Amir Temur

Amir Temur (toʻliq ismi: Amir Temur ibn Amir Taragʻoy ibn Amir Barqul) (1336-yil 9-aprel, Kesh – 1405-yil 18-fevral, Oʻtror) – oʻrta asrlarning davlat arbobi, buyuk sarkarda, qoʻmondon, markazlashgan davlat asoschisi. Eron, Mesopotamiya, Xuroson, Shimoliy Hindiston, Onadoʻli va Markaziy Osiyo hududlarini oʻz ichiga olgan Temuriylar davlatiga asos solgan hamda Temuriylar sulolasining birinchi hukmdori hisoblanadi. Amir Temur Temuriylar uygʻonish davri asoschisi, ilm-fan, meʼmorchilik, sanʼat va adabiyot homiysi. Temur sanʼatning buyuk homiysi ham hisoblangan; u Ibn Xaldun, Hofiz Sheroziy va Hofizi Abru kabi olim va shoirlar bilan muloqotda boʻlgan. Temurning hukmronlik davri Temuriylar renessansiga yoʻl ochgan.

1320-yillarda Movarounnahrda (hozirgi Oʻzbekiston) turkiylashgan moʻgʻul qabilasi barloslar oilasida tugʻilgan Temur, 1370-yilga kelib Gʻarbiy Chig‘atoy ulusi ustidan nazoratni qoʻlga kiritdi. Oʻsha yerdan boshlab Temur bir qator harbiy yurishlarni amalga oshirib, Oltin O‘rda xonlarini, Misr va Suriya mamluklarini, yuksalib borayotgan Usmonli imperiyasini, shuningdek, Hindistondagi Dehli sultonligini magʻlub etdi va shu tariqa islom olamidagi eng qudratli hukmdorga aylandi. Ushbu fathlar Temuriylar saltanatining barpo etilishiga olib keldi, biroq mazkur imperiya Temurning vafotidan koʻp oʻtmay parchalanib ketdi. Temur bir necha tillarni, jumladan, hozirgi oʻzbek va uygʻur tilining ajdodi boʻlgan chig‘atoy tilini, shuningdek, diplomatik yozishmalarda qoʻllangan moʻgʻul va fors tillarini bilgan.

Temur Yevrosiyo dashtlarining soʻnggi yirik koʻchmanchi fotihi edi va uning saltanati XVI-XVII asrlarda yanada tartibli hamda barqaror boʻlgan islom porox imperiyalari yuksalishi uchun zamin yaratdi.

Amir Temur oʻzini „Islom qilichi“ deb atagan. Hukmronligining oxiriga kelib, Temur Chigʻatoy ulusi, Hulokuiylar davlati va Oltin Oʻrdaning barcha qoldiqlari ustidan toʻliq nazorat oʻrnatdi, hattoki Xitoyda Yuan sulolasini qayta tiklashga urindiMatthew White: Atrocitology: Humanity's 100 Deadliest Achievements, Canongate Books, 2011, , section "Timur".. U zabt etgan barcha hududlar orasida Xorazm eng ko‘p ziyon koʻrdi, chunki bu o‘lka Temurga qarshi bir necha bor isyon ko‘targan edi. Temur Xorazmga besh marotaba yurish qilgan. 

Temur 1411-yildan 1449-yilgacha Markaziy Osiyoni boshqargan astronom va matematik, Temuriy sulton Mirzo Ulugʻbekning bobosi hamda Boburiylar imperiyasi asoschisi Boburning (1483–1530) katta bobosi (toʻrtinchi avlodi) boʻlgan.

 Umumiy tavsifi 

 Ismi va shajarasi 
Toʻliq ismi arab anʼanasiga (ism–nasab–nisba) muvofiq Temur ibn Taragʻay Barlas (arabcha: تيمور ابن ترغيى برلس‎), yaʼni barlos qabilasidan boʻlgan Taragʻayning oʻgʻli Temur shaklida boʻlgan.

Turkiy tillarda Temur (Temür, Temir) soʻzi „temir“ maʼnosini anglatadi. Kastiliya elchisi Ruy González de Clavijo uni Temurbek deb ataganKlavixo, Rui Gonsales de. Dnevnik puteshestviya v Samarkand ko dvoru Timura (1403—1406). Per. so staroispanskogo, predisl. i komment. I. S. Mirokovoy. – M.: Nauka. Glavnaya redaksiya vostochnoy literaturi, 1990, s.15.

Keyingi davr fors manbalarida koʻpincha eronlashtirilgan Temur Lang (forscha: تیمور لنگ‎), yaʼni „Oqsoq Temur“ laqabi uchraydi. Keyinchalik bu nom Gʻarb tillariga Tamerlan, Tamerlane, Tamburlaine, Timur Lenk shakllarida kirib kelganYarlik xana Zolotoy Ordi Toxtamisha k polskomu korolyu Yagaylu 1392—1393 goda. Izdan knyazem M. A. Obolenskim. – Kazan, 1850..

Rus manbalarida u Temir Aksak (yaʼni „Oqsoq Temir“) deb atalgan. Shuningdek, eski tatar manbalarida Aqsak-Temur shakli ham uchraydi.

Amerikalik tarixchi John E. Woods oʻzining „Temurning genealogiyasi“ nomli maqolasida Temur shajarasi aynan Amir Temur davrida boshlanganini koʻrsatganManz, Beatrice Forbes. „Temür and the Problem of a Conqueror’s Legacy.“ Journal of the Royal Asiatic Society 8.1 (1998, p.37.

Temur chingiziylar sulolasiga mansub boʻlmagani sababli, rasmiy ravishda xon unvonini olish huquqiga ega emas edi va shu bois u doimo faqat amir (yaʼni sarkarda, hukmdor) unvoni bilan atalgan. Biroq, 1370-yilda u Saroy Mulk Xonimga uylanib, chingiziylar sulolasi bilan qarindoshlik rishtalarini oʻrnatgan. Shundan soʻng u Temur Koʻragon (forscha: تيمور گوركان‎, Temūr Gurkānī) nomini qabul qilganSultanov T. I. Podnyatie na beloy koshme. Potomki Chingiz-xana. – Almati: Dayk-press, 2001, s. 97. „Koʻragon“ soʻzi moʻgʻulcha kürügän yoki khürgän soʻzidan kelib chiqqan boʻlib, „xonning kuyovi“ degan maʼnoni anglatadi. Bu esa Temurning chingiziylar bilan qarindoshlik aloqalariga ega ekanini bildirganIbn Arabshax. Istoriya Amira Temura. T., 2007.

Fors va turkiy oʻrta asr manbalarida Temur, shuningdek, Sohibqiron (forscha: صاحب كران‎) deb ham atalgan. Bu soʻzning asl maʼnosi ikki sayyora (masalan, Zuhra va Mushtariy yoki Zuhra va Quyosh) birlashgan paytda tugʻilgan inson deganidir. Koʻchma maʼnoda esa bu unvon baxtli, ulugʻ taqdir egasi maʼnosini bildirganMir Muxammed Amin-i Buxari. Ubaydalla-name. Tashkent. AN UzSSR. 1957..

 Yoshlik yillari, oilasi, kelib chiqishi 
Amir Temur shabon oyining yigirma beshida, hijriy yetti yuz oʻttiz oltinchi yilda (09.04.1336), oʻn ikki hayvonli Turk yilligiga koʻra sichqon yilida Kesh shahri yaqinidagi Xoʻja ilgʻor qishlogʻida tugʻilgan. Amerikalik tarixchi Beatrice Forbes Manz Temurbekning tugʻilgan yilini oʻn toʻrtinchi yuz yillikning yigirmanchi yillariga toʻgʻri kelishi kabi qarashlarini oldinga surib keladi. Bunga sabab qilib Temurbekning 1336-yilda tugʻilganligi toʻgʻrisidagi yozuvlar uning davridan keyin yozilganini va uning davriga tegishli bir nechta manbalardagi voqealarda Temurbekning yoshi uning 1320-yillar oxirida tugʻilganini koʻrsatishini aytadi.. Biroq birorta tarix kitoblarida Temurbekning tugʻilgan yili 1336-yil emas, balki boshqa yil ekanligi toʻgʻrisida belgi umuman uchramaydi.

Temurning yoshligi Keshda kechadi. Otasi Taragʻaybek oʻz chogʻining odatlariga koʻra Temurbekka ot minish, ov qilish, yoydan oʻq otishni oʻrgatuvchilarni tayin qiladi. 18-20 yoshlarida tulporlarni yaxshi ajrata oladigan epchil otliq va qoʻrqmas bahodir boʻlib ulgʻayadi. Temurbek oʻzi toʻgʻrisida kitobida 21 yoshga toʻlganida otasining hosili yaxshi boʻlganini, qoramol va yilqilar koʻp bolalaganini, oʻzi ularni 10 tadan qilib ishchilariga boʻlib berganini yozadi. Amir Temur tabiatan ogʻir, bosiq, teran fikrli va idrokli hamda nihoyatda ziyrak, kishilardagi qobiliyat, fazilat, ayniqsa, samimiyatni tezda fahmlab oladigan inson boʻlgan. Shu tufayli oʻspirinlik chogʻlaridayoq atrofiga tengqurlari orasidan sadoqatli doʻstlarni jalb qila olgan. Uning atrofiga bolalikdagi doʻstlari va maktabdoshlari (Abbos bahodur, Jahonshohbek, Qimori inoq, Sulaymonshohbek, Idiku Temur, Sayfuddinbek, Hindushoh, Qarkara va boshqalar) toʻplanishib, birgalikda mashq qilar, musobaqalarda ishtirok etishar, asta-sekin navkar boʻlishib va harbiy guruhga birlashib, harbiy boʻlinma sifatida shakllana borgan. Keyinchalik ular Amir Temur qoʻshinida lashkarboshilik darajasigacha koʻtarilgan.

Otasi Amir Taragʻay (oʻrta chogʻ turkchasida Taragʻay – qoraquyruq qushi) barlos qabilasining beklaridan biri va qabilaning asosiy 5 ta urugʻidan birining yetakchisi ediCarter V. Findley, The Turks in World History, Oxford University Press, 2005, , p. 101.G. R. Garthwaite, The Persians, Malden, , MA: Blackwell Pub., 2007. p.148. Quotation: "Timur’s tribe, the Barlas, had Mongol origins but had become Turkic-speaking … However, the Barlus tribe is considered one of the original Mongol tribes and there are „Barlus Ovogton“ people who belong to Barlus tribe in modern Mongolia."M. S. Asimov & Clifford Edmund Bosworth, History of Civilizations of Central Asia, UNESCO Regional Office, 1998, , p. 320. „One of his followers was […] Timur of the Barlas tribe. This Mongol tribe had settled […] in the valley of Kashka Darya, intermingling with the Turkic population, adopting their religion (Islam) and gradually giving up its own nomadic ways, like a number of other Mongol tribes in Transoxania …“.. Taragʻaybek Chigʻatoy ulusining taniqli beklaridan biri boʻlib, Kesh viloyatida amirlik qilgan. Amir Taragʻay yillik Ili daryosi boʻyida Xon tomonidan chaqiriladigan yurt beklarining qurultoyiga chaqirilgan va bunday yigʻinlarda qoldirmasdan qatnashgan. Butga topinuvchi oʻlaroq tugʻilgan Taragʻaybek Chigʻatoy ulusi orasida birinchilardan boʻlib islom dinini qabul qilgan. Otasi Barqul Noʻyondek Taragʻaybek harb va siyosat ishlariga qiziqmagan va asosan islom dinini oʻrganish bilan umrini kechirgan. Temurbek tez-tez qabrini ziyorat qiladigan va keyinchalik qabri ustiga maqbara (1373–1374) qurdirgan Shamsiddin Kulol Taragʻaybekning piri boʻlgan. Sharofiddin Ali Yazdiy taʼkidlashiga koʻra:

"ulamo va sulaho va muttaqiylarga mushfiq va mehribon erdi va bularning majlisiga borur erdi…"

Onasi Takina xotun (Takina Mohibegim) buxorolik. Zafarnomada yolgʻiz otigina keltirilgan. 1403-yilda Temurbek Jenoa, Fransiya, Angliya qirollariga elchi qilib yuborgan, Sultoniya bosh rohibi (arxiyepiskop) Johannes de Galonifontibus Takina Xotunning oddiy oiladan ekanini yozadi. Temur saroyida yozilgan, biroq yozuvchisi aniq bilinmagan Muyizz al-Ansab (tarjimasi: Izzatli nasablar) asarida Takina Xotun barlos qabilasi bilan chegaradosh boʻlgan Chigʻatoy ulusining Yasaʼur qabilasidan ekanligi yoziladi. Arab tarixchisi Ibn Xaldun esa 1401-yilda Temur bilan shaxsan uchrashganini va Temurning oʻzi onasi qadimgi Eron hukmdori Manuchehr avlodidan ekanini aytganini yozib qoldirgan. Ahmad ibn Arabshoh oʻzining Ajoyib ul-maqdur fi navaib (fi axbor) at-Taymur (arabcha: عجائب المقدور في نوائب تيمور – tarjimasi: Temurdagi taqdirning ajoyibotlar) asarida uning Chingizxonning naslidan ekanligini yozadi. XVIII asrda yozilgan Amir Temur kimligi toʻgʻrisidagi kitoblarda Takina Xotun Buxoro „Sadr ash-Sharia“ (Shariat qonunlarini izohlovchi)si Ubaydullo Mahbubiyning qizi ekanligi qayd qilingan. Oʻzbek tarixchisi Turgʻun Fayziyev oʻzining „Temuriylar shajarasi“ (Toshkent, 1995) kitobida Temurbekning onasi toʻgʻrisida „Jangnomayi Amir Temur Koʻragon“ kitobiga tayangan holda Buxoro ulamolarining eng ulugʻi „Sadr ash-Sharia“ning qizi ekanligini keltiradi.

Temurbekning opasi Qutlugʻ Turkon ogʻo va singlisi Shirinbeka ogʻo edi. Ular Temurbekdan oldin oʻlishgan va Samarqanddagi Shohi Zinda majmuasidagi maqbaralarda koʻmilishgan. Shuningdek, Mu‘izz al-ansab manbasiga ko‘ra, Temurning yana uch nafar ukasi — Juki, Alim Shayx va Suyurg‘atmish ham bo‘lgan.

Temur 1362-yilda Seyistonga birinchi kelishi chogʻida oʻng oyogʻidan va oʻng qoʻlidan Mamaqtuv (Yazdli Sharafiddin, Zafarnoma 19a,19b, 89b) tomonidan yoydan otilgan oʻqdan yaralangan. Temurbek Islom dini bilimlariga tayanib yurishlar qiladi va oʻzini „Islom qilichi“ sifatida taniltiradi. Islom dinini yoyish yoʻlida qilgan yurishlaridan keyin Abu Fotih otini oladi. 1402-yilda Izmir qal’a qamalida katolik gospitaliyerlarini, Gurjiston (Gruziya) nasroniylarini bir necha bor yutishi ortidan Abu Gʻoziy otini oladi. Turklar oʻz odatiga koʻra oʻz yetakchilarini Bek deb atashardi. Shu yuzdan Temurbek ham Bek otini oladi. 1404-yilda Samarqandda boʻlgan Kastiliya (ispaniya) elchisi Rui Gonzales de Klavixo oʻzining sayohat qoʻlyozma kundaligida ham Temurbek otini qoʻllaydi.

Temurbekning turk yoki moʻgʻul ekanligi tortishuvli hisoblanadi. Rui Gonsales de Klavixo Temurbekning kelib chiqishini Chigʻatoy ulusining ellariga bogʻlasa, nabirasi Muhammad Taragʻay (Ulugʻbek nomi bilan tanilgan) „Tarix-i arba ulus“ kitobida Shajarat al-atrak (Turklar kelib chiqishi)ni koʻrsatadi va unga koʻra Temurbek va ota-bobolari Yofas oʻgʻli Turkning bolalari ekanligini aytadi. Turk otli kishi esa butun turklarning otasi ekanligi koʻrsatiladi. Richard Bulliet Temurning qabilasi barloslarning moʻgʻullarga aloqasi yoʻqligini taʼkidlagan. Rene Grousset oʻzining L’empire des steppes, Atilla, Gengis-Khan, Tamerlan asarida Temurning kelib chiqishi Chingizxonga bogʻlanganligini, biroq uni moʻgʻullar bilan umuman birligi yoʻqligini va turk ekanligini yozadi. Temur tarixi boʻyicha 3 salmoqli kitobdan biri sanalgan Ahmad ibn Arabshohning "Ajoyib ul-maqdur fi navaib at-Taymur" kitobida Temurbekni barlos turki ekanligini yoziladi:

"Turklarda ham Arablarda boʻlganidek qabilalar va urugʻlar bordir va har bir qabilada vazir (qabilaboshi) bordir. U oʻz qabilasi ichida yashash tarzi boʻyicha maslahat beradigan yorituvchi chiroqdir. Ulardan birinchisi Arlot, ikkinchisi Jaloyir, uchinchisi Qavchin, toʻrtinchisi Barlosdir. Temur(bek) toʻrtichisidan chiqqandir.".

Yusuf Husayn oʻzing Two studies in early Mughal history asarida Temurbek turk ekanligidan gʻururlanar, oʻz oʻrnida oʻziga qarata aytilgan moʻgʻul soʻzini yomon koʻrardi deb taʼkidlagan. Oʻzbek tarix yozuvchilari Temurbekning soʻzsiz turk boʻlganligini aytib keladi. Temurbekning oʻzi yozganligi aytiladigan Mulfazot-i Temuriy (Temur qissalari yoki Temur tuzuklari) kitobida Taragʻaybek oʻgʻli bilan soʻzlashganda turk kelib chiqishli ekanligini aytgani yoziladi.

 Til bilimlari 
Temurbek oʻz ona tilisi chigʻatoy (eski turkcha yoki eski adabiy oʻzbekcha)cha va forschada soʻzlashgan. Temur arab tilida soʻzlasha olmagan va moʻgʻul tilida soʻzlasha olganligi haqidadagi manbalar tortishuvli. Uning davrida Turk (Eski oʻzbek adabiy tili)cha – soʻzlashuv, qoʻshin boshqarish, adabiyot va davlat ishlari tili, forscha – huquq, davlat ishlari, adabiyot va soʻzlashuv tili, arabcha – din tili boʻlgan. Amir Temur davlatida ham asosiy huquqiy ishlar – soliqlar yigʻish, gʻaznachilik ishlari, moliya ishlari fors tilida olib borilgan. Uning yurishlari chogʻlarida yilyozarlariga kunlik ishlarni turkcha va forscha tillarda yozib borishlarini buyurgan. Amir Temur tarixi haqida asosiy 3 ta asardan 2 tasi, Nizomiddin Shomiy – Zafarnoma, Sharafiddin Ali Yazdiy – Zafarnoma, aynan shu kunlik qoʻlyozmalarga asoslanib yozilgan kitoblardir. Rasmiy yozuv turi esa arab alifbosiga asoslangan fors va turk (eski uygʻur alifbosiga asoslangan oʻzbek yozuvi) yozuvlari edi.

Zafarnomda keltirilishicha 1391-yil 28-martda Oltin Oʻrda xoni Toʻxtamishxonga qarshi yurish chogʻida Temur hozirgi Qozogʻistondagi Ulugʻ togʻda askarlariga tosh keltirishlarini buyuradi va toshga oʻyib bitik yozdiradi. Nizomiddin Shomiy Zafarnomasida esa 1391-yil 28-aprelda ushbu bitik bitilganligi yoziladi. Bu bitikda 3 qator arabcha va 8 qator turklarning oʻz yozuvi boʻlmish eski uygʻur yozuviga asoslangan eski adabiy oʻzbekchada yozilgan.

“Mehribon va rahmli Alloh nomi bilan! Borliqning egasi, haqiqatning qo‘rg‘oni, hushyor himoyachi, qudratli va qudrat egasi, hayot va o‘limni ato etuvchi hikmatli zot! Yetti yuz to‘qson uchinchi yilda, qo‘y yilining bahorining o‘rta oyida [1391-yil 6-aprel], Turon sultoni Temurbek islom yo‘lida bulg‘or xoni To‘xtamishxonga qarshi uch yuz ming kishilik qo‘shin bilan yurish boshladi. Ushbu manzilga yetib kelgach, yodgorlik belgisi boʻlsin deb ushbu qoʻrgʻonni barpo etdi. Alloh xohlasa, Rabbimiz adolatni qaror toptirsin! Parvardigor yurt ahlini oʻz marhamatiga noil aylasin! Bizni duo bilan yodga olsinlar!” 

Bu bitik 1935-yil avgust oyida Ulugʻ togʻdan kunbotar(gʻarb)da joylashgan Qaramoʻla togʻ yon bagʻri oldidagi Qarsaqpay mis koni yaqinida qozoq geologi Qanish Satbaev tomonidan topilgan. Shu sababli Qarsaqpay bitigi ham deb ataladi. Bitik bugungi kunda Sant-Peterburg (Roosiya Federatsiyasi)da Ermitaj muzeyida saqlanadi.

Temurning farzandlari rasmiy hujjatlarda fors va turkiy tillardan foydalanganlar. Masalan, 1398-yilda Temurning o‘g‘li Mironshoh Mirzo rasmiy hujjatni turkiy tilda, uyg‘ur yozuvida tuzishni buyurganMatsui, Dai, Ryoko WATABE, and Hiroshi Ono. «A Turkic-Persian Decree of Timurid Mīrān Šāh of 800 AH/1398 CE.» Orient 50 (2015): 53-75..

Mu‘izz al-ansabga ko‘ra, Temur saroyida faqat turkiy va fors tillarida yozuvchi kotiblar faoliyat yuritgan.

Temurning zamondoshi va 1401-yildan boshlab uni shaxsan tanigan asir tarixchi Ibn Arabshoh Temur haqida shunday yozgan: “Fors, turkiy va mo‘g‘ul tillariga kelsak, u ularni boshqalardan ko‘ra yaxshiroq bilgan”. Biroq, Princeton universiteti tadqiqotchisi Svat Soucek o‘zining Temur haqidagi monografiyasida Temur barlos qabilasiga mansub turk bo‘lganini, kelib chiqishi mo‘g‘ul nomi bilan bog‘liq bo‘lsa-da, amalda to‘liq turkiylashganini ta’kidlaydi. Uning fikricha, Temurning ona tili turkiy tilning chig‘atoy lahjasi bo‘lgan, shuningdek, u yashagan madaniy muhit tufayli fors tilini ham ma’lum darajada bilgan bo‘lishi mumkin. Soucekning fikricha, Temur mo‘g‘ul tilini deyarli bilmagan, garchi ayrim mo‘g‘ul atamalari hujjatlarda va tangalarda uchrab turgan bo‘lsa ham.

 Siyosiy-harbiy hayoti 

 Siyosatga kirib kelishi 
Taxminan 1360-yilga kelib, Temur asosan mintaqadagi turkiy qabila vakillaridan iborat qoʻshini bilan harbiy yoʻlboshchi sifatida shuhrat qozondi. Temur Movarounnahrdagi harbiy yurishlarda ishtirok etdi. Volga Bulgʻoriyasini agʻdargan va vayron qilgan Qozogʻon bilan ham gʻoyaviy, ham oilaviy rishtalar orqali ittifoq tuzib, ming nafar suvoriy boshchiligida Xurosonga bostirib kirdi. Bu Temur boshqargan ikkinchi harbiy yurish boʻlib, uning muvaffaqiyati keyingi amaliyotlarga, jumladan, Xorazm va Urganchni boʻysundirishga yoʻl ochdi.

Amir Temur oʻzining ilk harbiy faoliyatini qoʻl ostidagi navkarlari bilan ayrim viloyat amirlariga xizmat qilishdan boshlagan. Ularning oʻzaro kurashlarida qatnashib, jasorat koʻrsatgan, janglarda chiniqqan, harbiy mahoratini oshirgan. Xondamirning yozishicha, otasi amir Taragʻoy Amir Temurni avval (1355) amir Joku barlosning qizi Nurmushk ogʻoga, soʻngra oʻsha yili (1355) Qazagʻonning nabirasi va amir Husaynning singlisi Oʻljay Turkon ogʻoga uylantiradi. Keyingi nikoh tufayli Amir Temur bilan Balx hokimi amir Husayn oʻrtasida ittifoq yuzaga kelib, ular birgalikda moʻgʻullarga qarshi kurashadilar. Amir Temurning Movarounnahrni birlashtirish yoʻlidagi harakati XIV asrning 60-yillari boshlaridan boshlandi. XIV asrning 50-yillari oxirida Movarounnahrda amirlarning oʻzaro kurashi kuchayib, amir Qazagʻon oʻldirildi. Mamlakatda siyosiy parokandalik avjiga chiqib, ogʻir tanglik sodir boʻldi. Xondamirning Habib us-siyar kitobida keltirilgan maʼlumotlarga qaraganda, ulus oʻnga yaqin mustaqil bekliklarga boʻlinib ketgan.

1358-yil Amir Qozagʻonbekning oʻlimidan soʻng Movarounnahrda boshlangan bosh-boshdoqlik chogʻida Temurbek amakisi Hoji Barlos bilan Kesh yerlarini boshqarardi. 1360-yil yanvarda Jeta (Moʻgʻuliston) xoni Tugʻluq Temur Movarounnahrga yurish qiladiGérard Chaliand, Nomadic Empires: From Mongolia to the Danube translated by A. M. Berrett, Transaction Publishers, 2004. translated by A. M. Berrett. Transaction Publishers, p. 75. . . p. 75., , p. 75., „Timur Leng (Tamerlane) Timur, known as the lame (1336–1405) was a Muslim Turk. He aspired to recreate the empire of his ancestors. He was a military genius who loved to play chess in his spare time to improve his military tactics and skill. And although he wielded absolute power, he never called himself more than an emir.“, „Timur Leng (Tamerlane) Timur, known as the lame (1336–1405) was a Muslim Turk from the Umus of Chagatai who saw himself as Genghis Khanʼs heir.“.

Bu davrda Chigʻatoy ulusining sharqiy qismi – Yettisuv va Sharqiy Turkistonda hukmronlik qilayotgan moʻgʻul xonlari Movarounnahrdagi ogʻir siyosiy vaziyatdan foydalanib, bu yerda oʻz hokimiyatini oʻrnatishga harakat qiladilar. Jeta xonlaridan Tug‘luq Temur va uning vorisi Ilyosxoja 1360—1361 va 1365-yillarda Movarounnahrga bir necha bor bostirib kiradilar. Moʻgʻul xonlarining bosqinchilik yurishlari va zulmiga qarshi xalq harakati boshlanadi.

Biroq, Movarounnahr amirlari xalqqa bosh boʻlib, moʻgʻul bosqinchilariga qarshi kurashga jur’at eta olmaydilar. Ularning bir qismi dushman tarafiga oʻtadi, ikkinchi qismi esa el-yurtni tark etib, oʻzga mamlakatlardan boshpana izlaydilar. Amir Temurning amakisi, Kesh viloyatining hukmdori amir Hoji barlos Xurosonga qochadi.

Mana shunday ogʻir pallada siyosat maydoniga Amir Temur kiradi. Moʻgʻullarga qarshi turish uchun kuchlar nisbati teng emasligini hisobga olgan 24 yoshli Amir Temur 1360-yilning boshida Tugʻluq Temur tomonidan Keshga yuborilgan beklar bilan kelishadi. Sharoit taqozosi bilan xon xizmatiga oʻtib, uning yorligʻi bilan oʻz viloyatining dorugʻasi etib tayin qilinadi. Shubhasiz, bu noilojlikdan qoʻyilgan siyosiy hamda strategik qadam boʻlib, bu bilan Amir Temur moʻgʻullarning navbatdagi talon-tarojining oldini olgan, mamlakat va xalqni falokatdan qutqargan edi. Tugʻluq Temur orqasiga qaytib ketadi. Tugʻluq Temur bilan kelishgan Temurbekka Keshdan Sirdaryogacha boʻlgan yerlar topshiriladi. Xon hali Sirdaryodan oʻtib ulgurmay, Ilyosxoʻja amir Bekchik va boshqa yaqin amirlar bilan til biriktirib, Temurni davlat ishlaridan chetlashtirish, imkon tugʻilganda esa uni yoʻq qilishni rejalashtirdi. Bu fitnalar tobora kuchayib, xavfli tus oldi. Natijada Temur moʻgʻullardan ajralib, ularning dushmani – amir Husayn (amir Qozogʻonning nabirasi) tomoniga oʻtdi.

Bir muddat Temur va Husayn kichik qoʻshin bilan sarguzashtli hayot kechirib, Xorazm tomon yoʻl oldilar. U yerda Xiva yaqinidagi jangda hukmdor Tavakkal Qoʻngʻirot tomonidan magʻlubiyatga uchrab, qolgan askarlari bilan sahro ichkarisiga chekinishga majbur boʻldilar. Keyinchalik Mahon hududiga qarashli Mahmudiy qishlogʻi yaqinida ular Alibek Janiqurbon odamlari tomonidan asirga olindi va 62 kun asirlikda saqlandi. Tarixchi Sharafiddin Ali Yazdiyning yozishicha, Alibek ularni eronlik savdogarlarga sotmoqchi boʻlgan, biroq bu davrda Mahon orqali karvon oʻtmagan. Natijada Temur va Husayn Alibekning akasi amir Muhammadbek tomonidan ozod qilingan.

1362-yil kuzida Seyistonda Malik Qutbiddin dushmanlariga qarshi boʻlgan toʻqnashuvda Temur oʻng qoʻlining ikki barmogʻidan ayrildi va oʻng oyogʻidan ogʻir yaralandi. Shu sababli u umrining oxirigacha oqsoq boʻlib qolgan.

1364-yilgacha Temur va Husayn amirlar sifatida Amudaryoning janubiy sohilidagi Kahmard, Dargaz, Arsif va Balx hududlarida yashab, moʻgʻullarga qarshi partizan urushi olib bordilar.

1364-yilda moʻgʻullar Movarounnahrni tark etishga majbur boʻldilar. Movarounnahrga qaytgan Temur va Husayn Chigʻatoy sulolasidan boʻlgan Kobulshohni taxtga oʻtqazdilar.

1365-yil 22-may kuni tongda Chinoz yaqinida Chirchiq daryosi boʻyida Temur va Husayn qoʻshinlari bilan Ilyosxoʻja qoʻshinlari oʻrtasida tarixga „Loy jangi“ nomi bilan kirgan qonli jang boʻlib oʻtdi. Ilyosxoʻja qoʻshini son jihatdan ustun edi. Jang vaqtida kuchli yomgʻir yogʻib, koʻrish qiyinlashdi, otlar esa loyga botib qoldi. Shunga qaramay, Temur qoʻshinlari oʻz qanotida ustunlikka erisha boshladi. Hal qiluvchi paytda Temur Husayndan yordam soʻradi, biroq Husayn yordam bermay, aksincha chekinib ketdi. Bu holat jang taqdirini hal qildi. Natijada Temur va Husayn qoʻshinlari Sirdaryoning narigi tomoniga chekinishga majbur boʻldilar.

Bu orada Ilyosxoʻja qoʻshini Samarqanddan xalq qoʻzgʻoloni natijasida haydab chiqarildi. Bu qoʻzgʻolonga madrasa mudarrisi Mavlonozoda, hunarmand Abu Bakr Kalaviy va mergan Mirzo Xurdaki Buxoriy boshchilik qildilar. Shaharda xalq hokimiyati oʻrnatildi. Boy tabaqalarning mol-mulki musodara qilindi va ular yordam soʻrab Temur va Husaynga murojaat qildilar.

1366-yil bahorida Temur va Husayn Samarqandga yurish qilib, sarbadorlar qoʻzgʻolonini bostirdilar. Qoʻzgʻolon rahbarlari qatl etildi, biroq Temurning buyrugʻi bilan xalq orasida katta obroʻga ega boʻlgan qoʻzgʻolon yetakchilaridan biri – Mavlonozoda tirik qoldirildi.

1366-yil Amir Husayn va Amir Temur dushmanga aylanishadi. Amir Temur Amir Husayn tomon qo'shin tortadi. Temurbek Qarshiga qarab yuradi. Qarshi qamalida Musabekni 12000 otligʻini 243 kishi bilan yengadi. 1367-yil Moxon yaqinidagi Bermasda Bekishohga qarshi yurish qiladi. Temur dushmanni yengadi.

 Amir Temur hokimiyati oʻrnatilishi 
Amir Husayn oʻz bobosi amir Qazag‘on singari Chigʻatoy ulusining oliy amiri lavozimini egallashni rejalashtirayotgan edi. Qazagʻon oʻz vaqtida bu lavozimni kuch bilan egallagan edi. Natijada Temur va Husayn oʻrtasidagi munosabatlar yomonlashdi va har ikkalasi ham hal qiluvchi jangga tayyorgarlik koʻra boshladi. Bu vaziyatda Temurga Termiz sayyidlari, Samarqand shayxulislomi va keyinchalik uning ruhiy ustoziga aylangan Mir Sayyid Baraka katta yordam koʻrsatdi.

Husayn Sali-saroydan Balxga koʻchib oʻtib, qal’ani mustahkamlashga kirishdi. U hiyla ishlatishga qaror qilib, Temurni tinchlik shartnomasini tuzish bahonasida Chakchak darasida uchrashuvga taklif qildi va oʻz niyatining samimiyligini isbotlash uchun Qur’on ustida qasam ichishga vaʼda berdi. Temur ehtiyot chorasi sifatida uchrashuvga 200 yigit bilan bordi, Husayn esa 1000 askar bilan kelgan edi. Shu sababli uchrashuv amalga oshmadi.

Temur barcha kuchlarini toʻplab, Amudaryodan oʻtdi. Uning qoʻshinining ilgʻor qismlariga Suyurgʻatmish oʻgʻlon, Ali Muayyad va Husayn Barlos boshchilik qildilar. Biyya qishlogʻi yaqinida Temurni Andxud sayyidlarining boshligʻi Mir Sayyid Baraka kutib olib, unga oliy hokimiyat ramzi sifatida nogʻora va bayroq topshirdi. Balx tomon yurish davomida Temurga Karkaradan kelgan Joku Barlos, Xuttalondan amir Kayxusrav, Shibirgʻondan amir Zinda Chashm, shuningdek, Hulm va Badaxshondan kelgan qoʻshinlar qoʻshildi. Bu voqealarni eshitgan Husayn qoʻshinining koʻplab askarlari uni tark etdilar.

Shu yerda Chigʻatoy bek va amirlari, viloyat hokimlari va yirik amaldorlar ishtirokida qurultoy boʻlib oʻtdi. Unda Temurning sobiq raqiblari va bolalikdagi doʻstlari – Bayon Sulduz, amirlar Uljaytu, Kayxusrav, Zinda Chashm, Joku Barlos va boshqalar ham qatnashdilar. Qurultoy Temurni oliy amir etib sayladi. Shu paytdan boshlab uning davlati Turon deb atala boshlandi.

Temurning Chigʻatoy xoni Qazagʻonning qizi va Husaynning bevasi boʻlgan Saraymulkxonimga uylanishi unga „Koʻragon“ („xonning kuyovi“) faxriy unvonini olish imkonini berdi. Qurultoyda Temur Movarounnahr lashkarboshilaridan sadoqat qasamyodini qabul qildi. U oʻzidan oldingi hukmdorlar singari xon unvonini qabul qilmadi va faqat „Buyuk amir“ unvoni bilan kifoyalandi. Rasmiy xonlar esa Chingizxon avlodidan boʻlgan Suyurgʻatmishxon (1370–1388) va undan keyin uning oʻgʻli Mahmudxon (1388–1402) boʻldi.

Temur davlat poytaxti etib Samarqandni tanladi va markazlashgan davlat barpo etish yoʻlida kurash boshladi.

 Davlatni mustahkamlash va kengaytirish 
Amir Temur hokimiyat tepasiga kelgach, dastlabki vaqtlardayoq mamlakatda ro‘y bergan og‘ir iqtisodiy tanglikni bartaraf qilish uchun eng avvalo soliq tizimini tartibga soldi. Davlat soliqlarini yig‘ishda aminlar, kalontarlar va soliq yig‘uvchilarni raiyatga nisbatan insof va adolatli bo‘lishga, qonunga xilof ish tutmaslikka chaqirdi, chunki saltanatning barqarorligi ko‘p jihatdan raiyatning hol-ahvoli, uning davlat va davlat boshlig‘iga bo‘lgan sadoqatiga bog‘liq.

Raiyatni himoya qilish qonun bilan mustahkamlangan, qonun barchaga barobar bo‘lgan. Amir Temur nafaqat o‘z xalqini, balki zabt etilgan mamlakatlarning aholisini ham imkoni boricha qonun himoyasiga olgan. Ularni asirlik va talon-tarojlardan saqlagan.

Davlatchilik asoslari yaratilganiga qaramay, Shibirg‘on va Xorazm hududlari, ayniqsa uning Chig‘atoy ulusiga qarashli janubiy qismi, Suyurg‘atmishxon va amir Temur hokimiyatini tan olmadi. Davlatning janubiy va shimoliy chegaralarida ham vaziyat notinch edi. Mo‘g‘uliston va Oq O‘rda tomonidan tez-tez chegaralar buzilib, aholi yashash joylariga hujumlar uyushtirilar edi.

Oq O‘rda xoni Urusxon Sig‘noq shahrini egallab, uni poytaxtga aylantirgach, Yassi (hozirgi Turkiston), Sayram va butun Movarounnahr yanada katta xavf ostida qoldi. Shu sababli davlatni himoya qilish va mustahkamlash uchun zudlik bilan choralar ko‘rish zarur edi.

Ko‘p o‘tmay, Balx va Toshkent amir Temur hokimiyatini tan oldilar. Biroq Xorazm hukmdorlari Dashti Qipchoq hukmdorlari yordamiga tayanib, Chig‘atoy ulusiga qarshi qarshilikni davom ettirdilar. 1371-yilda Xorazm hukmdori Chig‘atoy ulusiga qarashli janubiy Xorazm hududini egallashga harakat qildi.

Amir Temur Xorazmdan bosib olingan hududlarni qaytarishni dastlab tinch yo‘l bilan talab qildi. U bu maqsadda avval Gurganjga tavochi (qo‘shin ta’minoti va joylashuvi uchun mas’ul amaldor), keyin esa shayxulislomni elchi qilib yubordi. Biroq Xorazm hukmdori Husayn Soʻfi har ikki safar ham bu talabni rad etib, elchini hatto asirga oldi.

Shundan so‘ng amir Temur Xorazmga qarshi besh marta harbiy yurish uyushtirdi.

Temurning yaqin safdoshlaridan biri Abbos Bahodur edi.

 Kengayish davri 
Temur Amir unvonini oladi va Samarqandni bosh shahar etib belgilaydi. 1370-yil kuzida yirik qurultoy oʻtkazadi. 1371-yil Amir Temur Jeta tomon 2 bora yurish qiladi. Hevak oʻlkasi va Kat shahri aslan Chigʻatoy ulusining yerlari boʻlsada, biroq u yerlar soliqlarini Xorazmdagi Soʻfiylar yigʻar edi. 1372-yil bahorda bu yerlarni qaytarishni koʻzlab Xorazm tomon ilk yurishini qiladi. Temur Kat qal’asini qamal qiladi va qal’ani egallaydi. Temurbek Qovun arigʻining oldida Husayn Soʻfiy bilan jang olib borado va dushmanni yengadi. Husayn Soʻfiy yengilishdan soʻng Xorazmga qarab chekinadi va oʻsha vafot etadi. Temurbek Yusuf Soʻfiy bilan kelishadi va ortiga qaytadi. Qaytish ortidan Yusuf Soʻfiy Katni talaydi. Temurbek 2-bora Xorazm tomon yurish qiladi. Amir Temur qudachilik qilish uchun bu gal Xorazmni bosib olmaydi.

1375-yil yanvarda Temurbek Jeta tomon 3-bora yurish qiladi. Ili daryosi boʻyida urushda Temur dushmanni yengadi. 1376-yil Xorazm tomon 3-yurishini qiladi. Biroq bu yurish chogʻida Sari Bugʻa va Odilshoh yovlik yoʻliga oʻtgani uchun ortiga qaytadi. Keyi 4-bora Jetaga yurish qiladi. Temurbek qoʻshini Jeta xoni Qamariddinni toʻliq yengadi. Shu yili toʻngʻich oʻgʻli Jahongir Temuroʻgʻli vafot etadi. Keyinchalik Temur 5-bora Jeta tomon yurish qiladi va Toʻxtamishxon bilan uchrashadi. Toʻxtamishga Sigʻnoq va Sabron oʻlkalarini beradi. 1376-yilning oʻzida Temur Oʻrisxon tomon qoʻshin tortadi. Jayron Qamishda dushman qoʻshinini yengadi. 1377-yilda Samarqandga qaytadi. Temur qaytishi ortidan Toʻxtamish hokimiyati yiqiladi. U Toʻxtamishni yana qoʻllaydi va qurol-yaroq bilan taʼminlaydi.

1379-yil Temur Xorazm tomon 4-bora yurish qiladi. Xorazm qal’ani egallaydi. 1381-yilda Eron oʻlkasi tomon qoʻshin tortadi. Ketma-ket Fushanj qal’asini va Hirotni oʻz davlati yerlariga qoʻshib oladi. Keyin Samarqandga qaytadi. 1382-yil boshlarida Xuroson tomon yurish qiladi. Kalot qal’asi va Tushriz qal’asini egallaydi. Ortidan Mozandaron tomon yoʻl oladi. Biroq Alibekning Kalotga yurishi sababli orqaga qaytadi. 1383-yil yozida xotini Dilshod ogʻo va egachisi Qutlugʻ Turkon ogʻo vafot etadi. Jeta tomon qoʻshin joʻnatgan Amir Temur oʻzi Mozandaron tomon yuradi. 1383-yil kuzida Sabzavor qal’asi egallanadi. Temurbek Seyiston tomon yoʻl oladi. Rizo qal’a qamalida Shoh Qutbiddinni yengadi va Seyistonni oladi. Keyin Boʻst tomon yuradi. Qal’ayi Toqni va Boʻst qal’asini egallaydi. Hirmand daryosi boʻylab yurib Hazorbaro qal’asi(dinsizlar qal’asi) va Dahna qal’asini egallaydi. Qaytishda Afgʻoniylar bilan urushda dushmanni yengadi. Seyiston va Zobuliston qoʻshib olgach Samarqandga qaytib keladi.

1384-yil bahorida qayta Mozandaron tomon yoʻl oladi. 1385-yil yozida Sultoniya shahrini egallaydi. Soʻngra Omul hamda Sori oʻlkalarini qoʻl ostiga kiritadi va Samarqandga qaytadi. Temurning Eron oʻlkalaridan qaytishi ortidan Toʻxtamishxon Eronga bostirib kiradi va shahar va qishloqlarni talaydi. 1386-yil 3-yillik yurish oti bilan tarixga kirgan yurishini boshlaydi.

 Amir Temurning boshqa davlatlar bilan siyosiy bogʻlanishlari 
Oltin Oʻrda davlati – Toʻxtamishxonning magʻlubiyatidan keyin Temur Oltin Oʻrdada oʻzi xon belgilab keladi va savdo aloqalarini saqlaydi. Oltin Oʻrda davlatining choʻkish davri boshlanadi.

Mamluqlilar davlati – Shomdagi qaqshatqich yengilishdan keyin Mamluqli davlati Temurbekning soʻrovlarini, elchi Atalmishni qoʻyib yuboradi va soʻralgan mollarni beradi. Urushdan oldin va keyin bir necha bora 2 tomondan ham elchilar borib keladi. Maktublar almashiniladi.

Jete davlati – 5 bora ogʻir yurishlardan soʻng Jete yoki Moʻgʻuliston Temur davlati qoʻl ostiga toʻla kirmasada ortiq xavf tugʻdirmaydigan davlatga aylanadi.

Dehli sultonligi – Dehlidagi qayta tiklanib boʻlmas yengilishdan keyin Temurbek davlati qoʻl ostiga kiradi.

Usmonli sultonligi – Anqara urushidagi qaqshatqich magʻlubiyatda keyin Usmonli davlati Temur davlati qoʻl ostiga oʻtadi.

Gurji qirolligi – bir necha bora talanishi va bosib olinishi ortidan Temur davlati qoʻl ostiga oʻtadi. Yillik belgilangan soliq toʻlashi belgilanadi.

Eron, Afgʻoniston va Kavkazdagi davlatlar – barchasi Temuriylar davlati ichiga kiradi.

Fransiya qirolligi – Usmonli davlati yengilishi ortidan Temur davlati bilan savdo aloqalari oʻrnatilishi kelishiladi. Elchilar va maktublar almashinuvi boʻladi.

Kastiliya (Ispaniya) qirolligi – Usmonli davlati yengilishi ortidan Temur davlati bilan savdo aloqalarini oʻrnatilishi kelishiladi. Elchilar va maktublar almashinuvi boʻladi.

Vizantiya imperiyasi – Usmonli davlati yengilishi ortidan Istanbul uchun Temurga juzya (din soligʻi)ni toʻlaydi. Elchilar almashinuvi boʻladi.

Xitoy davlati (Ming imperiyasi – Xitoy bilan savdo aloqalari va elchilar almashinuvi mavjud boʻlgan. Temurning oʻlimi ortidan Xitoy yurishi qoldiriladi.

 Oq Oʻrda bilan jang 
Amir Temur Movarounnahrni moʻgʻullar hukmronligidan ozod etib, bu qadimgi mamlakatda mustaqil davlat barpo etgan boʻlsada, hali mamlakatda barqaror tinchlik oʻrnatilmagan edi. Bir tomondan ayrim viloyat hokimlari Amir Temur hokimiyatini tan olishdan bosh tortib turgan boʻlsalar, ikkinchi tomondan mamlakatning sharqiy va shimoliy hududlari notinch edi. Moʻgʻuliston bilan Oq Oʻrda hukmdorlari Fargʻona vodiysining sharqi, Oʻtror, Yassi (Turkiston) va Sayram shaharlariga xavf solib, bu hududlarga tez-tez hujum qilar va aholini talon-taroj qilardi. Shuning uchun ham Amir Temur dastlabki yillarda mamlakat sarhadlari xavfsizligini taʼminlashga katta ahamiyat berdi. Isyonchi amirlarga qarshi shafqatsiz kurash olib bordi. 1370-yil kuzi va 1371-yil bahorida amir Zinda Chashmga zarba berib, Shibirgʻon viloyati boʻysundirildi. Balx va Toshkent viloyatlari ham Amir Temur hokimiyatini tan oldilar. Ammo Xorazm Oq Oʻrda hukmdorlariga suyanib, hanuz boʻysunishdan bosh tortib kelardi. Xorazmni Amir Temur Chigʻatoy ulusining ajralmas qismi deb hisoblab, uni oʻz davlatiga qoʻshib olish siyosatini tutdi. Ammo bu masala elchilar vositasida tinch yoʻl bilan hal etilmagach, Amir Temur Xorazm hududiga besh marotaba yurish qildi. Birinchi yurishi 1371-yil yoz (iyul)ida Kat shahrini egallash bilan yakunlandi. Amir Temurning 1373-yil bahori va 1375-yil yozida Xorazm tomonga qilgan ikki yurishi natijasiz tugadi. Bu asnoda Oltin Oʻrda xoni Toʻxtamish bilan ittifoq tuzib olgan Xorazm hukmdori Yusuf soʻfi, uning yordamida Amir Temur davlati hududlariga bir necha bor yurish qilib, Qorakoʻl viloyati va Buxoro tumanlarini talon-toroj etdi. Bunday vaziyat, shubhasiz, 1379-yilda Amir Temurni toʻrtinchi marotaba Xorazmga qoʻshin tortishga majbur etdi. Lekin, bu yurish ham avvalgilari kabi sulh tuzish bilan tugadi. Biroq shunga qaramay, Yusuf soʻfi ilgari Xorazmning Chigʻatoy ulusiga tegishli boʻlgan janubiy-sharqiy (Kat va Xiva shaharlari birga) qismini yana qaytadan bosib oldi. Amir Temur davlatiga nisbatan Yusuf soʻfining tutgan bunday tajovuzkorona siyosati Xorazm ustiga Amir Temurning beshinchi marta yurish qilishiga sabab boʻldi. 1388-yilda Xorazmning poytaxti vayron etilib, uning hududlari Amir Temur davlatiga boʻysundirildi.

 Mogʻuliston istilosi 
Bu orada Amir Temur Moʻgʻuliston hokimi Qamariddin bilan ham toʻqnashib qoldi, chunki bu davrda uning Movarounnahrga boʻlgan talonchilik xurujlari kuchayib ketgandi. 1370 – 71-yillarda u Toshkent va Andijon ustiga bir necha bor bosqin qilib, talab qaytgandi. 1376-yilda esa Qamariddin hatto Fargʻona vodiysining talaygina qismini bosib oldi. Amir Temur mamlakatning shim.-sharqiy hududlariga nisbatan boʻlayotgan muttasil taxdidni bartaraf qilish uchun Qamariddinga jiddiy zarba berishga kirishadi. Yigirma yil (1371 – 1390) mobaynida Sohibqiron Moʻgʻulistonga yetti marta yurish qilib, moʻgʻul hukmdorlari Anqotoʻra va Kamariddin ustidan gʻalaba qozondi. Shu zaylda Amir Temur Movarounnahr va Xorazmda ichki tarqoqlik, oʻzaro nizolar, shuningdek Moʻgʻuliston tomonidan boʻlib turgan tazyiqqa chek qoʻyib, ushbu hududda yashovchi elu elat va xalqlarni yagona davlatga birlashtirdi. Bu shubhasiz, Movarounnahr aholisi taqdirida ijobiy ahamiyat kasb etdi.

 Eron va Kavkaz yurishlari 
Ammo, Amir Temur bu bilan qanoatlanmadi. Tez orada u qoʻshni davlatlar va xalqlar ustiga yurish qilib, ularni oʻziga boʻysundirish va markazlashgan buyuk saltanat barpo etishni oʻz oldiga maqsad qilib qoʻydi. Bu davrda Oltin Oʻrda, Xuroson va Erondagi ijtimoiy-siyosiy vaziyat uning uchun juda qoʻl keldi. Amir Temur harbiy yurishni Xurosondan boshladi. 1381-yil u Hirotni egalladi. Saraxs, Jom va Qavsiya sh.lari jangsiz taslim boʻldi. Xuroson, xususan uning poytaxti Hirot strategik jihatdan muhim ahamiyatga ega boʻlib, Eron, Iroq, Shom va boshqa mamlakatlarga oʻtishda koʻprik vazifasini oʻtardi. 1381 – 84 yillar davomida Amir Temur Eronning katta qismini egalladi. Avval (1381) Kalot, Turshiz va Sabzavor, keyin (1383) Seistonning Zireh, Zova, Farah va Bust qalʼalari, 1384-yilda esa Astrobod viloyati va Ozarbayjonning Omul, Sori, Sultoniya va Tabriz shaharlari istilo qilindi.

 Amir Temurning 3 yirik istilolari 
Amir Temur Eron, Ozarbayjon, Iroq va Shom (Suriya) ustiga 3 marta lashkar tortdi. Bu yurishlar tarixda „3 yillik“, „5 yillik“ va „7 yillik“ urushlar nomi bilan mashhur. 3 yillik (1386 – 1388) harbiy istilolar oqibatida Janubiy Ozarbayjon, Iroqning shimoliy qismi, Gurjiston va Van koʻli atrofidagi yerlar egallandi.

 3 yillik istilo 
Amir Temur shu bilan birga shimoliy-gʻarbdan, yaʼni Oltin Oʻrda tomonidan boʻlayotgan tazyiqqa barham berish maqsadida Toʻxtamishga qarshi 3 marta qoʻshin tortishga majbur boʻldi. U 1389-yilda Dizaq (Jizzax)ning Achchiq mavzeida, 1391-yilning 18-iyunida (hozirgi Samara bilan Chistopol shaharlari orasida joylashgan Qunduzcha (Kondurcha) daryosi vodiysida (qarang Qunduzcha jangi) va nihoyat, 1395-yilda (28 fevral) Shimoliy Kavkazda Terek daryosi boʻiida Toʻxtamish qoʻshiniga qaqshatqich zarba beradi (qarang Terek daryosi boʻyidagi jang). Amir Temur harbiy yurishlari natijasida Quyi Idil (Volga) viloyatlari, Saroy Berka, Saroychik va Hojitarxon (Astraxon) kabi shaharlar gʻorat qilindi. Amir Temur Toʻxtamishni quvib Ryazan viloyatigacha bordi va Yelets shahrini ishgʻol qildi. Sharafuddin Ali Yazdiy Amir Temurning Moskva istilosini shunday taʼriflaydi: „Sohibqiron Maskavga sorikim, Rusning shaharlaridan erdi, tavajjuq qildi. Anda yetkonda nusratshiʼor cheriki ul viloyatni (shahar va atrofini) chobtilar va andagʻi hokimlarni tobeʼ qildi. Va cherikning eliklariga sonsiz mol tushti…“ („Zafarnoma“, 179-bet). Bu urushda Azaq (Azov), Kuban va Cherkas yerlari ham kuchli aziyat chekegandi. Qizigʻi shundaki, Amir Temur Idilning Turotur kechuvi boʻyida Oʻrusxonning oʻgʻli Quyrichoq oʻgʻlonni chaqirtirib, unga qoʻlga kiritilgan sobiq Joʻchi ulusini inʼom etdi. Rossiya tarixchilari B. D. Grekov va A. Yu. Yakubovskiyparnmnt yozishlaricha, Amir Temurning Toʻxtamish ustidan qozongan gʻalabasi, faqat Markaziy Osiyo uchun emas, balki butun Sharqiy Yevropa, shuningdek tarqoq Rus knyazliklarining birlashishi uchun ham buyuk ahamiyat kasb etgan.

 5 yillik istilo 
Shundan soʻng Amir Temur butun eʼtiborini Eron, Iroq, Suriya, Kichik Osiyo va Hindiston yerlarini uzil-kesil zabt etishga qaratdi. U besh yillik (1392 – 1396) urush davomida Gʻarbiy Eron, Iroqi Ajam va Kavkazni egalladi, natijada muzaffariylar va jaloiriylar sulolasining hukmronligi barham topdi.

 Hindiston istilosi 
Amir Temurning Hindiston istilosi (1398-yil may – 1399-yil mart) qariyb 11 oy davom etdi. Amir Temur Hindistondan katta oʻlja, shu jumladan 120 jangovar fil bilan qaytdi. Oʻljalarning bir qismi qoʻshinga taqsimlab berildi, qolgani Samarqand va Kesh shaharlarida olib borilayotgan qurilishlarga sarflandi.

 7 yillik istilo 
Amir Temurning 1399 – 1404-yillarda olib borgan harbiy yurishlari natijasida Shomning Halab (Aleppo), Xums, Baalbek (Baʼalbak), Dimishq (Damashq) kabi yirik shaharlari va Iroqi Arabning Ubuliston oʻlkasi (qad. Kappadokiya) bilan Bagʻdod, shuningdek Turkiyaning katta qismi zabt etiladi. Anqara jangida Amir Temur jahonning buyuk sarkardalaridan biri Boyazid Yildirim ustidan gʻalaba qozondi. Turk sultoni asirga olindi. U bilan birga xotini serb malikasi Olivera, oʻgʻillari Muso va Iso Chalabiylar ham asirga tushdilar. Soʻng, Amir Temur Anadolu yarim orolini egallab, Oʻrta dengizning sharqiy sohilida joylashgan Izmir shahrini zabt etdi va salibchilarning Yaqin Sharqdagi oxirgi qarorgohiga barham berdi. Soʻngra, Egey dengizida joylashgan Xios va Lesbos orollaridagi Genuya mulklarining hukmdorlari unga taslim boʻldilar, Misr ham oʻz itoatkorligini izhor etdi. Amir Temur Anqara, Nikeya, Bursa va Izmir shaharlarini egallab, Vizantiya va butun nasoro olamining Boyazidga yigʻib bergan bojlaridan iborat katta boylikni qoʻlga kiritdi. Birgina Bursa shahridan olingan oltin va javohirlarning oʻzi kattagina karvonga yuk boʻlgan. Bandi qilingan Boyazid oʻrdugohga olib kelingach, Amir Temur unga hurmat va ehtirom koʻrsatdi. Uning vafotidan soʻng (1403-yil 9-mart) esa vorislariga himmat koʻzi bilan boqib, ularga beqiyos muruvvatlar qildi. Chunonchi Boyazidning toʻngʻich oʻgʻli Sulaymon Chalabiyni turklarning Yevropadagi viloyatlariga hokim etib tayinladi. Edirne (Adrianopol) shahri uning poytaxti qilib belgilandi. Anadoluning shimoliy-gʻarbiy qismi suyurgʻol sifatida Iso Chalabiyga inʼom qilinib, Bursa shahri uning poytaxtiga aylantirildi. Usmoniy turklar davlatining markaziy qismini boshqarishni Muso Chalabiyga topshirdi.

Amir Temur Usmoniy turklar davlatini butunlay bosib olish niyatida boʻlmagan, chunki u Yevropa davlatlarining Yaqin Sharq mamlakatlariga nisbatan tajovuzkorona niyatda ekanligini yaxshi tushunar edi. Shuning uchun ham Amir Temur Usmonli turklar davlatini saqlab qoldi va Boyazidning vorislariga muruvvat qoʻlini choʻzdi. Shunday boʻlsada, Boyazid ustidan qozonilgan bu gʻalaba bilan Amir Temurni Fransiya qiroli Karl VI (1380 – 1422), Angliya qiroli Genrix IV (1399 – 1407) tabriklab, unga maxsus maktub yubordilar. Chunki Amir Temur endigina uygʻonayotgan Yevropaga islom dinini yoymoqchi boʻlgan Usmoniy turklar davlatiga zarba berib, Yevropadagi nasroniylarning xaloskoriga aylangan edi.

 Xitoyga yurishining boshlanishi 
Amir Temur Kichik Osiyodan Samarqandga qaytgach, 1404-yil 27-noyabrda 200 ming qoʻshin bilan Samarqanddan Xitoy safariga chiqdi. Biroq Xitoy ustiga yurish Amir Temurning Oʻtrorda vafoti (1405-yil 18-fevral)amalga oshmay qoldi. Maʼlumki, Amir Temur 1405-yil kuchli shamollash sababli olamda oʻtdi deyiladi. Lekin, Amir Temurni vafotini tezlashtirgan boshqa sabablar ham bor. Ibn Arabshohning yozishicha (1436-yil yozilgan) kuchli sovuq natijasida Temur ibrida (sovuqdan jismni zaiflashtiradigan kasallik) kasaliga chalinib, tabiblar uni dad etish maqsadida tayyorlagan tarkibida isitadigan moddalar, xushboʻyliklar va rezavorliklar boʻlgan xamr aragʻini isteʼmol qilgan. Tarixchi, Xondamirning fikricha Amir Temur oʻlimini tabiblar Dori sifatida tayyorlagan araq tezlashtirib yuborgan. Xondamir „ Habib us-siyar“ asarida shunday yozadi: "…sohibqiron shu asosda araqqa ragʻbat koʻrsatdi, unga javhar keltirishlarini buyurdi, koʻrinishidan suvdek boʻlsa ham sifati jihatidan olovdek edi. Oliyjanob Sohibqiron ikki kecha kunduz araq ichdi, ammo aslo ovqat yemadi. Shuning uchun mijozoda oʻzgarish yuz berdi. Bu oʻzgarishni tabiblar xumor belgisi boʻlsa kerak deb tushundilar. Yana unga bir-ikki qadah berdilar, harorati biroz taskin topdi, ammo vujudi va tabiatiga sharob taʼsir qildi shekilli, issigʻi Yana koʻtarilib ketdi. Sohibqiron sogʻligʻi yomonlashdi. Mazkur ichimlik bu vaqtda faqat tabobatda qoʻllanilib, mast qiluvchi funksiyasi oʻzlashtirilmagan edi. Temur kasalining kuchayishi va koʻp miqdorda isteʼmol qilingan araq sabab boʻlgani haqida oʻsha davr tarixchisi Hofiz Abru ham yozadi. Amir Temurning vafoti haqidagi xabar garchi avvalda sir tutilsada, ammo koʻp vaqt oʻtmay bu noxush xabar mamlakat boʻylab tarqalib ketadi. Amir Temurning jasadi Samarqandga olib kelinib dafn qilinadi (qarang Amir Temur maqbarasi).
300px|thumb|Amir Temurning Samarqanddagi maqbarasi
300px|left|thumb|Amir Temurning Samarqanddagi maqbarasi

 Amir Temur siymosiga tarix va madaniyat nuqtai-nazaridan qarashlar 
 Amir Temur davrida madaniyat va fan 
Amir Temur – buyuk davlat asoschisi hisoblanadi. U Hindiston hamda Xitoydan Qora dengizga qadar, Sirdaryo va Orol dengizidan Fors qoʻltigʻiga qadar gʻoyat katta hududni qamrab olgan markazlashgan ulkan saltanatga asos soldi. Bundan tashqari Amir Temur davlatiga Kichik Osiyo, Suriya, Misr va shim.-gʻarbda Quyi Volga, Don buylari; shim.-sharqda Balxash koʻli va Ili daryosigacha; jan.-sharqda esa Shim. Hindistongacha boʻlgan mamlakatlar buysundirildi. Amir Temur. davlatni aql-zakovot va huquqiy asos bilan idora etgan. Uning „… davlat ishlarining toʻqqiz ulushini kengash, tadbir va mashvarat, qolgan bir ulushini qilich bilan amalga oshirdim“, degan soʻzlari buning yorqin dalilidir.

 Shaharsozlik va meʼmorlik 
Sohibqironning bunyodkorlik sohasidagi tarixiy xizmatlari beqiyosdir. Tarix bu qoʻhna dunyoda oʻtgan koʻp jahongirlarni biladi. Ularning aksariyati faqat buzgan. Amir Temurning ulardan farqi shundaki, u umr buyi bunyodkorlik bilan mashgʻul boʻlgan. Uning „Qay bir joydan bir gisht olsam, oʻrniga un gʻisht qoʻydirdim, bir daraxt kestirsam, oʻrniga unta kuchat ektirdim“ degan soʻzlari buning yorqin isbotidir. Amir Temurga har bir zafarli voqea va sevinchli hodisani muhtasham meʼmorlik obidasi barpo etish bilan nishonlash odat boʻlgan. Shu maqsadda Hindiston, Sheroz, Isfahon va Damashqning mashhur ustahunarmandlari mamlakatda hashamdor imoratu inshootlar bino qilganlar. Amir Temur zabt etgan mamlakatlarning bir qator shaharlari (Bagʻdod, Darband, Baylaqon)ni qayta tikladi. Amir Temur Tabrizda masjid, Sherozda saroy, Bagʻdodda Madrasa, Turkistonda mashhur shayx Ahmad Yassaviy qabri ustiga maqbara qurdirgan boʻlsada, lekin asosiy eʼtiborini ona shahri Kesh va poytaxti Samarqandga qaratdi. Keshda otasining qabri ustiga maqbara, oʻgʻli Jahongirga maqbara bilan masjid qurdirdi. Amir Temur hukmronligining ilk davrida Kesh shahrini poytaxtga aylantirish niyatida boʻlib, uning obodonchiligiga katta ahamiyat berdi, bu yerda mashhur Oqsaroy qad koʻtardi. Amir Temur Keshni Movarounnahrning madaniy markaziga aylantirishga harakat qildi. Shu boisdan bu shahar „Qubbat ul-ilm val-adab“ unvoniga ega boʻldi. Saltanat poytaxti Samarqand Amir Temur davrida ayniqsa gullab yashnadi. Shaharda Isfahon, Sheroz, Halab, Xorazm, Buxoro, Qarshi va Kesh sh.larining meʼmoru binokorlari qoʻli bilan saroylar, masjidlar, madrasalar, maqbaralar quriladi. Shahar tashqarisida esa bogʻ-rogʻlar va boʻstonlar barpo etiladi (qarang Amir Temur bogʻlari). Xususan Shohizinda meʼmoriy majmuasiga mansub Shodimulk ogʻo maqbarasi, Shirinbeka ogʻo maqbarasi va boshqa quriladi. Shaharda Bibixonim jome masjidi, Amir Temurning qarorgohi Koʻksaroy va Boʻstonsaroylar qad koʻtaradi. Umuman olganda Samarqand sh. Amir Temur davrida oʻzining qad. oʻrni Afrosiyobyaan birmuncha jan.roqda butunlay yangitdan qurildi. Shahar tevaragi mustahkam qalʼa devori bilan oʻralib, Ohanin, Shayxzoda, Chorsu, Korizgoh, Soʻzangaron va Feruza kabi nomlar bilan ataluvchi 6 ta darvoza oʻrnatildi. Movarounnahrning dehqonchilik vohalarida, xususan Zarafshon vodiysida oʻnlab sugʻorish tarmoqlari chiqarilib, dehqonchilik maydonlari kengaytirildi. Yangi qishloqlar barpo etildi. Ibn Arabshohning yozishicha, Amir Temur Samarqand atrofida qad koʻtargan bir qancha yangi qishloqlarni Sharqning mashhur shaharlari Dimishq (Damashq), Misr, Bagʻdod, Sultoniya va Sheroz nomlari bilan atadi. Amir Temurning fikricha, Samarqand kattaligi, goʻzalligi hamda tevarak-atrofining obod etilganligi jihatidan dunyodagi eng yirik shaharlardan ham ustunroq turmogʻi lozim edi.

 Fan va rassomlikning rivojlantirilishi 
Amir Temurning harbiy yurishlari, jangu jadallarining oqibatlariga baho berilar ekan, shuni alohida taʼkidlash kerakki, uning faoliyati qoʻyilgan maqsad va rejalari jihatidan ikki bosqichga boʻlinadi. Birinchi bosqich (1360 – 86)da Amir Temur Movarounnahrda markazlashgan davlat tuzish yoʻlida kurashdi, Movarounnahrni birlashtirishdan manfaatdor boʻlgan mahalliy zodagonlardan iborat ijtimoiy kuchlar (mulkdor dehqonlar, harbiylar, hunarmandlar, savdogarlar va ruhoniylar) yordamida tarqoq mulklarni birlashtirish uchun kurash olib bordi. Amir Temurning bu davrdagi faoliyati Oʻrta Osiyo xalqlarining ijtimoiy-iqtisodiy va madaniy hayoti taraqqiyoti yoʻlida shubhasiz ulkan ijobiy ahamiyat kasb etadi. Mamlakatda tarqoqpik tugatilib, markazlashgan davlatning tashkil topishi ijobiy oqibatlarga olib keldi. Mamlakat i.ch. kuchlarini va moʻgʻullarning bir yarim asrlik hukmronligi natijasida boʻhronga uchragan iqgisodni tiklash uchun qulayroq sharoit vujudga keldi. Ayni vaqnda xoʻjalikning asosi boʻlgan dehqonchilikda muayyan siljishlar roʻy berdi. Yangi-yangi ariq (kanal)lar qazilib, dehqonchilik maydonlari kengaydi. Hunarmandchilik, ichki va tashqi savdo rivojlandi, fan va madaniyat ravnaq topib, shaharlar obodlashdi va gavjumlashdi. Amir Temur biror mamlakatni tasarrufiga olishdan avval albatta oʻsha joy aholisiga tinchlik yoʻlini taklif etgan, bu yoʻl inkor etilgan holdagina harbiy kuch ishlatgan.

Amir Temur hayotligi chogʻidayoq saltanatni asosan toʻrt qism (ulus)ga boʻlib, oʻgʻil, nabiralariga taqsimlab bergan: Xuroson, Jurjon, Mozandaron va Seyiston (markazi Hirot) Shohruxga, Gʻarbiy Eron, Ozarbayjon, Iroq va Armaniston (markazi Tabriz) Mironshohga, Fors, yaʼni Eronning jan. qismi (markazi Sheroz) Umarshayxga, Afgʻoniston va Shim. Hindiston (markazi Gʻazna, keyinchalik Balx) Pirmuhammadga suyurgʻol qilib berilgan. Amir Temur davlati oʻziga xos tartib-qoidalarga asoslangan holda idora etilgan (qarang Temuriylar davlati). Amir Temur asos solgan bu davlat Xuroson va Movarounnahrda XVI asr boshigacha mavjud boʻlib, Shayboniyxon tomonidan tugatilgan.

Shoʻrolar tuzumi davrida Amir Temur. shaxsi va faoliyatiga adolatsizlik bilan yondoshilib, bir yoqlama baho berilib kelindi. Oʻzbekiston mustaqillikka erishganidan soʻng bunday qarashlarga barham berildi. Amir Temurning jahon tarixida tutgan oʻrni oʻz joyiga qoʻyila boshlandi. Oʻzbekistonda uning faoliyatini oʻrganishga va uni ommalashtirishga keng yoʻl ochildi. Uning nomi Oʻzbekistonda abadiylashtirildi. Koʻplab shahar va qishloqlardagi shoh koʻchalar, maydonlar, jamoa xoʻjaliklari, maktablar, kinoteatrlar va boshqa uning nomi bilan ataldi. Islom Karimov tashabbusi va rahnamoligida Toshkent, Samarqand, Shahrisabz va boshqa shaharlarning markaziy maydonlarida Amir Temurga haykal oʻrnatildi, Toshkentdagi Amir Temur xiyobonida Temuriylar davri muzeyi barpo etildi (1996-yilda), „Amir Temur“ ordeni taʼsis etildi (1996-yilda) va Xalqaro Amir Temur jamgʻarmasi tashkil qilindi (1995-yilda). Toshkent, Samarqand va xorijiy mamlakatlarda YUNESKO rahbarligida hazrat Sohibqiron tavalludining 660 yilligi keng nishonlandi (1996-yilda). Amir Temur haqida ikki qismdan iborat badiiy film, spektakllar va sheʼriy hamda nasriy asarlar yaratildi.

 Temur va Fransiya qiroli 

 Diniy qarashlari 
Amir Temur eʼtiqodli sunniy musulmon boʻlgan va u Movarounnahrda katta nufuzga ega boʻlgan tasavvufning Naqshbandiya tariqatiga mansub boʻlgan boʻlishi mumkin. Uning asosiy rasmiy diniy maslahatchisi va ulamosi hanafiy olimi Abd al-Jabbor Xorazmiy edi. Termizda u balxlik maʼnaviy rahnamosi Sayyid Barakaning taʼsiri ostiga tushgan; Sayyid Baraka vafotidan soʻng Goʻri Amir maqbarasida Temurning yoniga dafn etilganDevin DeWeese. „The Descendants of Sayyid Ata and the Rank of Naqīb in Central Asia“, Journal of the American Oriental Society, Vol. 115, No. 4 (October–December 1995), pp. 612–634.Vasilij Vladimirovič Bartold. Four studies on the history of Central Asia, Vol. 1, p. 19.Barbara Brend. Islamic art, p. 130..

 Shaxsiyati 
Temur harbiy daho va mohir taktik sifatida eʼtirof etiladi. U Markaziy Osiyodagi hukmronligi davrida oʻta beqaror siyosiy tuzilma ichida ish olib borib, koʻchmanchilarning sadoqatiga erishish va ularni oʻz ortidan ergashtirish borasida gʻayrioddiy qobiliyatga ega edi. Shuningdek, u nafaqat ichki sezgi, balki yuksak intellektual salohiyatga ega shaxs boʻlganWalter Joseph Fischel, Ibn Khaldūn in Egypt: His Public Functions and His Historical Research, 1382–1406; a Study in Islamic Historiography, University of California Press, 1967, p. 51, footnote.. Samarqandda va koʻplab safarlari davomida taniqli olimlar rahbarligida u fors, moʻgʻul va turkiy tillarni oʻrgangan (Ibn Arabshohning qayd etishicha, Temur arab tilida soʻzlasha olmagan). Shunga qaramay, u fors tiliga alohida eʼtibor qaratgan, chunki bu til nafaqat saroy tili, balki devonxona tili ham ediRoemer, H. R. „Timur in Iran.“ The Cambridge History of Iran, edited by Peter Jackson and Lawrence Lockhart, vol. 6, Cambridge University Press, Cambridge, 1986, pp. 86–87..

 Merosi 
Amir Temurning qoldirgan merosi turlicha baholanadi. Uning hukmronligi davrida Markaziy Osiyo har tomonlama gullab-yashnagan. Mashhur mutafakkir Ibn Xaldun Temurni oʻsha davrdagi boshqa hukmdorlar uddalay olmagan ish – musulmon dunyosining katta qismini birlashtirgani uchun yuksak baholagan.

Temurning qisqa muddatli imperiyasi Movarounnahrda turkiy-forsiy anʼanalarning oʻzaro uygʻunlashishiga sabab boʻldi. Uning tasarrufiga kirgan aksariyat hududlarda, aholining etnik kelib chiqishidan qatʼi nazar, fors tili maʼmuriy boshqaruv va adabiy madaniyat (devon) tiliga aylandi. Shu bilan birga, uning hukmronligi davrida turkiy adabiyotga ham katta hissa qoʻshildi va turkiy madaniy taʼsir kengayib, rivojlandi.

 Eksgumatsiya va taxminiy laʼnat 

Temurning jasadi 1941-yil 19-iyunda maqbarasidan chiqarib olindi va uning qoldiqlari sovet antropologlari Mixail M. Gerasimov, Lev V. Oshanin va V. Y. Zezenkova tomonidan tekshirildi. Gerasimov Temurning bosh suyagi asosida uning qiyofasini tikladi va uning yuz tuzilishida „odatiy mongoloid xususiyatlar“, yaʼni zamonaviy tushunchadagi Sharqiy Osiyo elementlari mavjudligini aniqladi. Temur kallasining antropologik tadqiqoti shuni koʻrsatdiki, u asosan „Janubiy Sibir mongoloid turiga“ mansub boʻlgan. Boʻyi 5 fut 8 dyuym (173 santimetr) boʻlgan Temur oʻz davri uchun baland boʻyli hisoblangan. Tekshiruvlar Temurning jarohatlari tufayli oqsoq boʻlganini va oʻng qoʻli quriganini tasdiqladi. Uning oʻng son suyagi tizza qopqogʻi bilan birga bitib ketgan va tizza boʻgʻimining tuzilishi uning oyogʻi har doim bukilgan holatda boʻlganini, shu sababli uning yaqqol oqsoqlanganini koʻrsatadi. U keng koʻkrakli boʻlgan, sochlari va soqoli esa qizgʻish tusda boʻlgan.

Taxminlarga koʻra, Temurning qabriga: „Men oʻliklar orasidan turganimda, dunyo titraydi“, degan soʻzlar oʻyib yozilgan. Shuningdek, aytishlaricha, Gerasimov jasadni eksgumatsiya qilganida, tobutning ichidan yana bir yozuv topilgan boʻlib, unda: „Kimda-kim mening qabrimni ochsa, mendan ham dahshatliroq bosqinchini ozod qiladi“, deb yozilgan edi. Gerasimovga yaqin boʻlgan odamlar bu hikoyani uydirma deb daʼvo qilishsa-da, u xalq orasida „Temur laʼnati“ nomi bilan mashhur boʻldi. Har qanday holatda ham, Gerasimov eksgumatsiyani boshlaganidan uch kun oʻtgach, Germaniya Sovet Ittifoqiga bostirib kirdi, bu esa insoniyat tarixidagi eng qonli bosqinlardan biriga aylandi. Temur 1942-yil noyabrida, Sovet qoʻshinlarining Stalingrad jangidagi gʻalabasidan sal oldin barcha islomiy marosimlar bilan qayta dafn qilindi.

 Sanʼatda 
 Tamburlaine the Great, I va II qismlar (inglizcha, 1563–1594): Christopher Marlowe qalamiga mansub pyesa.
 Tamerlan ou la mort de Bajazet [Temurlang yoki Boyazidning oʻlimi] (1675): Jacques Pradon pyesasi.
 Tamerlane (1701): Nicholas Rowe pyesasi (inglizcha).
 Tamerlano (1724): George Frideric Handelning Jacques Pradonning 1675-yildagi pyesasiga asoslangan, italyan tilidagi operasi.
 Bajazet (1735): Antonio Vivaldi operasi, unda Boyazid I ning Temur tomonidan asir olinishi tasvirlangan.
 Il gran Tamerlano (1772): Josef Mysliveček operasi, unda ham Boyazid I ning Temur tomonidan asir olinishi tasvirlangan.
 Timour the Tartar (1811): Matthew Lewisning otliq dramasi.
 Tamerlane (1827-yilda nashr etilgan): Edgar Allan Poening ilk bor chop etilgan dostoni.
 Turandot (1924): Giacomo Puccini operasi (libretto mualliflari Giuseppe Adami va Renato Simoni), unda Temur – taxtdan tushirilgan, koʻzi ojiz sobiq Tartary qiroli va bosh qahramon Calafning otasi sifatida tasvirlangan.
 Lord of Samarkand (The Lame Man) (1932-yilda nashr etilgan): Robert E. Howard hikoyasi, unda Temur siymosi paydo boʻladi.
 Nesimi (1973): Ozarbayjon filmi, unda Temur rolini Yusif Veliyev ijro etgan.
 Tamerlan (2003): Kolumbiyalik yozuvchi Enrique Serrano tomonidan ispan tilida yozilgan roman.
 Dnevnoy dozor (ruscha: Дневной дозор) (2006): Rossiya filmi. Unda Temurning yoshligini Emir Baygazin, yetuklik davrini esa Gani Kuljanov ijro etgan.
 Age of Empires II: Definitive Edition (2019): „Tamerlane“ deb nomlangan olti bobdan iborat kampaniyani oʻz ichiga olgan videooʻyin.

 Yodgorliklar 
 Hozirgi Oʻzbekiston hududida oʻnlab geografik obyektlar, gʻorlar va aholi punktlari mavjud boʻlib, xalq xotirasida ularning tarixi Amir Temur nomi bilan bogʻlanadi.
 Oʻzbekistonning koʻplab shaharlarida markaziy koʻchalar va xiyobonlarga Amir Temur nomi berilgan.
 Amir Temurning gerbi Rossiya imperiyasi davrida (1868–1917) Samarqand viloyati gerbi tarkibiga kiritilgan.
 Amir Temur xiyoboni 1994-yilda hozirgi nomini oldi.
 Toshkent shahridagi Amir Temur xiyobonida haykaltarosh I. Jabborov tomonidan yaratilgan bronza otliq Amir Temur haykali oʻrnatilgan.
 Shahrisabz shahrida Amir Temur buyrugʻi bilan qurilgan Oqsaroy saroyi xarobalari yaqinida ham Amir Temur haykali oʻrnatilgan.
 Samarqand shahrida oʻrnatilgan Amir Temur haykalida u oʻrindiqda oʻtirgan holda, ikki qoʻli bilan qilichga tayangan tarzda tasvirlangan.
 1996-yilda Toshkent shahrida Temuriylar tarixi davlat muzeyi ochilgan.
 1996-yili Oʻzbekistonda Amir Temur ordeni taʼsis etilgan.
 1996-yilda Oʻzbekistonda Amir Temurga bagʻishlangan pochta markasi ham chiqarilgan.

 Bolalari 

 Temurbekning oʻgillari va ularning bolalari 

 Muhammad Jahongir Mirzo (1356-1376)
 Muhammad Sulton Mirzo (1376-1403)
 Muhammad Jahongir Mirzo (1396-1433)
 Muhammad Sulton Mirzo (1423-1448)
 Halil Sulton Mirzo (1426-1459)
 Muhammad Umar Mirzo (1442-1471)
 Sad Vaqqos Mirzo (1399-1418)
 Yahyo Mirzo (1400-1408)
 Pir Muhammad Mirzo (1376-1407)
 Qaydu Mirzo (1397-1418)
 Xolid Mirzo (1399-1427)
 Sad Vaqqos Mirzo (1400-1418)
 Qaysar Mirzo (1401-1418)
 Jahongir Mirzo (1402-1433)
 Buzanjar Mirzo (1402-1429)
 Sanjar Mirzo (1403- 1429)
 Umar Shayx Mirzo (1356-1394)
 Pir Muhammad Mirzo (1379-1410)
 Umarshayx Mirzo (1406-1416)
 Solih Mirzo (1406-1452)
 Rustam Mirzo (1381-1424)
 Usmon Mirzo (1400-1424)
 Sulton Ali Mirzo (1402-1422)
 Iskandar Mirzo (1384-1415)
 Pir Ali Mirzo (1406-1416)
 Ahmad Mirzo (1388-1425)
 Saydi Ahmad Mirzo (1391-1429)
 Ahmad Mirzo (1420-1498)
 Muhammad Sulton Mirzo (1458-1484)
 Usmon Mirzo (yashagan yillari aniq emas)
 Abdulboqi Mirzo (aniq emas-1507)
 Boyqaro Mirzo (1393-1423)
 Muhammad Mirzo (yashagan yillari aniq emas)
 Sulton Uvays Mirzo (yashagan yillari aniq emas)
 Muzaffar Mirzo (1409-1429)
 Gʻiyosiddin Mansur Mirzo (1413-1445)
 Boyqaro Mirzo (1430-1487)
 Sulton Muhammad Mirzo (1451-1483)
 Sulton Vays Mirzo (1454-1487)
 Sulton Muhammad Mirzo (1472-1501)
 Sulton Iskandar Mirzo (1460-1487)
 Abulgʻozi Sulton Husayn Boyqaro Mirzo (1438-1506)
 Badiuz-Zamon Mirzo (1458-1515)
 Muhammad Moʻmin Mirzo (1486-1497)
 Muhammad Zamon Mirzo (1496-aniq emas)
 Shohgʻarib Mirzo (1470-1496)
 Abu Turob Mirzo (1472-1498)
 Suxrob Mirzo (1490-1509)
 Abul Muhsin Mirzo (1472-1507)
 Sulton Muhammad Boyqaro Mirzo (yashagan yillari aniq emas)
 Muzaffar Husayn Mirzo (1473-1509)
 Muhammad Husayn Mirzo (1476-1503)
 Muhammad Muhsin Mirzo (1476-1507)
 Muhammad Maʼsum Mirzo (1476-1501)
 Haydar Mirzo (1477-1503)
 Faridun Husayn Mirzo (1478-1509)
 Ibrohim Husayn Mirzo (1478-1505)
 Farruh Husayn Mirzo (1480-1503)
 Ibn Husayn Mirzo (1480-1513)
 Muhammad Qosim Mirzo (1482-1507)
 Mironshoh Mirzo (1366-1408)</big>

 Shohruh Mirzo (1377-1447)
 Mirzo Ulugʻbek (1394-1449)
 Mirzo Abdullatif (1420-1450)
 Ibodullo Mirzo
 Xasiba Sulton Xonzoda 
 Abdulla Mirzo 
 Abdurahmon Mirzo
 Abdulaziz (aniq emas-1449)
 Robiya Sultonbegim
 Boysungʻur
 Alouddavla
 Ibrohim Mirzo
 Sulton Muhammad
 Yodgor Mirzo
 Abulqosim Bobur
 Ibrohim Mirzo
 Abdullo Mirzo
 Mirzo Suyurg‘atmishxon
 Muhammad Joʻgiy Mirzo

 Amir Temurning qizlari 
 Begi aka (1382-yilda vafot etgan) – Turmish ogʻa tomonidan. Amir Muso Tayichiudning oʻgʻli Muhammad begim bilan oila qurgan
 Sulton Husayn Toychiud
 Sulton Baxt Begim (1429-1430-yilda vafot etgan) – Oʻljay Turxan ogʻa tomonidan. Birinchi turmushi Muhammad Mirke Apardi bilan, ikkinchi turmushi 1389-1390 Sulaymon Shoh Duglat bilan
 Saodat Sulton – Dilshod ogʻa
 Bikijan – Mengli ogʻa
 Qutlugʻ Sulton ogʻa – Togʻay Turxon ogʻa

 Manbalar 

 Adabiyotlar 











 Qoʻshimcha oʻqish uchun 

 Forbes, Andrew, & Henley, David: „Timur’s Legacy: The Architecture of Bukhara and Samarkand“ (CPA Media).
 González de Clavijo, Ruy; Embassy to Tamerlane, 1403–1406, translated by Guy Le Strange, with a new Introduction by Caroline Stone (Hardinge Simpole, 2009). .
 Narrative of the Embassy of Ruy Gonzalez De Clavijo to the Court of Timour, at Samarcand, A. D. 1403–6Full text at Google Books.


 Marlowe, Christopher. Tamburlaine the Great. Ed. J. S. Cunningham. Manchester University Press, Manchester 1981.

 Marozzi, Justin. „Tamerlane“, in: The Art of War: great commanders of the ancient and medieval world, Andrew Roberts (editor), London, England: Quercus Military History, 2008. .


 Paksoy, H. B. „Nationality or Religion: Views of Central Asian Islam“ .
 Shterenshis, Michael V. „Approach to Tamerlane: Tradition and Innovation.“ Central Asia and the Caucasus 2 (2000).

 Yüksel, Musa Şamil. „Timur’un Yükselişi ve Batı'nın Diplomatik Cevabı, 1390–1405.“ Selçuk Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Dergisi 1.18 (2005): 231–243.

 Havolalar 


Turkum:Amir Temur
Turkum:1336-yilda tugʻilganlar
Turkum:1405-yilda vafot etganlar