II. Dünya Savaşı'nın Hava savaşları

Hava savaşı, II. Dünya Savaşı'nın tüm cephelerinde önemli bir bileşendi ve uçaksavar savaşıyla birlikte, büyük güçlerin endüstriyel üretiminin büyük bir kısmını kapsıyordu. Almanya ve Japonya, kara ve deniz kuvvetleriyle sıkı bir şekilde bütünleşmiş hava kuvvetlerine bağımlıydı, Mihver güçleri, stratejik bombardıman uçakları filolarının avantajını küçümsediler ve Müttefiklerin stratejik bombardımanına karşı savunma yapmakta geç kaldılar. Bunun tersine, İngiltere ve ABD, yeterli hava savunmasının yanı sıra stratejik bombalamayı ve savaş alanının hava yoluyla taktiksel kontrolünü büyük ölçüde vurgulayan bir yaklaşım benimsedi. Hem İngiltere hem de ABD, büyük, uzun menzilli bombardıman uçaklarından oluşan çok daha büyük stratejik kuvvetler inşa etti. Aynı zamanda, savaş alanlarında hava üstünlüğü sağlayabilecek taktik hava kuvvetleri de oluşturdular ve böylece kara birliklerine hayati destek sağladılar. ABD Donanması ve Kraliyet Donanması da, Japon İmparatorluk Donanması'nın yaptığı gibi, uçak gemilerine dayalı güçlü bir deniz-hava bileşeni oluşturdu ve bunlar denizdeki savaşta merkezi rol oynadılar.R.J. Overy, The Air War: 1939–1945 (1980) ch 1

1939'dan önce tüm taraflar büyük ölçüde teorik hava savaşı modelleri altında faaliyet gösteriyordu. İtalyan teorisyen Giulio Douhet, 1920'lerde, Birinci Dünya Savaşı sırasında ve sonrasında havacıların stratejik bombalamanın etkinliği konusunda geliştirdiği inancı özetledi. Pek çok kişi, " bombardıman uçağının her zaman başarılı olacağını " belirterek, tek başına savaşları kazanabileceğini söyledi. Amerikalılar, Boeing B-17 Flying Fortress bombardıman uçağının kendi silahlarıyla korunan hedeflere ulaşabileceğinden ve Norden bomba vizörünü kullanarak "turşu namlusu" doğruluğuyla bombalayabileceğinden emindiler.Stephen Lee McFarland, America's pursuit of precision bombing, 1910–1945 (1995) p 68 Japon havacılığın öncüleri dünyadaki en iyi deniz havacılarını geliştirdiklerini düşünüyorlardı.

 Hava Kuvvetleri 

 Almanya: Luftwaffe 
küçükresim|Luftwaffe'nin Junkers Ju 87'sine eşlik eden bir Messerschmitt Bf 109, 1941
Luftwaffe, Wehrmacht'ın hava savaşı koluydu. Hermann Göring'in liderliğinde İspanya İç Savaşı'nda yeni savaş tekniklerini öğrenip test edebildi. Savaş ayrıca, düşman bombardıman uçaklarına karşı savunma yetenekleri nedeniyle hava savunma silahlarına ve savaş uçaklarına daha fazla önem verilmesine yol açtı.Williamson Murray, Luftwaffe: Strategy for Defeat, 1933–1945 (1985) İleri teknolojisi ve hızlı büyümesi, 1930'larda İngilizleri ve Fransızları yatıştırmaya ikna etmeye yardımcı olan abartılı korkulara yol açtı. Savaşta Luftwaffe, 1939-41'de Stuka dalış bombardıman uçaklarının düşman piyade birimlerini korkutması nedeniyle iyi performans gösterdi. Ancak Luftwaffe, genel Alman stratejisiyle zayıf bir şekilde koordine edilmişti ve kısmen Sovyetler Birliği ile karşılaştırıldığında hem tamamlanmış uçak gövdeleri hem de güç santralleri için askeri uçak üretim altyapısının bulunmaması nedeniyle topyekün bir savaşta ihtiyaç duyulan boyut ve kapsama asla ulaşamadı. Luftwaffe, gece savaşçıları için Lichtenstein ve Neptun radar sistemleri gibi kullanılabilir UHF ve daha sonra VHF bantlı havadan önleme radar tasarımları dışında radar teknolojisinde yetersizdi. Messerschmitt Me 262 jet avcı uçağı Temmuz 1944'e kadar hizmete girmedi ve hafif Heinkel He 162, yalnızca Avrupa'daki hava savaşının son aylarında ortaya çıktı. Luftwaffe, Britanya Savaşı'ndan sonra Britanya'nın giderek daha ölümcül hale gelen savunma avcı uçağı ekranıyla veya 1943'ten sonra daha hızlı P-51 Mustang eskort avcı uçaklarıyla başa çıkamadı. Luftwaffe'nin yakıt ikmali olmadığından 1944'te uçaksavar uçaksavar rollerine indirgendi ve adamlarının çoğu piyade birimlerine gönderildi. 1944'e gelindiğinde, hem erkek hem de kadın bir milyon üniformalı insanla çalışan 39.000 uçaksavar pili çalıştırıyordu.

 Britanya: Kraliyet Hava Kuvvetleri 
küçükresim|RAF'ın Hawker Kasırgaları ve Supermarine Spitfire'ları düzen halinde uçuyor, 1940
İngilizlerin kendilerine ait çok iyi geliştirilmiş stratejik bombalama teorileri vardı ve bunu uygulamak için uzun menzilli bombardıman uçakları ürettiler.Tami Davis Biddle, "British and American Approaches to Strategic Bombing: Their Origins and Implementation in the World War II Combined Bomber Offensive," Journal of Strategic Studies, March 1995, Vol. 18 Issue 1, pp 91–144

Almanya'nın bir tehdit olduğu netleştikten sonra RAF, birçok hava sahasının kurulması ve filo sayısının artırılmasıyla büyük bir genişleme yaşadı. 1934'te 800 uçakla 42 filodan oluşan RAF, 1939'da 157 filo ve 3.700 uçağa ulaştı Expansion at Last" Savaşçı savunmalarını yönlendirmek için yeni geliştirilen radarı iletişim merkezleriyle birleştirdiler. Orta boy bombardıman uçakları Alman sanayi merkezi Ruhr'a ulaşma kapasitesine sahipti ve daha büyük bombardıman uçakları geliştirilme aşamasındaydı.

RAF, 1939'da Almanya'ya karşı savaşın başlamasının ardından hızlı bir genişleme yaşadı. Bu, İngiliz ve İngiliz Milletler Topluluğu hava mürettebatının yarısının, yani toplam 167.000 erkeğin diğer İngiliz Milletler Topluluğu ülkelerinde (özellikle Kanada) eğitimini içeriyordu. RAF ayrıca Hitler'in Avrupa'sından kaçan Polonyalı ve diğer havacıları da kendine entegre etti. Avrupa'da RAF, Commonwealth uçak mürettebatının ve Commonwealth filolarının operasyonel kontrolündeydi, ancak bunlar bir dereceye kadar bağımsızlığını korudu.

RAF'ın Birleşik Krallık merkezli üç büyük muharebe komutanlığı vardı. Birleşik Krallık'ın savunmasıyla görevli RAF Savaş Komutanlığı, düşmana saldıracak bombardıman uçaklarını çalıştıran RAF Bombardıman Komutanlığı ve Müttefik nakliye ve düşman gemilerine saldırılarda onu koruyacak olan RAF Sahil Komutanlığı. Kraliyet Donanması'nın Filo Hava Kolu, donanma tesislerinin ve uçak gemisi tabanlı uçakların savunmasında karada konuşlu savaş uçakları çalıştırıyordu. Savaşın ilerleyen dönemlerinde RAF'ın savaş gücü, Birleşik Krallık'ı korumak için Büyük Britanya Hava Savunması ve Kuzey Batı Avrupa harekatında kara saldırı desteği için İkinci Taktik Hava Kuvvetleri'ne bölündü.

 Sovyetler Birliği: Sovyet Hava Kuvvetleri 
küçükresim|Moskova yakınlarındaki Sovyet Hava Kuvvetlerine ait Ilyushin Il-2'ler, 1943
Savaşın sonunda, Sovyet yıllık uçak üretimi keskin bir şekilde arttı ve yıllık Sovyet üretimi 1944'te 40.000 uçağa ulaştı. Yaklaşık 157.000 uçak üretildi, bunların 126.000'i Voyenno-Vozdushnye Sily veya VVS (Sovyetler Birliği'nin hava kollarına verdiği isim) için savaş tipiyken, diğerleri nakliye ve eğitim amaçlıydı.R.J. Overy, The Air War: 1939–1945 (1980) p 150 Mihver Devletlerinin Barbarossa Harekatı'ndan Nazi Almanyası'nın Berlin Muharebesi ile nihai yenilgisine kadar Sovyetler Birliği'ni savunmada kara saldırısı rolünün kritik önemi, Sovyet askeri havacılık endüstrisinin Ilyushin Il-2 Shturmovik'in daha fazla örneğini yaratmasıyla sonuçlandı. Üretilen 36.000'den fazla örnekle, havacılık tarihindeki diğer tüm askeri uçak tasarımlarından daha fazla savaşa imza attı.

Savaş sırasında Sovyetler, Alman hedeflerine 30 milyon bomba atmak için 7.500 bombardıman uçağı kullandı ve yoğunluğu bazen 100-150 ton/kilometre kareye ulaştı.A. A. Sidorenko, The Offensive (Moscow, 1970; USAF translation) p. 8James Sterrett, Soviet Air Force theory, 1918–1945 (2007) pp 86–131

 Amerika Birleşik Devletleri: Ordu Hava Kuvvetleri 
küçükresim|ABD Hava Kuvvetlerine ait Curtiss P-40 Warhawks'ın üzerinde uçan bir Consolidated Liberator I, 1943
Pearl Harbor saldırısından önce ve önceki ABD Ordusu Hava Kuvvetleri'nin Haziran 1941 sonlarında Ordu Hava Kuvvetleri haline geldiği dönemde, Başkan Franklin D. Roosevelt Donanmanın komutasını bir havacıya, Amiral Ernest King'e verdi. Pasifik'te havacılık odaklı bir savaş. FDR, King'in karada konuşlu deniz ve deniz havacılığı kurmasına ve Atlantik'teki denizaltı karşıtı devriyelerde kullanılan uzun menzilli bombardıman uçaklarının kontrolünü ele geçirmesine izin verdi.

Genelkurmay Başkanı George C. Marshall, Hava Kuvvetleri'nin tam bağımsızlığı yönündeki çağrıları reddetti çünkü kara kuvvetleri generalleri ve Donanma buna şiddetle karşı çıkıyordu. Varılan uzlaşmada havacıların savaştan sonra bağımsızlıklarına kavuşacakları anlaşıldı. Bu arada Hava Kuvvetleri, Haziran 1941'de Ordu Hava Kuvvetleri (AAF) haline geldi ve tüm personelini ve birimlerini tek bir komutan general olan bir havacı altında birleştirdi. 1942'de Ordu, biri AAF olmak üzere üç eşit bileşen halinde yeniden düzenlendi ve o zamanlar iç yönetim açısından neredeyse tamamen özgürlüğe sahipti. Böylece AAF, Genel Cerrahtan, kendi WAC birimlerinden ve kendi lojistik sisteminden bağımsız olarak kendi tıbbi hizmetini kurdu. Uçakların ve ilgili elektronik teçhizatın ve mühimmatın tasarımı ve tedariki üzerinde tam kontrole sahipti. Satın alma acenteleri ülkenin Gayri Safi Milli Hasılasının %15'ini kontrol ediyordu. Deniz havacılığıyla birlikte ülkenin en iyi genç adamlarını işe aldı. General Henry H. Arnold AAF'a başkanlık etti. Kendisi bir West Pointer olmasına rağmen Arnold, üst pozisyonlar için otomatik olarak Akademi adamlarına yönelmedi. Arnold, komutanlardan bağımsız hareket ettiği için generallerini hareket ettirebiliyordu ve başarısız olanları hızla görevden aldı.Alfred Goldberg. A History of the United States Air Force, 1907–1957 (1972)

Amerikan harekât komutanları hava gücü tutkunu haline geldiler ve stratejilerini taktiksel hava üstünlüğü ihtiyacı etrafında inşa ettiler. MacArthur, 1941-42'de Filipinler'de, esas olarak Japonların gökyüzünü kontrol etmesi nedeniyle feci bir şekilde mağlup edilmişti. Uçaklarının sayısı ve sınıfı yetersizdi, hava alanları ateşlendi, radarı yok edildi ve ikmal hatları kesildi. Piyadelerinin hiç şansı olmadı. MacArthur bir daha asla olmayacağına yemin etti. Adaları işgal planı, Japon kalelerini izole ederken onların yanından geçme stratejisine dayanıyordu. Her çıkarma, 5. Hava Kuvvetlerinin menziline göre belirleniyordu ve bir hedefi güvence altına almanın ilk görevi, bir sonraki sıçramaya hazırlanmak için bir hava sahası inşa etmekti.Eric M. Bergerud, Fire in the Sky: The Air War in the South Pacific (2001)Stanley Sandler, World War II in the Pacific: an encyclopedia (2001) p. 463 Eisenhower'ın SHAEF'teki yardımcısı, Eisenhower'ın Akdeniz'deki Müttefik operasyonlarından sorumlu olduğu sırada Müttefik Akdeniz Hava Komutanlığı komutanı olan Hava Kuvvetleri Komutanı Mareşal Arthur Tedder'di.

 Doktrin ve teknoloji 
Müttefikler 1943'te Pasifik'te ve 1944'te Avrupa'da savaş alanında hava üstünlüğünü kazandılar. Bu, Müttefik malzeme ve takviyelerinin savaş cephesine ulaşacağı, ancak düşmanın cephesine ulaşamayacağı anlamına geliyordu. Bu, Müttefiklerin saldırı kuvvetlerini diledikleri yerde yoğunlaştırabilecekleri ve düşmanı ateş gücünün üstünlüğüyle alt edebilecekleri anlamına geliyordu. Genel stratejik saldırı kapsamında, düşman hava savunmasını veya özellikle Luftwaffe savaşçılarını bastırmak için özel bir muharebe vardı.

Arnold, ABD'nin yaşanması zor yerlerde ileri hava alanları inşa etmek zorunda kalacağını doğru bir şekilde tahmin etmişti. Ordu Mühendisler Birliği ile yakın işbirliği içinde çalışarak, 1945'te 118.000 kişiden oluşan Havacılık Mühendisi Taburları'nı kurdu. Pistler, hangarlar, radar istasyonları, elektrik jeneratörleri, kışlalar, benzin depolama tankları ve mühimmat depoları, küçük mercan adalarında, çamur düzlüklerinde, özelliksiz çöllerde, yoğun ormanlarda veya hala düşman topçu ateşi altında olan açıkta kalan yerlerde aceleyle inşa edilmek zorundaydı. Mühendisler, planlar, çelik hasır iniş minderleri, prefabrik hangarlar, uçak yakıtı, bombalar, mühimmat ve gerekli tüm malzemelerin yanı sıra ağır inşaat malzemelerinin de ithal edilmesi gerekiyordu. Bir proje biter bitmez tabur teçhizatını yükleyip bir sonraki göreve doğru ilerlerken, karargah haritalara yeni bir hava sahasını işaretliyordu.Bergerud, Fire in the Sky pp 49–93

Taktik hava gücü, savaş alanı üzerindeki hava sahasının kontrolünü ele geçirmeyi, kara birimlerini doğrudan desteklemeyi (düşman tanklarına ve topçularına yapılan saldırılar gibi) ve düşman ikmal hatlarına ve hava alanlarına saldırmayı içerir. Tipik olarak savaş uçakları hava üstünlüğü kazanmak için kullanılır ve hafif bombardıman uçakları destek görevleri için kullanılır.Richard P. Hallion, Strike From the Sky: The History of Battlefield Air Attack, 1911–1945 (1989); Daniel R. ed. Mortensen, Airpower and Ground Armies: Essays on the Evolution of Anglo-American Air Doctrine, 1940–1943 (1998)

Taktik hava doktrini, birincil görevin taktik üstünlüğü tam hava üstünlüğüne dönüştürmek, yani düşman hava kuvvetini tamamen yenilgiye uğratmak ve hava sahasının kontrolünü ele geçirmek olduğunu belirtiyordu. Bu, doğrudan it dalaşları ve havaalanlarına ve radar istasyonlarına yapılan baskınlar yoluyla ya da dolaylı olarak uçak fabrikalarının ve yakıt kaynaklarının imha edilmesi yoluyla yapılabilir. Uçaksavar topçuları da bir rol oynayabilir, ancak çoğu havacı tarafından değeri düşürülmüştür. Müttefikler 1943'te Pasifik'te ve 1944'te Avrupa'da hava üstünlüğünü kazandılar Charles F. Brower, World War II in Europe: the final year (1988) p, 126 Bu, Müttefik malzeme ve takviyelerinin savaş cephesine ulaşacağı, ancak düşmanın cephesine ulaşamayacağı anlamına geliyordu. Bu, Müttefiklerin saldırı kuvvetlerini diledikleri yerde yoğunlaştırabilecekleri ve düşmanı ateş gücünün üstünlüğüyle alt edebilecekleri anlamına geliyordu. Bu, Müttefiklerin temel stratejisiydi ve işe yaradı.

Batılı Müttefiklerin Avrupa üzerindeki hava üstünlüğünü gösteren en etkili gösterilerden biri, 1944'ün başlarında, Ocak 1944'te ABD 8. Hava Kuvvetlerinin komutasını devralan Korgeneral Jimmy Doolittle'ın yalnızca birkaç ay sonra inşaat kuvvetini serbest bırakması sırasında gerçekleşti. Görev için mevcut en iyi uçak türlerinin seçilmesinde İngiliz havacılardan yardım aldıktan sonra, 8. Hava Kuvvetleri'nin ağır bombardıman uçaklarına yakından eşlik etmek üzere amaçlanan görevlerinden P-51 Mustang'ler ayrıldı. USAAF'ın Mustang filoları daha sonra bombardıman uçaklarının muharebe kutusu savunma oluşumlarının yaklaşık 75-100 milin çok ilerisinde uçma göreviyle görevlendirildi. Luftwaffe'nin Jagdgeschwader tek koltuklu avcı kanatlarının Üçüncü Reich'ı üzerindeki herhangi bir savunma varlığını, büyük bir avcı taraması hava üstünlüğü görevi tarzında temelde gökyüzünü temizlemek için. Bu önemli strateji değişikliği aynı zamanda tesadüfen hem çift motorlu Zerstörer ağır avcı uçaklarının hem de bunların yerine gelen, bombardıman destroyeri olarak kullanılan ağır silahlı Focke-Wulf Fw 190A Sturmbock kuvvetlerinin, her biri sırasıyla, sonunu getirdi. Amerikan savaş uçağı taktiklerindeki bu değişiklik, en hızlı etkisini, 1944 yılı ilerledikçe Luftwaffe'nin Jagdflieger savaş pilotu personelinin giderek daha fazla kaybıyla  ve Luftwaffe'nin daha az bombardıman uçağı kaybıyla göstermeye başladı.

Hava üstünlüğü, menzil içinde, iyi tedarik edilen hava alanlarına dayalı olarak, en hızlı, en manevra kabiliyetine sahip avcı uçaklarının yeterli miktarda bulunmasına bağlıydı. RAF, Britanya Muharebesi'nde (1940) hızın ve manevra kabiliyetinin önemini gösterdi; hızlı Spitfire ve Hawker Hurricane savaşçıları, dalıştan çıkarken beceriksiz Stukaları kolayca deldiler. En hızlı dövüşçüyü yapma yarışı, İkinci Dünya Savaşı'nın ana temalarından biri haline geldi. Bir alanda tam hava üstünlüğü elde edildikten sonra, ikinci görev, cephenin beş ila elli mil gerisindeki bir bölgede düşman malzeme ve takviye akışının engellenmesiydi. Hareket eden her şeyin hava saldırılarına maruz kalması ya da aysız gecelerle sınırlı kalması gerekiyordu. (Radar, yer hedeflerine karşı gece taktik operasyonları için yeterince iyi değildi.) Taktik hava gücünün büyük bir kısmı bu göreve odaklandı.

 Ayrıca bakınız 

 İkinci Dünya Savaşı sırasında stratejik bombalama
 Britanya Savaşı
 Atlantik Savaşı

 Kaynakça 

Kategori:İkinci Dünya Savaşı'nda havacılık
Kategori:II. Dünya Savaşı'nda hava muharebeleri ve harekâtları
Kategori:II. Dünya Savaşı