Mehmed Ali Paşa'nın Mısır iktidarı olması

Mehmed Ali Paşa'nın Mısır iktidarı olması, Osmanlı İmparatorluğu, Mısır'ı yüzyıllarca yöneten Mısırlı Memlûklar ve Osmanlı'nın hizmetindeki Arnavut paralı askerler arasındaki uzun, dört yönlü bir iç savaşın ardından Mısır'da iktidara geldi. Çatışma, Ali liderliğindeki paralı askerlerin zaferiyle sonuçlandı.

Dörtlü mücadele, Napolyon tarafından Mısır'ı işgal etmesinden sonra meydana geldi. Fransızların yenilmesinin ardından Mısır'da bir iktidar boşluğu oluştu. Memlûkler, Fransız işgalinden önce Mısır'ı yönetiyorlardı ve bölgede hâlâ iktidarlarını koruyorlardı. Ancak Mısır resmi olarak Osmanlı İmparatorluğu'nun bir parçasıydı ve Fransızları tahliye etmek için gönderilen birçok Osmanlı askeri hâlâ oradaydı.

 Askerlerin isyanı ve Kahire'nin işgali 
Mart 1803'te İngilizler İskenderiye'yi tahliye ederek Mısır'da bir iktidar boşluğu bıraktı. Muhammed Bey el-Alfi (diğer adıyla Alfi Bey) (1751–1807) Memlüklerin gücünü yeniden tesis etmeye yardımcı olmak için İngilizlere lobi yapmak üzere eşlik etmişti. İktidara geri dönme girişimlerinde Memlükler El-Minye'yi aldılar ve Kuzey ve Güney Mısır arasındaki iletişimi kestiler. Yaklaşık altı hafta sonra, Mısır'ın Osmanlı valisi Koca Hüsrev Mehmed Paşa, komutası altındaki birliklerin tamamının maaşını ödeyemeyince, Düzenli Türk askerleri borcunu ödeyebilmek için Arnavut başı bozuklarını dağıtmaya çalıştı.

Arnavutlar dağılmayı reddettiler ve bunun yerine, taleplerinin karşılanması için Hüsrev Paşa'ya boşuna başvuran defterdar'ın evini kuşattılar. Bunun yerine paşa, Üzbakeya'da bulunan defterdarın evini ele geçiren isyancı askerlere sarayının içinde ve yakınında bulunan bataryalardan topçu bombardımanı başlattı. Bu tür olaylara alışkın olan Kahireliler, hemen dükkanlarını kapatıp silahlandılar. Şehirdeki kargaşa gün boyu devam etti ve ertesi sabah Hüsrev Paşa'nın gönderdiği birlikler kargaşayı bastıramadı.

Arnavut komutan Tahir Paşa daha sonra kaleye geri döndü, bir mazgal aracılığıyla içeri girdi ve oradan paşa güçlerine, araya giren evlerin çatılarına karşı bir karşı bombardıman başlattı. Kısa bir süre sonra Tahir silahlarıyla Üzbakeya'ya indi ve ardından valinin sarayını sıkı bir şekilde kuşattı. Ertesi gün Koca Hüsrev Mehmed Paşa, kadınları, hizmetkarları ve düzenli birlikleriyle birlikte Nil kıyısındaki Dimyat'a kaçtı.

Tahir daha sonra hükûmetin kontrolünü devraldı, ancak 23 gün içinde kendi kuvvetlerinin tamamını ödeyememesi nedeniyle sorunlarla karşılaştı. Bu sefer karşılıksız giden Türk askerleri oldu ve onlar da ona isyan edip suikast düzenlediler. İsyan sırasında valinin sarayı yakıldı ve yağmalandı. Daha sonra Arnavutlar ve Türkler arasında umutsuz, uzun süreli ve kafa karıştırıcı bir çatışma ortaya çıktı; bölünmüş Memlükler iki grup arasında gidip geldi veya iktidarı kendileri yeniden kazanmaya çalıştı.

 Mehmed Ali Paşa'nın kontrolü alması ve Ahmed Paşa'nın esir alınması 
Tahir'in yerine alay komutanlarından Mehmed Ali Paşa getirildi. Osmanlılar nezdindeki konumundan korkarak Memluk liderleri İbrahim Bey ve Osman el-Bardisi Bey ile ittifak yaptı.

Hüsrev Paşa'nın Dimyat'ta tahkim etmesiyle, Kahire civarındaki Türk birlikleri, Medine'nin (ve daha önce Dimyat'ın) Osmanlı belediye başkanı Müftizade Ahmed Paşa'yı yeni valileri olarak kabul etti. Ancak Mehmed Ali, Kahire'yi kendisine teslim etmeyi reddetti. Güçlerini yeni tehdide karşı koyacak şekilde yeniden düzenlerken, Memlükleri selefi Tahir tarafından davet edilen Gize'den da çıkardı.

Müftizade Ahmed Paşa, Fransızların kaleye dönüştürdüğü el-Zülhir camisine yerleşti, ancak sonunda Kahire Kalesi'nde Mehmed Ali ve Arnavut birlikleri tarafından kuşatıldı ve teslim olmaya zorlandı. Esirlerden Tahir Paşa suikastına karışan Türk askerleri idam edildi.

 Hüsrev'in esir alınması ve Dimyat'ın işgali 
Mehmed Ali, Kahire kalesinin kontrolünü Memluk müttefiklerine verdi. Kısa bir süre sonra, Dimyat'ta iyi tahkim edilmiş bir mevkide önemli sayıda Türk'ün de katıldığı Hüsrev Paşa'ya karşı yürüdüler. Hüsrev Arnavutlar tarafından mağlup edilerek esir alındı ve Kahire'ye getirildi. Başı bozuklar Dimyat'ı yağmaladılar ama Hüsrev'e saygıyla davranıldı.

 Trabluslu Ali Paşa'nın direnişi 
Günler sonra Trabluslu Ali Paşa, Osmanlı Babıali'nin kendisini Mısır'ın yeni valisi olarak atayan fermanıyla İskenderiye'ye çıktı ve geri kalan Türk kuvvetlerinin kontrolünü üstlendi. Artık Kuzey Mısır'ın yanı sıra başkentin ve Güney Mısır'ın neredeyse tamamının fiilen efendisi olan Memluk beylerini tehdit etti. Mehmed Ali ve Memlük müttefiki el-Bardisi, Trabluslu Ali Paşa'nın erkek kardeşinin eline düşen Reşid'e saldırdı. Kasaba ve komutanı, daha sonra İskenderiye'ye karşı ilerlemeyi teklif eden el-Bardisi tarafından başarıyla ele geçirildi; Ancak birlikleri, sağlayamadığı geri ödemeyi talep etti. Bu gecikme sırasında Trabluslu Ali Paşa, Ebukir ve Meryüt gölleri arasındaki bentleri yıkarak İskenderiye çevresinde bir hendek oluşturdu. İskenderiye'ye yönelik operasyonlara devam edilemeyen El-Bardisi ve Mehmed Ali, Kahire'ye döndü.

Mısır'ın sorunları, Nil'in yetersiz taşması nedeniyle daha da kötüleşti, bu da büyük bir kıtlığa yol açtı ve Memlük beylerinin askerlerine ödeme yapmak için başvurmak zorunda kaldıkları ağır vergilerle daha da kötüleşti. Başkentte ayaklanmalar ve şiddet devam etti; başı bozuklar çok az kontrol altındaydı veya hiç kontrol altında değildi.

Bu sırada Trabluslu Ali Paşa İskenderiye'de Fransızlara karşı gaddarca davranıyordu. Osmanlı padişahından yazılı talimat alarak, Mehmed Ali Paşa ile Memlük müttefikleri arasında fitne ve güvensizlik uyandırmak amacıyla Kahire'ye gönderip orada dağıtılmasını sağladı. Osmanlı padişahı, hükûmetin Türk valinin eline geçmesi koşuluyla, Memluk beylerinin yıllık on beş keselik emekli maaşı ve diğer ayrıcalıklarla Mısır'da barış içinde yaşayabileceklerini duyurdu. Beylerin çoğu buna razı oldu ve bu süreçte Muhammed Ali Paşa ile Arnavutlar arasında bir çatlak oluştu. Memlükler, Arnavut müttefiklerinden zaten şüpheleniyorlardı, daha önce Trabluslu Ali Paşa'nın kendilerine gönderilen mektuplarını ele geçirmişler ve ittifaklarını da kazanmaya çalışmışlardı.

Trabluslu Ali Paşa, kontrolün yeniden başlamasını görüşmek üzere 3.000 adamla Kahire'ye doğru ilerledi. Hâlâ Muhammed Ali Paşa ve onların Arnavut müttefikleriyle birlikte olan beylerin kuvvetleri, Trabluslu Ali Paşa ile Şalakan'da buluşmak için ilerledi ve Osmanlı valisini Zufeyta denilen yere geri çekilmeye zorladı.

Bu noktada Arnavutlar, Trabluslu Ali Paşa'nın nakliye teknelerine, asker, hizmetli, cephane ve bagajlara el koymayı başardılar. Daha sonra, hem geleneklere hem de önceden yapılan uyarıya aykırı olarak, neden yanında bu kadar büyük bir orduyu getirdiğini öğrenmek istediler. İlerleyişinin engellendiğini gören, kuvvetleriyle İskenderiye'ye çekilmek istemeyen ve her halükarda düşman tarafından kuşatılan Trabluslu Ali Paşa, savaşmaya çalıştı ancak adamları savaşmayı reddetti. Bu nedenle birliklerini bırakıp Memluk beylerinin kampına gitti. Sonunda ordusunun Suriye'ye çekilmesine izin verildi.

Trabluslu Ali Paşa'nın beylerin elinde olduğu bir gece, bir atlının dörtnala çadırından çıktığı görüldü ve onun Kine (Küçük Kine) valisi Osman Bey Hasan'a bir mektup taşıdığı ortaya çıktı. Bu Memlüklere ondan kurtulmak için hoş bir bahane verdi. Trabluslu Ali Paşa kırk beş kişilik bir eskort/koruma altında Suriye sınırına gönderildi; Yaklaşık bir hafta sonra kendi askerlerinden bazılarıyla çıkan çatışmada ölümcül şekilde yaralandığı haberi geldi.

 Alfi Bey'in dönüşü ve kaçışı 
Trabluslu Ali Paşa'nın ölümü yalnızca geçici bir huzur yarattı. 12 Şubat 1804'te Memlük lideri Muhammed Bey el-Alfi, Birleşik Krallık'tan döndü ve Memlükleri ikiye ayırdı; biri El-Alfi'nin, diğeri El-Bardisi'nin etrafında toplandı; ikincisi o zamana kadar aralarında bir üstünlük kazandı. Memlükler. El-Alfi'nin dönüş haberi üzerine kalenin ve sarayın topları üçer kez ateşlendi, ancak aynı zamanda Kahire'ye gelmeden önce ona karşı çıkma hazırlıkları da başlatıldı.

El-Alfi'nin akrabalarından Hüseyin Bey, el-Bardisi'nin elçileri tarafından suikasta uğradığında, El-Alfi'nin partizanları Kahire'nin karşısında toplandılar ve Gize yakınlarında tutuldular. Muhammed Ali Paşa bunu düzeni sağlamak için bir bahane olarak değerlendirdi ve yağmalanması için birliklerine verilen Gize'yi ele geçirdi.

Bu olaylardan habersiz olan el-Alfi, Reşid'e bindi ve Kahire'ye doğru yola çıktı. Manfif kasabasının güneyinde bir Arnavut grubuyla karşılaşınca, pusuya düşürüldü ve güçlükle kaçtı. Al-Alfi daha sonra Nil'in doğu koluna doğru ilerledi ancak bölge tehlikeli hale geldiğinden çöle kaçtı. Orada birkaç yakın kaçış yaşadı ve sonunda Ras al-Wgdi'deki Bedevi Araplardan oluşan bir kabilenin arasına saklandı.

 El-Bardisi ve Arnavutlar arasındaki olaylar 
Bu arada El-Alfi'nin ana Memluk rakibi El-Bardisi'nin kaderi düşmeye başladı. Arnavut birliklerinin ücret taleplerini karşılamak için Kahire vatandaşlarından ağır katkılar alınması emrini verdi. Bu da vatandaşları isyana teşvik etti. Güvenlikleri konusunda alarma geçen Arnavutlar, halka kamu düzeninin çökmesine izin vermeyeceklerine dair güvence verdi ve Muhammed Ali bu yönde bir bildiri yayınlayarak halkı sakinleştirmek için başka tavizler de teklif etti.

Her ne kadar el-Bardisi'nin ağır vergiler almasına ve halkta kargaşaya yol açmasının nedeni onların ücret talepleri olsa da, Muhammed Ali Paşa'nın bildirisi ve tavizleri, Memlükler pahasına Arnavut kuvvetlerinin vatandaşlar arasında popülerlik kazanmasıyla sonuçlandı. Bu fırsattan çok geçmeden yararlandılar. Üç gün sonra (12 Mart 1804) Arnavutlar el-Bardisi'nin ve yaşlı Memluk lideri İbrahim Bey'in evlerine saldırdı. Her ikisi de zar zor kaçmayı başardı. Liderlerinin evlerine yapılan saldırıyı duyan Kahire kalesindeki Memlükler, Azbakeya'da bulunan Arnavutların evlerine topçu bombardımanı başlattı; ancak şeflerinin kaçtığını duyunca kaleyi boşalttılar.

Muhammed Ali Paşa, Kahire kalesini ele geçirince, Muhammed Hüsrev Paşa'yı Mısır valisi ilan etti. Bir buçuk gün boyunca Hüsrev bu unvanın tadını çıkardı; daha sonra merhum Tahir Paşa'nın arkadaşları onu öldürmeyi başardılar. Kahire, haremleri onlara hiç merhamet göstermeden karşılanan Memlük şeflerinin evlerini yağmalayan ve yağmalayan muzaffer Arnavutların elinde şiddetli bir kaosa sürüklendi.

Arnavutlar daha sonra Hurşit Ahmed Paşa'yı hükûmetin dizginlerini devralmaya davet etti ve o da gecikmeden İskenderiye'den Kahire'ye doğru yola çıktı.

Bu arada el-Bardisi partizanlarının güçleri başkentin birkaç mil güneyindeki kırsal bölgeyi yağmalıyor ve nehirden gelen mısır tedarikini ele geçiriyordu. Kısa süre sonra Kahire'nin kuzeyine ilerlediler ve sırasıyla Bilbeys ve Kalyub'u ele geçirdiler, her ikisini de yağmaladılar, mahsulleri yok ettiler ve hayvanları katlettiler.

Kahire bir kargaşa içindeydi, tahıl kıtlığının yanı sıra paşanın sayıları bir Türk müfrezesi tarafından artırılan birliklerinin taleplerini karşılamak için uyguladığı ağır haraçlardan da ciddi şekilde acı çekiyordu. Dükkânlar kapandı, bahtsızlar büyük kalabalıklar halinde toplanıp Ey Latif! Ey Latif! diye bağırdılar. (Ey Rahman).

Osman Bey Hasan'la güçlerini birleştiren el-Alfi'nin yeniden ortaya çıkmasıyla olaylar daha da karmaşık hale geldi. Hem Al-Alfi hem de Hasan paşaya bağlılıklarını açıklamışlardı, ancak kısa süre sonra ona karşı çıktılar ve güneyden başkente doğru ilerlediler. Güçleri Muhammed Ali Paşa'nınkilerle çatıştı ve Tur'un iki kalesini ondan ele geçirmeyi başardı.

Mehmed Ali, 4.000 piyade ve süvarinin kullanıldığı bir gece saldırısında kaleleri hızla geri almayı başardı. Ancak daha sonra dikkatini Kahire'nin o tarafındaki diğer Memlüklerin saldırıp başkentin banliyölerine girdiği kuzeye çevirmek zorunda kaldı. Onlar da birkaç gün sonra Şubra'da yapılan bir savaşta her iki tarafta da ağır kayıplarla mağlup oldular. Bu çifte terslik, el-Bardisi ve el-Alfi adlı iki Memlük partisini geçici olarak birleştirdi, ancak iki lider kişisel olarak düşmanlığını sürdürdü.

El-Bardisi, kuvvetlerini Kahire'nin güneyine kaydırdı ve Memlükler yavaş yavaş Kuzey Mısır'a doğru çekildi. Orada, vali onlara karşı art arda üç sefer gönderdi (bunlardan biri Mehmed Ali Paşa'nın komutasındaydı) ve pek çok savaş kesin bir sonuç olmadan yapıldı.

Bu dönemde Mısır'ın başına başka bir felaket geldi; Suriye'den Kahire'ye yaklaşık 3.000 Kürt şarküteri hafif süvari geldi. Bu birlikler Hurşit Ahmed Paşa tarafından Arnavutlara karşı kendisini güçlendirmek için gönderilmişti, ancak onların gelişi Muhammed Ali ve Arnavutlarının güneydeki Memlüklere karşı yürüttükleri seferden hemen geri dönmeleriyle sonuçlandı.

Deliler, Hurşit Ahmed Paşa'ya yardım etmek yerine, onun devrilmesine en yakın sebep oldu. Kahire isyan için olgunlaşmıştı; Hurşit Ahmed Paşa, zorbalığı ve gaspı nedeniyle nefret ediliyordu ve birliklerinin, özellikle de Delilerin kötü davranışları nedeniyle azarlanıyordu. Şeyhler halka dükkânlarını kapatmalarını emretmiş, askerler ise maaşlarını talep etmişti. Bu noktada Konstantinopolis'ten Mehmed Ali'ye Cidde valiliğini veren bir ferman geldi. Ancak birkaç gün içinde Mısır'ı ele geçirmeyi başardı.

 Hürşit Paşa'nın mağlubiyete uğraması
17 Mayıs 1805'te şeyhler, halkın büyük bir katılımıyla vali konağının yakınında toplandılar ve ulema, halkın duaları ve çığlıkları arasında, maruz kaldıkları haksızlıkları anlatan bir bildiri yazdılar. Hurşid Ahmed Paşa'nın idaresi. Ulema kaleye gidip beyanı valiye sunmayı düşünüyordu ama Hurşit Ahmed Paşa'nın ihanet niyetinde olduğu onlara bildirildi. Ertesi gün başka bir meclis topladıktan sonra Muhammed Ali'ye giderek halkın artık Hurşid Ahmed Paşa'ya boyun eğmeyeceğini bildirdiler. Muhammed Ali'nin aktardığına göre, kime sahip olacakları sorulduğunda, Muhammed Ali Paşa'nın kendilerini kanunlara göre yönetmesini kabul edeceklerini söylediler; çünkü onun yüzünde adalet ve iyilik olduğunu gördüler. Muhammed Ali tereddüt etmiş gibi göründü, sonra itaat etti ve hemen harekete geçti.

Bunun üzerine iki paşa arasında kanlı bir mücadele başladı. Ayaklanmanın haberini alan Hurşid Ahmed Paşa, Kahire kalesindeki kuşatmaya karşı koymak için hemen hazırlandı. Arnavutların iki lideri Muhammed Ali'yi bırakıp Hurşit Ahmed Paşa'nın partisine katılırken, askerlerinin çoğu da onu bırakıp Muhammed Ali'nin yanına gitti. Muhammed Ali'nin gücü, kendisini sıkıntılarından kurtaracak bir kurtarıcı olarak gören Kahire vatandaşlarının halk desteğinde yatıyordu; ve çok sayıda kişi silahlandı ve başlarında seyyid Ömer ve şeyhler olmak üzere geceleri şehirde devriye gezmeye ve nöbet tutmaya başladılar.

Aynı ayın 19'unda Muhammed Ali, kalede Hurşid Ahmed Paşa'yı kuşatmaya başladı. Birkaç gün sonra Hurşid Ahmed Paşa, şehrin toplanıp bombalanması emrini verdi. Altı gün boyunca bombardıman devam ederken, kalenin kendisi de yakındaki tepelerde bulunan bataryalar tarafından karşı bombardımana maruz kaldı.

Muhammed Ali'nin o dönemdeki konumu oldukça istikrarsız hale geldi. Birlikleri, maaşlarındaki gecikmeler nedeniyle isyan çıkardı; Memlüklere karşı yapılan seferlerden birine komuta eden Hurşid Ahmed Paşa'nın teğmeni, silahdar, komutanının yardımına doğru ilerledi; ve ikincisi Delilere yardımına koşmalarını emretti. Ateş Cuma günü sona erdi ancak Cumartesi arifesinde yeniden başladı ve bir sonraki Cuma gününe kadar sürdü.

Ertesi gün (28 Mayıs) İstanbul'dan bir elçinin İskenderiye'ye geldiği haberi geldi. Kahire'deki o gece ilginç bir manzara sergiledi; Bu elçinin acılarına son vereceğine inanan pek çok bölge sakini, müzik grupları eşliğinde sokaklarda dolaşırken silahlarını ateşledi. Gürültünün bir savaş olduğunu sanan Silahdar, aceleyle kaleye doğru yürüdü, bu sırada garnizonu ileri doğru ilerledi ve Arap el-Yesgr mahallesine mevziler kurmaya başladı, ancak silahlı bölge sakinleri ve orada konuşlanmış Arnavut askerleri tarafından geri püskürtüldü. . Bu süre zarfında kaleden ve yakındaki tepelerdeki bataryalardan top ve bombardıman hız kesmeden devam etti.

Elçi, Muhammed Ali Paşa'nın Mısır valisi olduğunu onaylayan ve Hurşit Ahmed Paşa'nın İskenderiye'ye gitmesini ve orada yeni emirleri beklemesini emreden bir ferman getirdi; ancak Hatt-i Şerif tarafından atandığı gerekçesiyle bunu yapmayı reddetti. Topçu ertesi gün ateşi kesti, ancak kanun ve düzen neredeyse tamamen çöktüğü için vatandaşların sorunları azalmak yerine arttı. Askerler tarafından her gün cinayetler ve soygunlar işleniyordu; bütün dükkanlar kapatıldı ve bazı sokaklara barikatlar kuruldu.

Kahire'de bu sahneler oynanırken el-Alfi ve Memlükleri Damanhur'u kuşatırken diğer Memluk beyleri Kahire'ye doğru yürüyordu, Hurşit Ahmed Paşa onları yardımına çağırmıştı. Ancak Muhammed Ali Paşa ilerlemelerini durdurdu ve onları geri çekilmeye zorladı.

Kısa bir süre sonra, Türk yüksek amiralinin komutasındaki bir filo, Osmanlı padişahının eski elçinin fermanını doğrulayan ve Mehmed Ali Paşa'ya Mısır valisi görevlerini yerine getirmeye devam etme yetkisi veren gönderileriyle birlikte Ebukir Körfezi'ne geldi. Hurşit Ahmed Paşa ilk başta boyun eğmeyi reddetti; ama sonunda askerlerine ödeme yapılması şartıyla Kahire kalesini boşalttı ve Reşid'e doğru yola çıktı.

 Memlüklerin yenilgisi 
küçükresim|Kahire'deki Memlük KatliMehmed Ali artık Mısır Valisi unvanına sahipti, ancak Kahire surlarının ötesinde onun otoritesi, Hurşid Ahmed Paşa'nın silahdar ordusunun yanı sıra birçok Arnavut'un da katıldığı Memluk beylerinin güçleri tarafından her yerde tartışılıyordu. saflarından ayrılmıştı.

Kısa süre sonra Kahire'nin kuzeyinde kamp kuran Memluk beylerini yok etmek için bir plan yapıldı. 17 Ağustos 1805'te Kahire kanalı barajının kesileceği kendilerine bildirildi ve Mehmed Ali'nin Taraflarından bazı şefleri Memlüklere mektup yazarak Paşa'nın o sabah erkenden birliklerinin çoğuyla birlikte oraya gideceğini bildirdi. törene tanık olmak ve böylece Memlüklere şehre girip onu ele geçirme fırsatı sunmak. Aldatmacayı daha da ilerletmek için ikili ajanlar, daha ayrıntılı bilgi sağlama karşılığında parasal ödüller için pazarlık yaptı.

Ancak baraj önceki gece erken saatlerde herhangi bir tören yapılmadan kesilmişti ve Mehmed Ali Paşa'nın güçleri Memlükleri pusuya düşürmek için konumlanmıştı. Ertesi sabah Memluk beyleri, büyük bir kuvvetin başında, el-Hüseynîye banliyösünün kapısını kırarak, Bāb el-Futuh denilen kapıdan kuzeyden şehre giriş hakkı kazandılar. Her grubun arkasında davullar çalarak ana cadde boyunca bir süre yürüdüler ve vatandaşlar tarafından bariz bir sevinçle karşılandılar. Eşrefiye denilen camide ayrıldılar, bir grup El-Ezher Camii'ne ve bazı şeyhlerin evlerine doğru ilerlerken diğeri ana cadde boyunca ilerleyerek Bab-ı Zuveyla denilen kapıdan geçerek Kahire kalesine doğru ilerlediler. Burada, pusuya düşürülen Memlüklere yönelik bir katliamın başlangıcı olan Mehmed Ali Paşa'ya sadık güçler tarafından çevredeki evlerden ateş açıldı.

Arkadaşlarına doğru geri çekilen Memlükler, ara sokakların kapalı olduğunu gördü; ana caddenin Beyn el-Kasrain denilen kısmında iki ateş arasında kaldılar. Böylece dar bir sokağa kapatılanların bir kısmı üniversite camii Barkukia'ya sığınırken, geri kalanlar çevredeki kordonu geçerek savaşarak atlarını bıraktı ve şehir surunun üzerinden yaya olarak kaçtı.

Bu arada iki Memlük, büyük çabalar harcayarak El Ezher Camii civarındaki yoldaşlarına alarm vermeyi başarmış ve böylece grubun Bib el-Ghoraib denilen doğu kapısından kaçmasını sağlamışlardı.

Kendilerini Barkukia'ya kapatanları korkunç bir kader bekliyordu. Önce çeyreklik dilenip teslim olduktan sonra, hemen hemen çırılçıplak soyuldular ve yaklaşık elli kişi olay yerinde katledilirken, yaklaşık aynı sayıda kişi de sürüklenerek götürüldü. Bunların arasında dört bey vardı; bunlardan biri, Muhammed Ali'nin alaycılığıyla deliye dönerek bir bardak su istedi; ama şişeyi almak için elleri çözülünce askerlerden birinin hançerini kaptı, paşanın üzerine koştu ve yaralar içinde yere düştü. Daha sonra zavallı tutsaklar zincirlendi ve paşanın evinin avlusuna bırakıldı; ve ertesi sabah, önceki gün ölen yoldaşlarının kafalarının derisi yüzüldü ve gözleri önünde samanla dolduruldu.

Bir bey ve diğer iki bey fidyeyi ödeyip serbest bırakıldı; geri kalanı ertesi gece işkence gördü ve öldürüldü. Seksen üç kafa (çoğu Fransız ve Arnavutlara ait) doldurularak Konstantinopolis'e gönderildi ve Memlük şeflerinin tamamen yok edildiği övünmesiyle övünüldü. Böylece Muhammed Ali'nin kendine fazlasıyla güvenen düşmanlarına yönelik ilk katliamı sona erdi.

Memlük beyleri bundan sonra üstünlüklerini yeniden kazanmaktan umudunu kaybetmiş gibi görünüyor ve çoğu, uzlaşma girişimlerinin başarısız olduğu Yukarı Mısır'a çekildi. Al-Alfi, Fayum ve diğer eyaletlerin bırakılması şartıyla teklifini sundu; ancak bu reddedildi ve bu şef, çoğu Memlüklere firar eden Muhammed Ali Paşa'nın birliklerine karşı birbirini takip eden ancak belirsiz iki zafer kazandı.

Sonunda, İngilizlerin itirazları alındıktan ve el-Alfi tarafından 1500 keselik bir söz verildikten sonra Osmanlı Babıali, yirmi dört Memluk beyini eski durumuna getirmeye ve el-Alfi'yi onların başına geçirmeye razı oldu. Bu önlem, Mehmed Ali'nin muhalefetinin yanı sıra, başlarında El-Alfi'nin bulunması yerine mevcut durumlarını tercih eden Memlüklerin çoğunluğunun kararlı direnişiyle karşılaştı; çünkü el-Bardisi'nin düşmanlığı azalmamıştı ve diğer beylerin çoğunun söz hakkına sahipti.

Ancak planlarını sürdüren Osmanlılar, amiral olarak atanmadan kısa bir süre önce Salih Paşa komutasında bir deniz filosu gönderdi; bu filo, 3.000 düzenli birlik ve Selanik paşalığını alacak olan Mehmed Ali'nin halefiyle 1 Temmuz 1806'da İskenderiye'ye geldi.

Muhammed Ali, Babıali'nin emirlerine uymaya istekli olduğunu ifade etti, ancak büyük miktarda borçlu olduğu askerlerinin onun ayrılışına karşı çıktığını belirtti. Ulemayı bir mektup imzalamaya ikna etti, padişahtan beyleri yeniden göreve getirme emrini iptal etmesi için dua etti, Arnavut birliklerinin komutanlarını kendisine kişisel biat etmeye ikna etti ve onların bağışladığı 2000 keseyi İstanbul'a gönderdi.

Al-Alfi o sırada Damanhur'u kuşatıyordu ve Paşa'nın birliklerine karşı önemli bir zafer kazandı; ancak Memluk beylerinin anlaşmazlıkları, yeniden iktidara gelme şanslarını boşa harcadı. Al-Alfi ve yandaşları Babıali'ye söz verilen meblağı artırmayı başaramadılar; Salih Paşa, İstanbul'dan tam yetkili yetkiler aldı, ancak ulemadan gelen mektup sonucunda; Muhammed Ali'nin Babıali'ye 4.000 kese ödemesi şartıyla Mısır valiliği görevine devam etmesine karar verildi ve beylerin göreve getirilmesinden vazgeçildi.

Şans Muhammed Ali'den yana olmaya devam etti, çünkü ertesi ay el-Bardisi kırk sekiz yaşında öldü; ve kısa süre sonra erzak kıtlığı, El-Alfi'nin birliklerinin isyan etmesine ve isyan etmesine neden oldu. Her gün bir İngiliz ordusunun gelişini bekledikleri için Damanhur kuşatmasını gönülsüzce kaldırdılar; ve Şubra-ment köyünde el-Alfi ani bir hastalığa yakalandı ve 30 Ocak 1807'de elli beş yaşında öldü. Böylece Mehmed Ali en zorlu iki düşmanından kurtulmuştu; ve kısa bir süre sonra Şahin Bey'i mağlup ederek topçu ve bagajını kaybetti ve 300 adam öldürüldü veya esir alındı.

 İskenderiye Seferi 
17 Mart 1807'de General Alexander Mackenzie-Fraser komutasındaki 5.000'e yakın askerden oluşan bir İngiliz filosu İskenderiye açıklarına çıktı ve 1807 İskenderiye Seferini başlattı. Mehmed Ali'ye karşı hoşnutsuz olan İskenderiye halkı şehrin kapılarını açtı. İngilizlere açılan kapılar. Keşif gezisinin başarısı için işbirliğine güvendiği el-Alfi'nin ölümünü ilk kez burada duydular.

İngilizler, el-Alfi'nin halefine ve diğer Memlük beylerine hemen elçiler göndererek onları İskenderiye'ye davet etti. İngiliz sakini Binbaşı Missett, İskenderiye'ye malzeme sağlamak için Reşid ve Rahmaniya'yı almanın önemini vurgulayan General Fraser, amiral Sir John Thomas Duckworth'un da onayıyla 31. alayı ve Chasseurs Britanniques'i ayırdı. Tümgeneral Wauchope ve Tuğgeneral Meade komutasındaki bazı saha topçuları. Bu birlikler Rosetta'ya muhalefetle karşılaşmadan girdiler; ancak dar sokaklara dağılır dağılmaz yerel garnizon, evlerin kafesli pencerelerinden ve çatılarından üzerlerine ölümcül ateş açtı. İngilizler, 185 ölü ve 281 yaralıyla Aboukir ve İskenderiye'ye çekildi; General Wauchope ve üç subay ilki, General Meade ve on dokuz subay da ikincileri arasındaydı. Öldürülenlerin başları, Kahire'de Üzbakeya'yı geçen yolun her iki yanındaki kazıklara sabitlendi.

Bu arada Muhammed Ali, Yukarı Mısır'da Memlük beylerine karşı bir sefer düzenliyordu ve onları Asyut yakınlarında mağlup ettikten sonra İngilizlerin geldiğini duydu. Hayatta kalan Memluk beylerinin İngilizlere katılmasından endişe ederek, özellikle de zaten kendi konumunun çok kuzeyinde olduklarından, derhal rakiplerine haberciler göndererek, işgalcileri kovmak için kendisine katılmaları halinde tüm taleplerini yerine getireceğine söz verdi. Önerisi kabul edildiğinde, her iki ordu da nehrin karşıt taraflarında kuzeye, Kahire'ye doğru yürüdü.

Reşid'in mülkiyeti vazgeçilmez kabul edildiğinden, Tuğgeneral Sir William Stewart ve Tuğgeneral John Oswald 2.500 adamla birlikte oraya gönderildi. Kasaba on üç gün boyunca etkisiz bir şekilde bombalandı; ve 20 Nisan'da Al Hamed'deki ileri muhafızlardan, kuşatma altındaki kasabayı kurtarmak için yola çıkan büyük takviye kuvvetlerinin haberi geldi. General Stewart geri çekilmek zorunda kaldı ve Al Hamed'de komuta eden Yarbay Macleod'a geri çekilme emriyle bir ejderha gönderildi. Ancak haberci, o sırada Hamad'da kuşatılmış olan İngiliz ileri muhafızlarının etrafındaki kordonu geçemedi ve mesaj iletilmedi.

Hamad'da 31. Tümen'den iki bölük, 78'inci Tümen'den biri, 35'inci Tümen'den biri ve De Rolls Alayı'ndan oluşan ileri muhafız, bir süvari grubuyla birlikte 733 adam toplayarak kuşatıldı ve cesur bir direnişin ardından Tüm cephanelerini tüketen hayatta kalanlar savaş esiri oldu. General Stewart, gücünün geri kalanıyla İskenderiye'yi geri almayı başardı ve yaklaşık 900 adamını kaybetti. Artık Kahire'de yüzlerce İngiliz kafası kazığa geçirilmiş durumdaydı ve mahkûmlar, vatandaşlarının parçalanmış kalıntıları arasında yürütülüyordu.

 Tepki 
küçükresim|Halep'te son kalan Memlük askerlerinden birisi
Çok geçmeden Memluk beylerinin saflarında bölünmeler ortaya çıktı; bir taraf İngilizlerle işbirliği yapmak isterken diğer taraf Mehmed Ali Paşa ile işbirliğini sürdürmeye çalıştı. Anlaşmazlıklar davalarına zarar verdi; ve General Fraser, onların yardımından umudunu keserek 14 Eylül'de İskenderiye'yi tahliye etti. Bu tarihten 1811 baharına kadar Memlük beyleri zaman zaman bazı taleplerini gevşettiler; Paşa ise daha önce alıkonulanların bir kısmını onlara verdi. Feyyum eyaleti ile Gize ve Beni Süveyf eyaletlerinin bir kısmı Şahin Bey'e devredildi; Saidlerin büyük bir kısmı ise toprak vergisi ödemek şartıyla diğer Memluk beylerine verildi. Birçoğu Kahire'ye yerleşti ama barış sağlanamadı. Bu dönemde Memlük kuvvetleri birkaç kez Muhammed Ali Paşa'nın kuvvetleriyle sonuçsuz savaşlarda çatıştı.

1811 yılının başlarında, gerginliklerin yatıştığı bir dönemde, Arabistan'da Vehhabilere karşı yapılacak sefer hazırlıkları tamamlandıktan sonra, o dönemde Kahire'de bulunan tüm Memlük beyleri, Mehmed Ali'nin en sevdiği oğlu Tusun'a yatırım yapılması için Kahire kalesinde düzenlenen törene davet edildi. peletli ve ordu komutanlığıyla. 1 Mart 1811'de Şahin Bey ve diğer beyler maiyetleriyle birlikte kaleyi onardılar ve Paşa tarafından nezaketle karşılandılar. Kahve içtikten sonra alay oluşturdular ve Muhammed Ali'nin birliklerinin önünde ve arkasında, kalenin büyük kapısına giden dik ve dar yoldan yavaşça aşağı indiler.

Memluklar kalenin kapısına varır varmaz kapı aniden önlerinde kapandı. Kapı kapanmadan önce ayrılanlardan sonuncusu Salih Kush komutasındaki Arnavutlardı. Şefleri artık bu birliklere, Paşa'nın kale içindeki tüm Memlükleri katletme emrini bildirdi. Memlüklerin hapsedildiği yolu çevreleyen yakındaki evlerin duvarlarına ve çatılarına tırmanmaya devam ettiler ve bazıları, yolun kısmen kesildiği kayanın tepelerine yerleştiler. Daha sonra kurbanlarına ateş açtılar; ve daha yüksek yer avantajına sahip olan, alayın arka ucundaki birlikler hemen onu takip etti. İhanete uğrayan şeflerin çoğu açılış yaylım ateşi sırasında öldürüldü; Bazıları atlarından iniyor ve dış cüppelerini atıyor, boş yere arıyor, elinde kılıçla geri dönüyor ve başka bir kapıdan kaçıyor. Ancak kalenin zirvesine ulaşan az sayıda kişi geri kalanlarla aynı kaderi yaşadı, çünkü onlara hiçbir pay verilmedi.

Dört yüz yetmiş Memlük kaleye girdi; ve bunlardan çok azı kaçtı. Ancak folklorda Memluk beylerinden birinin atıyla surlardan atlayarak kaçmayı başardığı ve atın düşerek ölmesine rağmen yara almadan indiği rivayet edilir. Diğerleri onun yoldaşlarına katılmasının engellendiğini ve ihaneti kapıda beklerken keşfettiğini söylüyor. Kaçarak Suriye'ye doğru yola çıktı.

Memlüklerin Kahire kalesinde katledilmesi, Memlüklerin Mısır'ın her yerinde ayrım gözetmeksizin katledilmesinin sinyaliydi; bu yöndeki emirler her valiye iletilmişti. Kahire'de Memlük beylerinin evleri askerlere verildi. Sonraki iki gün boyunca Muhammed Ali Paşa ve oğlu Tusun sokaklarda dolaşarak zulmü durdurmaya çalıştı; ancak 500 ev yağmalanıncaya kadar düzen sağlanamadı. Beylerin başları İstanbul'a gönderildi.

 Son kalanlar 
Memlukların bir kısmı Nubiya'ya kaçtı ve Mısır'a uzun zamandır alışık olmadığı huzur yeniden sağlandı.

Katliamı takip eden yıl, talihsiz sürgünler, Nubia'nın müstahkem kasabası Ibrim'de Mehmed Ali'nin en büyük oğlu İbrahim Paşa tarafından saldırıya uğradı. Burada erzak eksikliği onları burayı boşaltmaya zorladı. Teslim olanlardan birkaçının kafası kesildi ve geri kalanlar daha güneye giderek saygıdeğer İbrahim Bey'in 1816'da seksen yaşındayken öldüğü Yeni Dongola (doğru adı Dunkulah) kasabasını inşa etti. Sayıları azaldıkça hayatta kalan Memlükler, yüzlerce siyah insanı eğiterek kalan güçlerini korumaya çalıştı. Ancak, 1820'de Nubia ve Sennar'ı zapt etmek için bir orduyla gönderilen Muhammed Ali'nin diğer oğlu İsmail'in yaklaşmasıyla her şey kısa sürede boşa çıkacaktı. Bu noktada geri kalan Memlüklerin bir kısmı teslim oldu, Mısır'a döndü ve Kahire'ye yerleşti; yaklaşık 100 kişiden oluşan geri kalanı ise dağınık gruplar halinde Sennar'a komşu ülkelere kaçtı.

 Kaynakça 

Kategori:19. yüzyılda çatışmalar
Kategori:19. yüzyılda Mısır
Kategori:Kavalalılar Hanedanı
Kategori:1803'te Osmanlı İmparatorluğu
Kategori:1803'te Afrika
Kategori:Arnavutluk'un muharebeleri