Yeşil tüketim

Yeşil tüketim, sürdürülebilir kalkınma veya sürdürülebilir tüketim davranışı ile ilişkilidir. Günümüz ve gelecek nesiller için çevreyi koruyan bir tüketim yaklaşımıdır. Organik ürünlerin kullanımı, temiz ve yenilenebilir enerjinin tercihi, çevre üzerinde sıfır veya neredeyse sıfır etkiye sahip şirketler tarafından üretilen malların seçimi (sıfır atık, , , vb.) gibi çevre dostu davranışların benimsenmesi yoluyla çevresel sorunları ele alma konusunda tüketicilere sorumluluk veya ortak sorumluluk atfeder.

Batı toplumlarında yeşil tüketim; endüstriyel kirleticilerin, ekonomik büyümenin ve aşırı nüfus artışının neden olduğu etkilerden çevreyi ve insan sağlığını koruma gerekliliğine duyulan farkındalığın artmasıyla 1960'larda ve 1970'lerin başında ortaya çıktı. 1980'lerde ilk Amerikan  ortaya çıkmaya başladı ve Amerikan pazarında patlama yaşadı. 1990'lı yıllarda  üretimi yavaş yavaş arttı ve kârlı bir olgu olarak kaldı. Amerikan halkının yeşil ürünlere olan ilgisi 2000'li yılların başında yeniden artmaya başladı ve pazar büyümeye devam etti.

 Ortaya çıkışı ve gelişimi 
1973'teki petrol krizinden sonra Batı ülkelerindeki insanlar, fosil yakıtlara alternatif olarak yeşil enerjinin kullanılmasını değerlendirmeye başladı. Krizden sonra yeşil tüketim, çevre reformunun temel noktası olarak görülmeye ve Avrupa Birliği gibi uluslarüstü kuruluşlar tarafından da garanti altına alınmaya başladı. Bazı sosyologlar artan küreselleşmenin insanları başkalarıyla ve çevreyle daha fazla bağlantılı hissetmelerine yol açtığını, bunun da özellikle Batılı ülkelerde küresel çevre sorunlarına ilişkin farkındalığın artmasına yol açtığını ileri sürüyor.

Konunun tartışıldığı ve ulusal hükûmetleri yönlendirmek amacıyla önerilerin konuşulduğu ana toplantılar şunlardır: 
Birleşmiş Milletler Çevre Konferansı; 
IUCN 1980 Dünya Koruma Stratejisi; 
Dünya Çevre ve Kalkınma Komisyonu'nun 1983 ve 1987 Brundtland Raporu; 
İtalya 1993 Sürdürülebilir Kalkınma Ulusal Planı; 
Aalborg 1994, 1. Avrupa Sürdürülebilir Şehirler Konferansı; 
Lizbon 1996, 2. Avrupa Sürdürülebilir Şehirler Konferansı; 
Hannover 2000, 3. Sürdürülebilir Şehirler Konferansı; 
2001 yılında Avrupa Birliği, VI Çevresel Eylem Planı 2002/2010; 
Aalborg +10; 
ve 2004'teki Aalborg Taahhütleri.

 Ayrıca bakınız 
Yapay et
Eko-kapitalizm
Çevresel vejetaryenlik
Etik tüketim
Yeşil altyapı

 Kaynakça 

 Konuyla ilgili yayınlar 



























Kategori:Sürdürülebilir gelişme
Kategori:Çevrecilik
Kategori:Tüketim