Çay Yasası

Çay Yasası (İngilizce: Tea Act 1773), Büyük Britanya Parlamentosu tarafından kabul edilen, 10 Mayıs 1773 tarihinde Kraliyet onayı (Royal Assent) alarak yasalaşan ve Amerikan Bağımsızlık Savaşı'na giden süreci geri dönülemez bir noktaya taşıyan yasal düzenlemedir. Yasa, temel olarak finansal çöküşün eşiğinde olan Britanya Doğu Hindistan Şirketi'ne (EIC), Kuzey Amerika kolonilerine çay ihracatında tekel hakkı ve gümrük muafiyeti tanımıştır.

Yasanın birincil amacı, sanılanın aksine kolonilerden gelir elde etmek değil, Doğu Hindistan Şirketi'nin Londra depolarında çürümeye yüz tutmuş 17 milyon pound (yaklaşık 7.7 milyon kg) çay stokunu eritmekti. Yasa ile birlikte şirket, çayı İngiltere'deki müzayedelerde satma zorunluluğundan kurtulmuş ve doğrudan kolonilere ihraç etme yetkisi kazanmıştır. Bu durum, nihai satış fiyatını düşürmüş olsa da, 1767 tarihli Townshend Yasaları'ndan kalan 3 penilik (3d) ithalat vergisinin korunması, Amerikalı kolonistler tarafından "temsiliyetsiz vergilendirme" ilkesinin ihlali olarak görülmüştür.

Siyasi ve ticari bir manevra olarak tasarlanan yasa, kolonilerde beklenmedik bir anayasal krize yol açmış; Boston Çay Partisi gibi sivil itaatsizlik eylemlerini tetiklemiş ve İngiliz Hükümeti'nin sert tepkisiyle (bkz. Dayanılmaz Yasalar) devrim ateşini yakmıştır.

 Tarihsel Arka Plan ve Ekonomik Nedenler 
18. yüzyılın ikinci yarısında Britanya İmparatorluğu, Yedi Yıl Savaşı'ndan (1756-1763) galip çıkmış olmasına rağmen, devasa bir borç yükü altındaydı. Ancak 1773 krizinin merkezinde devlet hazinesinden ziyade, imparatorluğun ticari motoru olan Doğu Hindistan Şirketi vardı.

 1772 Kredi Krizi ve Şirketin Durumu 
Britanya Doğu Hindistan Şirketi, sadece ticari bir kurum değil, aynı zamanda Hindistan yarımadasında (özellikle Bengal'de) askeri ve idari gücü elinde bulunduran yarı-devlet bir yapıydı. Ancak 1769-1773 yılları arasında yaşanan Büyük Bengal Kıtlığı, şirketin vergi gelirlerini kurutmuştu. Aynı dönemde Avrupa'da baş gösteren kredi krizi (Panic of 1772), şirketin İngiltere Bankası'na olan borçlarını ödeyemez hale gelmesine neden oldu.{{Kitap kaynağı |soyadı
Çay Yasası (), Büyük Britanya Parlamentosu tarafından 10 Mayıs 1773 tarihinde kabul edilen ve Amerikan Bağımsızlık Savaşı'na giden süreçte kritik bir dönüm noktası olan yasal düzenlemedir. Yasanın temel amacı, finansal kriz içinde olan Britanya Doğu Hindistan Şirketi'ni (British East India Company) iflastan kurtarmak ve şirketin elinde biriken yaklaşık 18 milyon pound (yaklaşık 8 milyon kg) çayı eritmekti.<ref name="Labaree1979">

Yaygın kanının aksine, Çay Yasası On Üç Koloni'deki çay vergilerini artırmamış; bilakis Doğu Hindistan Şirketi'nin çayı doğrudan kolonilere ihraç etmesine izin vererek fiyatları düşürmüştür. Ancak yasa, 1767 tarihli Townshend Yasaları'ndan kalan ve kolonistlerin "temsiliyetsiz vergilendirme" (no taxation without representation) ilkesine aykırı bulduğu 3 penilik (3d) vergiyi yürürlükte bırakmıştır. Bu durum, Amerikalı vatanseverler ve tüccarlar tarafından İngiliz Parlamentosu'nun vergilendirme yetkisini dayatma ve yerel ticari tekelleşme girişimi olarak yorumlanmıştır.

Kolonilerdeki direniş, çay yüklü gemilerin limanlara yanaşmasının engellenmesiyle başlamış ve 16 Aralık 1773'te Boston Çay Partisi ile zirveye ulaşmıştır. İngiliz hükümeti bu eyleme, kolonilerin özerkliğini kısıtlayan Dayanılmaz Yasalar (Coercive Acts) ile sert yanıt vermiştir.

 Tarihsel Arka Plan 
küçükresim|upright=2.25|1789 tarihli, Boston Çay Partisi'ni tasvir eden bir resim.
1770'lerin başında Britanya İmparatorluğu, küresel çapta ekonomik ve siyasi sorunlarla mücadele etmekteydi. Bu sorunların merkezinde, İngiliz ekonomisinin temel taşlarından biri olan Britanya Doğu Hindistan Şirketi yer alıyordu.

 Doğu Hindistan Şirketi'nin Finansal Krizi 
1772 yılına gelindiğinde, Doğu Hindistan Şirketi ciddi bir likidite kriziyle karşı karşıya kaldı. Bengal'de yaşanan kıtlık gelirleri düşürmüş, Avrupa pazarlarındaki çay satışları ise kaçakçılık nedeniyle azalmıştı. Şirketin Londra'daki depolarında satılamayan devasa miktarda çay stoku birikmişti ve şirket İngiltere Bankası'na olan borçlarını ödeyemez hale gelmişti. Şirketin iflası, Londra borsasında bir çöküşe ve İngiliz hükümetinin vergi gelirlerinde büyük bir kayba neden olabilirdi.

 Amerikan Pazarındaki Durum 
Amerikan kolonilerinde tüketilen çayın büyük bir kısmı, vergiden kaçınmak amacıyla Hollanda'dan kaçak yollarla getiriliyordu. İngiliz hükümeti, daha önce 1767 Townshend Yasaları kapsamında çaya vergi koymuştu. Kolonistlerin yoğun protestoları üzerine 1770 yılında cam, kurşun, boya ve kağıt üzerindeki vergiler kaldırılmış, ancak İngiliz Parlamentosu'nun vergilendirme hakkını sembolize etmesi amacıyla çay üzerindeki vergi korunmuştu. Bu durum, yasal İngiliz çayının, kaçak Hollanda çayı karşısında fiyat rekabetini kaybetmesine neden oluyordu.

 Yasanın Hükümleri 
10 Mayıs 1773'te Kraliyet onayını alan Çay Yasası (13 Geo. 3 c. 44), temel olarak şu düzenlemeleri içeriyordu:

 Doğrudan İhracat Hakkı: Doğu Hindistan Şirketi'ne, çayını Londra'daki açık artırmalara sokmadan ve aracı tüccarları (middlemen) atlayarak doğrudan Kuzey Amerika kolonilerine ihraç etme yetkisi verildi.
 Gümrük İadesi (Drawback): Şirketin İngiltere'ye ithal ettiği çay için ödediği gümrük vergileri, çay kolonilere ihraç edildiğinde şirkete iade edilecekti.
 Townshend Vergisinin Korunması: Kolonilere giriş yapan çaydan alınan pound başına 3 penilik Townshend vergisi yürürlükte kaldı.
 Konsinye Satış: Şirket, çayı kolonilerdeki toptancılara satmak yerine, bizzat atadığı "konsinye" (consignees) acenteler aracılığıyla satma hakkı kazandı.

Bu düzenlemeler sayesinde Doğu Hindistan Şirketi, 3 penilik vergiyi ödemesine rağmen, nakliye ve aracı maliyetlerinin düşmesiyle çayı kaçak Hollanda çayından bile daha ucuza satabilecekti. Başbakan Lord North, Amerikalıların ucuz çayı ilkelerine tercih edeceklerini varsaymıştı.

 Tepkiler ve Direniş 
Yasa, Amerika'da beklenmedik derecede sert bir tepkiyle karşılandı. Bu tepkinin iki temel ayağı vardı: ekonomik endişeler ve anayasal ilkeler.

 Ekonomik Endişeler 
Kolonilerdeki yerel tüccarlar ve kaçakçılar (örneğin John Hancock), Doğu Hindistan Şirketi'ne verilen tekel hakkından büyük rahatsızlık duydular. Şirketin aracıları devre dışı bırakıp kendi acentelerini kullanması, yerel tüccarların iflas edeceği korkusunu doğurdu. Eğer Parlamento çayda bir tekel yaratabiliyorsa, gelecekte diğer mallarda da benzer tekeller oluşturabilirdi.

 Anayasal İlkeler 
Özgürlük Çocukları (Sons of Liberty) gibi vatansever gruplar için mesele fiyat değil, ilkeydi. Ucuz çayı satın almak, Parlamento'nun kolonileri vergilendirme hakkını zımnen kabul etmek anlamına gelecekti. "Temsil yoksa vergi de yok" sloganı yeniden yükseldi. Yasa, İngiliz tiranlığının sinsi bir oyunu olarak görüldü; ucuz fiyat bir "rüşvet", vergi ise "köleliğin sembolü" olarak nitelendirildi.

 Çay Gemilerine Müdahale 
Doğu Hindistan Şirketi, New York, Philadelphia, Charleston ve Boston limanlarına çay yüklü gemiler gönderdi.
 New York ve Philadelphia: Kolonistlerin yoğun baskısı ve gemi kaptanlarına yönelik tehditler sonucu, gemiler yüklerini boşaltmadan İngiltere'ye geri döndü.
 Charleston: Çay gemiden indirildi ancak gümrük memurları tarafından el konulup kilitli depolara kaldırıldı; satılmasına izin verilmedi.
 Boston: Vali Thomas Hutchinson, gemilerin yükünü boşaltmadan limandan ayrılmasına izin vermedi. Bu inatlaşma, tarihe geçecek bir eyleme zemin hazırladı.

 Sonuçlar 
Yasanın en somut ve şiddetli sonucu, 16 Aralık 1773 gecesi gerçekleşen **Boston Çay Partisi** oldu. Samuel Adams liderliğindeki bir grup, Boston Limanı'ndaki üç gemiye binerek 342 sandık çayı denize döktü. Bu eylem, Doğu Hindistan Şirketi'ni bugünün parasıyla milyonlarca dolarlık zarara uğrattı.

İngiliz Parlamentosu bu olaya 1774 yılında, kolonistlerin "Dayanılmaz Yasalar" olarak adlandırdığı bir dizi cezalandırıcı yasa ile yanıt verdi:
 Boston Limanı kapatıldı (Boston Port Act).
 Massachusetts'in özerkliği kısıtlandı (Massachusetts Government Act).
 İngiliz yetkililerin yargılanması kolonilerin dışına taşındı (Administration of Justice Act).

Bu gelişmeler, koloniler arası dayanışmayı artırdı ve Eylül 1774'te Birinci Kıta Kongresi'nin toplanmasına, nihayetinde de 1775'te Lexington ve Concord Savaşları ile silahlı mücadelenin başlamasına yol açtı. Çay Yasası, basit bir ekonomik düzenleme gibi görünmesine rağmen, bir imparatorluğun bölünmesine neden olan kıvılcımı ateşledi.

 Ayrıca bakınız 
 Boston Çay Partisi
 Townshend Yasaları
 Dayanılmaz Yasalar
 Amerikan Bağımsızlık Savaşı
 Britanya Doğu Hindistan Şirketi

 Kaynakça 

Kategori:Amerikan Bağımsızlık Savaşı
Kategori:1773'te hukuk
Kategori:Birleşik Krallık Parlamento Yasaları
Kategori:Amerika Birleşik Devletleri iktisat tarihi