İranoloji

İranoloji veya İran çalışmaları, İran medeniyeti, tarihi, edebiyatı, sanatı, kültürü ve dillerinin araştıran ve inceleyen disiplinlerarası bir bilim dalıdır. İranoloji, daha geniş bir alan olan Doğu araştırmalarının bir parçasıdır.

İranoloji, Farsların dili, kültürü, tarihi, efsaneleri, edebiyatları, sanatları ve diğer konuları araştıran Persolojiden daha geniş kapsamlıdır. İranoloji; Partlar, İskitler, Soğdlar, Osetler, Baktriyalılar, Gilekler, Mâzenderanlılar, Zazalar, Talışlar, Tatlar, Lurlar, Beluçlar ve Kürtler gibi diler diğer İranî halkların tarih ve kültürünü de kapsamaktadır.

Encyclopædia Iranica, disiplininin standart ansiklopedisi olarak kabul edilir.

 İran'da 
Yirminci yüzyılda İran'da İranoloji alanında en önde gelen isimler arasında Badiozzaman Forouzanfar, Abdolhossein Zarrinkoub, Zabihollah Safa, Mojtaba Minovi, Mohsen Abolqasemi, Ahmad Tafazzoli, Alireza Shapour Shahbazi ve Fereydoon Joneydi sayılabilir. Ali Ekber Dihhüda'nın Dihhüda Sözlüğü, 15 cilt (26.000 sayfa) ile bugüne kadar yayınlanmış en kapsamlı Farsça sözlüktür.

 Avrupa'da 
Tarihsel olarak Almanya, İran'ın dışında önde gelen İranoloji çalışmalarının yapıldığı Batı ülkelerinden biridir. Almanca konuşulan ülkelerde İran araştırmaları (Almanca: İranistik) 1654 yılına Adam Olearius'un çevirisiyle Golestan Saadi'nin (Sadî-i Şîrâzî'nin Gülistan'ı) yayınlanmasına kadar uzanmaktadır. Almanca klasik İranoloji, on dokuzuncu yüzyılın başlarında Georg Friedrich Grotefend'in araştırmaları ve yazılarıyla başlamıştır.

Kaynakça

Kategori:İranoloji
Kategori:Bölge çalışmaları
Kategori:Kültürel çalışmalar