Reppner

Reppner, Aşağı Saksonya'daki Salzgitter bağımsız şehrinin 31 ilçesinden biri olup Nordost köyünde yer almaktadır. Reppner, 31 Mart 1942 tarihine kadar Wolfenbüttel ilçesine bağlıydı ve 1 Nisan 1942 tarihli bir idari işlemle o zamanki adıyla Watenstedt-Salzgitter şehrinin bir parçası oldu. Watenstedt-Salzgitter'in adı 23 Ocak 1951'de resmen Salzgitter adı değiştirildi.

 Tarihçesi 
 Adı 
İlk kez 12. yüzyılda Ripenarth şeklinde yazılı olarak geçen yer adının tek bir yorumu yoktur. ilk yoruma göreWiswe, Flurnamen, S. 481 ismin ilk kısmı Eski Saksonca'da yaygın olan Hripo adlı kişisel bir isim olarak görülüyor. Başka bir yorumaCasemir, Ortsnamen, S. 265–266 göre bu tanımlayıcı kelime, tepenin eğimi anlamına gelen Eski İskandinavca ripr kelimesinden türemiştir. Bu durum Fuhse'nin üstünde bulunan Reppner için de geçerlidir. Her iki durumda da kök sözcük olan arth, yerleşim yerini ifade eder. Yer adının bu nedenle "Hripo yerleşimi" veya "nehrin üstündeki yerleşim" olarak yorumlanması mümkündür.

Yerin adı 1200 yılında Repenarde olarak verilmiştir, diğer yazılış biçimleri şunlardır: Repenerde (1310 ve 1333), Repener (1372), Repner (1551). 1784 yılında günümüzdeki Reppner yazımı ilk kez kullanıldı.

Roma Öncesi Demir Çağı
Eylül 1994'te, Ahlten-Salzgitter gaz boru hattıyla bağlantılı olarak yapılan acil kazı sırasında, Broistedt'e giden County Road 7'nin batısında Demir Çağı eserleri keşfedildi. Yerleşimin eski akış ufkunda da koyu bir renk değişikliği tespit edilebildi ve bir fırın da ortaya çıktı. Yerleşimden ele geçen çanak çömlek parçaları (18 kg'dan fazla) kuvars, mika ve feldispat parçacıkları içeriyordu; Bu hammaddeler yakın çevreden geliyordu. Dar, bantlı saplı ve kahverengi, iyi düzeltilmiş yüzeyli bir omuz çanağının neredeyse tamamı, diğer kaplarla birlikte ele geçmiştir. Fincan gibi bazı kapların Nienburg grubu formlarıyla ilişkilendirilebileceği düşünülmektedir. M.Ö. 6. yüzyıla kadar uzanıyor. Chr. (Rasink).

Kuruluş ve Erken Tarih
Bu yerin ilk kez adı, 1140-1147 yılları arasında çıkarılan Minden piskoposluğuna ait bir belgede geçmektedir. Bu bağlamda Minden Piskoposu Heinrich, Reppner'deki mülkünü Minden'deki Martinistift'e devretti. Bu mahkeme, II. Konrad'ın (1024-1039) 1030 civarında Minden Piskoposu'na bağışladığı eski bir kraliyet mahkemesiydi.

Yerleşim, 6. ve 8. yüzyıllar arasında sakinlerini korumak amacıyla kurulmuştur. Bunu, başlangıçta sekiz evin bir kare etrafında dizilmesinden ve böylece düşman saldırılarına karşı bir nevi vagon kalesi oluşturmasından anlayabiliriz. Sadece daha sonraki genişlemeler, özellikle 1836 yangınından sonra yeniden yapılanma sayesinde, yer kümelenmiş bir köy karakteri kazandı.Heinz Feldmann: Reppner, S. 45

Nienstedt'in terk edilmiş köyü
Reppner'in yaklaşık bir kilometre batısında, Barbecke ile Lesse arasında Nienstedt (♁Lage) kasabası bulunuyordu. Orta Çağ'da burası mahkemenin (Goding) merkeziydi. Yer 1302 yılında “Nyenstede iuxta Lesse” olarak anılmıştır. İsim sürekli olarak "yeni site, yeni yer" olarak yorumlanıyor.Casemir, Ortsnamen, S. 251  Köyde 25 çiftlik bulunuyordu ve tarlalar 500 dönümden fazla bir alanı kaplıyordu. Çevrede pazar hakkı olan tek yer Nienstedt'ti; burada yılda bir kez St. John's ve St. Martin's pazarları kuruluyordu. 16. yüzyılın başlarında bilinmeyen bir nedenle harap olmuştur. Reppner'den sorumlu mahkeme o zamanlar Lichtenberg Şatosu'ydu, Nienstedt pazar hakları Nieder- ve Oberfreden kasabalarına verildi (1857'de Lichtenberg'i oluşturmak üzere birleştiler) ve arazi çevredeki Lesse, Barbecke ve Reppner kasabalarına gitti.

17. yüzyıldan kalma tarih
küçükresim|250px|Çiftlik kompleksinin malikanesi Ass.Nr. 1, 1896/97'de inşa edildi
17. yüzyılın başlarında mülkün büyük bir kısmı Hildesheim Katedrali Bölümü'ne aitti. St. Blasii Manastırı, Steterburg Manastırı ve Lebenstedt Kilisesi ile birlikte toplam 1363,5 dönümlük arazinin 495 dönümü kilise mülküne aitti. Bölgedeki soylu ailelerin toplam 580 dönüm arazisi vardı; buradaki toprak sahipleri arasında Salder Lordları, Oelber am weißen Wege'den Cramm ve Bortfeld Lordları ve Asseburg Lordları vardı.

Otuz Yıl Savaşları'ndan sonra 1686/87'de sahanın ilk etüdü ve değerlendirmesi yapıldı. 1745 yılında Dük  tarafından ayrıntılı bir araştırma emri verildi. Mevcut koşulların kayıt altına alınmasının yanı sıra, tarlaların yeni bir şekilde bölünmesi de amaçlanmıştı. İlk araştırma 1752 yılında yapılmış, tespit edilen uyuşmazlıklar 1779/80 yılında yapılan ikinci araştırmayla giderilmiştir. Ancak arazinin yeni paylaşımı henüz kararlaştırılmamıştı; bu ancak 1867'de başlayan birleştirme (ayrılma veya arazi birleştirmesi de denir) ile gerçekleşebildi. Bu sistemde, 600 yıldan fazla süredir uygulanan üçlü tarla sistemi kaldırılmış, daha önce geniş alanlara yayılmış tarlalar birleştirilerek, büyüklük ve toprak kalitesi dikkate alınarak yeniden dağıtılmıştır. Ayrım Ocak 1868'de tamamlandı ve ortalama dönüm büyüklüğü 1½ dönümden 13 dönüme çıkarken, bireysel tarlaların sayısı 654'ten 154'e düşürüldü.

Bu birleşmeden önce  ilişkilerinin (kiralama ilişkileri) feshedilmesi ve 1844-1850 yılları arasında ondalıkların geri ödenmesi gerçekleşmişti. Bu, çiftçilerin 1000 yıldan fazla bir süre sonra ektikleri toprakların sahibi haline gelmeleri anlamına geliyordu. Önceki maliklere tazminat olarak, önceki yıllık net gelirin yirmi katı, onda 25 katı, hizmet karşılığı ise 15 katı belirlendi. Çiftçiler, ihtiyaç duydukları sermayeyi, 1765 yılında Dük  tarafından kurulan “Braunschweig Ducal Leyhaus”tan uygun koşullarda ödünç alabiliyordu.

Köy her zaman tarımsal bir karaktere sahip olmuştur. Toplam 447,2 hektarlık alanın yaklaşık %85'i tarım alanı olarak kullanılmakta, %3,5'i orman veya koruluk, geri kalanı ise konut ve trafik alanıdır. 16. yüzyıldan bu yana burada 20 ila 180 dönüm araziye sahip 26 ila 28 çiftlik belgelenmiştir. Ancak II. Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonra tarımın makineleşmesi ve karlılık nedeniyle giderek daha geniş alanlarda tarım yapma zorunluluğu nedeniyle çiftlik sayısı azaldı. 1990 yılında dokuz çiftlik hala faaliyetteydi, ancak 2015 yılında sadece üçü faaliyetteydi.Heinz Feldmann: Reppner, S. 436

 Reppner'ın bağlılıkları 
küçükresim|250px|Çiftlik kompleksinin malikanesi Ass.Nr. 9, 1904/05'te inşa edildi
Orta Çağ'da Reppner, Saksonya'nın Doğufalya eyaletinin bir parçası olan Astfala bölgesinde (Hastfale, Astfalia veya Ostfala olarak da bilinir) bulunuyordu. Bölge, Aslan Heinrich döneminden itibaren Welflerin egemenliğine girmiş, 1235'te Brunswick-Lüneburg Dükalığı, 1269'da ise Brunswick-Wolfenbüttel Prensliği doğmuş, o tarihten itibaren Reppner de bu prensliğe dahil olmuştur. Vestfalya Krallığı'nın Napolyon döneminde (1807-1813) Reppner, Lesse kantonuna ve dolayısıyla Oker ilindeki Brunswick ilçesine aitti. 1814/15 Viyana Kongresi'nden sonra Braunschweig Dükalığı eski prensliğin sınırları içinde yeniden kuruldu. Eski Gebhardshagen, Salder ve Lesse kantonları birleştirilerek Salder Bölge Mahkemesi (daha sonra Salder Bölge Ofisi) oluşturuldu ve Wolfenbüttel Bölgesi'ne atandı; 1832'de ise Wolfenbüttel Bölge Müdürlüğü adını aldı.

Birinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonra, Brunswick Özgür Devleti, Brunswick Dükalığı'nın halefi oldu - 1933'ten itibaren "Brunswick Ülkesi" olarak - ve Reppner, Wolfenbüttel bölgesinin bir parçası oldu. 1 Nisan 1942'den bu yana Reppner, yeni kurulan Watenstedt-Salzgitter kasabasına (bugünkü Salzgitter) aittir.

 Reppner'in su değirmenleri 
Reppner'in yaklaşık 500 m kuzeydoğusunda, Fuhse'den türetilen bir değirmen hendeğinden güç alan bir su değirmeni olan "Alte Mühle" vardı. Reppner yakınlarındaki değirmenin adı, 1307 yılında Braunschweig'daki St. Blasii manastırına nakledildiğinde geçmektedir. Katedral bölümünün 1428-1450 yıllarına ait belgelerinde bölümün değirmenden elde ettiği gelir de listelenmektedir. Değirmencinin başlangıçta manastıra 30 şilin ödemesi gerekiyordu, ancak 1447'den itibaren bu miktarın yalnızca yarısı ödendi.

1800'lü yıllarda değirmende üç adet üstten taşlamalı öğütme dişlisi ve bir yağ dişlisi bulunuyordu ve ayrıca bir kereste fabrikasına güç sağlıyordu. Daha sonra tahrik sistemi alttan iki dişliye çevrilmiş ve 1900 yılından bu yana elektrik üretimi de yapılmaktadır. Değirmen 1925 yılında kapatılmış, 1729 yılında yeniden inşa edilen değirmen binası ise 1953 yılında yıkılmıştır.

1325 yılında Salder Şövalyeleri'ne kiralandığında "Yeni Değirmen" adı verilen ikinci bir su değirmeninden bahsedilmektedir. Değirmen, Reppner'in güneyinde, bugünkü Salzgittersee'nin kuzey kıyısında yer alıyordu. Bu değirmenin işletilebilmesi için Fuhse Nehri ve onun kolu olan Flothe'nin barajlanarak bir gölet oluşturulması amaçlanmıştır. 1802 yılında değirmende bir üstten ve iki alttan dişli bulunuyordu ve Reppner ve Lebenstedt çiftçilerinin tahılları öğütülüyordu. 1859'daki ayrılıktan bu yana değirmen Lebenstedt ilçesine bağlıdır. Bu değirmenin faaliyeti 1946 yılında durdurulmuş ve bazı binalar yıkılmıştır.

Üçüncü su değirmeni köyün doğu ucunda, Fuhse Nehri'nin hemen kıyısında yer alıyordu. İlk kez 1489 yılında HildesheimPiskoposu'nun bu değirmeni Curd von Asseburg'a devretmesiyle anılmıştır. Bu yetki 1670 yılı civarında piskopos tarafından yenilendi. 18. yüzyılda bu yağ değirmeninin tahrik sistemi, muhtemelen o dönemde Fuhse nehrinin yeterli suya sahip olmaması nedeniyle koşu bandına dönüştürülmüştür. Değirmen 1900 civarında kapatıldı.Heinz Feldmann: Reppner, S. 344–346

 Kamp 24 
Reppner'in yaklaşık 1,5 km güneyinde bulunan “Ölüm Kampı 24”, 1939 yılında Reichswerke Hermann Göring'in konut şirketi tarafından inşa edildi. Başlangıçta çelik fabrikalarının inşasında ve cevher madenciliği faaliyetlerinde çalışan işçilerin çalıştırılması amaçlanmıştı. Ancak harekât alanlarına olan uzaklık nedeniyle bu plandan vazgeçilmiş, daha sonra polis kampı olarak kullanılması planlanmıştır.

Ekim 1940'ta yaklaşık 2.000 savaş esiri için kamp kuruldu. Mart 1942'den itibaren Sovyet işçiler için bir geçiş kampı olarak kullanıldı; her ay 9.000-13.000 kişi kampa gönderiliyordu ve 3.000-4.000 kişi kampta kalıcı olarak yaşıyordu. 1943 yılında Kamp 24 bir sürgün kampına dönüştürüldü; hasta veya yaralı mahkûmlar burada ölecek veya toplama kamplarına geri gönderilmeyi bekleyeceklerdi.  Haziran 1941 ile Nisan 1945 arasında kampta en az 633 kişi öldü. Bunlar başlangıçta Reppner Mezarlığı'na ve Temmuz 1943'ten itibaren Jammertal Mezarlığı'na gömüldü.Gudrun Pischke, Europa arbeitet bei den Reichswerken, Das nationalsozialistische Lagersystem in Salzgitter , Salzgitter-Forschungen, 2, Archiv der Stadt Salzgitter, 1995, 332–334

Savaşın sona ermesinin ardından kamp, ​​ülkelerine dönemeyen yabancı işçiler için bir sığınma kampı ve mülteciler ile yerinden edilmiş kişilere barınma olanağı sağlamak amacıyla kullanılmıştır. Ekim 1953'te kamp "Salzgitter Wohnungs AG" tarafından devralındı ​​ve evsizlerin barınması için kullanıldı. Salzgitter şehri 1958 yılında kampı devraldı. “Camp Kiehwinkel” olarak da bilinen Kamp 24'ün bazı bölümleri 1976 yılına kadar konaklama yeri olarak kullanıldı. Kasım 1976'da, boş kışlalar itfaiye tatbikatının bir parçası olarak yıkıldı ve yakıldı.Heinz Feldmann: Reppner, S. 429–433

Nüfus gelişimi
Reppner sakinleri hakkında ilk bilgiler, köyde 17 şöminenin sayıldığı 1539 yılına dayanmaktadırHeinz Feldmann: Reppner, S. 522ff. Ocak başına ortalama yedi kişinin düştüğü köyde, yaklaşık 120 kişi yaşıyordu. 1687'de yapılan ilk nüfus sayımında nüfusun 288 olduğu belirtiliyor. 1945 yılına kadar büyük bir artış olmamış, nüfus 1758'de 262 ile 1890'da 366 arasında dalgalanmıştır. Savaşın sona ermesinden sonra kasabanın nüfusu 345'tir. 1946-1976 yılları arasında nüfus sayılarının önemli ölçüde daha yüksek olduğu rapor edildi, zira komşu “Kamp 24” sakinleri de Reppner'in bir parçası olarak sayıldı. Daha sonra yaklaşık %30 oranında düşüş yaşandı ve şehrin güney ucunda yeni yerleşim alanlarının oluşturulmasıyla birlikte tekrar artışa geçti.

Salzgitter-Reppner – 1821'den bu yana nüfus gelişimi Yıl  Nüfus 1821  355 1848  346 1871  305 1910  309 1925  308 1933  298 1939  315 1946  345 1950  711 Yıl  Nüfus 1955  761 1960  747 1970  729 1980  488 1990  428 2000  520 2006  494 2010  574 2012  617 Yıl  Nüfus 2014  676 2016  665 2018  654 2019  651 2020  667 2021  667 2022  665 2023  652 2024  640 <small>Kaynaklar: 1821'den 2000'e kadar olan nüfus rakamları Salzgitter Şehri Ekonomi ve İstatistik Departmanı İstatistik Yıllığı'na dayanmaktadır.  2001 yılından itibaren nüfus istatistikleri, Aralık ayı sonundaki nüfus kayıtlarına göre Salzgitter şehrinin (ana ikametgâhı olan sakinler) istatistiksel aylık raporlarına dayanmaktadır.

 Politika 
 Arma 
Sarı taç, Reppner'in yaklaşık 1.000 yıl önce bir kraliyet köyü olduğunu, kralın buradaki toprak sahibi olduğunu ve dolayısıyla köyün doğrudan krala bağlı olduğunu hatırlatıyor. Tacın üzerinde değerli taşlar yerine mısır koçanları kullanılmış, bu da uzun yıllardır tarımla uğraşıldığının göstergesi. Altın ve kırmızı renkteki arma renkleri, daha önceleri hem Hildesheim piskoposluğunun kolej renkleri hem de Brunswick Dükalığı'nın arma renkleriydi. Bunlar bize, şehrin tarihinin büyük bölümünde iki farklı yönetim alanına ait olduğunu hatırlatıyor: Brunswick Dükalığı egemendi, Hildesheim Piskoposluğu ise şehrin topraklarının çoğuna sahipti.

Arma, 10 Mart 1989'da düzenlenen bir vatandaş toplantısında Salzgitter-Reppner'in yerel arması olarak kabul edildi.Arnold Rabbow, Neues Braunschweigisches Wappenbuch, Braunschweiger Zeitungsverlag, tarih: 2003, s.39

 Din 
 Cemaat 
Ülkenin 9. yüzyılın başlarında Hıristiyanlaştırılmasından bu yana kilise, 815 yılında kurulan Hildesheim piskoposluğuna ve Lengede başdiyakozluğuna ait olmuştur. Lengede ayrıca Barbecke, Bodenstedt, Broistedt, Bruchmachtersen, Engelnstedt, Klein Lafferde, Lebenstedt, Lesse, Ober- ve Niederfreden (1857'den itibaren Lichtenberg), Salder, Westerlinde ve Woltwiesche kiliselerini de içeriyordu.

1542 yılında ülkede ilk kez Reform hareketleri başladı. Beş yıl sonra Dük , Katolik inancına geri dönülmesini emretti. Oğlu Dük  nihayet 1568'de Reformu başlattı. Reppner artık Bockenem'deki genel müdürlük ofisine, onun içinde de Barum'daki özel müdürlük ofisine, daha sonra da Lichtenberg'e aitti. 1900'lü yıllarda Reppner'in yanı sıra Barbecke, Berel, Burgdorf, Lesse, Oelber a.w.W., Westerlinde ve Woltwiesche cemaatleri de Lichtenberg'e aitti.

1972 yılından bu yana Reppner cemaati, Lesse ve Berel cemaatleriyle birlikte bir cemaat derneği kurmuştur ve derneğin merkezi Lesse'dir.

Reppner sakinlerinin yaklaşık %20'si Katoliktir. Bunlar 2008 yılında kapatılıncaya kadar Lebenstedt'teki St. Elisabeth cemaatine, o tarihten sonra da St. Joseph cemaatine aitti.

 Kilise binası 
küçükresim|250px|St. Jacobi Kilisesi

Reppner'deki bir kiliseye ilk atıf, 1220'den kalma bir belgede bulunabilir; bu belgede Reppner'deki rahip Johannes'ten bahsedilmektedir, ancak kilisenin kesin yaşı bilinmemektedir. 1844 yılında kısmen yıkılıp yenilenen eski kilise, bir metre kalınlığındaki duvarlara sahip eski bir savunma kulesi ve ona bitişik neften oluşuyordu. Kule, üzerinde mazgal delikleri bulunan üç kattan oluşuyordu ve kilisenin içinden yalnızca bir merdivenle ulaşılabiliyordu. Kilisenin daha önceki mobilyaları 18. yüzyıla ait mevcut envanterlerden bilinmektedir. İçeride, taş sunak masasının üzerinde 1400'lü yıllarda yapılmış bir triptik vardı. 1863 yılında triptiğin onarım masrafları karşılanamadığı için sunak resmi bir sanatçıya satılmış ve o tarihten bu yana kaybolmuştur. Taş vaftiz havuzu 1577 yılında yapılmış, ancak 1846 yılında yeni binaya dahil edilememiştir. 1948 yılından bu yana Lebenstedt heykeltıraşı Ilse Becher tarafından tasarlanıp üretilen bir vaftiz havuzu burada durmaktadır. Kilisenin ana nefi bakımsızlığı nedeniyle 1844 yılında yıkılmak zorunda kalınmıştır. Kule onarıldı ve aynı ölçülerde yeni bir nef eklendi. Giriş, daha önce kapısı olmayan kulenin batı tarafına taşındı. Yeni kilise 25 Ocak 1847'de açıldı.

Günümüzde hala kullanılan en eski çan, 1637 yılında çanın mucidi Heinrich Borstelmann tarafından dökülmüştür. 1710 yılından kalma bir çan da savaş nedeniyle 1918 yılında teslim edilmiş, 1932 yılından kalma halefi de 1942 yılında eritilmiştir. Kiliseye ikinci çan ancak 1971 yılında takılmıştır. Mevcut org 1959 yılında yapılmış olup, üç bölümden oluşan toplam 648 borudan oluşmaktadır. Borular toplam 12 kayıttan oluşmaktadır. 1958-1960 yılları arasında yapılan yenileme çalışmaları sırasında kiliseye, karaağaç kireç taşından yapılmış yeni bir sunak ve yeni bir minber eklendi. Uzun duvarlardaki galeriler kaldırıldı, kutsal eşya odası ortadan kaldırıldı ve sunağın arkasındaki pencere, dirilmiş İsa'yı gösteren vitraylı bir pencere ile değiştirildi.

 Kaynakça 

 Dış bağlantılar 

 Bernd Rasink: Reppener, Stadt Salzgitter. Ältere vorrömische Eisenzeit, 6. Jh. vor Chr. Siedlung. (online, PDF)

Kategori:Salzgitter