Arjantin vatandaşlık yasası

Arjantin vatandaşlık yasası, kişinin Arjantin vatandaşlığını nasıl edindiğini veya almaya uygun olduğunu düzenler. Uluslararası hukukta kullanıldığı şekliyle vatandaşlık, bir kişinin ulusal kimlik ve bir ulusa resmi üyelik elde etmesini sağlayan yasal yöntemleri tanımlar. Vatandaşlık, üyelik kazanıldıktan sonra bir ulus ile bir vatandaş arasındaki ilişkiyi ifade eder. Arjantin, doğuştan vatandaşlığın kazanılması için Jus soli ve Jus sanguinis'i kabul eden ikili bir sistemi tanıyor ve yabancı kişilerin vatandaşlığa geçmesine izin veriyor.

 Arjantin'de doğum 
Arjantin topraklarında doğan herhangi bir kişi, doğduğunda Arjantin vatandaşlığını kazanır. Bu kuralın dikkate değer bir istisnası, yabancı diplomatlar gibi yabancı bir hükûmetin hizmetinde olan kişilerin çocuklarıdır. Bu kural, Arjantin ile Birleşik Krallık arasında tartışmalı bir bölge olan Falkland Adaları'nda doğan kişiler için de geçerli olabilir. Including law 346 with all modifications to 2017: laws 16801, 20835, 24533, 24951, 26774 and decree 70/2017

 Kökene göre milliyet 
Arjantin vatandaşlık kanunu jus sanguinis'e uygundur; En az bir ebeveyni Arjantinli olan 18 yaş üstü herhangi bir kişi Arjantin vatandaşlığını tercih edebilir ve yalnızca federal bir yargıç önünde ebeveynlerinin kim olduğunu kanıtlaması yeterlidir. Ülke dışında doğan reşit olmayan bir çocuk için, Arjantinli ebeveynin çocuğun doğum belgesini yerel Arjantin büyükelçiliğine ibraz etmesi gerekir.

 Vatandaşlığa kabul 
Vatandaşlığa kabul, 16801, 20835, 24533, 24951, 26774 sayılı kanunlar ve 70/2017 sayılı kararname ile değiştirilen 346 sayılı Kanuna tabidir. Çok basit gereksinimleri ortaya koyuyor:
18 yaşında veya daha büyük olmak;
En az 2 yıldır Arjantin'de yaşıyorsanız; Başvuru sahibinin bir Arjantin vatandaşıyla evli olması veya Arjantinli çocukları olması durumunda bu şarttan feragat edilir.
Federal bir yargıç huzurunda vatandaşlığa alınmak için başvuruda bulunun.
Aşağıdaki durumlarda vatandaşlığa kabul reddedilebilir:
Son 5 yılda 3 yıldan fazla cezaevinde kalmış olmak;
Cezai kovuşturma altında olanlar;
Gayri meşru bir gelir kaynağına sahip olmak. Yasal izin olmadan çalışmak, temyiz odalarının çoğu için gayri meşru bir gelir kaynağı olarak görülüyor.

Vatandaşlığa kabul yasası 1869'dan bu yana esas olarak değişmeden var olduğundan ve daha sonra değişikliklere tabi tutulduğundan, Yüksek Mahkemenin göçle ilgili neredeyse her türlü sorunu çözebildiği birçok emsal karar bulunmaktadır. Yasal olarak ikamet etmeyen, yasal izin olmadan çalışan veya ülkeye yasa dışı yollardan giren göçmenlere ve istisnai durumlarda sabıka kaydı olan göçmenlere bile vatandaşlık verilmektedir.

Sürekli iki yıllık ikamet şartı, başvuru sahiplerinin Arjantin'i evleri haline getirmeleri gerektiği anlamına gelir. Ancak başvuru sahipleri seyahat hakkı da dahil olmak üzere Arjantinlilerle aynı medeni haklara sahip olduklarından ülkeyi terk edebilirler.

Tarihsel nedenlerden dolayı federal mahkemeler hâlâ "düzensiz" göçmenlerin haklarını tanıma konusunda isteksiz. Kaldırılan 21.795 sayılı kanuna ilişkin olarak genellikle aşağıdaki şartları talep ediyorlar:
Yasal ikamet belgesi
Yasal çalışma taahhüt belgesi
İspanyolca dil yeteneği
Noter tarafından apostilli ve tercüme edilmiş doğum belgesi
Kendi ülkeden temiz bir sabıka kaydı belgesi
Arjantin'de temiz bir sabıka kaydı belgesi
CUIT veya CUIL numarası

 Çifte vatandaşlık 
Arjantin'de çifte vatandaşlık kabul ediliyor. Bazı ülkeler karşılıklılık anlaşması imzalamıştır (Şili, Kolombiya, Ekvador, El Salvador, İspanya, 20 Ekim 1981'e kadar Amerika Birleşik Devletleri, Honduras, İtalya, Nikaragua, Norveç, Panama ve İsveç); Bu ülkelerden birinin vatandaşı olarak vatandaşlığa alınan Arjantin vatandaşları, Arjantin'e diğer uyruklarının belgeleriyle ve vatandaşı olarak girerler ve ülkede kalıcı olarak kalmayı düşünmedikleri sürece böyle kabul edilirler.

Aynı zamanda karşılıklı olmayan ülkelerin vatandaşı olan Arjantin vatandaşları (örneğin, başka bir vatandaşlığa kabul yoluyla), Arjantin topraklarında yalnızca Arjantin vatandaşları olarak tanınırlar ve normalde Arjantin pasaportlarıyla girip çıkarlar. Diğer uyruklarına ait seyahat belgelerini kullanarak 180 gün içinde giriş ve çıkış yapabilirler, ancak Arjantin uyruğunu ileri sürmeleri halinde Arjantin kimlik belgelerini ibraz etmeleri gerekmektedir. 180 günden fazla kaldıktan sonra ancak Arjantin pasaportlarını kullanarak ayrılabilmektedirler. Seyahat belgelerinde doğum yerinin veya ikamet yerinin Arjantin olduğu belirtilmediği sürece Arjantin vatandaşlığından bahsetmemek ve yabancı uyruklu olarak girip çıkmak da mümkündür.

Kurallara rağmen, göçmenlik görevlilerinin kurallara aşina olmamaları ve düşmanlık nedeniyle sık sık zorluklar yaşandığı gezginler tarafından bildiriliyor. İki bilgili göçmenlik görevlisi, kuralları uygularken yararlı bir tartışmada açıkladılar. Seek: LA YAPA | Las dos caras de la moneda - explanations by two Argentine immigration control officials. Arjantin pasaportu olmadan seyahat etmenin zorluk yaşaması durumunda, havalimanlarında Arjantin kimlik belgesinin ibraz edilmesi karşılığında ek ücret karşılığında ekspres pasaport tedarik hizmeti (uzun çalışma saatlerine sahip) mevcuttur; işlemin 15 dakika süreceği, pasaportun ise 2 ila 6 saat arasında hazır olacağı belirtiliyor.

 Vatandaşlıktan yoksun kalma 
Diğer birçok ülkenin aksine, Arjantin vatandaşlığından vazgeçilemez ve yalnızca sahte belgeler gibi suç teşkil eden yollardan elde edilmişse iptal edilebilir.

Sonuç olarak bir Arjantin vatandaşı, diğer ulusal kimliklerden feragat edilmesini gerektiren bir ülkenin vatandaşlığını alamayabilir; ancak birçok ülke, diğer vatandaşlıktan vazgeçmenin imkansız olması durumunda bu şarttan feragat etmektedir.

 Tarihi 
Arjantin Anayasası'nı kabul etmeye yönelik ilk başarılı girişim 1853'te gerçekleşti. 15. Maddede köleliğin kaldırıldığı, 16. Maddede tüm sakinlerin kanun önünde eşit olduğu ve 20. Maddede şunu tespit edilmiştir: ülkede yaşayan yabancılar vatandaşlarla aynı sivil haklara sahip olmalı ve Arjantin'de iki yıl ikamet ettikten sonra vatandaşlığa alınma hakkına sahip olmalıdır. Anayasa, medeni hukukta belirtildiği gibi vatandaşlığın kazanılabileceğini veya kaybedilebileceğini belirledi. 1867 gibi erken bir tarihte Yüksek Mahkeme evli bir kadının kocasının vatandaşlığını paylaştığını doğruladı. Arjantinli Elena Eyras ve Paraguaylı kocası Manuel Pedro de la Peña'nın dahil olduğu bir davada, koca, ayrı milliyetlerinden olmalarının federal mahkemede karar verilmesini gerektirdiğini savundu. Mahkeme, evli kadınların ortak bir kimliğe sahip olmaları ve kocalarıyla aynı ikamet yerini paylaşmaları gerektiği gerekçesiyle federal yargı yetkisini reddederek evlilikteki anlaşmazlıklarını dinlemeyi reddetti.

8 Ekim 1869 tarih ve 346 sayılı Kanun, ilk Arjantin vatandaşlık kanunu olup, 1. Maddede Arjantin'de doğumun, ebeveynler Arjantin'de ikamet eden dışişleri bakanı veya diplomat olmadığı sürece, ebeveynlerinin uyruğuna bakılmaksızın bir çocuğun tabiiyetinin temelini oluşturduğunu belirtmektedir. ülke. Kanun ayrıca, her iki cinsiyetten bir ülkenin vatandaşının yurt dışında doğan bir çocuğun, Arjantin vatandaşlığının beyanına ilişkin prosedürleri izleyerek ebeveyninden vatandaşlık alabileceğini de belirlemiştir. Bu yasa, vatandaşlığın kaybıyla ilgili özel bir hüküm içermiyordu, ancak Yüksek Mahkeme 1867 ile 1902 yılları arasında on bir ayrı davada, bir yabancıyla evlenen Arjantinli bir kadının vatandaşlığını kaybettiğine karar verdi. Aynı şekilde Arjantinli bir erkekle evlenen yabancı kadın da onun vatandaşlığını kazanıyordu. 1869'da kabul edilen Arjantin Medeni Kanunu, Katolik kanon kanununu takip ederek, kocanın ailesi üzerinde otoritesini tesis etti ve evli kadınları iş göremez hale getirdi. Yüksek Mahkeme'nin 1902'de verdiği bir karar, evlilik eyleminin bir kadının vatandaşlık kazanmasından veya kaybetmesinden sorumlu olmadığını, ancak hukuki konularda yargısal amaçlarla kadını ülke dışına çıkarabileceğini tespit ederek, bir eşin onu takip etmesi gerektiğini güçlendirdi. kocanın yetkisi.

1914'ten itibaren, yabancı veya Arjantinli evli bir kadın, kocasının vatandaşlığını almıyordu. Aynı yıl Dışişleri Bakanı, yurt dışındaki konsoloslara, yurt dışında yaşayan ve yabancılarla evli olan Arjantinli kadınların Arjantin vatandaşı olarak kaydedilmesi ve Arjantinli erkeklerin yabancı eşlerinin, Arjantin vatandaşlığına sahip olduklarını belirtmeden konsolosluk kayıtlarına girmeleri talimatını vermişti. 1918'den itibaren Dışişleri Bakanlığı, yabancı eşlerin, teknik olarak vatandaş olmasalar da, kocalarıyla aynı medeni statüye sahip olmalarına rağmen, Arjantin pasaportu alabilecekleri talimatını verdi. 1926'da Arjantin, Medeni Kanununu 11.357 sayılı Kanunla revize ederek kocalara yönelik evlilik yetkisi hükmünü kaldırdı ve kadınların medeni haklarını genişletti. Buenos Aires'teki Federal Meclis'e göre, yasa değişikliğine kadar evli bir kadın teknik olarak vatandaşlığını kaybetmişti, ancak değişiklikten sonra uyruğu kocasınınkinden bağımsız hale geldi. 1933 yılında Pan-Amerikan Birliği'nin Montevideo konferansına katılan Arjantin delegasyonu, 1934'te yürürlüğe giren Amerikalararası Kadın Vatandaşlığı Sözleşmesi'ni hiçbir yasal çekince olmaksızın imzaladı. 1947'de Dışişleri Bakanı, evliliğin eşe vatandaşlık vermediğini veya vatandaşlıktan feragat etmediğini, ancak yabancı eşlere Arjantin pasaportu verilebileceğini yineleyen bir genelge yayınladı.

 Kaynakça 

Kategori:Vatandaşlık hukuku