Pantun

Pantun (Cavi alfabesiyle: ڤنتون‎), karmaşık duygu ve düşünceleri ifade etmek için kullanılan Malay kökenli sözlü bir şiir biçimidir. Genellikle satır sayısı çift olur ve ABAB uyak düzenine dayanır. En kısa pantun biçimi iki dizeden oluşur ve Malayca'da pantun dua kerat olarak bilinir. En uzun biçimi ise 16 dizeye kadar çıkabilir ve pantun enam belas kerat olarak adlandırılır. Pantun, anlam bakımından kopuk gibi görünen ancak yapı bakımından bağlantılı iki bölümden oluşur: ilk kısım, pembayang veya sampiran olarak adlandırılır ve ikinci kısım olan maksud ya da isi ile doğrudan bir mantıksal ya da anlatımsal bağ taşımaz. Ancak bu iki bölüm her zaman uyak ve ses tekrarları gibi sözel benzerliklerle birbirine bağlanır. Aynı zamanda dolaylı ama gerekli bir anlam ilişkisi de bulunur; ilk bölüm genellikle ikinci bölümün mecazı işlevini görür. Pantun'un en yaygın biçimleri, dört dizelik (dörtlük) ve iki dizelik (ikilik) formlardır. Bu türler hem edebiyatta hem de günümüz popüler kültüründe sıkça karşımıza çıkar.

Pantun'un bilinen en eski edebi örnekleri, 15. yüzyılda hüküm süren Malakka Sultanlığı dönemine dayanmaktadır.  Malaka döneminde pantun, Malay edebiyatının başyapıtı sayılan Malay Yıllıkları (Sejarah Melayu) adlı eserde yer almış ve klasik Malay edebiyatında yüksek sanatın bir biçimi olarak kabul edilmiştir. Bununla birlikte, pantun yalnızca edebi eserlerde değil, geleneksel Malay toplumunun günlük yaşamında da önemli bir yer tutmuştur. Malay şarkılarında, törensel uygulamalarda, sahne sanatlarında ve sözlü anlatım geleneklerinde yaygın olarak kullanılmış; duyguların ve düşüncelerin estetik biçimde ifade edilmesine olanak tanıyan önemli bir iletişim aracı işlevi görmüştür.

 Kaynakça 

Kategori:Şiir
Kategori:Malezya'nın Somut Olmayan Kültürel Mirasları