Aydos

Aydos — uyat, hayo, hurmat va yuvoshlik yunon maʼbudasi. Bu, shuningdek, odamlarni uyat orqali notoʻgʻri xatti-harakatlardan himoya qilishi kerak boʻlgan sifatning nomi, shuningdek, boy odam tilanchining huzurida ularning moddiy tengsizligining manbasidan qatʼi nazar, birining boyligi va boshqasining qashshoqligi nohaq boʻlishi mumkinligini nazarda tutgan holda, boshdan kechirishi mumkin boʻlgan his-tuygʻu. Aydos uning qadimgi va nasroniy maʼnosidagi yuvoshlik bilan umumiy jihatlarga ega. Aristotel yuvoshlikni shuhratparastlik va qoʻrqoqlik oʻrtasiga qoʻyadi.

 Mifologiyada 
Aydos Oltin asr tugaganidan keyin Yerni tark etgan oxirgi maʼbuda boʻlgan. U qasos maʼbudasi Nemezidaning yaqin hamrohi boʻlganГесиод, Works and Days, 170 ff. Manbalardan birida Aydos Prometeyning qizi deb atalganПиндар, Olympian Ode 7. 44 ff. Uning onasi Eusebiya deb ataladi. Bunda, mifologiyada u aniq xudo sifatida emas, balki koʻproq jonlantirish sifatida qabul qilinadi.

Ilk davrdagi qadimgi yunon teatr spektakllarida Aydosga ishoralar uchraydi. U Esxil, Evripid, Sofokl pyesalarida tilga olingan.

Maʼbudaning sajdagohlari AfinaPavsaniy, Description of Greece, 1. 17. 1 va SpartadaPausanias, Description of Greece, 3. 20. 10-11 joylashgan.

Baʼzi manbalar uyat va ehtiromning jonlantirilishi deb Aeschyne (Αἰσχύνη) ni ataydilarEsxil, Seven Against Thebes 409 ffЭзоп, Fables 528. Bu figura Adosga teng koʻrinadi.

 Manbalar 

 Havolalar 
 Douglas L. Cairns, Aidos: The Psychology and Ethics of Honour and Shame in Ancient Greek Literature, Oxford, Clarendon Press, 1992.
 Mythology, автор Edith Hamilton.
Turkum: qadimgi Yunon xudolari