Bruno Maddox

Bruno P. Maddox (d. 1969, Londra) en çok My Little Blue Dress (2001) adlı romanı ve hicivsel dergi denemeleriyle tanınan İngiliz edebi roman yazarı ve gazetecidir.

Harvard Üniversitesi'nden 1992'de mezun olduktan sonra Maddox kariyerine The New York Times Book Review ve The Washington Post Book World için kitap eleştirileri yazarak başladı. 1996'nın başlarında Spy dergisinde editörlüğe atandı ve birkaç ay içinde derginin 1998'de kapanmasına kadar sürdüreceği genel yayın yönetmenliğine terfi etti. Maddox, My Little Blue Dressi 1999 ve 2001 yılları arasında yazdı. Yayımlanmasından bu yana GEAR ve Travel + Leisure gibi dergiler için hiciv denemeleri yazmaya odaklandı; Ayrıca, bilim ve teknolojiye erken yaşta maruz kalmasından yola çıkarak Discover dergisine "Blinded by Science" (Bilimin Kör Ettiği Şey) adlı aylık bir mizah köşesi de yazmaktadır. Maddox ayrıca The Week dergisinin Amerikan baskısının katkıda bulunan editörüdür.

Erken yıllar
Maddox, 1969 yılında Londra'da doğdu. Nature dergisinin eski editörü, bilim ve doğa üzerine yazan merhum Sir John Maddox ve Rosalind Franklin, WB Yeats, Nora Barnacle ve diğerlerinin biyografisini yazan Brenda Maddox'un oğluydu. Gazeteci olan, The Timesın Baş Dış Yorumcusu ve Prospect dergisinin Editörü olan ve şu anda Hükümet Enstitüsü'nün Müdürü olan Bronwen Maddox adında bir kız kardeşi vardır. Maddox, babasının Nature dergisinin editörü olması nedeniyle çocukluğu ve gençliğinde ayrıcalıklı bir hayat yaşadı ve dönemin önde gelen bilimsel düşünürlerinden bazılarıyla karşılaştı ve James Watson ve Sir Fred Hoyle gibi isimlerle akşam yemeklerinin tadını çıkardı.

Ailesinin bilim geçmişine rağmen Maddox, Londra'daki bağımsız bir erkek okulu olan Westminster School'a gittiği dönemde beşeri bilimler ile ilgilendi. Harvard Üniversitesi'nde İngiliz edebiyatı okudu ve 1992'de mezun oldu. Tek makalesini son sınıf yılında öğrenci gazetesi The Harvard Crimsonda yayınladı. Lisans Thomas Temple Hoopes Ödülü'nü "restoran menülerinde sıfat kullanımı" başlıklı son sınıf teziyle kazandı. Mezuniyetten sonra Maddox, Cambridge, Massachusetts'ten Moskova'ya taşındı ve burada üç hafta boyunca bir Rus dergisinin İngilizce editörü olarak çalıştı; ardından New York'a taşındı ve burada iki yıl boyunca yerel partilere ünlülerin davetiyelerini elden dağıtmak da dahil olmak üzere çeşitli işlerde çalıştı.

Maddox'un serbest yazarlık kariyeri, 1994 yılında The New York Times Book Review ve The Washington Post için kitap eleştirmeni olarak çalışmaya başlamasıyla başladı. Burada, daha sonra Spy dergisinde editör olarak iş bulmasına yardımcı olacak sert eleştiriler yazmasıyla ün kazandı. Maddox, kitap incelemesi tarzını "oldukça acımasız" olarak tanımladı ve "yatak odasında oturup bu iğrenç akademisyenlere varoluşsal öfkesini kusan, sinirli, yirmili yaşlarında bir adam" olduğunu söyledi. The Washington Post için yazdığı son kitap incelemesi 1996'nın sonlarındaydı; ancak 1998'e kadar The New York Times için inceleme yazmaya devam etti ve bundan sonra yalnızca birkaç incelemeye katkıda bulundu.

Dot-com patlamasının başlangıcında Maddox, bir bilgi teknolojileri şirketinde tam zamanlı iş buldu ve burada bir buçuk yıl çalıştı.

Spy dergisinin editörlüğü
1996 yılının ortalarında Maddox, New York şehrinde aylık hiciv bir dergi olan Spy dergisinde kıdemli editör olarak işe alındı. Spy 1994 yılında yayın hayatına son verdi ancak derginin yayın sıklığını yılda ondan altı sayıya düşüren Sussex Publishers Inc.'in yeni sahipliği altında hızla yeniden canlandırıldı. Spyda Maddox'a hicivci olan yardımcı editör Adam Lehner yardımcı oldu. Aralık 1996'da Maddox, baş editörlüğe terfi etti; editör ekibinde Jared Paul Stern ve 1997 sonlarında başlayan geleceğin senaristi William Monahan vardı.

Maddox, New York merkezli haberler yapma geleneğini sürdürmek yerine, "Spy" dergisini ulusal bir dergiye dönüştürmek istiyordu. Maddox'a göre, hedef kitlenin değişimini iki faktör tetikledi. Derginin geçmişteki hiciv objeleri olan, 1980'lerde "kendilerini hedef ilan eden ucuz kötü adamlar" artık ulusal sahnede değildi. Bu arada, "90'ların günahları, özel ve sessizce bir saflık duygusunun geliştirilmesiydi" ve ifşa edilmesi veya alay konusu yapılması daha zordu.

1998'in başlarında Sussex Publishers, okuyucu sayısını ve reklam sayfalarını artırmak amacıyla "Spy" dergisinin yayın sıklığını yılda altı sayıdan dokuz sayıya çıkardı. Maddox'un görev süresi boyunca "Spy" dergisinin ücretli tirajı düşmeye devam etti ve Mart 1998'de dergi bir kez daha yayın hayatına son verdi. Sussex'in Başkanı ve CEO'su John Colman, "Bruno ve ekibinin harika çalışmalarına rağmen, [reklamveren ve tüketici] tarafından finansal olarak sürdürülebilir kılmak için gereken kabulü görmedik" sonucuna vardı. Maddox, "1990'ların sonlarında New York'ta bir hiciv dergisinin gerçekten hiçbir işlevi olmadığını", çünkü "herkesin çok mütevazı ve çekingen davrandığını" kabul etti.

Küçük Mavi Elbisem

1999'da Maddox, ilk romanı olan My Little Blue Dressin ön haklarını, edebiyat temsilcisi John Brockman'ın tavsiyesi üzerine gönderdiği beş sayfalık bir faks teklifine dayanarak bir Alman yayıncıya sattı. Bir hafta içinde Brockman, yalnızca teklifin gücüne dayanarak romanın haklarını sekiz ülkedeki yayıncılara daha satmayı başardı. (Maddox henüz ilk el yazmasını bile yazmamıştı.)

My Little Blue Dress, 2001 yılında Viking Press, bir Penguin Group baskı tarafından yayımlandı. Roman, yüz yaşında bir kadının anısı olarak başlıyor, ancak birkaç bölüm sonra türün bir parodisi olduğu ortaya çıkıyor. Başkahraman, tek bir gecede yaşlı bir kadının anılarının sahtesini yaratmaya can atan kurgusal Bruno Maddox'tur.Maddox's June 2004 book reviews included a note that read, "Bruno Maddox is adapting his novel 'My Little Blue Dress' for the screen." See Maddox's  review of P. J. O'Rourke's Peace Kills: America's Fun New Imperialism (New York Post, 6 June 2004) and his review of George Hagen's The Laments (New York Post, 27 June 2004). Birkaç kitap eleştirmeni romanın hicvini bozmaktan kaçınırken, diğerleri yayıncının "her şeyi zaten kitap kapağında açıkladığını" öne sürerek romanın ana fikrini ifşa etti.As of 2007 there is no further evidence that Maddox completed the script. Romanın entrikası, kurgusal Maddox'u bir anı uydurmaya iten gizemli nedende yatıyor.

Eleştirmenler "Küçük Mavi Elbisem"i alkışladılar ama bazı çekincelerini de dile getirdiler. Örneğin, Salon.com'dan Maria Russo, romanın "kolayca okunamayacak, gösterişli bir felakete dönüşebilecek 'bunu evde denemeyin' tarzı edebi deneylerden biri" olduğu konusunda uyardı, ancak Maddox'un "bunu korkusuz bir gösterişle başardığı" sonucuna vardı. "The New York Times" Emily Barton, Maddox'un "tüm hatalarına rağmen" "çekici ve son derece eğlenceli bir roman" sunduğunu kabul etti.As of 2009 a second novel from Maddox has not been published, however, in a story (dated 16 October 2009) by Bruno Maddox it is written that "Bruno Maddox is at work on his second novel." 

Maddox, bir röportajında Bret Easton Ellis'in 1991 tarihli romanı Amerikan Sapığını övdü ve romanın baş kahramanı Patrick Bateman'ın Phil Collins, restoranlar, kıyafetler ve halılarından kanın nasıl temizleneceği hakkındaki uzun monologlarından ilham aldığını belirtti.

2001 yılında Maddox, ilk romanını "Küçük Romancılar Turu" olarak adlandırılan ve eski bir Spy editörü olan arkadaşı William Monahan ile birlikte düzenlediği ortak bir kitap turunda tanıttı; ancak bu tur 11 Eylül saldırıları nedeniyle kesintiye uğradı. Monahan'ın Light House: A Trifle adlı kitabı da bir Penguin yayınevi tarafından yayımlandı. Birkaç yıl sonra Maddox, My Little Blue Dressin film uyarlaması üzerinde çalıştığına dair bazı ipuçları verdi; ancak senaryoyu tamamlayıp tamamlamadığı bilinmiyor.

Son denemeler
2001'de My Little Blue Dressin yayımlanmasının ardından Maddox'un, "herkesin hırslı ve hayalperest" olduğu ve "insanların garsonluk yapmaktan ve şöhret hayalleri kurmaktan oldukça memnun olduğu" Kaliforniya'da geçen ikinci bir roman üzerinde çalıştığı bildirildi. Ancak 2009 itibarıyla herhangi bir el yazması yayınlanmadı.

2001'den beri Maddox, artık yayınlanmayan GEAR gibi popüler dergiler için çok sayıda makale yazdı. 11 Eylül 2001 saldırılarından bir yıl sonra yayınlanan "Before It Was Real" adlı makalesi, Dünya Ticaret Merkezi'ne uçuş simülatörü oyunu oynayarak giren teröristlerin duyarsızlığını anlatıyor. Maddox'un çalışmalarına bir diğer örnek ise, Yeraltı Edebiyat İttifakı'nın lideri Karl Wenclas'ın 2003'te yazdığı, "Amerika'nın En Öfkeli Kitap Kulübü" başlıklı ve BlackBook moda dergisinde yayınlanan profilidir. Wenclas daha sonra Maddox'un BlackBook adlı makalesinde Yeraltı Edebiyat İttifakı'nı çarpıttığını söyleyerek onu alaya aldı ve makaleyi "yalanlarla dolu" olarak özetledi.

2003'ün sonlarında Maddox, Travel + Leisure dergisine düzenli olarak makaleler yazmaya başladı. Dergideki ilk makalesi, hizmet dışı bırakılmadan önce süpersonik Concorde uçağındaki uçuşunu anlatan "The Concorde, RIP" (Concorde, RIP) idi; daha sonra yıllık Travelers' Tales serisinin ikinci cildi olan The Best Travel Writings 2005 (2005'in En İyi Seyahat Yazıları)'na dahil edildi. Maddox, 2004'te The Week dergisinin Amerikan baskısında katkıda bulunan editör olarak çalışmaya başladı ve 2007 itibarıyla basılı sayıya haftalık olarak katkıda bulunmaya devam ediyor; "Main Stories" (Ana Hikâyeler), "Tartışma Konuları" (Konuşma Konuları) ve "Only in America" (Sadece Amerika'da) gibi bölümleri yönetiyor. Ayrıca 2004 ve 2005'te The New York Post için çeşitli kitap incelemeleri yazdı.

Maddox, 2006 yılında Discover dergisine "Bilimin Kör Ettiği" başlıklı düzenli bir mizah köşesi yazmaya başladı. Yazıları, çocuklukta bilimle tanışmasından esinlenmiştir; babasının kariyeri sayesinde ailesi bilimle iç içeydi ve Maddox da sosyal etkinliklerde düzenli olarak bilim insanlarıyla bir araya geliyordu. Maddox'un ilk yılki köşe yazıları, ona 2007 Ulusal Dergi Ödülleri'nin "Köşe Yazıları ve Yorumlar" kategorisinde finalistlik ödülü kazandırdı.

Maddox'un Discover köşeleri zaman zaman eleştiriliyor; özellikle "Kurgusal Gerçeklik" adlı denemesi tartışmalara yol açtı. Maddox, "Kurgusal Gerçeklik" adlı denemesinde bilimkurguyu modası geçmiş ilan etti ve blogosferde, özellikle de Scientific American''den JR Minkel tarafından sert bir şekilde eleştirildi. Maddox, "öngörülebilir geleceğin kıtlığı" nedeniyle "kurgu - tüm kurgu - büyük fikirler için bir iletim sistemi olarak nihayet modası geçmiş hale geldi" diye yazdı ve kanıt olarak yazar Michael Crichton'ın çalışmalarının düşüşünü gösterdi.  Minkel, Maddox'u sert bir şekilde eleştirdi ve yazar Neal Stephenson'ın çığır açan çalışmalarını aksini kanıtlamak için göstererek, "bilimkurgu yazarlarının yeterli enerjiye ve vizyona sahiplerse geleceği dikte edebileceklerini öne sürdü.

Maddox'un en son Discover denemelerinden biri olan "James Watson Olayı", Londra'daki Sunday Times gazetesinde yayınlanan ve Watson'ın çalıştığı laboratuvardan uzaklaştırılmasına ve emekliliğine yol açan bir makalede James Watson'ın yaptığı yorumları inceliyor ve Watson'ın siyah çalışanlar hakkındaki yorumunu "o kadar da önemli bulmayıp" siyah Afrikalı istihbaratı hakkındaki iddiası nedeniyle onu ırkçılıkla suçlayan eleştirmenlere şüpheyle yaklaşıyor. Sonuç olarak Maddox, çeşitli eleştirmenlerin görüşleriyle alay ederek, Watson'ın açıklamalarıyla karşılaştırıldığında "elbette en cahilce ve incitici düşüncenin, ırk, genler ve zeka konusunun prensip olarak tüm doğru düşünen, şefkatli insanlara yasak olduğu" ve bu yaklaşımın "bazı ırkların doğuştan ve değişmez bir şekilde diğerlerinden çok daha az zeki" olduğunu küçümseyen bir varsayım olduğunu belirtiyor. Maddox'un makalesi, Discover dergisinin Mart 2008 tarihli basılı sayısında yayımlanmış olmasına rağmen, henüz çevrimiçi olarak yayımlanmadı.

Stil
Maddox'un eserlerinin çoğunda hiciv belirgindir; Spy dergisinin baş editörlüğünü yaptığı yıllardan Travel + Leisure dergisindeki sayısız makalesine ve My Little Blue Dress adlı romanına kadar. Maddox'un hicivsel eğilimleri röportajlarına ve tanıtım materyallerine de yansır. Bir röportajında, bir zamanlar "New York'ta bir mafya babasının kişisel asistanı olarak iki gün geçirdiği" gibi saçma bir iddiada bulunmuştur. Maddox'un Penguin biyografisi, kendi kariyerini yerle bir ederek, "[Spy]'ı eski ihtişamına tükürme mesafesine getirdiğini, ardından iki kısa yıl sonra yanlışlıkla iflas ettirdiğini" iddia eder; bu da mezun olduğu okulun öğrenci gazetesi The Harvard Crimsonın, "Maddox'un bizzat derginin yazımında parmağı olduğu" yönünde spekülasyon yapmasına yol açmıştır. Maddox'un Discover dergisi için yazdığı popüler bilim köşe yazıları, bilime dair kişisel görüşlerini belirgin bir şekilde mizahi ve şüpheci bir yaklaşımla aktarmaktadır.

Seçilmiş bibliyografya
Roman


Referanslar ve notlar

Kategori:21. yüzyıl İngiliz roman yazarları
Kategori:Harvard Üniversitesinde öğrenim görenler
Kategori:Galler asıllı İngilizler
Kategori:Britanyalı edebiyat eleştirmenleri
Kategori:Britanyalı hicivciler
Kategori:Westminster Okulunda öğrenim görenler
Kategori:Amerika Birleşik Devletleri asıllı İngilizler
Kategori:The Washington Post kişileri
Kategori:Londra doğumlu roman yazarları
Kategori:The New York Times yazarları
Kategori:Londra doğumlu gazeteciler
Kategori:1969 doğumlular