كونا چاپاننىڭ ئىچىدە ئادەم بار

كونا چاپاننىڭ ئىچىدە ئادەم بار

نۇرغۇن يىللارئىلگىرى ناھايىتى ئاددى-ساددا كىيىنگەن بىر جۈپ ياشانغان ئەر-ئايال ئالدىن كېلىشىپمۇ قويمايلا، خارۋارد داشۆسىنىڭ مۇدىرى بىلەن كۆرۈشكىلى كېلىدۇ. مۇدىرنىڭ كاتىپى بىر قاراپلا بۇ ئىككى يېزىلىق قېرىنىڭ خارۋارد بىلەن بىرەر تىجارەت مۇناسىۋىتى يوقلۇقىغا ھۆكۈم قىلىدۇ.

− بىز مۇدىرئەپەندى بىلەن كۆرۈشمەكچى ئىدۇق،ـ  دەيدۇ بوۋاي سىپايىلىك بىلەن.

− ئۇ بۈگۈن بەك ئالدىراش!− دەيدۇ كاتىپ بۇلارنىڭ كەلگەنلىكىنى مۇدىرغا خەۋەر قىلىشنىڭ ھاجىتى يوق، دەپ ئويلاپ.

− ھېچقىسى يوق، بىز بۇ يەردە ئۇنىڭ بىكار بولۇشىنى ساقلاپ ئولتۇرساق بولىدۇ،− دەيدۇ موماي.

ئارىدىن بىرنەچچە سائەت ئۆتۈپ كەتكەن بولسىمۇ، كاتىپنىڭ ئۇلار بىلەن كارى بولمايدۇ. ئۇ، بۇ بوۋاي-موماينىڭ مۇدىر بىلەن كۆرۈشۈشنىڭ تەسلىكىنى ھېس قىلىپ، ئۆزلىكىدىن كېتىپ قىلىشىنى كۈتىدۇ. ئەمما، بوۋاي-موماي ئورنىدىن مىدىرلىماي، داۋاملىق ساقلاۋېرىدۇ.

شۇڭا كاتىپ ئاخىر ئەھۋالنى مۇدىرغا ئېيتىشقا مەجبۇر بولىدۇ:

− بەلكىم ئۇلارنىڭ سىزگە دەيدىغان بىر نەچچە ئېغىزلا سۆزى باردۇ.

مۇدىر خۇشياقمىغان ھالدا ئۇلارنىڭ كۆرۈشۈش تەلىپىگە قوشۇلىدۇ.

مۇدىر ئىشخانىسىغا كىرگەندىن كېيىن، موماي ئالدى بىلەن سۆز باشلايدۇ.

− بىزنىڭ بىرئوغلىمىز خارۋاردتا بىر يىل ئوقۇغانىدى، ئۇ مەكتىپىنى بەكلا سۆيەتتى، ئۇنىڭ بۇ يەردىكى كۈنلىرى ناھايىتى ئەھمىيەتلىك ئۆتكەنىدى. ئەمما، ئۇ ئالدىنقى يىلى بىر پىشكەللىككە ئۇچراپ، ئارىمىزدىن كېتىپ قالدى. يولدىشىم بىلەن ئىككىمىزنىڭ مەكتىپىڭلاردا ئوغلىمىز ئۈچۈن بىر خاتىرە قالدۇرۇپ قويغۇمىز بار.

مۇدىر موماينىڭ سۆزلىرىدىن قىلچە تەسىرلەنمەكتە يوق، ئەكسىچە مەسخىرە ئارىلاش ئاھاڭدا قوپاللىق بىلەن دەيدۇ:

− خانىم، بىز مەكتىپىمىزگە بۇ يەردە ئوقۇپ ئۆلۈپ كەتكەن ھەربىر كىشىنىڭ ھەيكىلىنى تۇرغۇزالمايمىز، ئۇنداق قىلساق پۈتۈن مەكتەپ قەبرىستانلىققا ئايلىنىپ قالمامدۇ؟

−  بىز ئوغلىمىزنىڭ ھەيكىلىنى تۇرغۇزماقچى ئەمەس، مەكتىپىڭلاردا ئوغلىمىز ئۈچۈن بىر بىنا سالدۇرايلىمىكىن دېگەن،− دەيدۇ موماي.

مۇدىر بۇ بىر جۈپ بوۋاي-موماينىڭ ئۇچىسىدىكى ئەرزان پۇللۇق كىيىملىرىگە ئىنچىكىلىك بىلەن بىرقۇر سەپسىلىۋەتكەندىن كېيىن، چىرايىنى پۈرۈشتۈرگىنىچە:

− سىلەر بىر بىنانىڭ پۈتۈشى ئۈچۈن قانچىلىك پۇل كېتىدىغانلىقىنى بىلەمسىلەر؟مەكتىپىمىزدىكى بىنالارغا كەتكەن مەبلەغ يەتتە مىليون بەش يۈز مىڭ ئامېرىكا دوللىرىدىن ئاشىدۇ.

موماي بېشىنى كۆتۈرۈپ، مۇدىرنىڭ مەنسىتمەسلىك چىقىپ تۇرغان كۆزلىرىگە لەپپىدە قارىۋەتكەندىن كېيىن، بېشىنى تۆۋەن قىلىپ خىيالغا چۆكىدۇ.

مۇدىر موماينىڭ بۇ تۇرقىغا قاراپ ئىچىدە بۇلار ئەمدى ئاستاغىنە سالپىيىپ كېتىپ قالىدىغان بولدى، دەپ ئويلايدۇ ۋە چىرايىغا كۈلكە يۈگۈرىدۇ.

بىراق شۇ ئەسنادا موماي تۇيۇقسىز يولدىشىغا بۇرۇلۇپ:

− يەتتە مىليون بەش يۈز مىڭ دوللارغا بىنالارنى سالغىلى بولىدىغان ئىش بولسا، بىز نېمىشقا ئوغلىمىز ئۈچۈن بىر داشۆ قۇرمايمىز؟− دەيدۇ كەسكىنلىك بىلەن.

شۇنداق قىلىپ سىتانفورد ئەر-ئايال خارۋاردتىن چىقىپ، كالىفورنىيەگە كېلىدۇ، سىتانفورد داشۆسىنى قۇرۇپ، ئۆلۈپ كەتكەن ئوغلىنى خاتىرىلەيدۇ. كېيىنچە بۇ داشۆ دۇنيادىكى ئەڭ داڭلىق ئالىي مەكتەپلەر قاتارىدىن ئورۇن ئالىدۇ.

بۇ ھېكايىدىن مۇنداق بىر ھەقىقەتنى بىلىش مۇمكىن: باشقىلارنىڭ تەقى-تۇرۇقىغا قاراپ باھا بەرمەڭ، باشقىلارنىڭ كۆز قارىشى ۋە ئىشلىرىغا مەنسىتمەسلىك پوزىتسىيەسىدە بولماڭ. بولۇپمۇ ھەمكارلىق ئىشلىرىدا تېخىمۇ شۇنداق. ئېسىڭىزدە بولسۇنكى، «كونا چاپاننىڭ ئىچىدە ئادەم بار» بولۇشى مۇمكىن.