Amerika Birleşik Devletleri'nin rejim değişikliği müdahaleleri

19. yüzyıldan beri, Amerika Birleşik Devletleri hükümeti, birçok yabancı hükûmetin değiştirilmesinde hem açık hem de gizli olarak yer almış ve müdahale etmiştir. 19. yüzyılın ikinci yarısında, ABD hükûmeti, başta Latin Amerika ve Güneybatı Pasifik olmak üzere, İspanyol-Amerikan ve Filipin-Amerikan savaşları da dahil olmak üzere rejim değişikliği girişimlerinde bulunmuştur. 20. yüzyılın başlarında, Amerika Birleşik Devletleri, komşu ülkeler Hawaii, Panama, Honduras, Nikaragua, Meksika, Haiti ve Dominik Cumhuriyeti de dahil olmak üzere dünyanın birçok ülkesinde hükûmetler kurmuş veya kurulan hükûmetleri şekillendirmiştir.

II. Dünya Savaşı sırasında ABD, Nazi Almanyası veya Japon İmparatorluğu kontrolündeki birçok kukla rejimin devrilmesine yardımcı oldu. Örnekler arasında Filipinler, Kore, Doğu Çin ve Avrupa'nın bazı bölgelerindeki rejimler yer almaktadır. Amerika Birleşik Devletleri kuvvetleri, Birleşik Krallık ve Sovyetler Birliği ile birlikte, Almanya'da Adolf Hitler hükûmetinin çökmesinde ve İtalya'da Benito Mussolini'nin devrilmesinde de etkili oldu. II. Dünya Savaşı'nın sonunda, ABD hükûmeti Soğuk Savaş bağlamında küresel liderlik, etki ve güvenlik amaçları için Sovyetler Birliği ile mücadele etti. Truman yönetimi altındaki ABD hükûmeti, görünüşte Sovyet Komünizminin yayılmasından korkarak, kimi zaman Sovyetlerin de rejim değişikliğine katılımıyla, daha sonraki başkanların da takip ettiği bir emsal olan domino teorisini benimsedi. Sonuç olarak, ABD, eylemlerinin coğrafi kapsamını aşina olunan operasyon bölgesi olan Orta Amerika ve Karayipler'in ötesine taşıdı.

Önemli operasyonlar arasında Amerika Birleşik Devletleri ve Birleşik Krallık tarafından planlanan 1953 İran darbesi, Küba'yı hedef alan 1961 Domuzlar Körfezi çıkarması ve Endonezya'da General Suharto tarafından Sukarno'nun devrilmesine verilen destek yer almaktadır. Buna ek olarak, ABD, 1948'de İtalya, 1953'te Filipinler, 1950'ler ve 1960'larda Japonya, 1957'de Lübnan  ve 1996'da Rusya  dahil olmak üzere ülkelerin ulusal seçimlerine müdahale etmiştir. Bir araştırmaya göre, ABD 1946'dan 2000'e kadar başka ülkelerin seçimlerine en az 81 defa açık ve gizli müdahalede bulunmuştur  Başka bir araştırmaya göre, ABD Soğuk Savaş sırasında 64 gizli, 6 açık rejim değişikliği girişiminde bulunmuştur. Sovyetler Birliği'nin dağılmasının ardından Amerika Birleşik Devletleri, çeşitli ülkelerin yönetimini belirlemek için savaşlara öncülük etti veya destek verdi. Bu çatışmalardaki ABD'nin belirttiği amaçlar arasında, Afgan Savaşı'nda olduğu gibi terörle mücadele veya Irak Savaşı'nda olduğu gibi sözde kitle imha silahlarının (KİS) ortadan kaldırılması yer almaktadır.

 1887'den önce 

 1846–1848: Teksas'ın ilhakı ve Kaliforniya'nın işgali 

Amerika Birleşik Devletleri, o sırada Meksika Merkezci Cumhuriyeti tarafından isyancı bir Meksika eyaleti olarak kabul edilen Teksas Cumhuriyeti'ni ilhak etti.Greenberg, Amy (2012), A Wicked War: Polk, Clay, Lincoln, and the 1846 U.S. Invasion of Mexico (1989: Knopf) p. 33 Ardından gelen Meksika ile savaşı sırasında Amerika Birleşik Devletleri, Alta California'yı Meksika'dan ele geçirdi.Zinn, Howard (2003) "Chapter 8: We take nothing by conquest, Thank God". A People's History of the United States, (New York: HarperCollins Publishers) p. 169

 1865–1867: Meksika 

Amerika Birleşik Devletleri'nde Amerikan İç Savaşı yaşanırken, Fransa ve diğer ülkeler verdikleri borçları tahsil etmek için Meksika'yı işgal etti. Fransa daha sonra Habsburg prensi I. Maximilian'ı Meksika İmparatoru olarak atadı. İç Savaş sona erdikten sonra, Amerika Birleşik Devletleri, Maximilian'ın güçlerine karşı Benito Juárez'in (1857 liberal Anayasası uyarınca 1858'den beri Meksika'nın geçici başkanı olan ve Fransız işgalinden önce, 1861'de başkan seçilen) liberal güçlerini desteklemeye başladı. Amerika Birleşik Devletleri Meksika'ya silah göndermeye başladı ve birçok Amerikalı Juárez'in yanında savaştı. Sonunda Juárez ve liberaller iktidarı geri aldı ve I. Maximilian'ı idam etti.Robert H. Buck, Captain, Recorder. Military Order of the Loyal Legion of the United States Commandery of the state of Colorado, Denver. 10 April 1907. Indiana State Library. Amerika Birleşik Devletleri Maximilian'a karşıydı ve Monroe Doktrini'ni yürürlüğe koymuştu. William Seward daha sonra şöyle dedi: "Sekiz yıl önce sadece bir teori olan Monroe Doktrini, artık geri döndürülemez bir gerçektir." 

 1887–1912: ABD yayılmacılığı ve Roosevelt yönetimi 

 1880'ler 

 1887–1889: Samoa 

küçükresim|Okyanusya'daki Samoa
1880'lerde Samoa, tahtı isteyen iki rakip adayın bulunduğu bir monarşiydi: Malietoa Laupepa ve Mata'afa Iosefo. Samoa krizi, 1887'den 1889'a kadar Amerika Birleşik Devletleri, Almanya ve Birleşik Krallık'ın, Samoa Adaları tahtına kimin çıkacağının kavgasını yaptığı ve kısa süre sonra Birinci Samoa İç Savaşı'na dönüşen bir çatışmaydı.

 1890'lar 

 1893: Hawaii Krallığı 

küçükresim|Okyanusya'daki Hawaii
Hawaii'deki monarşi karşıtları (çoğunlukla Amerikalılar) Hawaii Krallığı'nın devrilmesini planladılar. 17 Ocak 1893'te Kraliçe Lili'uokalani devrildi. Hawaii başlangıçta bağımsız bir cumhuriyet olarak yeniden kuruldu, ancak eylemin nihai amacı adaların Amerika Birleşik Devletleri'ne ilhak edilmesiydi ve bu da nihayet 1898 tarihli Newlands Kararı ile gerçekleştirildi.

 1899–1902: Filipinler 
Filipin Devrimi, İspanyol İmparatorluğu'nun yenilgisini ve Birinci Filipin Cumhuriyeti'nin kurulmasını sağlayarak, takımadalardaki yüzyıllarca süren İspanyol sömürge yönetimini sona erdirdi. Devrimcilerle ittifak kuran ve o zamanki İspanyol-Amerikan Savaşı'nda galip gelen ABD'ye, Paris Antlaşması ile Filipinler "verildi". Ülke üzerinde kendi kontrolünü kurmak isteyen ABD, Filipin-Amerikan Savaşı'na girişti ve bu savaşın başarısı, kendi kendini yöneten Filipin Cumhuriyeti'nin dağılmasına ve 1902'de Filipin Adaları Adalar Hükûmeti'nin kurulmasına yol açtı. Filipinler 1935'te kendi kendini yöneten bir Milletler Topluluğu haline geldi ve 1946'da tam egemenliğe kavuştu.

 1900'ler 

 1903: Kolombiya 

Eylül 1903'te, Kolombiya'dan Panama bağımsızlığı hareketinin lideri Manuel Amador Guerrero, Amerika Birleşik Devletleri'nin desteğini almak için New York'a gitti. ABD Başkanı Theodore Roosevelt, ayrılıkçı hareketi gizliden destekledi ve daha sonra komutan John Hubbard komutasındaki USS Nashville savaş gemisine önce Jamaika'ya, ardından Panama'ya gitme emri verdi.

 1903–1925: Honduras 

sağ|çerçevesiz|
İspanyol-Amerikan Savaşı'nın 1898'de bitmesi ile 1934'teki İyi Komşuluk Politikası'nın başlangıcı arasında "Muz Savaşları" olarak bilinen dönemde, ABD, Orta Amerika ve Karayipler'de birçok askeri işgal ve müdahalede bulundu. Bu saldırılardan biri, 1903'te, rejimin korunmasından ziyade rejim değişikliğini içeriyordu. Bu savaşlarda sıklıkla yer almış Amerika Birleşik Devletleri Deniz Piyade Kolordusu, deneyimlerine dayanarak 1921'de Küçük Savaşların Stratejisi ve Taktikleri adlı bir kılavuz geliştirdi. Zaman zaman Donanma ateş desteği sağladı ve Kara Kuvvetleri birlikleri de kullanıldı. United Fruit Company ve Standard Fruit Company, Honduras'ın çok değerli muz ihracat sektörüne ve ilgili arazi varlıklarına ve demiryollarına hakimdi. ABD, Honduras'taki çıkarları için sıklıkla işgaller ve akınlar düzenledi: 1903'te (Manuel Bonilla'nın darbesini destekleyerek), 1907'de (Nikaragua destekli bir darbeye karşı Bonilla'yı destekleyerek), 1911 ve 1912'de (Miguel R. Davila rejimini ayaklanmalardan koruyarak), 1919'da (iç savaş sırasında barışı koruyup Francisco Bográn'ın geçici hükûmetini kurarak), 1920'de (Bográn rejimini genel grev sırasında savunarak), 1924'te (Rafael López Gutiérrez rejimini bir ayaklanmadan savunarak) ve 1925'te (Miguel Paz Barahona'nın seçilmiş hükûmetini gözeterek).

 1906–1909: Küba 

sağ|çerçevesiz|
USS Maine'in patlamasının ardından Amerika Birleşik Devletleri, olaydan sorumlu tuttuğu İspanya'ya savaş ilan ederek İspanyol-Amerikan Savaşı'nı başlattı. Amerika Birleşik Devletleri, 1898'de İspanyol yönetimindeki Küba'yı işgal etti. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki birçok kişi Küba'nın ilhakını istemedi ve ilhakı yasaklayan Teller Değişikliği'ni kabul etti. Küba, savaşın sona ermesinden sonra 1898-1902 arasında ABD tarafından işgal edildi ve askeri vali Leonard Wood tarafından yönetildi. Daha sonra Küba-Amerika Birleşik Devletleri ilişkilerini şekillendiren Platt Değişikliği kabul edildi. Bu değişiklik, ABD'nin onaylanmayan bir hükûmete karşı her zaman müdahale edebileceğini belirtiyordu; Küba'yı ABD etkisini kabul etmeye zorluyor ve Küba'nın dış ilişkiler kurmasını kısıtlıyordu. Amerika Birleşik Devletleri, Platt Değişikliği'nin şartlarını anayasalarına ekleyerek Küba'yı kabul etmeye zorladı. İşgalden sonra Küba ve ABD, 1903'te Küba-Amerikan İlişkileri Antlaşması'nı imzalayarak Platt Değişikliği'nin şartlarını kabul etti.

Tomás Estrada Palma, ABD'nin çekilmesinden sonra Küba'nın ilk başkanı oldu. Havana Cumhuriyetçi Partisi üyesiydi. 1905'te rakipsiz olarak yeniden seçildi; ancak Liberaller onu seçimde hile yapmakla suçladı. Liberaller ve Cumhuriyetçiler arasında çatışmalar başladı. Gerilimler nedeniyle Palma, 28 Eylül 1906'da istifa etti ve hükûmeti kısa süre sonra çöktü. ABD Dışişleri Bakanı William Howard Taft, Başkan Theodore Roosevelt'in onayıyla Platt Değişikliği ve 1903 antlaşmasını yürürlüğe koyarak ülkeyi işgal etti. Ülke, işgal süresince Charles Edward Magoon tarafından yönetildi. 1909'da José Miguel Gómez'in seçiminden sonra ülkeden çekildiler.

 1909–1910: Nikaragua 
Muhafazakar Parti üyesi Vali Juan José Estrada, 1906'da yeniden seçilen Liberal Parti üyesi Başkan José Santos Zelaya'ya karşı bir isyan başlattı. Amerika Birleşik Devletleri, Zelaya'nın ülke genelinde yeni bir kanal inşa etmek için Almanya veya Japonya ile çalışmak istemesi nedeniyle muhafazakar güçleri destekledi. ABD, Panama Kanalı'nı kontrol ediyordu ve Amerika kıtası dışındaki başka bir ülkeden rekabet istemiyordu. Nikaragua'nın Bluefields kentindeki ABD konseyi Thomas P. Moffat, ABD'nin gizli desteğinden farklı olarak, açık destek verecekti. Dışişleri Bakanı Philander C. Knox tarafından doğrudan müdahale teşvik edilecekti. İki Amerikalı, muhafazakarlarla işbirliği yaptıkları için Zelaya tarafından idam edildi. Bir fırsat gören Amerika Birleşik Devletleri, isyana doğrudan müdahil oldu ve Mosquito Sahili'ne çıkan birlikler gönderdi. 14 Aralık 1909'da Zelaya, Amerika'nın diplomatik baskısı altında istifa etmek zorunda kaldı ve Nikaragua'dan kaçtı. Zelaya kaçmadan önce, liberal meclisle birlikte Nikaragua'yı yönetmesi için José Madriz'i seçmişti. ABD, Madriz'i tanımayı reddetti. Muhafazakarlar sonunda liberalleri geri püskürttüler ve Madriz'i istifa etmeye zorladılar. Ardından Estrada başkan oldu. Thomas Cleland Dawson ülkeye özel ajan olarak gönderildi ve yapılacak bir seçimde liberalleri iktidara getireceğini tahmin etti, bu yüzden Estrada'ya kendisini seçmek için bir kurucu meclis kurmasını emretti. Ağustos 1910'da Estrada, ABD'nin bazı şartlarını kabul ederek ABD'nin tanımasıyla Nikaragua Başkanı oldu. Müdahaleden sonra, ABD ve Nikaragua 6 Haziran 1911'de bir anlaşma imzaladı.Langley, Lester D. (1983). The Banana Wars: An Inner History of American Empire, 1900–1934. Lexington: University Press of Kentucky.

 1912–1941: Wilson yönetimi, Birinci Dünya Savaşı ve savaşlar arası dönem 

 1910'lar 

 1912–1933: Nikaragua 
sağ|çerçevesiz|
William Howard Taft yönetimi Nikaragua'ya asker gönderdi ve ülkeyi işgal etti. Woodrow Wilson iktidara geldiğinde, kalış süresini uzattı ve ülkenin mali ve hükûmet kontrolünü tamamen ele geçirerek ağır silahlı bir elçilik bıraktı. Sonraki ABD Başkanı Calvin Coolidge, ülkeden askerleri çekti ve ülkenin yönetimini bir elçilik ve Adolfo Diaz'a bıraktı. İsyancılar elçiliğin bulunduğu kasabayı ele geçirdi ve Diaz, askerlerin geri dönmesini istedi; askerler de ayrıldıktan birkaç ay sonra geri döndüler. ABD hükûmeti, Augusto Cesar Sandino liderliğindeki isyancılara karşı savaştı. Franklin D. Roosevelt, Büyük Buhran nedeniyle ABD'nin ülkede asker bulundurmayı artık karşılayamayacağı gerekçesiyle geri çekildi. Nikaragua'ya yapılan ikinci müdahale, Amerika Birleşik Devletleri tarihinin en uzun savaşlarından biri olacaktı. Amerika Birleşik Devletleri, 1934'te Augusto Cesar Sandino'yu öldüren Somoza ailesini yönetimin başına bıraktı.

 1913: Meksika 

William Howard Taft döneminde Meksika'daki ABD büyükelçisi olan Henry Lane Wilson, demokratik olarak seçilmiş başkan Francisco I. Madero'yu deviren On Trajik Gün darbesini aktif olarak destekledi. Göreve geldikten kısa bir süre sonra, ABD Başkanı Woodrow Wilson büyükelçiyi görevden aldı ve darbeyle iktidarı ele geçiren Victoriano Huerta'nın hükûmetini tanımayı reddetti. Bu durum, 1914'te Veracruz'un ABD tarafından işgaline ve Meksika'da istikrarsızlığın devam etmesine yol açtı.

 1915–1934: Haiti 

sağ|çerçevesiz|
ABD, Haiti'yi 1915'ten 1934'e kadar işgal etti. ABD merkezli bankalar Haiti'ye borç para vermişti ve bankalar ABD hükûmetinin müdahalesini talep etti. "Silahlı gemi diplomasisi" örneği olarak, ABD gözdağı vermek için donanma gönderdi.David Healy, "Gunboat Diplomacy in the Wilson Era: The U.S. Navy in Haiti, 1915–1916," (Madison: University of Wisconsin Press, 1976) Sonunda, 1917'de ABD yeni bir hükûmet kurdu ve Haiti'nin 1917 tarihli yeni anayasasının şartlarını dikte etti; bu anayasa, Haitili olmayanların toprak mülkiyetine ilişkin önceki yasağın kaldırılmasını da içeren değişiklikler getirdi. Cacolar, 1804'teki Haiti Devrimi'nin ardından isyan eden ve dağlık bölgelerin kontrolünü ele geçiren eski kölelerden oluşan silahlı milislerdi. Bu gruplar, "Caco Savaşları" olarak bilinen savaşta ABD işgaline karşı gerilla savaşı yürüttüler.

 1916–1924: Dominik Cumhuriyeti 

sağ|çerçevesiz|
ABD deniz piyadeleri Dominik Cumhuriyeti'ni 1916'dan 1924'e kadar işgal altında tuttu; bundan önce 1903, 1904 ve 1914 yıllarında ABD askeri müdahaleleri olmuştu . ABD Donanması, hükûmetteki tüm kilit pozisyonlara kendi personelini yerleştirdi ve Dominik ordusunu ve polisini kontrol altına aldı. Birkaç gün içinde Başkan Juan Isidro Jimenes istifa etti.

 Birinci Dünya Savaşı 

 1917–1919: Almanya 
Zimmermann Telgrafı'nın yayınlanmasının ardından Amerika Birleşik Devletleri, 6 Nisan 1917'de bir monarşi olan Alman İmparatorluğu'na savaş ilan ederek Birinci Dünya Savaşı'na katıldı. Wilson Yönetimi, Kaiser'in tahttan çekilmesini ve bir Alman Cumhuriyeti'nin kurulmasını teslimiyetin şartı koştu. Woodrow Wilson, ABD politikasını "Dünyayı Demokrasi İçin Güvenli Hale Getirmek" olarak belirlemişti. Almanya 11 Kasım 1918'de teslim oldu. Kaiser II. Wilhelm 28 Kasım 1918'de tahttan çekildi. Amerika Birleşik Devletleri bunu onaylamasa da, 1919'daki Versay Antlaşması'na Amerika Birleşik Devletleri'nin de büyük katkısı oldu. Antlaşma, Kaiser II. Wilhelm'in hükûmetten uzaklaştırılmasını ve yargılanmasını şart koşuyordu, ancak ikinci kısım hiçbir zaman uygulanmadı. Almanya daha sonra liberal bir demokrasi olan Weimar Cumhuriyeti oldu. Amerika Birleşik Devletleri, 1921'de ABD-Almanya Barış Antlaşması'nı imzalayarak, daha önce İtilaf Devletlerinin geri kalanıyla ABD arasında yapılan anlaşmaları pekiştirdi.

 1917–1920: Avusturya-Macaristan 
sağ|çerçevesiz|
7 Aralık 1917'de Amerika Birleşik Devletleri, I. Dünya Savaşı'nın bir parçası olarak monarşi olan Avusturya-Macaristan'a savaş ilan etti.H.J.Res.169: Declaration of War with Austria-Hungary, WWI, United States Senate Avusturya-Macaristan 3 Kasım 1918'de teslim oldu. Avusturya cumhuriyet oldu ve 1919'da Avusturya-Macaristan'ı fiilen fesheden Saint Germain Antlaşması'nı imzaladı. Antlaşma, Avusturya'nın Almanya ile birleşmesini tamamen yasakladı. Amerika Birleşik Devletleri antlaşma üzerinde büyük bir etkiye sahip olmasına rağmen, onu onaylamadı ve bunun yerine 1921'de ABD-Avusturya Barış Antlaşması'nı imzalayarak yeni sınırlarını ve hükûmetini kesinleştirdi. Kısa süreli iç karışıklığın ardından, Macaristan Krallığı, hükümdarı olmayan bir monarşi haline geldi ve Miklós Horthy, naip olarak yönetimine geçti. Macaristan, 1920'de Amerika Birleşik Devletleri olmadan İtilaf Devletleri ile Trianon Antlaşması'nı imzaladı. 1921'de ABD-Macaristan Barış Antlaşması'nı imzalayarak statülerini ve sınırlarını sağlamlaştırdılar.

 1918–1920: Rusya 

sağ|çerçevesiz|
1918'de ABD ordusu, Beyaz Ordu hareketini desteklemek ve Bolşevikleri devirmek için Rus İç Savaşı'ndaki Müttefik müdahalesine katıldı. Başkan Wilson, sefere 5.000 ABD Ordusu askeri göndermeyi kabul etti. "Amerikan Kuzey Rusya Seferi Kuvveti" E.M. Halliday, When Hell Froze Over (New York City, NY, ibooks, inc., 2000), p. 44 (diğer adıyla Kutup Ayısı Seferi) olarak bilinen bu kuvvet, Kuzey Rusya Seferini Arkhangelsk'ten başlatırken, Amerikan Sibirya Seferi Kuvveti Robert L. Willett, Russian Sideshow, pp. 166–167, 170 olarak organize edilen 8.000 asker Vladivostok'tan Sibirya müdahalesini başlattı.Beyer, Rick, "The Greatest Stories Never Told" 2003: A&E Television Networks / The History Channel, pp. 152–153,  Kuvvetler 1920'de geri çekildi.A History of Russia, 7th Edition, Nichlas V. Riasanovsky & Mark D. Steinberg, Oxford University Press, 2005.

 1941–1945: İkinci Dünya Savaşı ve Sonrası 

 1941–1952: Japonya 

küçükresim|Japon İmparatorluğu temsilcileri, teslimiyet belgesinin imzalanmasından önce, USS Missouri gemisinde.
Aralık 1941'de ABD, monarşi olan Japon İmparatorluğu'na karşı savaşta Müttefiklere katıldı. Müttefiklerin zaferinden sonra Japonya, Amerikalı general Douglas MacArthur komutasındaki Müttefik kuvvetler tarafından işgal edildi. 1946'da Japon Meclisi, MacArthur'un komutası tarafından hazırlanan bir "örnek kopya"ya benzeyen yeni bir Japon Anayasasını onayladı Takemae, Eiji 2002, p. xxxvii. ve bu anayasa, eski Prusya tarzı Meiji Anayasasına bir değişiklik olarak ilan edildi. Anayasa, saldırgan savaşı reddetti ve Japon yaşamının birçok alanında liberalleşmeyi beraberinde getirdi. Çoğu Japon için yaşamı liberalleştiriyordu; ancak öte yandan, Müttefikler birçok Japon savaş suçlusunu yargıladı ve bazılarını idam etti, İmparator Hirohito'nun ailesine ise af çıkardı.Dower, John. 'Embracing Defeat. Penguin, 1999. . p. 246. İşgal, San Francisco Antlaşması ile sona erdi.

Pasifik Savaşı sırasında Amerika Birleşik Devletleri'nin Okinawa'yı işgal etmesinin ardından, ABD, Ryukyu Adaları'nda askeri hükûmetini kurdu. Japon hükûmetiyle yapılan bir anlaşma (İmparatorun Mesajı) uyarınca, Amerika Birleşik Devletleri Ryukyu Adaları Sivil İdaresi, 1950'den 1972'ye kadar Okinawa ve Ryukyu Adaları'nın geri kalanını devraldı ve yönetti. Bu "vesayet yönetimi" sırasında ABD, nükleer silahların bulunduğu üsler de dahil olmak üzere çok sayıda askeri üs kurdu. ABD yönetimine bölgedeki birçok kişi karşı çıktı ve yönetime karşı mücadele eden Ryukyu bağımsızlık hareketi oluştu. 

 1941–1949: Almanya 

Aralık 1941'de Amerika Birleşik Devletleri, faşist bir diktatörlük olan Nazi Almanyası'na karşı Müttefiklerin yürüttüğü mücadeleye katıldı. ABD, Almanya'nın batı kesiminin Müttefik işgaline ve Nazilerden arındırılmasına katıldı. Eski Naziler, ABD'nin suçlarını nasıl değerlendirdiğine bağlı olarak değişen oranlarda cezalandırıldılar. Örneğin, 1947'nin sonunda Müttefikler 90.000 Nazi'yi gözaltında tuttu; 1.900.000'inin ise beden işçiliği dışında çalışması yasaklandı. Almanlar Almanya'da hakimiyetlerini giderek daha fazla geri aldı ve bununla beraber, Nazilerden arındırma sürecinin sona ermesi için baskı yaptılar ve sonunda Amerikalılar buna izin verdi. 1949'da Batı Almanya'da parlamenter bir demokrasi olan Federal Almanya Cumhuriyeti kuruldu. Ana Nazilerden arındırma süreci, 1951'de çıkarılan af yasalarıyla sona erdi.

 1941–1946: İtalya 

Temmuz-Ağustos 1943'te ABD, Korgeneral George S. Patton komutasındaki ABD Yedinci Ordusu'nun önderliğindeki Müttefiklerin Sicilya işgaline katıldı ve bu işgalde 2.000'den fazla ABD askeri öldü.Hart, Basil H. Liddel (1970). A History of the Second World War. London, Weidenfeld Nicolson. p. 627. Bu, İtalya'yı Benito Mussolini'nin faşist rejiminden ve Nazi Alman müttefiklerinden kurtaran İtalyan seferini başlattı. Mussolini, Kral III. Viktor Emmanuel'in emriyle tutuklandı ve bu da bir iç savaşa yol açtı. Kral, Pietro Badoglio'yu yeni Başbakan olarak atadı. Badoglio, Ulusal Faşist Parti'yi yasaklayarak faşist yönetimin son unsurlarını ortadan kaldırdı ve ardından Müttefik silahlı kuvvetleriyle ateşkes imzaladı. İtalya yarımadası dışındaki İtalyan Kraliyet Ordusu çöktü; işgal ettiği ve ilhak ettiği topraklar Alman kontrolüne geçti. İtalya, 3 Eylül 1943'te Müttefiklere teslim oldu. Ülkenin kuzey yarısı, İtalyan faşistlerinin yardımıyla Almanlar tarafından işgal edildi ve işbirlikçi bir kukla devlet haline getirildi; güney ise Müttefiklerin davası için savaşan İtalyan Müttefik Ordusu olarak monarşist güçler tarafından yönetildi.Gianni Oliva, I vinti e i liberati: 8 settembre 1943-25 aprile 1945 : storia di due anni, Mondadori, 1994.

 1944–1946: Fransa 

küçükresim|General Charles de Gaulle ve maiyeti, 25 Ağustos 1944'te Paris'in kurtuluşunun ardından Te Deum töreni için gururla Champs-Élysées'den Notre-Dame Katedrali'ne doğru yürüyorlar.
Britanya, Kanada ve Amerika Birleşik Devletleri kuvvetleri, Nazi işgalinin sona ermesine yol açan Goodwood Operasyonu ve Cobra Operasyonu'nda kritik rol oynadılar. Paris'in asıl kurtuluşu Fransız kuvvetleri tarafından gerçekleştirildi. Fransızlar 1944'te Fransız Cumhuriyeti Geçici Hükümeti'ni kurdular ve bu da 1946'da Fransız Dördüncü Cumhuriyeti'nin kurulmasına yol açtı.  Fransa'nın kurtuluşu günümüze kadar düzenli olarak kutlanmaktadır.

 1944–1945: Belçika 

küçükresim|Ardenler Muharebesi sırasında Amerikan birlikleri
1940 işgalinin ardından Almanya, Belçika'yı yönetmek için Belçika ve Kuzey Fransa Reichskommissariat'ını kurdu. Amerika Birleşik Devletleri, Kanada, İngiltere ve diğer Müttefik kuvvetler, Eylül 1944'te Belçika'nın büyük bir bölümünün Nazi işgaline son verdi. Başbakan Hubert Pierlot yönetimindeki Sürgündeki Belçika Hükümeti 8 Eylül'de geri döndü. Aralık ayında, Amerikan kuvvetleri, Ardenler Muharebesi'nde Belçika'yı Alman karşı saldırısından savunurken 80.000'den fazla kayıp verdi. Şubat 1945'e gelindiğinde, Belçika'nın tamamı Müttefiklerin elindeydi. 1945 yılında Pierlot istifa etti ve Belçika Sosyalist Partisi'nden Achille Van Acker yeni bir hükûmet kurdu. Kral Leopold III'ün dönüşüyle ilgili olan Kraliyet sorunu yüzünden isyanlar çıktı. Savaş devam etmesine rağmen, Belçikalılar tekrar kendi ülkelerinin kontrolünü ele geçirmişti.

 1944–1945: Hollanda 

Nazi işgali sırasında Hollanda, Arthur Seyss-Inquart başkanlığındaki Reichskommissariat Niederlande tarafından yönetiliyordu. İngiliz, Kanadalı ve Amerikalı kuvvetler Eylül 1944'te Hollanda'nın bazı kısımlarını özgürleştirdi; ancak Market Garden Harekâtı'nın başarısızlığından sonra, büyük şehirlerin kurtarılması II. Dünya Savaşı'nın Avrupa cephesinin son haftalarına kaldı. İngiliz ve Amerikalı kuvvetler 23 Mart 1945'te Ren Nehri'ni geçti; ardından Kanadalı kuvvetler doğudan Hollanda'ya girdi. Hollanda'daki kalan Alman kuvvetleri 5 Mayıs'ta teslim oldu; bu gün, günümüzde Hollanda'da kurtuluş günü olarak kutlanmaktadır. Kraliçe Wilhelmina 2 Mayıs'ta geri döndü; 1946'da seçimler yapıldı ve Başbakan Louis Beel başkanlığında yeni bir hükûmet kuruldu.

 1944–1945: Filipinler 

küçükresim|General Douglas MacArthur, Başkan Osmeña ve kurmayları 20 Ekim 1944'te Leyte'deki Palo'ya ayak bastılar.
1944'te Amerika Birleşik Devletleri'nin çıkarmaları, Filipinler'deki Japon işgaline son verdi. Japonlar yenildikten ve İkinci Filipin Cumhuriyeti'ni kontrol eden kukla rejim devrildikten sonra, Amerika Birleşik Devletleri Filipinler'e bağımsızlık verdi. Sergio Osmeña, yeniden kurulan Filipinler Milletler Topluluğu hükûmetini kurdu ve 1946'da tam egemen Üçüncü Filipin Cumhuriyeti'ne demokratik geçişi denetledi.

 1945–1955: Avusturya 

Avusturya, 1938 Anschluss'ta Almanya'ya ilhak edildi. Alman vatandaşı olan birçok Avusturyalı, II. Dünya Savaşı sırasında Almanya'nın yanında savaştı. Müttefiklerin zaferinden sonra, Müttefikler Avusturya'yı Nazi saldırganlığının faili olarak değil, kurbanı olarak değerlendirdi. Amerika Birleşik Devletleri Marshall Planıyla Avusturya'ya yardım sağladı.Sorel, Eliot, and Pier Carlo Padoan. The Marshall Plan: Lessons Learned for the 21st Century. Paris: OECD, 2008. 15–16. Print. 1955 Avusturya Devlet Antlaşması, Avusturya'yı özgür, demokratik ve egemen bir devlet olarak yeniden kurdu. Antlaşma, Amerika Birleşik Devletleri, Sovyetler Birliği, Birleşik Krallık ve Fransa temsilcileri tarafından imzalandı. Tüm işgalci birliklerin çekilmesini ve Soğuk Savaş'ta Avusturya'nın tarafsızlığını garanti altına aldı.

 1945–1991: Soğuk Savaş 

 1940'lar 

 1945–1948: Güney Kore 

Japon İmparatorluğu, Ağustos 1945'te Amerika Birleşik Devletleri'ne teslim oldu ve Kore'deki Japon egemenliği sona erdi. Lyuh Woon-Hyung'un liderliğinde, Kore'nin bağımsızlığına geçişini koordine etmek için Kore genelinde Halk Komiteleri kuruldu. 28 Ağustos 1945'te bu komiteler, Kore'nin geçici ulusal hükûmetini kurdu ve birkaç hafta sonra ülkeye Kore Halk Cumhuriyeti (PRK) adını verdi.Hart-Landsberg, Martin, Korea: Division, Reunification, & U.S. Foreign Policy, Monthly Review Press (1998), p. 65Cumings, Bruce, The Origins of the Korean War, Liberation and the Emergence of Separate Regimes, 1945–1947, Princeton University Press (1981), p. 88 8 Eylül 1945'te Amerika Birleşik Devletleri hükûmeti Kore'ye asker çıkardı ve daha sonra 38. paralelin güneyindeki Kore'yi yönetmek için Kore'deki Amerika Birleşik Devletleri Ordusu Askeri Hükümeti'ni (USAMGK) kurdu. USAMGK, o zamanlarda komünistlerin içine sızdığı PRK komitelerini yasakladı.Cumings, Bruce, "The Autumn Uprising," The Origins of the Korean War, Liberation and the Emergence of Separate Regimes, 1945–1947, Princeton University Press(1981)

Mayıs 1948'de, daha önce Amerika Birleşik Devletleri'nde yaşamış olan Syngman Rhee, birçok siyasetçinin boykot ettiği, sadece mülk sahiplerinin, vergi mükelleflerinin, veya (küçük kasabalarda) kasaba büyüklerinin diğerleri için oy kullanabildiği 1948 Güney Kore başkanlık seçimini kazandı. ABD hükûmeti tarafından desteklenen Syngman Rhee, iş sektörüyle yakından bağlantılı otoriter bir yönetim kurdu ve bu yönetim, Rhee'nin 1961'deki devrilmesine kadar sürdü; bu da nihayetinde 1980'lerin sonlarına kadar sürecek benzer bir otoriter rejime yol açtı.

 1947–1949: Yunanistan 

sağ|çerçevesiz|
Yunanistan 1941'den beri Mihver devletlerinin işgali altındaydı. Halkın seçmediği ve Kral II. George'a sadık olan sürgündeki hükümeti Kahire'deydi. 1944 yazına gelindiğinde, Batı güçleri tarafından silahlandırılan ve Mihver devletlerinin kademeli çöküşünden faydalanan, o zamanlar Yunan Halk Kurtuluş Ordusu (ELAS) olarak bilinen Komünist gerillalar, Atina dışındaki Yunanistan'ın neredeyse tamamını Mihver işgalinden kurtardıklarını iddia ederken, aynı zamanda Komünist olmayan partizan gruplarına saldırdılar ve bunları yenerek, seçilmemiş bir hükûmet olan Ulusal Kurtuluş Siyasi Komitesi'ni kurdular. 12 Ağustos 1944'te Alman kuvvetleri, İngilizlerin Atina'ya çıkarma yapmasından iki gün önce bölgeden çekilerek işgali sona erdirdi.Bamberry, Chris, The Second World War: A Marxist History, 2014, Pluto Press (p. 182) 

İngiliz Silahlı Kuvvetleri, Yunan hükûmetinin kontrolündeki Yunan kuvvetleriyle birlikte, o zamanlar kendilerini Yunanistan Demokratik Ordusu (DSE) olarak ilan eden Komünistlere karşı Yunan İç Savaşı'nda ülkenin kontrolü için savaştı. 1947 başlarında, İngiliz hükûmeti DSE'ye karşı savaşın artık finanse edemez hale geldi. Winston Churchill ile Joseph Stalin arasında Ekim 1944'te imzalanan Yüzdeler Anlaşması uyarınca Yunanistan, Batı etki alanının bir parçası olarak kalacaktı. Anlaşma uyarınca İngilizler, ABD hükûmetinden müdahale istedi ve ABD, ülkeyi askeri teçhizat, askeri danışmanlar ve silahlarla doldurdu.   ABD askeri yardımıyla Eylül 1949'da hükûmet zafer kazandı ve Yunanistan Krallığı'nı tamamen yeniden kurdu. 

 1948: Kosta Rika 

Ulusal Cumhuriyetçi Parti'den Hristiyan sosyalist tıp doktoru Rafael Ángel Calderón Guardia, 1944'te seçildi ve genel sosyal reformları destekledi. 1948 seçimlerinde muhalefet, başkanlığı kazandı, ancak Kongre'yi kaybetti. Bu durum, Kongre'nin başkanlık seçim sonuçlarını iptal etmesine, ancak kongre seçim sonuçlarını iptal etmemesine yol açtı; iptalin yapıldığı gün, muhalefet lideri suikasta uğradı. Bu olaylar, ABD'nin muhalefeti, Somoza yönetimindeki Nikaragua'nın ise Calderón'u desteklediği kısa süren 1948 Kosta Rika İç Savaşı'na yol açtı. Savaş, Calderón hükûmetini sona erdirdi ve José Figueres Ferrer'in 18 aylık fiili yönetimine yol açtı. Ancak Figueres de bazı sol eğilimli fikirlere sahipti ve sosyal reform sürecini sürdürdü. Savaştan sonra demokrasi hızla yeniden tesis edildi ve Calderonistler ve Figueristler partilerinin kapsadığı iki partili sistem ülkede yaklaşık 60 yıl boyunca hakim oldu.

 1949–1953: Arnavutluk 
sağ|çerçevesiz|
II. Dünya Savaşı'ndan sonra Arnavutluk kaos içindeydi ve diğer Avrupa ülkelerine kıyasla barış zamanı konferanslarına o kadar odaklanmamıştı, üstelik yüksek kayıplar vermişti. Daha büyük komşuları tarafından ilhak tehdidi altındaydı. Yugoslavya Doğu Bloku'ndan ayrıldıktan sonra, Arnavutluk, coğrafi olarak Doğu Bloku'nun geri kalanından izole edildi. Amerika Birleşik Devletleri ve Birleşik Krallık bu durumdan yararlanarak, SSCB'nin işgalinden sonra kaçan anti-komünist Arnavutları yanlarına aldı. ABD ve Birleşik Krallık, göçmenlerin çoğundan oluşan Özgür Arnavutluk Ulusal Komitesi'ni kurdu. Arnavutlar ABD ve Birleşik Krallık tarafından eğitildi ve ülkeye defalarca sızdı. Sonunda bu operasyon ortaya çıkınca ajanların çoğu kaçtı, idam edildi veya yargılandı. Operasyon başarısızlıkla sonuçlandı. Operasyon, ABD'de 2006 yılında gizli olmaktan çıkarıldı ve şu anda ABD Ulusal Arşivlerinde erişilebiliyor.Within Record Group 263. A user's guide is available to assist researchers in locating the documents.

 1949: Suriye 
sağ|çerçevesiz|

1948'de yeniden seçilen Şukri el-Kuvli hükûmeti, o zamanki Suriye Ordusu Genelkurmay Başkanı Hüsnü el-Za'im liderliğindeki bir cunta tarafından devrildi ve Za'im 11 Nisan 1949'da Suriye Cumhurbaşkanı oldu. Za'im'in CIA ajanlarıyla geniş bağlantıları vardı  ve Soğuk Savaş'ın önemli bir projesi olarak kabul edilen ve Kuvali'nin darbe öncesi hükûmeti tarafından engellenen Amerika'nın TAPLINE petrol boru hattının Suriye'de inşasını derhal onayladı. ABD'nin darbedeki rolünün tam niteliği hâlâ hartışmalıdır. cf. 

 1950'ler 
sağ|çerçevesiz|

 1950–1953: Burma ve Çin 
Çin İç Savaşı yakın zamanda sona ermişti; Komünistler kazanmış, Milliyetçiler ise kaybetmişti. Milliyetçiler Tayvan ve kuzey Burma gibi bölgelere çekilmişti. Kağıt Operasyonu, Çin'in Kore Savaşı'na katılımının ardından 1950'nin sonlarında  veya 1951'in başlarında başladı. Operation Paper, Central Intelligence Agency (CIA) tarafından hazırlanan bir plandı. Bu plan, Burma’da (günümüzde Myanmar) sahada görev yapan CIA askeri danışmanları tarafından uygulandı. Amaç, General Li Mi komutasındaki Kuomintang birliklerinin Batı Çin’e düzenlediği sınır ötesi saldırılara birkaç yıl boyunca destek vermekti. Kuomintang liderliği, ABD Dışişleri Bakanlığı’nın muhalefetine rağmen, uzun vadede Çin’i yeniden ele geçirmeyi umuyordu. Ancak, her işgal girişimi Çin ordusu tarafından püskürtüldü. Kuomintang, Burma'nın büyük bölgelerinin kontrolünü ele geçirirken, Burma hükûmeti Birleşmiş Milletler'e askeri işgalden defalarca şikayet etti. Tayland'dan Burma'ya yapılan gizli uçuşlarda, CIA'in kiraladığı pilotların kullandığı CAT uçakları, Kuomintang'a Amerikan silahları ve diğer malzemeleri getirdi ve dönüş uçuşlarında da Kuomintang'dan Bangkok, Tayland'daki Çinli organize uyuşturucu kaçakçılarına afyon taşıdı.William R. Corson, The Armies of Ignorance: The Rise of the American Intelligence Empire (New York: Dial Press/James Wade, 1977), 320–22

 1952: Mısır 

Şubat 1952'de, Ocak ayında Kahire'de yaşanan, Süveyş Kanalı'ndaki İngiliz işgali ve Mısır'ın 1948 Arap-İsrail Savaşı'ndaki yenilgisinden kaynaklanan milliyetçi ayaklanmaların ardından, CIA görevlisi Kermit Roosevelt Jr., Dışişleri Bakanlığı tarafından Mısır Krallığı'ndan I. Faruk ile görüşmek üzere görevlendirildi. ABD'nin planı, Mısır'daki radikalleşmeyi azaltmak ve Faruk'un hakimiyetini güçlendirecek reformlar yapmaya ikna etmekti. ABD'nin, Mısır monarşisini Muhammed Naguib ve Cemal Abdül Nasır liderliğindeki Mısır Cumhuriyeti ile değiştiren milliyetçi ve anti-komünist Mısır askeri subayları ("Özgür Subaylar") tarafından gerçekleştirilen başarılı Temmuz darbesinden önceden bilgisi vardı. CIA görevlisi Miles Copeland Jr., Roosevelt'in darbeyi planlayanlarla (gelecekteki Mısır cumhurbaşkanı Nasır da dahil olmak üzere) görüşerek darbeyi koordine etmeye yardımcı olduğunu anlatmıştır. Söyledikleri, gizliliği kaldırılmış belgelerde geçmemekte, ancak kısmen dolaylı kanıtlarla desteklenmektedir. Roosevelt ve bu toplantılarda hazır bulunduğu söylenen Mısırlılardan birkaçı Copeland'ın anlatımını reddetmiş; bir başka ABD yetkilisi William Lakeland, doğruluğunun sorgulanabilir olduğunu söylemiştir. Hugh Wilford, "CIA'in Temmuz 1952 darbesinden önce Özgür Subaylarla doğrudan temas kurup kurmadığına bakılmaksızın, devrimden sonraki aylarda kapsamlı gizli Amerikan-Mısır teması vardı" diye belirtiyor.

 1952: Guatemala 

Operasyon PBFortune, diğer adıyla Operasyon Fortune, 1952'de Guatemala Devlet Başkanı Jacobo Árbenz'i devirmek için ABD tarafından planlanan ancak başarısızlıkla sonuçlanan gizli bir operasyondu. Operasyon, ABD Başkanı Harry Truman tarafından yetkilendirilmiş ve Merkezi İstihbarat Teşkilatı (CIA) tarafından planlanmıştı. Plan, Nikaragua'da bir işgale önderlik edecek olan, sürgündeki Guatemalalı subay Carlos Castillo Armas'a silah sağlamayı içeriyordu. 

 1952–1953: İran 

sağ|çerçevesiz|
1941'den beri İran, Şah Muhammed Rıza Pehlevi tarafından yönetilen anayasal bir monarşiydi. 19. yüzyılın sonlarında İran'da petrolün keşfedilmesinden itibaren büyük güçler, İran hükûmetinin zayıflığından yararlanarak, birçok kişinin İran'a elde edilen kârdan adil bir pay verilmediğine inandığı imtiyazlar elde etti. II. Dünya Savaşı sırasında, İngiltere, SSCB ve ABD'nin hepsi İran'ın içişlerine karıştı; buna 1941'deki İngiliz-Sovyet İran işgali de dahildi. Zamanla İranlı yetkililer, Britanya’nın vergi gelirleri artış gösterirken İran’ın petrol imtiyazından elde ettiği gelirin azaldığını fark ettiler. 1948'e gelindiğinde, İngiltere, Anglo-İran Petrol Şirketi'nden (AIOC) İran'dan önemli ölçüde daha fazla gelir elde ediyordu. Bu ve İran'la ilgili diğer endişeleri gidermeye yönelik müzakereler, gerilimi azaltmaktan ziyade daha da artırdı..

15 Mart 1951'de İran Meclisi, reformcu siyasetçi Muhammed Musaddık öncülüğünde AIOC'yi millileştirme yasasını kabul etti. On beş ay sonra Musaddık, Meclis tarafından Başbakan seçildi. Bunun üzerine uluslararası işletmeler, millileştirilmiş İran petrolünü boykot etti. Bu durum, İngiltere ve ABD'de Musaddık'ın Komünist olabileceği endişelerini artırdı. Kendisinin Komünist Tudeh Partisi tarafından desteklendiği söyleniyordu.

CIA, 1952 İran yasama seçimlerinde 18 adayı desteklemeye başladı; Musaddık, bu seçimleri kendisine sadık milletvekillerinin seçilmesinin ardından askıya aldı. Yeni parlamento, Şah'ın gücünü zayıflatıp Musaddık'a olağanüstü yetkiler verdi ve Şah ile başbakanın rolleri hususunda anayasal bir mücadele yaşandı. İngiltere Şah'ı güçlü bir şekilde desteklerken ABD resmi olarak tarafsız kaldı. Ancak, Dwight D. Eisenhower'ın ABD başkanı seçilmesiyle Amerika'nın pozisyonu 1952'nin sonlarında değişti. CIA, diplomasi ve rüşvet kullanarak Şah'ı Musaddık'ı değiştirmeye ikna etti ve Musaddık'ı görevden almak için Kermit Roosevelt Jr.'ın yönettiği, Norman Darbyshire'ın da yardım ettiği Ajax Operasyonunu başlattı. 1953 İran darbesi, (İran'da "28 Mordad darbesi" olarak bilinir) The date of the coup in the Persian calendar. Birleşik Krallık'ın MI6 gibi istihbarat teşkilatları ("Boot Operasyonu" adı altında) ve Amerika Birleşik Devletleri'nin ("TPAJAX Projesi" adı altında) istihbarat teşkilatları tarafından önayak olunmuştur.Clandestine Service History: Overthrow of Premier Mossadeq of Iran, Mar. 1954: p. iii.

Darbe, Pehlevi'nin anayasal monarşiden, büyük ölçüde ABD hükûmetinin desteğine dayanan otoriter bir lidere dönüşmesine yol açtı. Bu destek, 1979 İran Devrimi sırasında, kendi güvenlik güçlerinin şiddet içermeyen kalabalığa ateş etmeyi reddetmesiyle azaldı. Ağustos 2013'te CIA, darbedeki rolünü "ABD dış politikasının bir eylemi" olarak kabul etti.

 1954: Guatemala 

1954'te CIA tarafından "Operasyon PBSuccess" kod adıyla gerçekleştirilen bir operasyonda, ABD hükûmeti, 1950'de seçilen Başkan Jacobo Árbenz'in hükûmetini deviren ve yerine sağcı diktatörler zincirinin ilki olan Carlos Castillo Armas'ı getiren başarılı bir darbe gerçekleştirdi.Coatsworth, John. H. "Central America and the United States: The Clients and the Colossus," Twayne Publishers, New York: 1994, pp. 58, 226 Amerikan hükûmeti ve CIA, CIA ve Eisenhower yönetimiyle iyi bağlantıları olan United Fruit Company'nin  kârlarını azaltacak işçi karşıtı sömürü yasalarından endişe duymuştu. CIA, yeni rejimin muhalif gördüğü kişilerin öldürülmesine yardım etti ve ABD başkanına kayıp sayısı hakkında bilgi verirken yalan söyledi. Operasyonun başarısı, bunu gelecekteki CIA operasyonları için bir model haline getirdi.

 1956–1957: Suriye 
1956'daki Straggle Operasyonu, Nasırcı siyasetçi Sabri el-Esali'ye karşı başarısız bir darbe girişimiydi. CIA, Suriye hükûmetini devirmek için Ekim 1956 sonlarında bir darbe planı yapmıştı. Plana göre Suriye ordusu önemli şehirleri ve sınır geçiş noktalarını ele geçirecekti.Saunders, Bonnie, "The United States and Arab Nationalism: The Syrian Case, 1953–1960," (Westport, CT: Greenwood, 1996), p. 49 Plan, İsrail'in Ekim 1956'da Mısır'ı işgal etmesiyle ertelendi ve ABD'li planlamacılar, Arap dünyasının "İsrail saldırganlığı" ile mücadele ettiği bir dönemde operasyonlarının başarısız olacağını düşündüler. Operasyon ortaya çıkınca Amerikalı komplocular ülkeden kaçmak zorunda kaldılar.Saunders, Bonnie, "The United States and Arab Nationalism: The Syrian Case, 1953–1960," (Westport, CT: Greenwood, 1996), p. 51

1957'de, CIA'in Kermit Roosevelt Jr.'ı tarafından planlanan Wappen Operasyonu, Suriye'ye karşı ikinci bir darbe planıydı. Bu plan, kilit Suriyeli üst düzey yetkililerin suikastını, Suriye sınırında suçu Suriye'ye yüklenecek ve daha sonra Irak ve Ürdün birliklerinin işgali için bahane olarak kullanılacak askeri olayların kurgulanmasını, Suriye halkını hedef alan yoğun bir ABD propagandasını ve suçu Şam'a yüklenecek "sabotaj, ulusal komplo ve çeşitli zorlayıcı faaliyetler"i öngörüyordu.Jones, Matthew. "The 'Preferred Plan': The Anglo-American Working Group Report on Covert Action in Syria, 1957," Intelligence and National Security 19(3), Autumn 2004, pp. 404–406 Bu operasyon, darbeyi gerçekleştirmek için milyonlarca dolar rüşvet alan Suriyeli askeri subayların planı Suriye istihbaratına ifşa etmesiyle başarısız oldu. ABD Dışişleri Bakanlığı darbe girişimi suçlamasını reddetti ve ABD medyasıyla birlikte Suriye'yi SSCB'nin "uydu devleti" olmakla suçladı.Blum, William, "Killing Hope: U.S. Military and CIA Interventions Since World War II," (Monroe, ME: Common Courage Press, 1995), pp. 88–91

1957'de, İngiltere'nin MI6'sı ile birlikte CIA, çeşitli ayaklanmaları desteklemeyi ve silahlandırmayı planlıyordu. Ancak bu plan hiçbir zaman uygulanmadı.

 1957–1959: Endonezya 
1957'de Eisenhower, CIA'ya Sukarno'yu devirme emri verdi. CIA, Şubat 1958'de Endonezyalı isyancı subayların başarısız Permesta İsyanı'nı destekledi. Allen Lawrence Pope gibi CIA pilotları, Endonezya'daki sivil ve askeri hedefleri bombalayan bir CIA paravan örgütü olan Sivil Hava Taşımacılığı (CAT) uçaklarını kullandı. CIA, yabancı ticaret gemilerini Endonezya sularından uzaklaştırmak, böylece Endonezya ekonomisini zayıflatmak ve hükûmeti istikrarsızlaştırmak için CAT pilotlarına ticari gemileri hedef alma talimatı verdi. CIA, birkaç ticari gemiyi batırdı Conboy, Kenneth; Morrison, James (1999) "Feet to the Fire CIA Covert Operations in Indonesia, 1957–1958," (Annapolis: Naval Institute Press, 1999), p. 155,  ve birçok sivilin ölümüne neden olan bir pazar yerini bombaladı.Conboy, Kenneth; Morrison, James (1999) "Feet to the Fire CIA Covert Operations in Indonesia, 1957–1958," (Annapolis: Naval Institute Press, 1999), p. 131,  Pope, 18 Mayıs 1958'de vurularak yakalandı ve bu da ABD'nin olaydaki parmağını ortaya çıkardı; Eisenhower o dönemde bunu reddetti. İsyan nihayetinde 1961'de bastırıldı.Los_Angeles_Times, October 29, 1994, "CIA's Covert Indonesia Operation in the 1950s Acknowledged by U.S.," https://www.latimes.com/archives/la-xpm-1994-10-29-mn-56121-story.htmlStone, Oliver and Kuznick, Peter, "The Untold History of the United States" (New York: Simon & Schuster, Inc., 2012), pp. 347–348

 1959: Irak 
alt=Iraq in its region|sağ|çerçevesiz|Irak bölgesinde
Irak Komünist Partisi'nin Tuğgeneral Abdülkerim Kasım'ın yönetimindeki etkisinden endişe duyan Başkan Eisenhower, "[Cemal Abdül Nasır'ın] Irak'ta iktidarı ele geçirmesine yardım etmenin iyi bir politika olabileceğini" söyleyip Nasır'a "para ve destek" sağlanmasını önerdi ve böylece ABD, "Kasım ve Irak konusunda Mısır ile giderek daha yakın bir ittifak kurdu."  Irak, Sovyet karşıtı ittifak olan Bağdat Paktı'ndan çekildikten sonra, Amerika Birleşik Devletleri Ulusal Güvenlik Konseyi (NSC), ülkenin Komünistler tarafından ele geçirilmesini önlemek için çeşitli önlemler önerdi  ve "kısa süre sonra Kasım'ın devrilmesine kararlı milliyetçi unsurlara yardım etmek için ayrıntılı bir plan geliştirdi."  ABD ayrıca "Irak'a karşı alınabilecek 'paralel önlemleri' görüşmek üzere Nasır'a yaklaştı." 

24 Eylül'deki bir Ulusal Güvenlik Konseyi toplantısında, Dışişleri Bakanlığı'ndan iki temsilci ihtiyatlı bir yaklaşım önerdi, buna karşın CIA ve Savunma Bakanlığı'ndan 12 temsilci, "Irak'a yönelik daha aktif bir politika önerisinde bulundular." Bir CIA temsilcisi, "bölgede küçük bir silah stoğu" olduğunu ve CIA'in "Iraklıların Irak'a geri dönmesine yardımcı olmak için Ürdün ve Birleşik Arap Cumhuriyeti'ndeki unsurları destekleyebileceğini" belirtti. Aynı gün, Ulusal Güvenlik Konseyi ayrıca "Kasım'ı devirmek için Mısır'ın çabalarına gizli yardım" ve "halef hükûmet için siyasi liderlik yetiştirme" çağrısında bulunan bir çalışma hazırladı. Bryan R. Gibson, "ABD'yi Nasır'ın Kasım rejimini devirmek için yaptığı girişimlerle doğrudan ilişkilendiren hiçbir belge bulunmadığını" yazıyor. Ancak Brandon Wolfe-Hunnicutt, ABD'nin "[Kasım hükûmetini] devirmek için Mısır'ın çabalarına zımni destek verdiğini" belirtiyor  ve Kenneth Osgood, "gizliliği kaldırılmış kayıtlardaki dolaylı kanıtlar, Amerika Birleşik Devletleri'nin bir düzeyde Nasır ile çalıştığını gösteriyor" diye yazıyor. CIA'in Irak'taki operasyonlarına ilişkin belgeler şu anda gizliliğini koruyor veya büyük ölçüde sansürlü durumda, bu da "makul inkâr edilebilirliğe olanak tanıyor".

United Press International'dan (UPI) Richard Sale, 7 Ekim 1959'da genç Saddam Hüseyin ve diğer Baasçı komplocuların dahil olduğu başarısız olan Abdülkerim Kasım'a suikast girişiminin CIA ve Mısır istihbaratı arasında bir işbirliği olduğunu yazıyor. Gibson, Sale ve Darwish'in anlatımına itiraz ederek, gizliliği kaldırılmış belgelerin "Amerika Birleşik Devletleri'nin Kasım'a karşı çeşitli komplolardan haberdar olmasına rağmen, müdahale etmeme politikasına bağlı kaldığını" gösterdiğini söylüyor. Wolfe-Hunnicutt, "ABD hükûmetinin Baas'a ilgisinin nedeninin 7 Ekim olması daha olası görünüyor" diye belirtiyor. Öte yandan Osgood, "dolaylı kanıtlar, ABD-UAR'ın Baas Partisi aktivistleriyle işbirliği olasılığının göz ardı edilemeyeceğini" yazıyor ve şu sonuca varıyor: "[Sale'nin] iddialarının doğruluğu ne olursa olsun, şu anda gizliliği kaldırılmış belgeler, ABD yetkililerinin Kasım'a karşı farklı komploları devamlı olarak değerlendirdiğini ve CIA'in Irak'ta gizli operasyonlar için varlıklar biriktirdiğini ortaya koyuyor." 

Saddam dahil suikastçılar, Mısır'ın Kahire kentine kaçtılar ve "Kasım'ın iktidardaki döneminin geri kalanında Nasır'ın koruması altında kaldılar."  Suikast girişimine karışan komploculardan biri olan Hazim Cevad, "UAR istihbarat servisinden gizli telsiz telgraf eğitimi aldıktan" sonra 1960'ta Irak'a dönerek "UAR için gizli radyo operasyonlarını koordine etti." Wolfe-Hunnicutt, 1959-1960 döneminde, "ABD-UAR istihbarat işbirliğinin zirvesinde, Cevad'ın ABD istihbaratına aşina olması oldukça muhtemel" diye yazıyor; zira 1963 tarihli bir Dışişleri Bakanlığı telgrafında kendisi "bizim çocuklarımızdan biri" olarak tanımlanıyor. Benzer şekilde, Saddam'ın Kahire'deki ABD büyükelçiliğini ziyaret etmiş olması da mümkün ve bazı kanıtlar Saddam'ın "ABD yetkilileri ve istihbarat ajanlarıyla sık sık temas halinde olduğunu" gösteriyor. Eski bir yüksek rütbeli ABD yetkilisi, Marion Farouk-Sluglett ve Peter Sluglett'e, Saddam da dahil olmak üzere Iraklı Baasçıların "1950'lerin sonlarında ve 1960'ların başlarında Amerikan yetkilileriyle temasa geçtiğini" söyledi.

 1959–1963: Güney Vietnam 

1959'da ülkenin güneyinde Vietnam İşçi Partisi'nin bir kolu kuruldu ve Vietnam Cumhuriyeti'ne (Güney Vietnam) karşı bir isyan başlattı. Kuzey Vietnam tarafından Ho Chi Minh yolundan silah göndermek için aynı yıl kurulan 559. Grup üzerinden desteklendi.Prados, John, (2006) "The Road South: The Ho Chi Minh Trail", Rolling Thunder in a Gentle Land, editor By Andrew A. Wiest, Osprey Publishing, . ABD, komünistlere karşı Güney Vietnam Cumhuriyeti'ni destekledi. 1960 ABD seçimlerinden sonra Başkan John F. Kennedy, isyanla mücadeleye çok daha fazla dahil oldu., p. 3
küçükresim|Güney Vietnam'ın Konumu
1963 yılının ortalarından itibaren Kennedy yönetimi, Güney Vietnam Devlet Başkanı Ngo Dinh Diem'in baskıcı yönetimi ve Budistlere yönelik zulmünden giderek daha fazla rahatsız olmaya başladı. Diem'in reformu reddetmesiyle Amerikalı yetkililer onu değiştirme çabalarını destekleyip desteklememeleri konusunda tartıştı. Bu tartışmalar, doğrudan saraydan emir alan Güney Vietnam Ordusu Özel Kuvvetleri'nin ülke genelindeki Budist tapınaklarına baskın düzenleyerek yüzlerce kişinin ölümüne yol açmasının ardından doruğa ulaştı ve 24 Ağustos 1963'te ABD'nin Güney Vietnam Büyükelçisi Henry Cabot Lodge Jr.'a "tüm olası alternatif liderlikleri incelemesini ve gerekirse Diem'in yerine nasıl birini getirebileceğimize dair ayrıntılı planlar yapmasını" emreden 243 numaralı telgrafın gönderilmesiyle sonuçlandı. Lodge ve irtibat subayı Lucien Conein, Vietnam Cumhuriyeti Ordusu subaylarıyla iletişime geçti ve ABD'nin darbeye karşı çıkmayacağına veya yardımları kesmeyeceğine dair güvence verdi. Bu çabalar, 1-2 Kasım 1963'te Diem ve kardeşinin suikasta uğradığı bir darbeyle sonuçlandı. 1963'ün sonuna doğru Vietkong, Güney hükûmeti ve ABD ile mücadelede çok daha agresif bir stratejiye geçti.

Pentagon Belgeleri şu sonuca varmıştır: "Ağustos 1963'ten itibaren Vietnamlı generallerin darbe girişimlerini çeşitli şekillerde yetkilendirdik, onayladık ve teşvik ettik ve halef hükûmete tam destek sunduk. Ekim ayında Diem'e yapılan yardımı kestik ve generallere yeşil ışık yaktık. Darbenin planlanması ve uygulanması boyunca onlarla gizli temas halinde kaldık ve operasyonel planlarını ve önerilen yeni hükûmeti incelemeye çalıştık." 

 1959–1962: Küba 

sol|küçükresim|Küba'daki Domuzlar Körfezi'nin Konumu
Fulgencio Batista, Mart 1952'de Küba'da darbeyle iktidara gelen ve Mart 1958'e kadar ABD hükûmetinin desteklediği bir askeri diktatördü. Rejimi 31 Aralık 1958'de devrilince Fidel Castro ve 26 Temmuz Hareketi önderliğindeki Küba Devrimi sona erdi. Castro, Şubat 1959'da başkan oldu. CIA, Castro hükümetini devirmek için tasarladığı Küba'yı işgal etme operasyonu kapsamında Kübalı sürgünlerden]] oluşan bir gücü destekleyip eğitti. İşgal, John F. Kennedy'nin Amerika Birleşik Devletleri'nde başkanlığı devralmasından üç ay sonra, Nisan 1961'de başlatıldı, ancak Küba silahlı kuvvetleri işgalci savaşçıları üç gün içinde mağlup etti.

MONGOOSE Operasyonu kapsamında ABD hükûmeti bir yıl boyunca Küba hükûmetini devirmeye çalıştı. Operasyon, "Komünist rejimin Küba'nın ekonomik ihtiyaçlarını karşılayamamasına yol açmak" amacıyla Küba'ya ambargo uygulanmasını, Küba'yı izole edecek diplomatik girişimleri ve "halkın öfkesini rejime karşı giderek artırmak" için psikolojik operasyonları içeriyordu. Operasyonun ekonomik savaş ayağı, bir demiryolu köprüsü, bir melas depolama tesisi, bir elektrik santrali ve şeker hasadı gibi sivil hedeflere karşı çeşitli sabotaj eylemi gerçekleştirmek üzere CIA ajanlarının sızmasını da içeriyordu.Domínguez, Jorge I. "The @#$%& Missile Crisis (Or, What Was 'Cuban' About US Decisions During the Cuban Missile Crisis)," Diplomatic History: The Journal of the Society for Historians of Foreign Relations, Vol. 24, No. 2, Spring 2000: 305–15 Buna ek olarak, CIA, kimi zaman Amerikan mafyasıyla işbirliği yaparak Küba hükûmetinin başı Fidel Castro'ya karşı bir dizi suikast girişimi planladı.Escalante Font, Fabián, "Executive Action: 634 Ways to Kill Fidel Castro," Melbourne: Ocean Press, 2006 Nisan 2021'de, ABD Ulusal Güvenlik Arşivi tarafından yayınlanan belgeler, CIA'in 1960'ta Raúl Castro'ya suikast düzenleme planına da dahil olduğunu gösterdi.

 1959: Kamboçya 

küçükresim|Ngô Đình Nhu ve ABD başkan yardımcısı Lyndon Johnson, 1961
Aralık 1958'de, Güney Vietnam Başkanı Ngo Dinh Diem'in küçük kardeşi ve baş danışmanı olan Ngô Đình Nhu, Kamboçya lideri Norodom Sihanouk'u devirmek için bir darbe (Bangkok Komplosu) fikrini ortaya attı. Nhu, Norodom Sihanouk'un Amerikan yanlısı olan İçişleri Bakanı Dap Chhuon ile iletişime geçti. Chhuon, Tayland, Güney Vietnam ve CIA'den gizli mali ve askeri yardım aldı. Ocak 1959'da Sihanouk, Chhuon ile temas halinde olan aracı kişiler aracılığıyla darbe planlarından haberdar oldu. Ertesi ay, Sihanouk orduyu Chhuon'u yakalamak için gönderdi ve Chhuon yakalanınca yargısız infaz edildi, böylece darbe girişimi fiilen sona erdi. Sihanouk daha sonra Güney Vietnam ve ABD'yi darbe girişimini planlamakla suçladı. Altı ay sonra, 31Ağustos 1959'da, içine bir paket bomba yerleştirilmiş küçük bir lake hediye kraliyet sarayına teslim edildi. Soruşturma, paket bombanın kaynağını Saigon'daki bir Amerikan askeri üssüne kadar takip etti. Sihanouk, Ngo Dinh Nhu'yu bomba saldırısının arkasındaki kişi olmakla kamu önünde suçlarken, gizlice ABD'nin de işin içinde olduğundan şüpheleniyordu. Bu olay, ABD'ye olan güvensizliğini daha da derinleştirdi.

 1960'lar 

 1960–1965: Kongo-Leopoldville 

sağ|çerçevesiz|
Patrice Lumumba, Mayıs 1960'ta Kongo Cumhuriyeti'nin (şimdiki adıyla Kongo Demokratik Cumhuriyeti) ilk Başbakanı seçildi ve Haziran 1960'ta ülke Belçika'dan tam bağımsızlığını kazandı. Temmuz ayında, orduda çıkan bir isyanla Kongo Krizi patlak verdi ve ardından Belçika'nın desteğiyle Katanga ve Güney Kasai bölgeleri ayrıldı; Belçika, bölgedeki kaynaklar üzerindeki gücünü korumak istiyordu.  Lumumba, Birleşmiş Milletler'den yardım istedi, ancak BM, yalnızca barışı korumayı kabul etti; ayrılıkçı hareketleri durdurmayı kabul etmedi. Bunun üzerine Lumumba, ayrılıkçıları durdurmak için SSCB'den yardım almayı kabul etti; bu durum, ülkedeki uranyum kaynakları nedeniyle Amerika Birleşik Devletleri'ni endişelendirdi. CIA, Lumumba'yı öldürecek olan, WI/Rogue kod adlı Afrikalı bir CIA ajanıyla bağlantı kurmak üzere zehirle birlikte yetkili Sydney Gottlieb'i gönderdi, ancak Lumumba operasyon tamamlanmadan önce saklandı.Monte Reel, "A Brotherhood of Spies: The U2 and the CIA's Secret War," (New York: Anchor Books, 2019), pp. 209–210

Lumumba öldürüldükten sonra, ABD, ayrılıkçılar ve muhalefetin karşısında Mobutu Sese Seko'ya fon sağlamaya başladı. Lumumba'nın destekçileri, Mobutu hükûmetine karşı başkenti Stanleyville olan Özgür Kongo Cumhuriyeti'ni kurdu. Sonunda, Stanleyville'deki hükûmet, Leopoldville hükûmetinin yönetimi altında yeniden birleşmeyi kabul etti.   Ancak 1963'te Lumumba destekçileri ülkenin doğusunda ayrı bir hükûmet daha kurarak Simba isyanını başlattı. İsyan, Sovyetler Birliği ve Doğu Bloku'ndaki birçok ülkeden destek gördü.  Kasım 1964'te ABD ve Belçika, Stanleyville'de Simba isyancılarının aldığı rehineleri kurtarmak için Kızıl Ejderha Operasyonu'nu başlattı. Operasyon başarılı oldu ve Simba isyancılarını şehirden kovarak onları düzensiz bir halde bıraktı. Simba isyancıları nihayetinde ertesi yıl Kongo ordusu tarafından yenilgiye uğratıldı.  Traugott (1979)

Mart 1965 seçimlerinden sonra Mobutu, Kasım ayında ABD ve diğer güçlerin desteğiyle ikinci bir darbe girişiminde bulundu. Mobutu Sese Seko, demokrasinin beş yıl içinde geri döneceğini iddia etti ve başlangıçta destek gördü.  Ancak tam tersine, giderek daha otoriter yetkiler aldı ve sonunda ülkenin diktatörü oldu. 

 1960: Laos 

9 Ağustos 1960'ta Yüzbaşı Kong Le, Laos Kraliyet Ordusu paraşütçü taburuyla, Laos'ta süregelen iç savaşı sona erdirmek, ülkeye yabancı müdahaleyi sonlandırmak, yabancı yardımların yol açtığı yolsuzluğu ortadan kaldırmak ve askerlere daha iyi koşullar sağlamak olarak belirtilen amaçlarla kansız bir darbeyle idari başkent Vientiane'nin kontrolünü ele geçirdi.Castle, Timothy, "At War in the Shadow of Vietnam: United States Military Aid to the Royal Lao Government, 1955–1975," (New York: Columbia University Press, 1993), pp. 32–33 CIA'in desteğiyle, Tayland Başbakanı Mareşal Sarit Thanarat, Kaw Taw adlı gizli bir Kraliyet Tayland Silahlı Kuvvetleri danışma grubu kurdu. Kaw Taw, CIA ile birlikte, Sarit'in birinci kuzeni General Phoumi Nosavan'a top, topçular ve danışmanlar sağlayarak, Kasım 1960'ta Vientiane'deki yeni tarafsız hükûmete karşı bir karşı darbeyi destekledi. Ayrıca, CIA desteğiyle Laos'ta Polis Hava Takviye Birimi'ni (PARU) konuşlandırdı.Castle, Timothy, "At War in the Shadow of Vietnam: United States Military Aid to the Royal Lao Government, 1955–1975," (New York: Columbia University Press, 1993), pp. 33–35, 40, 59 CIA'in paravan kuruluşu Air America'nın savaş malzemelerini havadan taşıması, diğer ABD askeri yardımları ve Tayland'dan gelen gizli yardımlar sayesinde General Phoumi Nosavan'ın güçleri Kasım 1960'ta başkent Vientiane'yi ele geçirdi.Castle, Timothy, "At War in the Shadow of Vietnam: United States Military Aid to the Royal Lao Government, 1955–1975," (New York: Columbia University Press, 1993), pp. 21–25, 27

 1961: Dominik Cumhuriyeti 

Mayıs 1961'de Dominik Cumhuriyeti lideri Rafael Trujillo, Amerika Birleşik Devletleri Merkezi İstihbarat Teşkilatı (CIA) tarafından sağlanan silahlarla öldürüldü. CIA'in iç yazışmalarından birinde, suikastla ilgili 1973 tarihli soruşturmada "komplocularla oldukça kapsamlı bir CIA ilişkisi" ortaya koyduğu yazılıyor. CIA, Dominik Cumhuriyeti hükûmetini "değiştirme"deki rolünü, Dominik Cumhuriyeti'ni totaliter bir diktatörlükten Batı tarzı bir demokrasiye taşımasına yardımcı olduğu için bir "başarı" olarak tanımlıyordu.CIA "Family Jewels" Memo, 1973 (see page 434) Family Jewels (Central Intelligence Agency) Daha önce CIA fonlarından yararlanan Juan Bosch, 1962'de Dominik Cumhuriyeti başkanı seçildi ve 1963'te görevden alındı.

 1963: Irak 

alt=Qasim in 1959|sağ|küçükresim|upright=0.8|Darbe sırasında Baas Partisi, Irak Başbakanı Tuğgeneral Abdülkerim Kasım'ı (resimde) idam etti ve cesedine Irak televizyonunda saygısızlık etti.
Baas Partisi'nin, 8 Şubat 1963'te Irak lideri Tuğgeneral Abdülkerim Kasım'ı deviren şiddetli darbede CIA ile işbirliği yaptığından şüphelenilmektedir. CIA'in Irak'taki operasyonlarıyla ilgili önemli belgeler gizli kalmıştır, ve 2021 itibarıyla "akademisyenler, ABD'nin darbenin organize edilmesinde ne ölçüde yer aldığının kapsamını yeni yeni ortaya çıkarmaya başlıyorlar", ancak "Amerikan dış politikasının yorumlanmasında bölünmüş durumdalar."  Bryan R. Gibson, “CIA'in ... Baas Partisi'ne [Kasım'ın] rejimini devirmesinde yardım ettiği akademisyenler arasında kabul görmüş olsa da, ... kanıtların büyük çoğunluğu CIA'in Şubat 1963 Baasçı darbesinin arkasında olmadığı sonucunu desteklemektedir” diye yazmaktadır.

Peter Hahn, "gizliliği kaldırılmış ABD hükûmet belgelerinin doğrudan ABD müdahalesine dair hiçbir kanıt sunmadığını" savunuyor. Öte yandan, Brandon Wolfe-Hunnicutt "Amerikan rolüne dair ikna edici kanıtlar"dan  ve kamuoyuna açıklanan gizliliği kaldırılmış belgelerin CIA'in darbedeki rolünün "büyük ölçüde olasılığını" doğruladığını belirtiyor. Eric Jacobsen, dönemin önde gelen Baasçıları ve ABD hükûmet yetkililerinin ifadelerine atıfta bulunarak, "CIA'in yalnızca altmışlı yılların başlarında Irak Baas Partisi ile temas kurmakla kalmayıp, darbenin planlanmasına da yardımcı olduğuna dair bol miktarda kanıt var" diyor. Nathan J. Citino, “Washington’ın, Kasım’ı deviren pan-Arap Baas Partisi’ne bağlı askeri subayların hareketini desteklediğini” ancak “mevcut belgelere dayanarak ABD’nin sorumluluğunun kapsamının tam olarak belirlenemediğini” ve “ABD 14 Ramazan darbesini başlatmamış olsa da, en iyi ihtimalle göz yummuş, en kötü ihtimalle ise sonrasında yaşanan şiddete katkıda bulunmuştur” diye yazmaktadır.

Baasçı liderler darbeden önce, darbe sırasında ve sonrasında ABD yetkilileriyle ilişkilerini sürdürdüler. Mart 1964 tarihli bir Dışişleri Bakanlığı memorandumunda, ABD yetkililerinin, 8 Şubat 1963 devrimini başlatan ve Bağdat Üniversitesi'nde başarılı bir öğrenci grevi düzenleyen Baasçı öğrenci örgütünü kurduğu belirtiliyordu. Wolfe-Hunnicutt'a göre, Kennedy Kütüphanesi'ndeki belgeler, Kennedy yönetiminin iki önde gelen Baasçı yetkiliyi "varlık" olarak gördüğünü gösteriyor.

Ulusal Güvenlik Konseyi'nin kıdemli yetkilisi Robert Komer, 8 Şubat 1963'te Başkan John F. Kennedy'ye yazdığı mektupta, Irak darbesinin "neredeyse kesinlikle bizim tarafımız için net bir kazanç" olduğunu yazıyor ve ekliyor: "CIA'in komplo hakkında mükemmel raporları vardı, ancak ne onların ne de İngiltere'nin olayın altına imzasını atabileceğini sanmıyorum." Rositzke later claimed "the CIA's major source, in an ideal catbird seat, reported the exact time of the coup and provided a list of the new cabinet members." See:  ABD, darbeden sonraki anti-komünist tasfiyenin ve Irak'ın Kürt isyancılara ve sivillere karşı işlediği vahşetlerin arasında, yeni Baasçı hükûmete maddi destek sundu. Baasçıların Iraklı Komünistleri belirlemede yardıma ihtiyaç duymaları olası olmasa da  CIA'in Baasçı Ulusal Muhafızlara Komünistlerin ve diğer solcuların listelerini verdiğine, bu kişilerin de tutuklandığına veya öldürüldüğüne yaygın olarak inanılıyor. Gibson, Baasçıların kendi listelerini derlediğini vurguluyor. Öte yandan, Citino ve Wolfe-Hunnicutt, ABD'nin Irak'taki büyükelçiliğinin aslında bu tür listeleri derlediği, tasfiye sırasında Ulusal Muhafızlarla temas halinde olduğu bilindiği ve Ulusal Muhafız üyelerinin... Tasfiyeye karışanlar ABD'de eğitim aldı  Ayrıca Wolfe-Hunnicutt, bu iddiaların — ABD’nin, komünistlerin hâkim olduğu ve komünistler tarafından desteklenen bir hükûmeti şiddet yoluyla devirmeyi amaçlayan, anti-komünist “Avcı-Katiller” ekiplerine gizli destek verdiğine dair iddiaların — Amerikan özel harp doktriniyle tutarlı olacağını belirtmektedir. Wolfe-Hunnicutt ayrıca, Komünist olduğundan şüphelenilen kişilerin listelerinin hazırlandığı diğer CIA operasyonlarıyla da benzerlik kuruyor. Buna örnek olarak 1954’te Guatemala’da ve 1965–66 yıllarında Endonezya’da yürütülen operasyonları gösteriyor.

 1964: Britanya Guyanası (Guyana) 
Yazar John Prados'a göre, CIA, Küba Devrimi'nin Latin Amerika'ya yayılmasından duyduğu korku nedeniyle solcu Başbakan Cheddi Jagan'a karşı gizli bir siyasi kampanya yürütmüştür. CIA, 1963'te Jagan'a karşı yapılan grev sırasında sendikaları desteklemiş ve 1964 seçimlerinde rakip siyasi partileri finanse etmiş, aynı zamanda Adalet Partisi'ni CIA'in paravan partisi olarak kurmuştur. Siyasi şiddet tırmanmış, yaklaşık 200 cinayet işlenmiş ve Jagan'ın Halkın İlerici Partisi'nin (PPP) genel merkezi bombalanmıştır.

 1964: Brezilya 

 1965–1967: Endonezya 
Genç subaylar ve Başkan Sukarno'nun saray muhafızlarının komutanı, Endonezya Ulusal Silahlı Kuvvetleri'nin üst düzey subaylarını Sukarno'ya karşı CIA destekli bir darbe planlamakla suçladı ve 1 Ekim 1965'te, 30 Eylül Hareketi olarak adlandırılan olayda altı üst düzey generali öldürdü. Hareket başarısız oldu ve daha sonra Endonezya Komünist Partisi (PKI), altı generalin öldürülmesini planlamakla suçlandı.Stone, Oliver and Kuznick, Peter, "The Untold History of the United States" (New York, Simon & Schuster, Inc., 2012), p. 350 citing David F. Schmitz, "The United States and Right-Wing Dictatorships, 1965–1989" (New York: Cambridge University Press, 2006), p. 45 Sivil kalabalıklar, PKI destekçisi olduğuna inanılanlara ve diğer siyasi muhaliflere saldırmak için kışkırtıldı. Endonezya hükûmet güçleri, bazı sivillerin işbirliğiyle aylarca süren kitlesel katliamlar gerçekleştirdi. Akademisyenler, öldürülen sivillerin sayısının yarım milyondan bir milyona kadar değiştiğini tahmin ediyor. ABD Büyükelçisi Marshall Green, askeri liderleri siyasi muhaliflere karşı sert davranmaya teşvik etti.

2017 yılında, Jakarta'daki ABD Büyükelçiliği'nden gizliliği kaldırılan belgeler, ABD'nin kendi jeopolitik çıkarları için kitlesel katliamlardan haberdar olduğunu, bunları kolaylaştırdığını ve teşvik ettiğini doğruladı. 1990 yılında, ABD diplomatları, gazeteci Kathy Kadane'ye, Endonezya ordusuna binlerce sözde PKI destekçisi ve diğer sözde solcuların isimlerini verdiklerini ve ABD yetkililerinin daha sonra listelerinden öldürülenleri işaretlediklerini itiraf etti. Başkan Sukarno'nun destek tabanı büyük ölçüde yok edildi veya hapsedildi ve geri kalanı korkutuldu; bu da 1967'de iktidardan uzaklaştırılmasına ve yerine Suharto liderliğindeki otoriter bir askeri rejimin geçmesine olanak sağladı.Stone, Oliver and Kuznick, Peter, "The Untold History of the United States" (New York: Simon & Schuster, Inc., 2012), p. 352 Tarihçi John Roosa, "Endonezya hükûmeti neredeyse bir gecede anti-emperyalizmin sert bir sesi olmaktan ABD dünya düzeninin sessiz, uyumlu bir ortağına dönüştü" diyor.  Bu kampanya Soğuk Savaş'ta önemli bir dönüm noktası olarak kabul edilir ve Asya ve Latin Amerika'daki diğer ABD destekli darbeler ve anti-komünist kitlesel katliamlar için bir model teşkil etmiştir.

 1970'ler 

 1970–1979: Kamboçya 

sağ|188x188pik|
1955 parlamento seçimleriyle iktidara gelen Prens Norodom Sihanuk, yıllarca Çin ve Kuzey Vietnam ile dostane ilişkiler kurarak Kamboçya Krallığı'nı Vietnam Savaşı'ndan uzak tutmuş ve solcu partileri ana akım siyasete entegre etmişti. 1967'de solcu bir ayaklanma meydana geldi ve ertesi yıl Kızıl Kmerler prense karşı bir isyan başlattı.Chandler, p. 128. 1968 Tet Saldırısı'ndan sonra Sihanuk, Kuzey Vietnam'ın savaşı kaybedeceğine ikna oldu ve bu nedenle Amerika Birleşik Devletleri ile ilişkilerini geliştirdi. Mart 1970'te güvensizlik oyunun ardından sağcı General Lon Nol tarafından devrildi ve Ekim 1970'te Lon Nol tarafından Kmer Cumhuriyeti ilan edilince Krallık resmen sona erdi ve askeri diktatörlük dönemi başladı. Devrilme, Kamboçya'nın anayasal sürecini takip etti ve çoğu anlatım, Sihanouk'un görevden alınmasında Kamboçyalı aktörlerin önceliğini vurgulamaktadır. Tarihçiler, ABD'nin darbedeki rolünün veya önceden bilgisinin kapsamı konusunda farklı görüşlere sahipler, bunun yanında, son zamanlarda, ABD askeri istihbaratının da bir miktar suçu olduğunu öne süren bir görüş de revaçta. 1968'in sonlarına doğru Lon Nol'un, Prens Sihanuk'a karşı harekete geçmek için ABD'nin onayını ve askeri desteğini almak amacıyla ABD askeri istihbaratına darbe yapma fikri verdiğine dair kanıtlar var.

Darbe, ülkeyi daha da istikrarsızlaştırdı ve 1970'ten itibaren Lon Nol'un güçleri ile Kızıl Kmerler arasında yıllarca süren bir iç savaşa yol açtı. Sihanuk, Lon Nol'a karşı beraber savaşmak için Kızıl Kmerlerle ittifak kuran GRUNK adlı bir sürgün hükümeti kurdu. Kızıl Kmerlerin iktidara gelmesini engellemek ve Kamboçya'dan geçen Kuzey Vietnam ikmal hatlarını bozmak için Richard Nixon ve Henry Kissinger, Menü ve Özgürlük Anlaşması Operasyonları'yla kırsal kesime yoğunlaşanan bir ABD bombardımanını onayladı, bunun sonucunda yaşanan sivil kayıpları da Kızıl Kmerler, CPK desteğini kazanmak ve yeni üyeler toplamak için kullandı. Daha sonra Kissinger, Sihanuk'un Kamboçya'daki Kuzey Vietnam hedeflerine yönelik bu Amerikan bombardımanını onayladığını öne sürdü, ancak bu diğer kaynaklar tarafından şiddetle tartışıldı.

1973'e gelindiğinde, ABD, Vietnam'daki gayelerine erişmenin giderek zorlaştığını gördükten sonra Hindiçin'den ayrılmış ve zayıflamış Kmer Cumhuriyeti de 17 Nisan 1975'te başkentin Khmer Rouge'un eline geçmesiyle çöküşüne yol açmıştı. Kmer Cumhuriyeti'nin Kızıl Kmerler'in eline geçmesinden sonra, Kmer lideri Pol Pot, Kampuçya olarak yeniden adlandırılan Kamboçya'nın diktatörü oldu. Sihanuk, iç savaş sırasında Kızıl Kmerler ile birlikte savaştığı için, sembolik bir makam olan Devlet Başkanı olmasına izin verildi, ancak ülkeye döndüğünde Kızıl Kmerler tarafından Kamboçya soykırımının gerçekleştirildiğini görünce istifa etti.  Kızıl Kmerler bunu ilk başta kabul etmedi, ancak bazı müzakerelerden sonra kabul ettiler. Bundan sonra Sihanuk, Üçüncü Hindiçin Savaşı'na kadar ev hapsinde tutuldu ve Angkar, güvenliği için Çin'e kaçmasına izin verdi.
alt=Prince Norodom Sihanouk, for many the recognised leader of Cambodia, pictured with US President Ronald Reagan in the Oval Office, 11 October 1988.|küçükresim|upright=0.85|Norodom Sihanuk, 1988'de Oval Ofis'te ABD Başkanı Ronald Reagan ile birlikte. O dönemde ABD, koalisyon hükümetiniı Kamboçya'nın meşru hükümeti olarak tanıyordu.
Kamboçya-Vietnam Savaşı sırasında ABD'nin Demokratik Kampuçya'yı desteklediğine dair birçok iddia vardır,name = "Kiernan 30"> çünkü Demokratik Kampuçya'nın düşmanı olan Vietnam'ı Sovyetler Birliği destekliyordu. Bu iddiaların dayanağı yoktur.Nate Thayer, "Cambodia: Misperceptions and Peace," Washington Quarterly, Spring 1991.Stephen J. Morris, "Vietnam's Vietnam," Atlantic Monthly, January 1985, "ABC Flacks For Hanoi," Wall Street Journal, 26 April 1990"Skeletons in the Closet," The New Republic, 4 June 1990 Buna rağmen, ABD'nin, BM'deki koltuğunu korumak için sürekli olarak Demokratik Kampuçya ve daha sonra Kampuçya Koalisyon Hükûmeti'ne oy vererek Kızıl Kmerler'e diplomatik destek sağladığı belgelenmiştir. Bunun nedeni, Vietnamlıların kurduğu Kampuçya Halk Cumhuriyeti'nin Vietnam'ın bir uydu devleti olması, daha da önemlisi, Sovyetler Birliği'ne bağlı bir devlet olmasıydı.

 1970–1973: Şili 

sağ|çerçevesiz|
ABD hükûmeti, 1963'ten 1973'teki darbeye kadar Şili'de psikolojik operasonlar yürüttü ve CIA bu süre zarfındaki her Şili seçiminde yer aldı. 1964 Şili başkanlık seçimlerinde, ABD hükûmeti, Salvador Allende ve Şili Sosyalist Partisi'nin kazanmasını engellemek için Hristiyan Demokrat Parti başkan adayı Eduardo Frei Montalva'ya 2,6 milyon dolar fon sağladı. ABD ayrıca, Allende'nin itibarını zedelemek için kullanılmak üzere, CIA aracılığıyla iş çevrelerine 12 milyon dolar fon aktardı. Kristian C. Gustafson şunları yazdı:

Sovyetler Birliği'nin Şili'de Marksist başarıyı sağlamak için faaliyet gösterdiği açıktı ve Amerika Birleşik Devletleri'nin bu düşman etkisini engellemesi gerekiyordu: Sovyet parası ve etkisi Şili'nin demokrasisini baltalayacaktı, bu etkiyi önlemek için de ABD fonlarının Şili'ye gitmesi gerekiyordu.

Salvador Allende'nin göreve başlamasından önce, anayasal düzeni korumak isteyen ve "darbe yapmaya çalışan askeri subaylar için büyük bir engel" olarak görülen Şili Ordusu Genelkurmay Başkanı General René Schneider, 19 Ekim 1970'te General Camilo Valenzuela tarafından CIA destekli başarısız bir kaçırma girişiminin hedefi oldu. Schneider, üç gün sonra General Roberto Viaux liderliğindeki bir başka başarısız kaçırma girişiminde öldürüldü. Salvador'un göreve başlamasının ardından, sağcıların hakim olduğu Şili Kongresi ile kendisi arasında uzun bir huzursuzluk dönemi ve Washington tarafından yürütülen ekonomik savaş yaşandı. ABD Başkanı Richard Nixon, "Allende'nin iktidara gelmesini engellemek veya onu devirmek" için "ekonomiyi bağırtacağına" söz vermişti. 11 Eylül 1973'te Başkan Allende, Şili Silahlı Kuvvetleri ve Ulusal Polisi tarafından devrildi ve Augusto Pinochet rejimi başladı. CIA, FUBELT Projesi (aynı zamanda Track II olarak da bilinir) ile darbe koşullarını hazırlamak üzere gizlice çalıştı. ABD başlangıçta herhangi bir müdahalesini reddetti, ancak aradan geçen on yıllar içinde birçok ilgili belge gizlilikten çıkarıldı.

 1971: Bolivya 

ABD hükûmeti, Bolivya Devlet Başkanı Juan José Torres'i deviren (ve kendisinin de bir önceki yıl darbeyle iktidara geldiği) General Hugo Banzer liderliğindeki 1971 darbesini destekledi. Torres, 1976'da Condor Operasyonu kapsamında kaçırılıp öldürüldü.

 1974–1991: Etiyopya 
küçükresim|Eritre'nin bağımsızlığından önceki Etiyopya
12 Eylül 1974'te, hanedanlık monarşisi olan Etiyopya İmparatorluğu'nun İmparatoru I. Haile Selassie, Etiyopya Silahlı Kuvvetlerini soruşturmak üzere kurulan Derg örgütü tarafından bir darbeyle devrildi. Diktatör Mengistu Haile Mariam liderliğindeki Derg, Marksist-Leninist oldu ve Sovyetler Birliği ile ittifak kurdu. Aralarında muhafazakâr, ayrılıkçı gruplar ve diğer Marksist-Leninist grupların da bulunduğu çok sayıda isyancı grup Derg'e karşı ayaklandı. Bu gruplar Amerika Birleşik Devletleri'nden destek alacaktı. [ Açıklama gerekli ]

1980'lerin sonlarında, isyancılar ve Eritreli ayrılıkçılar hükûmete karşı kazanımlar elde etmeye başladılar. Derg rejimi 1987'de kendini feshederek, iktidarını sürdürmek amacıyla Etiyopya İşçi Partisi (WPE) önderliğinde Etiyopya Halk Demokratik Cumhuriyeti'ni (PDRE) kurdu. 1990'da çökmeye başlayan SSCB, Etiyopya hükûmetine  desteğini kesti; Amerika Birleşik Devletleri ise isyancıları desteklemeye devam etti.Vaughan, Sarah (2003). "Ethnicity and Power in Ethiopia" (PDF).  University of Edinburgh: Ph.D. Thesis. p. 168. 1991'de diktatör Mengistu Halie Mariam istifa etti ve Etiyopya Halkın Devrimci Demokratik Cephesi (EPRDF) adlı solcu etnik gruplardan oluşan koalisyon iktidarı ele geçirince kaçtı. ABD'nin ona karşı çıkmasına rağmen ABD büyükelçiliği, Mariam'ın Zimbabve'ye kaçmasına yardım etti. PDRE feshedildi ve yerine Tigray Halk Kurtuluş Cephesi liderliğindeki Etiyopya Geçici Hükümeti kuruldu ve parlamenter demokrasiye geçiş başladı.

 1975: Avustralya 

 1975–1991: Angola 
1960'larda başlayan Angola Bağımsızlık Savaşı'nda Portekiz'in sömürge yönetimine karşı bir isyan patlak verdi; isyanda Angola Halk Kurtuluş Hareketi (MPLA) ve Angola Ulusal Kurtuluş Cephesi (FNLA) gibi isyancı gruplar yer aldı. 1974'te, Yeni Devlet'in Portekiz rejimi Karanfil Devrimi ile devrildi. Yeni hükûmet, Angola da dahil olmak üzere sömürgelerine bağımsızlık sözü verdi. 15 Ocak 1975'te Portekiz, Angola'ya bağımsızlık veren ve MPLA, FNLA ve Angola'nın Tam Bağımsızlığı için Ulusal Birlik (UNITA) dahil olmak üzere geçici bir hükûmet kuran Alvor Anlaşması'nı imzaladı. Geçici hükûmet, Portekiz Yüksek Komiseri'nin yönetiminde, anlaşmaya taraf olan Angolalı partilerin her birinden birer temsilciden oluşan üç kişilik bir Başbakanlık Konseyi (PMC) ile yönetiliyordu; ancak çeşitli bağımsızlık grupları birbirleriyle savaşmaya başladı. MPLA, diğer iki ana isyancı grup olan FNLA ve UNITA'ya karşı ilerleyen solcu bir gruptu. UNITA'nın liderliğini ise eski bir FNLA savaşçısı ve Maoist olan, daha sonra ideolojik olarak kapitalistleşen ve UNITA'yı kapitalist bir militan gruba dönüştüren Jonas Savimbi yapıyordu.

Amerika Birleşik Devletleri, IA Özelliği Operasyonu aracılığıyla UNITA ve FNLA'yı gizlice destekledi. Başkan Gerald Ford, 18 Temmuz 1975'te programı onayladı, ancak CIA ve Dışişleri Bakanlığı yetkililerinden muhalefetle karşılaştı. Dışişleri Bakan Yardımcısı Nathaniel Davis, anlaşmazlık nedeniyle istifa etti.Brown, Seyom. The Faces of Power: Constancy and Change in United States Foreign Policy from Truman to Clinton, 1994. Page 303.Jussi HanhimÄki and Jussi M. Hanhim̀eaki. The Flawed Architect: Henry Kissinger and American Foreign Policy, 2004. Page 408. Program, bağımsızlık savaşı sona ererken başladı ve Kasım 1975'te iç savaş başladığında hâlâ devam ediyordu. Fonlama, 6 milyon dolarla başladı; 27 temmuz'da ek 8 milyon dolar, Ağustos'ta da 25 milyon dolar daha fonlandı.Andrew, Christopher M. For the President's Eyes Only: Secret Intelligence and the American Presidency from Washington to Bush, 1995. Page 412. Program 1976'da ABD Kongresi'nde ifşa edildi ve kınandı. Clark Değişikliği, 1976 ABD Silah İhracat Kontrol Yasası'na eklenerek operasyona son verildi ve Angola'nın iç işlerine katılım kısıtlandı.Richard H. Immerman and Athan G. Theoharis. The Central Intelligence Agency: Security Under Scrutiny, 2006. Page 325. Buna rağmen CIA Direktörü George HW Bush, FNLA ve UNITA'ya bazı yardımların devam ettiğini kabul etti.p. 52 Pages 186–187.
küçükresim|Angola'nın Konumu
1986'da Ronald Reagan, Sovyet etkisini "geri püskürtmek" için dünya çapında anti-komünist güçlerin finanse edilmesini söyleyen Reagan Doktrini'ni dile getirdi. Reagan Yönetimi, lobi yoluyla 11 Temmuz 1985'te Clark Değişikliği'ni yürürlükten kaldırttı. 1986'da Angola'daki savaş, Soğuk Savaş'ın önemli bir vekalet savaşı haline geldi. Jonas Savimbi'nin ABD'deki muhafazakar müttefikleri, UNITA'ya verilen desteğin artırılması için lobi yaptı. 1986'da Savimbi Beyaz Saray'ı ziyaret etti ve ardından Reagan, 25 milyon dolarlık yardım paketinin bir parçası olarak Stinger Karadan Havaya Füzelerinin sevkiyatını onayladı.

George HW Bush başkan olduktan sonra Savimbi'ye yardım devam etti. Savimbi, Black, Manafort ve Stone isimli lobicilik şirketiyle anlaştı. Bu şirket, UNITA'ya daha fazla yardım ve silah sağlanması için HW Bush yönetimine lobi yaptı. Savimbi ayrıca 1990 yılında Bush'un kendisiyle de görüştü. 1991 yılında MPLA ve UNITA, ABD ve Sovyetlerin savaşa müdahalesini sona erdiren, çok partili seçimleri başlatan ve Angola Cumhuriyeti'ni kuran Bicesse Anlaşmalarını imzaladı; Güney Afrika ise Namibya'dan çekildi.Wright, George. The Destruction of a Nation: United States' Policy Towards Angola Since 1945, 1997. Page 159.

 1975–1999: Doğu Timor 
Doğu Timor, Portekiz'den bağımsızlığını ilan etmesinden dokuz gün sonra, 7 Aralık 1975'te Endonezya tarafından işgal edildi. Sömürgecilik karşıtlığı bahanesiyle yapılmış olsa da, işgalin asıl amacı bir önceki yıl ortaya çıkan Fretilin rejimini devirmekti. İşgalden bir gün önce, ABD Başkanı Gerald Ford ve Dışişleri Bakanı Henry Kissinger, Doğu Timor'u işgal etme niyetini bildiren General Suharto ile görüştü. Ford, "Bu konuda sizi sıkıştırmayacağız. Sorununuzu ve niyetlerinizi anlıyoruz." diye yanıtladı. Ford, Doğu Timor'u Endonezya-ABD ilişkilerinin gölgesinde kalan önemsiz bir ülke olarak gördüğü için işgali destekledi. 1975'in başlarında Saigon'un düşmesi Endonezya'yı Güneydoğu Asya'daki en önemli ABD müttefiki haline getirmişti, bu yüzden Ford Endonezya'nın yanında yer almanın ulusal çıkarlara uygun olduğunu düşündü.

İşgal sırasında Endonezya için Amerikan silahları çok önemliydi  ve işgale katılan Endonezya askerî birliklerinin teçhizatının büyük çoğunluğu ABD tarafından sağlanmıştı. ABD'nin Endonezya'ya askeri yardımı, 1999'da Doğu Timor'un bağımsızlık referandumuyla sona eren Doğu Timor işgali sırasında da devam etti. 2005 yılında, Doğu Timor'daki Kabul, Hakikat ve Uzlaşma Komisyonu'nun son raporunda ABD'nin siyasi ve askeri desteğinin Doğu Timor'un işgali ve işgalinde temel bir rol oynadığı belirtilmiştir.

 1976: Arjantin 
sağ|küçükresim|Jorge Rafael Videla, 1977'de Jimmy Carter ile.
Arjantin Silahlı Kuvvetleri, 1973'te seçilen Başkan Isabel Perón'u 1976 Arjantin darbesiyle devirdi ve 1983 yılına kadar süren Ulusal Yeniden Düzenleme Süreci olarak bilinen General Jorge Rafael Videla'nın askeri diktatörlüğünü başlattı. Hem darbe hem de ardından gelen otoriter rejim, ABD hükûmeti tarafından onaylandı ve desteklendi  ve Henry Kissinger diktatörlük döneminde Arjantin'e birkaç resmi ziyaret gerçekleştirdi. Videla ve Emilio Eduardo Massera (darbenin önde gelen bir subayı), Kongre Üyesi Joseph P. Kennedy II'ye göre "dünya tarihinde diğer tüm okullardan daha fazla diktatör yetiştirmiş bir okul" olan Amerika Okulu'nun mezunlarıydı.Who Benefits from Global Violence and War: Uncovering A Destructive System, by Marc Pilisuk, 2008, Greenwood Publishing Group, p. 147.

 1979–1992: Afganistan 

sağ|çerçevesiz|
1978'de Saur Devrimi, Sovyetler Birliği destekli tek partili bir devlet olan Afganistan Demokratik Cumhuriyeti'ni iktidara getirdi. "Siklon Operasyonu" olarak bilinen programda, ABD hükûmeti, hükûmet karşıtı, Afgan mücahitleri olarak bilinen bir grup savaş ağası ve cihatçı gerilla grubuna silah ve fon sağladı. Program, 3 Temmuz 1979'da mücahitlere 695.000 dolarlık "ölümcül olmayan" yardımla başladı ve Aralık 1979'daki Sovyetlerin Afganistan'ı işgalinin ardından arttı.: "Contemporary memos—particularly those written in the first days after the Soviet invasion—make clear that while Brzezinski was determined to confront the Soviets in Afghanistan through covert action, he was also very worried the Soviets would prevail. ... Given this evidence and the enormous political and security costs that the invasion imposed on the Carter administration, any claim that Brzezinski lured the Soviets into Afghanistan warrants deep skepticism." cf.  Komşu Pakistan'ın İstihbarat Servisi (ISI) aracılığıyla ABD, Afgan savaşçılarına eğitim, silah ve para aktardı.Riedel, Bruce 2014, "What We Won: America's Secret War in Afghanistan, 1979–1989," Brookings Institution Press. pp. ix–xi, 21–22, 98–105Newsweek, October 1, 2001, Evan Thomas, "The Road to September 11,"  CIA tarafından sağlanan ilk silahlar, Aralık 1979'da gönderilen eski İngiliz Lee-Enfield tüfekleriydi, ancak Eylül 1986'ya gelindiğinde program, FIM-92 Stinger karadan havaya füzeleri gibi ABD menşeli son teknoloji ürünü silahları da içeriyordu ve bunlardan yaklaşık 2.300 tanesi nihayetinde Afganistan'a gönderildi. 

Afgan Arapları ayrıca "Irak İslam Devleti ve direniş örgütleri aracılığıyla CIA'in fonlarından dolaylı olarak faydalandılar."  CIA'in Afganistan'daki en önemli adamlarından bazıları, uzun yıllar boyunca Usame bin Ladin'in önemli müttefikleri olan Celaleddin Hakkani ve Gülbuddin Hekmatyar gibi İslamcı komutanlardı. Eski Dışişleri Bakanı Robin Cook ve diğer kaynaklara göre, CIA tarafından finanse edilen militanlardan bazıları daha sonra El Kaide'nin bir parçası oldu ve bunlar arasında bin Ladin de vardı. Bu ve benzeri iddialara rağmen, Sovyet-Afgan Savaşı sırasında CIA'in bin Ladin veya yakın çevresiyle doğrudan temas kurduğuna dair hiçbir kanıt yoktur.  

ABD'nin mücahitlere verdiği destek, Sovyetler Birliği ile Eylül 1991'de varılan ve her iki tarafın da Afganistan'a dış müdahalesini sona erdirmeyi öngören anlaşma uyarınca Ocak 1992'de sona erdi. 1992 yılı itibarıyla ABD, Suudi Arabistan ve Çin'in mücahitlere sağladığı toplam yardımın 6-12 milyar dolar arasında olduğu tahmin ediliyordu. Sovyetler Birliği'nin Afganistan'a sağladığı askeri yardımın değeri ise 36-48 milyar dolar olarak tahmin ediliyordu. Sonuç, ağır silahlı, militarize olmuş bir Afgan toplumuydu. 

 1980'ler 

 1980–1989: Polonya 

sağ|çerçevesiz|
1952 Anayasası'ndan beri Polonya, tek partili Komünist bir devlet olan Polonya Halk Cumhuriyeti idi. 1980'lerde, buna karşı muhalefet, 1980'de kurulan Dayanışma sendikasında yoğunlaştı. Reagan yönetimi Dayanışma'yı destekledi ve "Sovyet askerî güçlerinin Polonya'ya hamlesi"ni caydırmak için bir halkla ilişkiler çalışması yürüttü. 4 Kasım 1982'de Başkan Reagan, Polonyalı muhalif gruplara para ve silahsız yardım sağlamayan bir emir imzaladı: operasyonun kod adı QRHELPFUL idi. Michael Reisman ve James E. Baker, Polonya'daki operasyonları Soğuk Savaş sırasında CIA'in gizli eylemlerinden biri olarak adlandırdı. Polonya Genelkurmay Başkanlığı'nda kıdemli bir subay olan Albay Ryszard Kukliński, gizlice CIA'ye raporlar gönderiyordu.

CIA, Dayanışma'ya yılda yaklaşık 2 milyon dolar olarak beş yılda toplam 10 milyon dolar aktardı. CIA ile Solidarność arasında doğrudan bir bağlantı yoktu ve tüm para üçüncü şahıslar aracılığıyla aktarılıyordu. ABD Kongresi, demokrasiyi teşvik etmek için Ulusal Demokrasi Vakfı'nı yetkilendirdi ve vakıf, Dayanışma'ya 10 milyon dolar tahsis etti.

Ancak Polonya hükûmeti Aralık 1981'de sıkıyönetim ilan ettiğinde Dayanışma'ya önceden haber verilmemişti. Bazıları CIA'in hazırlıksız yakalandığına inanırken diğerleri Amerikalıların "kaçınılmaz bir Sovyet müdahalesi" yerine iç baskıyı tercih ettiğini öne sürmektedir. CIA'in Dayanışma'ya desteği, para, ekipman ve eğitimi içeriyordu.Cover Story: The Holy Alliance By Carl Bernstein Sunday, June 24, 2001 1985'te CIA Polonya'ya başarılı bir şekilde sızdı.Executive Secrets: Covert Action and the Presidency, William J. Daugherty. page 201–203

 1981–1982: Çad 
sağ|çerçevesiz|
1975'te Birinci Çad İç Savaşı'nda ordu François Tombalbaye'yi devirdi ve Félix Malloum'u devlet başkanı olarak atadı. Hissène Habré Başbakan olarak atandı ve Şubat 1979'da hükûmeti devirmeye çalıştı, ancak başarısız oldu ve görevden uzaklaştırıldı. 1979'da Malloum istifa etti ve Goukouni Oueddei devlet başkanı oldu. Oueddei, Habré ile iktidarı paylaşmayı kabul ederek onu Savunma Bakanı olarak atadı, ancak kısa süre sonra çatışmalar yeniden başladı. Habré 1980'de Sudan'a sürgün edildi.

O dönemde ABD hükûmeti Libya'da Muammer Kaddafi'ye karşı bir kalkan istiyordu ve Libya'nın güney komşusu Çad'ı iyi bir seçenek olarak görüyordu. Çad ve Libya, sınır çatışmalarını sona erdirmek amacıyla yakın zamanda bir anlaşma imzalamıştı; bu da Amerika Birleşik Devletleri'nin karşı çıktığı bir durumdu. Amerika Birleşik Devletleri ayrıca Oueddei'yi Kaddafi'ye çok yakın görüyordu. Habré zaten Batı ve Amerikan yanlısıydı ve Oueddei'ye karşıydı. Reagan yönetimi, 1981'de savaşa geri dönen Habré'ye CIA aracılığıyla gizli destek verdi ve Habré 7 Haziran 1982'de Goukouni Oueddi'yi devirerek Çad'ın başkanı oldu. CIA, Habré iktidara geldikten sonra da desteğini sürdürdü; bu destek, Çad'ın kötü şöhretli gizli polisinin eğitimini ve teçhizatını da içeriyordu. CIA, Çad'ı 1986-1987 Libya savaşında da destekledi.

 1981–1990: Nikaragua 
sağ|çerçevesiz|
1979'da Sandinista Ulusal Kurtuluş Cephesi (FSLN), ABD destekli Somoza ailesini devirdi. Carter yönetimi yeni hükûmetle dostane ilişkiler kurmaya çalıştı, ancak Ocak 1981'de göreve gelen Reagan yönetimi daha agresif ve anti-komünist bir dış politika izledi. Reagan, Nikaragua hükûmetine yapılan yardımı kesti ve Ağustos 1981'de bölgeye silah sevkiyatına izin veren ancak konuşlandırılmasına izin vermeyen bir yönergeyi imzaladı. Kasım 1981'de Reagan, Sandinista karşıtı güçlere gizli destek verilmesine izin veren Ulusal Güvenlik Direktifi 17'yi imzaladı.

ABD hükûmeti, Nikaragua hükûmetini devirmek amacıyla Honduras merkezli bir silahlı grup olan Kontralara silah, eğitim ve para sağladı. Eğitimin bir parçası olarak CIA, Kontralara kamu binalarını nasıl havaya uçuracaklarının, yargıçlara nasıl suikast düzenleyeceklerinin, nasıl kahraman yaratacaklarının ve sıradan vatandaşlara nasıl şantaj yapacaklarının talimatını veren "Gerilla Savaşında Psikolojik Operasyonlar" başlıklı bir kılavuz verdi. Kontraları desteklemenin yanı sıra ABD hükûmeti ayrıca köprüleri havaya uçurdu ve limanlara mayın döşedi, bu da en az yedi ticaret gemisinin hasar görmesine ve çok sayıda Nikaragua balıkçı teknesinin harap olmasına neden oldu. Ayrıca 10 Ekim 1983'te Corinto limanına saldırdılar ve Nikaragua hükûmetine göre 112 kişinin yaralanmasına neden oldular.Gilbert, Dennis, "Sandinistas: The Party and The Revolution," Oxford: Basil Blackwell, 1988, p. 167 1982'de kabul edilen Boland Değişikliği, ABD hükûmetinin Contra faaliyetlerine fon sağlamasını yasa dışı hale getirdikten sonra Ronald Reagan yönetimi, Kontraları yasadışı bir şekilde finanse etmeye devam eden gizli bir ABD hükûmeti aygıtına fon sağlamak amacıyla İran hükûmetine gizlice silah sattı. ABD, Nikaragua'daki Sandinista hükûmetinin 1984 seçimlerini kazanmasından sonra bile Kontraları silahlandırmaya ve eğitmeye devam etti.

Nisan 1984'te Nikaragua, ABD'nin Contraları desteklemesi ve limanlara mayın döşemesi nedeniyle uluslararası hukuku ihlal ettiğini iddia ederek Uluslararası Adalet Divanı'nda (UAD) ABD aleyhine dava açtı. Nikaragua, ABD'nin Nikaragua ekonomisine zarar vermek ve rejim değişikliği sağlamak için vekil güçler aracılığıyla saldırgan eylemlerde bulunduğunu savundu. Nikaragua hükûmeti, savaşın 1984 yılındaki ekonomik maliyetinin tek başına 255 milyon dolar olduğunu belirtip Kontraların eğitim ve sağlık tesislerinin kapatması ve çalışanları öldürmesi gibi eylemlerini örnek gösterdi. Mahkeme, Haziran 1986'da ABD aleyhine karar verdi ve Nikaragua'ya tazminat ödenmesine hükmetti. Ancak Reagan yönetimi, Ocak 1985'te UAD yargılamalarına artık katılmayacaklarını ve kararlarına bağlı kalmayacaklarını zaten açıklamıştı.

1990 Nikaragua genel seçimi sırasında George H.W. Bush yönetimi, Kontralara 49,75 milyon dolarlık silahsız yardım sağladı. Savaş devam etti ve Kontralar adayları suikastle öldürdü; aynı zamanda muhalefet partisi UNO'yu (Ulusal Muhalefet Birliği) için broşür dağıttı. UNO seçimleri kazanacaktı. Savaş kısa süre sonra sona erdi. 1992'de Nikaragua'nın Sandinista sonrası hükûmeti, Uluslararası Adalet Divanı'ndaki şikayetini geri çekti ve ülkenin ABD'den tazminat talep etmesini gerektiren yasayı yürürlükten kaldırdı.

 1983: Grenada 

sağ|çerçevesiz|
25 Ekim 1983'te ABD ordusu ve altı Karayip ülkesinden oluşan bir koalisyon, Grenada'yı işgal etti ve Hudson Austin'in Marksist hükûmetini devirdi. Çatışma, Grenada'nın önceki lideri Maurice Bishop'un öldürülmesi ve Hudson'ın bir hafta önce, 19 Ekim'de ülkenin lideri olarak atanmasıyla tetiklenmişti. Birleşmiş Milletler Genel Kurulu, ABD işgalini "uluslararası hukukun açık bir ihlali" olarak nitelendirdi, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nde geniş çapta desteklenen benzer bir karar ABD tarafından veto edildi.

 1989–1994: Panama 

sağ|çerçevesiz|
1979'da ABD ve Panama, Panama Kanalı Bölgesi'ni sona erdirecek ve ABD'nin kanalı devredeceği bir anlaşma imzaladı. Manuel Noriega, Panama'yı diktatör olarak yönetiyordu. Nikaragua'daki Sandinistlere ve El Salvador'daki FMLN'ye karşı ABD ile birlikte çalışan bir müttefikti. Ancak, uyuşturucu kaçakçılığı da dahil olmak üzere İran-Kontra skandalına karışması nedeniyle ilişkiler bozulmaya başladı. Bu sırada Noriega, Doğu Bloku ile ittifak kurmaya başladı. Bu durum ABD yetkililerini de endişelendirdi ve Elliott Abrams gibi hükûmet yetkilileri, ABD'nin Panama'yı işgal etmesi gerektiği konusunda Reagan ile tartışmaya başladı. Reagan, George HW Bush'un CIA başkanlığı döneminde kurulan Bush-Noriega ilişkisinden ötürü beklemeye karar verdi. Bush başkan seçildikten sonra Noriega'ya baskı yapmaya başladı. 1989 Panama genel seçimlerinde, Noriega, muhalefet adayının iktidara gelmesine izin vermeyi reddetti. Bush, ondan Panama halkının iradesine saygı duymasını istedi. Noriega'ya karşı darbe girişimleri yapıldı ve ABD ile Panama birlikleri arasında çatışmalar çıktı. Noriega ayrıca Amerika Birleşik Devletleri'nde uyuşturucu suçlamalarıyla da suçlandı. Aralık 1989'da ABD, Panama'yı işgal etti. Noriega ABD güçleri tarafından yakalandı. Seçilmiş Başkan Guillermo Endara göreve başladı. Amerika Birleşik Devletleri, Ocak 1990'da bu operasyonu sona erdirdi ve 1994'e kadar süren, yeni hükûmetin kurulmasını kapsayan başka bir operasyona başladı.

 1986–1991: Sovyetler Birliği 

sağ|çerçevesiz|
1983 yılında, Komünist devletlerde demokratik değişimi teşvik etmek amacıyla ABD Kongresi tarafından finanse edilen Ulusal Demokrasi Vakfı kuruldu. 1984 ve 1986 yılları arasında vakıf, Sovyetler Birliği'ne kaçak yollarla sokulan göçmen dergilerini finanse etti. Aralık 1986'da örgütün bir toplantısında Zbigniew Brzezinski, Sovyet sistemini siyasi ve ekonomik olarak merkeziyetsizleştirmek için Ukraynalılar, Müslümanlar ve Baltık kökenliler gibi azınlık gruplar arasında milliyetçiliği ve demokraksiyi teşvik etmeyi önerdi. 1989'da Sovyetolog Richard Pipes, Bush yönetiminin "Sovyet imparatorluğunun iç kesiminin sömürgeden arındırılması için uzun vadeli bir strateji geliştirmesini" önerdi; Brzezinski de Sovyetler Birliği'nin "gönüllü bir konfederasyona veya milletler topluluğuna" dönüştürülmesi gerektiğini savundu. Vakıf, Gorbaçov'un merkezi hükûmetinden bağımsızlaşmak isteyen Baltık Devletleri, Ermenistan, Rusya ve Ukrayna'daki gruplara yardım sağladı.

1990 Rusya parlamento seçimlerinden önce, Ulusal Demokrasi Vakfı, Boris Yeltsin ve bir grup demokratik adaya yardım etmek ve bir "iletişim ağı" oluşturmak için Paul Weyrich ve Özgür Kongre Vakfı'nı finanse etti. Vakıf, bağımsız basını güçlendirmeye ve demokratik adayları siyasi yöntemler konusunda eğitmeye yardımcı oldu. Demokratik Rusya örgütü, muhafazakar Krieble Enstitüsü'nden 2 milyon dolar aldı; bu parayla Yeltsin'in danışmanı Gennady Burbulis 120 atölye ve seminer, demokrasi eğitimleri ve konferanslar düzenledi.Collapse: The Fall of the Soviet Union, Vladislav M. Zubok, page 212-213, 220 Para ayrıca 17 Mart 1991'deki referandum ve Yeltsin'in Haziran'daki başkanlık seçimi kampanyası sürecinde bilgisayar ve fotokopi makineleri satın almak için de harcandı. Yeltsin'in 1991'deki kampanya yöneticisi Alexander Urmanov, Krieble Enstitüsü'nden eğitim aldı. KGB, yabancı yardımdan haberdardı, ancak parayı alanların parlamenter dokunulmazlığı olduğu ve Sovyet parlamenterlerinin yabancı yardım almasını yasaklayan bir yasa olmadığı için hiçbir şey yapmadı.

 1989: Çekoslovakya 

 1991–günümüz 

 1990'lar 

 1991: Irak 

küçükresim|Irak
Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi (BMGK), Irak'ı işgal altındaki Kuveyt'ten askerî güç kullanmadan çekilmeye zorlamak için Ağustos 1990'da 661 sayılı Karar  uyarınca Irak'a yaptırımlar uyguladı, ancak Irak çekilmeyi reddetti ve bu da 1991 Körfez Savaşı'na yol açtı. Savaş sırasında ve sonrasında Amerika Birleşik Devletleri, 1979'da iktidardaki Baas Partisi içindeki bir mücadele sonucu iktidara gelen otokrat Saddam Hüseyin'e karşı ayaklanmayı teşvik eden yayınlar yaptı. 24 Şubat 1991'de, ateşkesin imzalanmasından birkaç gün sonra, CIA tarafından finanse edilen ve işletilen Özgür Irak'ın Sesi radyo istasyonu, Irak halkını Saddam'a karşı ayaklanmaya çağırdı.

1 Mart 1991'de Körfez Savaşı'nın sona ermesinden bir gün sonra başkan George H. W. Bush, Saddam Hüseyin'in devrilmesi için tekrar çağrıda bulundu. ABD bir darbe umuyordu, ancak bunun yerine savaşın hemen ardından Irak genelinde bir dizi ayaklanma patlak verdi. En büyük iki isyan, Kuzey'deki Irak Kürtleri ve Güney'deki Şii milislerinden çıktı. George H. W. Bush, ABD'nin herhangi bir isyancıya yardım etme niyetinde olmadığını söylese de, isyancılar doğrudan ABD desteği alacaklarını varsaydılar; ancak Amerika Birleşik Devletleri, Saddam'ın düşmesi ve Irak'ın çökmesi durumunda İran'ın güç kazanacağından endişeleniyordu. Colin Powell, Genelkurmay Başkanı olarak görev yaptığı dönemle ilgili olarak şunları yazdı: "niyetimiz, Bağdat'a, ABD'ye karşı son derece düşman olan İran'ın karşısında tehdit olarak kalabilmesi için yeterli gücü bırakmaktı." 

Şiilerin ayaklanmaları Irak ordusu tarafından bastırılırken, Kürt tarafındaki Peşmerge başarılı olup Irak Kürtlerine özerklik kazandırdı. Savaştan sonra ABD hükûmeti, yaptırımların, kitle imha silahlarının kaldırılmasına bağlanması da dahil olmak üzere yürürlükte kalmasını savundu ve BM Güvenlik Konseyi, Nisan 1991'de 687 sayılı Kararıyla bunu kabul etti. ABD yetkilileri, Mayıs 1991'de -Saddam Hüseyin'in iktidarının çökmesinin beklendiği dönemde- cf.  yaptırımların Saddam devrilmedikçe kaldırılmayacağını belirtti.Additional U.S. government officials' statements setting Saddam Hussein's ouster as the precondition for the cessation of sanctions against Iraq, including statements by Robert Gates, Director of the Central Intelligence Agency, are provided in  Sonraki başkanın yönetiminde, ABD yetkilileri, Irak'ın, tüm BM kararlarına (ülkenin insan hakları siciliyle ilgili olanlar da dahil) uyması durumunda yaptırımların kaldırılabileceği görüşünü benimsediler. For example, United States Secretary of State Madeleine Albright stated in March 1997 that "Our view, which is unshakable, is that Iraq must prove its peaceful intentions. It can only do that by complying with all of the Security Council resolutions to which it is subjected"; National Security Adviser Sandy Berger stated in November 1997 that "It's been the U.S. position since the Bush administration that Saddam Hussein comply—has to comply with all of the relevant Security Council resolutions"; and UN ambassador Bill Richardson stated in December 1997 that "Our policy is clear. We believe that Saddam Hussein should comply with all the Security Council resolutions, and that includes 1137, those that deal with the UNSCOM inspectors, those that deal with human rights issues, those that deal with prisoners of war with Kuwait, those that deal with the treatment of his own people. We think that there are standards of international behavior."

 1991: Haiti 

Başkan Jean-Bertrand Aristide, seçiminden sekiz ay sonra Haiti Silahlı Kuvvetleri tarafından devrildi. Birçok profesör, CIA'in, 1980'lerin ortalarından darbeye kadar, uyuşturucu kaçakçısı olarak tanımlanan darbe güçlerinin kilit üyelerine bilgi karşılığında ödeme yaptığını belgeliyor. Darbe liderleri Raoul Cédras ve Michel François, Amerika Birleşik Devletleri'nde askeri eğitim almıştı. CIA yetkilileri, Başkan Aristide'den hoşnutsuzluklarını dile getirmiş, CIA muhbirleri darbe sırasında CIA görevlilerini orduya yerleşmişti; ancak CIA olaya karıştığını reddetti. ABD liderliğindeki Demokrasiyi Koruma Operasyonu, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nden müdahale onayı aldıktan ve diğer Karayip ülkeleriyle işbirliği yaptıktan sonra Başkan Aristide'i yeniden göreve getirdi.

 1992–1996: Irak 
CIA, Irak hükûmetine karşı bir darbe operasyonu olan DBACHILLES'i başlattı ve muhalefet partisi Irak Ulusal Anlaşması'nın başı İyad Allavi ile iş birliği yaptı. Parti, Irak askeri ve istihbarat subaylarını içeriyordu ancak içine hükûmete sadık kişiler de sızmıştı. CIA, İyad Allavi'nin ağını da kullanarak 1992 ile 1995 yılları arasında Bağdat'ta sabotaj ve bombalamalar yürüttü. Kimilerine göre bombalamalar sadece CIA'in sahadaki ajan ağının operasyonel kapasitesinin bir testiydi ve darbe amacı yoktu. Allavi, 1996'da Saddam Hüseyin'e karşı başarısız bir darbe girişiminde bulundu. İyad Allavi daha sonra Mart 2003'teki Irak işgali ve işgalinin ardından ABD liderliğindeki koalisyon tarafından oluşturulan Irak Geçici Yönetim Konseyi tarafından Irak başbakanı olarak atandı.

 1994–1995: Haiti 
1991'de sağcı bir askeri cunta Haiti'yi darbeyle ele geçirdikten sonra ABD yeni hükûmetle iyi ilişkiler kurdu. George H. W. Bush'un yönetimi sağcı cuntayı destekledi. Ancak, 1992'de başkan olan Bill Clinton, Jean-Bertrand Aristide'nin iktidara dönmesini destekledi ve Haiti'ye demokrasinin geri dönmesi için çalıştı. Bu, ABD'ye Haiti'yi işgal etme ve Aristide'yi iktidara geri getirme yetkisi veren Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin 940 sayılı kararıyla sonuçlandı. Eski ABD Başkanı Jimmy Carter ve eski Genelkurmay Başkanı Colin Powell tarafından diplomatik bir çalışma yürüttü. ABD, Haiti hükûmetine bir ültimatom verdi: ya Haiti diktatörü Raoul Cédras barışçıl bir şekilde emekli olup Aristide'nin iktidara dönmesine izin verecek ya da işgal edilip zorla görevden alınacaktı. Cédras teslim oldu; ancak silahlı kuvvetleri hemen dağıtmadı. Protestocular ordu ve polisle çatıştı.Walter E. Kretchik, Robert F. Baumann, John T. Fishel. "A Concise History of the U.S. Army in Operation Uphold Democracy." U.S. Army Command and General Staff College Press. Fort Leavenworth, Kansas. 1998. p. 96.Kretchik et al., p. 98. ABD, şiddeti durdurmak için orduyu gönderdi ve kısa sürede şiddet bastırıldı. Aristide, Ekim 1994'te ülkeyi yönetmek üzere geri döndü. Clinton ve Aristide törenlere başkanlık etti ve Demokrasiyi Koruma Operasyonu 31 Mart 1995'te resmen sona erdi.

 1996–1997: Zaire 

Soğuk Savaş'ın sona erince, ABD'nin Zaire'deki Mobutu Sese Seko'ya desteği azaldı.Gribbin, Robert E. In the Aftermath of Genocide: the U.S. Role in Rwanda. New York: IUniverse, 2005. p. 190Vlassenroot, Koen. "Citizenship, Identity Formation & Conflict in South Kivu: The Case of the Banyamulenge." Review of African Political Economy. 2002. 499–515. p. 508Lemarchand, René. The Dynamics of Violence in Central Africa. Philadelphia: University of Pennsylvania, 2009. p. 32 1990 yılında Ruanda Vatansever Cephesi (FPR), Ruanda'yı işgal ederek Ruanda İç Savaşı'nı başlattı. Bu savaş, Ruanda Soykırımıyla sonuçlandı ve 1,5 milyondan fazla mültecinin Zaire'ye kaçmasına neden oldu. Zaire'de mülteci ve mülteci olmayan Tutsiler, Hutu mültecileri ve diğer etnik gruplar arasında çatışmalar çıktı. Buna karşılık Ruanda, Zaire'de Tutsi milislerini kurdu,Reyntjens, Filip. The Great African War: Congo and Regional Geopolitics, 1996–2006. Cambridge: Cambridge UP, 2009. pp. 45–48 bu milisler ile Zaire hükûmeti arasında gerilim oluştu Reyntjens, Filip. The Great African War: Congo and Regional Geopolitics, 1996–2006. Cambridge: Cambridge UP, 2009. p. 49 ve 31 Ağustos 1996'da Banyamulenge İsyanı çıktı. Bu durum, Laurent-Désiré Kabila önderliğinde, Mobutu'ya karşı olan milislerin Kongo'nun Kurtuluşu için Demokratik Güçler İttifakı (AFDL) çatısı altında bir araya gelmesine yol açtı.Pomfret, John. "Rwandans Led Revolt in Congo; Defense Minister Says Arms, Troops Supplied for Anti-Mobutu Drive." Washington Post. 9 July 1997: A1.

Amerika Birleşik Devletleri, Kongo savaşı öncesinde ve sırasında Ruanda'yı gizlice destekledi. ABD, Uganda'da Kagame ve Yoweri Museveni gibi "yeni nesil Afrikalı liderlerin" zamanının geldiğine inanıyordu; bu da ABD'nin daha önce Mobutu'ya desteği kesmesinin nedenlerinden biriydi.Kennes, Erik. "The Democratic Republic of the Congo: Structures of Greed, Networks of Need." Rethinking the Economics of War. Ed. Cynthia J. Arnson and I. William Zartman. Washington, D.C.: Woodrow Wilson Center, 2005. p. 147 ABD, Ruanda Vatansever Cephesi'ni (FPR) eğitmek için asker gönderdi. Birinci Kongo Savaşı sırasında, Bukavu'daki isyancılara, resmi olmayan bir ABD misyonunda bulunduklarını söyleyen bir grup Afrikalı-Amerikalı paralı asker katıldı. CIA ve ABD ordusu Uganda'da bağlantılar kurdu ve savaş sırasında Kigali ve Entebbe şehirlerine "soykırım kurbanlarına yardım" getirdiklerini söyleyen birkaç uçak indi; ancak bu uçakların FPR için askeri ve iletişim malzemeleri getirdiğini söyleyenler de oldu. ABD aynı zamanda Uluslararası Kurtarma Komitesi (IRC) aracılığıyla Mobutu karşıtı destek sağladı.

 2000'ler 

 2000: Yugoslavya Federal Cumhuriyeti 
sağ|çerçevesiz|
2000 Yugoslav genel seçimlerine giden süreçte, ABD Dışişleri Bakanlığı, tanıtım ve danışmanlık hizmetleriyle Otpor gibi muhalif grupları aktif olarak destekledi. Amerika Birleşik Devletleri'nin müdahalesi muhalefeti hızlandırmaya ve organize etmeye hizmet etti. Bu kampanya, görevdeki cumhurbaşkanı Milošević'in seçim  sonuçlarını tanımayı reddetmesinin ardından yaşanan Buldozer Devrimi'ne katkıda bulundu.  Başkan Bill Clinton, Milošević'in zaferini engellemek için CIA'in seçimlere müdahalesine de izin vermişti.Rigged: America, Russia, and One Hundred Years of Covert Electoral Interference, David Shimer, page 112-113 CIA kampanyaya "milyonlarca dolar" aktardı ve yurtdışında muhaliflerin toplantılarını organize etti.

 2001–2021: Afganistan 

1996'dan beri Afganistan, büyük ölçüde tanınmayan, şura konseyleri tarafından yönetilen, Taliban liderliğindeki Afganistan İslam Emirliği'nin kontrolü altındaydı. 7 Ekim 2001'de, El Kaide'nin 11 Eylül saldırılarından dört hafta sonra, Amerika Birleşik Devletleri Afganistan'ı işgal etti ve El Kaide ve Taliban hedeflerini bombalamaya başladı. Taliban rejimi altında El Kaide, Afganistan'ı kendi eğitim kamplarında savaşçı eğitmek ve beyin yıkamak, silah ithal etmek, cihatçılarla koordinasyon sağlamak ve terör eylemleri planlamak için kullanmıştı. 11 Eylül'den önce El Kaide'nin kamplarından 10.000 ila 20.000 kişi geçmişti; bunların çoğu Taliban için savaşmaya giderken daha küçük bir kısmı El Kaide'ye katıldı. 11 Eylül korsanlarının hiçbiri Afgan uyruklu değildi, buna karşın saldırılar Kandehar'da planlanmıştı.  George W. Bush, amacın El Kaide lideri Usame bin Ladin'i yakalamak ve adalete teslim etmek olduğunu söyledi. 

11 Ekim'de, bombalamaların başlamasından dört gün sonra, Bush, El Kaide'ye güvenli sığınak sağlayan Taliban'ın Bin Ladin'i ABD'ye teslim etmesi halinde bombalamaların durabileceğini söyledi. Bush, Taliban'a, "Onu ve adamlarını bugün teslim ederseniz, ülkenize yaptıklarımızı yeniden gözden geçireceğiz" dedi. "Hâlâ ikinci bir şansınız var. Onu, liderlerini, yardımcılarını ve diğer haydutları ve suçluları da getirin."  14 Ekim'de Bush, Bin Ladin'i başka bir ülkeye göndermeyi görüşme teklifini reddetti. Taliban lideri Molla Ömer daha önce Bin Ladin'i iade etmeyi reddetmişti. Birleşik Krallık, Amerika Birleşik Devletleri'nin önemli bir müttefikiydi; işgal hazırlıklarının başlangıcından itibaren harekâta destek sunmuş ve ABD ile Kuzey İttifakı'nda Taliban karşıtı gruplarla iş birliği yapmıştı. ABD, El Kaide'yi yok etmeyi ve Taliban rejimini iktidardan uzaklaştırmayı amaçlıyordu,  ancak aynı zamanda Kuzey İttifakı'nın Afganistan'ın kontrolünü ele geçirmesini de engellemeye çalışıyordu; zira İttifak'ın hakimiyetinin ülkedeki Peştunları yabancılaştıracağına inanıyordu.  CIA direktörü George Tenet, ABD'nin El Kaide'yi hedef alması gerektiğini ancak Taliban'a saldırmaması gerektiğini savundu, çünkü Taliban Pakistan'da popülerdi ve onlara saldırmak Pakistan ile ilişkileri tehlikeye atabilirdi.  Ekim ayının sonuna doğru, başka bir hedef daha belirlendi: Taliban'ı Afganistan'daki iktidardan uzaklaştırmak. 

6-17 Aralık 2001 tarihleri arasında, ABD özel kuvvetler ekibinin yönlendirmesi altında Kuzey İttifakı savaşçılarından oluşan bir ekip, Afganistan'ın doğusundaki Tora Bora mağaralarında bin Ladin'i takip etti, ancak bin Ladin komşu ülke Pakistan'a kaçtı. Aynı ay, Taliban'ın yönettiği Afganistan İslam Emirliği düştü  ve yerini 2002'de Afgan Geçici Yönetimi ve ardından Afganistan Geçiş İslam Devleti ve nihayet 2004'te Afganistan İslam Cumhuriyeti aldı. Bin Ladin, ilk işgalden yaklaşık on yıl sonra, Mayıs 2011'de Pakistan'ın Abbottabad kentindeki gizli ikametgâhına düzenlenen bir baskında ABD Donanması SEAL'leri tarafından öldürüldü. Bin Ladin'in ölümüne rağmen ABD Afganistan'da kalmaya devam ederek Hamid Karzai ve Eşref Gani hükûmetlerini destekledi. Başkan Donald Trump, Şubat 2020'de Taliban ile ABD birliklerinin Afganistan'dan çekilmesini öngören bir anlaşma yaptı. Nisan 2021'de halefi Joe Biden, o yılın Ağustos ayında tam bir çekilmenin gerçekleşeceğini duyurdu. Bunun ardından Taliban tekrar iktidara geldi.

 2002: Venezuela 

 2003–2021: Irak 

1998'de Bill Clinton liderliğinde ABD, "Amerika Birleşik Devletleri'nin politikasının, Irak'ta Saddam Hüseyin liderliğindeki rejimi iktidardan uzaklaştırma çabalarını desteklemek olması gerektiğini" belirten " Irak Kurtuluş Yasası"nı yürürlüğe koydu ve "Irak demokratik muhalefet örgütlerine" ABD yardımı için fon ayırdı.Pub.L. 105–338, https://www.gpo.gov/fdsys/pkg/PLAW-105publ338/html/PLAW-105publ338.htm , 112 Stat. 3178, https://www.gpo.gov/fdsys/pkg/STATUTE-112/pdf/STATUTE-112-Pg3178.pdf , enacted October 31, 1998 Bush seçildikten sonra Irak'a karşı daha agresif davranmaya başladı. 11 Eylül saldırılarından sonra Bush yönetimi, o zamanki Irak lideri Saddam Hüseyin'in El-Kaide ile bağlantıları olduğunu ve terörizmi desteklediğini iddia etti. Yönetim ayrıca, Saddam'ın gizlice kitle imha silahları üretimine devam ettiğini belirtti. Her ikisi için de kesin kanıtlar yoktu. Irak, Bush'un "Şer ekseni" konuşmasında adını andığı üç ülkeden biriydi. 2002 yılında Kongre, başkana Irak'a karşı "gerekli her türlü aracı kullanma" yetkisi veren "Irak Kararı"nı kabul etti. Irak Savaşı, Mart 2003'te ABD liderliğindeki bir askeri koalisyonun ülkeyi işgal edip Irak hükûmetini devirmesiyle başladı. ABD, Saddam'ı yakaladı ve yargılanmasına yardım etti; Saddam daha sonra idam edildi. ABD ve yeni Irak hükûmeti, işgalin ardından çıkan isyanla da mücadele etti. Aralık 2011'de ABD askerlerini çatışmadan çekti, ancak 2014'te İslam Devleti'nin yükselişini durdurmaya yardım etmek için geri döndü. Askeri muharebe görevi 9 Aralık 2021'de sona erdi.

 2003: Somali 
Somali İç Savaşı'nın başlamasıyla birlikte, Somali savaş ağalarının yönetimine ve Siad Barre'nin devrilmesiyle gelen anarşiye karşı istikrarlı bir yönetim kurmayı amaçlayan İslam Mahkemeleri Birliği hareketi Mogadişu'da ortaya çıktı. İslam Mahkemeleri Birliği'nin yönetimi, şeriat yoluyla istikrar sağlamaya dayanıyordu. İslam Mahkemeleri Birliği sık sık cihatçı olarak adlandırılsa da, şeriatın çok katı yorumlarını uygulamadı veya kadınların istihdamını yasaklamadı. Afrika Araştırma Uzmanı olan Ted Dagne, "İMB'nin liderliğinin, iddiaları destekleyecek çok fazla kanıt olmaksızın bazı gözlemciler tarafından sık sık cihatçı, aşırılıkçı ve zaman zaman terörist olarak adlandırıldığını" belirtti.

Somali'de İslamcı bir siyasi gücün yükselişi, Batı'nın Afrika Boynuzu'ndaki stratejik çıkarlarına bir tehdit olarak algılandı. Terörle savaş çerçevesinde, ABD hükûmeti de Somali'deki İslami hareketin yükselişini potansiyel bir terör riski olarak algıladı. 2003'ten itibaren, Merkezi İstihbarat Teşkilatı (CIA), İslam Mahkemeleri Birliği'ni iktidardan uzaklaştırmak amacıyla gizli operasyonlar başlattı. Bush yönetimi, İslam Mahkemeleri Birliği'nin artan gücünden endişe duyuyordu ve Somali'ninAfganistan'da olduğu gibi El-Kaide'nin saldırılar planlayabileceği bir sığınak olmasından korkuyordu. Nairobi'deki CIA görevlileri, Somali milislerine dağıtılmak üzere büyük miktarda parayla Mogadişu'daki savaş ağalarının kontrolündeki havaalanlarına defalarca iniş yaptı. John Prendergast'a göre, CIA tarafından işletilen Somali uçuşları savaş ağalarına ayda 100.000 ila 150.000 ABD doları getiriyordu. Amerikalıların İslam Mahkemeleri Birliği'ne karşı savaşmak için finanse ettiği savaş ağalarının çoğu, 1993'te BM'nin Somali operasyonu (UNOSOM II) sırasında Mogadişu'da Amerikalılara karşı savaşmıştı.

Amerikan müdahalesi bir dizi suikastla başladı ve bu da İslam Mahkemeleri Birliği'nin (İMB) Amerika'nın savaş ağalarını iktidarlarını devirmek için fonladığı iddialarına yol açtı. C. Barnes ve H. Hassan'a göre, "Bu bağlamda, Mahkemeler hareketine bağlı ancak görünüşte ondan bağımsız olan Eş-Şebab ('Gençlik') adlı askerî güç ortaya çıktı." CIA desteğiyle savaş ağaları 2006'da Barışın Yeniden Tesisi ve Terörle Mücadele İttifakı'nı kurdu ve Amerikan desteğiyle İMB'yi devirmeye çalıştı. Ancak İMB, İkinci Mogadişu Savaşı'nda Amerika'nın desteklediği savaş ağalarını mağlup etti. Ancak Amerika, Etiyopya'nın ülkeye yönelik işgalini destekleyerek İMB'nin devrilmesini desteklemeye devam etti. 2006 yılında sızdırılan belgeler, Aralık 2006'daki tam ölçekli işgalden altı ay önce Addis Ababa'da üst düzey Amerikalı ve Etiyopyalı yetkililerin gizli bir toplantısını ortaya çıkardı. Katılımcılar çeşitli senaryoları ele almışlardı; "en kötü senaryo" ise Somali'nin İslam Mahkemeleri Birliği tarafından ele geçirilmesiydi. Belgeler, ABD'nin bu olasılığı kabul edilemez bulduğunu ve İslam Mahkemeleri Birliği'nin galibiyeti durumunda Etiyopya'yı destekleyeceğini söylüyordu. Gazeteci Jon Snow, toplantıda "Amerikan destekli bir Etiyopya'nın Somali'yi işgali planının hazırlandığını" bildirdi.

Pentagon yetkilileri ve istihbarat analistleri, işgalin 2006 yazında planlandığını ve Etiyopyalılar işgal etmeden önce ABD özel kuvvetlerinin sahada olduğunu bildirdi. Amerika, Somali işgaline katıldı; Bush Yönetimi, Etiyopya Ulusal Savunma Kuvvetlerini (EUSK) desteklemek için AC-130 savaş uçaklarıyla ABD Özel Kuvvetlerini gizlice konuşlandırdı. Hafif silahlı saray güçleri, EUSK/ABD hava üstünlüğüne ve zırhlı araçlarına karşı koyamadı. Saldırının zamanlaması ve ölçeği birçok uluslararası gözlemciyi şaşırttı ve Etiyopya'nın işgal sırasında önemli ölçüde yardım aldığının oldukça açık olduğu sonucuna varmasına yol açtı. Reuters, Amerikan ve İngiliz Özel Kuvvetlerinin, ABD'nin kiraladığı paralı askerlerle birlikte 2005 sonlarından beri Somali içinde ve dışında işgal için zemin hazırladığını bildirdi. İşgal sırasında Amerika Birleşik Devletleri, EUSK'ye İMB güçlerinin uydudan takibini ve yedek parça teminine kadar uzanan kapsamlı askeri ve lojistik desteği sağladı. Avrupa Birliği'nin, ABD'nin işgale verdiği yoğun destekten "son derece mutsuz'" olduğu bildirildi. ABD destekli Etiyopya işgali, sonunda Somali isyancıları tarafından püskürtüldü; ancak İMB devrildi ve Etiyopya'nın geri çekilmesine kadar Somali ve Mogadişu üzerindeki kontrolünü yeniden kuramadı. 

 2004: Haiti 

Şubat 2004'te, Haiti'nin demokratik olarak seçilmiş Cumhurbaşkanı Jean-Bertrand Aristide, isyancı grup Haiti'nin Kurtuluş ve Yeniden İnşası için Ulusal Devrimci Cephe'nin hızla tırmanan durumu nedeniyle istifa etmek zorunda kaldı. Bu grup, Aristide'nin istifasından önceki hafta başkent Port-au-Prince'i kuşatmıştı. İsyancıların, istikrarsızlıklar öncesinde yakındaki Dominik Cumhuriyeti'nde ABD Özel Kuvvetleri tarafından eğitildiği iddia edildi. Ayrıca, birçok Haitili ve Fransız yetkili  ve Aristide'nin kendisi  tarafından darbenin Fransa ve Amerika Birleşik Devletleri tarafından organize edildiği iddia edildi. Darbenin ardından, ABD liderliğindeki Çok Uluslu Geçici Kuvvet, ülkeyi yeni geçici cumhurbaşkanı Boniface Alexandre ve başbakan Gérard Latortue'nin hükûmeti altında istikrara kavuşturmak amacıyla Haiti'yi işgal etti. 

 2005: Kırgızistan 

Kırgızistan'da, 1990'dan beri iktidarda olan Askar Akayev hükûmetinin yolsuzluğuna ve otoriterliğine tepki olarak kitlesel protestolar sonucunda hükûmet devrildi ve serbest seçimler yapıldı. Wall Street Journal'a göre ABD hükûmeti, Dışişleri Bakanlığı, USAID, Radio Liberty ve Freedom House aracılığıyla, ülkedeki hükûmet kontrolünde olmayan tek yazılı medya kuruluşunu fonlayarak muhaliflere yardım sağladı. Devlet, kuruluşun elektriğini kestiğinde, ABD büyükelçiliği acil durum jeneratörleri sağladı. Diğer muhalif gruplar ve bir muhalif televizyon kanalı da ABD hükûmeti ve ABD merkezli STK'lardan fon aldı.

 2006–2007: Filistin 

küçükresim|İşgal altındaki Filistin toprakları
George W. Bush yönetimi, 2006 Filistin yasama seçimlerinde sandalyelerin %56'sını kazanan Hamas'ın kurduğu hükûmetten memnun değildi.The Times (UK), November 18, 2006, "Diplomats Fear US Wants to Arm Fatah for 'War on Hamas'" ABD hükûmeti, Filistin Ulusal Yönetiminin Fetih partisine Başbakan İsmail Haniye'in Hamas hükûmetini devirmesi için baskı yaptı ve on milyonlarca dolarlık bir kongre fonuyla gizlice eğitim ve silah sağladı.Christian Science Monitor, May 25, 2007, "Israel, US, and Egypt Back Fatah's Fight Against Hamas," https://www.csmonitor.com/2007/0525/p07s02-wome.html The Times (UK), November 18, 2006, "Diplomats Fear US wants to Arm Fatah for 'War on Hamas'" Bu fonlama başlangıçta ABD Kongresi tarafından bloke edildi; Kongre, Filistinlilere sağlanan silahların daha sonra İsrail'e karşı kullanılabileceğinden korkuyordu, ancak Bush yönetimi Kongre'yi atlattı.The Middle East Online, January 31, 2007, http://www.middle-east-online.com/english/?id=19358 San Francisco Chronicle, December 14, 2006, "U.S. Training Fatah in Anti-Terror Tactic – Underlying Motive Is to Counter Strength of Hamas, Analysts Say," http://www.sfgate.com/news/article/U-S-training-Fatah-in-anti-terror-tactics-2465370.php 

Fetih, Haniye hükûmetine karşı savaş başlattı. Suudi Arabistan hükûmeti, geniş çaplı bir Filistin iç savaşını önlemek için taraflar arasında ateşkes müzakeresi yapmaya çalıştığında, ABD hükûmeti Fetih'e Suudi planını reddetmesi ve Hamas hükûmetini devirme çabalarına devam etmesi için baskı yaptı. Sonuç olarak Hamas hükûmetinin tüm Filistin topraklarını yönetmesi engellendi; Fetih Batı Şeria'ya, Hamas ise Gazze Şeridi'ne çekilerek orayı kontrol altına aldı.

 2005–2009: Suriye 
2005 yılında, terörle mücadele savaşındaki işbirliği döneminden sonra, Bush yönetimi Suriye ile ilişkilerini dondurdu. WikiLeaks tarafından yayımlanan ABD belgelerine göre, Dışişleri Bakanlığı daha sonra muhalif gruplara para aktarmaya başladı; bu gruplar arasında muhalif Barada TV kanalı ve sürgündeki Suriye'de Adalet ve Kalkınma Hareketi grubuna en az 6 milyon dolar aktarıldı, ancak kanal bunu reddetti. İddiaya göre bu gizli destek, Nisan 2009'daki Obama yönetimine kadar devam etti; fonlamanın ABD'nin Suriye Devlet Başkanı Beşar Esad ile ilişkilerini yeniden kurma girişimlerini baltalayacağından duyulan endişeden dolayı durduruldu.

 2009: Honduras 
2017 yılında The Intercept, Hemisferik Savunma Çalışmaları Merkezi'nden askeri yetkililerin, 28 Haziran 2009'da Başkan Manuel Zelaya'ya karşı yapılan darbede Honduraslı subaylara gizlice yardım ettiğini bildirdi.

 2010'lar 

 2011: Libya 

sağ|çerçevesiz|
Libya, 1969'dan beri Muammer Kaddafi tarafından yönetiliyordu. Şubat 2011'de, "Arap Baharı" sırasında, ikinci büyük şehir Bingazi'den (27 Şubat'ta geçici hükümetin kurulduğu yer) başkent Trablus'a yayılan ve Birinci Libya İç Savaşı'nı başlatan bir devrim patlak verdi. 17 Mart'ta, Libya'yı uçuşa yasak bölge ilan eden ve sivilleri korumak için "gerekli tüm önlemlerin" alınmasına yetki veren Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin 1973 sayılı kararı kabul edildi. İki gün sonra, Odyssey Dawn Operasyonu ile askeri müdahale başladı: ABD ve İngiliz deniz kuvvetleri 110'dan fazla Tomahawk seyir füzesi ateşledi, Fransız ve İngiliz Hava Kuvvetleri Libya genelinde sortiler düzenledi ve Koalisyon güçleri deniz ablukası uyguladı. Avrupa ve Orta Doğu'dan 27 devletten oluşan bir koalisyon kısa süre sonra NATO liderliğindeki müdahaleye Birleşik Koruyucu Harekâtı altında katıldı. Kaddafi hükûmeti Ağustos ayında çöktü ve Ulusal Geçiş Konseyi, BM tarafından tanınan fiili hükûmet olarak kaldı. Kaddafi, Ekim ayında Ulusal Geçiş Konseyi güçleri tarafından yakalanıp öldürüldü ve NATO eylemi sona erdi. United Nations Security Council Resolution 1973

 2011–2017: Suriye 

sağ|çerçevesiz|
2011 başlarında Suriye iç savaşının patlak vermesinin ardından üç ABD Senatörü, Cumhuriyetçi John McCain ve Lindsey Graham ile Bağımsız Joe Lieberman, Başkan Barack Obama'ya Başkan Beşar Esad'ın "gitme zamanının geldiğini" belirtmesi için çağrı yaptı. Ağustos 2011'de ABD hükûmeti Esad'ı "kenara çekilmeye" çağırdı ve Suriye hükûmetine petrol ambargosu uyguladı. 2013'ten itibaren ABD, Suriyeli isyancılara eğitim, silah ve para sağladı  ve 2014'te Yüksek Askeri Konsey'i kurdu. 2015'te Obama, "Esad gitmeli" ifadesini tekrarladı.

Mart 2017'de ABD'nin BM Büyükelçisi Nikki Haley bir grup gazeteciye ABD'nin Suriye'deki önceliğinin artık Esad'ı devirmek olmadığını söyledi. Aynı günün erken saatlerinde Ankara'da düzenlenen bir basın toplantısında Dışişleri Bakanı Rex Tillerson da "Başkan Esad'ın uzun vadeli statüsünün Suriye halkı tarafından belirleneceğini" söyledi. ABD Savunma Bakanlığı'nın İslam Devleti'ne karşı savaşan çoğunlukla Kürt isyancılara yardımı devam ederken, Temmuz 2017'de ABD Başkanı Donald Trump'ın CIA'in Esad karşıtı isyancılara verdiği desteğin "aşamalı olarak sonlandırılması" emrini verdiği ortaya çıktı.

 2019: Bolivya 

Kasım 2019'da Bolivya Devlet Başkanı Evo Morales, kendisinin ve bazı ABD milletvekillerinin darbe olarak adlandırdığı bir olaydnasonra  görevden uzaklaştırıldı; Morales daha sonra Arjantin'e sürüldü. Morales, ertesi ay, ABD'nin, kendisinin Rusya ve Çin ile lityum çıkarma ortaklıkları kurmayı tercih etmesi nedeniyle görevden uzaklaştırıldığını iddia etti. Sonrasında, sosyalist Movimiento al Socialismo'yu iktidara getiren seçimlerin ardından, ABD, Morales'in görevden alınmasını desteklediği iddialarıyla karşı karşıya kaldı; bu iddialar arasında Adalet Bakanlığı'nın Morales'in seçiminin meşru olduğunu savunan MIT araştırmacılarına yönelik baskısı da yer alıyordu.

 2019–günümüz: Venezuela 

sağ|çerçevesiz|
Başkan Donald Trump, Venezuela başkanlık krizi sırasında "azami baskı" politikasıyla Başkan Nicolás Maduro'nun görevden alınmasını destekledi.    Kongre Araştırma Servisi, "Trump Yönetimi başlangıçta Venezuela'da askerî güç kullanma olasılığını tartışmış olsa da, nihayetinde Maduro'yu diplomatik, ekonomik ve hukuki baskı yoluyla görevden ayrılmaya zorlamayı amaçladı" diye yazdı. Gazeteci William Neuman'a göre, Ocak 2019'da, Juan Guaidó'nun Ulusal Meclis başkanı olarak yemin etmesinden günler sonra, dönemin Dışişleri Bakanı Mike Pompeo, Guaidó'yu geçici başkan olarak atamak için Venezuela Anayasası'nın 233. maddesinin yürürlüğe konulması planını onayladı ve Amerika Birleşik Devletleri'nin diğer ülkeleri Guaidó'yu desteklemeye yönlendirebileceğini belirtti.  23 Ocak'ta Venezuela'nın geçici başkanı olarak görev yapmaya yemin ettikten sonra, Amerika Birleşik Devletleri, Guaidó'yu konuşmasından dakikalar sonra geçici başkan olarak tanıdığını açıkladı.  Trump yönetimi, siyasi değişimi başlatmak için Venezuela'ya karşı yaptırımlar uyguladı.    Maduro iktidarda kaldı, Guaidó ise Venezuela'nın tüm kurumlarını hiçbir zaman kontrol edemedi ve Aralık 2022'de Venezuela Ulusal Meclisi tarafından görevinden alındı.

2025 yılında ABD'nin Karayipler'deki deniz kuvvetleri konuşlandırması sırasında Trump, Ekim ayında CIA'ye Venezuela'da gizli operasyonlar yürütme yetkisi verdiğini açıkladı; Maduro bunu kınadı. 3 Ocak 2026'da ABD, başkent Caracas da dahil olmak üzere Venezuela genelinde birçok noktaya hava saldırısı düzenledi ve Venezuela Devlet Başkanı Maduro'yu yakalayıp ülkeden çıkardı. Başkan Donald Trump, Maduro'nun, eşi Cilia Flores ile birlikte yakalandığını ve ülkeden uçakla çıkarıldığını duyurdu. Başsavcı Pam Bondi, her ikisinin de ABD'de uyuşturucu terörizmi suçlamalarıyla karşı karşıya kalacağını söyledi. Maduro'nun daha önce yönettiği hükûmet yerinde kaldı ve Venezuela Yüksek Adalet Divanı, Başkan Yardımcısı Delcy Rodríguez'in başkanlığı üstlenmesini emretti. Çeşitli analistler ABD'nin bu eylemini "rejim değişikliği" olarak nitelendirdi.

 2020'ler 
 2026: Küba 
ABD, Venezuela'ya müdahalesi sırasında, yıl sonuna kadar mevcut hükûmeti devirme gayesiyle Küba'da petrol kıtlığına yol açtı.

 2026: İran 

ABD ve İsrail'in İran'a yönelik saldırıları sırasında Trump, İran'da rejim değişikliği çağrısında bulundu.

 Ayrıca bakınız 

 CIA tarafından gerçekleştirilen suikastler ve hedefli cinayetler
 CIA'in ülkelere göre faaliyetleri
 Amerika Birleşik Devletleri dış politikasına yönelik eleştiriler
 Yabancı seçim müdahalesi
 Amerika Birleşik Devletleri'nin dış müdahaleleri
 Latin Amerika-Amerika Birleşik Devletleri ilişkileri
 Amerika Birleşik Devletleri'nin Latin Amerika ülkelerini işgallerinin listesi
 Rusya'nın rejim değişikliği müdahaleleri
 Sovyetlerin rejim değişikliği müdahaleleri
 Amerika Birleşik Devletleri askeri operasyonlarının zaman çizelgesi
 Amerika Birleşik Devletleri'nin Latin Amerika'da rejim değişikliğine müdahalesi

 Kaynakça 

 Konuyla ilgili yayınlar 

 Chomsky, Noam. Yeni Bir Soğuk Savaşa Doğru (1982) ve Rızânın İmalatı (1988)
 Downes, Alexander B. (2021). Felaket Niteliğinde Başarı: Yabancıların Dayattığı Rejim Değişikliği Neden Yanlış Gidiyor ? Cornell Üniversitesi Yayınları.
 .

Kategori:Amerika Birleşik Devletleri'nde siyaset
Kategori:Amerika Birleşik Devletleri'nin dış politikası
Kategori:Amerika Birleşik Devletleri'nin rejim değişikliği müdahaleleri