Yeni Dünya şarabı

Yeni Dünya şarap üretiminin hem niceliği hem de niteliği 1970'lerden bu yana büyük ölçüde arttı.

Yeni Dünya şaraplarının, kendi pazarlarının dışında, şarap üretmeyen ülkelere, özellikle Birleşik Krallık'a ve ayrıca Kuzey Amerika'ya ihracatta oldukça başarılı olduğu söylenebilir. Ancak Fransa ve İtalya gibi eski şarap üreten ülkelerde nispeten az nüfuz elde ettiler.

 Tarihçe 

 Amerika'daki ilk şaraplar 
Keşif Çağı'ndan önce Amerika'nın yerli halkları tarafından alkollü içecekler yapılıyordu. Yerli halkların alkollü içecekler yapmak için mısır, patates, kinoa, biber ağacı meyveleri ve çilek kullandıkları bilinmektedir. Venezuela, Kolombiya, Orta Amerika ve Meksika'da Vitis cinsinin türlerinin (Vitis vinifera'nın ait olduğu) varlığına rağmen, yerli halklar bu türleri fermente etmediler ve bu nedenle şarap yapmadılar.

Amerika'daki İspanyol yerleşimciler, İspanya ve Avrupa'da uyguladıkları diyeti yeniden üretme çabaları kapsamında, başlangıçta Eski Dünya hayvanlarını ve bitkilerini kendi tüketimleri için Amerika'ya getirdiler. İspanyol Amerika'da Yeni Dünya şarabı üretimi için bir diğer teşvik, Amerika'ya ihraç edilen Avrupa şaraplarının genel olarak şişelerde taşınmaması veya ekşimeye meyilli hale getiren mantarla kapatılmaması olabilir.

Amerika'da üzüm yetiştirme girişimleri, 1494'te Kolomb'un ikinci yolculuğu sırasında Hispaniola'da başladı. İspanya Kralı II. Fernando, 1503'te Hispaniola'da üzüm dikimini yasakladı. 16. yüzyılın başlarında Hispaniola'da üzüm bağlarının kurulmaya başlanmasından sonra, 1524'te Meksika'da üzüm bağları başarıyla kuruldu. Meksika fatihi Hernán Cortés, üzüm bağlarının kurulmasını teşvik etti ve 1524'te Meksika Platosu'nda arazi edinmek isteyen İspanyol yerleşimciler için topraklarında üzüm bağları kurmayı zorunlu hale getirdi. Peru'da üzüm yetiştiriciliğinin 1540'larda Bartolomé de Terrazas ve Francisco de Carabantes tarafından başlatıldığı bilinmektedir. İkincisi, Ica'da üzüm bağları kurdu ve buradan üzümler Şili ve Arjantin'e götürüldü.

Erken üzümlerin en yaygın olanı, Meksika'da ve daha sonra Teksas'ta ve daha sonra Kaliforniya'da ekilen Mission (İspanyolca: Misión) adlı siyah bir üzümdü. Aynı türün üzümleri Peru'da ekilmiş ve burada Negra peruana (Peru siyahı) adını almış ve buradan da en yaygın Şili üzümü olan País türemiştir. Bu Şili üzümü, şu anda Arjantin olarak bilinen yere getirilmiş ve burada Criolla chica olarak tanınmıştır. Bu üzümlerin İspanya'dan geldiği varsayılmaktadır ancak Sardunya ve İspanya'da yetiştirilen Mónica çeşidine çok benzedikleri için İtalya'dan gelmiş olma ihtimali de vardır.

16. yüzyılın ikinci yarısında, İspanyol yerleşimciler arasında şarap talebi, İspanyol şaraplarının Meksika ve Küba'ya ihracatında bir artışa neden oldu. Ancak, bağların yetiştirilmesinin başarılı olduğu ve dolayısıyla daha az İspanyol şarabı ithalatı gerektirdiği Peru, Şili ve Arjantin için durum böyle değildi. Peru ve Şili ile karşılaştırıldığında, Meksika'daki İspanyol yerleşimciler karşılaştırıldığında çok az bağ kurdular.

16. ve 17. yüzyıllarda Amerika'nın başlıca şarap üretim alanı Peru'nun orta ve güney kıyılarıydı, özellikle Ica ve Pisco bölgesi. Peru ve Şili'nin dışında Paraguay, yüksek sıcaklıklarına rağmen 16. yüzyılda bir şarap üretim alanına dönüştü. 1602'de Asunción şehrini ziyaret eden Hernando Arias de Saavedra, toplam 1.768.000 ayrı köke sahip 187 üzüm bağı olduğunu söyledi. Diğer kaynaklar aynı dönemde 2.000.000 ve 1.778.000 kök bitkiden bahsediyor. Paraguay şarabı aşağı akışta Santa Fe'ye ve oradan da Platine pazarına ihraç ediliyordu. Paraguay şarabının ayrıca orta Arjantin'deki Córdoba'ya ulaştığı da bilinmektedir.

 Amerika'daki değişimler ve Güney Afrika'nın açılması 
küçükresim|Potosi'deki madencilik faaliyetleri 17. yüzyılda Güney Amerika'da şaraba olan talebi büyük ölçüde artırdı.
küçükresim|Güney Afrika'nın Stellenbosch şarap bölgesindeki üzüm bağları.
1595'te İspanyol Tacı, Amerika'da yeni bağların kurulmasını yasakladı, ancak bu emir büyük ölçüde göz ardı edildi. Yasak, İber şarabını Peru şarabının rekabetinden korumayı amaçlıyordu ve bu bir emtia tüccarlığı örneği olarak düşünülebilir. Dahası, İspanyol Tacı Peru şarabının sırasıyla 1614 ve 1615'te Panama ve Guatemala'ya ihracatını yasakladı. İspanyol İmparatorluğu'nda şarap üretimi ve ticareti üzerindeki kısıtlamaların uygulanması genel olarak gevşekti. İspanyol Tacı'nın İber şarabı için Amerika'da bir dereceye kadar güvence altına almayı başardığı tek pazar Meksika'ydı.

Günümüzde Bolivya'da bulunan ve 17. yüzyılda Amerika'nın en büyük şehri haline gelen Potosi'de madenciliğin büyümesi, esas olarak Peru'dan tedarik edilen şaraba sürekli bir talep yarattı. Potosi'de maaşların bir kısmı şarapla ödeniyordu. Ayrıca, Perulu şarap üreticileri 16. ve 17. yüzyıllarda Güney Amerika'nın en önemli siyasi merkezi olan Lima şehrine şarap tedarik ediyordu. Şili'de şarap talebi, Potosi'den gelen gümüşle finanse edilen ve yerli Mapuçeler'le savaşan daimi bir ordu olan Arauco Ordusu tarafından garanti altına alınıyordu. Paraguay şarabının bu üç pazarda rekabet edemeyeceği görüşünde olan Paraguaylılar şarapçılığı bırakıp bunun yerine tütün ve mate çayı ihracatından gelir elde etmeye çalıştılar. 18. yüzyılda Paraguay'da neredeyse hiç şarap üretilmiyordu.

1687'de Peru'nun tüm güney kıyıları, Villa de Pisco ve Ica şehirlerini yıkan 1687 Peru depremiyle sarsıldı. Deprem, şarap mahzenlerini ve şarap depolamak için kullanılan kil kaplarını yok etti. Bu olay, Peru şarap patlamasının sonunu getirdi. 1767'de Hispanik Amerika'daki İsa Cemiyeti'nin bastırılması, Peru'daki Cizvit bağlarının yüksek fiyatlara açık artırmaya çıkarılmasına neden oldu, ancak yeni sahipleri, Cizvitler ile aynı uzmanlığa sahip değillerdi ve bu da üretimin düşmesine neden oldu. Peru şarapçılığı, yine üzümden yapılan pisco üretiminin 18. yüzyılın başlarında, şarap üretimini aşması ve 1764 yılında Peru'da hazırlanan üzüm içeceklerinin %90'ını oluşturmasıyla daha da zorlaştı. Pisco yapımına geçildikten sonra bile Peru'daki bağlar ekonomik sıkıntılarla karşılaştı, çünkü 18. yüzyılın sonlarında İspanyol Tacı, piscodan daha ucuz ama daha düşük kalitede olan rom üretiminin yasağını kaldırdı.

Peru şarabının düşüşü, Peru'nun Şili'den bir miktar şarap ithal etmesine bile neden oldu; 1795'te Lima, Güney Şili'deki Concepción'dan 5.000 küp (İspanyolca: botijas) ithal ettiğinde bu gerçekleşti. Bu özel ihracat, Şili'nin Peru'ya kıyasla bir şarap üretim bölgesi olarak yükselişini gösterdi. Eduard Friedrich Poeppig, kendisinden önceki bazı kişilerin de yaptığı gibi, Concepción'dan gelen şarapların, muhtemelen Güney Şili'nin daha az kurak iklimi nedeniyle Şili'nin en iyileri olduğunu iddia etti.

Yeni Dünya, özellikle dini amaçlar için, Avrupa sömürgeciliğinin ilk günlerinden itibaren şarap ithal etti. Belki de ticaretin ters yöne gitmesinin ilk önemli örneği, 18. yüzyılda Avrupa kraliyetinin sıkı favorisi haline gelen Güney Afrika'dan Constantia'ydı.

 Endüstri Çağında Yeni Dünya şarapları 
Ümit Burnu'ndan alınan asma çelikleri Vali Phillip tarafından Birinci Filo ile (1788) Yeni Güney Galler ceza kolonisine getirildi. Bu ilk asmalardan şarap yapma girişimi başarısız oldu, ancak azimle diğer yerleşimciler şarap yapımı için asmaları başarıyla yetiştirmeyi başardılar ve Avustralya yapımı şarap 1820'lerde yurtiçinde satışa sunuldu. 1822'de Gregory Blaxland Avustralya şarabını ihraç eden ilk kişi oldu ve yurtdışı ödülü kazanan ilk şarap üreticisi oldu. 1830'da Hunter Vadisi'nde bağlar kuruldu. 1833'te James Busby, çoğu klasik Fransız üzümü ve güçlendirilmiş şarap üretimi için iyi bir üzüm seçkisi de dahil olmak üzere Fransa ve İspanya'dan ciddi bir üzüm çeşidi seçkisiyle döndü.

İlk Avustralyalı şarap üreticileri, özellikle alışılmadık Avustralya iklimi nedeniyle birçok zorlukla karşılaştılar. Ancak sonunda önemli bir başarı elde ettiler. "1873 Viyana Sergisi'nde Fransız jüri üyeleri, kör tadım yaparak Victoria'dan gelen bazı şarapları övdüler, ancak şarabın kökeni ortaya çıktığında, bu kalitedeki şarapların açıkça Fransız olması gerektiği gerekçesiyle itiraz ederek çekildiler." Avustralya şarapları, Fransa yarışmalarında yüksek onurlar kazanmaya devam etti. 1878 Paris Sergisi'nde yarışan bir Victoria Syrah'ı (ayrıca Shiraz olarak da bilinir) Château Margaux'ya benzetildi ve "tadı mükemmellik üçlüsünü tamamladı."  Bir Avustralya şarabı, 1882 Bordeaux Uluslararası Sergisi'nde "birinci sınıf" altın madalya kazandı ve bir diğeri 1889 Paris Uluslararası Sergisi'nde "dünyaya karşı" altın madalya kazandı.

Şili şarabı, Silvestre Ochagavia'nın Fransız çeşitlerinin çeliklerini ithal etmesiyle 1851'de modernleşmeye başladı. Silvestre Ochagavia'nın Cabernet Sauvignon, Pinot noir, Cot, Merlot, Semillon ve Riesling çeşitlerini Şili'ye tanıttığı kabul edilir. Diğer zengin şarap üreticileri de aynı yolu izledi. 1870'lere gelindiğinde şarap endüstrisi Şili tarımının en gelişmiş alanıydı.
küçükresim|Arjantin'in Mendoza bölgesinde üzüm hasadı, 1890 civarı.
Mendoza bölgesi veya tarihsel olarak Cuyo, 19. yüzyılda ve 20. yüzyılın başlarında benzeri görülmemiş bir şarap patlaması yaşadı ve bu da onu dünyanın beşinci ve Latin Amerika'nın birinci şarap yetiştirme alanı haline getirdi. 1885'te Buenos Aires-Mendoza demiryolunun kurulması, Arjantin'in bu iki bölgesini birbirine bağlayan arabalarla yapılan uzun ve maliyetli ticareti sona erdirdi ve Mendoza'da üzüm bağlarının gelişmesini başlattı. Dahası, çoğunlukla Güney Avrupa'dan Río de La Plata'ya gelen yoğun göç, talebi artırdı ve eski moda Arjantin şarap endüstrisine bilgi birikimi kazandırdı. Mendoza'nın üzüm bağları 1830'da toplam 1.000 hektardı, ancak 1910'da 45.000 hektara çıkarak 19. yüzyılda daha geniş üzüm bağları ve daha modern bir endüstriye sahip olan Şili'yi geride bıraktı. 1910 yılına gelindiğinde Arjantin üzüm bağlarının yaklaşık %80'i çoğunlukla Malbec olmak üzere Fransız üzümleriyle ekilmişti.

19. yüzyılda Peru'da şarap yapımı daha da geriledi. Sanayileşmiş Avrupa'daki talep, birçok Perulu şarap üreticisinin arazi kullanımını bağlardan kazançlı pamuk tarlalarına kaydırmasına neden oldu ve bu da şarap ve pisco endüstrisinin daha da gerilemesine katkıda bulundu. Bu durum özellikle Amerikan İç Savaşı (1861-1865) sırasında, Güney'in ve pamuk tarlalarının ablukası (Birlik ablukası) nedeniyle pamuk fiyatlarının fırladığı dönemde geçerliydi. Ayrıca Güney Afrika'da şarap yapımı, 1860'larda Güney Afrika şaraplarını Britanya'da Fransız şaraplarıyla rekabet etmeye zorlayan ve Britanya'ya Fransız şarap ithalatının iki katına çıkmasına neden olan Cobden-Chevalier Antlaşması'nın uygulanmasıyla 1860'larda büyük bir darbe aldı. Güney Afrika üzüm bağları ayrıca 1880'lerde Filoksera vebasının gelmesinden sonra ikinci bir gerileme yaşadı. 
+1907'de Amerika'da şarap üretimi ÜlkeOran (%)Arjantin39.51Şili33.64Amerika Birleşik Devletleri19.93Brezilya3.98Peru1.22Uruguay1.14Bolivya0,32Meksika0,22

 20. yüzyıl 
Şili'nin Arjantin'e şarap ihracatı, etkili kara taşımacılığının olmaması ve bir dizi savaş korkusu nedeniyle sekteye uğradı. Bu durum, 1902'de Pactos de Mayo'nun imzalanması ve 1909'da Transandine Demiryolu'nun açılışından sonra değişti ve savaş olasılığı azaldı ve And Dağları'ndaki ticaret kolaylaştı. Hükümetler serbest ticaret anlaşması imzalamayı kabul etti. Avrupalı göçmenlerin çoğunlukta olduğu Arjantinli şarap üreticileri derneği Centro Vitivinícola Nacional, Şili şaraplarının yerel endüstri için bir tehdit olarak görülmesi nedeniyle serbest ticaret anlaşmasına şiddetle karşı çıktı. Arjantinli şarap üreticilerinin şikayetleri, Şili'deki sığır çiftçilerinin şikayetleriyle birleşince serbest ticaret anlaşması planlarının suya düşmesine neden oldu.

 Yeni Dünya şaraplarının özellikleri 

 Stil 
Yeni Dünya bağları genellikle Orta-Kuzey Avrupa'dakilerden daha sıcak iklimlerde olduğundan -aslında bazı büyük Yeni Dünya bölgeleri sulanan çöllerdir- Yeni Dünya üzümleri daha olgun olma eğilimindedir. Bu nedenle Yeni Dünya şarapları buna bağlı olarak daha alkollü ve dolgun gövdeli olma eğilimindedir. Robert M. Parker, Jr. gibi eleştirmenler, Yeni Dünya üreticilerini ve tüketicilerini daha fazla yeni meşe kullanımıyla daha meyveli bir stile yönlendirmiştir. Ancak, son yıllarda, örneğin 1980'lerin sonlarında Avustralya Chardonnay'lerini karakterize eden çok meşe aromalı, alkollü stillere karşı bir tepki oluşmuştur, çünkü daha soğuk bağlar belirlendi ve şarap üreticileri daha sofistike ve daha ölçülü hale geldi.

 Çeşit etiketlemesi 
küçükresim|Yeni Zelanda şarabı Montana marka 2006 Sauvignon Blanc.
Geleneksel olarak Yeni Dünya şarabı, Burgonya, Champagne, Sherry, Port ve Hock gibi iyi bilinen Avrupa bölgelerinin adlarını kullanırdı. Bu, tüketicilere şarabın nasıl bir tada sahip olabileceğine dair genel bir fikir verirdi. Bu, şarap üreticilerinin Grange gibi kendi şarap stillerini geliştirme konusunda güven kazanmasıyla değişti. Avrupalı üreticiler bölgesel adlarının kullanılmasına karşı çıktılar ve ABD'deki Frank Schoonmaker gibi yazarlar, Alsas şarabında kullanılan çeşit adlarının kullanılmasını teşvik ettiler. Bunun bir nedeni, Avrupa'nın aksine, belirli yerelliklerin belirli şarap stilleriyle ilişkilendirildiğine dair bir geçmişin olmaması ve şarap üreticilerinin üzümleri birçok kaynaktan satın alabilmesiydi. Gerçekten de, Grange gibi şaraplar, daha tutarlı bir stil elde etmek için üzümlerin kökenini özel olarak görmezden geldi. Bu nedenle, Robert Mondavi gibi şarap üreticilerinin öncülüğünde, çeşit etiketleme 1960'larda ve 1970'lerde yaygınlaştı ve o zamandan beri Doğu Avrupa'nın çoğuna ve Batı Avrupa'nın büyük bölümüne yayıldı.

Daha sonra, Yeni Dünya şarap üreticileri, Shiraz / Cabernet Sauvignon, Semillon / Sauvignon blanc ve Grenache, Syrah ve Mourvedre ("GSM")' nin Rhone kombinasyonu gibi karışımların daha yaygın hale gelmesiyle şarap harmanlama sanatını 'yeniden keşfettiler'. Ve Yeni Dünya bağcıları bağlarının topraklarını ve iklimlerini daha iyi anladıkça Cabernet Sauvignon'larıyla bilinen Coonawarra'nın 'terra rossa'sı ve Riesling için Eden Vadisi ve Clare Vadisi ve Şili'nin Bío-Bío Vadisi ile  terroir Yeni Dünya'ya geldi.

 Pazarlama 
Coğrafyaya daha az bağımlı olan Yeni Dünya şarapları, sırasıyla 1927 ve 1942'de yaratılan Almanya'nın Blue Nun ve Portekiz'in Mateus Rosé markalarının örneklerini izleyerek, bir pazarlama aracı olarak markalaşmaya daha fazla önem vermiştir. Markalaşmanın belirli bir tarzı, etiketlerinde hayvan kullanan 'hayvan şarapları' olmuştur. Napolyon kodlarının bölünebilir mirası olmadan, Yeni Dünya bağları örneğin Burgonya'dakilerden çok daha büyük olma eğilimindedir, bu da ölçek ekonomilerine ve kitle pazarı perakendecileriyle daha iyi pazarlık yapma yeteneğine izin vermiştir. Süpermarketler birçok pazarda giderek artan oranda şarap sattığından, Yeni Dünya üreticileri bu eğilimden yüksek hacimler ve düşük marjlar yönünde yararlanmak için daha iyi bir konumdadır.

 Sahiplik 
Yeni Dünya şarap şirketlerinin daha büyük boyutları, bira veya içki yerine şarap içme eğilimini istismar etmek isteyen çok uluslu içecek şirketleri için onları cazip hedefler haline getirmiştir. Bu nedenle, Foster's Group hem Beringer Blass'ı (Wolf Blass, Mildara Wines ve diğer birçok şirket için bir holding şirketi) hem de Southcorp Wines'ı (Penfolds, Lindeman's, Wynns ve diğer birçok şirket için holding şirketi) satın aldı. Pernod-Ricard, Montana Wines'ı satın aldı, Diageo Blossom Hill'e sahip ve Constellation Brands'ın portföyü, Ravenswood ve Vincor'dan Nobilo ve Hardys'e kadar Yeni Dünya'yı kapsıyor.

 Şarap üreten ülkeler 

 Arjantin 

küçükresim|Arjantin, Cafayate bölgesinde üzüm bağları.
Arjantin, geleneksel olarak yüksek bir iç tüketime sahip olmasına rağmen (2006'da Arjantinliler kişi başına yılda ortalama 40 litreden fazla tüketiyordu) dünyanın beşinci büyük şarap üreticisidir. İspanyollar altında 1557'ye kadar uzanan uzun bir şarapçılık geleneğine sahiptir, ancak endüstri daha yakın zamanda gelen göçmenlerden, özellikle İtalyanlardan ve Almanlardan etkilenmiştir. İhracat, komşuları Şili'nin başarısının ardından 1990'ların ortalarında arttı ve 2002 ekonomik krizinden sonra hızlandı.

Arjantin'deki uzun bağcılık tarihi birçok yerel çeşidin evrimini beraberinde getirmiştir, ancak belki de en tipik Arjantin üzümü, aromatik bir beyaz şarap yapan Torrontés'tir. Ancak Arjantinliler, ünlü biftekleriyle birlikte kırmızı şarap içmeyi severler. Malbec, Barbera ve "Bonarda" (şimdi Savoie'den küçük bir çeşit olan Corbeau olarak bilinir) daha uygun fiyatlı şaraplara harmanlanarak ihracat pazarlarında en başarılı çeşit olduğunu kanıtlamıştır.

Arjantin'in başlıca üreticisi olan Mendoza Eyaleti, yeni şarap imalathaneleri ve otel konaklamalarına yaptığı önemli yatırımlar nedeniyle şarap turizmi işinden de tanınmaktadır. Diğer üretim alanları arasında San Juan, Salta, La Rioja, Catamarca, Rio Negro ve Buenos Aires şarap bölgesi yer almaktadır.

 Avustralya 

küçükresim|Tazmanya'da bağ.
küçükresim|Avustralya şarap bölgeleri
Güney Afrika'dan asma çelikleri İlk Filo'da (1788) getirildi ve yerleşimcilerin yeni koşullara uyum sağlaması zaman alsa da şarap ihracatı 1822'de başladı. Yukarıda belirtildiği gibi, 1880'lerde Avustralya şarapları Avrupa'da ödüller kazanıyordu. Filoksera, 1870'lerden itibaren doğu şarap yetiştirme bölgelerini vurdu ve birçok bağın yok olmasına yol açtı. Güney Avustralya Filoksera'dan arınmış olduğundan, dünyadaki en eski sürekli hasat edilen bağlardan bazılarını barındırıyor.

Penfolds Grange ve diğerleri sofra şaraplarına olan ilginin yeniden canlanmasına öncülük ettiler ve bu ilgi 2000 yılında Avustralya'nın Birleşik Krallık'a Fransa'dan daha fazla şarap satmasıyla doruğa ulaştı.

Bazı Avustralya şarapları, özellikle Chardonnay'leri, daha önce aşırı meşe fıçıda bekletilmiş ve aşırı olgunlaşmış oldukları için eleştirilirken, Avustralya şarapçılığı artık dünyanın en sofistike şaraplarından biri haline geldi ve bağlar giderek daha soğuk iklimlere, örneğin Tasmanya'da Pinot noir ekiliyor ve meşe fıçıda bekletilmemiş şaraplar popüler hale geliyor. Barossa Vadisi'nde Shiraz, Coonawarra'da Cabernet Sauvignon, Eden Vadisi ve Clare Vadisi'nde Riesling ve Hunter Vadisi Sémillon gibi birkaç bölgesel spesiyalite ortaya çıktı. Rutherglen Muscat'lar muhtemelen Yeni Dünya'nın en iyi güçlendirilmiş şaraplarıdır.

 Brezilya 

Brezilya, Arjantin ve Şili'nin ardından Latin Amerika'nın üçüncü büyük şarap üreticisidir. Daha kaliteli şaraplar (Brezilya Portekizcesi: vinho fino) Avrupa üzümlerinden üretilir. 2003'te, sadece yaklaşık 5.000 hektar (12.000 dönüm) bu tür üzümlerle ekilmişti.

 Kanada 

küçükresim|Kanada'da bağ.
Kanada, doğu Amerika Birleşik Devletleri'ne benzer bir yol izledi - Vitis vinifera yetiştirmeye yönelik ilk girişimler başarısız oldu ve 'foxy' aromalarını gizlemek için güçlendirilmiş Vitis labrusca ve Vitis riparia'ya dayalı önemli bir ihracat endüstrisine girişti. Ülke, 1927'ye kadar kendi Yasaklama versiyonuna sahipti ve Yasak sona erdikten sonra bürokrasi 1974'e kadar endüstriyi engelledi.

Sonraki yıllarda iyileştirilmiş bağcılık ve üzüm çeşitleri, 1990'larda endüstrinin Büyük Göller tarafından ısınan Güney Ontario bölgeleri ve Güney Britanya Kolombiyası'ndaki Okanagan Vadisi etrafında merkezlenmiş olarak genişlemesine yol açtı. Bordeaux çeşitleri ve Pinot noir'dan oluşan kırmızı şaraplarda bir miktar ilerleme kaydedilmiş olsa da, Kanada'nın en başarılı şarapları Riesling, Vidal ve hatta Cabernet Franc gibi üzümlerden yapılan buz şaraplarıdır.

 Şili 

küçükresim|Şili'de üzüm bağları genellikle And dağlarının eteklerindedir.
Arjantin'de olduğu gibi, Şili bağcılığı da Conquistadores'a kadar uzanır. Bordeaux çeşitleri 19. yüzyılın ortalarında geldi, ancak uzun bir süre Merlot olduğu düşünülen asmaların çoğu aslında Carménère idi ve ikincisi bir tür imza üzümü haline geldi. Dünyanın yedinci büyük şarap üreticisidir; geleneksel olarak kalite yerine nicelik tercih edilirdi ve bürokrasi gelişmeyi engellerdi. 1980'lerdeki Pinochet reformları kapsamında şarap imalathanelerine ve üzüm bağlarına yatırım yapıldı ve ihracat 1990'ların ortasında ciddi şekilde başladı. Geleneksel olarak Şili üzüm bağları And Dağları'ndan gelen suyla sulanan yarı kurak alanlardaydı, ancak Leyda Vadisi (Pinot noir'ıyla tanınmaya başladı) ve Riesling ve Gewürztraminer'e uygun Bío-Bío Vadisi gibi daha soğuk bölgelere olan ilgi arttı.

Şili, filokseradan ari ender bağcılık bölgelerinden biri olmasıyla dikkat çekiyor.

 Kolombiya 
küçükresim|Kolombiya'nın Valle del Cauca bölgesindeki La Unión'da bulunan Grajales üzüm bağında olgunlaşma sürecindeki şarap fıçıları.
Kolombiya'nın şarapçılık tarihi bölgedeki diğer ülkelerden farklıydı. Şarap çoğunlukla ülke genelindeki manastırlarda Katolik rahipler tarafından dini nedenlerle üretiliyordu. İspanya'dan bağımsızlığın ardından ülkeye Avrupalı göçmenlerin girmesine izin verilmesindeki kısıtlamalar nedeniyle şarap endüstrisi diğer Güney Amerika ülkelerindeki gibi gelişmedi. Bira ve aguardiente şaraptan daha popüler içecekler haline geldi. Kolombiya'da mükemmel kalitede kaliteli şarap üreten birkaç bölge var, ancak şarabın çoğu yerel olarak tüketiliyor. Villa de Leyva, Akdeniz iklimiyle bilinen Bogota'nın kuzeyinde küçük bir bölgedir ve bu bölgelerde üretilen şaraplar çok yüksek uluslararası standartlara sahiptir. Bogota'nın güneyindeki El Valle del Cauca da iyi bilinen bir şarap üretim bölgesidir. Kolombiya'daki şaraplar And Dağları'nın iklimi, sıcak hava ve sürekli yağmur nedeniyle daha tatlı olma eğilimindedir.

 Japonya 

küçükresim|Üzüm bağı, Kōshū, Yamanashi, Japonya
Japonya'da bağcılık ve sofralık tüketim için üzüm yetiştirmenin uzun bir geçmişi olmasına rağmen, yerel olarak üretilen üzümleri kullanan yerel şarap üretimi ancak 19. yüzyılın ikinci yarısında Meiji restorasyonu sırasında Batı kültürünün benimsenmesiyle başladı. Ajans, yerel olarak yetiştirilen üzümlerden yerel olarak üretilen şarap olarak tanımlanan Japon şarabının payının toplam yerel tüketimin yalnızca %4'ü veya 14.988 kilolitre olduğunu belirtiyor. Sadece 58 kilolitre Japon şarabı denizaşırı ülkelere ihraç edildi.

 Meksika 

Meksika, Amerika'nın en eski şarap üretim bölgesidir.
küçükresim|Guadaloupe'ta bir şarap mahzeni, Meksika
1549'da İspanyol kaşifler ve yerleşimciler, günümüzdeki Coahuila eyaletinde verimli bir vadiye rastladılar ve burada yerel asmalarla karşılaştılar ve Santa María de las Parras veya "Asmaların Kutsal Meryem Anası" Misyonu'nu kurdular. 1597'de Hacienda de San Lorenzo, İspanyol yerleşimci Don Lorenzo García tarafından kuruldu ve burada diğer İspanyol misyonerlerle birlikte Amerika'daki en eski şarap evi olan Casa Madero'yu kurdu.

Parras de la Fuente, Coahuila ve Meksika'daki diğer yerlerden gelen asmaların çoğu, şu anda Kaliforniya olan yerde ve Kuzey Yeni İspanya'daki diğer eyaletlerde ve Güney Amerika'daki diğer İspanyol kolonilerinde ilk ihraç edilen ve yetiştirilen asmalardı. 1699'da İspanya Kralı - Yeni Dünya'dan gelen rekabetten endişelenerek - kilise için şaraplar hariç olmak üzere Yeni İspanya'da şarap üretimini yasakladı. Yasak, Meksika'nın 1810'da İspanya'dan bağımsızlığını kazanmasına kadar sürdü.

2013 yılı itibarıyla Meksika şarabının yaklaşık %90'ı, ABD'nin şarap üretim bölgesi Kaliforniya'nın komşusu olan kuzeybatıdaki Baja California eyaletinde, özellikle Guadalupe Vadisi, Ensenada Belediyesi'nde üretiliyor.

 Yeni Zelanda 

küçükresim|Yeni Zelanda şarap bölgeleri
Yeni Zelanda bağcılık endüstrisi 19. yüzyılın sonunda Hırvat göçmenler tarafından küçük çapta başlatıldı, ancak 1970'lere kadar gelişmedi. O dönemde birkaç etken bir araya geldi - Britanya'nın 1973'te Avrupa Ekonomik Topluluğu'na girmesi, elverişli tarım ticareti koşullarını sona erdirdi, Yeni Zelandalılar ise yerel alkol lisanslama yasaları değiştikçe ve ucuz hava yolculuğu onları farklı kültürlerle tanıştırdıkça şarap zevki geliştirdiler.

İlk yıllarda çeşitli üzümler denendi, ancak Yeni Zelanda'nın Sauvignon blanc'ın kendine özgü stilini geliştirdiği ve ticari markası haline geldiği 1980'lerdi. O zamandan beri Burgonya üzümleri Chardonnay ve Pinot noir, daha serin, daha güneydeki bağlarda önemli bir başarıyla geliştirildi. Daha yakın zamanlarda Gewürztraminer ve Riesling gibi 'aromatik' beyaz çeşitlerin popülaritesi arttı ve Auslese stilleri de denendi.

 Peru 

küçükresim|Mendoza'da şarap mahzeni
İlk üzüm bağları, İspanya tarafından fethedilmesinden kısa bir süre sonra Peru'ya getirildi. O dönemdeki İspanyol tarihçiler, Güney Amerika'daki ilk şarap yapımının Cuzco'daki Marcahuasi haciendasında gerçekleştiğini belirtiyor. Ancak, 16. ve 17. yüzyıl Amerika'nın en büyük ve en önemli üzüm bağları, güney-orta Peru'daki Ica vadisinde kuruldu. 1540'larda, Bartolomé de Terrazas ve Francisco de Carabantes Peru'da üzüm bağları kurmaya başladı. İkincisi, Endülüs ve Ekstremadura'dan gelen İspanyolların üzüm bağlarını Şili'ye tanıtmak için kullandığı Ica'da üzüm bağları kurdu.

1687'de Peru'nun tüm güney kıyıları, Villa de Pisco ve Ica şehirlerini yok eden 1687 Peru depremiyle sarsıldı. Deprem, şarap mahzenlerini ve şarap depolamak için kullanılan kil kaplarını yok etti. Bu olay, Peru şarap patlamasının sonunu işaret etti.

2008 yılında Peru'da sofralık üzümler de dahil olmak üzere yaklaşık 14.000 hektar (35.000 dönüm) üzüm plantasyonu vardı ve yaklaşık 610.000 hektolitre (13.000.000 İngiliz galonu; 16.000.000 ABD galonu) şarap üretildi; hem plantasyonlarda hem de şarap üretiminde artan bir eğilim vardı. Çoğu üzüm bağı, Peru'nun şarap yapımının ve damıtmasının çoğunun gerçekleştiği Pisco ve Ica civarında, orta kıyıda yer almaktadır.

 Güney Afrika 

küçükresim|Güney Afrika şarap bölgeleri.
Şarap ilk olarak 1659 yılında Cape Town'ın kurucusu tarafından Güney Afrika'da üretildi ve 18. yüzyılın sonlarında Muscat de Frontignan'dan (Muscat Blanc à Petits Grains) yapılan Constantia, Avrupa kraliyet ailesi arasında popülerdi. Ancak bağlar filoksera tarafından yok edildi ve 1918'den beri sektörün çoğunu yöneten KWV kooperatifi kaliteli şarap üretmeye çok az teşvik verdi. Apartheid'in sonu, Colombard gibi ayırt edilmeyen üzüm çeşitlerinin bulunduğu geniş alanlar kalmasına rağmen, Cape'teki bağlarda bir yatırım ve yenilik dalgası başlattı. Stellenbosch ve Paarl, Bordeaux çeşitlerinden, Shiraz'dan ve ayrıca Pinot noir ve Cinsaut'tan yerel olarak yetiştirilen bir çeşit olan Pinotage'dan dünya standartlarında şaraplar üretebilir. Güney Afrika ayrıca 20. yüzyılın ortalarına kadar Steen olarak bilinen Chenin blanc'ın da ikinci vatanıdır; Muscat Blanc à Petits Grains, yerel olarak kırmızı ve beyaz Muscadel olarak biliniyor ve bir kez daha Constantia yapmak için kullanılıyor.

 Amerika Birleşik Devletleri 

küçükresim|California şarap fuarı.
Şarap Amerika Birleşik Devletleri'nin her yerinde yapılsa da, %90'ı Kaliforniya'da üretilmektedir. Gallo Winery, eyaletin şarap ihracatının çoğunu üreten Modesto, Kaliforniya'da bir endüstriyel tesis işletmektedir. Geri kalanın çoğu Washington eyaleti ve New York eyaleti arasında bölünmüştür, ardından Oregon gelir. Kaliforniya'nın en eski üzüm asmaları, İspanyol kaşifler ve yerleşimciler tarafından getirilen Yeni İspanya veya Meksika'dan ithal edilmiştir. Kuzey Amerika'da, ülkenin doğusunda uzun süredir şarap yapılan birkaç yerel Vitis türü vardır, ancak bu türlerden üretilen şarapların 'foxy' aromaları herkesin zevkine uygun değildir. Catawba çeşidi, önce Ohio'da ve daha sonra New York'un Finger Lakes bölgesinde yerel türlerden şarap yapımına öncülük etmiştir. Kaliforniya, Latin Amerika ülkelerine benzer bir yol izlemiştir; İspanyol misyonerler 1769'da ilk vinifera asma bağını kurmuş ve daha sonra Bordeaux ve İtalya'dan gelen göçmenler kendi yerel üzümlerini getirmiştir. Kısa sürede, özellikle Napa Vadisi'nde bir endüstri gelişti; ancak bu endüstri filoksera ve özellikle Yasaklama (1920-1933) nedeniyle sekteye uğradı.
küçükresim|Napa vadisinde bağlar.
Yasağın ilginç bir sonucu da bağlara, ev şarap üreticilerine nakledilmeye dayanıklı Alicante Bouschet gibi daha düşük kaliteli üzümlerin dikilmesiydi ve bu ev şarapçılığı geleneği, tat tercihlerini Yasaklama öncesindeki sek stilden çok daha tatlı bir stile dönüştürdü. Genel olarak Yasaklama, ülkedeki ticari şarapçılık üzerinde yıkıcı bir etki yarattı ve ancak 1960'ların sonu ve 1970'lerde Ernest ve Julio Gallo, Robert Mondavi ve Kaliforniya Üniversitesi, Davis'teki dünya çapındaki bağcılık bilimcileri gibi büyük endüstri öncüleri altında toparlanmaya başladı. Bu son kurum, özellikle hangi asmaların gerçekten dikildiğini belirleyerek (özellikle Kaliforniya'nın imza üzümü, Hırvatistan'ın Crljenak Kaštelanski olduğu bulunan güçlü kırmızı Zinfandel) ve geleneksel Avrupa çeşitlerinin daha iyi klonlarının kullanımını teşvik ederek Amerika Birleşik Devletleri'nde şarabın toparlanmasında öncü bir rol oynadı. 1970'lerde coğrafi adlandırmalar Amerikan Bağcılık Alanları olarak belirlendi.

Yasaklama sonrası yıllarda, yerel pazar ucuz 'sürahi şarapları' ve tatlı güçlendirilmiş şaraplar talep etti. Bu tatlar, Beyaz Zinfandel (tatlı bir roze) ve "serseri şaraplar" gibi yerel stillere yol açtı. Mondavi, Sauvignon blanc'ı Fumé Blanc adı verilen sek, yoğun meşe fıçıda ıslanmış bir stilde yeniden icat ettikten sonra geleneksel Avrupa çeşitlerine olan ilgi arttı ve bu, 1976'da Paris'te muhteşem bir zafer kazanan yeniliklere yol açtı. Kaliforniya, özellikle Cabernet Sauvignon, Zinfandel ve Chardonnay ile bilinse de, o kadar büyük miktarda şarap üretiyor ki, hemen hemen her üzüm çeşidi orada az ya da çok yetiştiriliyor. Örneğin, "Rhone Rangers", özellikle Viognier olmak üzere Rhone çeşitlerinin farkındalığını artırdı ve iklim değişikliğinin Kaliforniya'yı üzüm çeşitleri için Avrupa'nın daha güneyine bakmaya zorlayacağı yönünde spekülasyonlar oldu. Kuzeybatı eyaletleri Oregon ve Washington, Pinot noir ve Riesling'leriyle ünlüyken, New York çoğunlukla Vitis labrusca çeşitlerinden ve melezlerinden şarap üretmeye devam ediyor.

 Ayrıca bakınız 

 Eski Dünya şarabı
 Şarap
 Şarapçılık
 Şarap üreten ülkeler listesi

 Kaynakça 

 Bibliyografya 

Kategori:Konuma göre şarap
Kategori:Şarap terminolojisi
Kategori:Şarap bölgeleri