III. Victor

Papa III. Victor ( 1026 - 16 Eylül 1087), Katolik Kilisesi'nin başı ve 24 Mayıs 1086'dan ölümüne kadar Papalık Devleti'nin yöneticisidir. VII. Gregorius'un halefiydi, ancak papalık dönemi, Monte Cassino'nun büyük başrahibi Desiderius olarak geçirdiği döneme kıyasla çok daha önemsizdir.

Papalık seçimini kabul etmekte isteksiz davranmasının sebebi sağlığının bozulmasıydı ve taç giyme töreni sırasında hastalanmıştır. Onun günümüze ulaşan tek edebi eseri, Nursialı Benedict ve diğer azizlerin Monte Cassino'da gerçekleştirdiği mucizeleri anlatan Diyaloglar'dır .

 Ailesi 
Daufer  yılında doğmuştur. Benevento'daki Ayasofya Manastırı'na girme izni almıştır.

 Başrahipliği 
Genç keşiş için Ayasofya'daki yaşam yeterince sıkı değildi; önce Adriyatik Denizi'ndeki Tremite San NicoloThe New Schaff-Herzog Encyclopedia of Religious Knowledge, 12 p. 178. ada manastırına ve 1053'te Abruzzo'deki Majella'daki münzevilerin yanına gitmiştir. Bu sıralarda IX. Leo'nun dikkatini çekmiş ve papanın onu ölümcül Civitate Muharebesi'nden sonra Normanlar ile barış görüşmeleri yapmak üzere Benevento'da görevlendirmiş olması muhtemeldir.

Bir süre sonra Desiderius, Floransa'da II. Victor'un sarayına katılmıştır. Burada, 1055 yılında geri döndüğü Monte Cassino'daki ünlü Benediktin manastırının iki rahibiyle tanışmıştır. Topluluğa katılmış ve kısa bir süre sonra Capua'daki bağımlı evin üstün görevine atanmıştır. 1057 yılında Monte Cassino başrahipliğini sürdüren IX. Stephanus burayı ziyarete gelmiş ve Noel'de kendisinin ölmek üzere olduğunu düşünerek rahiplere yeni bir başrahip seçmelerini emretmiştir. Seçim Desiderius'a düşmşü. Papa iyileşmiş ve hayattayken başrahiplik görevini sürdürmek isteğiyle, başrahip adayı onu Konstantinopolis'e Papalık temsilcisi olarak atamıştır. Desiderius, Doğu'ya doğru yelken açmak üzereyken Bari'de papanın ölüm haberini almıştır. Puglia'nın Norman Kontu (daha sonra Dük) Robert Guiscard'dan güvenli geçiş izni aldıktan sonra manastırına dönmüş ve 1058 Paskalya Günü'nde Kardinal Humbert tarafından usulüne uygun olarak görevlendirilmiştir.

II. Nicolaus, 6 Mart 1058'de onu Santi Sergio e Bacco Kardinal-Diyakozu olarak kardinalliğe yükseltmiştir. 1059 yılında Santa Cecilia Kardinal-Rahibi olmayı seçmiştir.

Desiderius kilise ve manastır binalarını yeniden inşa etmiş, Scriptorium ürünlerini mükemmelleştirmiş ve manastır disiplinini yeniden kurmuştur; böylece kendi döneminde manastırda 200 rahip vardı. 1 Ekim 1071'de yeni Monte Cassino Bazilikası Papa II. Alexander tarafından kutsanmıştır. Desiderius'un itibarı manastıra hediyeler ve muafiyetler getirmiştir. Para, Konstantinopolis'ten getirilen ve mücevherler ve emayelerle süslenmiş büyük bir altın sunak cephesi ve "şehrin her yerine rehin bırakılmış olan II. Victor'un neredeyse tüm kilise süsleri" de dahil olmak üzere kilise süslerine harcanmıştır.Chron. Cass., III, 18 (20) Diyakoz PetrusChron. Cass., III, 63 Desiderius'un Monte Cassino'da kopyaladığı yetmiş kadar kitabın bir listesini verir; bunlar arasında Augustinus, Ambrosius, Bede, Basileios, Hieronymus, Nenizili Gregorios ve Yuhanna Kassian'ın eserleri, Josephus, Diyakoz Paul, Jordanes ve Tours piskoposu Gregorius'un tarihleri, I. Justinianus'un Institutes ve Novels, Terentius, Vergilius ve Seneca'nın eserleri, Cicero'nun De natura deorum'u ve Ovidius'un Fasti'si yer alır.

Desiderius, Campania, Apulia, Calabria ve Beneventum Prensliği'ne manastırların reformu konusunda özel yetkilerle papalık vekili olarak atanmıştır. Kutsal Makam nezdindeki itibarı o kadar büyüktü ki, "...Roma Papası tarafından, hamilerini kaybetmiş olan kilise ve manastırlarda istediği gibi Benediktin kardeşleri arasından Piskoposlar ve Başrahipler atama iznine sahipti".Chron. Cas., III, 34

Cassinese Bazilikası'nın kutsanmasından iki yıl sonra II. Alexander öldü ve yerine VII. Gregorius olarak Hildebrand geçti. Desiderius, Güney İtalya'daki Normanların yardımını Kutsal Makam lehine defalarca çağırmayı başardı. 1059 yılında Robert Guiscard ve Richard of Capua'yı yeni fethedilen topraklar için Aziz Petrus'un vasalı olmaya ikna etmişti; VII. Gregorius, seçilmesinin hemen ardından Norman İtalya'sının durumu hakkında bilgi vermesi için onu yanına çağırdı ve 2 Ağustos 1073'te Benevento'da Robert Guiscard ile bir görüşme ayarlama görevini ona verdi. 1074 ve 1075'te muhtemelen Gregorius'un temsilcisi olarak Norman prensleri arasında aracılık yaptı ve hatta prensler papa ile açık bir savaş halindeyken bile Monte Cassino ile en iyi ilişkileri sürdürdüler. 1080 yılı sonunda Desiderius, Gregorius için Norman birlikleri temin etti. 1082 yılında, emperyalist Antipapa III. Clemens birlikleri papayı Tivoli'den taciz ederken, Albano'da İtalyan kralı ve geleceğin Kutsal Roma İmparatoru IV. Heinrichi ziyaret etti. Barışsever başrahip 1083 yılında papa ile imparatoru uzlaştırmak amacıyla Cluny'li Hugh'a katıldı ve onun bu tutumu Gregorius'un maiyetinde bazı şüpheler uyandırmış gibi görünmektedir. 1084 yılında Roma Heinrich'ın elindeyken ve papa Sant'Angelo Kalesi'nde kuşatma altındayken, Desiderius, Guiscard'ın ordusunun yaklaştığını hem imparatora hem de papaya duyurdu.

 Papalığı 
Hildebrandine reformlarının güçlü bir taraftarı olmasına rağmen Desiderius ılımlı hizbe mensuptu ve VII. Gregorius'un en uzlaşmaz tavırlarında bile her zaman onunla aynı fikirde olamıyordu. Ancak 25 Mayıs 1085'te Salerno'da ölüm döşeğindeyken, Monte Cassino Başrahibi, Güney İtalya'daki kardinallere kendisinden sonra tahta çıkabilecek en uygun kişilerden biri olarak önerildi. Roma halkı Antipapa III. Clemens'i şehirden kovmuştu ve Desiderius yaklaşan seçim konusunda kardinallerle istişare etmek için aceleyle Roma'ya geldi. Ancak onların kendisine papalık onurunu zorla kabul ettirmeye kararlı olduklarını anlayınca Monte Cassino'ya kaçmış ve burada Normanlar ile Lombardları Kutsal Makam'ı desteklemeye teşvik etmekle meşgul olmuştur. Sonbahar geldiğinde Desiderius, Norman ordusunun Roma'ya yürüyüşüne eşlik etmiştir. Ancak kardinaller ve Norman prensleri arasında kendisine zorla papalık tacı giydirme amaçlı bir komplo kurulduğunu öğrendiğinde, prensler bu planlarından vazgeçeceklerine yemin etmedikçe Roma'ya girmeyecekti. Bunu yapmayı reddettiler ve seçim ertelendi. Paskalya civarındaChron. Cass., III, 66 Roma'da toplanan piskoposlar ve kardinaller Desiderius'u ve onunla birlikte Monte Cassino'da bulunan kardinalleri seçimle ilgili görüşme yapmak üzere Roma'ya çağırdılar.

23 Mayıs'ta St. Lucy'nin diyakonluğunda büyük bir toplantı yapılmış ve Desiderius'a papalık görevini kabul etmesi için tekrar baskı yapılmış ancak o, şiddete başvurması halinde manastırına geri döneceği tehdidinde bulunarak kabul etmemekte ısrar etmiştir. Ertesi gün, Hamsin Yortusu'nda, aynı sahne sabahın erken saatlerinde tekrarlandı. Romalı konsül Cencius, Ostia Kardinal-Piskoposu Odo'nun (sonradan Papa II. Urbanus) seçilmesini önerdi; ancak bu öneri, bir piskoposun dönüşümünün kilise hukukuna aykırı olduğu gerekçesiyle bazı kardinaller tarafından reddedildi.

Desiderius nihayet 24 Mayıs 1086'da Septisolis'teki S. Lucia diyakozluğuna seçilmiştir. III. Victor adını almıştır. Dört gün sonra, Papa ve kardinaller, Antipapa III. Clemens'inGrant 2016, p. 995 varlığı nedeniyle Roma'dan kaçmak zorunda kaldılar ve Terracina'da tüm protestolara rağmen Victor, papalık nişanlarını bir kenara bırakarak bir kez daha Monte Cassino'ya çekildi ve neredeyse bir yıl orada kaldı. 1087 yılının Lent döneminin ortalarında, seçilen papa, Capua'da düzenlenen bir kardinaller ve piskoposlar konseyine "bu bölgelerin papalık vekili" (Lyonlu Hugh'un mektubu) sıfatıyla Norman prensleri, Konsül Cencius ve Roma soylularıyla birlikte katıldı. Burada Victor sonunda teslim oldu ve "haç ve morun kabulüyle geçmiş seçimi doğruladı".Chron. Cass., III, 68 İnatçılığının bazı din adamlarını ne kadar rahatsız ettiği, Hugh of Flavigny tarafından saklanan Hugh of Lyons'un mektubunda kanıtlanmıştır.Monumenta German. History: Script. VIII, 466–468

Normanlar, Antipapa III. Clemens'in askerlerini San Pietro'dan sürdükten sonra, III. Victor nihayet 21 Mart 1087'de kutsandı ve tahta çıktı. Roma'da sadece sekiz gün kaldı ve sonra Monte Cassino'ya döndü, ancak Matilda ve Jordan'ın yardımıyla Vatikan Tepesi'ni geri aldı. Mayıs'ın bitmesinden önce, birliklerinin Leonine Şehri ve Trastevere'yi elinde tuttuğu Toskana Kontesi Toskanalı Matilda'nın çağrısına yanıt vermek üzere bir kez daha Roma'ya gitmişti. Haziran ayının sonuna doğru Antipapa III. Clemens, Aziz Petrus'u yeniden ele geçirince, Victor hemen Monte Cassino manastırına çekildi.

 Sinod ve ölüm 
Ağustos 1087'de, Benevento'da Antipapa III. Clemens'ın Aforozunu yenileyen, laiklerin atanmasını kınayan, Kuzey Afrika'daki Sarazenlere karşı bir haçlı seferi ilan eden ve Lyonlu Hugh ile Marsilya Başrahibi Richard'ı aforoz eden bir sinod toplandı. Üç gün sonra Victor ciddi şekilde hastalandı ve ölmek üzere Monte Cassino'ya çekildi. Kendisini başrahip odasına götürttü, manastır yararına çeşitli kararlar çıkardı, rahiplerin onayıyla kendisinden sonra başrahip olarak Kardinal Oderisius'u atadı, tıpkı kendisinin IX. Stephanus tarafından atandığı gibi ve Ostia'lı Odo'yu toplanan kardinallere ve piskoposlara bir sonraki papa olarak önerdi. 16 Eylül 1087'de öldü ve manastırın bölüm evinde kendisi için hazırlattığı mezara gömüldü. Odo, II. Urbanus olarak halefi olarak seçildi.

 Yazılar 
Papa Victor'un günümüze ulaşan tek edebi eseri Diyaloglar, Benediktus ve diğer azizlerin Monte Cassino'da gerçekleştirdiği mucizeleri konu olarak alır. De Viris Illustribus Casinensibus adlı eserinde Diyakoz Petro, ona "Cantus ad B. Maurum" adlı eserin ve Fransa Kralı I. Philippe ile Cluny'li Hugues'e yazılmış, artık var olmayan mektupların atfedildiğini belirtir.

Victor, Bizans İmparatorluğu'nda Kutsal Topraklara gelen hacıların taciz edilmesiyle ilgili olarak imparatoriçe-anne Anna Dalassini'ye yazılan mektubun muhtemel yazarıdır.H. E. J. Cowdrey (1992), "Pope Victor and the Empress A.", Byzantinische Zeitschrift, 84–85(1–2): 43–48.   Ayrıca, Monte Cassino başrahibi iken (yaklaşık 1050'den beri Pisa ve Cenova kontrolü altına alınan) Sardinya piskoposlarına keşişler gönderdiği bir mektup da mevcuttur.

 Ölümünden sonra kalan miras 
küçükresim| Vincenzo Carducci Papa III. Victor'un Vizyonu (1626–1632)
Kutsal III. Victor kültünün IV. Anastasius'un papalık döneminde, yani onun ölümünden yaklaşık altmış yıl sonra başladığı anlaşılmaktadır (Acta Sanctorum, Loc. cit.). 1515 yılında III. Victor'un naaşı Monte Cassino'daki ana manastır kilisesine nakledildi ve mezarını çok sayıda hacı ziyaret etti. 1727 yılında Monte Cassino başrahibi XIII. Benedictus'tan bayramını kutlama iznini aldı (Tosti, I, 393). XIII. Leo, 1887 yılında III. Victor'u aziz ilan etti ve bu sırada naaşı tekrar St. Victor Şapeli'ne nakledildi.

II. Dünya Savaşı sırasında cesedi alınarak güvenlik amacıyla Roma'ya götürüldü. Monte Cassino'daki ana manastır Şubat 1944'te ABD'nin bombalaması sonucu yıkılmıştır. Victor'un naaşı 1963 yılında yeniden inşa edilen manastıra taşınmıştır.

 Kaynakça 
Özel

Genel




Kategori:Papa XIII. Leo tarafından kutlu olarak ilan edilen kişiler
Kategori:11. yüzyıl papaları
Kategori:İtalyan papalar
Kategori:Papalar
Kategori:1087'de ölenler
Kategori:1020'lerde doğanlar