Balmumu döküm tekniği

Balmumu döküm tekniği veya hassas döküm tekniği olarak da bilinir (ayrıca cire perdue de kullanılır, (; dilimize Fransızca'dan geçmiştir). Genellikle gümüş, altın, pirinç veya bronz gibi bir metalden üretilmiş bir heykelin kopyalanarak döküldüğü ve çoğaltıldığı bir işlemdir. Bu kopyalama yöntemiyle karmaşık eserler elde edilebilir. Bu teknikte kalıp olarak kullanılan balmumu, parafin ve benzeri malzeme eriyerek aktığı için bu tekniğe Kayıp mum döküm tekniği de denmektedir.

Bu tekniğin bilinen en eski örnekleri yaklaşık 6.500 yıl öncesine (MÖ 4550–4450) dayanmaktadır ve Bulgaristan'ın Varna Nekropolü'nde bulunan altın eserlere atfedilmektedir. Günümüz Pakistan'ındaki İndus Vadisi uygarlığına ait Mehrgarh'tan bir bakır muska, yaklaşık MÖ 4.000 yılına tarihlenmektedir. Güney İsrail'deki Nahal Mishmar hazinesinde bulunan ve Kalkolitik döneme (MÖ 4500–3500) ait dökme bakır nesnelerin, karbon-14 tarihleme yöntemiyle yaklaşık MÖ 3500 yılına tarihlendiği öngörülmektedir. Biraz daha geç dönemlere ait diğer örnekler ise MÖ üçüncü binyılda Mezopotamya'dan gelmektedir. Balmumu döküm tekniği, parça kalıplama işleminin baskın hale geldiği 18. yüzyıla kadar Avrupa'da yaygındı.

Küçük bronz heykellerin dökümünde kullanılan adımlar oldukça standartlaştırılmıştır, ancak günümüzdeki süreç dökümhaneden dökümhaneye değişmektedir (modern endüstriyel kullanımda bu sürece hassas döküm denir).

Sürecin varyasyonları şunlardır: balmumu dışında malzemelerin (parafin, donyağı, reçine, katran ve tekstil gibi) kullanılabileceğini kabul eden "kayıp kalıp dökümü" yöntemi; Ayrıca "atık balmumu işlemi" (veya "atık kalıp dökümü") olarak da adlandırılır, çünkü döküm parçasını çıkarmak için kalıp imha edilir.

 İşlemler 
küçükresim|Solda, genellikle balmumu tekniğinde kullanılan bir kauçuk kalıp örneği, sağda ise tamamlanmış bronz heykel görülmektedir.
küçükresim|Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Saint-Gaudens Ulusal Tarihi Parkı'nda Ulusal Park Servisi tarafından bronz heykellerin oluşturulma sürecini gösteren bir video.
Kalıplar, doğrudan yöntemle balmumundan yapılmış modelin kendisinden veya dolaylı yöntemle balmumundan yapılması gerekmeyen bir modelin balmumundan yapılmış kopyasından alınabilir. Dolaylı işlem için adımlar şunlardır (doğrudan yöntem 7. adımdan başlar):

 Model yapımı: Bir sanatçı veya kalıpçı, balmumu, kil veya başka bir malzemeden orijinal bir model oluşturur. Balmumu ve yağ bazlı kil, yumuşaklıklarını korudukları için genellikle tercih edilir.
 Kalıp yapımı: Orijinal model veya heykelden bir kalıp yapılır. Sert dış kalıplar, orijinal modelin tam negatifini oluşturan daha yumuşak iç kalıbı içerir. İç kalıplar genellikle lateks, poliüretan kauçuk veya silikondan yapılır ve dış kalıp tarafından desteklenir. Dış kalıp alçıdan yapılabilir, ancak fiberglas veya diğer malzemelerden de yapılabilir. Çoğu kalıp en az iki parçadan oluşur ve yapım sırasında parçalar arasına, kalıbın doğru bir şekilde tekrar birleştirilebilmesi için anahtarlı bir ara parça yerleştirilir. Modelden dışarı doğru uzanan uzun, ince parçalar varsa, bunlar genellikle orijinalinden kesilir ve ayrı olarak kalıplanır. Özellikle büyük modeller için, orijinal modeli yeniden oluşturmak için bazen birçok kalıba ihtiyaç duyulur.
 Balmumu: Kalıp tamamlandıktan sonra, eritilmiş balmumu içine dökülür ve genellikle yaklaşık 3 mm (1/8 inç) kalınlığında eşit bir kaplama oluşana kadar kalıbın iç yüzeyini kaplayacak şekilde karıştırılır. İstenilen kalınlığa ulaşılana kadar bu işlem tekrarlanır. Başka bir yöntem ise, kalıbın tamamını eritilmiş balmumu ile doldurup, kalıbın yüzeyinde istenen kalınlığa ulaşana kadar soğumaya bırakmaktır. Bundan sonra, kalan balmumu tekrar dökülür, kalıp ters çevrilir ve balmumu tabakasının soğuması ve sertleşmesi beklenir. Bu yöntemle, balmumu tabakasının genel kalınlığını kontrol etmek daha zordur.
 Mumun çıkarılması: Orijinal modelin bu içi boş mum kopyası kalıptan çıkarılır. Model yapımcısı, kalıbın dayanıklılığıyla sınırlı olmak kaydıyla, birden fazla kopya yapmak için kalıbı yeniden kullanabilir.
 Kalıp düzeltme: Her bir içi boş balmumu kopyası daha sonra "düzeltilir": Isıtılmış bir metal alet kullanılarak, kalıbın parçalarının birleştiği yerdeki ayırma çizgisini veya çıkıntıları gösteren çapaklar silinir. Balmumu, kusurları gizlemek için düzeltilir.
 Döküm kanalı: Balmumu modeline, erimiş döküm malzemesinin akması ve havanın çıkması için yollar sağlayacak ağaç dalları formunda bir balmumu yapısı ile döküm kanalı yerleştirilir. Dikkatlice planlanmış döküm kanalı genellikle üstte, balmumu silindirlerle balmumu modelin çeşitli noktalarına bağlanan bir balmumu "kap" ile başlar. Döküm kanalının içi boş olmak zorunda değildir, çünkü daha sonra işlem sırasında eritilecektir.
 Bulamaç: Kalıptan geçirilmiş balmumu kopyası, önce silika bulamacına, ardından kum benzeri bir sıva veya kontrollü tane boyutuna sahip kuru kristal silikaya batırılır. Bulamaç ve kum karışımına seramik kabuk kalıp malzemesi denir, ancak kelimenin tam anlamıyla seramikten yapılmamıştır. Bu dış katman kurumaya bırakılır ve işlem, parçanın tamamını en az bir buçuk santimetre kalınlığında kaplayana kadar tekrarlanır. Parça ne kadar büyükse, dış katmanın da o kadar kalın olması gerekir. İç kısım ayrıca yanmaz malzeme ile doldurulur.
 Pişirme: Seramik kabukla kaplanmış parça, fırına açık kısmı aşağı bakacak şekilde yerleştirilir; fırının ısısı silika kaplamaları sertleştirerek bir kabuk oluşturur ve balmumu eriyerek dışarı akar. Eriyen balmumu geri kazanılıp yeniden kullanılabilir, ancak genellikle yakılır. Şimdi orijinal sanat eserinden geriye kalan tek şey, sertleşmiş seramik kabuğun içindeki, eskiden balmumunun kapladığı boşluktur. Besleyici, havalandırma boruları ve açık kısım da artık boştur.
 Test: Seramik kabuğun soğumasına izin verilir, ardından suyun besleme ve havalandırma borularından serbestçe akıp akmayacağı test edilir. Çatlaklar veya sızıntılar kalın refrakter macunla onarılabilir. Kalınlığı test etmek için kabuğa delikler açılabilir ve ardından macunla kapatılabilir.
 Dökme işlemi: Kabuk, yamaları sertleştirmek ve tüm nem izlerini gidermek için fırında tekrar ısıtılır, ardından kase yukarı bakacak şekilde kumla dolu bir kaba yerleştirilir. Metal, fırındaki bir potada eritilir, ardından dikkatlice kabuğun içine dökülür. Kabuğun sıcak olması gerekir, aksi takdirde sıcaklık farkı onu kırar. Doldurulmuş kabukların daha sonra soğumasına izin verilir.
 Kalıptan çıkarma: Kabuk, çekiçle veya kum püskürtme yöntemiyle çıkarılarak ham döküm serbest bırakılır. Metalden de aslına sadık kalınarak yeniden oluşturulan döküm kanalları kesilir ve malzeme başka bir dökümde yeniden kullanılabilirr.
 Metal işleme: Tıpkı balmumu kopyalarının işlenmesi gibi, döküm işlemine ait belirgin izler ortadan kalkana kadar döküm parçası işlenir, böylece döküm parçası artık orijinal modele benzer bir görünüme kavuşur. Döküm parçasındaki hava kabarcıklarının bıraktığı çukurlar ve döküm kanalının kalıntıları törpülenir ve parlatılır.

Silika bazlı döküm kalıplarından önce, bu kalıplar çeşitli diğer ateşe dayanıklı malzemelerden yapılıyordu; en yaygın olanları alçı bazlı, içine harç eklenmiş ve kil bazlı olanlardı. Kauçuk kalıplardan önce ise jelatin kullanılıyordu.

 Galeri 

Ayrıca bakınız
 Hassas döküm
 Döküm
 Dökümhane
 Dökümcü

 Kaynakça 

 Özel 

 Genel 
















 Dış bağlantılar 










Kategori:MÖ 5. binyıl tanıtımları
Kategori:Dökümcülük
Kategori:Takı yapımı
Kategori:Heykel teknikleri
Kategori:Maddi kültür arkeolojisi
Kategori:Kopyalama
Kategori:Arkeometalurji