Suriye Devrimi

Suriye Devrimi, 2011-2012 yıllarında Arap dünyasındaki Arap Baharı olarak bilinen devrimci dalganın bir parçası olarak başlayan ve Baas rejiminin şiddetli tepkisiyle sonuçlanan bir dizi kitlesel protesto ve sivil ayaklanma ile bu ayaklanmanın evrildiği 13 yıl süren çok yönlü bir iç savaş ile yaşanan rejim değişikliğidir. Onlarca yıllık Esed ailesi iktidarının sona ermesini talep eden devrim, Ocak 2011'de küçük gösteriler olarak başladı ve Mart ayında ülke çapında büyük protestolara dönüştü. Ayaklanma, Başkan Beşşar Esed'in Baas diktatörlüğüne karşı düzenlenen kitlesel protestolar, polis ve askerî şiddet, kitlesel tutuklamalar ve yüz binlerce kişinin ölümüne ve on binlerce kişinin yaralanmasına neden olan acımasız bir baskıyla karşılık buldu.

Esed'in protestoları baskı, sansür ve tavizlerle bastırma girişimlerine rağmen, kitlesel protestolar Nisan ayı sonuna doğru tam teşekküllü bir devrime dönüştü. Baas hükûmeti kara birliklerini ve hava kuvvetlerini konuşlandırarak isyancılarla savaşmalarını emretti. Rejimin protestoculara ve sivillere karşı geniş çaplı şiddet kullanması, uluslararası alanda Esed hükûmetinin kınanmasına ve protestoculara destek verilmesine yol açtı. Askerler arasındaki hoşnutsuzluk Suriye Arap Ordusu'ndan kitlesel firarlara yol açarken, halk ülke genelinde muhalif milisler oluşturmaya başladı ve devrimi kademeli olarak bir iç ayaklanmadan silahlı bir isyana ve daha sonra tam ölçekli bir iç savaşa dönüştürdü. Özgür Suriye Ordusu, 29 Temmuz 2011'de kuruldu ve silahlı bir ayaklanmanın başlangıcını işaret etti.

Suriye'deki ayaklanma Ekim-Aralık 2011'de ilerledikçe, hükûmete karşı protestolar aynı anda kuzey, güney ve batı Suriye'de güçlendi. Ayaklanmalar, on binlerce kişinin ölümüne ve yüz binlerce kişinin ölümüne yol açan büyük çaplı baskılarla bastırıldı ve bu durum ülke genelinde birçok kişiyi öfkelendirdi. Rejim ayrıca protestoculara saldırmak için mezhepçi Şebbiha ölüm mangaları konuşlandırdı. Öğrenciler ve gençlerin protestoları ve devrimci faaliyetleri, sert baskılara rağmen devam etti. Muhalif milisler 2012 boyunca geniş toprak parçalarını ele geçirmeye başlayınca, Birleşmiş Milletler Haziran 2012'de Suriye'deki çatışmaların resmen iç savaş niteliğinde olduğunu ilan etti.

Eşi benzeri görülmemiş şiddet, küresel bir tepkiye yol açtı ve Birleşmiş Milletler İnsan Hakları Konseyi (BMİHK) 29 Nisan'da acil bir oturum düzenleyerek Suriye'deki vahşetin boyutunu araştırmak üzere bir bilgi toplama heyeti görevlendirdi. Komisyon tarafından yapılan soruşturma, Suriye Arap Ordusu, gizli polisi ve Baasçı paramiliterlerin katliamlar, zorla kaybetmeler, yargısız infazlar, göstermelik davalar, işkence, suikastlar ve hastanelerden şüphelilerin kaçırılması ve zulüm edilmesi gibi eylemlerde bulunduğu ve bunların hükûmet tarafından resmi bir "vur-öldür" politikasıyla gerçekleştirildiği sonucuna vardı. 18 Ağustos'ta yayınlanan BMİHK raporunda, vahşetin insanlığa karşı suçlar kapsamında olduğu belirtildi ve Yüksek Komiser Navi Pillai, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi üyelerini Esed'i Uluslararası Ceza Mahkemesi'nde yargılamaya çağırdı. BM İnsan Hakları Konseyi'nin 22 Ağustos'ta düzenlediği ikinci acil durum oturumunda, Esed hükûmetinin vahşeti kınandı ve tüm askeri operasyonların ve Suriye liderliğindeki siyasi sürece katılımın derhal durdurulması çağrısında bulunuldu. Çok sayıda ülke Esed'in istifasını talep etti.

Devrimin başlamasından 13 yıl sonra, Esed rejimi bir dizi isyancı saldırısının ardından 2024'te düştü. Suriye devrimi, Esed rejiminin Aralık 2024'te Moskova'ya kaçmasının ardından devrilmesini sağlama ana hedefine ulaştı. Şam'ın düşüşü, Suriye Başbakanı Muhammed Gazi el-Celali'nin iktidarı devrimcilere devretmesiyle ve devrimcilerin Suriye geçiş hükûmetini kurmasıyla Esed rejiminin sonu oldu.

Arka plan 

Arap Baharı'nın başlangıcında, Baasçı Suriye Arap Dünyası'ndaki en kısıtlayıcı polis devleti olarak görülüyordu. Sivillerin, bağımsız gazetecilerin ve diğer yetkisiz kişilerin hareketleri konusunda sıkı bir düzenleme sistemi vardı. Sınır Tanımayan Gazeteciler, 2010 Basın Özgürlüğü Endeksi'nde Suriye'yi 6. en kötü ülke olarak listeledi. Suriye'deki ayaklanma Mart 2011 ortasında başlamadan önce, Arap dünyasına yayılan isyan dalgası göz önüne alındığında protestolar nispeten mütevazıydı. Mart 2011'e kadar, Suriye onlarca yıl boyunca yüzeysel olarak sakin kalmıştı; bu büyük ölçüde halkın gizli polisin eleştirel vatandaşları tutuklamasından korkması nedeniyleydi. Baas yönetimine karşı son direniş, 40.000'den fazla sivilin öldürüldüğü 1982 Hama Katliamında ezildi.

Suriye'de 2007 cumhurbaşkanlığı seçimlerini ilan edilen oyların %99,82'sini alarak kazandıktan sonra Beşşar Esed, Suriye'deki siyasi ve kültürel baskıyı daha da yoğunlaştıran çok sayıda önlem aldı. Esed hükûmeti, Suriye'de yaşayan çok sayıda muhalif, aydın, yazar ve sanatçıya yönelik seyahat yasaklarını genişletti; bu kişilerin ve ailelerinin yurt dışına seyahat etmesini engelledi. Eylül 2010'da The Economist gazetesi, Suriye hükûmetini seyahat yasakları uygulayan ve insanların serbest dolaşımını kısıtlayan "Arap devletleri arasında en kötü suçlu" olarak nitelendirdi. 2010 yılında Suriye'de 400'den fazla kişinin Esed rejiminin seyahat yasakları nedeniyle kısıtlandığı bildirildi. Bu dönemde Esed hükûmeti, İnternet sansürünü sıkılaştırmanın yanı sıra çok sayıda gazeteciyi tutukladı ve bağımsız basın merkezlerini kapattı.

Suriye'deki toplumsal hayal kırıklığına katkıda bulunan faktörler arasında Irak çatışmasının neden olduğu sosyoekonomik stres ve bölgede kaydedilen en yoğun kuraklık yer alıyor. Onlarca yıldır Suriye ekonomisi, ordusu ve hükûmeti Baas Partisi elitlerinin ve Esed ailesine sadık Alevi müşterilerinin kayırmacılık ağları tarafından domine edilmişti. Esed hanedanı Suriye ekonomisinin çoğu sektörü üzerinde sıkı bir kontrole sahipti ve yolsuzluk kamu ve özel sektörde yaygındı. Yolsuzluğun yaygın doğası, 1980'lerin başlarından itibaren Baas Partisi çevrelerinde ve daha geniş halk kesimlerinde bir tartışma kaynağı olmuştu. Partide, bürokraside ve orduda var olan yolsuzluk, mezhepçi önyargı, kayırmacılık ve yaygın rüşvetin devam etmesi, devrimin geniş çaplı protestolarıyla sonuçlanan halk öfkesine yol açtı.

Ocak ayında hükûmet reformları çağrısı yapan küçük çaplı protestolar başladı ve Mart ayına kadar devam etti. Bu dönemde Kahire'de Mısır Devlet Başkanı Hüsnü Mübarek'e karşı büyük protestolar gerçekleşiyordu ve Suriye'de ilk olarak 3 Şubat'ta Facebook ve Twitter web siteleri üzerinden Beşşar Esed hükûmetine karşı aktivistler tarafından 4 Şubat Cuma günü düzenlenecek bir "Öfke Günü" çağrısı yapıldı.

 Zaman çizelgesi 

 Dera'da doğan devrim, Mart-Nisan 2011 

küçükresim|left|Devrimin başlangıcında Esed karşıtı " liyaskuṭ Bašhār " (çev. " Kahrolsun Beşşar! ") yazılarının bulunduğu duvar
Güneydeki Dera şehrinde, protestolar, 6 Mart'ta, aralarında Muaviye Sayasna'nın de bulunduğu 15 genç öğrencinin hapsedilmesi ve işkence görmesiyle tetiklenmişti. Bu gençler, şehirde hükûmet karşıtı grafiti yazdıkları için tutuklanmışlardı. Yazıda Arap Baharı'nın mottosu olan şu ifadeler yer alıyordu: "الشعب يريد إسقاط النظام " – (Halk rejimin devrilmesini istiyor). Çocuklar ayrıca, daha önce Birleşik Krallık'ta göz doktoru olan Beşşar Esed'e doğrudan gönderme yaparak "Sıra sende, Doktor" grafitisini sprey boyayla yazmışlardı. Şehrin güvenlik şefi ve Devlet Başkanı Esed'in kuzeni Atıf Necib komutasındaki güvenlik güçleri, iddia edilen failleri toplayarak ve bir aydan uzun süre gözaltında tutarak hızla karşılık verdi. Bu durum, Dera Vilayeti'nde hızla diğer illere yayılan büyük çaplı protestoları tetikledi. İnsan Hakları İzleme Örgütü'ne röportaj verenlerin verdiği bilgilere göre, Dera'daki protestolar büyük ölçüde barışçıl bir şekilde başladı. Göstericiler genellikle zeytin dalı taşıyor, silahları olmadığını göstermek için gömleklerinin düğmelerini açıyor ve güvenlik güçlerine tehdit oluşturmadıklarını belirtmek için "barış, barış" sloganları atıyorlardı. Suriye Arap Ordusu kısa süre sonra protestoculara ateş açmak üzere görevlendirildi; bunun sonucunda yerel halkın önderlik ettiği bir halk direnişi hareketi ortaya çıktı ve bu da Dera'yı rejimin kontrolünden kurtulan Suriye'deki ilk illerden biri haline getirdi. Dera, "Suriye Devrimi'nin Beşiği" olarak anılmaya başlandı.

Hükûmet daha sonra çocuklara saldırılmadığını ve protestoların çoğunun Katar tarafından kışkırtıldığını iddia etti. Yazar ve analist Luay Hüseyin, o dönemde devam eden Arap Baharı'na atıfta bulunarak, "Suriye artık bölgedeki ayaklanmalı ülkeler haritasında yer alıyor" diye yazdı. Çok sayıda gösterici, demokrasi yanlısı aktivist ve çevrimiçi muhalefet grupları tarafından "Öfke Günü" olarak adlandırılan 15 Mart'ta, yüzlerce protestocu Şam ve Halep şehirlerinde Beşşar Esediın devrilmesini talep ederek yürüdü. Şam'da 35'ten fazla protestocu, Esed hükûmetinin emriyle düzenlenen bir sonraki operasyonda polis güçleri tarafından tutuklandı.
küçükresim|Suriyeli demokrasi yanlısı protesto grupları ve aktivistler, 25 Mart 2011'de Şam ve diğer şehirlerde "Öfke Günü" gösterileri düzenlemek için bir kampanya başlattılar. Çevrimiçi aktivistler, protesto kampanyasını tanıtmak için Facebook ve Twitter gibi sosyal medya ağlarını kullandılar.|left
Dera'da göstericiler yerel polisle çatıştı ve 18 Mart'ta Cuma namazının ardından çatışmalar tırmandı. Güvenlik güçleri, Ömer Camii'nde toplanan protestoculara önce tazyikli su ve göz yaşartıcı gaz, ardından da gerçek mermi kullanarak saldırdı ve dört kişiyi öldürdü. 20 Mart'ta bir kalabalık, Baas Partisi genel merkezini ve diğer kamu binalarını yaktı. Güvenlik güçleri hızla karşılık vererek kalabalığa gerçek mermi ateşledi ve gösterilerin odak noktalarına saldırdı. İki gün süren saldırı sonucunda yedi polis memuru  ve on beş protestocu hayatını kaybetti.

Bu arada, ülkenin diğer bölgelerinde de küçük çaplı protestolar yaşandı. Protestocular, siyasi tutukluların serbest bırakılmasını, Suriye'nin 48 yıllık olağanüstü hâl yasasının kaldırılmasını, daha fazla özgürlük ve yaygın hükûmet yolsuzluğunun sona erdirilmesini talep ettiler. Olaylar, 18 Mart'ta Baniyas, Şam, Haseke, Dera, Deyrizor ve Hama dahil olmak üzere birçok şehirde büyük çaplı protestoların patlak verdiği bir "Onur Cuması"na yol açtı. Polis, protestolara göz yaşartıcı gaz, tazyikli su ve dayakla karşılık verdi. En az 6 kişi hayatını kaybetti ve çok sayıda kişi yaralandı.

23 Mart'ta Mahir Esed komutasındaki Dördüncü Tümen birlikleri, Dera'daki bir Sünni camisindeki bir mitinge baskın düzenleyerek beş sivili daha öldürdü. Kurbanlar arasında yaralıları tedavi eden bir doktor da vardı. Olaya duyulan öfke, eyalette ve ülke genelinde katlanarak arttı. Rejim, ertesi gün vergi indirimleri ve maaş artışları açıklayarak protestoları yatıştırmaya çalıştı. 25 Mart'ta on binlerce kişi, "Ekmeğinizi değil, onurunuzu istiyoruz" sloganlarıyla hayatını kaybedenlerin cenazelerine katıldı. Olaylar sırasında Hafız Esed ve Beşşar Esed'in heykelleri ve reklam panoları yıkıldı.

25 Mart'ta, Cuma namazının ardından göstericiler ortaya çıktıkça kitlesel protestolar ülke geneline yayıldı. En az 20 protestocu güvenlik güçleri tarafından öldürüldü. Protestolar daha sonra Humus, Hama, Baniyas, Halep, Şam ve Lazkiye gibi diğer Suriye şehirlerine de yayıldı. Toplamda 70'ten fazla protestocunun öldürüldüğü bildirildi.

Esed, 30 Mart'ta yaptığı halka açık konuşmada, "komplocuların" " İsrail gündemini" dayattığını söyledi, protestoları "yabancı bir komplo" olarak kınadı ve açılan ateş sonucu hayatını kaybedenleri "ulusal istikrar uğruna yapılan bir fedakarlık" olarak nitelendirerek geniş çaplı bir infiale yol açtı. Esed, Suriye'de reformların değerlendirilebileceğini, ancak bunun ancak ülke istikrara kavuştuktan ve ekonomik koşullar iyileştikten sonra mümkün olabileceğini söyledi. Ancak, hangi reformların uygulanacağını belirtmedi ve değişim için bir zaman çizelgesi de vermedi. Gözaltına alınan çocuklardan birinin akrabası olan bir protestocu gazetecilere şunları söyledi:

"Milletvekillerinden bir dakikalık saygı duruşunda bulunmalarını istemedi ve öldürülenlerin kurban şehitleri olduğunu söyledi. Fakat burada, Dera'da ordu ve güvenlik güçleri bize hainler veya İsrail ajanları gibi davranıyor. Ordumuzun işgal altındaki Golan'ı savaşarak kurtarmasını umuyorduk, sivillerle savaşmak için tanklar ve helikopterler göndermesini değil."

 Tutuklama ve baskılar 
küçükresim|right|8 Nisan 2011'de Şam'ın Duma banliyösünde Esed hükûmetine karşı düzenlenen gösteri.
Ayaklanma başlamadan önce bile Suriye hükûmeti, birçoğu Esed hükûmeti tarafından terörist olarak görülen çok sayıda siyasi muhalif ve insan hakları savunucusunu tutuklamıştı. Şubat 2011 başlarında yetkililer, siyasi liderler Hasan en-Necar Abbas Abbas, ve Adnan Mustafa. da dahil olmak üzere birçok aktivisti tutukladı. Hükûmet güçleri, güvenlik güçlerini örgütlemek ve protestoculara ateş açmak için Baas partisi binalarını üs olarak kullandı. 27 Aralık 2009'dan beri hapiste olan blog yazarı ve öğrenci Tal el-Malluhi, 14 Şubat'ta Amerika Birleşik Devletleri adına casusluk yapmaktan suçlu bulunarak beş yıl hapse mahkûm edildi. Washington bu iddiaları reddetti ve el-Malluhi'nin derhal serbest bırakılmasını istedi. 15 Şubat'ta insan hakları örgütlerinin baskısı altında Suriye hükûmeti, kitlesel protesto çağrısı yaptığı gerekçesiyle tutuklanmasının ardından açlık grevine başlayan Hasan en-Necar'ı serbest bıraktı. 22 Mart'ta Suriye yetkilileri insan hakları savunucusu Luay Hüseyin'i tutukladı. 25 Mart'ta protestocuların toplu olarak tutuklandığı ve gözaltına alındığı yönünde haberler geldi. 29 Nisan'da El Cezire'den Dorothy Parvaz Şam'a vardı ve birkaç gün boyunca kendisinden haber alınamadı  Suriye hükûmeti daha sonra gözaltına alındığını, süresi dolmuş bir İran pasaportuyla ülkeye yasadışı yollardan girmeye çalıştığını doğruladı. Suriye ve İran'da gözaltına alındıktan sonra 18 Mayıs'ta serbest bırakıldı.

Hükûmet, barışçıl göstericilere karşı resmi bir ateş etme politikası yayınladı; keskin nişancılar, ağır makineli tüfekler ve topçu ateşi kullandı. Aynı fikirde olmayan veya kendilerini geri çeken güvenlik görevlilerine de Baasçı paramiliterler ve Şebbiha ölüm mangaları tarafından arkadan ateş açıldı.

Polis ve güvenlik güçleri protesto gösterilerine şiddetle karşılık verdi; tazyikli su ve göz yaşartıcı gaz kullandı, protestocuları fiziksel olarak dövdü ve gerçek mühimmat kullandı. Rejim ayrıca, protestoculara mezhepçi saldırılar düzenleme, Sünni göstericilere işkence etme ve Sünni karşıtı söylemlerde bulunma emri verilen, ateşli Alevi sadıklarından oluşan korkunç Şebbiha ölüm mangalarını da konuşlandırdı. Bu politika, ordu saflarında büyük çaplı firarlara ve bir direniş hareketi oluşturmaya başlayan subayların daha fazla firarına yol açtı.

Ayaklanmalar yoğunlaştıkça, Suriye hükûmeti on binlerce insanı esir alan bir tutuklama kampanyası başlattı. Ayaklanmaya yanıt olarak, Suriye yasaları, polisin ve ülkenin 18 güvenlik gücünden herhangi birinin bir şüpheliyi arama emri olmaksızın sekiz gün boyunca gözaltına almasına izin verecek şekilde değiştirildi. Tutuklamalar iki gruba odaklandı: siyasi aktivistler ve Suriye Ordusu'nun Nisan ayında kuşatmaya başlayacağı kasabalardan gelen erkekler ve oğlanlar. Gözaltına alınanların çoğu kötü muameleye maruz kaldı. Birçok tutuklu dar odalara tıkıldı ve sınırlı kaynaklar verildi ve bazıları dövüldü, elektrik şoku verildi veya küçük düşürüldü. İnsan Hakları İzleme Örgütü, 3 Temmuz 2012'de Suriye istihbarat teşkilatları tarafından işletilen en az 27 işkence merkezini ortaya çıkardı. Alevilerin egemen olduğu Baas rejiminin devlet propagandası, siyasi çoğulculuk ve medeni haklar talep eden her türlü demokrasi yanlısı protestoyu "mezhepsel çatışma yaratma projesi" olarak göstermeye çalıştı."

Rejim güçleri, Er-Resten sakinlerine karşı acımasız saldırılar düzenleyerek nüfusun %80'inden fazlasını yerinden etti. Yerinden edilen sivilleri "silahlı terörist gruplar" olarak nitelendiren Suriye Arap Silahlı Kuvvetleri, yakın bölgelere sığınan sivillere yönelik saldırılarını genişletti ve 127 kişinin ölümüne yol açtı. Nisan ayının başlarında, güvenlik güçlerinin büyük bir konuşlanması, Lazkiye'deki çadır kamplarını engelledi. Protestoların yayılmasını önlemek için birçok şehirde ablukalar kuruldu. Tüm baskılara rağmen, Dera, Baniyas, Kamışlı, Humus, Duma ve Harasta'da ay boyunca yaygın protestolar devam etti.

 Baas rejiminin tavizleri 
20 Mart'ta hükûmetten yapılan açıklamayla gösterilerin başlamasından önce Dera'da tutuklanan 15 çocuğun serbest bırakılacağı bildirilirken, ertesi gün çocuklar serbest bırakıldı. 23 Mart'ta, Dera Valisi Faysal Kulsum'un görevine son verildi. Buseyne Şaban, 25 Mart'ta yaptığı açıklamada ülkedeki olağanüstü hâlin kaldırılması ve siyasi partilere lisans verilmesini sağlayacak yasal değişiklikler yapmaya çalıştıklarını belirtti. Aynı gün hükûmet tarafından şahsi vergi oranlarında düşüş, memur maaşlarına zam, basın özgürlüğünü arttırma vaadi, daha fazla istihdam oluşturma ve yolsuzluğun azaltılması yönünde çalışmalara başlanıldığı duyuruldu. 26 Mart'ta, çoğu İslamcı olan Suriye İnsan Hakları Gözlemevi'ne göre en az 200, bir insan hakları avukatının söylemini kaynak alan Reuters'a göre ise 260 siyasi mahkûm, Suriye hükûmeti tarafından serbest bırakıldı. 27 Mart'ta Şaban, ülkedeki olağanüstü hâlin kaldırılacağının kesinleştiğini açıkladı; ancak herhangi bir zaman vermedi. 29 Mart'ta, Bakanlar Kurulu'nun istifası Esed tarafından onandı. 31 Mart'ta Esed'in, hukuk uzmanlarının oluşturduğu bir komite kurmasıyla olağanüstü hâl yasalarından arındırılmış yeni bir anayasa hazırlanması çalışmalarına başlandı. Aynı gün kurulan adli bir komite ise ülkedeki gösterilerde yaşanan ölümlerin soruşturulmasıyla görevlendirilmişti. 4 Nisan'da Esed tarafından Dera Vilayetine Muhammed Halid el-Hennus atandı.

Şii Nusayrilerin baskın olduğu hükûmet, Nisan ayında Sünniler ve ülkedeki diğer azınlıklara yönelik bir takım açılımlar gerçekleştirdi. 5 Nisan'da, Rakka'da tutuklu bulunan 48 Kürt serbest bırakıldı. 6 Nisan'da, Temmuz 2010'da alınan kararın bozularak öğretmenlerin peçe giymesine tekrar izin verileceği açıklanırken, Şam'da bulunan ülkedeki tek kumarhane de "yasaları ve düzenlemeleri ihlal ettiği" gerekçesiyle kapatıldı. 7 Nisan'da yayınlanan kararname ile, 1962'de vatandaşlığı reddederek vatansız kalan yaklaşık 120.000 Kürde (o dönemdeki nüfusunun 300.000'i bulduğu tahmin edilmektedir) Suriye vatandaşlığı verildi. Aynı gün, Humus valisi de görevden alındı.

Bahreyn örneğini izleyen Suriye hükûmeti, krizi hafifletmek amacıyla Temmuz ayında iki günlük bir ulusal diyalog düzenledi. Ancak diyaloğu düzenleyen temsilciler çoğunlukla Baas Partisi üyeleriydi; bunlara ek olarak Esed'e sadık kişiler ve rejim yanlısı uydu partilerin liderleri de vardı. Sonuç olarak, sokaklarda protestoculara yönelik devam eden baskılar ve şehirleri kuşatan tanklar nedeniyle birçok muhalefet lideri ve protesto lideri katılmayı reddetti.

Protestocuların yaygın taleplerinden biri, yaklaşık 50 yıldır yürürlükte olan ülkedeki olağanüstü halin sona ermesiydi. Olağanüstü hal yasası, keyfi tutuklamaları ve gözaltıları meşrulaştırmak ve siyasi muhalefeti yasaklamak için kullanılmıştı. 16 Nisan'da Bakanlar Kurulu toplantısında yaptığı konuşmada Esed, hükûmetin bir sonraki hafta olağanüstü hâl yasalarının kaldıracağını umduğunu söyledi. Mevcut yasalarla vatandaşlar ve devlet kurumları arasında boşluk olduğunu belirten Esed, "halkın isteklerine göre davranmamız lazım, aksi hâlde hiddetli durumlar ortaya çıkar" ifadelerini kullandı. 19 Nisan'da, olağanüstü hâlin kaldırılması için sunulan yasa tasarısı hükûmet tarafından kabul edildi. 21 Nisan'da ise yayınlanan kararname ile Esed'ın bu değişikliği onayladığı ve ülkedeki olağanüstü hâl durumunun sona erdiği duyuruldu.

30 Nisan'da yaptığı açıklamada Başbakan Adil Sefer, ilerleyen birkaç hafta içerisinde "halkın ihtiyaç ve istekleri doğrultusunda" siyaset, ekonomi ve hukuk alanlarında reformlar yapılacağını ve emniyet sisteminde bir takım değişikliklere gidileceğini belirtti. Ancak hükûmet karşıtı protestolar Nisan ayına kadar devam etti ve aktivistler, Esed'in belirsiz reform vaatlerinden memnun kalmadı. 24 Temmuz'da hükûmet, "din, aşiret bağı, bölge, meslek örgütü gibi temelleri olmaması" ve "ırk, cinsiyet ya da renk ayrımı yapmaması" koşullarıyla yeni siyasi partilerin kurulabilmesine olanak sağlayan yasa değişikliğini kabul etti.

 Dera Kuşatması, 25 Nisan-5 Mayıs 2011 

küçükresim| Carlos Latuff'un, Suriyeli çocuk Hamza Ali el-Hatib'in öldürülmesiyle Beşşar Esed'in vahşetinin küresel simgesi haline gelen Beşşar Esed'in yanından kaçışını tasvir eden karikatürü. 
Ayaklanmalar devam ederken, Suriye hükûmeti direnişi bastırmak için büyük askeri operasyonlar başlatmaya başladı ve bu da ayaklanmada yeni bir aşamanın sinyalini verdi. 25 Nisan'da, ayaklanmanın odak noktası haline gelen Dera, Suriye Ordusu tarafından kuşatılan ilk şehirlerden biriydi. Tahminen yüzlerce ila 6.000 asker konuşlandırıldı, göstericilere gerçek mühimmat ateşledi ve ev ev protestocuları arayarak yüzlerce kişiyi katletti. Esed hanedanına sadık Şebbiha paralı askerleri de Esed rejimi tarafından ülke genelindeki kasaba ve şehirlere Suriyeli sivillere karşı şiddet uygulamak için konuşlandırıldı. Baasçı askeri aygıtın hedef aldığı nüfusların evlerini, işyerlerini ve ekonomik varlıklarını yağmaladılar.

Tanklar ilk kez göstericilere karşı kullanıldı ve keskin nişancılar camilerin çatılarına mevzilendi. Göstericiler ve örgütçüler için karargah olarak kullanılan camiler özellikle hedef alındı. Güvenlik güçleri su, elektrik ve telefon hatlarını kesmeye, un ve yiyeceklere el koymaya başladı. Silahlı protestocular ve firari askerlerin de aralarında bulunduğu muhalif güçlerle ordu arasında çıkan çatışmalar yüzlerce kişinin ölümüne yol açtı.

28 Nisan'a gelindiğinde Suriye Arap silahlı kuvvetleri tüm iletişim kanallarını kapatmış ve Dera şehrini tamamen kuşatmıştı; bu da şehir halkının zorla aç bırakılmasına yol açtı. Arap Sosyalist Baas Partisi'nden ayrılmalar da arttı; 28 Nisan'da 233 Baas Partisi üyesi istifa etti. Bu, sivillere yönelik giderek artan ölümcül şiddeti kınamak anlamına geliyordu.

Nisan ayı boyunca Baasçı güvenlik güçleri, Suriyeli protestoculara, gazetecilere ve aktivistlere yönelik geniş çaplı gözaltı ve işkence kampanyasını eyalet hapishanelerinde yoğunlaştırdı. 29 Nisan'da, Hamza Ali el-Hatib adlı 13 yaşındaki bir çocuk, Saida köyünde düzenlenen protestolar sırasında Baasçı muhaberat güçleri tarafından tutuklandı. Hamza, yaklaşık bir ay boyunca polis nezaretinde tutuldu ve burada düzenli olarak işkenceye ve vücudunun parçalanmasına maruz kaldı.

Suriye Ordusu, Dera'daki baskın sırasında Şam çevresindeki birçok kasabayı kuşatma altına aldı ve abluka altına aldı. Mayıs ayı boyunca, Dera'da yaşananlara benzer durumlar, Baniyas, Humus, Telkele, Lazkiye, Cisr eş-Şuğur, Halep, Şam ve diğer birçok kasaba ve şehir gibi kuşatma altındaki diğer kasaba ve şehirlerde de bildirildi. Her kuşatmanın sona ermesinden sonra, aralıklı protestoların şiddetle bastırılması sonraki aylarda da devam etti.
 Baniyas Kuşatması, 7-14 Mayıs 2011

küçükresim|29 Nisan 2011'de Baniyas'ta muhalefet gösterisi.
küçükresim|Baniyas'ta Esed karşıtı gösteriler, 6 Mayıs 2011
7 Mayıs'ta, birkaç gün önce Dera'daki protestoların şiddetle bastırılmasından sonra, Suriye Ordusu birlikleri Baniyas'a üç yönden girdi. Çok etnikli kasabanın Sünni mahallelerine doğru ilerlediler. Operasyon başladığında yoğun ateş açıldığı bildirildi. Ertesi gün, 8 Mayıs'ta, yaklaşık 30 tankın şehirde devriye gezdiği ve bazılarının şehir merkezinde konuşlandığı görüldü. Suriye Donanması botlarının da şehrin kıyı şeridine yakın yerlerde mevzilendiği bildirildi. Özel kuvvetler birliklerinin şehrin kuzey kesimine girdi ve buradan yoğun ateş açıldı.

14 Mayıs'ta ordu şehirden çekilmeye başladı ve kuşatma fiilen sona erdi. Kuşatmada Baas rejimi güvenlik güçleri tarafından 10 protestocu öldürüldü, 400 protestocu tutuklandı.
 Telkele Kuşatması, 14-19 Mayıs 2011 

15 Mayıs 2011'de Suriye Arap Ordusu, Telkele kasabasını kuşatmaya başladı. Sekiz sivil öldürüldü ve en az 2.000 kişi şehirden Lübnan'a kaçmaya çalıştı. Daha sonra, Suriye Arap Ordusu birliklerinin kasaba sakinlerini katlettiği yönünde haberler çıktı.

20 Mayıs'ta, İdlib'deki El-Mestume köyündeki parti eğitim kampında konuşlanan güvenlik güçleri ve Baasçı militanlar, barışçıl göstericilerin katıldığı bir mitingi, uyarıda bulunmadan ateş açarak katletti; 30 kişiyi öldürdü, yaklaşık 200 kişiyi yaraladı. Yaralıların tedavi için hastanelere girişine izin verilmedi. 24 Mayıs itibarıyla, Mart ortasından bu yana ayaklanmada öldürülen 1.062 kişinin isimleri Suriye Ulusal İnsan Hakları Örgütü tarafından belgelendi 

Baas muhaberatı, 24 Mayıs'ta Hamza Ali el-Hatib'in işkence görmüş ve parçalanmış cesedini aile üyelerine teslim etti. Hamza'nın parçalanmış cesedinin bir videosu internete yüklendi ve bu durum, Dera'da büyük çaplı protestolara yol açtı. Bu protestolar sırasında bölge sakinleri askeri ablukaya meydan okuyarak polis baskısını protesto etmek için kalabalık gruplar halinde sokağa çıktı. Muhalefetteki Kürt Gelecek Hareketi Partisi sözcüsü Rezan Mustafa şunları söyledi: "Bu video sadece tüm Suriyelileri değil, dünya çapındaki insanları etkiledi. Kabul edilemez ve mazur görülemez. Bu korkunç işkence, göstericileri korkutmak ve taleplerini dile getirmekten alıkoymak için yapıldı." 

 Er-Resten ve Telbise Kuşatması, 29 Mayıs-3 Haziran 2011 

Haziran ve Temmuz 2011'de, hükûmet güçlerinin protestoculara defalarca ateş açması, gösterilere karşı tank kullanması ve tutuklamalar gerçekleştirmesiyle protestolar devam etti. Haziran başında Er-Resten ve Telbise kasabaları ile Ma'arretü'n-Nu'man kuşatıldı.

30 Haziran'da, Suriye'nin en büyük şehri Halep'te Esed hükûmetine karşı büyük protestolar patlak verdi.
 Cisr eş-Şuğur Harekâtı, 4-12 Haziran 2011 

küçükresim|Suriye güvenlik güçleri 5 Mayıs 2011'de Cisr eş Şugur'da protestoculara ateş açtı.
3 Haziran'da yaklaşık 30.000 protestocu Cisr eş-Şuğur'da yürüdü. Güvenlik güçleri kalabalığı göz yaşartıcı gaz ve havaya ateş açarak dağıttı. Silahlı ayaklanmanın ilk örneği 4 Haziran 2011'de İdlib'in Türkiye sınırına yakın Cisr eş Şuğur kentinde meydana geldi. 4 Temmuz 2011'de Suriye Arap Ordusu Cisr eş Şuğur şehrine askeri bir saldırı başlattı ve yüzlerce sivili öldürdü. Öfkeli protestocular, bir cenaze töreni sırasında güvenlik güçlerinin ateş açtığı bir binayı ateşe verdi. Göstericiler silahlara el koyarak bir polis karakolunun kontrolünü ele geçirirken çıkan yangında sekiz güvenlik görevlisi hayatını kaybetti. Göstericiler ve güvenlik güçleri arasındaki çatışmalar sonraki günlerde de devam etti. Şehir halkı insan kalkanları oluşturarak işgali savuşturmaya çalıştı. Baasçı komutanlar göstericilere ateş açma emri verdiğinde, yüzlerce asker itaat etmeyi reddetti ve ordudan kaçtı. Suriye ordusu durumun kontrolünü kaybedince, Esed hükûmeti kaçan askerlere ve gösterici kalabalığına ateş açmak için helikopterler gönderdi. Sivilleri öldürmeyi reddeden askerleri gizli polis ve istihbarat ajanlarının infaz etmesinin ardından bazı güvenlik görevlileri firar etti. 6 Haziran'da Sünni milisler ve ordudan kaçanlar, şehre doğru ilerleyen bir grup güvenlik gücüne pusu kurdu ve bu pusu hükûmetten büyük bir karşı saldırıyla karşılaştı. Katliam korkusuyla isyancılar ve firar edenler, 10.000 sakinle birlikte Türkiye sınırından kaçtı. Şehre yönelik saldırı 12 Haziran 2011'e kadar sürdü.

 Hama Kuşatması, 3 Temmuz-4 Ağustos 2011 

3 Temmuz'da, Suriye tankları, şehrin Beşşar Esed'e karşı en büyük gösteriye tanık olmasından iki gün sonra Hama'ya konuşlandırıldı. 11 Temmuz 2011'de, birkaç Baasçı kadro, Esed yanlısı "Senin için ölürüz Beşar" sloganları atarak Şam'daki Amerikan ve Fransız büyükelçiliklerini kuşattı ve tahrip etti. 31 Temmuz'da, Suriye askerî güçlerinin ülke genelindeki kasaba, şehir ve köylerde başlattığı ve "Ramazan Katliamı" olarak bilinen ülke çapındaki bir baskında en az 142 kişi öldürüldü ve yüzlerce kişi yaralandı. Baasçı askerî güçlerin kalabalık sakinlere ateş açması ve şehrin sokaklarını tanklar ve ağır silahlarla bombalaması sonrasında Hama şehrinde en az 95 sivil katledildi. Kuşatılmış bazı şehir ve kasabalar kıtlık benzeri koşullara düştü. Mart ayının sonundan bu yana Suriye Arap Silahlı Kuvvetleri tarafından acımasızca kuşatma altında olan Dera'daki El-Beled mahallesi, Le Monde gazetesi tarafından bir "ölüm gettosu" olarak tanımlandı  İngiliz Dışişleri Bakanı William Hague, Beşşar Esed'i Hama'da ayrım gözetmeden şiddet uyguladığı için kınadı ve Alman hükûmeti, Esed hükûmetine karşı ek yaptırımlar uygulama tehdidinde bulundu. Temmuz ayı sonuna kadar, BM insan hakları örgütü ölü sayısının yaklaşık 2.000 kişi olduğunu tahmin etti.

29 Temmuz 2011'de Suriye genelinde 20 protestocu öldürüldü. Deyrizor'da Suriye ordusu tanklarla şehre gönderilerek protestoculara gerçek mühimmatla ateş açıldı. Dera ve Lazkiye'de de siviiler öldürüldü. Hama, Humus, Kamışlı ve Halep te de protestolar yaşandı. Şam'da çok sayıda gösterici tutuklandı. Suriye ordusunun acımasız tepkisi, Haziran ayından bu yana en sert tepkilerden biriydi.Rights group says 20 protesters killed across Syria, Reuters, 30 July 2011.

31 Temmuz'da Hama Kuşatmasında ayaklanmanın bugüne kadarki en kanlı günü gibi görünen günde, Suriye tankları, keskin nişancılar ve birliklerin Deyr ez-Zor, Hama, Harak ve Ebu Kemal'e saldırdı.  "Ramazan Katliamı" lakaplı ülke çapında bir operasyon, en az 142 kişinin ölümüne ve yüzlerce kişinin yaralanmasına yol açtı.

Ayaklanmanın en büyük protestosu Hama'nın Asi Meydanı'nda yaklaşık 1 milyon kişinin katılımıyla gerçekleşti.

 Özgür Suriye Ordusu'nun kuruluşu 
29 Temmuz'da, bir grup firari subay, Özgür Suriye Ordusu'nun (ÖSO) kurulduğunu duyurdu. Suriye Silahlı Kuvvetleri'nden firari personelden oluşan isyancı milisler, sivilleri ordunun açtığı ateşlerden korumayı ve nihayetinde Beşşar Esed'i iktidardan indirmeyi hedefledi. 23 Ağustos'ta, ÖSO'nun siyasi muadili olarak Suriye Ulusal Konseyi kuruldu. Siviller, Baasçı güvenlik güçlerinin saldırılarından korunmak için ülke genelinde direniş milisleri oluşturmaya başladı. Silahlı direniş, 2012 boyunca Suriye genelinde geniş bölgelerde kontrol sağlamaya başlayınca, BM 12 Haziran 2012'de çatışmayı resmen "iç savaş" olarak nitelendirdi.

Ayaklanma ilerledikçe muhalif savaşçılar daha iyi donanımlı ve daha örgütlü hale geldi. Eylül 2011'e kadar, yaklaşık iki üst düzey askeri veya güvenlik görevlisi muhalefete geçti. Bazı analistler, bu kaçışların Esed'in zayıflayan yakın çevresinin işaretleri olduğunu belirtti. Kaçışların artmasıyla birlikte, sivilleri vurma emirlerini reddeden veya ihmal eden askerler de öldürüldü.

 Lazkiye Kuşatması, 13-19 Ağustos 2011 

Ağustos ayı boyunca Suriye güçleri büyük kent merkezlerine ve çevre bölgelere baskın düzenledi ve protestoculara saldırmaya devam etti. 14 Ağustos'ta, Suriye Deniz Kuvvetleri'nın ilk kez askeri operasyona dahil olmasıyla Lazkiye Kuşatması devam etti. Zırhlı araçlarla desteklenen kara birlikleri ve güvenlik güçleri çeşitli mahallelere baskın düzenlerken, savaş gemileri Lazkiye'nin kıyı bölgelerine ağır makineli tüfeklerle ateş açtı. 14 Ağustos'ta Suriye Donanması'nın ilk kez askeri müdahaleye dahil olmasıyla Lazkiye Kuşatması devam etti. Zırhlı birliklerle desteklenen kara birlikleri ve güvenlik güçleri çeşitli mahallelere baskın düzenlerken, savaş gemileri Lazkiye'nin kıyı bölgelerine ağır makineli tüfeklerle ateş açtı   Suriye Deniz Kuvvetleri'nın Akdeniz kıyısındaki Lazkiye'ye ateş açtığı ve en az 28 kişinin öldüğü bildirildi.

 Süren protestolar, Ağustos-Aralık 2011 

Ağustos 2011 boyunca hükûmet güçleri büyük kent merkezlerine ve çevre bölgelere baskınlar düzenledi ve protestoculara saldırmaya devam etti. Ağustos ayı sonunda başlayan Ramazan Bayramı kutlamaları, güvenlik güçlerinin Humus, Dera ve Şam'ın banliyölerinde toplanan protestoculara ateş açmasının ardından sessizliğe gömüldü. 12 Ağustos'ta rejim güçlerinin Cuma namazından kısa bir süre önce protestoculara ateş açması sonucu 23 kişinin öldüğü bildirildi. 26 Ağustos'ta  Ramazan ayının son Cuma günü, binlerce kişi Şam, Deyrizor, Dera, Duma, Hama, Humus ve İdlib'de protesto düzenledi; güvenlik güçleri gösterilere canlı ateşle karşılık verdi. 29 Ağustos'ta Humus'ta en az 15 kişinin öldü. Ağustos ayının sonlarına doğru başlayan Ramazan Bayramı kutlamaları, Baasçı askerî güçlerin Humus, Dera ve Şam'ın banliyölerindeki büyük gösterilere ateş açmasının ardından Esed hükûmeti tarafından bastırıldı.

16 Eylül'de Dera, Humus ve Hama başta olmak üzere çeşitli şehirlerde düzenlenen gösterilere polis ve ordu güçlerinin ateş açması sonucu 45 sivil öldürüldü. 23 Eylül'de Hama, Humus, Şam, Halep ve Dera'da gösteriler düzenledi; Humus'ta 50.000 kişi yürüdü. 12 protestocu güvenlik güçleri tarafından öldürüldü. 30 Eylül'de on binlerce kişi ülke genelinde Devlet Başkanı Beşşar Esed'in istifasını talep etti; güvenlik güçleri protestoculara ateş açtı ve en az 30 kişi öldü.

Ekim ayı boyunca kitlesel protestolar, mitingler, gösteriler ve isyanlar devam etti ve şiddetli baskılarla karşılandı. Ekim 2011'de 4 gün süren hükûmet karşıtı gösteriler ülke çapında dayak ve kavgalara yol açtı. Öğrenciler, işçiler, çalışanlar, emekliler, köylüler, çiftçiler, üniversite öğrencileri ve sokak satıcıları harekete her gün katıldı. Bu protestolar 200 katılımcıyla başladı ancak öldürme ve dayak olaylarının on binlerce kişiye ulaştığı bildirilmesiyle doruğa ulaştı. İsyanlar ve yağmalar yaşanırken protestocular güvenlik güçleri tarafından öldürüldü ve polisle isyancılar arasındaki çatışmalarda gerçek mühimmat ve plastik mermiler ateşlendi. 7 Ekim'de protestolarda güvenlik güçleri tarafından en az 21 kişi öldürüldü. Suriyeli Kürt aktivist Meşal Temo evinde öldürüldü. 14 Ekim'de 20.000 Kürt, Meşal Temo anısına Kamışlı'da yürüdü. aynı gün hükûmet karşıtı gösterilerde rejim güçleri en az altı protestocuyu öldürdü; 28 Ekim'de Suriye'de 36 kişi öldü binlerce protestocu uçuşa yasak bölge talep etti; 100'den fazla kişi yaralandı ve 500 kişi tutuklandı.

Ekim ayında Uluslararası Af Örgütü, Kanada, Şili, Fransa, Almanya, İspanya, İsveç, Birleşik Krallık ve Amerika Birleşik Devletleri'nde yaşayan en az 30 Suriyeli muhalifin Suriye büyükelçiliği yetkilileri tarafından sindirilmeye çalışıldığını ve bazı durumlarda Suriye'deki akrabalarının taciz edildiğini, gözaltına alındığını ve işkence gördüğünü gösteren bir rapor yayınladı. Londra ve Washington DC'deki Suriye büyükelçiliği yetkililerinin, yerel Suriyeli muhaliflerin fotoğraflarını ve videolarını çekip bunları Suriye yetkililerine gönderdikleri ve yetkililerin de ailelerine misilleme yaptığı iddia edildi.

4 Kasım'da ülke genelinde rejim karşıtı gösterilerde güvenlik güçleri en az 20 kişiyi öldürdü; Humus'ta El-Vatani Hastanesi'ne üç gün içinde 126 kimliği belirsiz ceset getirildi. 7 Kasım'da Humus'ta 110'dan fazla sivil öldürüldü. 11 Kasım'da en az 30 sivil rejim güçleri tarafından öldürüldü. 18 Kasım'da rejim güçleri, büyükelçilerin sınır dışı edilmesini isteyen protestoculara ateş açtı. 18-19 Kasım'daki gösteriler sırasında Şam'a ve Suriye Devlet Başkanı Beşşar Esed'in ikametgâhına yürümeye çalışan 4-18 protestocu öldürüldü. İşçiler ücretlerinin ödenmesini talep ettiler. Billboardlardaki Beşşar Esed resimlerine taşlar ve taşlar atıldı. 23 Kasım 2011'de, Şam'daki ABD büyükelçiliği, tüm Amerikan vatandaşlarına, "ticari ulaşım mümkünken" Suriye'den derhal ayrılmaları konusunda uyarıda bulundu.

9 Aralık'ta 7'si çocuk en az 41 kişinin rejim güçleri tarafından öldürüldü. 16 Aralık'ta yüz binlerce Suriyeli, Beşşar Esed'i protesto etmek için sokaklara döküldü; rejim güçlerinin açtığı ateş sonucu 22 kişi öldü. 25 Aralık'ta Humus'u 4.000'e yakın asker şehri kuşattı Baba Amr semtinde en az 15 sivilin topçu bombardımanında öldürüldü. 26 Aralık'ta Humus'ta en az 34 kişi  ve ülke genelinde toplam 42 kişi öldürüldü. 30 Aralık'ta Arap Birliği gözlemcilerinin Suriye'ye gelmesinden bu yana 6'sı çocuk 130'dan fazla protestocu öldürüldü; Hama ve İdlib'de 500.000'den fazla kişi gösteri yaptı.

 Cebel el-Zaviye katliamları, 19-20 Aralık 2011 

19 Aralık'ta, yeni firarilerin İdlib vilayetindeki Kensafra ve Kefr Uveyd köyleri arasındaki mevzilerini ve üslerini terk etmeye çalışmasıyla ÖSO en büyük can kaybına uğradı. Muhalif aktivist gruplar, özellikle de Suriye İnsan Hakları Gözlemevi, 72 firarinin kaçma girişimleri sırasında vurularak öldürüldüğünü bildirdi. Baasçı Suriye Ordusu da çatışmalarda üç asker kaybetti. Ayrıca aynı gün, SOHR, eyalette hükûmet güvenlik güçleri tarafından bir önceki güne göre öldürülen sivil sayısını 37'den 111'e güncelledi. Bu bir "katliam" olarak adlandırılmıştı.

 Ez-Zabadani Muharebesi, 7 Ocak-11 Şubat 2012 

7 Ocak 2012'de Suriye Ordusu  Lübnan sınırındaki Ez-Zabadani kasabasına saldırı başlattı Bu operasyon, şehirde ve Rif Şam Vilayeti'nde gerçekleşen büyük çaplı hükûmet karşıtı protestoların ardından gerçekleşti. Baas rejimi şehri tanklarla bombalayp ve 12 sivili öldürdü. 13 Ocak'ta ordu bir kez daha şehre saldırdı. Özgür Suriye Ordusu saldırıyı geri püskürtmüştür. Suriye rejimi kasabanın kenar mahallelerine mevzilenmiştir. 18 Ocak'ta Suriye Ordusu ile muhalifler arasında ateşkes imzalanmıştır. Ordu, şehri terk etmiştir. Ayrıca Medaye kasabası da muhaliflerin eline geçmiştir. 4 Şubat'ta Suriye rejimi Zabadani'ye bir kez daha saldırı başlatmıştır. Şehrin kenar mahalleleri ağır bir şekilde bombalandı. 11 Şubat'ta ordu şehir merkezini kuşatı. Komşu Madaya kasabası da ele geçirildi. Zabadani ve Madaya'da pek çok kişiy tutuklandı. Şehrin bombalanmasında 100 sivil öldürüldü.

 Süren protestolar, Ocak-Nisan 2012 
16 Ocak'ta ülke genelinde 12 kişinin rejim güçleri tarafından öldürüldü. 17 Ocak'ta rejim güçleri 18'i Humus'ta en az 30 kişi öldürüldü. Ölenlerin 2'si çocuk ve 4'ü rejim ordusu firarisi idi. 27 Ocak'ta ülke genelinde 23'ü Humus'ta 102 kişi rejim güçleri tarafından öldürüldü. 30 Ocak'ta 8'ü çocuk ve 1'i kadın olmak üzere 100 sivil öldürüldü Ölümlerin 56'sı Humus'ta, 20'si Er-Resten'da, 15'i Dera'da, 6'sı Şam banliyölerinde, 1'i Haseke'de ve 2'si İdlib'de idi.

Ocak 2012'de, Suriye İçişleri Bakanlığı'ndan sızdırılmış bir aranan şüpheliler listesi olduğu iddia edilen 718 sayfalık bir belge internette yayınlandı. Listede, protestolara katılmakla ve Esed hükûmetine karşı silahlı faaliyetlerde bulunmakla suçlanan binlerce muhbirin adı yer alıyor. Belgede ayrıca hükûmete muhbirlik yapanların isimleri de yer alıyor.
küçükresim|200px|Humus kentinde Esed rejimine karşı protesto, 3 Şubat 2012
1 Şubat'ta rejim güçleri tarafından 70 kişi öldürüldü. 14'ü Özgür Suriye Ordusu'ndan, 2'si kadın ve 2'si çocuk. 35 kişi Vadi Barada'da, 8 kişi Dera'da, 14 kişi Humus'ta, 6 kişi Doğu Garba'da, 3 kişi Şam banliyölerinde (Arbein ve Muadamiye), 3 kişi İdlib'de ve biri de Kamışlı'da öldürüldü. 6 Şubat'ta en az 300 roketin düştüğü Humus'ta en az 15 kişi öldürüldü. 8 Şubat'ta Suriye ordusu, başta Baba Amr mahallesi olmak üzere Humus'a yoğun bir topçu ateşi başlattı ve 117sivili öldürdü. 9 Şubat'ta rejimin topçu atışları Humus'ta 110 sivili öldürdü. 17 Şubat'ta Suriye'de, özellikle Şam, Halep, Hama, Dera ve İdlib'de kitlesel protestolarda rejim tarafından 56 kişi öldürüldü.

2 Mart'ta ülke geneli Cuma protestolarında 75 protestocu ve sivil öldürüldü. 10 Mart'ta Suriye ordusu İdlib Muharebesi'ni başlattı; şehir topçu, havan ve tanklarla yoğun şekilde bombalayarak 63 sivili öldürdü. 12 Mart'ta Humus'un Kerm ez Zutan ve Bab Dreyd mahallelerinde 50 sivil katledildi; İdlib kuşatma altına alındı. 15 Mart'ta ayaklanmanın] 1. yıl dönümü nedeniyle Suriyeliler sokaklara döküldü. 45'i İdlib'de 55 sivil öldürüldü. 27 Mart'ta İdlib'de Suriye ordusu 40 sivili öldürdü; bunların 23'ü Serakib'de yargısız infaz edildi.

2 Nisan'da Suriye ordusunun Humus ve Deyrizor'a düzenlediği bombardımanda 65 sivil öldü; ÖSO Humus Ulusal Hastanesi'ni ele geçirdi ve 75 ceset buldu. 7 Nisan'da Humus'ta topçu saldırıları nedeniyle 150'den fazla kişi öldü; Hama kırsalında 50'den fazla sivil hayatını kaybetti. 9 Nisan'da Suriye ordusu 160 sivil öldürdü; bunlardan 52'si Humus, 45'i Halep, 36'sı Hama'da idi. 17 Nisan'da Suriye ordusu başta Humus ve İdlib olmak üzere 77 sivil öldürdü.

Mayıs 2012'de Halep'teki protestolar sırasında polis göz yaşartıcı gaz ve silah kullanarak emeklileri vurdu. Ocak-Nisan aylarında Rakka'da çiftçiler ve işçilerin düzenlediği gösterilerde çıkan çatışmalarda 21 kişi hayatını kaybetti. Yüzlerce kişinin katıldığı sokak protestoları, Eylül 2012'de üniversitelere düzenlenen baskına kadar devam etti. Rejim, 2011-12 yılları boyunca baskı kampanyalarını yoğunlaştırdı; Beşşar Esed, Suriye Hava Kuvvetleri'ne sivil bölgelere hava bombardımanı başlatma emri verdi. 2012 yılı sonuna kadar, 60.000'den fazla Suriyeli sivil Suriye askerî güçleri tarafından katledildi.

 Simge isimler 
küçükresim|Abdülbâsıt Sarut
küçükresim|Rezan Zeytune

 Saha aktivistleri 
Muaviye Sayasna: Suriyeli genç bir protestocudur. Mart 2011'de, o zamanlar 14 veya 15 yaşında olan Sayasna ve arkadaşları, Dera'daki okullarının duvarlarına hükûmet karşıtı grafitiler yazdılar ve bu da tutuklanmalarına ve işkence görmelerine yol açtı. Birçok kişi, grafiti olayını, sonunda Suriye iç savaşına dönüşen Devlet Başkanı Beşşar Esed rejimine karşı yaygın protestoların başlamasının tetikleyicisi olarak gördü.
Gıyas Matar: memleketi Deraya'da askerlere çiçek vermesiyle tanınan Suriyeli bir aktivistti. Gıyas, 6 Eylül 2011'de Suriye hükûmetinin güvenlik güçleri tarafından tutuklandı.  Dört gün sonra, bedeni ağır işkenceden kaynaklanan yara izleri ve yaralarla ailesine geri verildi. Cenazesine Amerika Birleşik Devletleri, Japonya, Almanya, Fransa ve Danimarka büyükelçileri katıldı. Gıyas öldüğünde, eşi ilk bebeklerini bekliyordu. Bebeğe babasının adı verildi. Gıyas Matar, Suriye devriminin barışçıl direnişinin sembolü haline geldi  Film yapımcısı Sam Kadi'nin Matar hakkındaki belgeseli Little Gandhi, Nisan 2016'da Bağımsız Avrupa Film Festivali'nde Arap Film Yapımında Mükemmellik dalında Ahmed Khedr Ödülü'nü kazanarak birinci oldu.detroitfreepress
Yahya Çorbacı Suriyeli bir siyasi aktivist ve şiddet içermeyen inançları ve sivil eylemlerle değişimi hedefleyen aktivist grubu Deraya Gençliği'nin bir parçasıdır.Şam'ın bir banliyösü olan Deraya'da doğdu. Şam Üniversitesi Fen Fakültesi'nde okudu, ancak eğitimini tamamlamadı. 1998 ile 2003 yılları arasında iki yıl tutuklu kaldığı dönemde çok sayıda hukuk davasına katıldı. Daha sonra ABD öncülüğündeki Irak işgaline karşı düzenlenen gösterilere katıldı. Suriye Devrimi sırasında da birçok gösteriye katıldı ve rejim askerlerine ve güvenlik güçlerine hakaret etmemek veya onları kışkırtmamak, protestoları bastırmak için gönderilen ordu askerlerine çiçek vermek ve askerlere su şişesi vermek gibi eylemlerde şiddet kullanılmaması konusunda ısrar etti. 6 Eylül 2011'de Deraya'daki Hava Kuvvetleri Güvenlik Şubesi tarafından kardeşi Ma'an ve arkadaşı Gıyas Matar ile birlikte tutuklandı. Sednaya Hapishanesinde gözaltında ve işkence altında öldürüldüğü bildirilmiştir. 
Abdülbâsıt Sarut Suriyeli bir millî futbolcudur. Ülkesini Suriye U17 ve Suriye U20 takımlarında temsil etti. Ayrıca Suriye iç savaşında önde gelen bir isyancı figürü olduğundan "Devrimin Bülbülü" olarak bilinmektedir. Suriye devriminden önce hem El-Karamah Futbol Kulübü hem de Suriye millî futbol takımı için kaleci olarak görev yapıyordu. İsyan başladığında Humus'taki memleketinde gösterileri yönetti ve bir süre boyunca aktris Fedva Suliman'ı misafir etti. Birlikte Suriye Devlet Başkanı Beşşar Esed'ın görevden alınması ve Suriye isyanının genel talepleri gibi konularda mitingler düzenlediler. Hükûmet destekçisi ve hükûmet karşıtı gruplar arasında şiddet patlak verdiğinde dört kardeşi Suriye güvenlik güçleri tarafından öldürüldü. Amcası Muhyiddin Sarut da Kasım 2011'de Humus'ta öldürüldü. Hükûmet karşıtı gösteriler sırasında yaptığı konuşmalarla tanındı. Sarut, 8 Haziran 2019 tarihinde Suriye Ordusu'nun topçu ateşi sonucu yaralandı ve Hatay Reyhanlı'daki bir Türk hastanesinde öldü.
Mazen Hamada: Deyrizor doğumlu ve Suriyeli bir aktivistti. Hamada, 2011 yılında Arap Baharı bağlamında rejim karşıtı protestolara katıldığı için bir buçuk yıldan fazla bir süre boyunca hapsedildi ve işkence gördü. Suriye'den kaçtıktan sonra Hollanda'da sığınmacı oldu ve burada maruz kaldığı işkenceleri açıkça duyurdu. Hamada, 2020 yılında Suriye'ye döndükten sonra havaalanında Suriye istihbaratı tarafından tutuklandı ve zorla kaybedildi. Cesedi Aralık 2024'te Sednaya Hapishanesi'nde bulundu. Cesedinin bulunmasından iki gün önce infaz edildiği düşünülen Hamada'nın bedeninde yoğun işkence ve darp izleri görülmüştür.

 Aydınlar ve insan hakları savunucuları 
Rezan Zeytune Suriyeli bir insan hakları avukatı ve sivil toplum aktivistidir. Suriye ayaklanmasına aktif olarak katılmış, Baas rejimi tarafından yabancı ajan olmakla suçlandıktan sonra saklanmıştır  Zeytune, Suriye Yerel Koordinasyon Komiteleri için Suriye'deki insan haklarını belgelemiştir.  Baas rejiminden kaçan Zeytune'nin 9 Aralık 2013'te kocası Vail Hamade ve iki meslektaşı Samira Halil ve Nazım Hammadi ile birlikte Şam'ın kuzeyindeki muhaliflerin elinde olan Duma kasabasına geçti. Zeytune, büyük olasılıkla Ceyşül İslam tarafından 9 Aralık 2013'te kaçırılmıştır. Akıbeti henüz bilinmemektedir. Öldürüldüğünden şüphelenilmektedir
Riyad el-Türk yaklaşık 20 yıldır siyasi tutuklu olan ve "Suriye muhalefetinin yaşlı adamı" olarak anılan demokrasi yanlısı Suriyeli muhalefet lideriydi. 1973 yılındaki kuruluşundan 2005 yılına kadar Suriye Komünist Partisi-Siyasi Büro'nun genel sekreteri olarak görev yapmıştır.
Heysem el-Malih Suriyeli bir insan hakları aktivisti ve eski bir yargıçtır. Bağımsız bir İslamcı  ve Suriye'nin Baas rejiminin uzun süredir muhalifi olan el-Malih, insan hakları için mücadele edip anayasal reformlar çağrısında bulunduktan sonra birkaç kez hapse atıldı.  2000'lerin başında el-Malih, Şam Baharı'nın bir figürüydü. Suriye İç Savaşı sırasında muhalif gruplarda aktifti. Suriye Ulusal Konseyi'nin ve ardından Suriye Ulusal Koalisyonu'nun bir üyesiydi. 
Suheyr el-Etâsi  Suriye muhalefetinde laik bir aktivist ve Kasım 2012 ile Aralık 2013 arasında Suriye Muhalif ve Devrimci Güçler Ulusal Koalisyonu'nun eş başkan yardımcısıydı Syria crisis: Gulf states recognise Syria opposition  Suriye muhalefet yapısı içindeki laik ve entelektüel çevrelerde geniş çapta saygı gördü. Daha önce yasaklı Cemal el-Etâsî Forumu'nun medya kanadını yönetmişti. Forum, Baas Partisi'nin kurucu üyelerinden olan ve daha sonra ayrılıp Demokratik Arap Sosyalist Birliği'ni kuran babasının adını taşıyordu 
Mişel Kilo "Suriye'nin önde gelen muhalif düşünürlerinden biri" olarak anılan Suriyeli bir Hristiyan yazar ve insan hakları aktivistiydi.
Mazen Derviş Suriye'nin en önde gelen aktivistlerinden biri olan avukat ve ifade özgürlüğü savunucusudur. Suriye Medya ve İfade Özgürlüğü Merkezi'nin başkanıdır. 2012'den Ağustos 2015'teki serbest bırakılışına kadar Suriye'de hapis yattı.

 İnsan hakları ihlalleri 
2011-12 yıllarında yayınlanan çeşitli Birleşmiş Milletler raporlarına göre Suriye Arap Silahlı Kuvvetleri ve Baasçı güvenlik aygıtı şunlardan sorumluydu:

 Çocukların (çoğunlukla erkek çocuklar), tıbbi personelin ve hastane hastalarının da dahil olduğu hukuka aykırı öldürmeler ("Bazı özellikle ağır durumlarda, tüm aileler evlerinde idam edildi");
 İşkence, çocuklara (çoğunlukla erkek çocuklara, bazen ölüme) ve hastane hastalarına yönelik işkence ve cinsel ve psikolojik işkenceyi de içerir;
 "Kitlesel ölçekte" keyfi tutuklama ;
 Nüfus yoğunluğunun fazla olduğu bölgelere tank ve helikopter konuşlandırılması;
 Sivillerin yaşadığı bölgelere yönelik yoğun ve ayrım gözetmeyen bombardıman ;
 Toplu cezalandırma;
 Zorla kaybetmeler;
 Geniş çaplı ve sistematik bir şekilde mülkün tahrip edilmesi ve yağmalanması;
 Bazı bölgelerde sistematik olarak yiyecek ve suyun reddedilmesi; ve 15 Mart 2011'den bu yana çocuklara yönelik tıbbi tedavinin engellenmesi.

İnsan Hakları İzleme Örgütü'ne göre Suriye güvenlik güçleri Mart-Aralık 2011'de 4.000'den fazla göstericiyi öldürmüş, on binlercesini yaralamış ve çok sayıda kişiyi gözaltına alıp işkence etmiştir. Bu ihlallerin yaygın ve sistematik olmasını, onları insanlığa karşı suç niteliğine taşıdığını belirtmiştir. Çok sayıda tanıklık, ihlallerin doğrudan devlet politikası doğrultusunda ve üst düzey liderlerin bilgisi dâhilinde gerçekleştiğini göstermektedir. Araştırmalar, güvenlik güçlerinin keyfi tutuklamalar, işkence ve ölümcül güç kullanımına ilişkin sürekli emirler aldığını ortaya koymuştur. HRW, Suriye'deki öldürme ve kötü muamelelerin üst düzey liderlik tarafından bilindiğini, gösterilerin şiddetle bastırılmasında Beşşar Esed ve yakın çevresinin doğrudan bilgi sahibi olduğunu işaret etmektedir.

Uluslararası Af Örgütü, 2012 baharında hükûmetin onayı olmadan ülkeye girdi ve Suriye ordusu ve şebbiha tarafından "büyük çapta ağır insan hakları ihlalleri " gerçekleştirildiğini, bunların "çoğunun insanlığa karşı suç ve savaş suçu teşkil ettiğini" belgeledi. Bu ihlaller, silahlı muhalefete karşı, sivilleri ve muhalefeti desteklediği düşünülen kaleleri cezalandırmak ve sindirmek için ve muhalefetle hiçbir ilgisi olmayan kişilere karşı ayrım gözetmeksizin işlendi. BM tarafından yukarıda listelenen suçlara ek olarak, insanların diri diri yakılması; eczanelerin ve sahra hastanelerinin tahrip edilmesi (normal hastaneler, ordu tarafından yaralananlara kapalıdır); ve bazen ölümcül olabilen işkencenin ("kırık kemikler, eksik dişler, elektrik şoklarından ve elektrik kabloları ve diğer aletlerle şiddetli dayak ve kırbaçlamadan kaynaklanan derin yaralar ve açık yaralar") ezici bir çoğunlukla erkeklere ve erkek çocuklarına yönelik olduğunu kaydetti.

 Göstericilerin öldürülmesi 
İnsan Hakları İzleme Örgütü'nün görüştüğü 63 saf değiştiren asker ve memur, komutanlarının göstericileri durdurmak için “ne gerekiyorsa yapın” şeklinde süresiz emirler verdiğini belirtmiştir. Bu ifade herkes tarafından ölümcül güç kullanma izni olarak anlaşılıyordu. Askerler, özellikle gerçek mermi dağıtıldığında bu niyetin açık olduğunu söyledi. Bazı askerler, üst rütbeli komutanların açıkça ateş açma emri verdiğini aktardı. Şam çevresinde görev yapan bir taburda subayların doğrudan ateş emri verdiği belirtildi. Dera'daki istihbarat biriminde de benzer şekilde “ölümcül güç dahil her yolun” kullanılmasının istendiği ifade edildi. Saf değiştirenlerin yaklaşık yarısı, komutanların göstericilere ateş açmalarını emrettiğini söyledi. Bazıları bu saldırılara bizzat katıldıklarını itiraf etti. Tanıklara göre göstericiler silahsızdı ve güvenlik güçleri için ciddi bir tehdit oluşturmuyordu. Şam'ın Muademiye bölgesinde doğrudan ateş açma emirleri verildiği bildirildi. Dera'da da birliklere sözlü ateş emri verildiği aktarıldı. HRW, özel birliklerin ve istihbaratın birçok şehirde öldürme, işkence ve toplu tutuklamalara karıştığını belgeledi. Ülkedeki haber kısıtlamaları nedeniyle kesin ölü sayısı bilinmese de BM, 4.000'in üzerinde sivilin öldürüldüğünü açıkladı. Suriyeli aktivistlerin kayıtları yaklaşık 3.934 sivil ölümü kaydetti.
 Keyfî gözaltı, işkence ve infazlar 
İnsan Hakları İzleme Örgütü'ne göre Suriye güvenlik güçleri, Mart 2011'den beri protestoculara yönelik yaygın keyfi tutuklama ve işkence uygulamaktadır. Saf değiştiren asker ve memurlar, bu kötü muamelelerin gerçekliğini doğrulamaktadır. Ülke genelinde “temizlik” operasyonları sırasında ve kontrol noktalarında sıkça keyfi tutuklamalar yapılmıştır. Bu tutuklamaların çoğunun istihbarat birimlerince gerçekleştirildiği, ordunun ise destek sağladığı belirtilmiştir. Gözaltına alınanların sayısı tam olarak bilinmese de İBM 15.500 tutuklamayı belgelemektedir. Bir istihbarat mensubu, Temmuz 2011'e kadar 44.350 kişinin gözaltında olduğunu aktarmıştır. Bazı kaynaklar toplam gözaltı sayısının 100.000'i geçtiğini söylemektedir. Saf değiştirenlerin anlattıkları, geniş kapsamlı bir gözaltı kampanyasının yürütüldüğünü göstermektedir. Birçok şehirde yüzlerce kişinin, hatta çocukların bile topluca gözaltına alındığı bildirilmektedir. Bazı askerler, tutuklama operasyonları sırasında yağma ve yakma olaylarının yaşandığını ifade etmiştir. Kontrol noktalarında her hafta onlarca kişinin gözaltına alındığı anlatılmıştır. Tutuklamalar sırasında sistematik dayak ve kötü muamele uygulandığı belirtilmiştir. Gözaltı merkezlerinde işkence yapıldığına dair tanıklıklar da mevcuttur. Saf değiştirenler, yakaladıkları kişilere nakil sırasında bile şiddet uyguladıklarını söylemiştir. Temmuzdan itibaren gözaltında ölüm vakalarının arttığı kaydedilmiştir. Tanıklar, Şam, Duma ve Bukamel'de işkence veya infaz sonucu ölümler gördüğünü anlatmıştır.

BM, 2011 Mart ortası ile Haziran sonu arasında 10.000 kişinin keyfi olarak gözaltına alındığını bildirdi; bir yıl sonra bu sayı iki katından fazla arttı, ancak tutukluların gerçek sayısı çok daha yüksek olabilir.Şam'ın kuzeyindeki kötü şöhretli Sednaya Hapishanesinde, emirleri dinlemedikleri veya firar girişiminde bulundukları için 2.500 askeri subay ve daha düşük rütbeli kişi tutuluyordu. İnsan Hakları İzleme Örgütü, tutuklulara karşı kullanılan 20'den fazla farklı işkence yöntemini belgeledi, bunlar arasında şunlar yer alıyordu: genellikle cop ve tel gibi nesnelerle uzun süreli ve şiddetli dayak; acı verici stres pozisyonları; elektrik verme; araba aküsü asidiyle yakma; cinsel saldırı; tırnak çekme; sahte infaz; ve cinsel şiddet. Birçoğu iğrenç ve acımasızca aşırı kalabalık koşullarda tutuluyordu; tıbbi yardıma ihtiyaç duyan birçok kişiye bu yardım reddedildi ve bunun sonucunda bazıları öldü.

 Cinsel şiddet ve tecavüz 
Suriyeli aktivistler, hükûmet güçlerini ülkenin isyancı bölgelerinde kadınları kaçırıp tecavüz etmekle, muhtemelen cinsel şiddeti halkı terörize etmek ve muhalefeti bastırmak için bir araç olarak kullanmakla suçladı. Muhalif bir aktivist, The Globe and Mail'e daha önce bilinmeyen altı kadına yönelik şiddet vakasıyla ilgili ayrıntılar verdi ve Şam'ın ayaklanmayı bastırmaya çalıştığı şu dönemde bu tür olayların gizli kaldığını belirtti. Türkiye'ye kaçan Suriyeli mültecilere göre, Suriye Arap Ordusu askerlerinin çok sayıda kadına toplu tecavüz ve sakatlama uyguladığını beyan etti.

13 Ağustos 2012'de, özel kuvvetlerden firar eden bir çavuş, Alevi subayların Humus'ta genç kızlara tecavüz emri verdiğini ve bu kızların daha sonra vurulacağını iddia etti. Firari çavuş ayrıca, bunu reddeden askerlerin ordu tarafından vurulduğunu söyledi

Uluslararası Kurtarma Komitesi tarafından yayınlanan bir raporda, Suriyeli mültecilerin kaçmasının temel nedeninin tecavüz korkusu olduğu belirtildi.

 Çocuk kaçırma 
Birleşmiş Milletler İnsan Hakları Yüksek Komiseri Navi Pillay, Mart 2012'de Suriye askerî güçlerinin ve Baasçı paramiliterlerin sistematik olarak çocukları kaçırdığını, alıkoyduğunu ve işkence ettiğini belirtti. BM Güvenlik Konseyi'nin Beşşar Esed'i Uluslararası Ceza Mahkemesi'nde  yargılanmak üzere teslim etmesi gerektiğini söyleyen Navi Pillay, "Çocukları -ne amaçla olursa olsun- büyük sayılar halinde hedef aldılar. Yüzlerce kişi alıkonuldu ve işkence gördü... Bu gerçekten korkunç... Dizlerinden vurulan, yetişkinlerle birlikte insanlık dışı koşullarda tutulan, yaraları için tıbbi tedavi görmeleri engellenen, rehin tutulan veya bilgi kaynağı olarak tutulan çocuklar." dedi.

 Tıbbi yardımın engellenmesi 
Baas rejimi, hastaneleri tedavi yerine baskı ve gözaltı mekanizması olarak kullanıldı. Saf değiştiren görevliler, yaralı protestoculara tıbbi yardımın engellendiğini ve ambulansların yaralıları yakalamak için kullanıldığını anlattı. Bu uygulamaların bireysel değil, komutanların bilgisi ve onayıyla gerçekleştiği belirtildi. Yaralı göstericilerin bir kısmının doğrudan gözaltı merkezlerine götürülerek kötü muameleye maruz bırakıldı. Askeri veya asker kontrolündeki hastanelerde yaralılara istihbarat görevlileri ve bazı personel tarafından dayak ve kötü muamele uygulandı. Ağır yaralıların başka merkezlere nakledilene kadar geçici gözaltı alanlarında tutuldu.

 Hukuksuz emirlere uymayan askerlere yönelik şiddet 
Hukuksuz emirlere uymamak askerler ve polisler için ağır sonuçlar doğurmaktadır. İtaatsizlik eden askerlerin subaylar veya istihbarat görevlilerince öldürüldüğü ve işkenceye uğradığı bildirilmektedir. Bazıları, gösterilere katıldıkları gerekçesiyle askerlikten önce veya izin dönemlerinde gözaltına alınmıştır. Saf değiştirenler genellikle kısa süreli olarak askeri üslerdeki gözaltı merkezlerinde tutulmuştur. Bazıları ise kötü şöhretli Tedmur Hapishanesine gönderilmiş ve burada binlerce tutuklunun şiddete maruz kaldığını aktarmıştır. Kaçakların özellikle ağır işkence gördüğü belirtilmiştir. Saf değiştiren askerleri, birliğine dönmesi için aile üyeleri gözaltına alınmıştır. Çoğu, emirlere uymazlarsa öldürüleceklerinden emin olduklarını söylemiştir. Bazıları hayatta kalmak için havaya ateş açtığını, ayaklara nişan aldığını veya zorla ihlallere katıldığını, durumu fark eden pek çoğunun ise kaçmayı seçtiğini dile getirmiştir.

 Gazetecilere yönelik şiddet ve medya sansürü 

Bu çatışmayı haberleştirmek başından beri zor ve tehlikeliydi: Gazeteciler saldırıya uğruyor, gözaltına alınıyor, işkence görüyor ve öldürülüyordu. Suriye hükûmeti tarafından teknik imkânlar (internet, telefon vb.) sabote ediliyordu. Bu çatışmadaki her iki taraf da, karşı tarafı olumsuz etiketler ve terimlerle suçlayarak veya sahte deliller sunarak itibarsızlaştırmaya çalıştı.

Mart ayında gösteriler başladığından beri, Esed hükûmeti bağımsız haberciliği yasaklayan, yabancı özgür basın kuruluşlarını engelleyen ve protestoları haberleştirmeye çalışan muhabirleri tutuklayan tam bir medya karartması uyguladı. Bazı gazetecilerin kaybolduğu, gözaltına alındığı, gözaltında işkence gördüğü veya görev başında öldürüldüğü bildirildi. Uluslararası medya, siviller tarafından çekilen ve genellikle internete yüklenen görüntülere büyük ölçüde güvendi. Gazetecileri Koruma Komitesi, 2012 yılında yayınladığı raporunda Suriye'yi dünyanın en sansürlü üçüncü ülkesi olarak tanımladı.

Esed hükûmetinin siber güçleri, birçok yerde cep telefonlarını, sabit hatları, elektriği ve interneti devre dışı bıraktı. Yetkililer, gazetecilerden dayak ve işkence yoluyla sosyal medya sitelerinin şifrelerini ele geçirmişti. Suriye Elektronik Ordusu adlı Esed yanlısı bir bilgisayar korsanı grubu, Baasçı propaganda yayınlamak için sık sık web sitelerini hacklemişti ve Esed hükûmeti, krizle ilgili haber yapanları hedef alan kötü amaçlı yazılım saldırılarına karışmıştı. Esed hükûmeti ayrıca, baskıları eleştiren siyasi karikatürist Ali Farzat'ı da hedef aldı ve işkence etti.

 Uluslararası tepkiler 
küçükresim|Suriye'deki protestocularla dayanışma amacıyla Kahire'de düzenlenen gösteri, 4 Şubat 2012
 Uluslararası kuruluşlar 
Arap Birliği,  Avrupa Birliği, Birleşmiş Milletler, ve birçok Batılı hükûmet, Suriye hükûmetinin protestoculara karşı uyguladığı şiddetli baskıyı kınadı ve birçoğu Suriye devrimine desteklerini dile getirdi.

Esed rejiminin Suriyeli sivillere yönelik eşi benzeri görülmemiş vahşeti, küresel tepkilere yol açtı ve Arap Birliği, Birleşmiş Milletler, Avrupa Birliği gibi uluslararası kuruluşlardan güçlü kınamalar aldı. Baas rejiminin acımasız baskısına yanıt olarak Birleşmiş Milletler İnsan Hakları Konseyi tarafından sırasıyla 29 Nisan ve 18 Ağustos 2011'de iki acil durum oturumu düzenlendi. BM tarafından atanan bir soruşturma heyeti, Esed rejimini hükûmetin doğrudan emrettiği öldürme amaçlı ateş politikasının bir sonucu olarak toplu katliamlar, suikastlar, kaçırmalar, zorla kaybetmeler ve diğer savaş suçlarından sorumlu buldu. BM İnsan Hakları Konseyi Yüksek Komiseri, Güvenlik Konseyi'ni Esed'i Uluslararası Ceza Mahkemesi'nde yargılamaya çağırdı. 18 Ağustos'taki ikinci acil durum oturumunda, İnsan Hakları Konseyi'nin birçok üye devleti Esed'in istifasını talep ederken diğer ülkeler Suriye hükûmetini derhal tüm baskı çabalarını durdurmaya ve protestocularla siyasi bir çözüm için diyalog başlatmaya çağırdı.

22 Mart'ta, AB Dışişleri ve Güvenlik Politikası Yüksek Temsilcisi Catherine Ashton, Avrupa Birliği'nin "Suriye'nin çeşitli yerlerinde gerçekleşen barışçıl protestoların canlı mühimmat kullanımı da dahil olmak üzere şiddetle bastırılmasını şiddetle kınadığını" belirten bir bildiri yayınladı. Ashton, 31 Temmuz'da Esed hükûmetinin Hama'daki katliamının ardından AB'nin kınamasını yineledi. Bu katliam Hama kentinde 200'den fazla kişinin öldürülmesiyle sonuçlandı. Ashton 18 Ağustos'ta, "AB, Beşşar Esed'in Suriye halkının gözünde meşruiyetini tamamen kaybettiğini ve onun istifa etmesinin gerekliliğini not eder." dedi. 3 Ağustos'ta, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi, Esed hükûmetinin protestoları şiddetle bastırmasını kınadı ve "Suriye yetkilileri tarafından yaygın olarak gerçekleştirilen insan hakları ihlallerini ve sivillere karşı güç kullanımını" kınayan bir bildiri yayınladı.

Körfez İşbirliği Konseyi (KİK) grubu, 6 Ağustos'ta yayınladığı ortak bir bildiride, "artan şiddeti ve çok sayıda insanın ölümüne ve yaralanmasına yol açan aşırı güç kullanımını" kınadı ve "sürekli kan dökülmesinden duyduğu üzüntüyü dile getirdi". 12 Kasım'da Arap Birliği, Beşşar Esed hükûmetinin 16 Kasım'a kadar protestoculara yönelik şiddeti durdurmaması halinde Suriye'yi örgütten çıkaracağını duyurdu ve Suriye muhalefet partilerini Kahire'deki Birlik merkezinde yapılacak görüşmelere katılmaya davet etti. Suriye, Lübnan ve Yemen bu eyleme karşı oy kullanırken, Irak oylamada çekimser kaldı. Birlik ayrıca Suriye'ye yönelik olası yaptırımlar konusunda da uyarıda bulundu.

 Ülkeler 
Türkiye Başbakanı Recep Tayyip Erdoğan, 2 Nisan 2011'de, 4 Nisan'da Esed'e baskı yaparak olağanüstü hal uygulamasını kaldıracağını, siyasi tutukluları serbest bırakacağını ve yeni bir anayasa kabul edeceğini söyledi. 2 Mayıs 2011'de Erdoğan, Suriye hükûmetinin bu ayaklanma sırasında 1982 Hama Katliamı gibi bir olayı tekrarlaması halinde Türkiye'nin buna seyirci kalmayacağı konusunda uyardı. 10 Haziran 2011'de Erdoğan, güvenlik güçlerinin Suriyeli protestoculara saldırdığı görüntülerdeki "vahşiliği" eleştirerek Esed'ı açıkça kınadı. Türkiye'nin, Suriye hükûmetini kınayan bir Güvenlik Konseyi kararını destekleyebileceğini söyledi. Türkiye, biri Mart 2011'de, diğeri ise Ağustos 2011'in başlarında Suriye'ye giden İran silahları olduğunu iddia ettiği en az iki sevkiyatı durdurdu;. Dışişleri Bakanı Ahmet Davutoğlu, 9 Ağustos 2011'de "kesin bir mesaj" iletmek üzere Suriye'yi ziyaret etti, Esed ve diğer Suriyeli yetkililerle altı saatten fazla süren görüşmenin ardından, Suriye hükûmetinin atması gereken "somut adımları" özetledi. 15 Ağustos 2011'de Davutoğlu, şiddetin "derhal ve koşulsuz veya mazeretsiz" durdurulması gerektiği, aksi takdirde Türkiye'nin belirtilmemiş "adımlar" atacağı konusunda uyarıda bulundu. 22 Kasım'da Recep Tayyip Erdoğan, "Esed ortaya çıkıp ölümüne savaşacağını söylüyor. Allah aşkına, kime karşı savaşacaksın? Kendi halkına karşı savaşmak kahramanlık değil, korkaklıktır. Kendi halkına karşı ölümüne savaşmış birini görmek istiyorsanız, Nazi Almanyası'na, Hitler'e, Benito Mussolini'ye, Romanya'da Nikolay Çavuşesku'ya bakın " dedi. Erdoğan, 10 Nisan 2012'de Esed rejimini sert bir dille eleştirerek, "Kaçan insanları arkadan vuruyorlar. Çocuk ya da kadın demeden acımasızca vuruyorlar." dedi ve ekledi: "Gerçekten de (Esed) Sayın Annan'a söz verdi, ama söz vermesine rağmen her gün 60, 70, 80, 100 kişiyi öldürmeye devam ediyor. Durum bu." dedi.

25 Kasım 2011'de; Rusya, Çin ve diğer BRICS grubu ülkeleri, Esed hükûmetini Suriye muhalefetiyle görüşmelere başlamaya çağırdı.

 İnsan hakları örgütleri 
Uluslararası Af Örgütü, 6 Temmuz 2011'de Suriye hükûmetinin Telkele kasabası sakinlerine uyguladığı şiddetli baskının "insanlığa karşı işlenen suçların sistematik bir kampanyası"na tekabül ettiğini bildirdi. İnsan Hakları İzleme Örgütü, 9 Temmuz'da Suriye Arap Ordusu askerlerine Esed hükûmeti tarafından gösteriler sırasında protestocuları vurmaları ve keyfi gözaltılara katılmaları emri verildiğini doğrulayan bir rapor yayınladı. Grup, emirlere uymadıkları takdirde Esed yanlıları tarafından vurulacaklarını söyleyen Suriye Arap Ordusu firarilerine atıfta bulundu.HRW: Syrian troops describe shooting protesters – World news – Mideast/N. Africa – msnbc.com  New York Times gazetesi, Eylül ayı ortasında, her ikisi de Suriye'de barışçıl protestoculara yönelik rejim şiddetini kınayan ABD ve Türkiye'nin, Esed sonrası Suriye'ye hazırlanmak için birlikte çalıştıklarını bildirdi.U.S. Is Quietly Getting Ready for Syria Without Assad By HELENE COOPER nyt.com 19 September 2011] Arap Amerikan Enstitüsü tarafından Kasım 2011'de yapılan bir anket, Arapların ezici çoğunluğunun rejime karşı devrimcilerin yanında yer aldığını ve Lübnan'daki Şii çoğunluklu bölgelerde Beşşar'a verilen desteğin neredeyse azaldığını ortaya koydu.
 Sivil tepkiler 
4 Şubat 2012'de, Humus kentinde Esed hükûmet güçleri tarafından 200'den fazla kişinin katledildiğine dair haberlerin ortaya çıkmasının ardından, 150'den fazla protestocu, saat 02:00'de Londra'daki İngiltere'deki Suriye Büyükelçiliği önünde toplandı. Bazı protestocular İngiliz polisi tarafından tutuklandı.Arrests at Syrian embassy protest , BBC, 4 February 2012. Günün ilerleyen saatlerinde, yaklaşık 300 protestocudan oluşan bir başka kalabalık, büyükelçiliğin dışında İngiliz polisiyle çatıştı.12 arrests during protests at Syrian embassy in London , Daily Telegraph, 4 February 2012. Kahire'de, yaklaşık 50 protestocu, 4 Şubat 2012'de Mısır'daki Suriye Büyükelçiliği'ni yağmaladı.
 Sonrası 
 İç savaş 

 Rejim-muhalefet çatışmaları, 2012-2013 
2012'nin ortalarına doğru Suriye devrimi tam teşekküllü bir iç savaşa dönüştü. 25 Mayıs 2012'de 108 sivilin Baas rejimi tarafından öldürüldüğü Hule Katliamının ve ardından Özgür Suriye Ordusu'nun (ÖSO) Suriye Baas rejimine verdiği ültimatomunun ardından, ÖSO'nun rejim birliklerine karşı ülke çapında saldırılara başlamasıyla ateşkes fiilen çöktü. Çatışma, en büyük iki şehir olan Halep ve başkent Şam'a doğru yayılmaya başladı. Ekim 2012'de bir başka ateşkesin başarısız olmasının ardından, 2012-2013 kışı ve 2013 ilkbaharının başlarında muhalifler tüm cephelerde ilerlemeye devam etti. 11 Ocak 2013'te, Nusra Cephesi de dahil olmak üzere muhalif gruplar, haftalarca süren çatışmaların ardından İdlib Vilayetindeki Taftanaz Hava Üssünün tam kontrolünü ele geçirdi. 2013 yılının 6 Mart gününe gelindiğinde muhalifler Rakka şehrini ele geçirmişti ve burası Esed rejiminin kaybettiği ilk il merkezi olmuştu.

küçükresim|180px|Mart 2013
Muhaliflerin ilerleyişi, Baas rejiminin yeniden örgütlenmesi ve ardından saldırılara başlamasıyla Nisan 2013'te durduruldu. Rejim güçleri, İdlib yakınlarındaki Vadi Dayf Üssünde altı aylık muhalif ablukasını aştı Halep'e giden ana otoyolun kontrolünü ele geçirdi. Kuşatmanın kaldırılması, Baas rejimi güçlerinin bölgedeki, ara sıra hava indirmelerine dayanan iki büyük askeri üssü yeniden ikmal etmesine de olanak sağladı. Nisan 2013'te Baas rejimi ve Hizbullah, el-Kuseyr yakınlarındaki bölgeleri ele geçirmek için bir saldırı başlattı ve Lübnan sınırına yakın Burhaniye, Sakraca ve er-Radvaniye kasabalarını ele geçirdi.

Temmuz 2013'ten itibaren durum bir çıkmaza girdi, çeşitli gruplar arasında tüm cephelerde çatışmalar devam etti ve çok sayıda kayıp verildi, ancak önemli toprak değişiklikleri olmadı. 28 Haziran 2013'te muhalif güçler güneydeki Dera şehrinde büyük bir askeri kontrol noktasını ele geçirdi   6 Ağustos 2013'te muhalifler 10 aylık bir kuşatmanın ardından Minek Hava Üssü'nü ele geçirdiğinde büyük bir ilerleme kaydedildi.

2013 yılının 21 Ağustos'unda Şam kırsalındaki Guta bölgesinde kimyasal bir saldırı gerçekleşti ve muhaliflerin elindeki bölgede binlerce can kaybına ve birkaç yüz kişinin ölümüne yol açtı. Saldırıyı hükûmet güçlerinin bölgeye yönelik bir askeri saldırısı izledi. Büyük ölçüde Esed güçlerine atfedilen saldırı, uluslararası toplumun Baas rejimini kimyasal silahsızlandırılmasını istemesine neden oldu. 2013'ün sonları, muhalif gruplara karşı çeşitli cephelerde saldırılar düzenleyen Baas rejiminin artan ilerleyişi ile sürdü. Suriye rejimi ve Hizbullah ile Kasım ayında Şam ve Halep'e bir saldırı başlattı.
 Çok taraflı vekâlet savaşı 
küçükresim|180px|Ağustos 2016
İlk bir yılda Suriye İç Savaşı, Suriye rejimi ve Suriye muhalefeti arasında süregiden bir çatışma iken savaşın ikinci yılında iki güç odağı daha eklendi: Bunlardan ilki Kürt ayrılıkçısı PKK'nın Suriye kanadı olan YPG idi. 19 Temmuz'da 2012'de Ayn el-Arab ilçesi Baas rejiminin çekilmesinin ardından savaşsız bir biçimde YPG'ye bırakıldı.19 July 2012. Syrian Observatory for Human Rights Retrieved 19 July 2012. Savaşın yeni iki güç odağından diğeri ise Irak ve Şam İslam Devleti idi. 2013'ün Nisan ayı başlarında köktenci grup Irak İslam Devleti, Irak'tan Suriye'ye yayılıp adını Irak ve Şam İslam Devleti olarak değiştirmişti. 2013 sonlarında güçlenen IŞİD, 2014 yılında çoğunlukla muhalif gruplara karşı yaptığı taarruzlar ile birçok muhabere kazanarak büyük toprak hakimiyeti kazandı.

Eylül 2014 ABD liderliğindeki koalisyon, IŞİD'e karşı bir hava bombardımanı kampanyası başlattı. ABD, Suriye iç savaşına yönelik müdahalesinde kara gücü olarak YPG liderliğindeki Suriye Demokratik Güçleri'ni kullandı ve onlara lojistik destek sağladı. Aynı süreçte Ayn el Arab kuşatması uluslararası kamuoyunun dikkatini yoğun biçimde Suriye'ye çevirmiştir. 2016-2017'de Rakka Operasyonu ve Deyrizor çevresindeki operasyonlar, hem yoğun koalisyon bombardımanı hem de ağır sivil kayıplarıyla sonuçlandı. 2018 ve 2019'da SDG'nin Fırat'ın doğusundaki son IŞİD kalelerine saldırısı sonucunda Bağuz'un düşmesi ile örgütün toprak hâkimiyeti sona erdi.

2016 Ağustosunda, savaşın başından itibaren Suriye muhalefetine siyasi ve askeri destek veren Türkiye, Fırat Kalkanı Harekâtı ile savaşa doğrudan müdahil olmuştur. Türkiye sonradan Suriye Milli Ordusu adını alacak olan Türkiye destekli Özgür Suriye Ordusu'nu oluşturarak kara gücü olarak kullandı. DAİŞ ve SDG'ye yönelik harekâta Cerablus, Azez ve el-Bab kontrol altına alındı. Ocak 2018'de Türkiye, Afrin'e yönelik Zeytin Dalı Harekâtı'nı başlattı ve Mart 2018'de Afrin'in SDG'den ele geçirdi. Türkiye Ekim 2019'da SMO ile birlikte Barış Pınarı Harekâtı'nı başlatarak SDG'nin kontrol ettiği Resulayn-Tel Abyad hattını ele geçirdi.

 Rejim-muhalefet çatışmaları, 2014-2020 
2014 Şubat ayında Özgür Suriye Ordusu'nun Güney Cephesi kuruldu. 2014 ve 2015 yıllarında Kuneytra taarruzu, Dera taarruzu ile Şeyh Maskin, Nasib Sınır Kapısı ve Busra Muharebeleri sırasında Dera ve Kuneytra illerinde bir dizi zafer kazandılar.

2015 yılı, Fetih Ordusu adlı muhalif askerî koalisyonun İdlib'de önemli kazanımlar elde ettiği ve rejimin bölgede ciddi toprak kayıpları yaşadığı bir dönem olmuştur. 28 Mart'ta Fetih Ordusu koalisyonu İdlib'i ele geçirdi. Fetih Ordusu, 25 Nisan'da Cisr eş-Şuğur şehrinin kontrolünü sağladı. Mayıs sonunda ise İdlib ilini Fua ve Kefraya kasabaları dışında tamamen kontrol altına almış oldu. Muhaliflerin ilerlemesi Baas rejimi ve Hizbullah'ın moralinin dramatik bir şekilde düşmesine yol açtı 

küçükresim|180px|Mart 2020-Kasım 2024 arası Suriye İç Savaşı haritası
2015 sonbaharında Rusya'nın savaşa doğrudan müdahil olması çatışmaların seyrini köklü biçimde değiştirmiştir. Rus hava desteği sayesinde rejim güçleri Halep, Lazkiye ve Dera gibi kritik cephelerde yeniden ilerlemeye başlamıştır. 2016 yılı boyunca Halep çevresi savaşın en yoğun çatışma alanı hâline gelmiştir.

2016 sonunda rejim güçlerinin Halep'in tamamını ele geçirmesi savaşın en kritik dönüm noktalarından biri olmuştur. Bu gelişme, muhaliflerin kuzeydeki en önemli şehir merkezini kaybetmesine yol açmıştır. Aynı süreçte Baas rejimi ve Rusya, ülke genelinde kapsamlı bir karşı saldırı dalgası yürüttü. Rejim güçleri, Barada Vadisi, Palmira ve Doğu Guta gibi kritik alanları yeniden ele geçirerek başkent Şam çevresindeki kuşatmaları kırdı.

2017-2018 döneminde rejimin ilerleyişinin ana belirleyicisi Rusya'nın yoğun hava desteği oldu. 2018'de güneydeki muhalif bölgeler rejim tarafından art arda düşürüldü ve Dera ile Kuneytire tamamen rejim kontrolüne geçti. İdlib, Rusya ve Türkiye'nin arabuluculuğunda kurulan ateşkes ve tampon bölgelerle savaşın son büyük muhalif kalesi hâline geldi. Esed rejiminin Nisan 2017'de Han Şeyhun'da ve Nisan 2018'de Duma'da düzenlediği kimyasal saldırılar uluslararası tepkiye yol açtı.

2019 Mayıs ayında Baas rejimi, Rusya'nın hava desteği ile Kuzeybatı Suriye'deki muhalif bölgelere karşı bir kara saldırısı başlattı. Baas rejimi 19 Ağustos'ta Han Şeyhun kasabasının kontrolünü ele geçirdi.

2019-2020 kışında Baas rejimi ve Rusya'nın muhaliflerin elinde kalan son il olan ve yurt içinde yerinden edilenler ile nüfusu 5 milyona ulaşan İdlib'e yönelik büyük operasyonu, milyonlarca sivili etkileyen yeni bir insani krize yol açtı. İdlib'in güney kırsalında ilerleyen Rusya ve Baas rejimi, 28 Ocak 2020'de Ma'arrat el-Nu'man'ı, 5 Şubat 2020'de Serakib'i ele geçirdi.

 Türk harekâtı ve İdlib ateşkesi, 2020-2024 
27 Şubat 2020'de Baas rejimi tarafından yapılan ve Türk Silahlı Kuvvetleri'nin bir mekanize piyade taburunu hedef alan Balyun hava saldırısı 34 Türk askerinin ölümüne yol açtı. Türkiye, aynı gün saldırıya karşılık olarak başlattığı Bahar Kalkanı Harekâtı ile Baas rejimine ağır kayıplar yaşattı. Türkiye, Rusya-İran-Baas rejimi ittifakının muhalif Suriyeli sivil halkı Türkiye'ye "sürme" projesini çökerttiği gibi bu tarihten sonra oluşabilecek yeni mülteci göçlerinin de önüne geçti. Baas rejiminin muhaliflerin elindeki kalan tek il olan İdlib'i ele geçirerek savaşı kesin zafer ile sonuçlandırması Türkiye tarafından engellendi. 5 Mart 2020'de Türkiye ve Rusya arasında imzalanan ateşkes, cephe hatlarını dondurarak çatışmaları kısmen durdurdu. 2020 Mart ayındaki İdlib ateşkesini takip eden 4,5 yıl boyunca Baas rejimi ile muhalif gruplar arasındaki çatışmada silahlı çatışmalar azaldı, cephe hatları büyük ölçüde sakinleşti ve kayda değer bir toprak hâkimiyeti değişimi yaşanmadı.

2022 Aralık ayında başlayan ve devamındaki iki yıl boyunca Hey'et-i Tahrîrü'ş-Şâm ve müttefiklerinin rejim mevzilerine yönelik saldırıları ile süren Kuzeybatı Suriye'deki düşük yoğunluklu çatışma dizisi, Ağustos-Eylül 2023'te Deyrizor'daki Arap aşiretlerinin SDG'ye karşı bir başlattığı silahlı isyan ve 5 Ekim 2023'te, Humus Askerî Akademisi'nde düzenlenen mezuniyet törenine yönelik 112'den fazla kişinin ölümüne ve 277'den fazla kişinin yaralanmasına yol açan insansız hava aracı saldırısı cephe hatlarının sakinleştiği bu dönemin kayda değer olayları idi.
 8 Aralık 2024 Devrimi  
 Baas rejiminin çöküşü 

küçükresim|180px|Suriye muhalefetinin 11 günde Baas rejimini deviren saldırıları
27 Kasım 2024'te Suriye muhalif gruplarından oluşan bir koalisyon, ülkenin kuzeybatısında Beşşar Esed liderliğindeki Baas rejimine karşı beklenmedik bir taaruz başlattı. Saldırı, Esed hükûmetinin kilit müttefikleri olan Rusya, İran ve Hizbullah'ın diğer çatışmalar nedeniyle zayıflamasının ardından gerçekleşti. Hey'et-i Tahrîrü'ş-Şâm (HTŞ) liderliğinde ve Türkiye destekli muhalifler tarafından desteklenen saldırı, 2011'de başlayan Suriye iç savaşındaki büyük çatışmaları büyük ölçüde durduran 2020 ateşkesinden bu yana ilk saldırıydı. Aslında, Esed karşıtı güçlerin Halep'e yönelik bir taarruz planlaması 2023'ün sonlarında başlamıştı ancak Türkiye'nin itirazları nedeniyle ertelendi. Türkiye, Esed rejimine müzakereler teklif etse de olumsuz bir yanıt aldı. Ardından Türkiye, Hey'et-i Tahrîrü'ş-Şâm öncülüğündeki muhaliflerin Halep'e taarruz başlatmasına izin verdi.

30 Kasım'a kadar, HTŞ Halep'in büyük bir bölümünün kontrolünü ele geçirmişti ardından Rusya oradaki muhalif mevzilerine hava saldırıları düzenlemek için müdahale etti. 1 Aralık'a kadar, muhalifler Hama, İdlib ve Halep vilayetlerinde önemli miktarda arazinin kontrolünü ele geçirmişti ve Hama şehrine doğru bir taarruz başlatıyorlardı. Hama, 5 Aralık'ta HTŞ'nin eline geçti ve 7 Aralık'ta Humus şehrini ele geçirmek için güneye doğru hareket ettiler, Şam'daki hükûmeti Suriye kıyılarından etkili bir şekilde ayırdılar. Bu arada, Güney Operasyonları Odası, Deraa'da Baas rejimine bir taarruz başlattı ve Şam'ın güney banliyölerine doğru ilerlemeye başladı, Palmira'yı ele geçiren Suriye Özgür Ordusu ise doğudan Şam'a yaklaştı.

Şam, taarruzun başlamasından 11 gün sonra, 8 Aralık sabahının erken saatlerinde muhaliflerin eline geçti ve HTŞ, Esed'in Moskova'ya kaçmasıyla birlikte Esed rejiminin sonunu ilan etti. HTŞ lideri Ahmed eş-Şara, Suriye'nin fiili lideri oldu ve Mart 2025'e kadar ülkenin geçici başbakanı olarak Muhammed el-Beşir liderliğinde bir geçiş hükûmeti kurdu.
 Anayasal ve idari reformlar 
Suriye, 8 Aralık 2024'te Esed rejiminin devrilmesinden bu yana siyasi bir geçiş sürecinden geçiyor. 
29 Ocak 2025'te Suriye'nin fiili lideri Ahmed eş-Şara, Suriye Genel Komutanlığı tarafından geçiş dönemi için Suriye cumhurbaşkanı olarak atandı ve Suriye Devrim Zaferi Konferansı'nı düzenledi. Şara, cumhurbaşkanı olarak ilk konuşmasında, 2012 Baasçı Suriye Anayasası'nın feshedilmesinin ardından siyasi geçiş sürecinde "yasal referans" olarak hizmet edecek bir "ulusal diyalog konferansı" düzenleyeceğini ve bir "anayasa bildirgesi" yayınlayacağını söyledi  Zaferi Konferansı sırasında Suriye Genel Komutanlığı, Esed rejiminin devrilmesinden sonra fiili lider olarak görev yapan Ahmed el-Şara'yı geçiş dönemi için cumhurbaşkanı olarak atadı.

13 Mart 2025'te, eş-Şara, beş yıl geçerli olacak geçici anayasayı onayladı. Anayasa, başbakanlık makamı olmaksızın bir başkanlık sistemi belirliyor. Beş yıllık geçiş döneminde geçici parlamento olarak hizmet vermek üzere Halk Meclisi kuruldu ve yeni kalıcı anayasanın taslağının hazırlanmasına nezaret edildi. Anayasal beyannamede beş yıllık bir geçiş dönemi tanımlandı. Geçici anayasa, yasama yetkisi için oluşturulacak geçici halk meclisi hükmünü içeriyor; bu meclis, yeni seçimler yapılana dek yasal ve yönetsel boşluğu doldurmak üzere planlanmıştı. Geçici anayasa, yasama ve yürütme erkleri bakımından önemli düzenlemeler getiriyor. Bu metin, geçiş dönemi boyunca başkanın yürütme yetkilerini elinde tutacağını, aynı zamanda yeni bir geçici halk meclisi kurulacağını öngörüyor. Bu meclis, parlamento boşluğu doldurarak yasa yapma ve denetim işlevlerini üstlenecek. Bu hukuki yeniden yapılanma süreci, bir yandan "geçiş adaleti" için zemin hazırlamayı, eski rejim dönemindeki insan hakları ihlalleri ve yaptırımlar için yargı yolunu açmayı; ama diğer yandan da yeni kurallar ve meşruiyet sınırlarının netleşmesini hedefliyor.

29 Mart 2025'te, Şara, 23 bakanlıktan oluşan İkinci Suriye Geçiş Hükûmeti, Şam'daki Cumhurbaşkanlığı Sarayı'nda düzenlenen bir törenle duyurdu. Yeni hükûmet yapısında dikkat çekici kurumsal değişiklikler de oldu: Örneğin, kabinede geleneksel bakanlıklara ek olarak Afet ve Acil Durumlar Bakanlığı ve Spor ve Gençlik Bakanlığı gibi yeni bakanlıklar kuruldu.

Ekim 2025'te Cumhurbaşkanı Ahmed eş-Şara, ülkenin resmi tatil günlerini belirleyen bir cumhurbaşkanlığı kararnamesi yayınlayarak Baas rejiminin kurulduğu 1963 darbesinin kutlandığı "8 Mart Devrim Günü" ve 6 Mayıs 1916'da Şam ve Beyrut'ta Osmanlı'nın Büyük Suriye valisi Cemal Paşa tarafından idam edilen Müslüman-Hristiyan Arap milliyetçilerinin anıldığı "Şehitler Günü"nü listeden çıkardı. Öğretmenler Günü ve Tişrin Kurtuluş Savaşı Günü de ortadan kaldırılan diğer iki bayram oldu. Kararname, iki yeni resmi tatil günü getirdi: 18 Mart Suriye Devrim Günü ve Esed rejiminin düşüşünü anan 8 Aralık Hürriyet Günü. Ocak 2026'da Cumhurbaşkanı eş-Şara, Nevruz'u resmi tatil olarak belirleyen bir kararname daha yayınladı.

 Askerî reformlar 
29 Ocak 2025'te  Suriye Devrimi Zaferi Konferansı'nda Suriye geçiş hükûmeti, birçok silahlı milis grubunun dağıtıldığını ve bunların Suriye Savunma Bakanlığı'na entegre edildiğini, ayrıca geçiş döneminde Ahmed eş-Şara'nın Suriye cumhurbaşkanı olarak atandığını duyurdu. Eski rejime bağlı ordu, güvenlik ve istihbarat kurumları fiilen feshedildi; tüm silahlı grupların dağıtılması veya yeni devlet kurumlarına entegre edilmesi yönünde karar verildi. Bu, hem merkezi otoritenin yeniden tesis edilmesi hem de ülkenin bölgesel ve mezhepsel çatışmalar yerine ulusal bir güvenlik mimarisi kurma çabasının bir parçası olarak görülüyor. Yeni savunma ve güvenlik kurumlarının kuruluşu, geçiş hükûmetinin öncelikli hedeflerinden biri oldu. Geçici hükûmetin ilan ettiği “yeni ulusal ordu ve güvenlik yapıları”, eski silahlı grupların tasfiyesini ve devlet kontrolüne entegrasyonunu içeriyor. Bu yeniden yapılanma çabası, hem iç güvenlik hem de ulus-devlet inşası açısından yaklaşık on yıl süren iç savaş ve parçalanmışlık sonrası kritik bir adım olarak değerlendiriliyor.

27 Ocak 2025'te Türk Dışişleri Bakanı Hakan Fidan'ın, Türkiye destekli Suriye Millî Ordusu (SMO) birliklerinin yeni Suriye Ordusu'na entegre edileceğini açıklamıştı. 29 Ocak 2025 Suriye Devrimi Zaferi Konferansı'ndan itibaren eski Suriye Milli Ordusu silahlı grupları Suriye Ordusuna entegre olmaya başladı. 3 Şubat'ta, Savunma Bakanlığı'nın SMO'nun iki generali Ebu Amşe ve Seyf Ebu Bekir Polat'ı Suriye Ordusu'nun yeni kurulan 62. ve 76. Tümenlerinin başına getirdi.

10 Mart 2025'te SDG lideri Mazlum Abdi'nin Ahmed eş-Şara ile görüşmesinin ardından SDG'nin kendini feshi ve Suriye Silahlı Kuvvetleri ile entegrasyonunu kabul eden bir anlaşma imzaladı. Suriye geçiş hükûmeti 10 Mart anlaşmasını ihlal etmekle ve anlaşmanın gereklerini uygulamamak ile suçladığı Suriye Demokratik Güçleri (SDG) Ağustos ayından itibaren zaman zaman silahlı çatışmalar yaşadı. 10 Mart mutabakatının gerekliliklerinin uygulamak için verilen süre 31 Aralık 2025'te doldu. 6 Ocak 2026'da Suriye hükûmeti-SDG çatışması tekrar alevlendi. 18 Ocak itibarıyla Suriye Ordusunun harekâtında  SDG kontrol ettiği toprakların büyük kısmını kaybetti ve Suriye geçici hükûmeti ile ateşkes konusunda anlaştı. 30 Ocak'ta Suriye geçiş hükûmeti, SDG ile ateşkesi, kademeli askerî ve idari entegrasyonu, Haseke ve Kamışlı'ya İçişleri Bakanlığı güçlerinin konuşlandırılmasını, yerel kurumların devlete entegrasyonunu içeren kapsamlı bir anlaşmaya vardığını duyurdu.

 Ekonomik reformlar 
29 Aralık 2025'te Suriye Merkez Bankası, Şam'da düzenlenen 'Yeni Suriye Banknotları Tanıtım Etkinliği'nde Cumhurbaşkanı Ahmed eş-Şara ile birlikte yeni Suriye lirası banknotlarını tanıttı. Yeni para birimine atıfta bulunan 2025 tarihli 293 sayılı Kararname ile ilgili yürütme talimatlarının bazıları aynı günün erken saatlerinde yayımlandı. Yeni banknotlar 3 Ocak 2026'da genel halkın kullanımına sunuldu. Yeni basılan banknotlarda Hafız Esed ile devrilmiş lider Beşşar Esed'in portreleri çıkarılırken, Suriye'de yetişen Şam gülü, karadut, turunçgiller, pamuk ve zeytin gibi bitkisel unsurlar öne çıkarıldı. Ahmed eş-Şara, "Şahıslar gelip geçicidir. Kişileri kutsallaştırma ve onları sürekli kağıt paraların üzerine yerleştirme şeklindeki kalıplaşmış anlayıştan uzaklaştık" dedi.

Uyuşturucu ihracatı ana gelir kaynaklarından biri olan ve Captagon adlı uyuşturucunun küresel üretiminin yaklaşık %80'ini üstlenen Esed rejiminin devrilmesinden sonra kurulan Suriye Geçiş Hükûmeti uyuşturucu ticaretinin durdurulmasını emretmiştir; Esed'in devrilmesinden kısa bir süre önce uyuşturucu trafiğinin en az %90 oranında azaldığı bildirilmiştir.

2019'da ABD tarafından Esed rejimine karşı çıkarılan ve Suriye ekonomisini, özellikle inşaat, finans ve enerji sektörlerini ciddi şekilde etkileyen ve yeniden yapılanma çabalarını zorlaştıran Sezar Yaptırımları  Esed rejiminin çöküşünden bir yıl sonra 18 Aralık 2025'te ABD Başkanı Donald Trump tarafından 2026 Mali Yılı Ulusal Savunma Yetkilendirme Yasası'nın bir parçası olarak yürürlükten kaldırıldı.
 Devrimcilere yönelik şiddetin soruşturulması
2011'de Dera'da duvarlara rejim karşıtı sloganlar yazan çocukların tutuklanıp işkence görmesinden de sorumlu Beşşar Esed'ın kuzeni ve Dera eski siyasi güvenlik şefi Atıf Necib, 31 Ocak 2025'te Lazkiye'de yakalandı.Syrian authorities arrest Atef Najib, cousin of Assad, over crimes against civilians

 Ayrıca bakınız 
 2013 Mısır Katliamı
 Nüfusun politik temizliği

Kaynakça

 Dış bağlantılar 

Kategori:21. yüzyıl devrimleri
Kategori:2011'de protestolar
Kategori:2011'de ayaklanmalar
Kategori:Arap Baharı
Kategori:Suriye'deki protestolar
Kategori:2011'de Suriye