Lübnan milliyetçiliği

küçükresim|right|Fenike ve Akdeniz ticaret yollarının haritası
küçükresim|Şuf Dağları'ndaki Hristiyan Kilisesi ve Dürzi Halveti: Maruniler ve Dürziler, 18. yüzyılın başlarında günümüzde Lübnan olarak bilinen toprakların temellerini attılar.
Lübnan milliyetçiliği, Lübnan halkını Arap dünyasından bağımsız bir ulus olarak kabul eden ve Lübnan'ın egemen bir ulus-devlet olarak varlığını sürdürmesini hedefleyen milliyetçi bir ideolojidir. Bu İdeoloji, Lübnan halkının Fenikelilerin soyundan geldiği görüşünü benimseyerek; Fenikecilik akımıyla ilişkilendilir.

Lübnan milliyetçiliği, bazı kesimler tarafından Lübnan halkını birleştirmek yerine böldüğü gerekçesiyle eleştirilmektedir. Bu ideoloji, özellikle Lübnan Maruni toplumu tarafından benimsenirken, Pan-Arabizm ve Pan-İslamizm'i destekleyen Lübnan Müslümanları ve Yunan Ortodoks Hristiyanlar arasında genellikle kabul görmemektedir.

Tarih
Lübnan'daki Dürzi ve Maruni toplulukları, 18. yüzyılın başlarında "Maruni-Dürzi ikiliği" sistemiyle modern Lübnan devletinin oluşumunda önemli bir rol oynamıştır. Bu sistem, 19. yüzyılda Lübnan Dağı'nda Maruniler ve Dürziler arasında yaşanan mezhep savaşlarına dayanmaktadır. İki savaş arası dönemde ve Suriye'nin Fransız Mandası döneminde resmiyet kazanmış ve Arap milliyetçiliğine karşı Lübnan'ın varlığını meşrulaştırmak için kullanılmıştır.

20. yüzyılda, özellikle Lübnan İç Savaşı sırasında Lübnan milliyetçiliği, farklı siyasi hareketler ve gruplar tarafından benimsenmiştir. Bu gruplar arasında Ketaib Partisi, Lübnan Kuvvetleri, Ulusal Liberal Parti (Lübnan) ve Sedirlerin Koruyucuları gibi Hristiyan partiler ile Said Akl'ın öncülük ettiği Lübnan Yenilenme Partisi gibi laik hareketlerle ilişkilendirilmiştir. Bunun yanı sıra, Lübnan milliyetçiliği Şii Müslümanlar arasında da taraftar bulmuştur. Emel Hareketi ve silahlı kanadı Lübnan Direniş Alayları, Lübnan milliyetçiliğini temel ideolojileri olarak benimsemişlerdir. Günümüzde ise, Hizbullah'a bağlı çok mezhepli Lübnan Direniş Tugayları arasında da Lübnan milliyetçiliği taraftarları bulunmaktadır Ancak, Lübnan milliyetçileri hiçbir zaman tek bir blok oluşturmamışlardır. İdeolojik olarak farklılık gösteren bu gruplar, siyasi müttefiklerini seçme konusunda da farklı görüşlere sahip olmuşlardır. Bu durum, Lübnan'daki mezhepsel bölünmeleri derinleştirmeye katkıda bulunmuştur.

Lübnan milliyetçiliğinin bazı yorumları, günümüz Lübnan sınırlarının ötesine geçen irredantist görüşler içermektedirReviving Phoenicia: The Search for Identity in Lebanon By Asher Kaufman Bu görüşler, antik Fenike topraklarının tamamını kapsayan bir "Büyük Lübnan" idealini savunmaktadır. Bu idealin dayandığı temel argüman, günümüz Lübnan'ının, Suriye'nin Akdeniz kıyıları ve İsrail'in kuzeyini de içine alan antik Fenike topraklarında yer alması ve birçok Lübnanlının kendilerini bu bölgedeki antik Fenike halklarıyla özdeşleştirmesidir.Kamal S. Salibi, "The Lebanese Identity" Journal of Contemporary History 6.1, Nationalism and Separatism (1971:76-86). Dolayısıyla, önerilen "Büyük Lübnan" ülkesi, Lübnan'ın yanı sıra Suriye'nin Akdeniz kıyılarını ve İsrail'in kuzeyini de kapsamaktadır.

Önemli Lübnanlı milliyetçiler
Yusuf Bey Kerem (1823–1889), Hristiyan Vali 
Elias Peter Hoayek (1843–1931), Antakya Maruni patriği
Camille Chamoun (1900–1987), Lübnan Başkanı
Pierre Gemayel (1905–1984), siyasetçi 
Said Akl, (1911–2014), şair, filozof, yazar, dil bilimci
Mişel Avn (1933–), Lübnan Özgür Yurtsever Hareketi Başkanı  
Dany Chamoun (1934–1990), siyasetçi 
Etienne Sakr (1937), milliyetçi lider
Beşir Cümeyyil (1947–1982), Lübnan Başkanı

 Kaynakça 

Kategori:Milliyetçilikler
Kategori:Lübnan'daki siyasi hareketler