Japonya'da intihar

Japonya'da intihar (), önemli bir sosyal sorun olarak kabul edilmektedir. 2017'de ülke, 100.000 kişi başına 14,9 ile OECD'de yedinci en yüksek intihar oranına sahipken 2019'da G7 ülkeleri arasında ikinci en yüksek intihar oranına sahiptir.

1997'de intihar oranları büyük bir artış gösterdi; yalnızca 1998'de %34,7 arttı ve on yıldan fazla bir süre nispeten yüksek kaldı. İntihar oranları 2003'te zirveye ulaştıktan sonra kademeli olarak azalarak 2019'da (1978'den bu yana) kaydedilen en düşük seviyeye geriledi. Japonya'da aylık intihar oranları, COVID-19 pandemisine atfedilen çeşitli nedenlerden dolayı Temmuz ve Ekim 2020 arasında %16 arttı. 2022'de Japonya'daki intihar oranları da, COVID-19 Omicron varyantının yayılmasına atfedilen bir dizi faktör nedeniyle yalnızca 2020'ye göre %17 arttı.

Japonya'da intiharların %70'i erkektir ve 20-44 yaş arası erkeklerde önde gelen ölüm nedenidir.

Tarihsel olarak, Japonya'da intihara yönelik kültürel tutumlar "hoşgörülü" olarak tanımlanmış olup, özellikle askerlik hizmeti sırasında belirli intihar türleri onurlu kabul edilmiştir. Örneğin, kendi iç organlarını çıkarma yoluyla ritüel bir intihar biçimi olan seppuku, esas olarak samuraylar tarafından, örneğin savaşta yenilgiden sonra veya kendine utanç getirdikten sonra onursuzluğu önlemek için uygulandı. II. Dünya Savaşı sırasında Japon İmparatorluğu düzenli olarak banzai saldırıları düzenledi ve savaşın sonlarına doğru kamikaze birimleri kullandı ve yakalanma yerine tercih edilen bir alternatif olarak intiharı teşvik etti.

 Kaynakça 

İntihar
Kategori:Ülkelere göre intihar