Victor Lustig

Victor Lustig (4 Ocak 1890 - 11 Mart 1947), 20. yüzyılın başlarında Avrupa ve Amerika Birleşik Devletleri'nde bir dizi suçlara karışan Avusturya-Macaristan'lı bir dolandırıcıydı. Lustig, zamanının en kötü şöhretli dolandırıcılarından biri olarak kabul edilir ve "Eyfel Kulesi'ni iki kez satan adam" olarak kötü bir üne sahiptir.

İlk yılları
Lustig, Avusturya-Macaristan'ın Bohemya eyaletindeki Hostinné'de doğdu. Gençliği boyunca hızlı öğrenen biriydi ve bu da bir sorun kaynağı oldu. 19 yaşındayken, Paris'teki çalışmalarına ara verdiği sırada kumar oynamaya başladı. Bu süre zarfında, birlikte olduğu bir kadının kıskanç erkek arkadaşı tarafından yüzünün sol tarafında belirgin bir yara izi kaldı. Okuldan ayrıldıktan sonra, hem hızlı zekasını hem de birkaç dili akıcı bir şekilde konuşabilme yeteneğini kullanarak suç hayatına atıldı ve sonunda kendisine mülk ve para kazandıran çeşitli dolandırıcılıklar yapmaya odaklandı ve bu da onu profesyonel bir dolandırıcıya dönüştürdü.

Lustig'in yaptığı ilk dolandırıcılıklarının çoğu, Fransa'nın Atlantik limanları ile New York City arasında seyreden okyanus gemilerinde işlendi; zengin turistlere  var olmayan bir Broadway prodüksiyonuna yatırım arayan bir müzik yapımcısı gibi davrandı. 1. Dünya Savaşı'nın ardından Transatlantik gemilerinin hizmetleri askıya alınınca, gelir elde etmek için yeni bir bölge arayışına girdi ve Amerika Birleşik Devletleri'ne seyahat etmeyi seçti. Bu sırada, 1922'de bir bankayı dolandırarak, geri alınan bir mülk için teklif ettiği tahvillerin bir kısmı için kendisine para vermesi için kandırdığı ve sonra el çabukluğu ile hem parayı hem de tahvilleri alıp kaçmak dahil olmak üzere, işlediği dolandırıcılıklar nedeniyle çeşitli kolluk kuvvetleri arasında kötü şöhret kazanmaya başladı.

Eyfel Kulesi dolandırıcılığı
1925'te Lustig Fransa'ya geri döndü. Paris'te kalırken Eyfel Kulesi'nin bakımıyla ilgili sorunları tartışan bir gazete makalesine rastladı ve bu ona yeni bir dolandırıcılık için ilham verdi. Anıt bakımsızlaşmaya başlamıştı ve şehir halkı bakımını ve yeniden boyama işini giderek daha pahalı buluyordu.

Dolandırılık için tüm hazırlıklarını yapan Lustig, küçük bir hurda metal satıcısı grubunu pahalı bir otelde gizli bir toplantıya davet etti ve ardından kendisini onlara Ministère de Postes et Télégraphes (Posta ve Telgraf Bakanlığı) Genel Müdür Yardımcısı olarak tanıttı. Toplantıda, adamları Eyfel Kulesi'nin bakımının Paris için çok fazla olmaya başladığına ve Fransız hükümetinin onu hurda olarak satmak istediğine ikna etti, ancak böyle bir anlaşmanın tartışmalı olacağı ve kamuoyunda tepkiye yol açabileceği için tüm detaylar düşünülene kadar hiçbir şeyin açıklanamayacağını söyledi. Lustig, yapının mülkiyetini alacak satıcıyı seçmekten sorumlu olduğunu açıkladı ve grubun "dürüst iş adamları" nedeniyle dikkatlice seçildiğini iddia etti. Konuşmasında anıtın şehirdeki yeri ve Gotik katedraller veya Arc de Triomphe gibi şehrin diğer büyük anıtlarıyla nasıl uyuşmadığı hakkında gerçek bir içgörüyü de içeriyordu.

Lustig, bayilerle birlikte olduğu süre boyunca, dolandırıcılığına en çok kimin kanacağını gözlemledi ve hedefini, Paris iş dünyasının iç çevrelerinde yükselmek isteyen bir adam olan André Poisson'da buldu. Poisson anıtı satın almaya en büyük ilgiyi gösterince, Lustig ona odaklanmaya karar verdi. Poisson ile özel bir görüşme ayarlayan Lustig, kendisinin yolsuzluğa yatkın bir memur olduğuna ikna etti ve hükümetteki pozisyonunun, yaşamak istediği yaşam tarzı için ona cömert bir maaş sağlamadığını iddia etti. Eyfel Kulesi'nin satışının kendisine en önemli iş adamları arasında bir yer sağlayacağına inanan Poisson, Eyfel Kulesi'nin mülkiyetini güvence altına almak için büyük bir rüşvet ödemeyi kabul etti. Ancak, Lustig rüşvetini ve anıtın "satışı" için gereken parayı (yaklaşık 70.000 frank) aldıktan sonra kısa süre sonra Avusturya'ya kaçtı.

Lustig, Poisson'un dolandırıldığını anlayınca Fransız polisine ne yaptığını bildirmekten çok utanacağını ve mahcup olacağını tahmin ediyordu, ancak bu tahminine rağmen Avusturya'dayken gazeteleri kontrol etmeye devam etti. Şüphelerinin doğru olduğu kısa sürede ortaya çıktı. Gazete sayfalarında dolandırıcılığına dair hiçbir haber bulamayınca, o yılın ilerleyen zamanlarında Paris'e geri dönüp planı bir kez daha uygulamaya karar verdi. Ancak, Lustig başka bir grup satıcıyı dolandırmaya çalıştığı sırada ve aralarında Eyfel Kulesi'ni satın almaya istekli birini bulmayı başarınca, polise dolandırıcılık hakkında ihbarda bulunuldu ve  ABD'ye kaçtı.

Yakalanması ve ölümü
Lustig'in metresi Billy May, kendisini daha genç bir kadın için aldattığını öğrenince intikam almaya karar verdi ve federal yetkilileri telefonla arayarak ismini vermeden ihbarda bulundu.The Passing Parade - John Doremus. Evenings with George Illich, Radio 2CH, 20:40 ADST, 14 December 2009. 10 Mayıs 1935'te Lustig, New York'ta tutuklandı ve sahtecilikle suçlandı. Ortakları dolandırıcılıklara dahil olduklarını açıkça kabul etmesine rağmen, kendisi bu konuda bilgisizmiş gibi davrandı. Ancak, Lustig'in elinde bulunan bir anahtarla ilgili bilgi vermeyi reddetmesi onun sonunu getirdi, çünkü daha sonra Times Meydanı metro istasyonunda 51.000 dolarlık sahte banknotlar ve bunların basıldığı plakaların bulunduğu bir dolabı açtığı keşfedildi.

Duruşmasından bir gün önce Lustig, hasta numarası yaparak ve binadan çıkmak için özel olarak yapılmış bir ip kullandı ve New York Şehri'ndeki Federal Gözaltı Merkezi'nden kaçmayı başardı, ancak 27 gün sonra Pittsburgh'da tekrar yakalandı. Lustig, yargılanması sırasında suçunu kabul etti ve asıl suçundan dolayı Kaliforniya'daki Alcatraz Adası'nda on beş yıl hapis cezasına çarptırıldı, ayrıca hapishaneden kaçması nedeniyle beş yıl daha hapis cezasına çarptırıldı.
9 Mart 1947'de zatürreye yakalandı ve iki gün sonra akşam 8:30'da Missouri, Springfield'daki Federal Mahkumlar Tıp Merkezi'nde öldü. Ölüm belgesinde mesleği çırak satıcı ve sahteci olarak ɡösterildi.

 Kaynakça 

Dış bağlantılar
 Dinle  radyo programından Victor Lustig ile ilgili bir bölüm

Kategori:1890 doğumlular
Kategori:1947'de ölenler
Kategori:Dolandırıcılar
Kategori:Zatürreden ölenler