Antikomünist kitlesel katliamlar

Anti-komünist toplu katliamlar, komünistlerin, komünist olduğu iddia edilen kişilerin veya onların destekçisi olduğu iddia edilen kişilerin, anti-komünistler ve komünizme karşı çıkan siyasi örgütler veya hükûmetler tarafından siyasi amaçlı toplu katliamlarıdır. Komünist hareket kurulduğu günden bu yana muhalefetle karşı karşıya kalmış ve bu muhalefet çoğu zaman örgütlü ve şiddete dayalı olmuştur. Soğuk Savaş sırasında yürütülen birçok anti-komünist toplu katliam çabaları, Amerika Birleşik Devletleri ve Batı Bloğu müttefikleri tarafından desteklendi.Mark Aarons (2007). "Justice Betrayed: Post-1945 Responses to Genocide." In David A. Blumenthal and Timothy L. H. McCormack (eds). The Legacy of Nuremberg: Civilising Influence or Institutionalised Vengeance? (International Humanitarian Law).  Martinus Nijhoff Publishers.  pp. 71 1965-66'daki Endonezya toplu katliamları ve Guatemala İç Savaşı sırasında Guatemala ordusu tarafından gerçekleştirilen katliamlar da dahil olmak üzere ABD destekli bazı toplu katliamlar soykırım eylemleri olarak kabul edilir.

 Arka plan 

 Beyaz Terör 
Beyaz Terör, 1795 yılında Fransız Devrimi sırasında, Fransız tahtına sadık olanların sabit beyaz bayrağına atıfta bulunarak her türlü karşı-devrimci şiddeti belirtmek amacıyla ortaya atılan bir terimdir. O zamandan beri tarihçiler ve bireysel gruplar, daha geniş anlamda koordineli karşı-devrimci şiddeti tanımlamak için Beyaz Terör terimini kullanmaktadırlar. Tarih boyunca pek çok Beyaz Terör grubu, karşı-devrimci ve anti-komünist gündemlerinin bir parçası olarak komünistleri, komünist olduklarını iddia edenleri ve komünizm sempatizanlarını zulmetmiş, saldırmış ve öldürmüştür. Tarihçi Christian Gerlach, "her iki taraf da teröre başvurduğunda, 'kızıl' terör genellikle 'beyaz' terörle karşılaştırıldığında sönük kalıyordu" diye yazdı ve Paris Komünü'nün ezilmesini, İspanya İç Savaşı'nın dehşetini ve 1965-66'daki Endonezya toplu katliamlarını örnek olarak gösterdi.

 Amerika 
Latin Amerika, 20. yüzyılda pek çok kanlı iç savaş ve toplu katliamla harap oldu. Bu çatışmaların çoğu ya siyasi amaçlıydı ya da siyasi meseleler etrafında dönüyordu ve birçoğunda anti-komünist kitlesel katliamlar işlendi.

 Arjantin 
1976'dan 1983'e kadar Arjantin'deki askeri diktatörlük, Jorge Rafael Videla liderliğindeki Ulusal Yeniden Örgütlenme Süreci, devlet terörü döneminde komünizm veya diğer sol görüşlere sempati duyduğundan şüphelenilen 9.000 ila 30.000 sivilin tutuklanmasını ve infaz edilmesini organize etti. Mağdurların çocuklarına bazen yeni bir kimlik veriliyor ve çocuksuz askeri aileler tarafından zorla evlat ediniliyorlardı. 2000'li yıllarda yargılanan cinayet failleri, eylemlerinin Komünizme karşı bir "savaşın" gerekli bir parçası olduğunu savundular. Bu süreç, Latin Amerika'nın Güney Koni ülkelerinin koordineli istihbarat servisleri tarafından binlerce sol görüşlü muhalifin ve iddia edilen komünistlerin bastırılması ve öldürülmesini içeren ve Pinochet'nin Şili'si tarafından yönetilen ve Amerika Birleşik Devletleri tarafından desteklenen Operasyon Condor adlı daha geniş bir anti-komünist operasyonun parçasıydı.

 El Salvador 
1932'de, Komünist Parti'nin önderlik ettiği, Maximiliano Hernández Martínez'in Salvador askeri diktatörlüğüne karşı başlatılan ayaklanma Salvador Silahlı Kuvvetleri tarafından acımasızca bastırıldı ve 30.000 köylünün ölümüyle sonuçlandı.Cold War's Last Battlefield, The: Reagan, the Soviets, and Central America by Edward A. Lynch State University of New York Press 2011, p. 49.

El Salvador İç Savaşı (1979-1992) , El Salvador'daki askeri yönetim ile Farabundo Martí Ulusal Kurtuluş Cephesi (FMLN) olarak bilinen beş sol görüşlü gerilla örgütünün koalisyonu arasındaki çatışmadır. 15 Ekim 1979'daki darbe, hükûmet tarafından darbe karşıtı protestocuların ve gerillalar tarafından da kargaşa karşıtı protestocuların öldürülmesine yol açtı ve yaygın olarak iç savaşa doğru giden bir dönüm noktası olarak görülüyor.

Ocak 1980'de sol görüşlü siyasi örgütler birleşerek Kitlelerin Koordineli Devrimcileri'ni (KDRM) kurdular. Birkaç ay sonra sol görüşlü silahlı gruplar birleşerek Birleşik Devrimci Direktörlüğü (DRU) kurdular. Ekim 1980'de Komünist Parti ile birleşmesinin ardından ismi FMLN olarak değiştirildi.Uppsala Conflict Data Program Conflict Encyclopedia, El Salvador, In Depth: Negotiating a settlement to the conflict, http://www.ucdp.uu.se/gpdatabase/gpcountry.php?id=51&regionSelect=4-Central_Americas# , viewed on 24 May 2013 Bu iç savaş 12 yıldan fazla sürdü ve her iki taraftan da aşırı şiddet görüldü. Ayrıca, ölüm mangaları tarafından sivillerin kasıtlı olarak terörize edilmesi ve hedef alınması, çocuk askerlerin silah altına alınması ve çoğunlukla ordu tarafından gerçekleştirilen diğer insan hakları ihlalleri de buna dahildir. Çatışma sırasında bilinmeyen sayıda insan "kayboldu" ve Birleşmiş Milletler 75.000'den fazla kişinin öldürüldüğünü bildirdi."Report of the UN Truth Commission on El Salvador"  United Nations, 1 April 1993 Amerika Birleşik Devletleri, Jimmy Carter ve Ronald Reagan yönetimleri sırasında El Salvador hükûmetine büyük miktarda askeri yardım sağlayarak çatışmaya katkıda bulundu.Uppsala Conflict Data Program Conflict Encyclopedia, El Salvador, In Depth: Negotiating a settlement to the conflict, http://www.ucdp.uu.se/gpdatabase/gpcountry.php?id=51&regionSelect=4-Central_Americas# , "While nothing of the aid delivered from the US in 1979 was earmarked for security purposes the 1980 aid for security only summed US$6,2 million, close to two-thirds of the total aid in 1979", viewed on 24 May 2013

 Guatemala 
ABD destekli Guatemala Silahlı Kuvvetleri'nin gerilla ordusunda gerillaların ve özellikle komünistlerin sivil işbirlikçilerinin katliamları, zorla kaybetmeleri, işkenceleri ve toplu infazları 1965'ten beri yaygındı. Bu, askeri rejimin uzun süredir uyguladığı bir politikaydı ve Amerika Birleşik Devletleri yetkilileri tarafından da biliniyordu.Group says files show U.S. knew of Guatemala abuses . The Associated Press via the New York Daily News, 19 March 2009. Retrieved 29 October 2016. 1984 tarihli bir raporda "terör yoluyla otoritesini sürdüren askeri bir hükümetin binlerce kişiyi katletmesi" ele alınıyordu.Guatemala: A Nation of Prisoners, An Americas Watch Report, January 1984, pp. 2–3. İnsan Hakları İzleme Örgütü, silahlı kuvvetlerin çoğunlukla silahsız sivillere karşı gerçekleştirdiği olağanüstü zalimce eylemleri anlattı.

Baskı, çoğunluğu yerli halkın yaşadığı ve Yoksulların Gerilla Ordusu'nun faaliyet gösterdiği kuzey eyaletlerinde soykırım boyutlarına ulaştı. Guatemala ordusu, geleneksel olarak alt insan olarak görülen Maya halklarını gerillaları destekleyen halklar olarak gördü ve Maya köylülerine karşı toptan bir katliam ve kaybolma hareketi başlattı. Savaşın erken dönemlerinde Yerli köylülere yönelik katliamlar yaşanmış olsa da, Yerli halka karşı sistematik terör kullanımı 1975 civarında başlamış ve 1980'lerin ilk yarısında zirveye ulaşmıştır. Guatemala İç Savaşı sırasında yaklaşık 200.000 Guatemalalının öldürüldüğü ve bunların arasında en az 40.000 kişinin "kaybolduğu" tahmin ediliyor. CEH tarafından belgelenen 42.275 bireysel öldürme ve "kaybetme" vakasının %93'ü hükûmet güçleri tarafından öldürüldü. Mağdurların %83'ü Maya, %17'si ise Ladino'ydu.83% of the "fully identified" 42,275 civilians killed by human rights violations during the Guatemalan Civil War were Mayan and 17% Ladino.< See , and 

 Asya 
20. yüzyılda Asya'daki siyasal ve ideolojik mücadeleler sıklıkla komünist hareketleri de içeriyordu. Asya'da büyük çapta anti-komünist kitle katliamları işlendi.

 Çin anakarası 
küçükresim|upright=1.27|KMT birlikleri Komünist savaş esirlerini topluyor
12 Nisan 1927 Şanghay Katliamı, Kuomintang'daki (KMT) Çan Kay Şek'in muhafazakar kanadının askerî güçleri tarafından Şanghay'daki Çin Komünist Partisi (ÇKP) örgütlerine yönelik şiddetli bir bastırma eylemiydi. Olaydan sonra, ikincisi kontrolü altındaki tüm bölgelerde komünistlere karşı tam kapsamlı bir tasfiye gerçekleştirdi ve Guangzhou ve Çangşa gibi şehirlerde daha da şiddetli bastırmalar gerçekleşti.Wilbur, Nationalist Revolution 114 Tasfiye, KMT'nin sağ ve sol kanatları arasında açık bir ayrılığa yol açtı ve Chiang Kai-shek, Wuhan'daki Wang Jingwei liderliğindeki orijinal sol kanat KMT hükûmetine karşı Nanjing'de sağ kanadın lideri olarak kendini ilan etti.

12 Nisan günü şafak vakti çete üyeleri, sendika işçilerinin kontrolündeki Zhabei, Nanshi ve Pudong gibi ilçe ofislerine saldırmaya başladı. Çan, olağanüstü hal kararnamesi ile 26. Ordu'ya işçi milislerini silahsızlandırma emri verdi ve bunun sonucunda 300'den fazla kişi öldü ve yaralandı. Sendikalı işçiler 13 Nisan'da Chiang'ı kınamak için kitlesel bir miting düzenlediler ve binlerce işçi ve öğrenci protesto amacıyla 26. Ordu'nun 2. Tümen karargahına gitti. Askerler ateş açtı, 100 kişi öldü, çok sayıda kişi yaralandı. Çan, Şanghay Geçici Hükûmeti'ni, işçi sendikalarını ve Komünist kontrolü altındaki bütün diğer örgütleri feshetti ve Du Yuesheng'in kontrolü altında Kuomintang'a bağlı bir sendikalar ağı yeniden örgütledi. 1.000'den fazla komünist tutuklandı, 300'e yakını idam edildi, 5.000'den fazlası kayboldu. Batılı haber kaynakları daha sonra General Bai'ye "Komünist Kafaların Kesicisi" lakabını taktılar.

Whampoa Askeri Akademisi mezunu olan komünist geçmişe sahip bazı Ulusal Devrim Ordusu komutanları sempatizanlıklarını gizli tuttular ve tutuklanmadılar ve birçoğu Çin İç Savaşı'nın başlamasından sonra komünistlere bağlılıklarını değiştirdiler. (this book is controversial for its anti-Mao tone and references).

Nanjing-Wuhan ayrılığı (Çince: 宁汉分裂) olarak bilinen iki rakip KMT hükûmetleri uzun ömürlü olmadı. Çünkü Wuhan Kuomintang'ı da lideri Wang, Joseph Stalin'in Mihail Borodin'e ÇKP'nin çabalarının örgütlenmesi ve böylece sol görüşlü KMT'yi devirip Wuhan hükûmetini ele geçirmesi yönündeki gizli emrini öğrenmesinin ardından komünistleri şiddetli bir şekilde tasfiye etmeye başladı. Kanton, Xiamen, Fuzhou, Ningbo, Nanjing, Hangzhou ve Çangşa'da 20 gün içinde 10.000'den fazla komünist tutuklanarak idam edildi. Sovyetler Birliği, KMT ile işbirliğini resmen sonlandırdı. Komünist sempatizanı olan Wang, misilleme korkusuyla Avrupa'ya kaçtı. Wuhan Milliyetçi hükûmeti kısa sürede dağıldı ve Chiang, Kuomintang'ın tek meşru lideri olarak kaldı. KMT tarafından yürütülen baskı kampanyalarında bir yıl içinde Çin Anakarası'nda 300.000'den fazla insan öldürüldü.Barnouin, Barbara and Yu Changgen. Zhou Enlai: A Political Life. Hong Kong: Chinese University of Hong Kong, 2006. . Retrieved at Google Books on 12 March 2011. p.38

Şanghay Katliamı sırasında Kuomintang, ayakları bağlanmamış kısa saçlı kadınları da hedef aldı ve bu tür "geleneksel olmayan" kadınların radikal olduğunu varsaydı. Kuomintang güçleri, yerel halkı korkutmak amacıyla göğüslerini kesti, kafalarını tıraş etti ve parçalanmış cesetlerini teşhir etti.

 Çin İç Savaşı 
Kuomintang ile komünistler arasındaki iç savaş sırasında her iki taraf da Çin Halk Cumhuriyeti üzerinde hegemonya kurmak amacıyla sivil halka ve hatta kendi ordularına karşı kitlesel şiddet uyguladı. İç savaş sırasında, Kuomintang'ın anti-komünist kanadı, asker toplama kampanyaları sırasında çatışmaya girmeden önce 1.131.000 askeri öldürdü. Ayrıca Kuomintang fraksiyonu iç savaş sırasında 1 milyon sivili katletti. Bu sivil kurbanların çoğu köylülerdi.

 Doğu Timor 
Bağımsız Doğu Timor Devrimci Cephesi liderlerine karşı komünizmle ilgili asılsız suçlamalar yayınlayarak ve Timor Demokratik Birliği koalisyonunda anlaşmazlık yaratarak Endonezya hükûmeti Doğu Timor'da istikrarsızlığa yol açtı ve gözlemcilere göre onu işgal etmek için bir bahane yarattı.Dunn, p. 78; Budiadjo and Liong, p. 5; Jolliffe, pp. 197–198; Taylor (1991), p. 58. Taylor cites a September CIA report describing Indonesian attempts to "provoke incidents that would provide the Indonesians with an excuse to invade should they decide to do so". Endonezya'nın Doğu Timor'u işgali sırasında Endonezya Ulusal Silahlı Kuvvetleri, yaklaşık 150.000 (1975-1999) Kiernan, p. 594. Doğu Timor vatandaşını veya nüfusunun yaklaşık beşte birini öldürdü ve aç bıraktı. Oxford Üniversitesi, işgali Doğu Timor soykırımı olarak adlandıran akademik bir fikir birliğine vardı ve Yale Üniversitesi bunu soykırım çalışmaları programının bir parçası olarak öğretiyor.

 Endonezya 
küçükresim|Tümgeneral Suharto (sağda, ön planda) kitlesel tasfiyeye yol açan başarısız darbede öldürülen generallerin cenazesine katılıyor, 5 Ekim 1965
Endonezya'nın başkenti Cakarta'da başarısız bir darbe girişiminin ardından, Endonezya Komünist Partisi'nin (PKI) sorumlu tutularak şiddetli bir anti-komünist tasfiye ve katliam yaşandı. Endonezya güvenlik güçleri tarafından öldürülen insan sayısına ilişkin tahminlerin çoğu 500.000 ile 1.000.000 arasında değişmektedir.Friend (2003), p. 113. Kanlı tasfiye, İkinci Dünya Savaşı'ndan bu yana en kötü, ancak en az bilinen toplu cinayetlerden birini oluşturuyor. Cinayetler Ekim 1965'te Cakarta'da başladı, Orta ve Doğu Cava'ya ve daha sonra Bali'ye yayıldı ve diğer adaların bazı bölgelerinde,Cribb (1990), p. 3. en önemlisi Sumatra'da daha küçük çaplı salgınlar meydana geldi. Sukarno'nun cumhurbaşkanlığı çözülmeye başlayınca ve Suharto 30 Eylül Hareketi darbe girişiminin ardından kontrolü ele geçirmeye başlayınca, PKI'nin üst düzey ulusal liderleri avlanıp tutuklandı ve bazıları özet yargılamayla idam edildi. Özellikle Endonezya Hava Kuvvetleri tasfiyenin hedefi oldu. Parti başkanı Dipa Nusantara Aidit, darbe girişiminin Yogyakarta, Salatiga ve Semarang'daki sol görüşlü subaylar tarafından desteklendiği Orta Java'ya Ekim ayı başında uçmuştu.Vickers (2005), p. 157. Partinin üst düzey liderlerinden Njoto 6 Kasım civarında, Aidit 22 Kasım'da vuruldu ve PKI'nin Birinci Başkan Yardımcısı MH Lukman kısa bir süre sonra öldürüldü.Ricklefs (1991), p. 288; Vickers (2005), p. 157

Daha geniş kapsamlı anti-komünist kitlesel katliamların bir parçası olarak Suharto rejimi, Çinli-Endonezyalıları, onların sadakatsiz bir Komünist "beşinci kol"un parçası oldukları varsayımıyla katletti.

2016 yılında Lahey'deki uluslararası bir mahkeme, cinayetlerin insanlığa karşı suç teşkil ettiğine hükmetti ve ayrıca Amerika Birleşik Devletleri ve diğer Batılı hükümetlerin de suçlara ortak olduğuna karar verdi. 2017 yılında yayınlanan gizliliği kaldırılmış belgeler, ABD hükümetinin katliamlar gerçekleştiği anda ayrıntılı bilgiye sahip olmasının yanı sıra, toplu katliam kampanyasına da derinlemesine dahil olduğunu doğrulamaktadır. Tarihçi John Roosa, belgelerin "ABD'nin operasyonun bir parçası olduğunu, Endonezya ordusuyla stratejiler geliştirdiğini ve onları PKI'nin peşine düşmeye teşvik ettiğini" gösterdiğini ileri sürüyor. Connecticut Üniversitesi tarihçisi Bradley R. Simpson'a göre, belgeler "ABD'nin masum insanların toplu katliamını bilerek ve neşeyle desteklediğine dair kınayıcı ayrıntılar içeriyor". UCLA tarihçisi Geoffrey B. Robinson, ABD ve diğer güçlü Batılı devletlerin desteği olmadan Endonezya Ordusu'nun toplu katliam programının gerçekleşmeyeceğini savunuyor. Vincent Bevins, dünyadaki diğer sağcı askeri rejimlerin, Batılı güçler arasında sahip olduğu başarı ve prestij göz önüne alındığında, Endonezya ordusunun gerçekleştirdiği toplu katliam programını taklit etmeye çalışarak kendi anti-komünist imha hareketleri yürüttüklerini ve "Cakarta" metaforunu dolaylı olarak on bir ülkeyle ilişkilendiren kanıtlar bulduklarını yazıyor.

 Kore 
küçükresim|Güney Kore'de askeriye tarafından vurulup toplu mezara gömülmeden önce tutuklular, Temmuz 1950
Kore Savaşı sırasında, on binlerce komünist olduğu düşünülen ve komünizm sempatizanı olan kişi, Bodo Birliği katliamı (1950) olarak bilinen olayda öldürüldü. Ölü sayısıyla ilgili tahminler farklılık gösteriyor. Hakikat ve Uzlaşma Komisyonu komiseri Profesör Kim Dong-Choon'a göre, en az 100.000 kişi komünizmi desteklediği şüphesiyle idam edildi, bu rakamı kendisi "çok muhafazakar" olarak niteledi. Hakikat ve Uzlaşma Komisyonu'nun soruşturması için dilekçe verilen Kore Savaşı dönemi katliamlarının ezici çoğunluğu (%82) Kore Cumhuriyeti Silahlı Kuvvetleri tarafından gerçekleştirilirken, katliamların sadece %18'i Kore Halk Ordusu tarafından gerçekleştirildi.

 Tayvan 
Beyaz Terör, Çan Kay Şek döneminde binlerce kişi komünist sempatizanı ve casus olarak damgalanarak hükûmet tarafından öldürüldü. Tayvan'da 28 Şubat Olayı'nın ardından siyasi muhaliflere yönelik şiddetli bir bastırma. 27 Şubat'ta, Tütün Tekel Bürosu ajanlarından oluşan bir grupla bir Taipei sakini arasında çıkan arbede sonrasında protestolar patlak verdi. Protestocular demokratik reformlar ve yolsuzluğa son verilmesi çağrısında bulundu. Kuomintang rejimi halk ayaklanmasını bastırmak için şiddete başvurdu. Sonraki birkaç gün içinde, hükûmet öncülüğündeki baskında birkaç bin kişi öldürüldü; tahminlere göre ölü sayısı genel olarak 10.000 ile 30.000 arasında veya daha fazlasına çıktı. 1947'den 1987'ye kadar yaklaşık 140.000 Tayvanlı hapse atıldı ve bunlardan yaklaşık 3.000 ila 4.000'i Kuomintang rejimine karşı oldukları iddiasıyla idam edildi.

 Tayland 
Tayland askeri hükûmeti ve Komünist Bastırma Harekâtı Komutanlığı (CSOC), Tayland Kraliyet Ordusu, Tayland Kraliyet Polisi ve yarı askeri gönüllülerin yardımıyla, 1960'lı ve 1970'li yıllarda Tayland Komünist Partisi'nin ayaklanmasına sert önlemlerle tepki gösterdi. Komünizm karşıtı operasyonlar, Mareşal Thanom Kittikachorn ve General Praphas Charusathien'in iktidarı sırasında 1971-1973 yılları arasında zirveye ulaştı. Resmi rakamlara göre ülke genelinde 3.008 şüpheli komünist öldürüldü.

 Vietnam 
Benjamin Valentino, Vietnam Savaşı (1955-1975) sırasında ABD Silahlı Kuvvetleri ve Güney Vietnam tarafından "kontrgerilla toplu katliamları"nın 110.000-310.000 ölümle sonuçlandığı tahmininde bulunuyor.

 Avrupa 
Komünist hareket, 19. yüzyılın sonlarında Avrupa'da kurulduğundan beri muhalefetle karşı karşıyadır. Buna karşı muhalefet zaman zaman şiddete başvurmuş ve 20. yüzyıl boyunca büyük ölçekte anti-komünist kitlesel cinayetler işlenmiştir.

 Bulgaristan 
1920'lerde Bulgaristan Krallığı hükümeti, Çar III. Boris'in başarısız suikastını bahane ederek, 1923 Bulgar darbesinden sonra devrik Başbakan Aleksandar Stamboliyski'yi desteklemeye devam eden hem komünistleri hem de Tarım Birliği üyelerini kapsayan sol görüşlü gruplara karşı kitlesel bir av başlattı.

 Estonya 
Estonya'daki Holokost (1941-1944) kapsamında en az 22.000 Estonya Komünist Partisi üyesi, iddia edilen komünistler, Sovyet savaş esirleri ve Estonya Yahudileri katledildi. Bu cinayetler, Yahudilerin yanı sıra Naziler ve Estonyalı işbirlikçileri tarafından komünistlere karşı da gerçekleştirilmişti. Bu katliamlar, Nazilerin "Yahudi-Bolşevizmi" komplo teorisi ve Estonyalı milliyetçilerin Sovyet karşıtı duyguları tarafından meşrulaştırılıyordu. Modern Estonya, son yıllarda merkez-sol Avrupa politikacıları tarafından bu suçları yüceltmekle suçlanıyor.

 Finlandiya 
1918'deki Finlandiya İç Savaşı'nın Beyaz Terörü sırasında 10.000 solcu muzaffer Beyaz Muhafız güçleri tarafından idam edildi.

 Almanya 
küçükresim|upright=1.09|1945'te kurtuluştan hemen sonra Dachau'nun ana girişini koruyan ABD askerleri
Alman komünistler, sosyalistler ve sendika üyeleri, Nazizmin ilk yerli muhalifleri arasındaydı Non-Jewish Resistance , Holocaust Encyclopedia, United States Holocaust Memorial Museum, Washington, D.C. ve aynı zamanda toplama kamplarına gönderilen ilk kişiler arasındaydılar. Adolf Hitler, komünizmin bir Yahudi ideolojisi olduğunu iddia etmiş ve Nazi Partisi de buna " Yahudi-Bolşevizmi" adını vermiştir. Komünist kışkırtma korkusu, Hitler'e tam yetkiler veren 1933 Yetkilendirme Yasası'nı meşrulaştırmak için kullanıldı. Hermann Göring daha sonra Nürnberg Mahkemeleri'nde verdiği ifadede, Nazilerin Alman komünistlerini bastırmaya istekli olmasının, Başkan Paul von Hindenburg ve Alman seçkinlerini Nazilerle işbirliği yapmaya yönelttiğini söyledi. İlk toplama kampı Mart 1933'te Dachau'da inşa edildi ve orijinal amacı Nazilere karşı çıkan Alman komünistleri, sosyalistleri, sendika üyelerini ve diğerlerini hapsetmekti. Komünistler, sosyal demokratlar ve diğer siyasi tutuklular kırmızı üçgen takmaya zorlanıyordu.

Almanya, 1936 yılında Komintern'e karşı mücadele etmek amacıyla Japon İmparatorluğu ile Uluslararası Anti-Komintern Paktı'nı imzaladı. Almanya'nın 1941'de komünist Rusya'ya saldırmasının ardından, Avrupa'daki işgal altındaki devletlerden çok sayıda yeni imzacının katılımıyla Anti-Komintern Paktı yenilendi. Pakt ayrıca Türkiye ve El Salvador hükûmetleri de gözlemci olarak katıldı. Alman işgali altındaki topraklarda binlerce komünist tutuklandı ve ardından Alman toplama kamplarına gönderildi. Naziler yeni bir toprak parçasını ele geçirdiklerinde, komünist, sosyalist ve anarşist grupların üyeleri genellikle ilk tutuklanan veya idam edilen kişiler olurdu. Doğu Cephesinde bu uygulama, Hitler'in Sovyet askerleri arasında ele geçirilen tüm siyasi komiserlerin ve Almanların elindeki topraklarda bulunan tüm Komünist Parti üyelerinin özet infazını emrettiği Komiser Emri ile uyumluydu. Bu infazları doğuda Einsatzgruppen gerçekleştiriyordu.

 Yunanistan 
Varkiza Antlaşması'nın (Şubat 1945) ardından komünistlerin egemen olduğu EAM-ELAS direniş hareketinin silahsızlandırılması, Yunanistan Krallığı tarafından solculara yönelik siyasi ve hukuki baskı dönemiyle takip edildi. Hükûmetin bu tutumu, Temmuz 1945 itibarıyla 10.000 ile 18.000 arasında üyeye sahip toplam 230 sağcı paramiliter çetenin kurulmasını kolaylaştırdı. Sağ kanat ölüm mangaları, Yunan solcularına karşı organize bir zulüm başlattı ve bu zulüm daha sonra Beyaz Terör olarak adlandırıldı. Varkiza Antlaşması'ndan 1946 seçimlerine kadar geçen sürede sağcı terör örgütleri 1.289 cinayet, 165 tecavüz, 151 adam kaçırma ve zorla kaybetme olayı gerçekleştirdi. 6.681 kişi yaralandı, 32.632 kişi işkence gördü, 84.939 kişi tutuklandı, 173 kadın tıraş edildi. Milliyetçilerin Birleşik Hizası'nın 1 Nisan 1946'daki zaferinden itibaren aynı yılın 1 Mayıs'ına kadar 116 solcu öldürüldü, 31'i yaralandı, 114'ü işkence gördü, 4 bina ateşe verildi ve 7 siyasi ofis yağmalandı.

 İspanya 
küçükresim|upright=1.09|İspanya İç Savaşı'nın başlangıcında Francocular tarafından idam edilen yirmi altı cumhuriyetçi
İspanya'da Beyaz Terör (veya "Francoist Baskı"), İspanya İç Savaşı sırasında Milliyetçiler tarafından işlenen vahşetleri ve sonrasında Franco İspanyası'nda (1936-1975) işlenen vahşetleri ifade eder.Beevor, Antony. The Battle for Spain; The Spanish Civil War 1936–1939 (Weidenfeld & Nicolson, 2006), pp.89–94.

Çoğu tarihçi, Beyaz Terör'deki ölü sayısının Kızıl Terör'deki (1936) ölü sayısından daha fazla olduğu konusunda hemfikirdir. Kızıl Terör ölümlerine ilişkin tahminlerin çoğu 38.000 Beevor, Antony. The Battle for Spain; The Spanish Civil War 1936–1939. Penguin Books. 2006. London. p.87 ile 55.000 Thomas, Hugh. The Spanish Civil War. Penguin Books. London. 2001. p.900 arasında değişirken, Beyaz Terör ölümlerine ilişkin tahminlerin çoğu 150.000 Casanova, Julían; Espinosa, Francisco; Mir, Conxita; Moreno Gómez, Francisco. Morir, matar, sobrevivir. La violencia en la dictadura de Franco. Editorial Crítica. Barcelona. 2002. p.8 ile 400.000 Richards, Michael. A Time of Silence: Civil War and the Culture of Repression in Franco's Spain, 1936-1945. Cambridge University Press. 1998. p.11 arasında değişmektedir.

Cumhuriyetçi kanadın iç savaşı kaybetmesinin ardından birçok komünist ve sosyalistin İspanya'yı terk etmesi nedeniyle somut rakamlar mevcut değil. Ayrıca, Francoist hükûmet Beyaz Terörle ilgili binlerce belgeyi imha etti.Preston, Paul. The Spanish Civil War. Reaction, revolution & revenge. Harper Perennial. 2006. London. p.316Espinosa, Francisco. La justicia de Queipo. Editorial Crítica. 2006. Barcelona. p.4Espinosa, Francisco. Contra el olvido. Historia y memoria de la guerra civil. Editorial Crítica. 2006. Barcelona. p.131 ve Cumhuriyetçilerin infazlarını ortaya çıkaran kanıtları gizlemeye çalıştı.Fontana, Josep, ed. España bajo el franquismo. Editorial Crítica. 1986. Barcelona. p.22Espinosa, Francisco. La justicia de Queipo. Editorial Crítica. 2006. Barcelona. pp.172–173 Beyaz Terör'ün binlerce kurbanı, sadece Endülüs'te 600'den fazla olmak üzere, yüzlerce isimsiz ortak mezara gömüldü.Moreno Gómez, Francisco. 1936: el genocidio franquista en Córdoba. Editorial Crítica. Barcelona. 2008. p.11 En büyük ortak mezar, Málaga'nın dışındaki San Rafael mezarlığındadır (muhtemelen 4.000'den fazla cesetle). Tarihsel Belleği Kurtarma Derneği (Asociación para la Recuperación de la Memoria Historica veya ARMH) "Opening Franco's Graves ", by Mike Elkin Archaeology Volume 59 Number 5, September/October 2006. Archaeological Institute of America kayıp sayısının 35.000'in üzerinde olduğunu söylüyor.Silva, Emilio. Las fosas de Franco. Crónica de un desagravio. Ediciones Temas de Hoy. 2006. Madrid. p. 110

Francoizm Tarafından Zorla Kaybedilenlerin Mağdurları Platformu'na göre, İspanya İç Savaşı ve sonrasındaki Francoist İspanya'nın mağdurları da dahil olmak üzere 140.000 kişi kayıptı."Garzón recibe más de 140.000 nombres de desaparecidos en la Guerra Civil y la dictadura respecto de las que todavía se continúa desconociendo su paradero ". El Mundo, 22 de septiembre de 2008."Al menos 88.000 víctimas del franquismo continúan sepultadas en fosas comunes. " Público, 30 August 2012. Kayıpların kalıntılarına ulaşılamayan veya kimlikleri tespit edilemeyen kişi sayısı bakımından İspanya'nın Kamboçya'dan sonra dünyada ikinci sırada yer aldığı belirtiliyor.

 Ayrıca bakınız 

 Antikomünizm
 Katliam
 Kaynakça 

Kategori:Siyasi baskı
Kategori:Antikomünizm
Kategori:Aşırı sağ
Kategori:Soykırımlar
Kategori:Siyasal şiddet
Kategori:Siyasi ve kültürel tasfiyeler