Paşupata Şivacılığı

Pashupata Şivacılığı veya Paşupata Şayvizmi (Pāśupata, Sanskritçe: पाशुपत), en eski büyük Şivacı Hindu okullarından birisidir.

 Tarihi 
Bu mezhebin kuruluş tarihi belirsizdir. Ancak, Paşupataların MS 1. yüzyıldan beri var olduğu tahmin edilir. Gavin Flood onları MS 2. yüzyıla tarihlendirir. Ayrıca, MS 4. yüzyılda nihai biçimine ulaştığı düşünülen destansı Mahabharata'da da onlardan bahsedilir. Paşupata hareketi, 7. ve 14. yüzyıllar arasındaki dönemde Güney Hindistan'da etkili olmuştur.

7. yüzyılın başlarında Hindistan'daki seyahatleri sırasında, Budist hacı keşiş Xuanzang, ülkenin her yerinde Paşupata mezhebinin takipçilerini gördüğünü bildirmiştir. Malva bölgesinde, çoğunluğu Paşupatların olan farklı türde yüzlerce tapınak gördüğünden bahsetmiştir. 'O-tin-p'o-chi-lo (Atyanabakela) adlı yerin başkentinde, zengin heykellerle süslenmiş, Paşupataların yaşadığı bir Şiva tapınağı gördüğünü not etmiştir.

 Genel olarak 
Paşupata Şivacılığı, bir adanmışlık (bhakti) ve çile hareketiydi. Paşupati kelimesindeki Paşu, etkiyi (ya da yaratılmış dünyayı) ifade eder, kelime, başka bir şeye bağlı olanı belirtir. Pati ise sebep (ya da ilke) anlamına gelirken, evrenin sebebi ya da hükümdar olan tarnrıyı belirtir. Kendilerini dünyevi zincirlerden kurtarmak için paşupatalara bir paşupata vrata yapmaları talimatı verilir. Atarvasiras Upanişad, paşupata vrata'yı, kişinin kendi bedenini küllerle lekelemek ve aynı zamanda mantra mırıldanmaktan olarak tanımlar - "Agni küldür, Vayu küldür, gökyüzü küldür, bunların hepsi küldür, zihin, bu gözler küldür."

 Felsefesi 
Pashupatas, ruhların Yüce Varlığa hizmet etmesi doktriniyle bilinen Vişnuculuk teolojisini, herhangi bir şeye olan bağımlılığın acıyı sona erdirmenin ve arzu edilen diğer amaçları gerçekleştirmenin bir aracı olamayacağı gerekçesiyle onaylamazlar. Başkalarına bağımlı olan ve bağımsızlık özlemi çekenlerin, kendilerinden başka bir şeye bağımlı oldukları için özgürleşemeyeceklerini kabul ederler. Paşupatalara göre, ruhlar 'her acının tohumundan' kurtulduklarında Yüce Tanrı'nın niteliklerine sahip olurlar. Bu sistemde acının sona ermesi kişisel olmayan ve kişisel olan olarak iki türe ayrılır. Kişisel olmayan, tüm acıların mutlak sona ermesinden oluşurken, kişisel olan, düşüncenin hızı, isteğe göre form alma vb. gibi görsel ve aktif güçlerin geliştirilmesinden oluşur. Tanrının sonsuz görsel ve aktif güçlerin sahibi olduğu kabul edilir.

Paşupata sisteminde göre birlik, ruhun akıl aracılığıyla Tanrı ile birleşmesidir. Bu iki şekilde elde edilir: Eylem ve eylemin sona ermesi. Eylem yoluyla birlik, zikir mırıldanma, meditasyon ve benzerlerinden oluşur. Eylemin sona ermesi yoluyla birlik ise bilinç yoluyla gerçekleşir.

 Dipnotlar 

 Kaynakça 

Kategori:Āstika
Kategori:Hint felsefesi ve dini kavramları