1954 Formula 1 sezonu

1954 Formula 1 sezonu, FIA tarafından düzenlenen Formula 1 motor sporlarının 8. sezonu, Dünya Sürücüler Şampiyonası'nın 5. sezonudur. Dünya Şampiyonası, 17 Ocak ile 24 Ekim 1954 tarihleri arasında gerçekleştirilen dokuz yarıştan oluşmuştur. Ayrıca sezon kapsamında yirmi dört adet şampiyona dışı yarış yapılmıştır.

Juan Manuel Fangio, daha önce 'de kazandığı şampiyonluğun ardından ikinci kez şampiyon oldu. İlk yarışlardan sonra takım değiştiren Fangio, Maserati'den Mercedes-Benz'e geçti. Aynı sezonda birden fazla takımda yarışarak şampiyonluk kazanan ilk F1 pilotu oldu.

Şampiyonanın iki sezon boyunca Formula 2 kuralları altında koşulmasının ardından, 1954 yılında maksimum motor hacmi 2,5 litreye çıkarıldı. Bu, ortalama güç çıkışlarını %150 oranında artırdı ve birçok yeni üreticinin ilgisini çekti. Aynı zamanda bazı F2 üreticileri şampiyonadan çekilirken, bazıları da yarışmayı planlasa da zamanında araç şasilerini hazırlayamadı.

Arjantinli Onofre Marimón, Almanya Grand Prix'si antrenmanları sırasında ölümcül bir kaza geçirdi. Dik bir yokuşta kontrolünü kaybederek bir hendeğe çarpan aracı takla attı ve Marimón'un üstüne düştü. Kaza, F1 tarihinin ilk ölümlü kazası oldu.

1955 yılında Rudolf Caracciola'nın hayatını konu alan The Racers filmi vizyona girdi. 1954 F1 sezonundan gerçek yarış görüntüleri kullanıldı. Bunlar arasında Belçika GP'sinde sürücülerin arkasında yer alan kokpit içi kamera görüntüleri de yer aldı. 1966 yapımı Grand Prix filminde de benzer şekilde araç içi kamera görüntüleri kullanıldı.

 Takımlar ve sürücüler 
1954 sezonunda aşağıdaki takımlar ve pilotlar yarıştı. Indianapolis 500'e katılanlar yer almamaktadır.
 Takım Üretici Şasi Motor Lastik Pilot Yarışlar Officine Alfieri MaseratiMaserati250FA6GCMMaserati 250F1 2.5 L6Maserati A6 2.0 L6  Juan Manuel Fangio 1, 3  Onofre Marimón 1, 3-6  Luigi Musso 1, 8-9  Birabongse Bhanudej 1  Sergio Mantovani 3-4,6-9  Alberto Ascari 4-5  Luigi Villoresi 4-6,8  Roberto Mieres 7-9  Stirling Moss 7-9  Harry Schell 7  Louis Rosier 8  Paco Godia 9 Scuderia FerrariFerrari625553500Ferrari 625 2.5 L4Ferrari 554 2.5 L4Ferrari 500 2.0 L4  Giuseppe Farina 1, 3  José Froilán González 1, 3-8  Mike Hawthorn 1, 3-9  Umberto Maglioli 1, 7-8  Maurice Trintignant 3-9  Piero Taruffi 6  Robert Manzon 7  Alberto Ascari 8  Equipe Gordini Gordini T16 Gordini 23 2.5 L6   Jean Behra 1,3-9  Élie Bayol 1  Roger Loyer 1  Paul Frère 3-4,6 André Pilette 3,5-6  Jacques Pollet 4, 9  Clemar Bucci 5-8  Fred Wacker 7-8  Ecurie Rosier FerrariMaserati 500625250F Ferrari 500 2.0 L4Ferrari 625 2.5 L4Maserati 250F1 2.5 L6  Louis Rosier 1,4-6,9  Maurice Trintignant 1  Robert Manzon 4-6,8-9  Harry Schell Maserati A6GCM250F Maserati A6 2.0 L6Maserati 250F1 2.5 L6   Harry Schell 1,4-6,9  Emmanuel de Graffenried Maserati A6GCM Maserati A6 2.0 L6   Toulo de Graffenried 1, 9  Ottorino Volonterio 9  Roberto Mieres Maserati A6GCM250F Maserati A6 2.0 L6Maserati 250F1 2.5 L6   Roberto Mieres 1,3-6  Jorge Daponte Maserati A6GCM Maserati A6 2.0 L6   Jorge Daponte 1, 8  Onofre Marimón Maserati A6GCM Maserati A6 2.0 L6   Carlos Menditeguy 1  Ecurie Francorchamps Ferrari 500 Ferrari 500 2.0 L4   Jacques Swaters 3, 7, 9 Birabongse BhanudejMaserati250FMaserati 250F1 2.5 L6 Birabongse Bhanudej3-6,9  Ron Flockhart 5  Equipe Moss A.E. Moss Maserati 250F Maserati 250F1 2.5 L6   Stirling Moss 3, 5-6  Daimler Benz AG Mercedes W196 Mercedes M196 2.5 L8   Juan Manuel Fangio 4-9  Karl Kling 4-9  Hans Herrmann 4,6-9  Hermann Lang 6  Georges Berger Gordini T16 Gordini 23 2.5 L6   Georges Berger 4  HW Motors53 Alta GP 2.5 L4   Lance Macklin 4  Owen Racing Organisation Maserati 250F Maserati 250F1 2.5 L6  Ken Wharton 4-7,9  Guerino Bertocchi 9  Gilby Engineering Maserati 250F Maserati 250F1 2.5 L6   Roy Salvadori 4-5  Scuderia Ambrosiana Ferrari 500 Ferrari 500 2.0 L4   Reg Parnell 5  G.A. Vandervell Vandervell Products Vanwall Special Vanwall 254 2.5 L4   Peter Collins 5,8-9  Peter Whitehead Cooper-Alta T24 Alta GP 2.5 L4  Peter Whitehead 5  Bill Whitehouse Connaught-Lea-Francis A Lea-Francis 2.0 L4   Bill Whitehouse 5  Leslie Marr Connaught-Lea-Francis A Lea-Francis 2.0 L4   Leslie Marr 5  R.R.C. Walker Racing Team Connaught-Lea-Francis A Lea-Francis 2.0 L4   John Riseley-Prichard 5  Sir Jeremy Boles Connaught-Lea-Francis A Lea-Francis 2.0 L4   Don Beauman 5  Ecurie Ecosse Connaught-Lea-Francis A Lea-Francis 2.0 L4   Leslie Thorne 5  R.J. Chase Cooper-Bristol T23 Bristol BS1 2.0 L6   Alan Brown 5  Gould's Garage (Bristol) Cooper-Bristol T23 Bristol BS1 2.0 L6   Horace Gould 5  Bob Gerard Cooper-Bristol T23 Bristol BS1 2.0 L6   Bob Gerard 5  Ecurie Richmond Cooper-Bristol T23 Bristol BS1 2.0 L6   Eric Brandon 5  Rodney Nuckey 5  Hans Klenk Klenk-BMW Meteor BMW 328 2.0 L6   Theo Helfrich 6  Giovanni de Riu Maserati A6GCM Maserati A6 2.0 L6   Giovanni de Riu 8  Scuderia Lancia Lancia D50 Lancia DS50 2.5 V8   Alberto Ascari 9  Luigi Villoresi 9

 Takım değişiklikleri 
sağ|küçükresim|Lancia'nın tasarladığı D50 ancak sezonun son yarışına yetiştirilebildi.

 Cooper ve Connaught, yeni düzenlemelere uygun bir aracı zamanında hazırlayamadıkları için fabrika takımlarıyla mücadele edemedi.
 HWM bir F1 şasisi üretti ancak hızı yetersizdi. Sürücü Lance Macklin sadece bir şampiyona yarışına katıldı ve motor arızası nedeniyle yarıştan çekildi.
 Değişen kurallar nedeniyle Veritas, OSCA ve AFM şampiyonadan çekildi.

 Sürücü değişiklikleri 
 Maserati, kış boyunca 1953 Carrera Panamericana'da geçirdiği ölümcül kazada sürücüsü Felice Bonetto'yu kaybetmişti. Önce Prince Bira, ardından Sergio Mantovani direksiyona geçti.
 Takımla üst üste iki şampiyonluk kazanan Alberto Ascari, maaş anlaşmazlığı nedeniyle Ferrari'den ayrılarak yeni takım Lancia'ya katılmıştı. Takım arkadaşı ve kişisel akıl hocası Luigi Villoresi de aynı değişikliği yaptı. Takım, Gordini'den Maurice Trintignant'ı işe aldı.
 Gordini,  yılında Louis Chiron ile birlikte OSCA adına yarışan Élie Bayol'u işe aldı, böylece Harry Schell özel bir Maserati ile yarıştı.

 Sezon ortası değişiklikleri 
sağ|küçükresim|Mercedes, kapalı tekerlek aerodinamik gövde yapısına sahip olan ve ilk kez yarışan en hızlı otomobil olan W196 ile mücadele etti.

 Mercedes, araç hazırlıklarını geç tamamladığı için Fransa Grand Prix'sinden itibaren şampiyonaya katıldı. Juan Manuel Fangio, Maserati'den ayrılarak Karl Kling ve Hans Herrmann'ın yanına, Alman ekibine katıldı.
 Aynı yarışta British Racing Motors, Owen Racing Organisation ismi altında 'de tek seferlik bir yarış yaptıktan sonra spora geri döndü. Bu, şampiyonadaki 24 yıllık birlikteliklerinin başlangıcı olacaktı.
 Vanwall, Britanya Grand Prix'sinde eski HWM sürücüsü Peter Collins ile ilk kez yarıştı. Şasileri Cooper tarafından hazırlandı.
 Lancia da şampiyonaya katıldı ancak aracını sezonun son yarışına yetiştirebildi. Bu arada pilotlar Alberto Ascari ve Luigi Villoresi, Maserati ve Ferrari'ye kiralandı.
 Élie Bayol, şampiyona dışı Bordeaux Grand Prix'si sırasında takım lideri Jean Behra'nın, aracını kullanmasına izin vermediği için Gordini'den kovuldu.
  şampiyonu Nino Farina, Ascari ayrıldığında Ferrari'nin takım lideri oldu. Ancak 27 Haziran'da, Monza'daki spor araba yarışı 1954 Supercortemaggiore Grand Prix'sinde bir kaza geçirdi ve bu kazadan dolayı 20 gün hastanede yatmak zorunda kaldı. Bu nedenle yılın geri kalanında F1'de yer almadı.
 Onofre Marimón'un ölümcül kazasının ardından, kendi adlarıyla Maserati'de yarışan vatandaşı Roberto Mieres ve İngiliz Stirling Moss, Maserati fabrika takımına geçtiler.

 Takvim 
 No. Grand Prix Pist Tarih 1 Arjantin Grand Prix  Autodromo Oscar Alfredo Gálvez, Buenos Aires 17 Ocak 2 Indianapolis 500  Indianapolis Motor Speedway, Speedway 31 Mayıs  3 Belçika Grand Prix  Circuit de Spa-Francorchamps, Stavelot 20 Haziran 4 Fransa Grand Prix  Reims-Gueux, Gueux 4 Temmuz 5 Britanya Grand Prix  Silverstone Pisti, Silverstone 17 Temmuz 6 Almanya Grand Prix  Nürburgring, Nürburg 1 Ağustos 7 İsviçre Grand Prix  Bremgarten Pisti, Bern 22 Ağustos 8 İtalya Grand Prix Autodromo Nazionale di Monza, Monza 5 Eylül 9 İspanya Grand Prix Pedralbes Pisti, Barselona 24 Ekim

 Takvim değişiklikleri 

 İspanya Grand Prix'si Pedralbes Pisti'nde 'den sonra ilk kez düzenlendi. Önceki iki yılda maddi sebeplerden dolayı iptal edilmişti.
 Hollanda Grand Prix'sinin başlangıçta 6 Haziran'da yapılması planlanıyordu ancak parasal nedenlerden dolayı iptal edildi.

 Yönetmelik değişiklikleri 
Doğal emişli motorlar için izin verilen maksimum motor hacmi 2,0 litreden 2,5 litreye çıkarıldı. Ortalama güç çıkışları yaklaşık %150 oranında arttı. Sıkıştırılmış motorlar için sınır 'den beri olduğu gibi 750 cc olarak belirlendi; ancak 'de tamamen yasaklanmadan önce hiçbir üretici bu motoru üretmedi.

 Şampiyona özeti 

 İlk üç yarış (1-3) 
sağ|küçükresim| şampiyonu Nino Farina, sezonun tek podyumunu Arjantin Grand Prix'sinde elde etti.
Şampiyona Arjantin Grand Prix'siyle başladı. Birçok üretici yarışmak istiyordu ancak henüz hiçbiri hazır değildi. Grid,  şasilerini yeni düzenlemelere uyarlayan Ferrari, Maserati ve Gordini'lerden oluşuyordu.  şampiyonu Nino Farina, takım arkadaşı José Froilán González ve Maserati'li Juan Manuel Fangio'nun önünde pole pozisyonunda yer aldı. Farina, böylece tarihte pole pozisyonunu alan en yaşlı F1 sürücüsü oldu. Yarışın başında dördüncü sıraya gerileyen González, toparlanma çabalarının ardından 15. turda liderliği ele geçirdi. Yarışın üçte biri geride kalırken sağanak yağmur başladı ve lider spin attı. Farina yeni kask vizörü için pite girerken, üçüncü Ferrari sürücüsü Mike Hawthorn da spin attı. Böylece Fangio liderliğe yerleşti ancak pist kuruyunca González ve Farina'nın arkasına üçüncülüğe düştü. İkinci yağmur periyodunda sıralama tekrar değişti ve Fangio iki Ferrari'nin önüne geçti ancak Maserati sürücüsü yeni lastikler için pite girdiğinde üçüncülüğe geri döndü. Ferrari'nin takım yöneticisi Nello Ugolini, rakiplerinin pit stopuna itiraz ederek, araçta çok fazla mekaniker çalıştığını söyledi. Protestolarının kabul edileceğinden emin olan Ugolini, pilotlarına arabaları finişe getirmeleri ve atak yapan Fangio ile mücadele etmemeleri yönünde talimat verdi. Pilotlar da öyle yaptı ve Fangio'nun ardından ikinci ve üçüncü oldular. Ancak daha sonra FIA, Ferrari'nin itirazını reddetti ve sonuçları onaylayarak Fangio'ya kendi evinde ilk zaferini kazandırdı.

Indianapolis 500, Formula 1 şampiyonasına dahil edildi ancak hiçbir F1 pilotu katılmadı. Yarışı üst üste ikinci kez Bill Vukovich kazandı.

Belçika Grand Prix'si sıralama turlarında Fangio, 'deki tur rekorunu kırarak González ve Farina'nın önünde pole pozisyonundan başladı. Arjantinli pilot Mercedes ile anlaşmış ancak araçları henüz hazır olmadığı için eski takımına dönmüştü. Fangio'nun startta hata yapması üzerine González liderliği ele geçirdi ancak ilk turda motoru durunca Farina öne geçti. Roberto Mieres'in aracı, yakıt deposu kapağının açık unutulması ve egzoza yakıt sızması sonucu alev aldı. Maserati sürücüsü sırtında yanıklarla dışarı atlayarak kurtulurken diğer pilotlar onun aracına çarpmadan kazadan kurtuldu. Fangio 2. turda ikinci sıraya yükselirken, 3. turda liderliği ele geçirdi. 10. turda kask vizörü kırılınca gözlüklerini takmak için pite girdi ancak daha sonra toparlanıp Farina'yı ikinci kez geçti. Ancak bu sırada Ferrari'nin motoru durdu ve Farina yarış dışı kaldı. Hawthorn'un egzoz borusu patladı, duman kokpite doğru yayıldı ve Hawthorn'un başı döndü. Pit stop yapıp direksiyona düşünce ekip onu dışarı sürükledi ve González aracını devraldı. Takım, Britanyalı pilotun neden rahatsız olduğunu ancak bir tur sonra González'in bunu belirtmesiyle öğrendi. Fangio, Maurice Trintignant (Ferrari) ve Stirling Moss'un (Maserati) önünde yarışı kazandı.

Sürücüler Şampiyonasında Juan Manuel Fangio (Maserati/Mercedes) 17 puanla liderliği ele geçirirken, Maurice Trintignant (Ferrari) ve Bill Vukovich (Kurtis Kraft) ise 8 puanla ikinci sırada yer aldı. Vukovich diğer yarışlarda yarışmadı.

 4. - 7. yarışlar 
sağ|küçükresim|Mercedes, yenilikçi tasarıma sahip W196 ile Fransa Grand Prix'sinde ilk kez sahneye çıktı.
Mercedes takımı Fransa Grand Prix'sine katıldı ve pilotları ilk andan itibaren en hızlı isimler oldular. Şampiyonanın lideri Juan Manuel Fangio böylece Maserati'den ayrılırken, ona Alman pilotlar Karl Kling ve Hans Herrmann eşlik etti. Fangio'nun koltuğuna  ve  şampiyonu Alberto Ascari geçti ancak onun yeni patronu Lancia'nın da araçları henüz hazır değildi. Takım arkadaşı ve akıl hocası Luigi Villoresi de aynı şekilde Maserati'ye geçti. Fangio ve Kling sıralama turlarında en hızlı zamanları yaparak, gümüş renkli aerodinamik W196'larını gridin önüne taşıdı. Yarışın ilk turlarında González, lider ikiliyle aynı çizgide kalmayı başaran tek isimdi ancak Ferrarileri aşırı ısınınca, odak noktası Herrmann'ın üçüncü Mercedes'ini geride tutmaya yöneldi. 13. turda Ferrari'nin motoru iflas etti. Takım arkadaşı Mike Hawthorn da benzer sorunlar nedeniyle yarış dışı kaldı, ardından Herrmann tur rekorunu kırdı ancak ardından duman bulutunun içinde kaldı. Fangio ve Kling turlarını rahat bir tempoda tamamladılar, düzlüklerin çoğunu yan yana geçtiler ve son sprintte hızlarını artırdılar. Son virajdan çıkan Fangio, farkı birkaç metre açarak galibiyeti almayı başardı. Özel Ferrari'si ile Robert Manzon, sadece altı yarışmacının arasından üçüncü oldu.

Fangio, Britanya Grand Prix'sinde yine pole pozisyonundaydı ancak Mercedes'in aerodinamik gövde yapısı, iki hafta önceki Reims'e kıyasla Silverstone Pisti'nde onlara daha az avantaj sağlıyordu. Öndeki dörtlüyü González ve Hawthorn ile Ferrariler ve Stirling Moss ile Maserati tamamlıyordu. Yarışın başında González öne geçti ve yaklaşık beş saniyelik bir fark yarattı, Moss ile Hawthorn ise kıyasıya bir mücadele içindeydi. Yağmur yağdı ve birkaç kaza oldu. Fangio pist dışına çıktı ve aracının önü  hasar gördü ancak teknik bir sorun nedeniyle temposu düşene kadar öndeki vatandaşına baskı yapmaya devam etti ve sonrasında dördüncü sıraya geriledi. González, Ferrari'deki takım arkadaşı Hawthorn ve Maserati'deki Onofre Marimón'un önünde galibiyete imza attı, zira bitime 10 tur kala Moss'un arka aksı bozuldu. Fangio ise bir tur geride dördüncü oldu. Yedi sürücü en hızlı turu attı, dereceler hassas bir şekilde ölçülmemişti, bu yüzden hepsine ekstra  puan verildi.
sağ|küçükresim|Almanya Grand Prix'sini Mercedes adına Juan Manuel Fangio kazandı.
Almanya Grand Prix'sine Avrupa Grand Prix'si onursal unvanı verildi. Üçü açık tekerlekli dört Mercedes otomobili yarışa katıldı. Gridin en genç sürücülerinden biri olan Marimón'un ölümcül kazası antrenmanlara gölge düşürdü ve Maserati fabrika takımı yarıştan çekildi. Fangio, Hawthorn ve Moss'un önünde üst üste üçüncü kez pol pozisyonunu elde etti ancak startta liderliği ele geçiren isim González oldu. Hawthorn, Lang ve Herrmann'ın hızlı başlangıç yapan Mercedes'inin gerisine düştü. Fangio, 2. tura girerken vatandaşını geçti ve Moss, teknik arıza nedeniyle yarış dışı kaldı. Hawthorn da yarıştan çekilerek yerini son sıradaki Kling'e bıraktı. Herrmann yakıt sızıntısı nedeniyle yarış dışı kaldı ancak González'in tempoyu düşürmesiyle diğer Mercedesler ilk üçe yerleşti. Ancak Lang, yarıştan çekildi ve Kling, Fangio'ya baskı yapmaya başladı. Kling kırık arka süspansiyonu ile pite girmeden önce Hawthorn, González'in aracını devraldı. Fangio, Hawthorn/González ve Maurice Trintignant'ın iki Ferrari'sini geride bırakarak Mercedes'e zaferi getirirken Kling ise dördüncü oldu.

Fangio, İsviçre Grand Prix'sinde şampiyonluğu ilan etme fırsatını yakaladı. González'in yarışı kazanamaması halinde Fangio şampiyonluğunu ilan edecekti. González pole pozisyonundan başlamasına rağmen liderliği yarışın başında Fangio'ya kaptırdı. Maserati fabrika takımına terfi eden Moss, yarışa üçüncü sıradan başladı ve Ferrari'yi geçmeye çalışıyordu. Yarışa altıncı sıradan başlayan Hawthorn, liderden iki saniye daha hızlıydı ve hem González'i hem de Moss'u geçti. Moss, Hawthorn, Trintignant ve Kling arka arkaya yarıştan çekildi. Fangio, González'i neredeyse bir dakika geride bırakırken, Herrmann yarışı bir tur geride tamamladı.

Sürücüler Şampiyonası'nda Juan Manuel Fangio (Maserati/Mercedes) 42 puanla ikinci şampiyonluğunu garantilemeye yetecek puanı elde etti. José Froilán González (Ferrari) 23 puanla ikinci sırada yer alıyordu. Maurice Trintignant (Ferrari) ise 15 puanla üçüncü oldu.

 Son iki yarış (8-9) 
sağ|küçükresim|Juan Manuel Fangio, İtalya Grand Prix'sinde Alberto Ascari'nin önündeyken.
Şampiyonluğu garantileyen Juan Manuel Fangio, İtalya Grand Prix'sinde de polü kazandı. Mercedes'te, Lancia henüz hazır olmadığı için Ferrari'ye geçen Alberto Ascari'nin ve Maserati'den Stirling Moss'un önünde bir pole pozisyonu daha elde etti. Başlangıçta Fangio liderliği dördüncü sıradaki takım arkadaşı Karl Kling'e kaptırdı. Gümüş Oklar, Reims'teki başarıyı tekrarlayacak gibi görünüyordu. Ancak Kling, 5. turda ufak bir hata yaparak beşinciliğe gerilerken, şampiyonada ikinci sırada bulunan José Froilán González, Ascari hepsini geçmeden önce Fangio'nun yanına geldi. González yarıştan çekilince eski rakipleri Fangio ve Ascari'nin mücadelesi yaşandı. Maserati sürücüleri Moss ve Luigi Villoresi de yarışa dahil olana kadar yirmi turdan fazla bir süre boyunca böyle devam etti. Villoresi debriyajını fazla kullanmış ve kısa sürede geriye düşmüştü ancak Moss liderliği ele geçirdi. Ascari'nin motor arızası nedeniyle aniden yarış dışı kalması, Moss'un liderliğini genişletmesine fırsat verdi ancak 68. turda yağ basıncı düştü ve Moss pite girmek zorunda kaldı. Yağ tamamlandı ancak bir sonraki turda aracın altından yağ akmaya başladı ve yarış dışı kalmak zorunda kaldı. Takım arkadaşı Sergio Mantovani, Mike Hawthorn ile ikincilik mücadelesi veriyordu ancak Maserati de sıkıntı yaşadı. Fangio, geçen yıl olduğu gibi yarışı, González'den aracı devralan Hawthorn ve Umberto Maglioli'nin önünde kazandı.

Sezon İspanya Grand Prix'siyle sona erdi ve Lancia da D50'leriyle piste çıktı. Ascari, yeni Lancia ile yılın ilk pol pozisyonunu elde etti. Ön sırayı Fangio (Mercedes), Hawthorn (Ferrari) ve Harry Schell (Maserati) tamamladı. Schell, Hawthorn ve Ascari'nin önünde startta liderliği ele geçirirken, Fangio altıncılığa geriledi. Ascari 3. turda öndeydi ve fark açıyordu ancak 9. turda debriyaj sorunu yaşadı. Takım arkadaşı Villoresi daha ilk turda pite girmişti. Maurice Trintignant gruba katılarak liderliği ele geçirdi. Moss da katıldı ama çok geçmeden bozulan bir yağ pompası nedeniyle yarıştan çekildi. Schell, 29. turda lider konumdayken spin attı ve ardından Şanzımanın bozulmasıyla yarış dışı kaldı. Trintignant da benzer sorunlarla liderliği kaybetti. Hawthorn Ferrari'sini finişe getirerek, Fangio'nun Mercedes'ini bitime altı tur kala geçen Maserati'den Luigi Musso'nun önünde zafere ulaştı ve podyuma üç farklı üretici çıktı.

Sürücüler Şampiyonası'nda Juan Manuel Fangio (Maserati/Mercedes) 42 puan toplayarak ikinci şampiyonluğunu kazanırken, José Froilán González (Ferrari) ise 25 puanla ikinci oldu. Mike Hawthorn (Ferrari) ise 24 puanla üçüncü oldu.

 Sonuçlar ve puan durumu 

 Grand Prix 
 Yarış Grand Prix Pol pozisyonu En hızlı tur Kazanan pilot Kazanan üretici 1  Arjantin Grand Prix  Giuseppe Farina  José Froilán González  Juan Manuel Fangio  Maserati 2  Indianapolis 500  Jack McGrath  Jack McGrath  Bill Vukovich  Kurtis Kraft-Offenhauser 3  Belçika Grand Prix  Juan Manuel Fangio  Juan Manuel Fangio  Juan Manuel Fangio  Maserati 4  Fransa Grand Prix  Juan Manuel Fangio  Hans Herrmann  Juan Manuel Fangio  Mercedes 5  Britanya Grand Prix  Juan Manuel Fangio  Alberto Ascari  José Froilán González  Ferrari  Jean Behra  Juan Manuel Fangio  José Froilán González  Mike Hawthorn  Onofre Marimón  Stirling Moss 6  Almanya Grand Prix  Juan Manuel Fangio  Karl Kling  Juan Manuel Fangio  Mercedes 7  İsviçre Grand Prix  José Froilán González  Juan Manuel Fangio  Juan Manuel Fangio  Mercedes 8  İtalya Grand Prix  Juan Manuel Fangio  José Froilán González  Juan Manuel Fangio  Mercedes 9  İspanya Grand Prix  Alberto Ascari  Alberto Ascari  Mike Hawthorn  Ferrari

 Puanlama Sistemi 
Yarışı ilk beşte tamamlayan pilotlara puan verildi. Bitiş pozisyonuna veya sınıflandırmaya bakılmaksızın en hızlı turu atanlara da ek bir puan verildi. Şampiyonaya sadece en iyi beş sonuç dahil edildi. Paylaşımlı sürüşlerde, puan alabilecek bir pozisyonda bitiren her sürücüye yarım puan verildi. Birden fazla sürücünün aynı en hızlı tur zamanını belirlemesi durumunda, en hızlı tur puanı sürücüler arasında eşit olarak paylaştırılır. Parantezsiz sayılar şampiyona puanlarını, parantez içindeki sayılar ise toplam kazanılan puanları göstermektedir. Puanlar aşağıdaki sisteme göre verildi:
 Sıra  1.   2.   3.   4.   5. e. Puan 8 6 4 3 2 1Kaynak:

 Sürücüler sıralaması 
 Poz. Pilot ARJ 500‡ BEL FRA BRİ ALM İSV İTA İSP Puan 1  Juan Manuel Fangio 1 1PE 1P (4PE) 1P 1E (1P) (3) 42 () 2  José Froilán González 3E (4)† YD 1E 2† 2P 3E† / YD  () 3  Mike Hawthorn DSQ 4† YD 2E 2† YD 2 1  4  Maurice Trintignant 4 2 YD 5 3 YD 5 YD 17 5  Karl Kling 2 7 4E YD YD 5 12 6  Bill Vukovich 1 8 7  Hans Herrmann YDE YD 3 4 YD 8 8  Luigi Musso DNS YD 2 6 9  Nino Farina 2P YD 6 10  Jimmy Bryan 2 6 11  Roberto Mieres YD YD YD 6 YD 4 YD 4 6 12  Jack McGrath 3PE 5 13  Stirling Moss 3 YDE YD YD 10 YD  14  Onofre Marimón YD YD YD 3E DNS  15  Robert Manzon 3 YD 9 DNS YD YD 4 16  Sergio Mantovani 7 5 5 9 YD 4 17  Prince Bira 7 6 4 YD† YD  9 3 18  Umberto Maglioli 9 7 3†  2 19  André Pilette 5 9 YD 2 20  Luigi Villoresi 5 YD† DNS YD YD 2 21  Élie Bayol 5 2 22  Mike Nazaruk 5 2 23  Troy Ruttman 4†  24  Duane Carter 4† / 15†  25  Alberto Ascari YD YDE / YD† YD YDPE  26  Jean Behra DSQ YD 6 YDE 10 YD YD YD  —  Harry Schell 6 YD 12 7 YD YD 0 —  Ken Wharton YD 8 DNS 6 8 0 —  Fred Wacker YD 6 0 —  Fred Agabashian 6 0 —  Piero Taruffi 6 0 —  Paco Godia 6 0 —  Louis Rosier YD YD YD 8 8 7 0 —  Peter Collins YD 7 DNS 0 —  Don Freeland 7 0 —  Jacques Swaters YD 8 YD 0 —  Toulo de Graffenried 8 YD† 0 —  Paul Russo 8 0 —  Larry Crockett 9 0 —  Cal Niday 10 0 —  Bob Gerard 10 0 —  Jorge Daponte YD 11 0 —  Art Cross 11 0 —  Don Beauman 11 0 —  Chuck Stevenson 12 0 —  Manny Ayulo 13 0 —  Leslie Marr 13 0 —  Bob Sweikert 14 0 —  Leslie Thorne 14 0 —  Horace Gould 15 0 —  Jimmy Jackson 15† 0 —  Ernie McCoy 16 0 —  Jimmy Reece 17 0 —  Ed Elisian 18 0 —  Frank Armi 19 0 —  Clemar Bucci YD YD YD YD 0 —  Paul Frère YD YD YD 0 —  Roy Salvadori YD YD 0 —  Jacques Pollet YD YD 0 —  Roger Loyer YD 0 —  Sam Hanks YD 0 —  Pat O'Connor YD 0 —  Rodger Ward YD 0 —  Gene Hartley YD 0 —  Andy Linden YD 0 —  Johnny Thomson YD 0 —  Jerry Hoyt YD 0 —  Jimmy Daywalt YD 0 —  Tony Bettenhausen YD 0 —  Spider Webb YD 0 —  Bill Homeier YD 0 —  Johnnie Parsons YD 0 —  Len Duncan YD 0 —  Pat Flaherty YD† 0 —  Jim Rathmann YD† 0 —  Lance Macklin YD 0 —  Georges Berger YD 0 —  Bill Whitehouse YD 0 —  John Riseley-Prichard YD 0 —  Reg Parnell YD 0 —  Peter Whitehead YD 0 —  Eric Brandon YD 0 —  Ron Flockhart YD† 0 —  Hermann Lang YD 0 —  Theo Helfrich YD 0 —  Ottorino Volonterio YD† 0 —  Alan Brown DNS 0 —  Rodney Nuckey DNS 0 —  Giovanni de Riu DNQ 0 Poz. Pilot ARJ 500‡ BEL FRA BRİ ALM İSV İTA İSP Puan

 İtalik en hızlı turu gösterir (bir puan verilir - puan en hızlı turu paylaşan sürücüler arasında eşit olarak paylaşılır)
 Kalın yazı pol pozisyonunu gösterir
 † Aynı arabanın birden fazla sürücüsü arasında paylaşılan pozisyon
 ‡ Bu yarışta birden fazla araba paylaşıldı. Ayrıntılar için yarış sayfasına bakınız.

 Şampiyona dışı yarışlar 
1954 sezonunda düzenlenen ve 1954 Dünya Sürücüler Şampiyonası'ndan sayılmayan Formula 1 yarışları aşağıda yer almaktadır.
 No Tarih Yarış adı Pist Kazanan pilot Takımı 1 11 Nisan 1954  IV Gran Premio di Siracusa Syracuse  Nino Farina  Ferrari 2 19 Nisan 1954  XV Pau Grand Prix Pau  Jean Behra  Gordini 3 19 Nisan 1954  VI Lavant Cup Goodwood  Reg Parnell  Ferrari 4 9 Mayıs 1954  III Grand Prix de Bordeaux Bordeaux  José Froilán González  Ferrari 5 15 Mayıs 1954  VI BRDC International Trophy Silverstone  José Froilán González  Ferrari 6 22 Mayıs 1954  VII Gran Premio di Bari Bari  José Froilán González  Ferrari 7 5 Haziran 1954  II Curtis Trophy Snetterton  Roy Salvadori Maserati 8 6 Haziran 1954  XIII Gran Premio di Roma Castelfusano  Onofre Marimón  Maserati 9 6 Haziran 1954  XXIV Grand Prix des Frontières Chimay  Birabongse Bhanudej  Maserati 10 7 Haziran 1954  I Cornwall MRC Formula 1 Race Davidstow  John Riseley-Prichard  Connaught-Lea Francis 11 7 Haziran 1954  I BARC Formula 1 Race Goodwood  Reg Parnell  Ferrari 12 19 Haziran 1954  II Crystal Palace Trophy Crystal Palace  Reg Parnell  Ferrari 13 11 Temmuz 1954  IV Grand Prix de Rouen-les-Essarts Rouen  Maurice Trintignant  Ferrari 14 25 Temmuz 1954  III Grand Prix de Caen Caen  Maurice Trintignant  Ferrari 15 2 Ağustos 1954  I August Cup Crystal Palace  Reg Parnell  Ferrari 16 2 Ağustos 1954  II Cornwall MRC Formula 1 Race Davidstow  John Coombs  Lotus-Lea Francis 17 7 Ağustos 1954  I International Gold Cup Oulton Park  Stirling Moss  Maserati 18 14 Ağustos 1954  II RedeX Trophy Snetterton  Reg Parnell  Ferrari 19 15 Ağustos 1954  XXIII Circuito di Pescara Pescara  Luigi Musso  Maserati 20 28 Ağustos 1954  III Joe Fry Memorial Trophy Castle Combe  Horace Gould  Cooper-Bristol 21 12 Eylül 1954  V Circuit de Cadours Cadours  Jean Behra  Gordini 22 19 Eylül 1954  I Grosser Preis von Berlin AVUS  Karl Kling  Mercedes 23 25 Eylül 1954  VII Goodwood Trophy Goodwood  Stirling Moss  Maserati 24 2 Ekim 1954  I Daily Telegraph Trophy Aintree  Stirling Moss  Maserati

 Notlar 

 Kaynakça 

Kategori:Formula 1 sezonları
Kategori:1954'te Formula 1