Oreste Del Buono

Oreste Del Buono (8 Mart 1923, Poggio - 30 Eylül 2003, Roma) İtalyan yazar, gazeteci, çevirmen, edebiyat eleştirmeni, editör ve senarist.

 Hayatı 
 Gençliği 
Poggio'da, Elba Adası'nın batı kısmında doğan Oreste Del Buono; Toskanalı savaş kahramanı Teseo Tesei'in ve siyasetçi Pilade Del Buono'nun yeğeniydi. İkinci Dünya Savaşı ilk yıllarında, yaşadığı Milano'da öğrenim gördü.

Gençliğini, Malta açıklarında kaybolan savaş kahramanı dayısı Teseo Tesei'nin efsanevi hikâyeleriyle geçiren Del Buono, Mussolini'nin Faşist Büyük Konsey tarafından görevden alınmasından (25 Temmuz 1943) sadece birkaç gün önce İtalyan donanmasına katılır. Oreste Del Buono, 8 Eylül 1943'teki ateşkesten sonra Almanların eline düşerek 1943'ten 45'e kadar Avusturya'da Innsbruck şehri yakınlarındaki bir esir kampında kaldı. Oreste Del Buono'nun savaş ve esaret deneyimi, neorealist bir tonda yazılmış ilk romanlarında ortaya çıkar: Racconto d'Inverno (1945), La Parte Difficile (1947), Acqua Alla Gola (1953).

 Romanları ve çevirmenlik 
Özellikle Fransızcadan yaptığı çevirilerle son derece üretken bir çevirmen olan Del Buono; bilimkurgu, polisiye, sinema, çizgi roman, spor ve reklamcılık alanlarında da uzmandı. Oreste Del Buono'nun reklam üzerine haftalık Panorama dergisinde bir köşesi vardı.

İtalyancaya çevirdiği eserler arasında Gogol'ün Palto'su, Gustave Flaubert'in Madame Bovary'si, Marcel Proust'un Swann'ın Bir Aşkı ve Georges Bataille'ın Göğün Mavisi bulunuyor. Ayrıca André Gide, Guy de Maupassant, Michel Butor, Michel Tournier, Marguerite Yourcenar, Nathalie Sarraute, Denis Diderot, Benjamin Constant, Claude Gutman gibi yazarların; İngilizceden ise Raymond Chandler, Robert Louis Stevenson, Arthur Conan Doyle, Oscar Wilde, Horace Walpole, Ian Fleming ve diğer pek çok yazarın eserlerini de İtalyancaya çevirmiştir.

Oreste Del Buono'nun anlatı eserleri çağımızın varoluşsal huzursuzluklarını ele alır. Del Buono, günlük yaşamın en fark edilmez hareketlerini yakalamaya özellikle özen gösteren bir yazar olarak ortaya çıkmıştır. Kitapları arasında şunlar yer alır: Facile Da Usare (1959), Né Vivere Né Morire (1963), I Peggiori Anni Della Nostra Vita (1971), La Nostra Età (1974), Tornerai (1976), Se Mi Innamorassi Di Te (1980), Talpa Di Città (1984), Amori Neri (1985), La Nostra Classe Dirigente (1986), La Debolezza Di Scrivere (1988), La Vita Sola (1989), I Grandi Ladri (1992), Amici, Amici Degli Amici, Maestri (1994).

 Radyo yayınları ve linus dergisi 
sağ|upright=1.14|küçükresim|Oreste Del Buono, linus dergisi ofisinde
1974-1975 arasında, Carmelo Bene ile birlikte Radio RAI için Le Interviste Impossibili'''yi (İmkânsız Röportajlar) gerçekleştirdi. Bu programda Edmondo De Amicis, Fyodor Dostoyevski, Vladimir Mayakovski vb. geçmiş dönemlerden kişiler, Bene tarafından canlandırılıyor ve onlarla hayali röportajlar yapılıyordu. Oreste Del Buono'nun yanı sıra Umberto Eco, Italo Calvino, Andrea Camilleri gibi İtalyan edebiyat ve kültürünün önemli isimlerinin 82 tarihi kişilikle yaptığı bu hayali röportajlar, bir dönemin en çok dinlenen radyo yayınları arasında girdi.

Oreste Del Buono, büyük kitleler tarafından özellikle 1972'den 1981'e kadar linus dergisini yönetmiş olmasıyla tanındı. Del Buono'nun yönetiminde dergi, İtalyan çizgi romanı ve kültürü sahnesinde kesinlikle merkezi bir konum kazandı. Bu dönemde yayın, ayda 110.000 kopya tiraja ulaştı.

Oreste Del Buono, linus dergisinde çoğu zaman imza olarak OdB kısaltmasını kullandı. Nitekim ölümünden hemen sonra, 2003'te Baldini Castoldi Dalai yayınevi ve linus işbirliğinde yayımlanan ve ona adanmış antolojinin adı da Ciao OdB'''dir.

 Ödülleri 
 1978: Premio Nettuno, Yılın Deneme Yazarı Ödülü
 1989: Premio Nazionale Letterario Pisa

 Kaynakça 

Kategori:1923 doğumlular
Kategori:2003'te ölenler
Kategori:20. yüzyılda İtalyanlar
Kategori:20. yüzyıl İtalyan yazarları
Kategori:İtalyan çizgi romancılar
Kategori:Medya eleştirmenleri