Kutsal Roma Kilisesi'nin Camerlengo'su

Kutsal Roma Kilisesi'nin Camerlengo'su, Kutsal Makam'ın mülklerini ve gelirlerini yöneten Papalık efradı ofisidir. Daha önce, sorumlulukları arasında Aziz Petrus Mirası'nın mali yönetimi de vardı. 1988 tarihli apostolik anayasa Pastor bonus'ta düzenlendiği gibi, camerlengo her zaman bir kardinaldir, ancak 15. yüzyıldan önce durum böyle değildi. Arması, çaprazda iki anahtarla (biri altın, biri gümüş) süslenmiştir ve üzerinde kırmızı ve sarı çizgilerin dönüşümlü olarak yer aldığı bir gölgelik veya şemsiye olan ombrellino bulunur. Bunlar ayrıca, papalık fetret (sede vacante) döneminde Kutsal Makam armasının bir parçasıdır. Papa Francis tarafından 14 Şubat 2019'da atanmasından bu yana camerlengo Kevin Farrell'dir. Başkan yardımcısı ise 1 Mayıs 2020'den bu yana Başpiskopos Ilson de Jesus Montanari'dir.

 Tarihçe 
11. yüzyıla kadar Roma Başdiyakozu, Kilise'nin mülkünün (yani Roma Piskoposluğu'nun) idaresinden sorumluydu, ancak makamın çok sayıda eski ayrıcalığı ve hakkı, Papa'nın bağımsız eylemlerine sık sık engel teşkil eder hale gelmişti; sonuç olarak, son Başdiyakoz Hildebrand 1073'te Papalık'a VII. Gregorius olarak seçildiğinde, Başdiyakozluğu bastırdı ve Apostolik Kamera'nın (Camera Apostolica) denetimiyle görevlendirilen piskopos, yani Kutsal Makam'ın mülkleri, camerarius ("Chamberlain") olarak bilinmeye başladı. Camerarius, yüzyıllar boyunca Papalık mahkemesinde merkezi bir figürdü. Camerlengo adı daha sonra, muhtemelen Valois-Anjou mahkemesinin tarzında benimsendi.

Papa'nın ölümünü resmen tespit etmek camerarius'un göreviydi. Bu, kademeli olarak, camerarius'un, Curia Şefi olarak, Papa'nın ölümünden sonra bile normal işleri yürütmesi ve ayrıca cenaze törenini ve yeni seçim için hazırlıkları yönetmesi gerektiği teorisine dönüştü. Bu süreç camerarius Boso Breakspeare'de belirgindi. 1268'den 1271'e kadar olan uzun sede vacante sırasında, camerarius'un önemi o kadar açıktı ki, kardinaller, eğer ölürse yenisini seçmeye hazırdı.

18. yüzyıldan önce, camerlengo Apostolik Kamera'dan yılda 10.000 ila 12.000 scudi gelir elde ediyordu . Apostolik Kamera'yı ilgilendiren tüm davalarda yargı yetkisine sahipti ve Apostolik Kamera'nın Ruhbanları ile birlikte veya ayrı ayrı yargılayabiliyordu; Konsil tarafından engellenmiyordu. Yolların Efendileri tarafından karara bağlanan davalarda temyiz yargı yetkisine sahipti. 18. yüzyıla ait bir anlatımda, camerlengo Apostolik Kamera'nın, yani Papa'nın Mali Konseyi'nin baş görevlisiydi. Ofisinde Roma Valisi (başkan yardımcısı), Hazine Müdürü, Denetçi, Başkan, Başsavcı, Mali Savcı, Komiser ve Odanın on iki Katibi (biri Tahıl Tedarik Valisi, diğeri Erzak Valisi, diğeri Hapishaneler Valisi ve diğeri Yollar Valisi özel unvanına sahip) bulunmaktadır. Odanın her Katibi yılda yaklaşık 8.000 scudi alıyordu ve bu, ofisinden geçen işlerin %10'unu temsil ediyordu.Jean Aymon, Tableau de la cour de Rome seconde edition (La Haye: Jean Neaulme, 1726), Chapitre IX–XIV, s. 256–265.

Camerlengo'nun yetkileri ve işlevleri 19. yüzyılda önemli ölçüde azaldı; önce Papa VII. Pius'un 1800'de seçilmesinden sonra papalık hükümetinin yeniden düzenlenmesi, ardından Papa IX. Pius'un 1850'de sürgünden dönmesinden sonra papalık hükümetinin yeniden düzenlenmesi ve en son da 1860'ta Papalık Devletleri'nin ve 1870'te Roma Şehri'nin kaybedilmesiyle. Bu değişikliklerden en çok yararlanan kişi Kardinal Devlet Sekreteri oldu. 20. yüzyılın başlarından itibaren Devlet Sekreteri ve camerlengo görevleri aynı anda Pietro Gasparri (1916–1930), Eugenio Pacelli (1935–1939), Jean-Marie Villot (1970–1979) ve Tarcisio Bertone (2007–2013) tarafından yürütüldü. O tarihten bu yana Papa Francis, Dışişleri Bakanı olmayan Jean-Louis Tauran'ı (2014-2018) ve Kevin Joseph Farrell'ı (2019-günümüz) camerlengo piskoposları olarak atadı.

 Sorumluluklar 
Camerlengo, hüküm süren Papa'nın ölümünün resmi olarak belirlenmesinden sorumludur; yüzyıllar önce terk edilen geleneksel prosedür, vaftiz adını söylemekti (örneğin "<Nomen>, dormisne?" yani "<İsim>, uyuyor musun?"). ​​Papa öldükten sonra, camerlengo Balıkçı Yüzüğü'nü ele geçirir ve kardinallerin huzurunda makasla keser. Bu eylem, merhum Papa'nın yetkisinin sonunu sembolize eder ve belgelerin sahteciliğinde kullanılmasını önler. Camerlengo daha sonra Roman Curia'nın ilgili görevlilerine ve Kardinaller Koleji Dekanı'na haber verir. Konklav ve Papa'nın cenazesi için hazırlıklara katılır.

Geçmişte camerlengo, Papa'nın son vasiyetini ve vasiyetnamesini ele geçirir ve içeriğini ifşa etme sorumluluğunu üstlenirdi. Şimdi, ölen papanın vasiyeti Kardinaller Koleji'ne verilir ve içeriği, bir papanın vefatından sonra Kardinaller Koleji'nin ilk toplantısında ifşa edilir. Camerlengo'nun elindeki tek sorumluluk, Kolej ele geçirene kadar Papa'nın son vasiyetini güvenli bir şekilde saklamaktır.

Bir halef Papa seçilene kadar, sede vacante ('koltuk boş') döneminde, camerlengo Vatikan Şehri'nin Geçici Hükümdarı olarak görev yapar. Ancak, papalık boş olduğunda Katolik Kilisesi'nin hükümetinden artık genel olarak sorumlu değildir; bu görev, Apostolik Anayasa Universi Dominici gregis tarafından 1996'da Kardinaller Koleji'ne devredilmiştir. Camerlengo'nun gücü son derece sınırlıdır: Kilise kurumlarının, normalde papaya veya onun temsilcisine ayrılmış olan kesin kararlar veya atamalar yapmadan, faaliyetlerine devam etmelerine ve bazı temel işlevleri yerine getirmelerine yetecek kadardır. Ancak, bu temel işlevleri kolaylaştırmak için, Roman Curia'nın büyük kısmının aksine, camerlengo sede vacante döneminde görevini sürdürür. Vatikan Şehri ve Kutsal Makam'ın operasyonlarının icra direktörü olur ve Kardinaller Koleji'ne karşı sorumludur. Bu, öncelikle Kolej'in papalık cenaze töreni ve yeni bir papa seçecek olan konklav için hazırlıklar konusundaki kararlarını yürütmek içindir. Bu süre zarfında görevlerini sürdüren diğer tek kişiler Büyük Cezaevi, Aziz Petrus Bazilikası Başrahibi, Papalık Sadaka Görevlisi ve Roma ve Vatikan Şehir Devleti Genel Vekilleridir.

 Camerlengo görevini yürütenler listesi 
Camerlengo görevini yürütenler şunlardır:

 Jordan of Santa Susanna (1147–1151)
 Franchus (1151)
 Rainierus (1151)
 Yngo (1154)
 Boso (1154/55 – 1159)
 Bernard the Templar (1163)
 Teodino de Arrone (1163)
 Franco Gaufridus Fulchier (1175–1181)
 Gerardo Allucingoli (ca.1182/84)
 Melior le Maitre (1184–1187)
 Cencio Savelli (1188–1198), daha sonra Papa III. Honorius
 Riccardo (1198)The New Cambridge Medieval History, Cambridge University Press, 1995, s. 423 note 347
 Ottaviano dei Conti di Segni (1200–1206)
 Stefano di Ceccano (1206–1216)
 Pandolfo Verraclo (1216–1222)
 Sinibaldo (ca.1222 – ca.1227)
 Rinaldo Conti di Segni (1227–1231), daha sonra Papa IV. Alexander
 (1231–1236)
 Giovanni da Ferentino (1236–1238)
 (1238–1243)
 Martino (ca. 1243 – ca. 1251)
 Boetius (1251–1254)
 Niccolo da Anagni (1254–1261)
 Pierre de Roncevault (1261–1262)
 Pierre de Charny (1262–1268)
 Odo of Châteauroux (1270)
 Pietro de Montebruno (1272)
 Guglielmo di San Lorenzo (1274)
 Raynaldus Marci (277)
 Angelo de Vezzosi (1278)
 Berardo di Camerino (1279–1288)
 Niccolo (1289)
 Tommaso d'Ocra (1294)
 Teodorico Ranieri (ca. 1295 – 1299)
 Giovanni (1301–1305)
 Arnaud Frangier de Chanteloup (1305–1307)
 Bertrand des Bordes (1307–1311)
 Arnaud d'Aux (1311–1319)
 Gasbert de Valle (1319–1347)
 Stefano Aldebrandi Cambaruti (1347–1360)
 Arnaud Aubert (1361–1371)
 Pierre du Cros (1371–1383)
 Marino Giudice (1380–1382)
 Marino Bulcani (1386–1394)
 Corrado Caraccioli (1396–1405)
 Leonardo de Sulmona (1405)
 Antonio Correr (1406–1415)
 François de Conzie (1415–1431)
 Francesco Condulmer (1432–1440)
 Ludovico Trevisan (1440–1465)
 Latino Orsini (1471–1477)
 Guillaume d'Estouteville (1477–1483)
 Raffaele Riario (1483–1521)
 Innocenzo Cibo (1521)
 Francesco Armellini Pantalassi de' Medici (1521–1527)
 Agostino Spinola (1528–1537)
 Guido Ascanio Sforza di Santa Fiora (1537–1564)
 Vitellozzo Vitelli (1564–1568)
 Michele Bonelli (1568–1570)
 Luigi Cornaro (1570–1584)
 Filippo Guastavillani (1584–1587)
 Enrico Caetani (1587–1599)
 Pietro Aldobrandini (1599–1621)
 Ludovico Ludovisi (1621–1623)
 Ippolito Aldobrandini (1623–1638)
 Antonio Barberini (1638–1671)
 Paluzzo Paluzzi Altieri degli Albertoni (1671–1698)
 Galeazzo Marescotti, pro-camerlengo (1698)
 Giovanni Battista Spinola (1698–1719)
 Annibale Albani (1719–1747)
 Silvio Valenti Gonzaga (1747–1756)
 Girolamo Colonna di Sciarra (1756–1763)
 Carlo Rezzonico (1763–1799)
 Romoaldo Braschi-Onesti (1800–1801)
 Giuseppe Maria Doria Pamphili, pro-camerlengo (1801–1814)
 Bartolomeo Pacca (1814–1824)
 Pietro Francesco Galleffi (1824–1837)
 Giacomo Giustiniani (1837–1843)
 Tommaso Riario Sforza (1843–1857)
 Lodovico Altieri (1857–1867)
 Filippo de Angelis (1867–1877)
 Gioacchino Pecci (1877–1878), daha sonra Papa XIII. Leo
 Camillo di Pietro (1878–1884)
 Domenico Consolini (1884)
 Luigi Oreglia di Santo Stefano (1885–1913)
 Francesco Salesio Della Volpe (1914–1916)
 Pietro Gasparri (1916–1934)
 Eugenio Pacelli (1935–1939), daha sonra Papa XII. Pius
 Lorenzo Lauri (1939–1941)
 Benedetto Aloisi Masella (1958–1970)
 Jean-Marie Villot (1970–1979)
 Paolo Bertoli (1979–1985)
 Sebastiano Baggio (1985–1993)
 Eduardo Martínez Somalo (1993–2007)
 Tarcisio Bertone (2007–2014)
 Jean-Louis Tauran (2014–2018)
 Kevin Joseph Farrell (2019–günümüz)
İki camerlengo Papa seçildi: Gioacchino Pecci (Papa XIII. Leo) 1878'de ve Eugenio Pacelli (Papa XII. Pius). Diğer ikisi, Cencio Savelli (1216'da Papa III. Honorius seçildi) ve Rinaldo Conti di Segni (1254'te Papa IV. Alexander seçildi), papalık seçildikleri sırada camerlengo değillerdi; Cencio 1188'den 1198'e kadar, Rinaldo ise 1227'den 1231'e kadar görev yapmıştı.

 Popüler kültürde 

 Dan Brown'ın Melekler ve Şeytanlar romanı ve film uyarlaması, baş karakter olarak bir camerlengo içerir. Romanda, daha sonra Papa'nın suni tohumlama yoluyla gebe kalan oğlu olduğu ortaya çıkan İtalyan rahip Carlo Ventresca'dır. Papa'nın ölümünün ardından camerlengo, Konsil kararını verene kadar nominal papalık görevlerini yerine getirerek bir interrex işlevi görür. Film uyarlamasında, karakter, kardinal olmayan ancak Papa Pius XVI'nın eski papalık papazı olan Kuzey İrlandalı Patrick McKenna'ya (Ewan McGregor tarafından canlandırılmıştır) dönüştürülür. Filmin sonunda, yeni seçilen Papa I. Luke  McKenna'nın yerine Kardinaller Koleji'nin eski Büyük Seçmeni olan Alman kardinal Strauss'u (Armin Mueller-Stahl tarafından canlandırılmıştır) camerlengo olarak seçer.
 HBO dizisi The Young Pope ve devam dizisi The New Pope, Camerlengo Angelo Voiello'yu (Silvio Orlando tarafından canlandırılmıştır) yardımcı karakter olarak göstermektedir. Voiello ayrıca Kardinal Devlet Sekreteri olarak görev yapmaktadır ve Pius XIII (Jude Law), Francis II (Marcello Romolo) ve John Paul III (John Malkovich) dönemlerinde, Voiello kendisi papa olana kadar görevinde kalmaktadır.

 Ayrıca bakınız 

 Roman Curia
 Notlar 

 Kaynakça 
Özel

Genel
 Frances Andrews, Brenda Bolton, Christoph Egger, Constance M. Rousseau, Pope, Church and City: Essays in Honour of Brenda M. Bolton, Brill, 2004.
 Konrad Eubel: Hierarchia Catholica, vol. I–VI, Münster 1913–1960.

Kategori:Kutsal Roma Kilisesi'nin Camerlengos'u