James Caird'in Yolculuğu

James Caird'in yolculuğu''', 1914-1917 İmparatorluk Trans-Antarktika Sefer'nin mahsur kalan ana grubunu kurtarmak için Sir Ernest Shackleton ve beş arkadaşı tarafından Güney Shetland Adaları'ndaki Fil Adası'ndan Güney Okyanusu üzerinden Güney Georgia'ya yapılan  bir yolculuktu. Birçok tarihçi,  uzunluğundaki bir gemi teknesinde geçen bu yolculuğu, şimdiye kadar tamamlanmış en büyük küçük tekne yolculuğu olarak görmektedir.

Ekim 1915'te Weddell Denizi'ndeki buz kütlesi, ana keşif gemisi Endurance'ı batırmış ve Shackleton ve 27 arkadaşını bir buz kütlesi üzerinde mahsur bırakmıştı. Nisan 1916'ya kadar kuzeye doğru sürüklendiler; kamp yaptıkları buz kütlesi parçalandığında gemi tekneleriyle Fil Adası'na ulaştılar. Shackleton, yardım istemek için küçük bir ekip ile birlikte Güney Georgia'ya gitmek üzere teknelerden biriyle yelken açmaya karar verdi. En yakın insan yerleşimi olmasa da, onları hakim batı rüzgarlarına doğru yelken açmak zorunda bırakmayacak tek yer orasıydı.

Ana keşif gemisi Endurance'dan kurtarılan üç gemi teknesinden biri olan James Caird, yolculuktan sağ çıkma olasılığı en yüksek olanı olarak kabul edildi (Shackleton tekneye, sponsorluğu seferin finanse edilmesine yardımcı olan Dundee'li hayırsever Sir James Key Caird'in adını vermişti). Yolculuk öncesinde, geminin marangozu Harry McNish, Güney Okyanusu'nun denizlerine dayanması için tekneyi güçlendirdi ve hazırladı; derme çatma ahşap ve kanvas güvertesini lamba fitili, yağlı boya ve fok kanıyla kapattı.

Küçük mürettebat ve tekne, devrilmeye yakın bir durum da dahil olmak üzere bir dizi tehlikeden sağ kurtulduktan sonra 17 günlük bir yolculuktan sonra Güney Georgia'nın güney kıyısına ulaştı. Shackleton, Tom Crean ve Frank Worsley, adanın kuzey tarafındaki bir balina avlama istasyonuna ulaşmak için yürüyerek adanın karlı dağlarını aştılar. Buradan, adanın güney tarafında kalan üç adamın yanı sıra Fil Adası'nda kalan grubun kurtarılmasını organize ettiler. Sonuç olarak, tüm Endurance mürettebatı hayat kaybı olmadan evlerine döndü. Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra, 1919'da James Caird adlı tekne Güney Georgia'dan İngiltere'ye taşındı. 1922'den beri Shackleton'ın mezun olduğu okul olan Dulwich College'da düzenli olarak sergilenmektedir.

 Arka plan 
küçükresim|Ernest Shackleton ve Frank Worsley, buzla kaplı Endurance'ın etrafındaki buzun kırılışını izliyor 1915
5 Aralık 1914'te Shackleton'ın keşif gezisi, İmparatorluk Trans-Antarktika Keşif Gezisi'nin ilk aşamasında, Endurance gemisiyle Güney Georgia'dan Weddell Denizi'ne doğru yola çıkarak başladı. Weddell Denizi'nin 77° 49' G'deki en güneyde keşfedilen noktası olan Vahsel Körfezi'ne gidiyorlardı; burada bir kıyı ekibi karaya çıkıp Antarktika'yı kıtalararası geçişe hazırlanacaktı. Geminin varış noktasına ulaşmadan önce buz kütlesine takılması ve uzun süren kurtarma çabalarına rağmen 14 Şubat 1915'e kadar hareketsiz kalması sonucunda planlar bozuldu. Mürettebat, gemiyle birlikte buzun içinde kuzeye doğru sürüklenirken sonraki sekiz ay boyunca gemide kaldı; sonunda 27 Ekim'de buz kütlesinin baskısıyla Endurance ezildi ve 21 Kasım'da battı.

Shackleton'ın 27 kişilik mürettebatı yavaş yavaş hareket eden buz üzerinde kamp kurarken, Shackleton'ın odak noktası ekibini en iyi şekilde nasıl kurtaracağına kaydı. İlk planı, buz üzerinde en yakın karaya doğru yürümek ve gemilerin ziyaret ettiği bilinen bir noktaya ulaşmaya çalışmaktı. Yürüyüş başladı, ancak ilerleme, Shackleton tarafından daha sonra "yumuşak, çok parçalanmış, buz kütlelerini her açıdan kesen açık geçitler" olarak tanımlanan buzun yüzeyinin doğası nedeniyle engellendi.

Birkaç gün boyunca ilerleme kaydetmekte zorlandıktan sonra yürüyüşü bıraktılar; ekip, düz bir buz kütlesi üzerinde "Sabır Kampı" kurdu ve sürüklenme onları açık suya doğru kuzeye doğru taşırken beklediler. Shackleton'ın keşif gezisinin ana destekçilerinin adını verdiği üç gemi teknesini kurtarmayı başarmışlardı: Stancomb-Wills, Dudley Docker ve James Caird. Ekip, buzun parçalanmaya başlamasıyla teknelere binerek 8 Nisan 1916'ya kadar bekledi. Yedi gün boyunca fırtınalı denizlerde ve tehlikeli gevşek buzların arasında yelken açıp kürek çekerek 15 Nisan'da Fil Adası'na ulaşarak, geçici bir sığınak oluşturdular.

 Fil Adası 
küçükresim|upright=1.36|Güney - Shackleton'ın son keşif gezisinin hikâyesi, 1914-1917 - Fil adasındaki kulübeler
Güney Shetland Adaları'nın doğu sınırlarında yer alan Fil Adası, keşif gezisinin gitmeyi planladığı her yerden uzaktaydı ve normal nakliye rotalarının çok ötesindeydi. Hiçbir yardım gemisi onları orada aramazdı. Ada kasvetliydi ve konuksever değildi ve arazisi bitki örtüsünden yoksundu, ancak taze suya ve acil hayatta kalma için yiyecek ve yakıt sağlayacak göreceli olarak bol miktarda fok ve penguen vardı. Bir Antarktika kışının zorlukları hızla yaklaşıyordu; geçici kamplar kurdukları dar çakıllı plaj, zaten sürekli devam eden fırtınalar ve kar fırtınalarıyla süpürülüyordu; bu da geçici kamplarındaki çadırlardan birini yok etti ve diğerlerini yere serdi. Önceki ayların baskıları ve zorlukları, birçoğu hem zihinsel hem de fiziksel olarak bitkin halde olan grubu etkilemeye başlamıştı.

Bu koşullarda Shackleton, teknelerden birini kullanarak yardıma ulaşmaya çalışmaya karar verdi. En yakın liman,  uzaklıktaki Falkland Adaları'ndaki Stanley'di, ancak hakim batı rüzgarları nedeniyle ulaşılamaz durumdaydı. Daha iyi bir seçenek, Güney Shetland zincirinin batı ucunda 200 deniz mili (370 km; 230 mil) uzaklıktaki Deception Adası'na gitmekti. Issız olmasına rağmen, Amirallik kayıtları bu adanın gemi kazası geçiren denizciler için erzak tuttuğunu ve zaman zaman balina avcıları tarafından da ziyaret edildiğini gösteriyordu. Ancak, oraya ulaşmak da hakim rüzgarlara karşı bir yolculuk yapmayı gerektirecekti -daha az açık denizlerde olsa da- ve nihayetinde kurtarmanın ne zaman veya gelip gelmeyeceği konusunda hiçbir kesinlik yoktu. Keşif gezisinin komutan yardımcısı Frank Wild ve geminin kaptanı Frank Worsley ile yapılan görüşmelerin ardından Shackleton, kuzeydoğudaki Güney Georgia'nın balina avlama istasyonlarına ulaşmaya çalışmaya karar verdi. Bu, hızla yaklaşan kış koşullarında Güney Okyanusu boyunca  daha uzun bir tekne yolculuğu anlamına gelecekti, ancak takip rüzgarlarının yardımıyla uygulanabilir görünüyordu. Shackleton, "deniz buzdan arındırıldığı ve tekne büyük denizlerden sağ çıktığı takdirde, bir tekne partisinin yolculuğu yapıp bir ay içinde yardımla geri dönebileceğini" düşündü.

 Hazırlıklar 
alt=Outline map showing Weddell Sea, Elephant Island and South Georgia with parts of the landmasses of Antarctica and South America. A line indicates the path of the voyage from Elephant Island to South Georgia.|küçükresim| James Caird'in Fil Adası'na ve Güney Georgia'ya giden genel rotası
Güney Georgia tekne grubu, kasırga şiddetinde rüzgarlar ve dalgalarla -zirveden çukura  kadar ölçülen kötü şöhretli Cape Horn Rollers- karşılaşmayı bekleyebilirdi. Bu nedenle Shackleton, üç botun en ağır ve en güçlüsü olan  uzunluğundaki James Caird'i seçti. Worsley'in siparişleri üzerine Londra'da "çift uçlu" geleneğine göre bir balina avcısı botu olarak inşa edilmişti. Ağır yüklü bir açık deniz yolculuğunun artık kaçınılmaz olduğunu bilen Shackleton, seferin marangozu Harry McNish'ten, seferin Patience Kampı'nda geçirdiği haftalar boyunca tekneleri değiştirmesini istemişti. McNish, Endurance'ın dördüncü teknesinden alınan malzemeyi kullanarak -gemi nihai olarak kaybolmadan önce bu amaçla parçalanan küçük bir motorlu lansman- James Caird ve Dudley Docker'ın kenarlarını 8-10 inç (20-25 cm) yükseltmişti. Şimdi Fil Adası'ndaki ilkel kampta, McNish'ten James Caird'i tekrar daha denize elverişli hale getirip getiremeyeceği soruldu. McNish, doğaçlama aletler ve malzemeler kullanarak ahşap ve kanvastan derme çatma bir güverte inşa etti ve çalışmasını yağlı boyalar, lamba fitili ve fok kanıyla kapattı. Tekne, Dudley Docker'ın direğinin içeride, omurgası boyunca bağlanmasıyla güçlendirildi. Ardından, kendi ana direği ve Stancomb-Wills'den gelen ana direği keserek yapılan bir mizana direği ile bir keç olarak donatıldı; lug yelkenleri ve bir flok taşımak üzere donatıldı. Shackleton'ın karşılaşacaklarını bildiği yüksek denizlerde devrilme riskini azaltmak için teknenin ağırlığı yaklaşık 1 uzun ton (1 ton) balast eklenerek artırıldı. Worsley, çok fazla ekstra balastın (plajdan alınan kaya, taş ve çakıldan oluşan) eklendiğine, bunun da tekneyi aşırı ağırlaştırdığına, son derece rahatsız edici 'sert' bir hareket sağladığına ve rüzgara karşı veya havaya doğru yelken açma performansını engellediğine inanıyordu. Ancak, Shackleton'ın en büyük endişesinin açık deniz geçişi sırasında teknenin devrilmesini önlemek olduğunu kabul etti.

Tekne, altı kişiye bir ay yetecek kadar erzakla dolduruldu; Shackleton'ın daha sonra yazdığı gibi, "eğer bir ay içinde Güney Georgia'ya varamazsak batacağımız kesindi". Kıtalararası yolculuk için gerekli olan erzak paketlerini, bisküvi, Bovril, şeker ve süt tozu aldılar. Ayrıca iki adet 18 galonluk (68 litrelik) su fıçısı (ki biri yükleme sırasında hasar görmüş ve deniz suyu almıştı), iki Primus sobası, parafin, yağ, mum, uyku tulumları ve yedek giysilerden oluşan birkaç parça aldılar.

Shackleton'ın tekne mürettebatı için ilk tercihleri Worsley ve Tom Crean'di; onlar da görünüşe göre "gitmek için ısrarcı olmuşlardı". Crean, 1901-04 yılları arasında Discovery Seferi'nde gemi arkadaşıydı ve ayrıca 1910-13 yılları arasında Scott'ın Terra Nova Seferi'ne katılmış ve ölümcül kutup yürüyüşünde kendini kanıtlamıştı. Shackleton, bu nedenle Crean'ın sonuna kadar dayanacağından emindi ve Worsley'in de bir denizci olarak becerilerine, özellikle de zor koşullarda pozisyonlar belirleme becerisine güveniyordu. Worsley daha sonra şunları yazar: "Bunun şimdiye kadar üstlendiğimiz en zor şey olduğunu biliyorduk, çünkü Antarktika kışı başlamış ve biz de dünyanın en kötü denizlerinden birini geçmek üzereydik"., quoted in .

Shackleton kalan yerler için gönüllüler talep etti ve öne çıkan çok sayıda kişi arasından John Vincent ve Timothy McCarthy olmak üzere iki güçlü denizciyi daha seçti. Son yeri marangoz McNish'e teklif etti. Shackleton, McNish hakkında "Elli yaşın üzerindeydi" diye yazmıştı (ki gerçekte 41 yaşındaydı), "ama yelkenli tekneler konusunda iyi bir tecrübesi vardı ve oldukça hızlıydı". Vincent ve McNish, değerlerini buzdan Fil Adası'na kadar olan zorlu tekne yolculuğunda zaten kanıtlamışlardı. Her ikisi de biraz tuhaf karakterlerdi ve seçimleri, Shackleton'ın potansiyel baş belalarını kişisel düşmanlıkların artabileceği adada bırakmak yerine kendi kişisel sorumluluğu altında tutma isteğini yansıtıyor olabilir.

 Açık tekne yolculuğu 
küçükresim|upright=1.36|Fil Adası grubu, 24 Nisan 1916'da James Caird'deki denizcilere el sallıyor 
Shackleton adadan ayrılmadan önce Frank Wild'a James Caird kıyıdan ayrılır ayrılmaz tam komutayı üstlenmesini ve eğer kendi yolculukları başarısız olursa ertesi baharda grubu Deception Adası'na götürmesi talimatını verdi. James Caird, 24 Nisan 1916'da Fil Adası'ndan denize indirildi. Rüzgar güneybatıdan orta şiddette esiyordu, bu da adadan hızlı bir şekilde ayrılmalarına yardımcı oldu ve tekne kısa sürede karanın görüş alanından çıktı.

Shackleton, Worsley'e, oluşmaya başlayan tehditkar buz alanlarından kurtulmak için doğrudan Güney Georgia yerine kuzeye doğru bir rota belirlemesini emretti. Gece yarısına gelindiğinde hemen buzları geride bırakmışlardı ama denizdeki dalgalar artıyordu. Ertesi gün şafak vakti Fil Adası'ndan  uzaklıkta, zorlu denizde ve 9 kuvvetindeki rüzgarlarda yelken açıyorlardı. Shackleton teknede, iki üç kişilik nöbetçi, bir adam dümende, bir diğeri yelkenlerde ve üçüncüsü de kepçe görevinde olacak şekilde bir günlük rutin oluşturdu. Nöbet dışındaki üçlü, pruvadaki küçük kapalı alanda dinleniyordu. Shackleton, her nöbetin sonunda yer değiştirmenin zorluklarının "eğer bizi bu kadar çok acı ve ızdıraba sürüklemeseydi komik bir yanı da olurdu" diye yazmıştı. Giysileri açık tekne yelkenciliği yerine Antarktika'da kızakla gezmeye uygun olarak tasarlanmıştı. Su geçirmez değildi ve buzlu deniz suyuyla temas ettiklerinde ciltleri acı verici şekilde tahriş oluyordu.

Başarı, Worsley'nin navigasyon yeteneğine bağlıydı, ve bu navigasyon teknenin savrulup yuvarlanması sırasında güneşin kısa süreli görülmesine dayanıyordu. İlk gözlem yola çıktıktan iki gün sonra yapıldı ve konumlarının Fil Adası'nın  kuzeyinde olduğu anlaşıldı. Rota doğrudan Güney Georgia'ya doğru düzenlendi. Yüzen buzlardan kurtulmuşlardı ancak dev dalgaların herhangi bir kara tarafından engellenmeden dünyanın etrafını sardığı Drake Boğazı'nın tehlikeli denizlerine ulaşmışlardı. Teknenin hareketi Primus'ta sıcak yemek hazırlamayı neredeyse imkansız hale getiriyordu, ancak aşçı olarak görev yapan Crean bir şekilde adamları beslemeyi başardı.

29 Nisan'da yapılan bir sonraki gözlem,  yol kat ettiklerini gösterdi. Bundan sonra, Worsley'nin ifadesiyle, en kötü hava koşullarıyla karşılaştıklarında navigasyon "komik bir tahmin oyunu" haline gelmişti. James Caird, dalgalı denizde ne yazık ki su alıyordu ve bu nedenle batma tehlikesi altındaydı. Sürekli yapılan su tahliyesi sayesinde su üstünde tutuluyordu. Sıcaklık aniden düşünce, donmuş su birikintileri tekneyi alabora etme tehlikesini oluşturmaya başladı. Sırayla, ellerinde bir baltayla teknenin güvertesine çıkıp güverteyi ve donanımı kaplayan buzu kırmaları gerekiyordu. Rüzgar yelken açıp ilerlemelerine yetecek şekilde düşene kadar 48 saat boyunca bir deniz çapası tarafından tutularak beklediler. Worsley'nin 4 Mayıs'ta yaptığı üçüncü gözlemi, tüm sıkıntılarına rağmen onları Güney Georgia'dan yalnızca  uzaklıkta gösteriyordu.
[[Dosya:InSightOfOurGoal-NearingSouthGeorgia.jpg|alt=A small boat with two sails set climbs the steep side of a wave. In the background are the rocky tops of high cliffs and distant mountains|küçükresim|upright=1.36|James Caird'in Güney Georgia'ya yaklaştığını gösteren tasvir (Shackleton'ın keşif anlatımından, Güney)]]
5 Mayıs'ta hava koşullarının en kötüsü yaşandı ve onları şimdiye kadarki en büyük denizlerde bir felaketin eşiğine getirdi. Shackleton daha sonra şunları yazmıştı: "Teknemizin dalgaların patlatıp fırlattığı bir mantar tıkaç gibi kaldırılıp öne doğru fırlatıldığını hissettik". Ekip su üstünde kalabilmek için çılgınca tekneden su tahliye ediyordu. Bununla birlikte, hala hedeflerine doğru ilerliyorlardı ve Worsley'nin ertesi gün, 6 Mayıs'ta yaptığı tahmini bir hesaplama, Güney Georgia'nın batı noktasından artık  uzaklıkta olduklarını gösteriyordu. Son iki hafta boyunca yaşanan mücadele ve gerginlikler artık adamları iyice yıpratmaya başlamıştı. Shackleton, Vincent'ın çöktüğünü ve mürettebatın aktif bir üyesi olmaktan çıktığını, McCarthy'nin "zayıf ama mutlu" olduğunu, McNish'in zayıfladığını ama hala "cesaret ve ruh" gösterdiğini gözlemledi.
alt=Six men pulling a boat onto an icy shore, with a line of ice cliffs in the background|küçükresim|upright=1.36|James Caird'in 10 Mayıs 1916'da yolculuğunun sonunda Güney Georgia'ya çıkışının tasviri
Worsley, 7 Mayıs günü Shackleton'a on mil mesafedeki konumlarından tam olarak emin olamadığını söylüyordu. Şiddetli güneybatı rüzgarlarının adayı ıskalamalarına neden olma olasılığını önlemek için Shackleton, James Caird'in ıssız güneybatı kıyısına varabilmesi için rotasında küçük bir değişiklik yapılmasını emretti. Daha sonra tekneyi adanın kuzey tarafındaki balina avlama istasyonlarına doğru yönlendirmeyi deneyeceklerdi. Shackleton, "O günlerde işler bizim için kötüydü" diye yazmıştı. "Parlak anlar, gecenin uzun ve acı nöbetleri sırasında her birimizin birer kupa sıcak süt alabildiğimiz zamanlardı". Aynı günün geç saatlerinde yüzen deniz yosunları görüldü ve ertesi sabah karabataklar da dahil olmak üzere karadan asla uzaklaşmadıkları bilinen kuşları fark ettiler. 8 Mayıs öğleden kısa bir süre sonra Güney Georgia'nın ilk görülmesi gerçekleşti.

Kıyı şeridine yaklaştıklarında dalgalı deniz, yüksek kayalıklar nedeniyle hemen karaya yanaşmayı imkânsız hale getiriyordu. Rüzgar kuzeybatıya doğru yön değiştirip hızla "herhangi birimizin yaşadığı en kötü kasırgalardan biri" haline geldiğinden, 24 saatten fazla bir süre boyunca kıyıdan uzak durmak zorunda kaldılar. Bu zamanın büyük bir kısmında kayalık Güney Georgia kıyılarına sürüklenme veya kıyıdan beş mil uzaklıktaki aynı derecede tehdit edici Annenkov Adası'nda batma tehlikesi altındaydılar. 10 Mayıs'ta fırtına biraz hafiflediğinde Shackleton, mürettebatının zayıf üyelerinin bir gün daha dayanamayacağından endişelendi ve tehlike ne olursa olsun karaya çıkmayı denemeleri gerektiğine karar verdi. Kral Haakon Körfezi'nin girişine yakın olan Cave Cove'a doğru yola çıktılar ve sonunda birkaç denemenin ardından karaya çıktılar. Shackleton daha sonra bu tekne yolculuğunu "en büyük mücadelelerden biri" olarak tanımlayacaktı; tarihçi Caroline Alexander şöyle yorumluyor: "Gelecekteki otoritelerin dikkatle değerlendirilmiş yargılarına göre, James Caird'in yolculuğunun şimdiye kadar gerçekleştirilmiş en büyük tekne yolculuklarından biri olarak kabul edileceğini muhtemelen bilmiyorlardı - ya da umursamıyorlardı.".

 Güney Georgia 
alt=Kıyılarının etrafında küçük adalar bulunan, düzensiz şekilli uzun, dar bir adanın ana hatları. Ana ada "Güney Georgia" olarak etiketlenmiştir ve kuzey kıyısında Stromness Husvik ve Grytviken dahil olmak üzere çeşitli yer adları gösterilmektedir.|küçükresim|upright=1.36|Güney Georgia. James Caird'in karaya çıktığı Kral Haakon Koyu, güney tarafının batı (üst) ucundaki büyük girintidir.
küçükresim|upright=1.36|Fil Adası grubu, uzaktan görülebilen Yelcho römorkörü tarafından kurtarılıyor
Grup toparlanırken Shackleton, teknenin balina istasyonlarına ulaşmak için daha fazla yolculuk yapamayacağını ve Vincent ile McNish'in de daha dayanamayacağını fark etti. Tekneyi Kral Haakon Körfezi'nde daha güvenli bir yere çekerek karadan ilerlemeye karar verdi. Yanına Worsley ve Crean'i alacak ve adayı yürüyerek geçip Stromness istasyonuna ulaşmayı hedefleyeceklerdi.

15 Mayıs'ta James Caird yaklaşık  kadar bir yolculuk yaparak, koyun başının yakınındaki çakıllı bir plajda karaya çekildi. Burada ters çevrilerek barınak haline gelmesi sağlandı. Oluşturulan barınağa, Charles Dickens'ın David Copperfield adlı eserindeki Peggotty'nin tekne evinden esinlenerek "Peggotty Kampı" adı verildi. 18 Mayıs sabahı erken saatlerde Shackleton, Worsley ve Crean, Güney Georgia'nın iç kesimlerine doğru ilk teyitli kara geçişini başlattı. Ellerinde herhangi bir haritaları olmadığından dağ sıraları ve buzullar arasında doğaçlama bir rota yapmak zorundaydılar. Stromness'e ulaşana kadar 36 saat boyunca sürekli yürüdüler. Worsley'nin ifadesiyle Shackleton'ın adamları "korkunç görünümlü üç korkuluktu",Quoted by . soğuk havaya maruz kalma, rüzgar, soğuk yanığı ve üzerlerinde birikmiş balina yağı isinden dolayı kararmışlardı. 19 Mayıs akşamının ilerleyen saatlerinde, bir motorlu Norveç balina avcı gemisi olan <i id="mwAVo">Samson</i>, McCarthy, McNish ve Vincent ile James Caird'i almak üzere Kral Haakon Körfezi'ne gönderildi. Worsley, Stromness'teki Norveçli denizcilerin hepsinin "onu rıhtıma taşımaya yardım etme onurunu sahiplendiğini" yazdı ki bu da onun "oldukça etkileyici" bulduğu bir jestti.

Güney kışının başlaması ve olumsuz buz koşulları, Shackleton'ın Fil Adası'ndaki adamların rahatlamasını sağlamadan önce üç aydan fazla zaman geçtiği anlamına geliyordu. İlk kurtarma girişimi İngiliz gemisi Southern Sky ile oldu. Ardından Uruguay hükûmeti ona bir gemi ödünç verdi. Falkland Adaları'nda arama yaparken üçüncü girişimi için Emma gemisini buldu, ancak geminin motoru patladı. Son olarak, kaptan Luis Pardo komutasındaki Yelcho buharlı römorkörünün yardımıyla, tüm ekip kurtarılarak güvenli bir yere getirildi ve 3 Eylül 1916'da Şili'deki Punta Arenas'a ulaştı.

 Sonrası 
alt=White-hulled small boat sitting on a base of stones behind a rail, within a museum. The name "James Caird" is visible. A stuffed penguin in a glass case stands nearby.|küçükresim|upright=1.36|Güney Londra'daki Dulwich Koleji'nde muhafaza edilen gemi teknesi James CairdJames Caird 1919'da İngiltere'ye geri gönderildi. 1921'de Shackleton, Shackleton-Rowett Seferi'ne liderlik ederek Antarktika'ya geri döndü. 5 Ocak 1922'de, keşif gemisi  ile Güney Georgia'da demirliyken geçirdiği bir kalp krizinden öldü.

Aynı yılın ilerleyen zamanlarında bu son keşif gezisini finanse eden ve Shackleton'ın Güney Londra'daki Dulwich Koleji'nden eski okul arkadaşı olan John Quiller Rowett, gemi teknesi James Caird'i koleje tanıtmaya karar verdi. Tekne, 1967 yılına kadar orada kaldı, ancak 2.Dünya Savaşı'nda 1944'te sergi binası bombalardan büyük hasar gördü.

1967'de, teknenin durumundan rahatsız olan Dulwich College öğrencisi Howard Hope sayesinde, tekne Ulusal Denizcilik Müzesi'nin bakımına verildi ve restore edildi. Daha sonra müze tarafından 1985 yılına kadar sergilendi ve o yıl Dulwich College'a iade edildi ve Güney Georgia ve Aberystwyth'ten toplanan taşların üzerine Kuzey Manastırı'nda yeni bir yere yerleştirildi. Bu yer, James Caird'in kalıcı evi haline geldi, ancak tekne bazen büyük sergilere ödünç veriliyor ve Londra Tekne Fuarı'na ve Greenwich, Portsmouth ve Falmouth'taki etkinliklere katıldı. Washington, D.C., New York, Sidney, Avustralya, Wellington (Te Papa) Yeni Zelanda ve Bonn, Almanya'da sergilenmek üzere yurtdışına seyahat etti.
küçükresim|upright=1.36|Howard Hope ziyarette
James Caird Topluluğu, 1994 yılında "Antarktika'daki dikkat çekici keşif başarılarını anmak, Sir Ernest Shackleton'ın adıyla ilişkilendirilen seçkin liderlik özelliklerini takdir etmek ve hafızasını korumak" amacıyla kurulmuştur.

2000 yılında Alman kutup kaşifi Arved Fuchs, Shackleton'ın teknesinin ayrıntılı bir kopyasını (James Caird II adıyla) Shackleton ve mürettebatının Fil Adası'ndan Güney Georgia'ya yaptığı yolculuğun tekrarı için yeniden inşa etti. James Caird II, Hamburg'daki Uluslararası Denizcilik Müzesi açıldığında ilk sergiler arasındaydı. Güney Georgia Heritage Trust tarafından James Caird III adlı bir replika daha yaptırıldı ve satın alındı ve 2008'den beri Grytviken'deki Güney Georgia Müzesi'nde sergileniyor.

 Kopya 
2013 yılında Avustralyalı kaşif Tim Jarvis ve beş kişi, James Caird'in bir kopyası olan Alexandra Shackleton ile Shackleton'ın Güney Okyanusu'nu geçişini başarıyla yeniden canlandırdı. James Caird'in bir kopyasının yapımına Haziran 2008'de başlandı ve 2010'da tamamlandı. Tekne, 18 Mart 2012'de Dorset'te resmi olarak denize indirildi. Aynı malzemeleri, giysileri, yiyecekleri ve kronometreyi kullanan Jarvis ve ekibi, tıpkı Shackleton'ın 1916'da yaptığı gibi, James Caird'''in replikasını Fil Adası'ndan Güney Georgia'ya götürebildiler.

 Notlar ve referanslar 

 Dipnotlar 

 Alıntılar 

 Bibliyografya 





Kategori:Keşif gemileri