Tarihselcilik (Hristiyanlık)

Hristiyan eskatolojisinde tarihselcilik, sembolleri tarihsel kişiler, uluslar veya olaylarla ilişkilendiren bir Kitab-ı Mukaddes kehanetleri yorumlama yöntemidir. Hristiyan tarihçilerinin ilgisini çeken başlıca birincil metinler arasında Daniel Kitabı ve Vahiy Kitabı gibi kıyamet edebiyatı yer alır. Daniel'in kehanetlerinin, geçmişten bugüne ve geleceğe uzanan tarih boyunca gerçekleştiğini düşünür. Bazen sürekli tarihsel görüş olarak da adlandırılır. Yorumcular ayrıca tarihselci yöntemleri antik Yahudi tarihine, Roma İmparatorluğu'na, İslam'a, Papalık'a, Modern çağa ve son zamanlara da uygulamışlardır.

Tarihselci yöntem Daniel 2 ile başlar ve kitabın ardışık kehanetleri boyunca ilerler; 7, 8 ve 11. bölümler; bu da Daniel'in kehanetlerine ilişkin, geçmişçilik ve gelecekçilikten çok farklı bir bakış açısıyla sonuçlanır.

Reformasyondan 19. yüzyıla kadar Protestan Reformcuların hemen hemen hepsi tarihselci görüşlere sahipti.Elliott, Edward Bishop(1862). Horae Apocalypticae . Cilt IV (5. basım). Londra: Seely, Jackson ve Halliday. s. 562–563: "Üçüncüsü, Protestan sürekli Tarihsel Yorumlama Şeması olarak adlandırabileceğimiz şeydir; bu Şema, ister seküler ister dinsel olsun, Kilise ve Hıristiyanlığı etkileyen başlıca olayların, Aziz Yuhanna'nın zamanından sonuna kadar ayrıntılı bir ön gösterimi olarak görür: — Babil ve Canavar sembollerinin Papalık Roma'sına ve Papalık'a özel uygulaması bakımından, gördüğümüz gibi, Valdensler, Wickliffitee'ler ve Hussitler tarafından erken benimsenen bir Şemadır; daha sonra 16. yüzyılın Alman, İsviçreli, Fransız ve İngiliz başlıca reformcuları tarafından daha da belirgin bir şekilde benimsenmiş ve oradan günümüze kadar kesintisiz olarak aktarılmıştır."

 Savunucular 

 Martin Luther (1483–1546)
 Thomas Brightman (1562–1607)
 Alexander Forbes (1564–1617)
 Joseph Mede (1586–1639)
 Matthew Poole (1624–1679)
 Jacques-Bénigne Bossuet (1627–1704)
 Isaac Newton (1642–1727).
 Campegius Vitringa (1659–1722)
 Robert Fleming (1660–1716)
 Matthew Henry (1662–1714)
 Friedrich Adolph Lampe (c. 1670–1729)
 Charles Daubuz (1673–1717)
 Johann Albrecht Bengel (1687–1752)
 John Gill (1697–1771).
 Bishop T. Newton (1704–82)
 Thomas Scott (1747–1821)
 George Stanley Faber (1773–1854)
 William Miller (1782–1849)
 William Cuninghame of Lainshaw (c.1775–1849)
 Alexander Keith (1791–1880)
 Edward Bishop Elliott (1793–1875)
 Albert Barnes (1798–1870).
 Christopher Wordsworth (1807–85)
 James Aitken Wylie (1808–90).
 T.R. Birks (1810–83).
 Henry Grattan Guinness (1835–1910).
 Basil Atkinson (1895–1971)
 Ian Paisley (1926–2014)
 Oral Edmond Collins (1928–2013)Collins, Oral Edmond (2007), The Final Prophecy of Jesus: An Historicist Introduction, Analysis, and Commentary on the Book of Revelation, Eugene, OR. Wipf & Stock Pub
 Francis Nigel Lee (1934–2011)..

 Ayrıca bakınız 

 Katoliklik karşıtlığı
 Kitâb-ı Mukaddes'in eleştirisi
 Hristiyan eskatolojisi
 Büyük Dinden Dönme

 Kaynakça 
Özel

Genel

 .
 .
 .
 .
 .
 .

 .

 .
 .
Dış bağlantılar
  (a Confessional Lutheran perspective).
 .
 , part 2  (supportive).

Kategori:Yedinci Gün Adventist teolojisi
Kategori:Daniel Kitabı ve Vahiy Kitabı'nın Hristiyan yorumu
Kategori:Katoliklik karşıtlığı
Kategori:Hristiyan eskatolojisi
Kategori:Hristiyan terminolojisi
Kategori:Kitâb-ı Mukaddes tefsiri
Kategori:Hermeneutik
Kategori:Daniel kitabı
Kategori:Vahiy Kitabı