15-noyabr 1960-yil 10-avgust Ikki marta turmushga chiqqan, uch oʻgʻil va bir qiz farzand koʻrgan

 Yana qarang 
 Usmoniylar sultonlarining xotinlari roʻyxati
 Iqbol (unvon)
 Usmoniylar imperiyasi harami

 Manbalar 

 Adabiyotlar 






 Havolalar 


Turkum:1870-yillarda tugʻilganlar
Turkum:1961-yilda vafot etganlar
Turkum:Rossiya imperiyasidan Usmoniylar imperiyasiga koʻchib kelganlar
Turkum:Abxaz naslidan boʻlgan Usmoniylar fuqarolari
Turkum:Abdulhamid II
Turkum:19-asr Usmoniylar imperiyasi sultonlarining rafiqalari
Turkum:20-asr Usmoniylar imperiyasi sultonlarining rafiqalari