Senobitik

Senobitik veya Senobitik manastırcılık (), bir topluluk içinde ortak yaşam süren keşişlerin oluşturduğu manastır geleneğidir. 

Terim, İngilizce Cenobite kelimesinden türemiş olup, kökeni Yunanca "ortak" anlamına gelen koinos (κοινός) ve "yaşam" anlamına gelen bios (βίος) kelimelerinin birleşiminden oluşan koinobion (κοινόβιον) sözcüğüne dayanır.

Senobitik sistem, keşişlerin tamamen yalnız yaşadığı Ankorit (münzevi) sistemin ve yarı-münzevi Lavra sisteminin aksine; katı bir disiplin, ortak ibadet ve ortak mülkiyet esasına dayanır.

 Tarihçe 
Senobitik yaşamın organize ilk örneği, 4. yüzyılda Mısır'da Pakomios (Pachomius) tarafından kurulmuştur. Pakomios, keşişlerin tek başlarına (Ankorit) yaşadıklarında karşılaştıkları ruhsal ve fiziksel zorlukları görerek, onları bir çatı altında toplamaya karar vermiştir. Yaklaşık 320 yılında Mısır'daki Teb bölgesinde ilk organize manastırı kurmuştur.

Pakomios'un kurduğu bu sistemin temel özellikleri şunlardır:
 Keşişler aynı çatı altında yaşar.
 Yemek, iş ve ibadet saatleri bellidir.
 Bir Başrahibe (Abba) mutlak itaat esastır.
 Özel mülkiyet yoktur, her şey ortaktır.

Bu sistem daha sonra Büyük Basileios tarafından Anadolu'da ve Nursialı Benedikt tarafından Batı'da (Avrupa) geliştirilerek bugünkü modern manastır sisteminin temeli atılmıştır. Benedikt'in yazdığı kurallar (Regula Benedicti), Batı manastırcılığının senobitik yapısını standart hale getirmiştir.

 Diğer Sistemlerle Karşılaştırma 
 Sistem  Yaşam Tarzı  Temsilcisi Senobitik  Topluluk halinde ortak yaşam  Pakomios, Nursialı Benedikt Ankorit  Tamamen yalnız (Münzevi)  Büyük Antonios, Tebli Pavlus Lavra  Hafta içi yalnız, hafta sonu ortak  Aziz Sabbas

 Kaynakça