Modern kölelik

Modern kölelik, 21. yüzyılda varlığını sürdüren kurumsal kölelik biçimlerini ifade eder. Köleleştirilmiş insan sayısına dair tahminler, kullanılan hesaplama yöntemine ve benimsenen kölelik tanımına bağlı olarak yaklaşık 38 milyon ile 49,6 milyon arasında değişmektedir. Tahmin edilen köleleştirilmiş insan sayısı tartışmalıdır; çünkü modern köleliğe dair evrensel olarak kabul edilmiş bir tanım bulunmamaktadır. Ayrıca kölelik koşullarında yaşayan kişileri tespit etmek çoğu zaman zordur ve bu konuda yeterli istatistiksel veri mevcut değildir.

Uluslararası Çalışma Örgütü kendi tanımlarına göre bugün dünya genelinde 40 milyondan fazla insanın bir tür kölelik içinde yaşadığını tahmin etmektedir. Yaklaşık 24,9 milyon kişi zorla çalıştırılmaktadır; bunların 16 milyonu, ev içi hizmetler, inşaat ya da tarım gibi özel sektörlerde sömürülmektedir. 4,8 milyon kişi zorla cinsel sömürüye, 4 milyon kişi ise devlet otoriteleri tarafından dayatılan zorla çalıştırılmaya maruz kalmaktadır. Buna ek olarak, 15,4 milyon kişi zorla evlendirilmiş durumdadır.

 Tanım 
ABD Dışişleri Bakanlığı'na bağlı İnsan Ticaretiyle Mücadele ve Takip Bürosu “'modern kölelik' ve 'insan ticareti' ifadelerinin, bir kişiyi zorla çalıştırmak ya da ticari cinsel eylemlerde bulunmaya zorlamak amacıyla zor, aldatma veya baskı yoluyla işe alma, barındırma, taşıma, temin etme ya da elde etme eylemlerini kapsayan şemsiye terimler olarak kullanıldığını” belirtmektedir. Bunlara ek olarak, ABD federal yasası olan 2000 tarihli İnsan Ticareti ve Şiddet Mağdurlarını Koruma Yasası ile Birleşmiş Milletler’in İnsan Ticareti Özellikle Kadın ve Çocuk Ticareti ile Mücadele Protokolü gibi uluslararası belgelerde, şu gibi çeşitli terimler de kullanılmaktadır:

Amerikalı profesör Kevin Bales’e göre -aynı zamanda sivil toplum kuruluşu ve savunuculuk grubu olan Free the Slaves’in kurucu ortağı ve eski başkanı- modern kölelik, “bir kişinin başka bir kişinin denetimi altında olduğu, bu denetimin şiddet ve zor kullanılarak sürdürüldüğü ve bu denetimin amacının sömürü olduğu” durumlarda meydana gelir. Köleliğin etkisi, özellikle çocuklar gibi kırılgan gruplar hedef alındığında daha da derinleşmektedir.

Walk Free Vakfına göre, "modern kölelik, zorla çalıştırma, zorla ya da hizmet temelli evlilik, borç esareti, zorla ticari cinsel sömürü, insan ticareti, köleliğe benzer uygulamalar ve çocukların satılması ve sömürülmesi gibi durumları kapsar."

Bu tanımı araştırmalarının temelini oluşturan Walk Free, 2021 tarihli Küresel Kölelik Endeksinde, dünya genelinde yaklaşık 49,6 milyon kişinin kölelik koşullarında yaşadığını tahmin etmiştir.

Bales, köleliğin resmî olarak her yerde kaldırılmış olması nedeniyle, bu uygulamanın yasa dışı olduğunu ve kamuoyundan ve yetkililerden daha gizli yürütüldüğünü belirtmiştir. Bu durum, birincil kaynaklardan kesin veriler elde etmeyi imkânsız hâle getirmektedir.

Modern kölelik, geçmişteki kölelik biçimlerinin süreklilik gösterdiği nedenlerin birçoğundan ötürü varlığını sürdürmektedir: ahlaki kaygılara rağmen, köleleştirenler için ekonomik olarak kârlı bir uygulamadır.

 Nedenler 
Kölelik resmî olarak kaldırıldığı için, günümüzde köleleştirme yasal mülkiyet etrafında değil, yasa dışı denetim etrafında şekillenmektedir. Bu durumla ilgili iki temel değişiklik şunlardır: Köle emeğinin önceden satın alınması uygulamasından uzaklaşılması ve kölelerin bir “istihdam kategorisi” olarak varlığını sürdürmesi. İstatistikler, sömürüye dayalı emeğin “piyasasının” büyüdüğünü gösterse de, insanların bilinçli şekilde mevcut bir “havuzdan” alınıp satıldığı düşüncesi artık geçerliliğini yitirmiştir. Bu tür alışverişler hâlâ yaşansa da, günümüzde insanlar farklı yollarla köleliğe benzer koşulların içine hapsolmaktadır.

Modern kölelik, çoğunlukla yoksulluğun bir yan ürünü olarak görülür. Eğitim eksikliği ve etkin biçimde uygulanmayan hukuk sistemi bulunan ülkelerde, toplumsal yapının zayıflığı, köleliğin kabul görmesine ve yayılmasına elverişli bir ortam yaratabilir. Kölelik, en çok yoksul ülkelerde ve korumasız azınlık topluluklarının bulunduğu yerlerde yaygındır; ancak gelişmiş ülkelerde de varlığını sürdürmektedir. On binlerce insan, madencilik, tarım ve fabrika üretimi gibi sektörlerde köleliğe benzer koşullar altında çalışmakta; bu sektörlerde üretilen mallar, hem iç tüketim hem de zengin ülkelere ihracat amacıyla kullanılmaktadır.

Eski kölelik biçiminde, köle sahipleri köle edinmek için daha fazla harcama yapardı. Köleleri elden çıkarmak daha zordu. Sağlıklı kalmalarını sağlamak, yerine yenisini almaktan daha iyi bir yatırım olarak görülürdü. Modern kölelikte ise, insanlar daha düşük fiyatlara daha kolay elde edilebilmektedir; bu nedenle sömürücüler sorun yaşadıklarında kölelerini değiştirmek daha kolay hale gelmiştir. Köleler, sömürücü için kâr sağlarken aynı zamanda kolayca gizlenebilecekleri alanlarda çalıştırılmaktadır.

Modern kölelik oldukça kârlı olabilirSiddarth Kara, Sex Trafficking: Inside the Business of Modern Slavery (New York: Columbia University Press, 2010) ve bazı yönetim organları, uluslararası anlaşmalar -örneğin Köleliğin Kaldırılmasına İlişkin Ek Sözleşme- ve yerel yasalarca yasaklanmış olmasına rağmen, bu duruma örtülü biçimde göz yummaktadır. 2014 yılında insan ticaretinden elde edilen toplam yıllık gelirin 150 milyar doların üzerinde olduğu tahmin edilmiştir, ancak net kâr bu tutardan oldukça düşüktür. 1809 yılında bir Amerikalı köle, bugünün parasıyla yaklaşık 40.000 ABD dolarına eşdeğer bir fiyata satılıyordu. Bugün ise bir köle 90-100 dolara satın alınabilmektedir.

Bales, modern kölelik bağlamında şunu açıklar: "Bu bir ekonomik suçtur... İnsanlar başkalarını sırf onlara kötü davranmak için köleleştirmez; bunu kâr elde etmek için yaparlar."

 Türler 
 Soy yoluyla kölelik ve mülkiyet temelli kölelik 
Soy yoluyla kölelik, aynı zamanda mülkiyet temelli kölelik (chattel slavery) olarak da adlandırılır ve genellikle "kölelik" kelimesiyle en çok ilişkilendirilen biçimdir. Mülkiyet temelli kölelikte, köleleştirilen kişi bir başkasının kişisel mülkiyeti (taşınabilir mal) olarak kabul edilir ve genellikle satın alınabilir ya da satılabilir. Bu kölelik biçimi tarihsel olarak ya fetihten kaynaklanır -örneğin Roma İmparatorluğu ya da Osmanlı İmparatorluğu’nda olduğu gibi fethedilen yerlerdeki kişilerin köleleştirilmesi- ya da köle ticaretinden, örneğin Sahra veya Atlantik köle ticareti gibi tarihi ticaret yollarından türemiştir.

Libya’da 2014'te başlayan iç savaş ve ardından gelen hukuk ve düzenin çöküşü sonrasında, göçmenlerin açık artırmalarla halka açık alanlarda satıldığına dair haberler çıkmıştır; bu durum ülke içinde açık köle pazarlarının oluşmasına neden olmuştur.

Moritanya’da köleliğin uzun bir geçmişi bulunmaktadır. Mülkiyet temelli kölelik ülkede resmen yasaklanmış olsa da, bu yasalar büyük ölçüde uygulanmamaktadır. Ülkede yaklaşık 90.000 kişinin (nüfusun %2’sinden fazlası) köle statüsünde olduğu tahmin edilmektedir.

Borç esareti de mülkiyet temelli kölelik gibi kuşaklar boyunca aktarılabilir.

Cinsel kölelik sistemine hapsolan kişiler, özellikle zorla fuhşa zorlandıklarında, modern dünyada fiilen mülkiyet temelli köle konumundadır.

 Devlet zoruyla çalıştırma 
Devlet zorlamasıyla çalıştırma, diğer adıyla devlet destekli emek, Uluslararası Çalışma Örgütü (ILO) tarafından, kişilerin “şiddet ya da tehdit kullanılarak ya da biriken borçlar, kimlik belgelerine el konulması ya da göçmenlik makamlarına şikâyet edilme tehdidi gibi daha örtük yöntemlerle çalışmaya zorlandığı durumlar” olarak tanımlanır.

Devlet zorlamasıyla çalıştırma, çeşitli biçimlerde görülebilir. Bunlardan biri de zorunlu askerliktir. Eritre’de, tahminen 300.000 ila 400.000 kişi, süresiz askerlik programı kapsamında yer almakta olup, bu durum BM araştırmacılarına göre kitlesel kölelik anlamına gelmektedir. Aynı rapor, cinsel kölelik ve diğer zorla çalıştırma biçimlerinin de varlığını ortaya koymuştur.

Kuzey Kore’de ise hükümet, halkın büyük bir kısmını hem ülke içinde hem de dışında devlet için çalışmaya zorlamaktadır. 2018 Küresel Kölelik Endeksi’ne göre ülkede 2,8 milyon kişi modern kölelik koşullarında yaşamaktadır. Kuzey Korelilerin yaptığı tüm işlerin toplam değerinin 975 milyon ABD doları olduğu tahmin edilmektedir. Dulgyeokdae (genç işçiler), tehlikeli inşaat işlerine; Inminban (kadın ve kız çocukları) ise atölyelerde tekstil üretimine zorlanmaktadır. Bu işçilerin çoğu ücretsiz çalışmaktadır. Ayrıca 1,2 milyon askerden oluşan Kuzey Kore ordusu, savunmayla ilgisi olmayan projelerde, örneğin elit sınıflar için özel villalar inşa etmek gibi görevlerde çalıştırılmaktadır. Hükümet, aynı zamanda yurt dışında 100.000'e kadar işçiyi zorla çalıştırmıştır.

Özbekistan’da ise hükümet, her yıl ülkenin başlıca ihracat kalemlerinden biri olan pamuk hasadında, öğrencileri ve kamu çalışanlarını zorla çalıştırmaktadır; bu kişiler bu süreçte diğer görevlerini bırakmak zorunda kalmaktadır. Bu süreçte ilkokul, ortaokul ve üniversite düzeyindeki öğrencilerin de çalıştırılması, çocuk işçiliğinin yaygınlığını göstermektedir. Son yıllarda Özbekistan hükümeti zorla çalıştırmayı azaltma yönünde çabalar göstermiştir. Mart 2022’de, zorla çalıştırmanın neredeyse tamamen sona erdiğine dair raporlar üzerine, 13 yıl süren küresel pamuk boykotu sona erdirilmiştir.

 Hapishane emeği 
küçükresim|Zorla çalıştırma – Neixiang Yamen Hapishanesi
1865 yılında Amerika Birleşik Devletleri, Anayasa'nın 13. Değişikliğini onayladı. Bu değişiklik, “suçtan dolayı usulüne uygun biçimde mahkûm edilme hâli haricinde” köleliği ve zorunlu çalıştırmayı yasakladı. Bu istisna, köleliğin "cezaevi emeği" adı altında ülkede devam etmesi için yasal zemin oluşturdu. Bu durum tarihsel olarak, özellikle Afrikalı Amerikalıları etkileyen mahkûm kiralama sistemine yol açtı.

Prison Policy Initiative adlı düşünce kuruluşuna göre, 2020 yılı itibarıyla ABD'de yaklaşık 2,3 milyon kişi hapiste bulunuyordu. Bu mahkûmların neredeyse tümü, bir şekilde çalıştırılmaktadır.

küçükresim|Kasım 2022 itibarıyla ABD eyalet anayasalarında hapishane emeğine izin verilen eyaletlerin haritası.

Teksas, Georgia, Alabama ve Arkansas gibi eyaletlerde, mahkûmlar yaptıkları iş için hiç ücret almamaktadır. Diğer bazı eyaletlerde ise, mahkûmlar 2013 itibarıyla saat başına 0,12 ila 1,15 dolar arasında değişen ücretler almaktadır. Federal Prison Industries adlı kamu kuruluşu, 2017 yılında mahkûmlara ortalama saatte 0,90 dolar ödemiştir.

Çalışmayı reddeden mahkûmlar, süresiz hücre cezasına çarptırılabilir ya da aile ziyareti hakları ellerinden alınabilir.

2010–2015 yılları arasında, 2016'da ve 2018'de mahkûmlar, daha iyi koşullar ve ücretler talebiyle grevler düzenlemiştir. Grev liderleri hücre cezasına çarptırılmıştır.

Zorla hapishane emeği, hem kamuya ait cezaevlerinde hem de özel hapishanelerde uygulanmaktadır. CoreCivic ve GEO Group adlı iki şirket, özel hapishane pazarının %50'sini kontrol etmekte ve 2015'te toplam 3,5 milyar dolarlık gelir elde etmişlerdir.

ABD'de mahkûmların ürettiği işin toplam değeri milyar dolarlarla ifade edilmektedir. Örneğin 2018 yılında Kaliforniya'da 2.500 mahkûm, eyaletin Kaliforniya yangın kampları programı kapsamında saatte 1 dolara orman yangınlarıyla mücadele etmiştir; bu durum eyalete yılda yaklaşık 100 milyon dolar tasarruf sağlamıştır.

Çin Halk Cumhuriyeti'nde de zorla çalıştırma uygulamaları uzun süredir mevcuttur. Laogai adı verilen ceza sistemi kapsamında milyonlarca mahkûm, karşılıksız çalıştırılmıştır. Bu sistemin şu anda 500.000 ila 2 milyon kişi barındırdığı tahmin edilmektedir. p. 6.

Ayrıca yeniden eğitim yoluyla çalışma kampları 2013'e kadar faaliyet göstermiştir. Buna ek olarak, Sincan yeniden eğitim kampları kapsamında yüzbinlerce, hatta bir milyona yakın Uygur, az sayıda Tibetli ve siyasi muhalifin de zorla çalıştırıldığı bildirilmektedir.

 Kaynakça 

Kategori:İnsan ticareti
Kategori:21. yüzyılda siyaset
Kategori:21. yüzyılda ekonomi