Dikloroasetilen

Dikloroasetilen (DCA),  formülüne sahip bir organoklorür bileşiğidir. Tatlı ve "hoş olmayan" bir kokuya sahip, renksiz, patlayıcı bir sıvıdır.

Üretimi
Dikloroasetilen ilk olarak 1930 yılında E. Ott, W. Ottemeyer ve K. Packendorff tarafından trikloroetilenden sentezlendi.

Dikloroasetilenin eter çözeltileri nispeten stabildir ve bu tür çözeltiler, trikloroetilenin dehidroklorinasyonuyla güvenli bir şekilde üretilebilir. Yaygın bir prosedürde baz olarak potasyum hidrür kullanılır (eser miktarda metanol gereklidir):
Cl2C=CHCl + KH  →  ClC≡CCl  +  KCl  +  H2

Ayrıca, susuz koşullar altında lityum diizopropilamid ve potasyum hidroksit kullanılarak da üretilmiştir.  Dikloroasetilen, eter ve trikloroetilen gibi belirli diğer bileşikler de mevcutsa, milyonda 200 parçaya kadar konsantrasyonlarda havada bulunabilir ve kararlı olabilir.

Ayrıca, kuru potasyum hidroksit varlığında 120 °C'de trikloroetileni azottan geçirerek düşük konsantrasyonlarda dikloroasetilen üretmek de mümkündür.

Viniliden klorür üretiminin bir yan ürünüdür.

Toksisite
Dikloroasetilen, nörolojik bozukluklara neden olur. Erkek sıçanlar ve tavşanlar üzerinde yapılan çalışmalar, dikloroasetilenin solunmasının tübüler nekroz, fokal nekroz ve diğer nefrotoksik etkilere neden olabileceğini göstermiştir. Ek olarak, dikloroasetilen verilen tavşanlar hepatotoksik ve nöropatolojik etkiler yaşamıştır. Dikloroasetilenin solunması ayrıca sıçanların karaciğer ve böbreklerinde tümörlere neden olur. Kimyasal, ayrıca deneklerde lenfoma vakalarında artışa neden olmuştur. Ayrıca hayvanlarda kilo kaybına da neden olur. Bir doz dikloroasetilenin %3,5'i erkek Wistar sıçanlarının vücutlarında kalır. Kimyasal, öncelikle glutatyon bağımlı sistemler aracılığıyla alınır. Glutatyon da onunla reaksiyona girer. Hepatik ve renal glutatyon S-transferazlar bu reaksiyonda katalizör görevi görür.

 Kaynakça 

Kategori:Perklorokarbonlar
Kategori:Nörotoksinler