II. Dünya Savaşı sırasında teknoloji

Teknoloji, İkinci Dünya Savaşı'nda önemli bir rol oynadı. Savaş sırasında kullanılan teknolojilerin bazıları 1920'ler ve 1930'ların iki savaş arası yıllarında geliştirildi, çoğu savaş sırasında ihtiyaçlara ve öğrenilen derslere göre geliştirildi, diğerleri ise savaş sona erdiğinde geliştirilmeye başlandı. Pek çok savaşın günlük yaşamımızda kullandığımız teknolojiler üzerinde büyük etkileri oldu ancak İkinci Dünya Savaşı, günümüzde kullanılan teknoloji ve cihazlar üzerinde en büyük etkiyi yarattı. Teknoloji aynı zamanda II. Dünya Savaşı'nın yürütülmesinde tarihteki diğer savaşlardan daha büyük bir rol oynadı ve sonuçlarında kritik bir rol oynadı.

Pek çok teknoloji türü askeri kullanım için geliştirilmiştir ve aşağıdakiler de dahil olmak üzere çeşitli alanlarda büyük gelişmeler meydana gelmiştir:

 Silahlar: gemiler, araçlar, denizaltılar, uçaklar, tanklar, toplar, hafif silahlar; ve biyolojik, kimyasal ve atom silahları
 Lojistik destek: Askerlerin ve malzemelerin taşınması için gerekli olan tren, kamyon, tank, gemi ve uçak gibi araçlar
 İletişim ve istihbarat: uzaktan algılama, navigasyon, iletişim, kriptografi ve casusluk için kullanılan cihazlar
 Tıp: cerrahi yenilikler, kimyasal ilaçlar ve teknikler
 Roketçilik: güdümlü füzeler, orta menzilli balistik füzeler ve otomatik uçaklar.

Askeri silah teknolojisi, İkinci Dünya Savaşı sırasında hızlı ilerlemeler kaydetti ve altı yıl boyunca, uçaklardan hafif silahlara kadar her alanda, savaşta büyük bir değişim yaşandı. Aslında savaş, çoğu ordunun Birinci Dünya Savaşı'ndan çok az değişen ve bazı durumlarda 19. yüzyıldan bu yana değişmeden kalan teknolojiyi kullanmasıyla başladı. Örneğin süvariler, siperler ve Birinci Dünya Savaşı dönemi savaş gemileri 1940'ta normaldi, ancak altı yıl sonra dünyanın dört bir yanındaki ordular jet uçakları, balistik füzeler ve hatta ABD örneğinde olduğu gibi atom silahları geliştirdi.

İkinci Dünya Savaşı, askeri operasyonların sıklıkla düşmanın araştırma çabalarını hedef aldığı ilk savaştı. Bu, Niels Bohr'un 1943'te Alman işgali altındaki Danimarka'dan İngiltere'ye kaçırılmasını da içeriyordu. Norveç'teki ağır su üretiminin sabote edilmesi ve Peenemünde'nin bombalanması. Düşmanın teknolojisi hakkında istihbarat elde etmek için askeri operasyonlar da yürütüldü. Örneğin, Alman radarı için Bruneval Baskını ve Alman V-2 için Most III Operasyonu.

 Atom bombası 
1938'de Alman kimyagerler Otto Hahn ve Fritz Strassmann tarafından nükleer fisyonun keşfi ve bunun Lise Meitner ve Otto Frisch tarafından teorik olarak açıklanması, atom bombasının geliştirilmesini teorik bir olasılık haline getirdi. Bir Alman atom bombası projesinin, Nazi Almanya'sından ve diğer faşist ülkelerden mülteci olan bilim adamlarını ilk kez alarma geçirecek bir proje geliştirme ihtimali.  Britanya'da, Birmingham Üniversitesi'nde Mark Oliphant'ın gözetiminde çalışan Frisch ve Rudolf Peierls, Haziran 1939'da uranyum-235'in kritik kütlesini araştıran bir atılım gerçekleştirdi  Hesaplamaları bunun  büyüklüğünde olduğunu gösteriyordu. Bu o günün bir bombardıman uçağı tarafından taşınabilecek kadar küçüktü. Mart 1940'taki Frisch-Peierls muhtırası, soruşturma için MAUD Komitesi'nin kurulmasına yol açtı.  Atom bombasının geliştirilmesini sürdürmek amacıyla Wallace Akers başkanlığındaki Bilimsel ve Endüstriyel Araştırma Departmanında Tüp Alaşımları olarak bilinen bir müdürlük kuruldu.

Temmuz 1940'ta İngiltere, Amerika Birleşik Devletleri'ne bilimsel araştırmalarına erişim izni vermeyi teklif etti ve  Misyonu'ndan John Cockcroft, Amerikalı bilim adamlarına Britanya'daki gelişmeler hakkında bilgi verdi. Bir Amerikan atom bombası projesinin zaten mevcut olmasına rağmen, bunun İngilizlerinkinden daha küçük olduğunu ve o kadar da gelişmiş olmadığını keşfetti.  Oliphant, Ağustos 1941'in sonlarında Amerika Birleşik Devletleri'ne uçtu ve Ernest O. Lawrence ve diğer önemli Amerikalı fizikçilerle atom bombasının yapılabilirliği ve potansiyel gücü hakkında ikna edici bir şekilde konuştu. 

1942 ile 1946 yılları arasında Amerikan projesi, Birleşik Devletler Ordusu Mühendisler Birliği'nden Tuğgeneral Leslie R. Groves Jr.'ın yönetimi altındaydı. Projenin Ordu bileşeni, ilk karargahı Manhattan'da olduğundan Manhattan Projesi olarak belirlendi. Bu isim yavaş yavaş tüm proje için resmi kod adı olan İkame Malzemelerin Geliştirilmesi'nin yerini aldı. İngiliz ve Amerikan projeleri, Ağustos 1943'te Quebec Anlaşması ile birleştirildi ve bir İngiliz misyonu, Manhattan Projesi'nin Amerika Birleşik Devletleri'ndeki tesislerine katıldı.  Manhattan Projesi mütevazı bir başlangıç yaptı ancak zirve noktasında yaklaşık 130.000 kişiye istihdam sağlayacak şekilde büyüdü. Yüksek ciro nedeniyle projede 500.000'den fazla kişi çalıştı. Oak Ridge, Tennessee, Richland, Washington ve Los Alamos, New Mexico'da üç gizli şehir inşa edildi. Manhattan Projesi'nin maliyeti neredeyse 2 milyar ABD dolarıdır (2022'de yaklaşık 26 milyar ABD dolarına eşdeğer) Maliyetin yüzde 90'ından fazlası fabrika inşa etmek ve bölünebilir malzeme üretmek içindi, yüzde 10'dan azı ise silahların geliştirilmesi ve üretimi içindi. Bu, yalnızca Boeing B-29 Superfortress bombardıman uçağının ardından, Amerika Birleşik Devletleri'nin II. Dünya Savaşı'nda üstlendiği en pahalı ikinci silah projesiydi. 

Bölünebilir Uranyum-235 izotopu, doğal uranyumun yalnızca yüzde 0,7'sini oluşturur. Kimyasal olarak en yaygın izotop olan uranyum-238 ile aynı olması ve neredeyse aynı kütleye sahip olması nedeniyle ikisini ayırmanın zor olduğu ortaya çıktı.  Uranyumun zenginleştirilmesi için üç yöntem kullanıldı: elektromanyetik, gazlı ve termal. Bu çalışma Oak Ridge, Tennessee'deki Clinton Engineer Works'te gerçekleştirildi.  Buna paralel olarak, aynı zamanda bölünebilir olduğu düşünülen ve bir nükleer reaktörde uranyumun nükleer dönüşümüyle üretilebilecek plütonyum üretme çabası da vardı. Bir nükleer reaktörün fizibilitesi, 1942'de Chicago Pile-1'in başlatılmasıyla Chicago Üniversitesi'ndeki Manhattan Projesi Metalurji Laboratuvarı'nda gösterildi.  Clinton Engineer Works'te bir pilot reaktör, X-10 Grafit Reaktörü inşa edildi  ve Washington eyaletindeki Hanford Engineer Works'te üç üretim reaktörü inşa edildi.

Silah tasarımına ilişkin çalışmalar Robert Oppenheimer yönetimindeki Los Alamos'taki Proje Y tarafından gerçekleştirildi.  Manhattan Projesi aynı anda iki tür atom bombasının geliştirilmesini sürdürdü. İnce Adam olarak bilinen nispeten basit silah tipi fisyon silahı ve Şişman Adam olarak bilinen daha karmaşık patlama tipi nükleer silah. Silah tipi tasarımın plütonyumla kullanılmasının pratik olmadığı ortaya çıktı,  bu nedenle çabalar patlama tasarımı üzerinde yoğunlaştı. Daha sonra Little Boy adı verilen ve oldukça zenginleştirilmiş uranyum kullanan daha basit bir silah türü geliştirildi.  Daha sonra Ağustos 1945'te Japonya'ya karşı atom bombaları kullanıldı.

Alman nükleer silah projesi, başta yetersiz kaynaklar, zaman ve savaş sona ermeden sonuç vermesi muhtemel olmayan bir projeye resmi ilginin olmayışı olmak üzere çeşitli nedenlerden dolayı başarısız oldu. Almanya'nın önde gelen nükleer fizikçisi Werner Heisenberg'di. Alman projesindeki diğer önemli isimler arasında Manfred von Ardenne, Walther Bothe, Kurt Diebner ve Otto Hahn vardı. Japon nükleer silah programı da hükûmetin ilgisini çekmesine rağmen kaynak yetersizliği nedeniyle yarım kaldı.

 Roketçilik 
Roketçilik İkinci Dünya Savaşı'nda büyük ölçüde kullanıldı. Roketçilikte aşağıdakiler gibi birçok farklı icat ve ilerleme vardı.

Vızıltı bombası olarak da bilinen V-1. Bu otomatik uçağa bugün "seyir füzesi" adı verilecek. V-1, İkinci Dünya Savaşı sırasında Nazi Alman Luftwaffe tarafından Peenemünde Ordu Araştırma Merkezi'nde geliştirildi. İlk geliştirme sırasında Kiraz Taşı kod adıyla biliniyordu. Londra'nın terör bombardımanı için tasarlanan Vergeltungswaffen serisinin ilki olan V-1, Fransız  ve Hollanda kıyılarındaki fırlatma tesislerinden ateşlendi. İlk V-1 , Müttefiklerin Avrupa'ya başarılı çıkarmalarından bir hafta sonra 13 Haziran 1944'te Londra'da fırlatıldı. Zirve noktasında, güneydoğu İngiltere'ye günde yüzden fazla V-1 ateşlendi, toplamda 9.521 adet. Britanya menzilindeki son V-1 sahasının, Britanya'nın menzilindeki son V-1 sahasının işgal edildiği Ekim 1944'e kadar, sahaların istila edilmesi nedeniyle sayı azaldı. Müttefik Kuvvetler. Bunun ardından V-1'ler Antwerp limanına ve Belçika'daki diğer hedeflere yönlendirildi ve 2.448 V-1 fırlatıldı. Saldırılar, 29 Mart 1945'te son fırlatma sahasının istila edilmesiyle durduruldu.

V-2, dünyanın ilk uzun menzilli güdümlü balistik füzesiydi. Sıvı yakıtlı roket motorlu füze, İkinci Dünya Savaşı sırasında Almanya'da bir intikam silahı olarak geliştirildi ve Müttefiklerin Alman şehirlerini bombalamasına misilleme olarak Müttefik şehirlerine saldırmak için tasarlandı. V-2 roketi aynı zamanda uzayın sınırlarını aşan ilk yapay nesneydi. Bu iki roket ilerlemesi, 1944 ve 1945 yıllarında Londra'da birçok sivilin hayatına mal oldu.

 Kaynakça 

Kategori:II. Dünya Savaşı
Kategori:II. Dünya Savaşı askerî teçhizatı
Kategori:II. Dünya Savaşı'nda bilim ve teknoloji
Kategori:Teknoloji yarışları