Huguenot haçı

Huguenot haçı, Fransız Protestanları olan Huguenotlar ile özdeşleşmiş bir Hristiyan sembolüdür. Kökeni 17. yüzyılın sonlarına uzanır ve özellikle Fransa'nın güney bölgelerinde ortaya çıkmıştır. Başlangıçta bir takı ve tanınma işareti olarak kullanılmıştır. Zamanla Huguenot kimliğinin dinsel ve kültürel bir simgesi haline gelmiştir. Günümüzde Fransa dışında Reform geleneğine sahip topluluklar arasında da kullanılmaktadır. 

Huguenot haçı, biçimsel olarak Malta haçı ile ilişkilidir ve alt kısmında bir sarkaç bulunur. Bu sarkaç genellikle güvercin şeklindedir ancak erken örneklerde yağ ampulunu andıran damla biçimleri de görülür. Haçın yaygınlaşması, 17. yüzyılın sonlarında Huguenotlara yönelik baskıların artması ve ile bağlantılıdır.

 Kökeni 
Huguenot haçının 1680'li yıllarda Fransa'nın güneyinde, özellikle Nimes kentinde ortaya çıktığı kabul edilir. En yaygın görüşe göre haç, kuyumcu Maystre tarafından yaklaşık 1688 yılında üretilmiştir. Bu dönem, Protestanlara yönelik baskıların arttığı ve Nantes Fermanı'nın kaldırıldığı yıllara denk gelir. Haçın kısa sürede benimsenmesi, özellikle peygamberci hareket olarak bilinen dini akımın etkisiyle ilişkilendirilir. Bu süreçte Reformcu topluluklar, kilise hiyerarşisinden bağımsız olarak Kutsal Ruh'un rehberliğine vurgu yapmış ve bu vurgu hacın alt kısmındaki güvercin figürüyle görsel bir ifade kazanmıştır. Başlangıçta Güney Fransa ile sınırlı kalan kullanım, 19. yüzyılın sonlarında gerçekleşen Huguenot göçleriyle birlikte Fransa dışındaki Reformcu topluluklara yayılmıştır.

 Amacı ve kullanımı 
Huguenot haçı, dışlanan Protestanlar için Hristiyan kimliğini gösteren ayırt edici bir sembol olarak kullanılmıştır. Resmi bir nişan olmamakla birlikte, Protestan topluluklar arasında tanınabilir bir işaret görevi görmüştür. Takı olarak taşınması, hem dinsel bağlılığı hem de Reformcu topluluğa aidiyeti göstermeye yönelikti. Baskı dönemlerinde haç, açık bir meydan okuma olmadan kimlik beyanına imkan tanıyan sembol işlevi görmüştür.

 Sembolik anlamı 
Huguenot haçının ana gövdesi, dört eşit kola sahip bir haçtır. Bu biçim Malta haçı ve Oksitanya haçı ile ilişkilendirilir. Dört kol genellikle, İncil'in dört kitabını temsil eder. Her kolun uçlarındaki yuvarlatılmış çıkıntılar sekiz tanedir ve sekiz mutluluğu simgelediği kabul edilir. Haç kollarının arasında yer alan zambak motifleri Fransa'yı ve köken ülkeyi temsil eder. Bu zambaklar krallık sembolü olarak bilinen fleur de lis ile ilişkilidir. Dört zambak toplamda on iki taç yaprağı oluşturur ve bu on iki yaprak On İki Havari'yi temsil eder. Haç ile zambaklar arasında oluşan kalp benzeri boşluklar sadakati simgeler ve bazı yorumlarda Jean Calvin'in mührüyle ilişkilendirilir.

Haçın alt kısmında yer alan sarkaç en ayırt edici unsurdur. En yaygın biçimi güvercindir ve kutsal ruhu temsil eder. Bu figür aynı zamanda Pentekost güvercini olarak da yorumlanır. Daha erken örneklerde görülen damla ya da yağ ampulu biçimli sarkaç ise Tanrısal bağlılığı simgeler. Huguenot haçı, Katolik askeri ve şövalyelik nişanlarına erişimi olmayan Protestanlar için hem Hristiyan kimliğini ifade eden hem de resmi Katolik sembollerinden bilinçli olarak ayrılan bir işaret olarak benimsenmiştir. Bu yönüyle haç, dini bağlılık kadar toplumsal dışlanma ve kimlik bilincini de yansıtır.

 Kaynakça 

Kategori:Hristiyan haçları
Kategori:Huguenot tarihi