Yapay dielektrik

Yapay dielektrikler, dielektrik malzemelere benzer özelliklere sahip olması için tasarlanan ve genellikle dizili iletken bileşenlerden oluşan kompozit malzemelerdir. Elektromanyetik dalganın dalga boyundan çok daha küçük kafes sabitlerine sahip olduğu sürece bu dalgaları sabit bir yönde yansıtma ve kırma özelliklerine sahip olan bu malzemeler, mikrodalga frekanslarında dielektrik eşdeğerlerine kıyasla daha hafif ve az hacimli mercek, kırınım ağı, ayna ve polarizör tasarımları için kullanılabilmektedir. Bu malzemelerin etken dielektrik veya manyetik özellikleri birim hücre tasarımının değişimi ile ayarlanabilmektedir.

Yapay dielektrikler ilk olarak 1940'lı yılların ikinci yarısında elektrik mühendisi Winston E. Kock tarafından Bell Labs'da öne sürülmüştür. Kock, mikrodalga frekanslarında metal plakalardan oluşan bir mercek anteni tasarımı gerçekleştirmiş ve 1948 yılında bu antenleri oluşturan malzemelere yapay dielektrik ismini vermiştir. 1940'lı yılların sonundan itibaren farklı yapay dielektrik tasarımlarının teorik incelemeleri gerçekleştirilmiş ve çubuklu birim hücrelere sahip olan malzemelerin etken plazma özelliklerine sahip olabileceği öne sürülmüştür.

Yapay dielektrikler, metamalzemelere doğrudan tarihsel bir bağ oluşturmaktadır.

Ayrıca bakınız
 Fotonik kristal
 Negatif indisli metamalzeme
 Yüzey plazmonu

Kaynakça

Kategori:Metamalzemeler
Kategori:Elektromanyetizma
Kategori:Dielektrikler
Kategori:Kompozit malzemeler