Siyasi makine

Siyasi makine, temsili demokrasilerde üyelerini somut teşvikler (para veya siyasi işler gibi) kullanarak kabul eden ve üye faaliyetleri üzerinde yüksek derecede liderlik kontrolü ile karakterize edilen bir siyasi parti organizasyonudur. Makinenin gücü, patronun ya da grubun seçim günü adaylar için oy toplama becerisine dayanır.

Bu unsurlar çoğu siyasi parti ve örgüt için ortak olsa da, siyasi güç için hiyerarşiye ve ödüllere dayanan, genellikle güçlü bir "kamçı" yapısı tarafından uygulanan siyasi makineler için esastır. Makinelerin bazen bir siyasi patronu olur, tipik olarak patronaj, ganimet sistemi, "perde arkası" kontrol ve temsili bir demokrasinin yapısı içinde uzun süredir devam eden siyasi bağlara dayanır. Siyasi makineler başlangıçta seçim dönemlerinde örgütlenirler. "Siyasi makine" terimi genellikle reform yanlısı eleştirmenler tarafından aşağılayıcı bir anlamda kullanılır. "Siyasi makine" ve "siyasi patron" terimleri 19. yüzyılda reform yanlısı eleştirmenler tarafından kullanılan olumsuz sıfatlardı. Ancak 20. yüzyılda bu iki terim, olumlu katkıları vurgulayan akademisyenler ve analistler için standart hale gelmiştir.Alan Lessoff and James J. Connolly, "From political insult to political theory: The boss, the machine, and the pluralist city." Journal of Policy History 25.2 (2013): 139–172.

Encyclopædia Britannica "siyasi makineyi" "tek bir patron ya da küçük bir otokratik grup tarafından yönetilen ve bir şehir, ilçe ya da eyaletin siyasi ve idari kontrolünü elinde tutmaya yetecek kadar oy toplayan bir parti örgütü" olarak tanımlamaktadır. William Safire, Safire's Political Dictionary adlı eserinde "makine siyasetini" "siyasi eylem için oluşturulan bir örgütün gücü aracılığıyla yetkililerin seçilmesi ve yasaların geçirilmesi" olarak tanımlamaktadır. Bu terimin genellikle aşağılayıcı olarak kabul edildiğini ve genellikle yolsuzluğu ima ettiğini belirtmektedir.

Hiyerarşi ve disiplin siyasi makinelerin ayırt edici özellikleridir. Safire'ye göre "Bu genellikle katı bir örgütlenme anlamına gelir". 1922'den 1953'teki ölümüne kadar Bronx County'yi yöneten Demokrat lider Edward Flynn'den alıntı yaparak şöyle yazılmıştır: "'Bağımsız' seçmen, bir siyasi makinenin yalnızca iyi niyetle ya da patronajla yönetildiğini düşünmekle aptallık eder. Çünkü o sadece bir makine değil, bir ordudur. Ve her orduda olduğu gibi her örgütte de disiplin olmalıdır."

Siyasi himaye, çoğu zaman siyasi makinelerle ilişkilendirilse de, Safire veya Britannica'nın tanımı için geçerli değildir.

 İşlevi 
Siyasi makine, üyelerini somut teşvikler (para ve siyasi imkanlar) kullanarak kabul eden ve üye faaliyetleri üzerinde yüksek derecede liderlik kontrolü ile karakterize edilen bir parti örgütüdür.

Siyasi makineler, modern seçimleri kazanmak için gerekli olan himayeyi elde etmek üzere taban örgütlenmeleri olarak başlamıştır. güçlü bir patronaja sahip olan bu "kulüpler", seçim bölgelerinde "kararısz seçmen oylarının" kazanılması ve dağıtılmasında ana itici güç olmuştur.

 Amerika Birleşik Devletleri tarihinde 
"Siyasi makine" terimi, bu tür örgütlerin 18. yüzyıldan beri bazı belediye ve eyaletlerde var olduğu Amerika Birleşik Devletleri'nde 19. yüzyıla kadar uzanmaktadır."The managers of the political 'machine' controlled the convention system by the use of patronage, and controlled popular discontent by the convention system", stated Edward Wilson, "The Political Crisis in the United States", The Nineteenth century and after: a monthly review 1.2 (1877): 198–220.
sağ|küçükresim| 19. yüzyılda New York'un siyasi patronu olan William M. Tweed'in yer aldığı 1869 tarihli tütün etiketi
19. yüzyılın sonlarında, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki büyük şehirler (Boston, Chicago, Cleveland, Kansas City, New York City, Philadelphia, St. Louis, Memphis) siyasi makineler tarafından yönetilmekle itham edildi. Bu süre zarfında "şehirler verimsiz bir yönetim altında hızlı bir büyüme yaşadı". Her şehrin siyasi makinesi, yerel iş dünyası liderlerinin, seçilmiş yetkililerin ve onların atadıklarının bağlılığını elinde tutan bir "patron" ile hiyerarşik bir sistem altındaydı. Patron, takipçilerine göre işlerin yapılması için basılması gereken düğmeleri biliyordu. Siyasi makinelerin yönetimi hem olumlu hem de olumsuz sonuçlarla sonuçlandı.

"Patronizm" olarak bilinen bu siyasi kontrol sistemi özellikle Yaldızlı Çağ'da ortaya çıkmıştır. Tek bir güçlü figür (patron) merkezli ve daha küçük figürlerden oluşan karmaşık bir organizasyonu (siyasi makine) finansal ve sosyal çıkarları desteklemede karşılıklılıkla bağlıydı. Bu siyasi makinelerin en kötü şöhretlilerinden biri, Demokrat Parti himayesindeki Tammany Hall grubudur. Grup, 1790'lardan 1960'lara kadar New York siyasetini yönetti ve başta İrlandalılar olmak üzere göçmenlerin Amerikan siyasetinde yükselmelerine yardımcı oldu. Bununla birlikte, 1800'lerin ortalarında William M. Tweed yönetiminde, siyasi yolsuzluk ve rüşvetin merkeziydi.

James Bryce siyasi patronları şöyle tanımlamıştır:

James Pendergast, siyasi patron olup olmadığı sorulduğunda şunu söylemiştir:

Theodore Roosevelt, 1901'de başkan olmadan önce New York City siyasetiyle derinden ilgileniyordu. Siyasi makinenin nasıl çalıştığını şöyle anlatmıştır:

 Oylama stratejisi 
Birçok siyasi makine, 19. yüzyılın sonlarında ABD'ye gelen göçmenlere hizmet etmek için şehirlerde kuruldu ve bu göçmenler siyasi makineleri siyasi hakların kazanılması için bir araç olarak gördü. Siyasi makinelerin gönüllüleri seçim günü çok sayıda seçmenin sandığa gitmesini sağlayarak seçimlerin kazanılmasına yardımcı oldu. Siyasi makinelerde bir kez çoğunlukta olduklarında ve kazanacaklarına güvenebildiklerinde, yeni üye kazanmaya daha az ihtiyaç duyuluyordu, çünkü bu sadece parti üyeleri arasında dağıtılacak payın daha ince bir şekilde yayılması anlamına geliyordu. Bu nedenle, 1880'ler ile 1910'lar arasında Güney ve Doğu Avrupa'dan gelen Yahudiler, İtalyanlar ve diğer göçmenler gibi sonradan gelen göçmenler, siyasi makine sisteminden İrlandalılara göre daha az pay aldılar. Aynı zamanda, siyasi makinelerin en sert muhalifleri, suistimaller karşısında şok olan ve mali yardıma ihtiyaç duymayan orta gelirli sınıfa mensuptu.Ari A. Hoogenboom, "An Analysis of Civil Service Reformers". Historian 23#1 (1960): 54–78.

Amerika Birleşik Devletleri'nde kentsel siyasetin yozlaşması orta gelirli vatandaşlar tarafından eleştirildi. Ulusal ve eyalet düzeyinde kamu hizmeti reformu gerçekleştirdiler ve yerel patronaj sistemlerini kamu hizmeti ile değiştirmek için çalıştılar. Theodore Roosevelt'in döneminde (İlerici Dönem  olarak da adlandırılır) milyonlarca vatandaş siyasi makinelere karşı oy kullanmak için seçimlere katılımı artırdı.

 1930'lardan 1970'lere 
1930'larda James A. Farley, Posta Ofisi Departmanı ve Works Progress Administration (WPA) aracılığıyla Demokrat Parti'nin patronaj sisteminin baş dağıtıcılığı rolünü üstlendi. Yönetimi döneminde siyasi makinelerin sağladığı iş avantajlarının çoğu kamulaştırıldı. New Deal döneminde, Farley, çalıştığı ofisleri siyasi makinelerin merkezi haline getirdi. Başkanlık atamaları da dahil olmak üzere tüm atamalar Farley'in denetimindne geçiyordu. Farley'in görevden ayrılmasından sonra bu kurumlar 1943 yılında büyük ölçüde lağvedildi ve patronajların çoğu etkisini kaybetti. Farley'in siyasi makinesi altında fayda sağlayan eskiden yoksul olan göçmenler asimile olmuş ve refaha kavuşmuşlardı ve artık siyasi makineler tarafından sağlanan gayri resmi veya yasal olmayan yardımlara ihtiyaç duymuyorlardı. 1940'larda Chicago hariç büyük şehirlerdeki siyasi makinelerin çoğu çöktü.

1930'lu ve 1940'lı yıllarda Tennessee'de yerel bir siyasi makine, 1946 Atina Savaşı olarak bilinen olayda zorla ortadan kaldırılmıştır.

Soğuk Savaş sonrası dönemde Savcı Bill Mason'ın "İyi Eski Çocuklar "ının yönetimindeki Parma, Ohio gibi daha küçük topluluklar ve özellikle küçük kasaba makine siyasetinin nispeten yaygın olduğu Derin Güney'deki topluluklar da siyasi makineler olarak sınıflandırılabilecek yapılara sahiptir, ancak bu örgütler bu makalede listelenen daha büyük patron ağlarının gücüne ve etkisine sahip değildir. Örneğin, "Kraker Partisi" 20. yüzyılın yarısından uzun bir süre boyunca Georgia eyaletinin Augusta kentinde şehir siyasetine hakim olan bir siyasi makineydi. Siyasi makineler, kabile egemenliğinin federal ve eyalet yasalarına karşı bir kalkan olarak kullanıldığı Kızılderili rezervasyonlarında da gelişti.

1960'lar ve 1970'lerde Edward Costikyan, Ed Koch, Eleanor Roosevelt ve diğer reformcular New York County'deki Tammany Hall grubunu ortadan kaldırmak için çaba gösterdi. Kings, Bronx ve Queens ilçelerindeki Demokrat Partili siyasi makineler etki kaybedecek bir şekilde 1980'lerin sonuna kadar devam etti.

 Japonya 
Japonya Liberal Demokrat Partisi, tarım büroları ve yol yapım ajansları üzerindeki kontrolü aracılığıyla banliyö ve kırsal alanlarda iktidarını sürdüren bir başka siyasi makine olarak anılmaktadır. Japonya'da siyasi makineler için jiban (kelime anlamıyla "temel" ya da "kuruluş") kelimesi kullanılır. LDP, on yıllar boyunca kırsal bölgelere büyük harcamalar yaparak, başta tarım olmak üzere birçok grupla klientalist bağlar kurarak kırsal seçim bölgelerine hakim olmayı başardı.

Japon siyasi hizip liderlerinin, astlarının seçimleri kazanmasına yardımcı olmak için mochidai (kelime anlamı çerez parası) fonları dağıtması beklenir. LDP Parti Genel Merkezi 1989'da yıllık yıl sonu hediyesi olarak Diet'in her üyesine 200.000 dolar vermiştir. Destekçiler, düğün, cenaze, yeni yıl partileri ve diğer etkinliklerde politikacılar tarafından seçmenlere dağıtılan para ödemeleri gibi yardımları toplar ve karşılığında patronlarının yanlışlarını görmezden gelirler. Siyasi bağlar, elit siyasetçilerin aileleri arasındaki evliliklerle bir arada tutulmaktadır. İkinci kuşak siyasi aileler olan Nisei'ler, isim-tanınırlık, iş bağlantıları ve mali kaynaklar ile kişisel siyasi makinelerin rolünün birleşimi sayesinde Japon siyasetinde giderek artan bir sayıya ulaşmışlardır.

 Değerlendirmeler 
Safire'ye göre bu ifade "kurumun çıkarlarının halkın çıkarlarının önünde tutulduğunu ima ettiği için" aşağılayıcı olarak değerlendirilmektedir. Siyasi makineler demokratik olmamakla ve kaçınılmaz olarak yolsuzluğu teşvik etmekle eleştirilmektedir.

1960'lardan bu yana bazı tarihçiler siyasi makineleri yeniden değerlendirerek yozlaşmış ama etkili olduklarını düşünmektedir. Siyasi makineler demokratik değildi ama duyarlıydı. Ayrıca özel çıkar gruplarının harcama taleplerini de kontrol altında tutabiliyorlardı. Ester R. Fuchs, Chicago ve New York'taki belediye yönetimlerini karşılaştırdığı Mayors and Money (Belediye Başkanları ve Para) adlı kitabında Cook County Demokratik Örgütü'nün Belediye Başkanı Richard J. Daley'e şehrin karşılayamayacağı işçi sendikası sözleşmelerini reddetme ve eyalet hükûmetinin sosyal yardım ve mahkemeler gibi külfetli masrafları üstlenmesini sağlama konusunda siyasi güç verdiğini belirtmiştir. Fuchs, New York'u tanımlarken "New York reforme oldu ama asla iyi bir yönetime sahip olmadı" diye yazdı. Aynı zamanda, Dennis R. Judd ve Todd Swanstrom'un City Politics'te öne sürdüğü gibi, bu görüş, uygulanabilir bir alternatif olmadığına dair yaygın inancı da beraberinde getirmiştir. Bu görüşün yanlış olduğunu, zira bu dönemde reform odaklı, siyasi makine karşıtı lider örneklerinin bulunduğunu belirtiyorlar.

Jonathan Rauch, 2016 yılı ortalarında The Atlantic'te yayınlanan "How American Politics Went Insane" başlıklı makalesinde, geçmişteki siyasi makinelerin kusurları olduğunu ancak alternatiflerinden daha iyi bir yönetim sağladığını savundu. Rauch'a göre siyasi makineler, siyasetçilerin her zaman "saf kişisel çıkar" peşinde koşmalarının aksine, birlikte çalışmaları ve uzlaşmaları için olumlu teşvikler yaratıyordu.

 Ayrıca bakınız 

 Ahbap çavuş ilişkisi
 New Deal koalisyonu
 Partikrasi

 Kaynakça 

 Daha fazlası için 





 Matlin, John S. "Political Party Machines of the 1920s and 1930s: Tom Pendergast and the Kansas City Democratic machine." (PhD Dissertation, University of Birmingham, UK, 2009) online; Bibliography on pp 277–92.





Kategori:Kamu tercihi teorisi
Kategori:Kamu yönetimi
Kategori:Siyasi yolsuzluk
Kategori:Organize suç faaliyeti