Regino von Prüm

küçükresim|Prüm'deki Regino Anıtı
Prüm veya Prum'lu Regino (, ; ö. 915) Prüm'ün (892-99) ve daha sonra Trier'deki Saint Martin'in başrahibi olarak görev yapmış bir Benedikten rahibi ve Kronikon'u geç Karolenj tarihi için önemli bir kaynak olan tarihçidir.

 Hayatı 
Daha sonraki dönem ifadelerine göre ise Regino, soylu bir anne ve babanın oğlu olup, bilinmeyen bir tarihte Speyer yakınlarındaki Ren Nehri üzerindeki Altrip kalesinde doğmuştur. Rahip seçilmesinden ve yazılarından, büyük olasılıkla Prüm'de Benedikten Tarikatı'na girdiği ve çalışkan bir öğrenci olduğu anlaşılmaktadır. Zengin ve ünlü Prüm İmparatorluk Manastırı, 9. yüzyılda İskandinavların yağmacı akınlarından büyük zarar görmüştr. 882 ve 892 yıllarında iki kez ele geçirilmiş ve tahrip edilmiştir. Danimarkalılar tarafından ikinci kez tahrip edilmesinin ardından başrahip Farabert görevinden istifa etmiş ve 892 yılında Regino onun halefi olarak seçilmiştir. Yıkılan manastırın restorasyonu için yaptığı çalışmalar, Lotharinya'daki çekişen taraflar arasındaki mücadele nedeniyle sekteye uğramıştır.

899 yılında Regino, daha sonra Liège Piskoposu olacak ve Kont Gerhard ile Hainaut Kontu Mattfried'in kardeşi olacak Richarius tarafından görevinden alınmıştır. Richarius başrahip yapılmış; Regino görevini kaybetmiş ve Trier'e taşınmıştır, burada Başpiskopos Ratbod tarafından onurlandırılarak kabul edilmiş ve daha sonra yeniden kurduğu St. Martin's evinin başrahipliğine atanmıştır. O sıkıntılı dönemde başpiskoposun kilise reformları yapma çabalarını desteklemiş, İskandinavlar tarafından harap edilen St. Martin Manastırı'nı yeniden inşa etmiş, başpiskoposa ziyaretlerinde eşlik etmiş ve boş zamanlarını yazarak geçirmiştir. Regino, 915 yılında Trier'de ölmüş ve Trier'deki St. Maximin Manastırı'na gömülmüştür; mezarı 1581 yılında burada keşfedilmiştir.

 Çalışmaları 
Regino'nun çalışmaları Migne'nin Patrologia Latina adlı eserinin 132. cildinde yayınlanmıştır.

 De harmonica institutione ve Tonarius 
Regino'nun ilk eseri, Başpiskopos Radbod'a yazdığı bir mektup şeklinde müzik üzerine yazdığı bir inceleme olan Epistola de harmonica institutee'dir . Birincil amacı, piskoposluktaki kiliselerde ayin ilahilerinin okunmasını iyileştirmek ve muhtemelen Radbod'un buna desteğini sağlamaktır. Ayrıca Tonarius adlı ilahiler koleksiyonunu da yazmıştır.ed. Edmond de Coussemaker, Scriptores de musica medii aevi, II (Paris, 1867), 1-73.

 Chronicon 
Regino'nun en etkili eseri, İsa Mesih'in Enkarnasyonundan MS 906'ya kadar evrensel bir tarih olan Chronicon'dur . Chronicon'un  noktası, Karolenj hanedanının yükselişini ve düşüşünü kendi meseleleriyle ilişkilendiren Karolenj imparatorluğunun tarihidir.Stuart Airlie, "Sad stories of the death of kings": Narrative Patterns and Structures of Authority in Regino of Prum's Chronicle." in Narrative and History in the Early Medieval West, (eds) Elizabeth M. Tyler and Ross Balzaretti (Turnhout, 2006), p. 109. Eserin hedeflenen alıcısının kim olduğu bilinmiyor; ancak Çocuk Ludwig () ve çocuk krala kişisel olarak yakın olan Augsburg piskoposu Adalberon'a (†909) ithaf edilmiştir. Chronicon daha sonra 906'dan 967'ye kadar devam etmiş (Continuatio Reginonis olarak bilinir) ve Trier'deki Saint Maximinus Benediktin manastırında rahip olan Adalbert adlı bir kişi tarafından düzenlenmiştir; bu kişi muhtemelen Magdeburg Başpiskoposu Adalbert'tir.

Birinci kitap, Roma ve Bizans imparatorlarının hükümdarlık sürelerine karşı örgütlenen çeşitli hükümdarların ve din adamlarının talihlerini anlatan geniş anlatıları içerir ve 741 yılında Charles Martel'in ölümüyle son bulur. Bede, Diyakoz Paul, Dagobert'in İnançları, Saint-Amand Yıllıkları ve Liber Historiae Francorum kroniğinden alınan alıntılardan oluşmaktadır. İkinci kitabın (741–906) ilk bölümü, 813'e kadar olan Kraliyet Frank Yıllıkları'nın uzun bir alıntısıdır. Ancak 814'ten itibaren eser, Paulus Diaconus'un görgü tanığı ifadelerinden ve Lotharinya'daki olaylarla ilgili olarak Metz Piskoposu Adventius'un çalışmalarından oluşmaktadır. İkinci kitabın sonraki bölümlerinde Regino, Lotharinya'da iktidarı ele geçirmeye çalışan çeşitli kralları tartışıyor ve onlarla ilgileniyor, özellikle güçlü bir soylu olan ve daha sonra Bavyera Dükü olan Arnulf'un oğlu olan Zwentibald'ı eleştiriyor. Ancak eserin kronolojik doğruluğu sorgulanmıştır; Regino, Bede'nin Anno Mundi tarihleme sistemini, eserin başlangıç noktası olan İsa'nın Enkarnasyonunu yansıtacak şekilde Anno Domini'ye uyarlamış ve değiştirmiştir.Simon Maclean, History and Politics in Late Carolingian and Ottonian Europe: the Chronicle of Regino of Prum and Adalbert of Magdeburg, (Manchester, 2009) pp. 20–22. Çalışma, MS tarihleme sistemini geleneksel olarak uygulayan ilk kronik olması nedeniyle modern bilim insanları tarafından önemli kabul edilmektedir.

Regino'nun kroniği, Preslav Konseyi'nin örgütlenmesine dair ipuçları veren tek döneme ait metin olması bakımından Bulgar ortaçağ tarihi açısından önemli bir kaynaktır ("... [I. Boris] tüm imparatorluğunu topladı ve küçük oğlunu [I. Simeon] prens olarak atadı...")

Regino'nun tarihçesinden yararlanan tarihçiler arasında Praglı Kosmas da yer almaktadır.Marie Bláhová, "The Function of the Saints in Early Bohemian Historical Writing." In The Making of Christian Myths in the Periphery of Latin Christendom (ca 1000–1300), ed. Lars Boje Mortensen. Copenhagen: Museum Tusculanums Forlag, 2006. p. 97.

Vakayiname ilk kez 1521 yılında Mainz'da basılmıştır.

 De ecclesiasticis disciplinis 
küçükresim|"de ecclesiasticis disiplinis".
Regino ayrıca arkadaşı ve hamisi Trier Başpiskoposu Radbod'un (ö. 915) isteği üzerine, Mainz Başpiskoposu I. Hatto'ya adanmış Libri duo de synodalibus causis et disciplinis ecclesiasticis adlı kanonlardan oluşan bir koleksiyon hazırlamıştır. Kilise ziyaretlerinde kullanılmak üzere kilise disiplini üzerine bir çalışmadır. Eser 434 bölümden oluşmaktadır. Migne baskısındaki eserin başlığı Libellus DE ECCLESIASTICIS DISCIPLINIS ET RELIGIONE CHRISTIANA, COLLECTUS Ex jussu domini metropolitani Rathbodi Trevericae urbis episcopi, a Reginone quondam abbate Prumiensis monasterii, ex didivis sanctorum Patrum conciliis et decretis Romanorum pontificum'dur. Bu çalışmanın önemli bölümleri 1012 tarihli Decretum Burchardi'ye dahil edilmiştir.

Bölüm 364 (Burchard 10.1'e karşılık gelir), popüler batıl inançlarla ilgilenen sözde Canon Episcopi'dir (başlangıç Ut episcopi episcoporumque ministri omnibus viribus elaborare studeant'tan sonra).

 Çeşitli 
Regino, 900'lü yıllarda etnik kökenin dört belirgin özelliğini sıralar: genus (köken, ırk), mores (gelenek, davranış), lingua (dil) ve leges (hukuk). Bu kategoriler, Karolenj döneminden itibaren etnik kimlik için temel isimsel niteleyiciler olarak kabul edilecektir.

 Sürümler ve çeviriler 
Chronicon:
MacLean, Simon (ed. and tr.). History and politics in late Carolingian and Ottonian Europe. The chronicle of Regino of Prüm and Adalbert of Magdeburg. Manchester, 2009.
Kurze, Friedrich (ed.). Reginonis abbatis Prumiensis Chronicon cum continuatione Treverensi. MGH SS rerum Germanicarum in usum scholarum separatim editi 50. Hanover, 1890. Available from the Digital MGH
An earlier edition is in volume I of the Monumenta Germaniae historica Scriptores (1826).
German translation (only 2.book): By Ernst Dümmler "Die Chronik des Abtes Regino von Prüm". Several editions, introduction dated twice, 1856 & 1889; 5. unveränderte Auflage (1939), at archive.org
Tonarius
Tonarius, ed. Edmond de Coussemaker, Scriptores de musica medii aevi. Vol. II. Paris, 1867. 1-73.
De harmonica institutione, ed. Gerbert, Scriptores ecclesiastici de musica sacra. Vol. I. 1784.
Libri duo de synodalibus causis et disciplines ecclesiasticis

Opera Omnia by Migne Patrologia Latina, vol. 132, with analytical indexes
Das Sendhandbuch des Regino von Prüm, ed. F. W. H. Wasserschleben and Wilfried Hartmann (Darmstad, 2004).

 Kaynakça 
Özel

Genel
 (See p. 196.)

, Die Chronik des Regino bis 813 (Göttingen, 1872)
Paul Schulz, Die Glaubwürdigkeit des Abtes Regino van Prüm (Hamburg, 1894)
Carl Josef Wawra, De Reginone Prumensis (Breslau, 1901)
Auguste Molinier, Les Sources de l'histoire de France, Tome I (1901)
Wilhelm Wattenbach, Deutschlands Geschichtsquellen, Band I (1904).

 Konuyla ilgili yayınlar 

 Open access version
 “Ubaldo di Saint-Amand, Musica. Reginone di Prüm, Epistola de harmonica institutione”, Introduzione, traduzione e commento a cura di Alessandra Fiori, Firenze, Sismel - Edizioni del Galluzzo, 2011 (Società Internazionale per lo Studio del Medioevo Latino)

 Dış bağlantılar 
Reginon and music, musicologie.org .
Chartier, Yves. Reginon de Prüm: Epistola de Armonica Institutione. . musicologie.org

Digitized Edition of the Chronicon at E-codices.

Kategori:915'te ölenler
Kategori:9. yüzyılda doğanlar
Kategori:10. yüzyıl hukukçuları