1968 Formula 1 sezonu

1968 Formula 1 sezonu, FIA Formula 1 motor yarışlarının 22. sezonu, Dünya Sürücüler şampiyonasının 19. sezonu ve F1 takımları için Uluslararası Kupasının 11. sezonudur. Sezon 1 Ocak'ta başladı ve 11 yarışın ardından 03 Kasım'da sona erdi. Pilotlar Şampiyonası'nı Graham Hill kazanırken Takımlar Şampiyonası'nı Brabham kazandı.

Lotus-Ford Cosworth kullanan Büyük Britanyalı pilot Graham Hill ilkinden altı yıl sonra ikinci Sürücüler Şampiyonluğunu kazandı. Lotus üçüncü kez Üreticiler Kupasını kazandı. Repco, Brabham'ın Ford'un yeni Cosworth DFV'sine karşı rekabet etmesine yardımcı olmak için V8'lerinin daha güçlü bir versiyonunu üretti ancak çok güvenilmez olduğu kanıtlandı: Jochen Rindt iki kez pole pozisyonuna yükseldi ama sadece iki kez yarışı bitirebildi.Fearnley, Paul (May 2006). "The powerhouse that Jack built". Motor Sport Magazine. p. 41. Hill'in başlıca rakipleri Tyrrell Matra'da Jackie Stewart ve McLaren'de  şampiyonu Denny Hulme idi.

1968 sezonu güvenlik açısından bir dönüm noktası oldu ve dört Grand Prix pilotu ölümcül kazalara karıştı: iki kez Dünya Şampiyonu olan  Jim Clark, Mike Spence, Jo Schlesser  ve Ludovico Scarfiotti. Bu, tüm yarışların neredeyse hiçbir güvenlik modifikasyonu yapılmamış pistlerde koşulduğu son yıldı.

Teknoloji konusunda 1968 manşetlerine Lotus'un sahibi  Colin Chapman tarafından tanıtılan kanatlar damgasını vurdu. Chapman 1968 Monaco Grand Prix'sinde Lotus 49B'ye mütevazı ön kanatlar ve bir arka spoyler taktı. Brabham ve Ferrari, 1968 Belçika Grand Prix'sinde sürücünün üstündeki payandalara monte edilmiş tam genişlikte kanatlarla bir adım daha ileri gitti. Lotus buna, salıncak kemiklerinin ve şanzıman millerinin yeniden tasarlanmasını gerektiren, doğrudan arka süspansiyona bağlı tam genişlikte bir kanatla yanıt verdi. Matra daha sonra ön süspansiyona bağlı yüksek monte edilmiş bir ön kanat üretti. Bu son yenilik sürücünün çok fazla efor sarf etmesini gerektirdiğinden çoğunlukla antrenmanlarda kullanıldı. Sezon sonunda çoğu takım sofistike kanatlar kullanıyordu.

 Takımlar ve sürücüler 
Aşağıdaki takımlar ve sürücüler 1968 FIA Dünya Şampiyonası'nda yarıştı.

 Katılımcı Takım Şaşi Motor Lastik Sürücü Yarış  Bruce McLaren Motor Racing McLaren-BRM M5A BRM P101 3.0 V12  Denny Hulme 1 McLaren-Ford M7A Ford Cosworth DFV 3.0 V8 2-12  Bruce McLaren 2-12  Brabham Racing Organisation Brabham-Repco BT24BT26 Repco 740 3.0 V8Repco 860 3.0 V8   Jack Brabham 1-12  Jochen Rindt 1-12  Dan Gurney 5  Team Lotus Gold Leaf Team Lotus Lotus-Ford 4949B Ford Cosworth DFV 3.0 V8   Jim Clark 1  Graham Hill 1-12  Jackie Oliver 3-12  Mario Andretti 9, 11  Bill Brack 10  Moisés Solana 12  Anglo American Racers Eagle-Weslake T1G Weslake 58 3.0 V12   Dan Gurney 1, 3, 7-9 McLaren-Ford M7A Ford Cosworth DFV 3.0 V8 10-12  Honda Racing Honda RA300RA301RA302 Honda RA273E 3.0 V12Honda RA301E 3.0 V12Honda RA302E 3.0 V8   John Surtees 1-12  Jo Schlesser 6  David Hobbs 9  Scuderia Ferrari SpA SEFAC Ferrari 312/67312/67/68312/68 Ferrari 242 3.0 V12Ferrari 242C 3.0 V12   Chris Amon 1-2, 4-12  Jacky Ickx 1-2, 4-10, 12  Andrea de Adamich 1  Derek Bell 9, 11  Owen Racing Organisation BRM P115  P126  P133  P138 BRM P101 3.0 V12  BRM P75 3.0 H16   Pedro Rodríguez 1-12  Mike Spence 1  Richard Attwood 3-8  Bobby Unser 9, 11  Cooper Car Company Cooper-Maserati T81BT86 Maserati 10/F1 3.0 V12   Brian Redman 1  Ludovico Scarfiotti 1 Cooper-BRM T86B BRM P101 3.0 V12  Brian Redman 2, 4  Ludovico Scarfiotti 2-3  Lucien Bianchi 3-5, 8, 10-12  Vic Elford 6-12  Johnny Servoz-Gavin 6  Robin Widdows 7  Matra International Matra-Ford MS9MS10 Ford Cosworth DFV 3.0 V8   Jackie Stewart 1, 4-12  Johnny Servoz-Gavin 3, 9-10, 12 Jean-Pierre Beltoise  2  Matra Sports MS7 Ford Cosworth FVA 1.6 L4  1 Matra MS11 Matra MS9 3.0 V12 3-12  Henri Pescarolo 10-12  Team Gunston Brabham-Repco BT20 Repco 620 3.0 V8   John Love 1 LDS-Repco Mk 3  Sam Tingle 1  Rob Walker/Jack Durlacher Racing Team Cooper-Maserati T81 Maserati 9/F1 3.0 V12   Jo Siffert 1 Lotus-Ford 4949B Ford Cosworth DFV 3.0 V8 2-12  Joakim Bonnier Racing Team Cooper-Maserati T81 Maserati 9/F1 3.0 V12   Jo Bonnier 1 McLaren-BRM M5A BRM P101 3.0 V12 3-5, 7, 9-11 Honda RA301 Honda RA301E 3.0 V12 12  Scuderia Scribante Brabham-Repco BT11 Repco 620 3.0 V8   Dave Charlton 1  Team Pretoria Brabham-Climax BT11 Climax FPF 2.8 L4   Jackie Pretorius 1  John Love Cooper-Climax T79 Climax FPF 2.8 L4   Basil van Rooyen 1  Reg Parnell Racing BRM P126 BRM P101 3.0 V12   Piers Courage 2-12  Charles Vögele Racing Brabham-Repco BT20 Repco 620 3.0 V8   Silvio Moser 3, 5, 7-9  Caltex Racing Team Brabham-Repco BT24 Repco 740 3.0 V8   Kurt Ahrens Jr. 8  Bayerische Motoren Werke AG Lola-BMW T102 BMW M12/1 1.6 L4   Hubert Hahne 8  Bernard White Racing BRM P261 BRM P101 3.0 V12   Frank Gardner 9  Castrol Oils Ltd Eagle-Climax T1F Climax FPF 2.8 L4   Al Pease 10

 Takım ve sürücü değişiklikleri 
küçükresim|right|1967 şampiyonu Denny Hulme McLaren ile anlaştı.
küçükresim|right|Jackie Stewart yeni Matratakımında Ken Tyrrell ile anlaştı.
Jochen Rindt, ikisi hariç tüm takımlardan teklif aldıktan sonra  şampiyonu Brabham ile anlaştı.
 Son pilotlar şampiyonu Denny Hulme, Bruce McLaren'ın takımına geçti. (İkili Can-Am'de birlikte çalışmış ve 1967'den 1971'e kadar seriyi domine etmişlerdi). Lotus'un Cosworth DFVmotorlarını kullanma hakkını kaybetmesinin ardından McLaren da BRM yerine Cosworth kullanmaya başladı.
 Scuderia Ferrari 1967'de Chris Amon'u tek tam zamanlı pilotu olarak kullandı ancak bu yıl için Jacky Ickx'i çekti.
 Ken Tyrrell, Tyrrell Racing ve otomobil üreticisi Matra arasında bir ortak girişim olan Matra International ile F1'e girdi. 1967 ikincisi Jackie Stewart ile anlaştılar. Matra kendi V12'leriyle çalışan fabrika takımını da çalıştırmaya devam etti. BRM, Stewart'ın yerine Pedro Rodríguez ile anlaştı.
 Rindt, Ickx ve Rodríguez'in gitmesiyle Cooper, Formula 2 pilotu Brian Redman ve uzun süredir Ferrari çalışanı olan Ludovico Scarfiotti'de buldukları tamamen yeni bir sürücü kadrosuna ihtiyaç duydu. Takım, McLaren'in BRM ile olan sözleşmesini devralmak için Maserati motorlarından geçiş yaptı.

 Sezon ortası değişiklikleri 
küçükresim|right|Jo Schlesser'in ölümcül kazayı geçirdiği araca benzeyen bir Honda RA302  sergileniyor
 Jim Clark 1968 1968 Deutschland Trophäe Formula 2 yarışı sırasında bir yarış kazasında öldü. Yıkılmış bir Colin Chapman koltuğu doldurması için F2 pilotu Jackie Oliver'ı çekti.
 Chapman, Indianapolis 500 sürücüsü Mike Spence'i 1968 İndianapolis 500 yarışının antrenmanları sırasında kaza yaparak kaybetti. Spence F1'de BRM için yarışıyordu ve onun yerine Richard Attwood ile anlaştı. Yılın ilerleyen zamanlarında, o yılki Indy 500'ün galibi Bobby Unser koltuğa oturdu.
 Cooper'ın her iki sürücüsü de ciddi kazalara karıştı: Redman Belçika Grand Prix'sinden kırık bir kolla çıkarken, Scarfiotti Almanya'daki bir tırmanma yarışında ölümcül bir kaza geçirecekti. Takım daha sonra Lucien Bianchi ve Vic Elford'u işe aldı.
 Jo Schlesser, John Surtees'in reddettiği deneysel hava soğutmalı RA302'yi kullanması için Honda ile anlaştı. İlk yarışı olan Fransa Grand Prix'sinde yerel kahraman Schlesser ikinci turda kaza yaptı. Tamamen yakıt dolu araç anında patladı.
 Her iki Matra takımı da yıl sonuna doğru iki araca çıktı. Fransız takım F2 pilotu Henri Pescarolo'yu terfi ettirirken, İngiliz takım F3 pilotu Johnny Servoz-Gavin'i seçti.
 Anglo American Racers'ın kurucusu ve sürücüsü Dan Gurney, kendi Eagle şasisinden Cosworth DFV ile güçlendirilmiş bir müşteri McLaren şasisine geçti.

Takvim
 # Grand Prix Pist Tarih 1  Güney Afrika Grand Prix  Kyalami Pisti, Midrand 1 Ocak 2  İspanya Grand Prix  Circuito Permanente Del Jarama, Madrid 12 Mayıs 3  Monako Grand Prix  Circuit de Monaco, Monte Carlo 26 Mayıs 4  Belçika Grand Prix  Circuit de Spa-Francorchamps, Stavelot 9 Haziran 5  Hollanda Grand Prix  Circuit Zandvoort, Zandvoort 23 Haziran 6  Fransa Grand Prix  Rouen-Les-Essarts, Orival 7 Temmuz 7  Britanya Grand Prix  Brands Hatch, West Kingsdown 20 Temmuz 8  Almanya Grand Prix  Nürburgring, Nürburg 4 Ağustos 9  İtalya Grand Prix  Autodromo Nazionale di Monza, Monza 8 Eylül 10  Kanada Grand Prix  Circuit Mont-Tremblant, Mont-Tremblant 22 Eylül 11  Birleşik Devletler Grand Prix  Watkins Glen Uluslararası Pisti, New York 6 Ekim 12  Meksika Grand Prix  Magdalena Mixhuca, Meksiko 3 Kasım

 Takvim değişiklikleri 
 İspanya Grand Prix'si on dört yıllık bir aradan sonra 12 Mayıs'ta Madrid yakınlarındaki Jarama'da geri döndü.
 Belçika ve Hollanda Grand Prix'leri yer değiştirdi ve F1 bu yıl ilk olarak Circuit de Spa-Francorchamps'ı ziyaret etti.
 Fransa Grand Prix'si dört yıl aradan sonra Circuit de la Sarthe'nin Bugatti versiyonunun yerini alarak Rouen-Les-Essarts'a geri döndü.
 Britanya Grand Prix'si, iki pist arasındaki etkinlik paylaşımı düzenlemesine uygun olarak Silverstone dan Brands Hatch'e taşındı.
 Kanada Grand Prix'si Mosport Park'tan Quebec'teki yeni Circuit Mont-Tremblant'a taşındı. İki pist GP'ye dönüşümlü olarak ev sahipliği yapmak üzere bir anlaşma başlattı. Yarış Eylül ayına, İtalya Grand Prix'sinin arkasına alındı.

 Yönetmelik değişiklikleri 

 Teknik ve güvenlik yönetmelikleri 
Dan Gurney 1968 Almanya Grand Prix'sinde tam yüz kaskı takan ilk sürücü oldu.  Bell Helmets şirketiyle birlikte kaskın icat edilmesine yardım etmiş ve 1968 Indianapolis 500'de kullanmıştı. Birkaç yıl içinde sürücüler arasında belirgin bir tercih haline geldi ve daha sonra zorunlu kabul edildi.

Tüm araçlarda sürücü kaskının en az 5 cm (2,0 inç) üzerine kadar uzanan bir rollbar, bir elektrik devre kesicisi, bir yağ toplama tankı ve bir geri vites bulunması gerekiyordu ve kokpitin kolay tahliyeye izin vermesi gerekiyordu.

 Diğerleri 
FIA, BP, Shell ve Firestone gibi otomotivle ilgili firmaların desteğini çekmesinin ardından araçlarda sınırsız sponsorluğa izin vermeye karar verdi. Güney Afrikalı özel bir takım olan Team Gunston, 1968 Güney Afrika Grand Prix'sine John Love için Gunston sigaralarının renklerine boyanmış özel bir Brabham ile katıldığında, araçlarını sponsorlarının renklerine boyayan ilk Formula 1 takımı oldu.  Bir sonraki tur olan 1968 İspanya Grand Prix'sinde, başlangıçta İngiliz yarış yeşilini kullanan Team Lotus, Graham Hill'in Lotus 49B'sinin Imperial Tobacco'nun Gold Leaf markasının kırmızı, altın ve beyaz renklerine girmesiyle bu örneği takip eden ilk takım oldu.

Şampiyona raporu

Sezonun başında

1. Yarış: Güney Afrika
Johannesburg ve Pretoria arasındaki hızlı ve akıcı Kyalami pisti 1968 Yılbaşı Günü ikinci kez Güney Afrika Grand Prix'sine ev sahipliği yaptı. İngiliz Jim Clark bir saniye farkla en hızlı isim olurken, Lotus-Ford/Cosworth takım arkadaşı Graham Hill onun yanında yer aldı ve Jackie Stewart yeni Matra-Ford/Cosworth ile ön sırayı tamamladı. İkinci sırada Avusturyalı Jochen Rindt ve Avustralyalı Jack Brabham'ın iki Brabham-Repco'su yer alırken, üçüncü sırada Honda'da İngiliz John Surtees ve İtalyan Andrea de Adamich (üçüncü bir araçta) ve Yeni Zelandalı Chris Amon'un Ferrarileri yer aldı. Yarış Stewart'ın Clark'tan liderliği almasıyla başlarken, Hill Rindt, Surtees, Brabham ve Amon'un arkasında yedinci sıraya geriledi. İkinci turda Clark liderliği ele geçirirken, Brabham Surtees'i ve Hill de Amon ve Surtees'i geçerek beşinci oldu. Daha geride İtalyan Ludovico Scarfiotti'nin Cooper-Maserati'sinde su sızıntısı meydana geldi ve sürücü kaçan sıcak sudan haşlandı. Birinci derece yanıklarla hastaneye kaldırıldı. Yedinci turda Brabham, Rindt'i geçerek üçüncü sıraya yükseldi ancak kısa bir süre sonra motor sorunu yaşadı ve geri çekilerek Rindt'i tekrar üçüncü sıraya bıraktı. Hill'in tehdidi altına girdi ve 13. turda İngiliz üçüncü sıraya yükseldi. Amon aynı turda Surtees'i geçerek beşinci sıraya yükseldi. Hill Stewart'ı kovalayıp yakaladıkça sıralama sabit kaldı ve 27. turda öne geçti. Stewart 43. tura kadar onunla birlikte kaldı. Matra biyel kolu arızasıyla yarış dışı kaldığında. Bu Rindt'i bir kez daha üçüncülüğe taşıdı ve sıralama finişe kadar değişmedi ve Lotus, Rindt'in üçüncü olduğu baskın bir 1-2 finish'i elde etti. Clark 25. ve son şampiyonluk Grand Prix'sini takım arkadaşı Graham Hill ve Brabham ile yarışan Avusturyalı Jochen Rindt'in önünde kazandı. Clark, Juan Manuel Fangio'nun 10 1/2 yıllık 24 Grand Prix zaferi rekorunu kırdı ve vatandaşı ve arkadaşı Jackie Stewart 1973'te rekoru kırana kadar bu rekoru elinde tutmaya devam edecekti.

1.Yarış ve 2.Yarış arasındaki boşluk
1960'larda birçok F1 pilotu Avrupa'da kış ve Güney Yarımküre'de yaz aylarında Yeni Zelanda ve Avustralya'da düzenlenen Tasman serisinde yarışmaya gitti. Bu seri Ocak başında başlayıp Şubat sonu/Mart başında sona eren dokuz haftalık, sekiz yarışlık bir seriydi ve o zamanki F1 araçlarına çok benzeyen açık tekerlekli yarış araçlarında her hafta aynı şasiyle yarışılıyordu. 3 litrelik motorlara sahip Formula 1 dünya şampiyonası araçlarının aksine bu araçlarda sadece 2,5 litrelik motorlar vardı.

Mart ayında Londra yakınlarındaki İngiliz Brands Hatch pistinde yapılan şampiyona dışı Race of Champions yarışını Bruce McLaren kendi McLaren aracıyla, BRM ile yarışan Meksikalı Pedro Rodriguez ve McLaren'in takım arkadaşı ve vatandaşı Denny Hulme'un önünde kazandı.

İngiltere'deki Silverstone pistinde düzenlenen BRDC International Trophy yarışı, Şampiyonlar Yarışı'ndan 5 hafta sonra düzenlenen bir başka şampiyona dışı yarıştı. Yarışı McLaren ile Hulme, Yeni Zelandalı McLaren ve Ferrari ile Chris Amon'un önünde kazandı.

7 Nisan'da, tüm zamanların en başarılı ve popüler pilotlarından Jim Clark, Batı Almanya'daki Hockenheim'da şampiyona dışı bir Formula 2 etkinliğinde hayatını kaybetti. İskoç pilot, arka lastiğinin havasının inmesi nedeniyle pist dışına çıkmıştı; Hockenheim pistinin %90'ı, sık ormanların içinden geçen iki uzun ve hafif virajlı düzlükten oluşuyordu. Pistin her iki tarafını kaplayan sağlam ağaçlardan korunma olmadığı için Clark'ın Lotus'u ağaçlardan oluşan bir duvara çarparak İskoç pilotun boynunu kırdı ve anında ölümüne neden oldu; araç tamamen tahrip olmuştu.

Avrupa'da Yaz Sezonu

2. Yarış: İspanya
Ocak ayındaki Güney Afrika Grand Prix'si ile Mayıs ayındaki İspanya Grand Prix'si arasında dört aylık bir boşluk vardı. Formula 1 bir pilotunu daha kaybetmişti: Britanyalı Mike Spence, Indianapolis Motor Speedway'de Andy Granatelli'nin Lotus türbinlerinden birini kullanırken geçirdiği antrenman kazasından dört gün sonra Birinci Viraj'da duvara çarptı ve tekerleklerden biri kokpitine geri dönerek kafasına isabet etti. 1954'ten bu yana ilk İspanya Grand Prix'si İspanya'nın başkenti Madrid'in hemen kuzeyindeki yepyeni, ultra modern Jarama pistinde yapıldı. 1967'de Jim Clark'ın kazandığı şampiyona dışı bir yarış düzenlenmişti. Jackie Stewart bileğindeki sakatlık nedeniyle bu yarışı kaçırmak zorunda kaldı; Amon pole pozisyonunu aldı. Yarışta Rodriguez liderliği Fransız Jean-Pierre Beltoise, Amon ve Hulme'dan aldı. İlk turlarda ilk üç değişmedi ancak 12. turda Beltoise Matra-Ford'uyla liderliği ele geçirdi. Bunu yaparken Fransız'ın aracından dumanlar çıkmaya başladı ve 16. turda yarış dışı kalarak liderliği Rodriguez'i geçen Amon'a bıraktı. Sonraki 30 tur boyunca Yeni Zelandalı önde giderken Rodriguez 28. turda kontrolü kaybedip kaza yapana kadar onu takip etti. Bu kaza Hill'i ikinci, Hulme'u üçüncü ve Surtees'i dördüncü sıraya yerleştirdi. 58. turda Amon'un yakıt pompası arızalanınca Hill liderliği ele geçirdi ve Hulme ile Cooper-BRM kullanan gelecek vadeden vatandaşı Brian Redman'ı geride bırakarak yarışı kazandı.

Yarış 3: Monako
Lorenzo Bandini'nin Monako'da öldürülmesinin üzerinden sadece bir yıl geçmişti, bu yüzden şikan daraltıldı ve yarış 20 tur kısaltıldı. Ferrari, takımın pistteki güvenlik standartlarından memnun olmadığına dair haberler arasında katılmadı. Ancak Team Lotus oradaydı ve Graham Hill ile Jackie Oliver, Gold Leaf'in yeni kırmızı ve altın renginde yarıştı ve araçlarda aerodinamik ön ve arka kanatların ilk belirtileri görüldü. BRM, Mike Spence'in yerine İngiliz Chris Irwin'i sürmeyi planlıyordu ancak bir önceki hafta sonu Nürburgring 1.000 km (620 mil) spor araba yarışı için yapılan antrenmanda Irwin, Flugplatz bölümünde bir Alan Mann Ford F3L spor arabasını ters çevirmiş ve ciddi kafa travmaları geçirmişti, Irwin bir daha asla yarışmadı. Bu yüzden, Reg Parnell Racing'den Richard Attwood fabrika takımına terfi etti. Jackie Stewart, bir ay önceki Jarama F2 yarışından kalan bilek sakatlığı nedeniyle hala sahalardan uzaktı ve bu nedenle Matra International takımındaki yerini F1'e ilk kez katılan Johnny Servoz-Gavin aldı. Jean-Pierre Beltoise, Matra Sports aracının arkasında yeni Matra V12 motoruyla göründü. Brian Redman, Spa 1000 km spor otomobil yarışında Gulf John Wyer takımıyla yarışmakla meşguldü ve Cooper'daki yerini Belçikalı Lucien Bianchi aldı. Denny Hulme da Indianapolis sıralama turlarına ileri geri uçarken meşguldü. Monaco'daki sıralama turları Hill için 0,6 saniye farkla pole pozisyonunu elde etti ve ön sırada onunla birlikte etkileyici bir Fransız Johnny Servoz-Gavin vardı. İkinci sırada Jo Siffert (Rob Walker'ın Lotus'unda) ve Honda'da John Surtees, üçüncü sırada ise Brabham'dan Jochen Rindt ve Attwood yer aldı. Sonra Bruce McLaren ve Beltoise, Pedro Rodriguez (BRM) ve Hulme geldi. Başlangıçta Servoz-Gavin liderliği ele geçirdi ancak üç tur sonra tahrik mili arızası yaşadı ve kaza yaptı. Bu Hill'i liderliğe taşıdı ve öğleden sonranın geri kalanında liderliği korudu. İlk birkaç turda Oliver ve McLaren'in ilk turda çarpışmasıyla bir dizi kaza yaşandı, Jochen Rindt (Brabham) dokuzuncu turda Surtees'i geçmeye çalışırken kaza yaptı. Brabham, Dan Gurney ve Siffert mekanik sorunlarla yarış dışı kalırken Beltoise kaldırıma çıkarken süspansiyonunu kırdı ve Piers Courage (Reg Parnell Racing BRM) aracının çok kötü yol tutuşu nedeniyle yarış dışı kaldı. Surtees daha sonra vites kutusu arızasıyla ortadan kayboldu ve aynı turda Rodriguez kaza yaptı ve böylece 16. tur sonunda sadece beş araba kaldı. Sonuç olarak, üçüncü sıradaki Hulme, kardan milini değiştirmek için yarışın ortasında durup beşinci sıraya düşmesine rağmen heyecan sınırlıydı ve Bianchi, Hill ve Attwood'un arkasında üçüncü olurken Lodovico Scarfiotti ikinci Cooper-BRM'de dördüncü oldu.

 Yarış 4: Belçika 
Formula 1, yılın en hızlı pistine geldi: Belçika'daki 14 km'lik (8,7 mil) Spa-Francorchamps pistinde, tehlikeli ve zorlu olduğu bilinen bir pist. Amon, bu korumasız kırsal yol pistinde 240 km/sa'dan (150 mil/sa) fazla ortalama hızla pole pozisyonunu aldı; bu, bugünün standartlarına göre bile inanılmaz bir ortalama hızdı. Lotus'ta Monako'da kanatların görünmesi fark edilmedi ve bu yarış için çeşitli takımlar araçlarında deneysel kanatlarla geldi. Ferrari, Monako'yu kaçırdıktan sonra tekrar aksiyona geçti ve Chris Amon ile Jacky Ickx için iki araç kaydetti. Jackie Stewart, Ken Tyrrell'in Matra International takımıyla geri döndü ve Lucien Bianchi, Lodovico Scarfiotti'nin yerine Cooper-BRM takımıyla kaldı ve İtalyan, Güney Almanya'daki Rossfeld'de düzenlenen Avrupa Yokuş Tırmanışı Şampiyonası etkinliğinde Porsche 908 ile yarışmaya karar verdi. Amerikalı Dan Gurney ve Yeni Zelandalı Denny Hulme, yarışı ikinci ve dördüncü olarak bitirdikten sonra Indianapolis'ten geri dönmüştü. Amon, Cuma günü antrenmanlarda en hızlısıydı; Stewart ve Ickx ön sırada onunla birlikteydi. Ardından Honda ve Hulme'de John Surtees geldi; Bruce McLaren, Piers Courage (Reg Parnell Racing BRM) ve Pedro Rodriguez (BRM) üçüncü sırayı paylaştı. Her iki Lotus sürücüsü de sorun yaşadı ve gridin sondan bir önceki sırasındaydı. Cumartesi günü yağmur ve Rossfeld'den gelen Scarfiotti'nin öldüğü haberiyle tamamen mahvoldu. İtalyan Scarfiotti, 2 ayda ölen üçüncü Grand Prix sürücüsüydü, bu 1900'lerde başlayan Grand Prix yarışlarının tarihindeki en kanlı yıla dönüşüyordu. Yarış günü sıkıcı ve kapalıydı ve başlangıçta Amon liderliği ele geçirdi, Ickx, Surtees ve Hulme onu takip ediyordu. İkinci turun sonunda Surtees liderliği ele geçirmişti. Hill, Richard Attwood (BRM), Brabham ve Rindt'in hepsi mekanik sorunla yarış dışı kalırken, yarışın başlarında bir dizi emeklilik yaşandı. Yedinci turda, Britanyalı Brian Redman (Cooper-BRM), Les Combes yakınlarında süspansiyonu bozulunca yarış dışı kaldı ve beton bariyere sert bir şekilde çarptı, ardından bariyeri aşarak park halindeki bir Ford Cortina yol arabasına çarptı. Cooper alev aldı ancak Redman kötü bir şekilde kırılmış sağ kolu ve birkaç küçük yanıkla kurtuldu - o yılın çoğunda yarışmadı. Kısa bir süre sonra Amon radyatör sorunuyla yarış dışı kaldı ve ardından lider Surtees, süspansiyonu bozulunca ortadan kayboldu. Bu Hulme'u liderliğe taşıdı ancak Stewart tarafından hemen geçildi ve ikili Hulme'un tahrik mili sorunu nedeniyle yavaşlamasına kadar zar attı. Bu Stewart'ı McLaren'den yarım dakika önde bıraktı ancak sondan bir önceki turda Matra-Ford sürücüsü benzini bitti ve McLaren, Rodriguez ve Ickx'in gerisine düştü. Bu McLaren takımının ilk F1 zaferi ve Bruce McLaren'in 1962 Monako Grand Prix'sinden bu yana ilk şampiyonluk Grand Prix zaferiydi. Bruce ayrıca kendi takımı tarafından üretilen bir araçla yarış kazanan sadece üçüncü sürücü oldu - Jack Brabham 1966'da ve Dan Gurney 1967'de Spa-Francorchamps'ta bunu başarmıştı.

 Yarış 5: Hollanda 
Hollanda Grand Prix'sinin geleneksel evi, Amsterdam yakınlarındaki hızlı sahil kenarı Zandvoort pistiydi. Brabham takımı yeni Repco V8 motorunu hazırlamıştı ve Eagle'ı için Weslake motoru olmayan Dan Gurney için üçüncü bir araç kullanıyordu. Cooper, Scarfiotti'nin ölümü ve Brian Redman'ın iki hafta önce Spa'da geçirdiği kazanın ardından Lucien Bianchi için yalnızca bir araç kullandı. Sıralama turlarında Chris Amon Ferrari'siyle en hızlısıydı; Jochen Rindt'in Brabham'ı ve Graham Hill'in Lotus'u ön sırayı paylaşıyordu. Jack Brabham ikinci sırada Jackie Stewart ile birlikteydi; üçüncü sırada ise Ferrari'deki Belçikalı Jacky Ickx, Hulme ve McLaren vardı. Hava durumu tüm hafta sonu kötüydü ve başlangıçta hafif yağmur yağıyordu. Rindt liderliği ele geçirdi ancak ilk turun sonunda Hill ve Stewart'ın arkasında üçüncü sıradaydı. Yağmur yoğunlaştı ve dördüncü turda Stewart liderliğe yükseldi. Beltoise'in orta sahada hızla ilerlemesi Hill'e baskı yaparken, o hızla büyük bir fark yarattı. 23. turda Beltoise pist dışına çıktı ve kumu temizlemek için pite girmek zorunda kaldı ve böylece yedinci sıraya geriledi. Tekrar aralarına katıldığında hızla yükseldi, Gurney, Ickx, Amon ve Rodriguez'i geçerek üçüncü sıraya yükseldi. 50. turda Hill'i geçerek ikinci oldu. 61. turda Hill spin attı ve Rodriguez'in arkasında dördüncü sıraya düştü. 82. turda aynı şeyi tekrar yaptı ancak bu kez yarış dışı kalmak zorunda kaldı. Stewart, Beltoise'den iki yıldan uzun bir süre sonra ilk Grand Prix'sini kazanarak Matra şasisine 1-2'lik bir sonuç verdi, Rodriguez ise BRM için üçüncü oldu. Ickx Ferrari için dördüncü olurken, İsviçreli Silvio Moser özel Brabham'ı ile beşinci sırayı aldı ancak kazananın üç tur gerisindeydi.

 Yarış 6: Fransa 
Sırasıyla 1965, 1966 ve 1967'de Clermont-Ferrand, Reims ve kısa Le Mans pistindeki yarışlardan sonra, Fransa GP, kuzey Fransa'nın ormanlık ve engebeli bir bölgesinde bulunan muhteşem ve tehlikeli 4 mil (6,4 km) uzunluğundaki Rouen-Les-Essarts kırsal yol pistine geri döndü. Bu pist çok hızlı, dardı ve hızlı, banka karşıtı yokuş aşağı virajlar ve pistin sonlarında iki tuğla yüzeyli viraj dahil olmak üzere yüksek hızlı virajlarla doluydu. Alpine-Renault Grand Prix aracı formunda tamamen Fransız bir takımın kendi evindeki yarışta ilk kez sahneye çıkması bekleniyordu ancak motorunun rakiplerine kıyasla 100 fren beygir gücünden yoksun olması nedeniyle hiçbir zaman gerçekleşmedi ve bu da Renault'un projeyi öldürmesine yol açtı. Giriş, iki hafta önce Zandvoort'ta ıslak zeminde yarışan alandan çok da farklı değildi, tek istisna hava soğutmalı V8 motorlu yeni Honda RA302 aracıydı - bu yeni Honda deneysel bir araştırma ve geliştirme aracıydı. Bu, yarışmaya uygun olmadığını düşündüğü için yarışmayı reddeden John Surtees tarafından test edilmişti. Şirketin kurucusu Soichiro Honda, Avrupa satışlarını artırmak için Fransa'yı ziyaret ediyordu ve bu nedenle aracın Honda Fransa tarafından, F2 Matras'ta iki önceki GP'de yarışmış olan popüler 40 yaşındaki Fransız yarışçı Jo Schlesser için girilmesine karar verildi. Cooper, Dan Gurney Eagle'ı için motor eksikliği nedeniyle yokken, merhum Ludovico Scarfiotti ve yaralı Brian Redman'ın yerine İngiliz Vic Elford ve Matra'dan Johnny Servoz-Gavin'i sahaya sürdü. Sıralama turlarında Jackie Oliver, Lotus'una ağır hasar veren 125 mph (201 km/sa) hızındaki bir kazadan zaferle ayrıldı. Araba zamanında tamir edilemedi ve bu yüzden Oliver toplantının geri kalanını kaçırmak zorunda kaldı. Jochen Rindt, Brabham'ıyla sıralama turlarında en hızlı zamanı yaptı; Jackie Stewart'ın Matra-Ford'u ve Jacky Ickx'in Ferrari'si ise gridin ön sırasını paylaştı. Hulme ve Amon ikinci sırayı paylaşırken, Bruce McLaren (McLaren), Surtees (Honda) ve Jean-Pierre Beltoise (Matra) üçüncü sırayı oluşturdu. Şampiyona lideri Graham Hill dokuzuncuydu. Yarış başladığında hafif yağmur yağıyordu ancak sürücülerin çoğu ara lastiklerle başlamaya karar verdi. Tek istisna, tam ıslak lastikleri seçen Ickx'ti. Sonuç olarak, Belçikalı sürücü ilk tur sonunda liderdi. Stewart ve Rindt ikincilik için savaşırken, Surtees dördüncü oldu. Üçüncü turda, başlangıçtan sonra anti-banked süpürücülerden biri olan meşhur Six-Frere's virajında Schlesser, R&D Honda'nın kontrolünü kaybetti ve kaza yaptı. Araba oradaki setin üzerine çıktı, devrildi ve alev aldı. Dolu yakıt deposu ve magnezyum şasi o kadar yoğun bir şekilde yandı ki Schlesser'ı kurtarmak için hiçbir şey yapılamadı. Yangın pistin her yerini yaktı ve sürücüler pistin bu kadar yüksek hızlı bir bölümünde kaçınma eylemi yapmak zorunda kaldılar. O sezon ölen dördüncü F1 sürücüsü oldu (Jim Clark, Mike Spence ve Lodovico Scarfiotti'den sonra). Ancak yarış yine de devam etti. Rindt, kaza yerinde enkazdan dolayı bir lastik patlaması yaşadı ve pite girmek zorunda kaldı, grubun sonuna düştü. Surtees, Stewart'ın önüne geçti ve yedinci turda Rodriguez tarafından geçilene kadar ikinci sırada kaldı. Daha geride, Hill dördüncü sıra için Stewart'ı geçti ancak daha sonra tahrik mili arızasıyla yarış dışı kaldı. Ickx 19. turda pistten çıktı ve Rodriguez ve Surtees'in gerisinde kaldı ancak iki tur içinde her iki adamı da yakalayıp geçti ve öğleden sonra kalanında önde kalarak sadece dokuzuncu Grand Prix'sinde ilk zaferini kazandı. Rodriguez vites kutusu sorunları nedeniyle pite girmek zorunda kaldı ve geride kaldı, Surtees ikinci oldu (Honda sürücüsü de kırık gözlüklerini değiştirmek için pite girse de). Üçüncülük Stewart'a gitti, Cooper-BRM sürücüsü Vic Elford ise Grand Prix'deki ilk yarışında dördüncü oldu.

 Yarış 7: Britanya 
Korkunç 1968 sezonu, Graham Hill'in Brands Hatch'e Dünya Şampiyonası'nda büyük bir liderlikle gelmesiyle devam etti ve 20 araçlık alanda yedi diğer İngiliz sürücüyle taraftarların tezahürat edeceği çok şey vardı. Berbat Fransa GP'sinden (Honda sürücüsü Jo Schlesser'in hayatını kaybettiği) sonraki tek büyük değişiklik, Robin Widdows'un Cooper-BRM ekibine katılmasıydı. Arabalar, mümkün olduğunca fazla yere basma kuvveti elde etmek için giderek daha dramatik arka kanatlar çıkarmıştı. Sıralama turları, Team Lotus'un baskın olduğunu, Hill'in yarım saniyeyle en hızlı olduğunu ve Jackie Oliver'ın onun yanında olduğunu gösterdi. Chris Amon, Ferrari'siyle ön sırayı tamamladı. İkinci sırada, Jo Siffert (Rob Walker Lotus), Jochen Rindt'in Brabham'ının yanında yer alırken, üçüncü sırada Dan Gurney (motor sorunları nedeniyle Eagle-Weslake'iyle birkaç yarışı kaçırdıktan sonra geri döndü), Jackie Stewart, Ken Tyrrell'in Matra-Ford'u ve Jack Brabham'ın Brabham'ı yer aldı. Başlangıçta hafif yağmur vardı (üçüncü yarış üst üste) ve Oliver liderliği Hill ve Siffert'ten aldı. Lider Lotus dumanın arkasındaydı ve dördüncü turda Oliver Hill tarafından geçildi. Duman izine rağmen Oliver ikinci kaldı. Ancak 27. turda Hill arka süspansiyon arızası nedeniyle yarış dışı kaldı ve böylece Oliver liderliği geri aldı. Arkasında Siffert, Amon ile ikincilik için mücadele etti ancak Lotus sürücüsü yavaş yavaş uzaklaştı. 44. turda Oliver şanzıman arızası nedeniyle durdu ve böylece Siffert liderliği devraldı ve ilk Grand Prix'sini kazandı ve Rob Walker'ın yedi yıldaki ilk zaferini kazandı. Amon ve Ickx'in Ferrarileri ikinci ve üçüncü oldular.

 Yarış 8: Almanya 
Jo Siffert'in Rob Walker için Brands Hatch'te beklenmedik zaferinin ardından, F1 takımları yılın en zorlu pistine doğru yola çıktı: 142 mil (229 km) uzunluğundaki Nürburgring ve daha kötü hava koşulları, önceki dört yarışın hepsi yağmurdan etkilenmişti. Alan normaldi, tek büyük eklemeler Alman Kurt Ahrens'in üçüncü Brabham'ı sürmesi ve Alman Hubert Hahne'nin BMW'nin Lola-BMW Formula 2 aracıyla girmesiydi, Münihli üretici F1'deki rekabet durumuna bakıyordu. Antrenman boyunca yağmur yağdı ve Jacky Ickx Ferrari'siyle tam 10 saniye farkla pole pozisyonunu aldı, Chris Amon (Ferrari) ikinci ve Jochen Rindt Brabham'ıyla üçüncü oldu. Graham Hill, Lotus'uyla ikinci sıradaydı ve Vic Elford'un Cooper-BRM'sinin yanındaydı. Üçüncü sırada Jackie Stewart'ın Matra-Ford'u, Honda'da John Surtees ve Reg Parnell Racing BRM'de Piers Courage yer aldı. Yarışın başlangıcında - sağanak yağmurda - Hill, Amon, Rindt ve Stewart'tan liderliği aldı. Ancak ilk turda Stewart öne geçti ve Dunlop ıslak lastiklerini maksimum etkiyle kullanarak dokuz saniyelik bir liderlik kurdu. İkinci tur sonunda liderliği 34 saniyeye çıktı ve 14 turdan sonra ikinci sıradaki Graham Hill'in dört dakikadan fazla önündeydi. Graham Hill bir noktada spin attı ancak arabadan çıkıp doğru yöne itmeyi başardı ve Rindt gelmeden önce yeniden çalıştırdı, üçüncü sıradaki Amon aynı turda daha önce spin atmıştı. Hill, Rindt'i üçüncü olarak arkasında tutmayı başardı, dördüncü sıra ise Ickx'e düştü. Stewart daha sonra bu yarışı en büyük Grand Prix zaferi olarak adlandırdı.

İngiltere'nin Manchester kenti yakınlarındaki Oulton Park pistinde düzenlenen Altın Kupa şampiyona dışı yarışına önemli isimler katıldı ve zafer, Matra-Ford'u ile Jackie Stewart'ın oldu.

 Yarış 9: İtalya 
Dünya Şampiyonası takviminde Almanya ve İtalya Grand Prix'leri arasında beş haftalık bir boşluk vardı ve yağmur ve trajedi dolu bir sezonun ardından F1 sirki bir mola verebildi. Milano yakınlarındaki Monza Autodrome'daki katılım, Amerikalı sürücü Mario Andretti'nin üçüncü bir Lotus ile katılması ve USAC rakibi Bobby Unser'in BRM takımında Richard Attwood'un yerini almasıyla sezonun en büyüğü oldu. Ken Tyrrell'in Matra International'ı iki araçla genişletildi, ikincisi Johnny Servoz-Gavin tarafından sürüldü. Ferrari, yükselen İngiliz yıldız Derek Bell için üçüncü bir araçla yarışırken Honda, David Hobbs için ikinci bir RA301 kullandı. Cooper üç araçla yarışmayı planlamıştı ancak Robin Widdows bir kazadan sonra oyundan çıktı ve bu nedenle takım sadece Vic Elford ve Lucien Bianchi'yi kullandı. Erken sıralama turlarında Andretti ve Unser, ertesi gün Indiana State Fairgrounds Hoosier Hundred'a katılmak üzere Amerika Birleşik Devletleri'ne geri uçmak istedikleri için hızlı zamanlar belirlediler. Daha sonra Atlantik'i geçerek geri uçup Grand Prix'de yarışmayı planladılar. Organizatörler, iki sürücünün Amerika Birleşik Devletleri'ne geri dönüp Hoosier Hundred'da yarışmaları halinde, Grand Prix'nin başlamasından itibaren 24 saat içinde sürücülerin başka bir etkinlikte yarışmasını yasaklayan bir kural uyarınca İtalya yarışında yarışmalarının yasaklanacağını duyurdu. Toprak yarış için Indiana'ya geri döndüler ve geri dönmediler. Sıralama turları sonucunda John Surtees, Honda'sıyla Bruce McLaren (McLaren) ve Chris Amon (Ferrari) ile birlikte pole pozisyonunu aldı. İkinci sırayı Jacky Ickx'in Ferrari'si ve Graham Hill'in Lotus'u paylaşırken, Jackie Stewart üçüncü sırayı Denny Hulme (McLaren) ve Bell'in Ferrari'si paylaştı. Aylar sonra ilk kez yarış güneşli koşullarda gerçekleşti ve Surtees başlangıçta liderliği ele geçirdi. Araçlar ilk turun sonunda geri döndüğünde McLaren öndeydi. McLaren, Surtees'in liderliği ele geçirdiği yedinci tura kadar önde kaldı. Sonraki turda McLaren yine öndeydi, Amon kaza yaptı ve Surtees de Ferrari'den kaçmaya çalışırken duvara çarptı. Bu Siffert'i ikinci, Stewart'ı üçüncü sıraya taşıdı. Stewart daha sonra ikinci sıraya yükseldi ve McLaren, Stewart, Siffert ve Hulme arasında liderlik için bir yarış başladı. Hill, Lotus'unun tekerleği düştüğünde gözden kayboldu. McLaren, 35. turda daha fazla yağ almak için pite girmek zorunda kaldığında yarış dışı kaldı. Stewart, 43. turda motor arızasıyla gözden kaybolan bir sonraki isim oldu ve Siffert, 59. turda arka süspansiyon arızasıyla yarış dışı kaldığında, Hulme kazanmak zorunda kaldı. Liderlerin arkasında Servoz-Gavin, Ickx ve Rindt arasında canlı bir mücadele olmuştu. Ickx öne geçmişti ancak kapanış turlarında daha fazla yakıt almak için durmak zorunda kaldı ve Rindt'in motor arızasıyla yarış dışı kalmasıyla Servoz-Gavin'in arkasında üçüncü sıraya düştü.

 Kuzey Amerika Üçlemesi 

 Yarış 10: Kanada 
Önceki yıl Toronto yakınlarındaki Mosport Park'ta gerçekleşen başarılı Kanada GP'sinden sonra, etkinliğe 1968 takviminde daha makul bir tarih verildi ancak yarış Montreal'in bir buçuk saat kuzeybatısında, Quebec'teki St Jovite'deki heyecan verici Mont Tremblant pistine taşındı. Son üç yarışın Kuzey Amerika'da yapılmasıyla seyahatler de azaldı. Dikkatler şimdi Dünya Şampiyonası için verilen mücadeleye odaklanmıştı; Graham Hill, 27 puanla Jacky Ickx, 26 puanla Jackie Stewart ve 24 puanla Denny Hulme'un aldığı 30 puanla sezon başındaki başarılarının ardından hala öndeydi. Lotus, Kanadalı yıldız Bill Brack için üçüncü bir araç kullanırken, Dan Gurney (Eagle-Weslake programından vazgeçmiş olarak) üçüncü bir McLaren ile yarıştı. Yerel sürücü Al Pease'in ellerinde eski bir Eagle belirirken, BRM Pedro Rodriguez için sadece bir araç kullandı. Matra Sports, Jean-Pierre Beltoise'e Henri Pescarolo'nun katılmasıyla ve Jackie Stewart'ın Matra International'da Johnny Servoz-Gavin ile birlikte yarışmasıyla iki araçlık bir operasyona genişledi, sahada dört Matra vardı. Elemelerde Ickx'in Dünya şampiyonluğu umutları, gaz kelebeği açık kaldığında kaza yapmasıyla sona erdi. Bacağını kırdı. Jochen Rindt, Brabham için pole pozisyonunu aldı - yeni Repco motoru sonunda çalışmaya başlamıştı - Chris Amon'un Ferrari'si ve Jo Siffert'in Rob Walker Lotus'u ön sıradaydı. Gurney, Hill ile birlikte ikinci sırada elemeleri geçmeyi başardı, üçüncü sırada ise Hulme (McLaren), John Surtees (Honda) ve Bruce McLaren (McLaren) yer aldı. Başlangıçta Amon liderliği ele geçirdi, Siffert onu takip etti. Ardından Rindt, Gurney ve Hill geldi. Öndeki sıra sabit kaldı ve Surtees sekizinci sıradan erken elendi. 14. turda Hill, Gurney'i geçmeyi başardı ve 12 tur sonra Gurney, kırık bir radyatörle düştü. 90 turun 29. turunda Siffert, bir yağ sızıntısıyla ortadan kayboldu ve böylece Rindt ikinci oldu; ancak kısa süre sonra motor arızasıyla yarış dışı kaldı ve bu da Hill'i ikinci sıraya yükseltti. Bu da kısa sürdü çünkü Hill, ciddi bir titreşim sorunu nedeniyle kısa süre sonra Hulme ve McLaren'in gerisine düştü. Hill yavaş yavaş geriye düştü ve Rodriguez ve Servoz-Gavin tarafından geçildi. Birkaç tur sonra Fransız sürücü spin attı ve böylece Hill dördüncü sıraya geriledi. Amon, Ferrari'sinin şanzımanı bozulana kadar 73. tura kadar her şeyi kontrol altında tutuyor gibiydi. Bu, McLaren'e 1-2 galibiyet getirirken Rodriguez, BRM için üçüncülüğü elde etti. Bu sonuç, Hulme ve Hill'i Dünya Şampiyonası'nda bitime iki yarış kala puan olarak eşitledi.

 Yarış 11: Amerika Birleşik Devletleri 
New York'un kuzeyindeki küçük Watkins Glen pistinde olağan F1 alanına bazı eklemeler yapıldı; Team Lotus, Mario Andretti (İtalya'da takım için antrenman yapmış ancak yarışmamıştı) ve Monza'da ikinci BRM'de benzer bir kaderi yaşayan Bobby Unser için üçüncü bir araç kullandı. McLaren yine Dan Gurney için üçüncü bir araç kullandı ve Ferrari, Kanada GP'si için antrenmanda bacağını kıran Ickx'in yerine Derek Bell'i aldı. İlk seansta BRM'sine ciddi hasar veren Unser için işler iyi başlamadı. Ancak Cumartesi günü Mario Andretti, Jackie Stewart'ın Matra'sının önünde Lotus'unu pole pozisyonuna getirdiğinde herkesi şaşırttı. İkinci sırada Graham Hill Lotus'uyla ve Chris Amon'ın Ferrari'siyle yer alırken, Dünya Şampiyonası umudu Denny Hulme (iki hafta önce Kanada'da kazandığı zaferden sonra Hill ile puanları eşitledi) üçüncü sırada Jochen Rindt'in Brabham'ının yanındaydı. Jack Oliver tekerlek arızası yaşadı ve ikinci Lotus'u ağır bir şekilde düşürdü. Henri Pescarolo da Matra V12'si patladığında yarış dışı kalmıştı. Andretti'nin F1 müdavimlerini geçebileceği umuduyla büyük bir kalabalık toplandı ve başlangıçta Mario öne geçti ancak Stewart ilk tur bitmeden onu geçti. Amon, Hill'in önünde üçüncü sıraya yerleşirken Hulme hızla beşinci sıraya yükseldi. Sıra ilk birkaç tur boyunca sabit kaldı ve ardından Amon döndü ve geride kaldı. 108 turun 14. turunda Andretti'nin Lotus'u gövdenin bir kısmını sürüklüyordu ve pite girmek zorunda kaldı ve grubun sonuna düştü. Geri dönmeye başladı ancak sonunda debriyaj arızasıyla yarış dışı kaldı. Ancak daha da önemlisi, Hulme yağda döndü ve hasarlı fren borusunu tamir ettirmek için pite girmek zorunda kaldı. Sonunda puan toplamayı hedefleyerek tekrar yarışa katıldı ancak kapanış turlarında tahrik mili arızası yaşadı ve kaza yaptı. Bu, Stewart ve Hill'i önde rahat bıraktı ve Gurney üçüncü oldu. Bir spinden sonra Surtees'in gerisine düştü ancak toparlanarak pozisyonu geri aldı. Yarışın son dakikalarında Gurney'nin lastiği patladı ve bu yüzden Surtees üçüncü sırayı aldı. Sonuç, Dünya Şampiyonası yarışında Hulme'un altı puan önüne geçen Graham Hill için bir destek oldu ancak Stewart'ın galibiyeti onu Hill'in sadece üç puan gerisine koydu. Yani bir ay sonra Meksika'da şampiyonluk için üçlü bir mücadele olacaktı.

 Yarış 12: Meksika 
Şampiyonanın Meksika'daki final turu, 1968 Mexico City Yaz Olimpiyatları'nın sadece 3 hafta önce yapılmış olması nedeniyle 2 hafta ertelendi. F1 takımları, Watkins Glen'den dört hafta sonra Dünya Şampiyonası'nın final turu için Mexico City'deki yüksek rakımlı Magadelena Mixhuca Park pistine nihayet vardıklarında Graham Hill'in 39, Jackie Stewart'ın 36 ve Denny Hulme'un 33 puanı vardı. Tüm yarışmacılar, sıralama turlarında İsviçreli Jo Siffert'in Rob Walker'ın Lotus 49'u ile pol pozisyonunu alması ve Chris Amon'ın Ferrari'sinin ikinci olmasıyla gölgede kaldı. Hill ve Hulme ikinci sırayı paylaşırken, Dan Gurney (üçüncü McLaren'de) üçüncü sırada John Surtees'in Honda'sının yanındaydı. Stewart, Jack Brabham'ın Brabham'ıyla dördüncü sıradaydı. Bu vesileyle, üçüncü Lotus, Essex sürücüsünün bir dönüş yapmasının ardından Lotus sürücüsü Jack Oliver'ı ele geçiren Moises Solana tarafından sürüldü. Yarışın başında öndeki iki adam da iyi bir çıkış yakalayamadı ve ilk virajda hızlı başlayan Surtees tarafından geçilmesine rağmen liderliği Hill aldı. Hill turun ilerleyen saatlerinde liderliği tekrar ele geçirdi ve turun sonunda açık ara öndeydi. Stewart, Amon, Hulme, Pedro Rodriguez (BRM) ve Jochen Rindt'in (Brabham) önünde üçüncü sıraya yükseldi. İlk turlarda, sıra önemli ölçüde değişti. Surtees, motoru aşırı ısındığı için sahada geriledi ve Rindt bir ateşleme sorunuyla ortadan kayboldu. Jacky Ickx, bacak sakatlığı nedeniyle ABD Grand Prix'sini kaçırdıktan sonra Ferrari'siyle tekrar yarışa döndü ancak onun yarışı da bir ateşleme arızası nedeniyle kısa sürdü. Stewart birkaç tur liderliği ele geçirdi ancak Hill onu tekrar geçerken Hulme, aracı garip bir şekilde yol tutmaya başlayana ve Siffert onu geçene kadar üçüncü oldu. Hulme, 11. turda arka süspansiyon arızası nedeniyle bariyere çarptığında ve Dünya Şampiyonası mücadelesine son verdiğinde yarıştan çekildi. Hill ve Stewart arasında artık düz bir mücadele vardı ancak Siffert oyuna dahil olmaya karar verdi ve 22. turda liderliği ele geçirdi. Ardından gaz kablosu koptuğu için pite girmek zorunda kaldı ve böylece Hill ve Stewart yine öndeydi. Üçüncü sıradaki Brabham'ın oldukça önündeydiler. Ve ardından Stewart yakıt besleme sorunu nedeniyle hızla geriye düşmeye başladı. Motor teklemeye başladı ve yol tutuşu da bozuldu. 51. turda, McLaren ve Brabham ikisi de onu geçti (Yeni Zelandalı daha önce Avustralyalıyı geçmişti). Brabham'ın yarışı kısa bir süre sonra bir motor sorunuyla sona erdi ve Johnny Servoz-Gavin de motor sorunuyla yarış dışı kalınca Hill ve McLaren'in arkasında üçüncü sırayı Oliver aldı. Stewart yedinci sıraya geriledi. Hill ikinci kez Dünya Şampiyonu oldu.

 Sonuçlar ve puan durumu 

 Grand Prix 
 Hafta Grand Prix Pol pozisyonu En hızlı tur Kazanan sürücü Kazanan takım Lastik  1  Güney Afrika Grand Prix  Jim Clark  Jim Clark  Jim Clark  Lotus-Ford  Rapor 2  İspanya Grand Prix  Chris Amon  Jean-Pierre Beltoise  Graham Hill  Lotus-Ford  Rapor 3  Monako Grand Prix  Graham Hill  Richard Attwood  Graham Hill  Lotus-Ford  Rapor 4  Belçika Grand Prix  Chris Amon  John Surtees  Bruce McLaren  McLaren-Ford  Rapor 5  Hollanda Grand Prix  Chris Amon  Jean-Pierre Beltoise  Jackie Stewart  Matra-Ford  Rapor 6  Fransa Grand Prix  Jochen Rindt  Pedro Rodríguez  Jacky Ickx  Ferrari  Rapor 7  Britanya Grand Prix  Graham Hill  Jo Siffert  Jo Siffert  Lotus-Ford  Rapor 8  Almanya Grand Prix  Jacky Ickx  Jackie Stewart  Jackie Stewart  Matra-Ford  Rapor 9  İtalya Grand Prix  John Surtees  Jackie Oliver  Denny Hulme  McLaren-Ford  Rapor 10  Kanada Grand Prix  Jochen Rindt  Jo Siffert  Denny Hulme  McLaren-Ford  Rapor 11  Birleşik Devletler Grand Prix  Mario Andretti  Jackie Stewart  Jackie Stewart  Matra-Ford  Rapor 12  Meksika Grand Prix  Jo Siffert  Jo Siffert  Graham Hill  Lotus-Ford  Rapor

 Puanlama sistemi 
Daha fazla bilgi: Formula 1 Dünya Şampiyonası puanlama sistemlerinin listesi

Puanlar yarışı ilk altı sırada bitirenlere verildi. Uluslararası F1 Üreticiler Kupası'nda ise her yarış için sadece en iyi dereceyi yapan sürücünün puanları sayıldı. Hem Şampiyona hem de Kupa için 1-6. turlardaki en iyi beş sonuç ve 7-12. turlardaki en iyi beş sonuç sayılmıştır.

Parantezsiz sayılar şampiyona puanlarıdır; parantez içindeki sayılar ise alınan toplam puanlardır. Puanlar aşağıdaki sisteme göre verilmiştir:
Sıra 1.  2.  3.  4.  5.  6. Yarış964321Kaynak:

Sürücüler Klasmanı
 Sıra Sürücü GAF İSP MON BEL HOL FRA BRİ ALM İTA KAN ABD MEK Puan 1  Graham Hill 2 1 1 YD 9 YD YD 2 YD 4 2 1 48 2  Jackie Stewart YD 4 1 3 6 1 YD 6 1 7 36 3  Denny Hulme 5 2 5 YD YD 5 4 7 1 1 YD YD 33 4  Jacky Ickx YD YD 3 4 1 3 4 3 DNS YD 27 5  Bruce McLaren YD YD 1 YD 8 7 13 YD 2 6 2 22 6  Pedro Rodríguez YD YD YD 2 3 NC YD 6 YD 3 YD 4 18 7  Jo Siffert 7 YD YD 7 YD 11 1 YD YD YD 5 6 12 8  John Surtees 8 YD YD YD YD 2 5 YD YD YD 3 YD 12 9  Jean-Pierre Beltoise 6 5 YD 8 2 9 YD YD 5 YD YD YD 11 10  Chris Amon 4 YD YD 6 10 2 YD YD YD YD YD 10 11  Jim Clark 1 9 12  Jochen Rindt 3 YD YD YD YD YD YD 3 YD YD YD YD 8 13  Richard Attwood 2 YD 7 7 YD 14 6 14  Johnny Servoz-Gavin YD YD 2 YD YD 6 15  Jackie Oliver YD 5 NC DNS YD 11 YD YD DNS 3 6 16  Ludovico Scarfiotti YD 4 4 6 17  Lucien Bianchi 3 6 YD YD NC NC YD 5 18  Vic Elford 4 YD YD YD 5 YD 8 5 19  Brian Redman YD 3 YD 4 20  Piers Courage YD YD YD YD 6 8 8 4 YD YD YD 4 21  Dan Gurney YD YD YD YD 9 YD YD 4 YD 3 22  Jo Bonnier YD DNQ YD 8 YD 6 YD NC 5 3 23  Jack Brabham YD DNS YD YD YD YD YD 5 YD YD YD 10 2 24  Silvio Moser DNQ 5 NC DNS DNQ 2 —  Henri Pescarolo YD DNS 9 0 —  John Love 9 0 —  Hubert Hahne 10 0 —  Kurt Ahrens Jr. 12 0 —  Jackie Pretorius NC 0 —  Derek Bell YD YD 0 —  Mario Andretti DNS YD 0 —  Bobby Unser DNS YD 0 —  Andrea de Adamich YD 0 —  Dave Charlton YD 0 —  Mike Spence YD 0 —  Basil van Rooyen YD 0 —  Sam Tingle YD 0 —  Jo Schlesser YD 0 —  Robin Widdows YD 0 —  David Hobbs YD 0 —  Bill Brack YD 0 —  Moisés Solana YD 0 —  Al Pease DNS 0 —  Frank Gardner DNQ 0 Sıra Sürücü GAF İSP MON BEL HOL FRA BRİ ALM İTA KAN ABD MEK Puanküçükresim|upright=0.68|Graham Hill (1969'da resmedilmiştir) Lotus ile 2. ve son Sürücüler Şampiyonluğunu kazanmıştır.

 Markalar Klasmanı
 Sıra Marka GAF İSP MON BEL HOL FRA BRİ ALM İTA KAN ABD MEK Puan Only the best 5 results from the first 6 rounds and the best 5 results from the last 6 rounds counted towards the championship. Numbers without parentheses are championship points; numbers in parentheses are total points scored. 1  Lotus-Ford 1 1 1 5 9 11 1 2 YD 4 2 1  62 2  McLaren-Ford 2 5 1  YD 5 4 7 1  1  4 2  49 3  Matra-Ford 6 5 YD  4 1   3 6 1  2 6 1  7  45 4  Ferrari 4 YD 3 4 1  2 4 3 YD YD YD 32 5  BRM YD YD 2 2 3 6 8 6 4 3 YD 4 28 6  Honda 8 YD  YD YD  YD  2 5  YD  YD  YD  3 5  14 7  Cooper-BRM 3 3 6 YD  4 YD   YD   YD  5  NC 8 14 8  Brabham-Repco 3 YD YD YD 5 YD YD 3 YD YD YD 10 10 9  Matra YD  8 2  9 YD  YD  5 YD  YD  9  8 10  McLaren-BRM 5 WD DNQ YD 8 YD WD 6 YD NC DNS 3 —  Cooper-Maserati 7 WD 0 —  Eagle-Weslake YD YD WD WD YD  9 YD  0 —  Lola-BMW 10 0 —  Brabham-Climax NC 0 —  LDS-Repco YD  0 —  Cooper-Climax YD  0 —  Eagle-Climax DNS 0 Sıra Marka GAF İSP MON BEL HOL FRA BRİ ALM İTA KAN ABD MEK Puan.

Kalın sonuçlar şampiyona toplamlarına dahil edilmiştir.

 Şampiyona dışı yarışlar 
1968'de düzenlenen ve Dünya Şampiyonası için sayılmayan diğer Formula 1 yarışları.

No Tarih Yarış Adı Pist Kazanan Pilot Üretici Rapor 1 17 Mart 1968  III Race of Champions Brands Hatch  Bruce McLaren  McLaren-Cosworth Rapor 2 27 Nisan 1968  XX BRDC International Trophy Silverstone  Denny Hulme  McLaren-Cosworth Rapor 3 17 Ağustos 1968  XV International Gold Cup Oulton Park  Jackie Stewart  Matra-Cosworth Rapor

 Kaynakça 

 Dış bağlantılar 
 1968 Formula One season at f1-facts.com

Kategori:Formula 1 sezonları
Kategori:1968'de Formula 1