Yuvadan ayrılma

Yuvadan ayrılmak, kişinin ebeveynleri veya vasileri tarafından sağlanan konuttan taşınması eylemidir ve genellikle ergenlik döneminden yetişkinlik dönemine geçişin bir parçası olarak kabul edilir. "Yuva" kelimesi, kişinin büyüdüğü ev için bir metafordur. Yuvadan ayrılmanın nedenleri ve etkileri vardır ve yaşam tarzlarında farklılıklar gözlemlenir.

Gençlerin önceki konaklama yerlerinden taşınma yaşı, 21. yüzyılın başından itibaren artmaktadır. Buna rağmen, yuvadan ne zaman, nerede ve kimin ayrılması gerektiği konusunda farklı görüşler bulunmaktadır. Bazı kültürlerde, özellikle Doğu toplumlarında, kadınların evlenmedikçe evden ayrılması sosyal olarak kabul görmez.

 Yuvadan ayrılma nedenleri 
1987 yılında yapılan bir ankette, gençler yuvadan ayrılma nedenlerini belirtmişlerdir ve bu nedenler genellikle sosyal veya maddi nitelikte olmuştur. En yaygın nedenler arasında; evlilik, birlikte yaşama, eğitim, bağımsızlık, aile içi çatışma ve istihdam yer almıştır. Araştırma, cinsiyet ve bölgenin gençlerin yuvadan ayrılmasında etkili olduğunu da göstermektedir. Hâlâ evde yaşayan kişiler de yuvadan ayrılmama nedenlerini belirtmişlerdir. En sık belirtilen nedenler; ebeveynlerle yaşamayı tercih etme, maddi yetersizlik, yaş (çok genç olma), yakında ayrılmayı planlama ve ebeveynlere yardım etme olarak sıralanmıştır.

 Yuvadan ayrılmanın etkileri 
Yuvadan ayrılma, duruma bağlı olarak farklı sonuçlar doğurabilir. Birçok kişi için yuvadan ayrılmak, yeni şeyler deneyimleme ve yeni insanlarla tanışma fırsatıdır; bu iyi veya kötü olabilir. Ayrıca, bir gencin ilk kez sorumluluklarla karşılaşması veya yetişkinlik pratiği yapması için bir fırsattır. Yuvadan ayrılmanın evlilik sayılarındaki azalmaya katkıda bulunduğu gösterilmiştir. Bazı yuvadan ayrılma vakaları, gencin zorluklarla karşılaşması veya başarılı olmak için gerekli kaynaklara sahip olmaması durumunda başarısızlıkla sonuçlanma ile sonuçlanabilir.

 Zamanında yuva terk edenler ve geç yuva terk edenler 
Yuvayı erken terk edenlerle geç terk edenlerin yaşamlarındaki farklılıklar üzerine araştırmalar yapılmıştır. "Zamanında" yuva terk edenler genellikle daha güvenli bağlanma eğilimindedir ve daha yüksek otonomiye sahiptir. Geç yuva terk edenler ise daha güvensiz bağlanma stilleri gösterir ve romantik ilişkilerde daha düşük katılım oranlarına sahiptir. Bazı araştırmacılar, yuvadan ayrılmada gecikmenin cinsel aktivitede azalmaya yol açabileceğini öne sürmüştür. Bir gencin yuvadan ayrılma zamanı, ebeveyn-çocuk ilişkisini de etkiler. Geç yuva terk edenler, zamanında yuva terk edenlere kıyasla aile üyeleriyle daha yüksek düzeyde etkileşim sürdürme eğilimindedir.

Kaynakça

Kategori:İnsan gelişimi
Kategori:Kültür taslakları