Ике сукыр

Ике сукыр — татар балалар драма уены.

 Уйнау тәртибе 
Бу уен кеше җыелган урыннарда бер театрлы тамаша буларак уйнала.

Уенда өч кеше катнаша: Галиулла, Вәлиулла һәм бер юлаучы. Икесе ике яктан таякка таякланган Галиулла белән Вәлиулла килеп чыга. Аларның күзләре бәйләнгән, икесе дә аркаларына биштәр асканнар. Болар, күзләре күрмәгәч, бер-берсенә маңгайлары белән килеп төртеләләр дә егылып ук китәләр. Берәрсе сугып екты дип уйлап, икесе ике якка мүкәләп кача башлыйлар.

— Кем минем башыма сукты, кем рәнҗетте?

— Кем, нинди юлбасар минем каршыма төште? Мин бу, сукыр бер юлаучы Галиулла.

— Мин дә бит сукыр юлаучы Вәлиулла булам. 

Болар икесе бер-берсенә якын килеп гәпләшә, таныша башлыйлар.

— Син кайсы як кешесе соң? Кая барасың?

— Мин Барда кешесе. Урдага китеп барыш.

— Мин Урда кешесе, Бардага китеп барыш.

— Син, Вәлиулла кардәш, ничек сукыр булдың соң?

— Ярман сугышы вакытында күзгә бер танк килеп бәрелде дә шуннан сукыр калдым.

— Мин дә шул Ярман сугышы вакытында күзсез калдым бит. Атакага барган вакытымда күземә салам кадалды.

Сөйләшә-сөйләшә биштәрләрен чишеп ашамлыкларын чыгарып салалар һәм бер-берсен сыйлаша башлыйлар. Шул вакыт болар янына бер юлаучы килеп чыга да яннарына килеп утыра.

— Әйдәле, туган, эчеп җибәр, сусагансыңдыр.

Галиулла Вәлиуллага бер стакан сөт салып аңа суза. Теге юлаучы аның стаканын алып эчә дә савытын кире кулына тоттыра.

— Тәмле булдымы?

— Нәрсә тәмле булдымы? 
— Нәрсә булсын, сөт инде.

— Нинди сөт? Син миңа сөт биргәнең юк. Бигрәк тә шаян кеше булып чыктың син, юлдаш... Менә минем сөтне эчеп кара эле син. — Ул Галиуллага шулай ук бер стакан сөт салып бирә. Теге юлаучы тагын моның стаканын күтәреп эчә дә стаканын кулына тоттыра.

— Ничек, минеке тәмле булдымы?

— Нәрсә тәмле булдымы?

— Нәрсә булсын, сөт инде.
— Нинди сөт? Син дә, туган, бик шаян кеше булып чыктың әле. Читкә карап: «Бу кеше юньле кеше түгел, ахры, бәладан баш-аяк».

Әйберләрен җыеп алмакчы була. Вәлиулла да читкә карап әйтә:

— Бу бик яхшы адәмгә охшамаган. Әллә нәрсә килеп чыгуы бар.

Әйберләрен җыймакчы була. Шул арада юлаучы боларның биштәрләрен, ашамлыкларын җыеп ала да үз юлы белән китеп бара. Тегеләр тәшвишкә төшә:

— Кая соң әле минем әйберләр?

— Кая соң әле минем әйберләр?

— Ә, син мине мыскыл итмәкчеме, явыз адәм?

— Миннән көлмәкчесеңмени әле син, юлбасар?

Болар әүмәкләшеп талаша башлыйлар. Уен шуның белән тәмам була.

 Чыганаклар 
 Татар балалар фольклоры./Төзүчесе Рәшит Ягъфәров. — Казан: «Раннур»  нәшрияты, 1999.

Төркем:Драма уеннары
Төркем:Татар уеннары