Post-ironi

Post-ironi (Latince post 'sonra' ve Antik Yunanca  'taklit etme, sahte cehalet' Liddell & Scott, A Greek-English Lexicon, v. sub  . ), hem ciddi ve ironik niyetlerin birbirine karıştığı bir durumu belirtmek için kullanılan terimdir. Daha az yaygın olarak tersini de ifade edebilir: Yeni Samimiyet'e benzer şekilde ironiden ciddiyete dönüş.

Edebiyatta David Foster Wallace sıklıkla "postironik" edebiyatın kurucusu olarak tanımlanmıştır. "E Unibus Pluram"  ve "Kurgusal Gelecekler ve Dikkat Çekici Gençler" adlı makaleleri ile birlikte postmodern ironinin ötesine geçen bir edebiyatı anlatmaktadır.Wallace, David Foster. "E Unibus Pluram: Television and U.S. Fiction", Review of Contemporary Fiction 13(2), Summer 1993, pp. 151-194. Postironik olarak tanımlanan diğer yazarlar Dave Eggers,Jensen, Mikkel. 2014. "A Note on a Title:  A Heartbreaking Work of Staggering Genius" in The Explicator, 72:2, 146–150. Tao Lin, ve Alex Shakar'dır.

 Genel Bakış 
Postmodern ironide bir şeyle alay edilip ciddiye alınmazken ve Yeni Samimiyet'te bir şey ciddiye alınmak ya da "ironik olmamak" istenirken, post-ironi bu iki unsuru ya bir şeyin absürt bir şekilde ciddiye alınmasını ya da bir şeyin ironik olup olmadığının belirsiz olmasını sağlayarak birleştirir.

Verilen bir örnek Kötü Polis filmidir:

Post-ironinin temel unsurlarından biri, ifadelerde ve sanat eserlerinde anlam ve niyetin gizlenmesi, muğlaklaştırılması, sulandırılması, bozulması veya basitçe yok edilmesidir ve yaratıcının veya yayıcının bunun kutlanmasını, kınanmasını veya apatetik olarak karşılanmasını isteyip istemediği de bu belirsizliğin bir parçası olabilmektedir. Gazeteci Dmitry Lisovsky'nin yazdığı gibi, "Post-ironik memlerin çok kaliteli olması bile gerekmez: Bir keresinde birkaç post-ironik meme topluluğundan rastgele 10 fotoğraf aldım ve altyazıları aralarında karıştırdım. Kullanıcılar yenileriyle öncekiler arasındaki farkı anlamakta zorlandılar."  Post-ironi, meta-ironi ve genel olarak ironinin çoğunlukla belirsiz yapısöküm ve yeniden inşası, Y kuşağı ve Zoomer mizahın ortak unsurlarıdır. Post-ironinin internet memlerinde dezenformasyonu yaymak için ve özellikle Amerikan alternatif sağ ve ilgili hareketlerle ilgili olarak insanları aşırılıkçı topluluklara radikalleştirmek için bir araç olarak kullanıldığı belirtildi.

 Eleştiri 
2003 yılında Zoe Williams, terimin artan popülaritesini onaylamayarak tanımlamıştır:Williams, Zoe. "The final irony" , The Guardian, June 27, 2003.

 Ayrıca bakınız 

 Absürdizm
 Köpek düdüğü (siyaset)
 Gaslighting
 Metamodernizm
 Poe'nun Yasası
 Bağımsız sinema

 Kaynakça 

 Dış bağlantılar 

 Hirschorn, Michael. "Günlük" Slate Dergisi
 Shaviro, Steven. “Günümüzün Kehanetleri,” Sosyalizm ve Demokrasi, cilt. 24, no.2
 Çağımızın Değeri İroni Değil Samimiyettir - The Atlantic

Kategori:Postmodernizm eleştirisi