Papalık üstünlüğünün tarihi

Papalık üstünlüğünün tarihsel kökleri, Roma piskoposunun, yaygın olarak Papa olarak anılan kişinin, giderek artan bir otorite ve tanınırlık kazandığı Hristiyanlığın ilk yüzyıllarına kadar uzanmaktadır. Tarihsel, teolojik ve politik faktörlerin bir araya gelmesi bu gelişmeye katkıda bulunmuştur.

Roma piskoposunun önceliğine dair en erken referanslardan bazıları, Antakyalı İgnatius ve Lyonlu İrenaeus gibi ünlü Hristiyan şahsiyetlerin yazılarında bulunabilir. Bu Kilise Babaları, yazılarında, Petrus ve Pavlus tarafından kurulduğuna inanılan Roma'daki kilisenin benzersiz konumunu kabul ettiler. Bu nedenle, Roma piskoposu, Yeni Ahit'e göre İsa tarafından kilisesinin lideri olarak belirlenen Petrus'un halefi olarak görülüyordu.

Ayrıca, şehrin imparatorluğun başkenti olarak politik ve kültürel önemi göz önüne alındığında, Roma İmparatorluğu'nun artan Hıristiyanlaşması, Roma piskoposunun otoritesini daha da güçlendirdi. 325'teki İznik Konsili sırasında, Roma piskoposu özel bir otoriteye sahip olarak özel olarak tanındı ve Birinci Konstantinopolis Konsili (381) ve Kalkedon Konsili (451) gibi sonraki ekümenik konsiller, Roma piskoposunu kilisenin patrikleri arasında eşitler arasında birinci olarak onayladı.

 Ayrıca bakınız 

 Pontifex maximus
 Papanın yanılmazlığı
 Papalık üstünlüğü

 Kaynakça 
Özel

Genel

 Konuyla ilgili yayınlar 

Dış bağlantılar


Kategori:Papalık üstünlüğü
Kategori:Papalık tarihi