Offshore dengeleme (uluslararası ilişkiler)

Offshore dengeleme, uluslararası ilişkilerde realist teoride kullanılan stratejik bir kavramdır. Büyük bir gücün, potansiyel olarak düşman güçlerin yükselişini kontrol etmek için tercih edilen bölgesel güçleri kullandığı bir stratejiyi tanımlar. Bu strateji ABD'deki baskın büyük strateji olan liberal hegemonya ile zıttır. Offshore dengeleme, büyük bir gücün karadaki pozisyonlarından çekilmesi ve offshore kabiliyetlerini dünyanın üç kilit jeopolitik bölgesine odaklamasını gerektirir: Avrupa, Basra Körfezi ve Kuzeydoğu Asya.

 Tarihi 
Christopher Layne, 1997 tarihli makalesinde “offshore dengeleme” teriminin ortaya çıkışını kendisine atfetmektedir. John Mearsheimer, Stephan Walt, Robert Pape, Andrew Latham, Patrick Porter ve Andrew Bacevich gibi birçok strateji uzmanı da bu yaklaşımı benimsemiştir. Bu düşünürler, denizaşırı dengelemenin tarihsel köklerinin İngilizlerin Avrupa'ya ilişkin büyük stratejisine dayandığını ve bu stratejinin daha sonra ABD ve Japonya tarafından da tarihlerinin çeşitli dönemlerinde benimsenip izlendiğini savunmaktadırlar.

Siyaset bilimci John Mearsheimer'a göre Chicago Üniversitesi'nde verdiği “Amerikan Büyük Stratejisi” dersinde, offshore dengelemesi ABD tarafından 1930'larda ve 1980-1988 İran-Irak Savaşı’nda kullanılan bir stratejiydi. Mearsheimer, ABD'nin 1940'larda İngiltere'ye Ödünç Verme-Kiralama yardımı yaptığında ABD'nin demokrasi için savaşan değil, demokrasinin cephaneliği rolünde olarak offshore dengeleme yaptığını savunmaktadır.

Bu, offshore dengelem ile tutarlıdır çünkü ABD başlangıçta Avrupa'daki çatışmaya Amerikalı askerleri adamak istememiştir. ABD, İran-Irak Savaşı'nda kaybeden tarafı (Irak) destekleyerek nihayetinde Amerikan nüfuzunu tehdit edebilecek bölgesel bir hegemonun gelişmesini engellemiştir. Dahası, 1930'larda olduğu gibi uluslararası ilişkilerde güç dengesinin bozuk olduğu durumlarda offshore dengeleme izolasyonizm gibi görülebilir. Ayrıca offshore dengeleme, ABD ve Sovyetler Birliği arasındaki Soğuk Savaş sırasında sıkça kullanılan bir stratejiydi.

 Teori 
“Offshore dengeleme” büyük stratejisi, büyük bir gücün dünya çapında büyük askeri konuşlanmaların maliyeti olmadan gücünü korumasına izin verir. Bu strateji, imparatorluklardaki federalizmin gayriresmi imparatorluklardaki benzeri olarak görülebilir (örneğin Britanya İmparatorluğu’nun son dönemlerindeki İmparatorluk Federasyonu önerisi). Offshore dengelemesi, adından da anlaşılacağı üzere sadece Avrasya'nın kenarlarındaki ada devletleri ve ABD gibi izole büyük güçler tarafından izlenebilecek büyük bir stratejidir.

Strateji, bu devletlerin dünyanın üç kilit jeopolitik bölgesinde güç dengesini korumalarını öngörmektedir: Avrupa, Basra Körfezi ve Kuzeydoğu Asya. Bu üç bölge odak noktasıdır çünkü Avrupa ve Kuzeydoğu Asya dünyanın başlıca sanayi merkezleridir ve diğer tüm büyük güçleri barındırır, Basra Körfezi ise küresel petrol piyasasındaki önemi nedeniyle buradadır. Bu bölgelerin dışında, bir offsohre dengeleyecisi gelişmeler konusunda endişelenmemelidir. Ayrıca, offshore dengelemesi peşinde olan bir devlet öncelikle sorumluluğu yerel güçlere bırakmaya çalışmalı ve ancak tehdit bölgedeki diğer güçlerin başa çıkamayacağı kadar büyükse müdahale etmelidir.

 Offshore dengelemenin önemli düşünürleri 

 Christopher Layne
 John Mearsheimer
 Stephen Walt
 Robert Pape
 Barry Posen
 Michael Lind
 Andrew Bacevich

 Ayrıca bakınız 

 Thukididis Tuzağı

 Kaynakça 

 Kaynakça 






 İleri okumalar 

 Kitaplar 

 Walt, Stephen (2018). The Hell of Good Intentions: America's Foreign Policy Elite and the Decline of U.S. Primacy 
 Walt, Stephen (2005). Taming American Power: The Global Response to U.S. Primacy 
 Mearsheimer, John (2014). The Tragedy of Great Power Politics, Chapter 6, The Offshore Balancers 
 Layne, Christopher (2007). The Peace of Illusions: American Grand Strategy from 1940 to the Present 

 Makaleler 

 Layne, Christopher (2002). Offshore Balancing Revisited (The Washington Quarterly, Spring 2002)

Kategori:Uluslararası ilişkiler teorisi