Keder

Keder bir duygudur veya histir. Keder "Üzüntüden çok daha 'yoğun'dur... uzun vadeli bir durumu ima etmektedir".Anna Wierzbicka, Emotions across Languages and Cultures (1999) p. 66 Aynı zamanda, "keder -mutsuzluk değil- bir dereceye kadar boyun eğmeyi akla getirir... bu da kedere kendine özgü saygınlık havasını vermektedir." Wierzbicka, p. 66

Üstelik "tutum açısından keder, üzüntü (kabul etme) ile sıkıntı (kabul etmeme) arasında olan bir durum olduğu söylenebilmektedir".Wierzbicka, p. 66

 Kült 
Romantizm, 1774 tarihli Genç Werther'in Acıları'na kadar uzanan ve Tennyson'ın " Anısına " adlı eseri gibi katkılarla 19. yüzyıla uzanan bir keder kültünün geliştiğine tanık olmuştur: "Ey Keder, benimle yaşar mısın/Rastgele bir metres değil, ama bir eş" In Memoriam (London 1851) p. 84 - 1889'da Yeats'e kadar, hâlâ "yüksek yoldaşı keder rüyasını görüyordu".W. B. Yeats, The Poems (London 1983) p. 8 Her ne kadar " Romantik kahramanın keder kültü büyük ölçüde bir yapmacıklık meselesi olsa da",Lilian R. Furst, Romanticism in Perspective (1979) p. 102-3 Jane Austen'in Marianne Dashwood aracılığıyla hicivli bir şekilde gösterdiği gibi, "kederi üzerine derin düşüncelere dalmakta... bu aşırı ıstıraplı" Jane Austen, Sense and Sensibility (London 1932) p. 183 and p. 157 yine de ciddi sonuçlar doğurabilmektedir.

Kısmen bir tepki olarak, 20. yüzyıl, William James'in uzun zaman önce gözlemlediği gibi, "kederli davranmanın aslında beni kederli yapabileceği" inancıyla kaplanmıştır.Jenefer Robinson, Deeper than Reason (2005) p. 82 Kesinlikle "genel olarak 'duyguların sönümlenmesi' ile karakterize edilen modern duygusal kültürde... keder büyük ölçüde yerini daha hafif, daha az acı veren ve daha geçici bir kedere bırakmıştır".Wierzbicka, p. 67 Günümüzün Werther'i büyük olasılıkla "Yapma Gordon" çağrısıyla karşılanacaktır. Hepimiz biliyoruz ki senin kederine benzer bir keder yok" çağrısıyla karşılanırken;C. P. Snow, Last Things (Penguin 1974) p. 251 herhangi bir geleneksel 'korkaklığın ve ölümün nerede olduğu sorusunun değeri', katılımcıların 'birbirlerinin kartlarının kasvetli arkalarına bakıp parlak renkli yüzlerini keşfetmeleriyle' karşılanacaktır.Günter Grass, The Meeting at Telgte (London 1981) p. 94 Belki de yalnızca Jung'cu gibi ara sıra altkültür hâlâ 'meşgul yetişkin insandan hayvan yaşamının acısını, tüm doğanın acısını, 'şeylerin gözyaşlarını' çağırmaya" çalışacaktı.Robert Bly, Iron John (Dorset 1991) p. 239

Geç modernlikte bu değişimi yalnızca yoğunlaşmıştır: 'postmodern, derin hoşnutsuzluktan... kederin uçurumundan ziyade insani komediye daha yakındır'.Julia Kristeva, Black Sun (New York 1989) p. 258-9 and p. 3

 Ayrıca bakınız 

 Azap
 Pişmanlık

 Kaynakça 

Kategori:Duygular