Joyce Carol Oates

Joyce Carol Oates (d. 16 Haziran 1938), Amerikalı yazardır. İlk kitabı 1963'te yayınlanan Oates'in 58 roman, bir dizi oyun ve roman ile birçok kısa öykü, şiir ve kurgu dışı kitabı yayınlanmıştır. Black Water (1992), What I Lived For (1994) ve Blonde (2000) adlı romanları ile The Wheel of Love (1970) ve Lovely, Dark, Deep: Stories (2014) adlı kısa öykü koleksiyonlarının her biri Pulitzer Ödülü'ne aday oldu. Them (1969) adlı romanıyla Ulusal Kitap Ödülü, iki defa O. Henry Ödülü, Ulusal Beşeri Bilimler Madalyası ve Kudüs Ödülü (2019) dahil olmak üzere birçok ödül kazandı.

Oates, 1978'den 2014'e kadar Princeton Üniversitesi'nde ders verdi ve Yaratıcı Yazarlık Programı ile Beşeri Bilimler alanında Roger S. Berlind '52 Fahri Profesörüdür. 2016'dan beri, bahar dönemlerinde kısa kurgu dersleri verdiği California Üniversitesi, Berkeley'de misafir öğretim üyesidir.

Oates, 2016 yılında Amerikan Felsefe Derneği'ne seçildi.

 Erken dönemi ve eğitimi 
Oates, Macar asıllı bir ev hanımı olan Carolina (doğumdaki soyadı Bush), ile alet ve kalıp tasarımcısı Frederic James Oates'in üç çocuğunun en büyüğü olarak Lockport, New York'ta doğdu. Kasabanın dışındaki ailesinin çiftliğinde büyüdü.

Erkek kardeşi Fred Jr. ve kız kardeşi Lynn Ann sırasıyla 1943 ve 1956'da doğdu. (Lynn Ann ciddi derecede otistiktir ve Oates onu 1971'den beri görmemiştir.) Oates, Millersport, New York'un işçi sınıfı çiftçi topluluğunda büyüdü ve ortamını "zamanımız, yerimiz ve ekonomik durumumuz için mutlu, birbirine bağlı ve sıra dışı bir aile" olarak nitelendirdi, ancak çocukluğu "varoluş için günlük bir çaba" olarak geçti. Babaannesi Blanche Woodside, ailesiyle birlikte yaşıyordu ve Joyce'a "çok yakındı". Blanche'ın ölümünden sonra Joyce, Blanche'ın babasının kendini öldürdüğünü ve ardından Blanche'ın Yahudi mirasını gizlediğini öğrendi; Oates sonunda The Gravedigger's Daughter (2007) romanını yazarken büyükannesinin yaşamının çeşitli yönlerini vurguladı.

Şiddet, Oates'in ve son atalarının hayatlarını gölgeledi: Oates'in annesinin biyolojik babası 1917'de öldürüldü, bu da Oates annesinin gayri resmi olarak evlat edinilmesine yol açtı; ve Oates'in babaannesi, on dört yaşında, kendi babasının elinde bir cinayet-intihar girişiminden kurtuldu. Çocukken, Oates'in kapı komşusu kundakçılık ve ailesini öldürmeye teşebbüs suçlamalarından suçlu bulundu ve Attika Islah Tesisinde hapis cezasına çarptırıldı.

Oates, annesinin çocukken gittiği aynı tek odalı okula gitti. Erken yaşta okumaya ilgi duydu ve Blanche'ın Lewis Carroll'un Alice Harikalar Diyarında (1865) adlı eserini “çocukluğumun en büyük hazinesi ve hayatımın en derin edebi etkisi” olarak hatırlıyor. Bu ilk görüşte aşktı!" İlk gençlik yıllarında Charlotte Brontë, Emily Brontë, Fyodor Dostoevsky, William Faulkner, Ernest Hemingway ve Henry David Thoreau gibi "etkileri çok derinde kalan" yazarların eserlerini okudu.

Oates, Blanche ona bir daktilo verdiğinde 14 yaşında yazmaya başladı. Oates daha sonra birkaç banliyö okuluna gönderildi ve 1956'da lise gazetesinde çalıştığı Williamsville Güney Lisesi'nden mezun oldu. Ailesinde liseyi bitiren ilk kişiydi.

Oates, gençliğinde, bir Scholastic Art and Writing Ödülü kazanarak yazılarıyla erken tanındı.AMERICA'S MOST CREATIVE TEENS NAMED AS NATIONAL 2016 SCHOLASTIC ART & WRITING AWARDS RECIPIENTS , Scholastic Inc., Newsroom; accessed May 22, 2018.

 Üniversite 
Oates, bir kadın kardeşlik örgütü olan Phi Mu'ya katıldığı Syracuse Üniversitesi'ne burs kazandı. Syracuse'u "akademik ve entelektüel olarak çok heyecan verici bir yer" olarak gördü. Bu noktada Oates, Franz Kafka, D. H. Lawrence, Thomas Mann ve Flannery O'Connor'ın eserlerini okumaya başladı ve "bu etkiler hala oldukça güçlü, yaygın" dedi. 19 yaşında Matmazel sponsorluğunda düzenlenen "üniversite öyküleri" yarışmasını kazandı. Oates, Phi Beta Kappa'ya üçüncü sınıf öğrencisi olarak seçildi ve Syracuse Üniversitesi'nden 1960 yılında İngilizce BA summa cum laude derecesi ile mezun oldu ve yüksek lisansını 1961'de University of Wisconsin-Madison'dan aldı. Doktora yaptı. Rice Üniversitesi'nde öğrenci ama tam zamanlı bir yazar olmak için ayrıldı.

Vanguard Press'in başkanı Evelyn Shrifte, Oates yüksek lisans derecesini aldıktan kısa bir süre sonra Oates ile tanıştı. Shrifte, "Okuldan yeni mezun oldu ve onun bir dahi olduğunu düşündüm" dedi. Vanguard, 1963'te Oates'in ilk kitabı olan By the North Gate adlı kısa öykü koleksiyonunu yayınladı.

 Kariyer 
Vanguard Press, 26 yaşındayken Oates'in ilk romanı With Shuddering Fall'ı (1964) yayınladı. 1966'da Bob Dylan'a ithafen ve onun "It's All Over Now, Baby Blue" adlı şarkısını dinledikten sonra yazdığı kısa öyküsü "Where Are You Going, Where Have You Been?" yayımladı. Hikâye gevşek bir şekilde "Tucson'ın Pied Piper'ı" olarak da bilinen seri katil Charles Schmid'e dayanmaktadır. Birçok kez antolojiye girdi ve Laura Dern'in rol aldığı 1985 yapımı Smooth Talk filmi olarak uyarlandı. 2008'de Oates, yayınlanan tüm çalışmaları arasında en çok dikkat çekeninin "Where Are You Going, Where Have You Been?" olduğunu söylemiştir.
bağlantı=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Joyce_Carol_Oates_1972.jpg|küçükresim|Oates, 1972'de Kanada'dayken
Bir diğer erken dönem kısa öyküsü, "In a Region of Ice" (The Atlantic Monthly, Ağustos 1966), genç, yetenekli bir Yahudi-Amerikalı öğrenciyi konu alır. Eğitim dünyasına ve ebeveynlerinin ayık, yerleşik toplumuna, depresyonuna ve nihayetinde cinayet-düşme-intiharına karşı protestoya sürüklenmesini dramatize eder. Kahramanının bir modeliyle de tanışan Oates, gerçek hayattaki bir olaydan esinlenir. Bu konuyu Last Days: Stories (1984) adlı koleksiyonunun başlık hikâyesinde tekrar ele alır. "In the Region of Ice" ile iki O. Henry Ödülünden birincisini kazandı.

İkinci romanı, Vanguard 1967-71 tarafından yayınlanan Wonderland Quartet'in ilki olan A Garden of Earthly Delights (1967) idi. Tamamı, yıllık Ulusal Kitap Ödülü için finalist oldu. Serinin üçüncü romanı, them (1969), 1970 National Book Award for Fiction'nı kazandı. Roman, 1930'lardan 1960'lara kadar olan bir zaman diliminde Detroit'te, çoğunluğu siyah getto mahallelerinde geçen ve açıkça suç, uyuşturucu, ırk ve sınıf çatışmaları ile ilgileniyordu. Yine, bazı önemli karakterler ve olaylar, Oates'in şehirde geçirdiği yıllarda tanıdığı veya duyduğu gerçek insanlara dayanıyordu. O zamandan beri yılda ortalama iki kitap yayınladı. Çalışmalarında sık görülen konular arasında kırsal yoksulluk, cinsel istismar, sınıfsal gerilimler, güç arzusu, kadın çocukluk ve ergenlik ve bazen de ' fantastik ' yer alır.Carol Kort, A Biographical Dictionary A to Z of American Women Writers pp158 (2000, Facts on File) Şiddet, çalışmalarında sabittir, hatta Oates'in "Yazınız Neden Bu Kadar Şiddetli?" sorusuna yanıt olarak bir makale yazmasına yol açmıştır.

1990'da, aynı zamanda ırksal gerilim temalarını da işleyen Because It Is Bitter, and Because It Is My Heart adlı romanını tanıttı ve "yazma deneyimini" "o kadar yoğundu ki neredeyse elektrik gibiydi" olarak nitelendirdi.Spencer, Stuart http://bombsite.com/issues/31/articles/1310 , BOMB Magazine Spring 1990. Retrieved July 19, 2011. Şair ve romancı Sylvia Plath'ın hayranıdır ve Plath'in tek romanı The Bell Jar'ı "mükemmel bir sanat eseri" olarak tanımlar, ancak Oates sık sık Plath ile karşılaştırılmasına rağmen, Plath'in intihar hakkındaki romantizmini reddeder ve karakterleri arasında, hem kadınlardan hem de erkeklerden kurnaz, dayanıklı hayatta kalanları tercih eder. 1980'lerin başında, Oates Gotik ve korku türlerinde hikâyeler yazmaya başladı; Bu türlere girişinde Oates, Kafka'dan "derinden etkilendiğini" ve James Joyce ile "yazarlık boyutunda bir akrabalık" hissettiğini söyledi.

1996'da Oates, 2001'de Oprah's Book Club tarafından en çok satanlar arasına giren ve bir Amerikan ailesinin dağılmasının ardından yazdığı We Were the Mulvaneys adlı romanı yayımladı. We We Were the Mulvaneys sonunda birkaç ödüle aday gösterilen bir TV filmine dönüştürüldü. 1990'larda ve 2000'lerin başında, Oates, Rosamond Smith ve Lauren Kelly kalem adları altında, çoğunlukla gerilim romanları olmak üzere birkaç kitap yazdı.

En azından 1980'lerin başından beri, Oates, bahisçiler ve eleştirmenler tarafından Nobel Edebiyat Ödülü'nün favorileri arasında görsteriliyor.Dirda, Michael. ""The Wand of the Enchanter" , The New York Review of Books, 54.20, December 20, 2007. Retrieved on October 29, 2008. Syracuse Üniversitesi'nde düzenlenen makaleleri arasında 17 yayınlanmamış kısa öykü ve dört yayınlanmamış veya bitmemiş roman bulunmaktadır. Oates, erken yayınlanmamış çalışmalarının çoğunun "neşeyle atıldığını" söylemiştir.

Oates'in 1970 öykü koleksiyonu The Wheel of Love'ın bir incelemesi, onu "oldukça yetenekli" bir yazar olarak nitelendirse de, o zamanlar "büyük bir yazar olmaktan uzak"tı.Featured Author: Joyce Carol Oates. With Reviews and Articles , nytimes.com, September 21, 1997.

Oates'in 2006'daki kısa öyküsü "Landfill", 19 yaşındaki New Jersey'li bir üniversite öğrencisi olan John A. Fiocco Jr.'ın birkaç ay önceki ölümünü anlattığı için eleştirildi.

1998'de Oates, Amerikan edebiyatındaki olağanüstü başarıları takdir etmek için her yıl verilen Amerikan Edebiyatında F. Scott Fitzgerald Başarı Ödülü'nü aldı.

 Ontario İnceleme 
Oates, 1974'te Kanada'da, kocası ve sonunda 18. yüzyıl edebiyatı profesörü olacak olan yüksek lisans öğrencisi Raymond J. Smith ile birlikte bir edebiyat dergisi olan Ontario Review'u kurdu. Smith bu girişimin editörlüğünü yaptı ve Oates yardımcı editör olarak görev yaptı."Raymond Smith, 77, Founder and Editor of Literary Journal" , The New York Times, February 27, 2008. Retrieved on October 29, 2008. Editör Smith'e göre derginin misyonu, ABD ve Kanada'nın edebi ve sanatsal kültürü arasında köprü kurmaktı: "Bunu her iki ülkeden yazar ve sanatçıların yanı sıra kültürlerarası nitelikte makaleler ve incelemeler yayınlayarak yapmaya çalıştık" diyerek açıklar."Ontario Review Press". Celestial Timepiece – The Joyce Carol Oates Home Page. University of San Francisco. Retrieved on April 4, 2014. 1978'de Sylvester & Orphanos tarafından A Sentimental Education yayınlandı.Luckenbill, Dan (1990). Sylvester & Orphanos: catalog of an exhibit, October–December 1990. UCLA. Retrieved March 13, 2018.

1980'de Oates ve Smith, bağımsız bir yayınevi olan Ontario Review Books'u kurdu. 2004'te Oates, ortaklığı "benzer kafaların evliliği - hem kocam hem de ben edebiyatla çok ilgileniyoruz ve aynı kitapları okuyoruz; o bir kitap okuyacak ve ben onu okuyacağım - ticaret yapıyoruz ve yemek zamanlarında okumamız hakkında konuşuruz..." diyerek açıklar.

 Öğretmenlik kariyeri 
Oates, bir yıl boyunca Teksas, Beaumont'ta öğretmenlik yaptı, ardından 1962'de Detroit'e taşındı ve burada Detroit Mercy Üniversitesi'nde ders vermeye başladı. Vietnam savaşından, 1967 Detroit sokak ayaklanmalarından ve bir iş teklifinden etkilenen Oates, 1968'de, Ontario'daki Windsor Üniversitesi'nde öğretmenlik pozisyonuna kocasıyla birlikte Kanada'ya taşındı. 1978'de Princeton, New Jersey'e taşındı ve Princeton Üniversitesi'nde ders vermeye başladı.

Oates, 1995 yılında Princeton lisans öğrencisi olarak Oates ile giriş niteliğinde bir yazma dersi alan Jonathan Safran Foer'ı etkiledi.Nash, Margo. "Learning to Write From the Masters", The New York Times, December 1, 2002. Retrieved on October 29, 2008. Foer daha sonra Oates'in onun yazılarına ve "yazarlık niteliklerinin en önemlisi olan enerjisine" Birnbaum, Robert. "Jonathan Safran Foer: Author of Everything is Illuminated talks with Robert Birnbaum" , IdentityTheory.com, May 26, 2006. Retrieved on October 29, 2008. ilgi duyduğunu hatırlatarak, onun "bana ciddi bir şekilde yazmaya çalışmam gerektiğini düşündüren ilk kişi. Ve bundan sonra hayatım gerçekten değişti." der. Oates, Foer'in romanı Everything Is Illuminated'''ın (2002'de yayımlandı) erken bir versiyonu olan tezi için danışman olarak görev yaptı.

Oates, 2014 yılında Princeton'da öğretmenlikten emekli oldu ve o yılın Kasım ayında bir emeklilik partisiyle onurlandırıldı.

Oates, 2016'dan beri UC Berkeley'de yaratıcı kısa kurgu dersleri veriyor.

 Görüşleri 

 Din 
Oates Katolik olarak yetiştirildi ancak 2007 itibarıyla ateist oldu. Commonweal dergisine verdiği röportajda Oates, "Dini, her zaman bizimle olan derin güçlerin, derin hayal gücüne sahip, gizemli güçlerin bir tür psikolojik tezahürü olarak düşünüyorum" dedi.

 Siyaset 
Oates kendini liberal olarak tanımlar ve silah kontrolünü destekler. Hem kamuoyunda hem de Twitter'da eski ABD Başkanı Donald Trump ve politikalarının sesli bir eleştirmeni olmuştur.

Oates, Trump'ın göreve başlama gününde Başkan'a karşı bir protesto olarak kültür kurumlarının kapatılmasına karşı çıktı ve bunun "sadece sanatçılara zarar vereceğini" belirtti. Aksine, kültürel kurumlar, göreve başlamanın geri çevirdiği kişiler için kutsal alanlar olmalıdır."

Ocak 2019'da Oates, "Trump bir kukla gibi ve bence her şeyi gerçekten kontrol eden şey sadece birkaç gerçekten zengin aile veya şirket" dedi.

 Twitter (Sosyal medya platformu) 
Oates, yayıncısı HarperCollins tarafından kendisine verilen hesabıyla Twitter'da düzenli bir paylaşımcıdır. Tweetlerinin bazıları İslamofobi algısı nedeniyle özel eleştiriler aldı. Oates, eleştirilen tweetinde, "Kadınların %99,3'ü cinsel tacize uğradığını ve tecavüzün salgın olduğunu bildiriyor.Mısırsorgulamak doğal: baskın din nedir?" Daha sonra bu ifadeden geri adım attı. Oates ayrıca, bir Mississippi okulunun To Kill a Mockingbird'ü sekizinci sınıf müfredatından çekmesine Mississippililerin okumadığını iddia eden bir tweet ile yanıt verdiği için eleştirildi.

Oates, Twitter'daki açıklamalarını savundu, "Gerçekten hissetmediğim bir şey söylediğimi düşünmüyorum ve bazen kalabalığın mutlaka doğru olmadığını düşünüyorum. Kierkegaard, 'Kalabalık bir yalandır' demişti. Twitter'daki bazı insanlar arasında bir tür linç çetesi zihniyeti ve birilerinin peşinden koşuyorlarbu yönde acele ederler; buraya koşarlar; haber manzarasının etrafında koşuşturuyorlar".

 Üretkenlik 
küçükresim|Joyce Carol Oates, 2004
Oates el yazısı kullanarak,Birnbaum, Robert. "Personalities: Birnbaum v. Joyce Carol Oates" , The Morning News, February 3, 2005. Retrieved on October 30, 2008. "her gün 8'den 1'e, ardından akşamları iki ya da üç saat çalışarak" yazıyor. Üretkenliği, genellikle aşağılayıcı bir şekilde tartışılmasına rağmen, en bilinen özelliklerinden biri haline gelmiştir. New York Times 1989'da Oates'in "adının üretkenlik ile eşanlamlı olduğunu""The more they write, the more they write", The New York Times, July 30, 1989. Retrieved on October 29, 2008. yazdı ve 2004'te The Guardian, "Bir Oates kitabının neredeyse her incelemesi, öyle görünüyor ki, [yayın toplamlarının] bir listesiyle başlıyor. "

1970'lerde yazılan bir günlük yazısında Oates, eleştirmenlerine alaycı bir şekilde hitap ederek, "Ne kadar çok kitap! Açıkçası JCO'nun arkasında tam bir kariyer var, eğer biri bu şekilde bakmayı seçerse; daha birçok unvan ve o da olabilir... ne?... bir 'ün' için tüm umutlarından vazgeçebilir mi? […] ama çok ve uzun süre çalışıyorum ve saatler geçtikçe beklediğimden daha fazlasını yaratıyor gibiyim; kesinlikle edebiyat dünyasının 'ciddi' bir yazara izin verdiğinden daha fazla. Oysa anlatacak daha çok hikayem ve daha çok romanım var […] ". 2007'de The New York Review of Books'ta, Michael Dirda, Oates'e yönelik aşağılayıcı eleştirinin "eleştirmenin kaygısından kaynaklandığını ileri sürdü: Kişi, arka listenin çoğuna aşina olmadığında, Oates'in yeni bir kitabını nasıl değerlendirir? Nereden başlar?"

Bazı yayınevleri, okuyucuları yazarın göz korkutucu çalışmasıyla tanıştırmaya yardımcı olmak için tasarlanmış en iyi Joyce Carol Oates kitaplarının listelerini yayınlamıştır. The Rocky Mountain News, "Aptallar için Joyce Carol Oates" başlıklı 2003 tarihli bir makalede, ilk kısa öyküleri ve A Garden of Earthly Delights (1967), them (1969), Wonderland (1971), Black Water (1992) ve Blonde (2000) romanlarıyla başlamayı önerdi.Davis, Duane. "Joyce Carol Oates for dummies", "Where to start", "Onto the novels" (series of articles), The Rocky Mountain News, June 13, 2003. Retrieved on October 29, 2008. 2006'da The Times, them, On Boxing (fotoğrafçı John Ranard ile birlikte) (1987), Black Water ve High Lonesome: New & Selected Stories, 1966–2006 (2006) adlı kitaplarını "Joyce Carol Oates'in Seçimi" adıyla listeledi.Freeman, John. "Joyce Carol Oates, up close and personal" , The Times, August 11, 2007. Retrieved on October 28, 2008. 2007'de Entertainment Weekly, Oates favorilerini Wonderland, Black Water, Blonde, I'll Take You There (2002) ve The Falls (2004) olarak sıraladı."Book News: Daily Oates Consumption" , Entertainment Weekly, July 6, 2007. Retrieved on October 29, 2008. 2003'te Oates'in kendisi, hatırlanacağını düşündüğü ve onu ilk kez okuyan bir Oates okuyucusunun en çok them ve Blonde'u okumasını isteyeceğini söyledi."Off the Page: Joyce Carol Oates" , The Washington Post, October 24, 2003. Retrieved on October 29, 2008.

 Bibliyografya 

Oates'in kapsamlı bibliyografyası; Dövmeli Kız (The Tattooed Girl), Because It Is Bitter, and Because It Is My Heart; Black Water; Mudwoman; Carthage; The Man Without a Shadow; ve A Book of American Martyrs gibi şiir, oyun, eleştiri, kısa öykü, 11 novella ve 60 roman içerir. Rosamond Smith ve Lauren Kelly takma adları altında da birkaç roman yayınlamıştır.

 Ödüller ve onurlar 

Kazandıkları
 1955–1956: Scholastic Art & Writing Award
 1967: O. Henry Award – "In the Region of Ice""Past Winners List" (O) . The PEN/O. Henry Prize Stories (website). Random House. Retrieved April 14, 2012. (The PEN/O. Henry Prize Stories is a book series published annually. Its website provides more information about the awards.)
 1968: M. L. Rosenthal Award, National Institute of Arts and Letters – A Garden of Earthly Delights 1970: National Book Award for Fiction – them"National Book Awards – 1970" . National Book Foundation (NBF). Retrieved April 13, 2012.(With acceptance speech by Oates and essay by Harold Augenbraum from the Awards 60-year anniversary blog.)
 1973: O. Henry Award – "The Dead"
 1988: St. Louis Literary Award from the Saint Louis University Library Associates
 1990: Rea Award for the Short Story
 1996: Bram Stoker Award for Novel – Zombie 1996: PEN/Malamud Award for Excellence in the Art of the Short Story
 1997: Golden Plate Award, American Academy of Achievement
 2002: Peggy V. Helmerich Distinguished Author Award"People and Publishing: Awards", Locus, January 2003, p. 8.
 2003: Kenyon Review Award for Literary Achievement (The Kenyon Review)
 2005: Prix Femina Etranger – The Falls 2006: Chicago Tribune Literary Prize (Chicago Tribune)
 2006: Honorary Doctor of Humane Letters, Mount Holyoke College
 2007: Humanist of the Year, American Humanist Association
 2009: Ivan Sandrof Award for Lifetime Achievement, NBCC"Ivan Sandrof Lifetime Achievement Award" , NBCC. Retrieved April 14, 2012.
 2010: National Humanities Medal
 2010: Fernanda Pivano Award
 2011: Honorary Doctor of Arts, University of Pennsylvania
 2011: World Fantasy Award for Best Short Fiction – Fossil-Figures 2011: Bram Stoker Award for Best Fiction Collection – The Corn Maiden and Other Nightmares 2012: Stone Award for Lifetime Literary Achievement, Oregon State University
 2012: Norman Mailer Prize, Lifetime Achievement
 2012: Bram Stoker Award for Best Fiction Collection – Black Dahlia and White Rose: Stories 2019: Jerusalem Prize, Lifetime Achievement
 2020: Prix mondial Cino Del Duca, work as a message of modern humanism
 2023: Taobuk Ödülü, edebiyat, sanat ve sivil dünyanın yüksek profilli kişilikleri için

 Finalist 

 1970: Pulitzer Prize for Fiction – The Wheel of Love and Other StoriesFischer, Heinz-Dietrich. The Pulitzer Prize Archive, Volume 10, "Novel/Fiction Awards 1917–1994". Munich: K.G. Saur, 1994. LX–LXI.
 1993: Pulitzer Prize for Fiction – Black Water"Fiction" . Past winners & finalists by category. The Pulitzer Prizes. Retrieved April 14, 2012.
 1995: Pulitzer Prize for Fiction – What I Lived For 2001: Pulitzer Prize for Fiction – Blonde 2015: Pulitzer Prize for Fiction – Lovely, Dark, Deep: Stories Adaylıkları 

 1963: O. Henry Award – Special Award for Continuing Achievement (1970), five Second Prize (1964 to 1989), two First Prize (above) among 29 nominations
 1968: National Book Award for Fiction – A Garden of Earthly Delights"National Book Awards – 1968" . NBF. Retrieved June 14, 2011.
 1969: National Book Award for Fiction – Expensive People"National Book Awards – 1969" . NBF. Retrieved June 14, 2011.
 1972: National Book Award for Fiction – Wonderland"National Book Awards – 1972" . NBF. Retrieved April 14, 2012.
 1990: National Book Award for Fiction – Because It Is Bitter, and Because It Is My Heart"National Book Awards – 1990" . NBF. Retrieved June 14, 2011.
 1992: National Book Critics Circle Award, Fiction – Black Water (multiple pages). National Book Critics Circle (NBCC). Retrieved April 14, 2012.
 1995: PEN/Faulkner Award – What I Lived For 2000: National Book Award – Blonde"National Book Awards – 2000" . NBF. Retrieved April 14, 2014.
 2007: National Book Critics Circle Award, Fiction – The Gravedigger's Daughter 2007: National Book Critics Circle Award, Memoir/Autobiography – The Journal of Joyce Carol Oates: 1973–1982 2013: Frank O'Connor International Short Story Award for Black Dahlia and White Rose: Stories Kişisel hayatı 
bağlantı=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Joyce_Carol_Oates_2013.jpg|küçükresim|Oates 2013 yılında
Oates, Wisconsin-Madison Üniversitesi'nde bir yüksek lisans öğrencisi olan Raymond J. Smith ile 1961'de evlendi. Smith, 18. yüzyıl edebiyatı profesörü ve daha sonra bir editör ve yayıncı oldu. Oates, bu ortaklığı "aynı kafaların evliliği..." ve "çok işbirlikçi ve yaratıcı bir evlilik" olarak nitelendirdi.

Smith, 18 Şubat 2008'de zatürreden kaynaklanan komplikasyonlardan öldü ve ölüm Oates'i derinden etkiledi. Nisan 2008'de Oates bir görüşmeciye şöyle yazdı: "Kocamın beklenmedik ölümünden bu yana gerçekten çok az enerjim var [. . . ] Evliliğimkocama olan aşkımHayatımda yazılarımdan ziyade ilk sırada yer almış gibi görünüyor. Ölümünün yanı sıra, yazılarımın geleceği şu anda beni pek ilgilendirmiyor."

Smith için altı ay boyunca neredeyse intihara meyilli bir yas tuttuktan sonra Oates, Princeton'daki Psikoloji Bölümü ve Sinirbilim Enstitüsü'nde profesör olan Charles Gross ile evinde bir akşam yemeğinde tanıştı. 2009 yılının başlarında, Oates ve Gross evlendi. 13 Nisan 2019'da Oates, Twitter üzerinden Gross'un 83 yaşında öldüğünü duyurdu.

Oates, 1973'te kişisel ve edebi yaşamını belgeleyen ayrıntılı bir günlük tutmaya başladı; sonunda "4000'den fazla tek aralıklı daktiloyla yazılmış sayfaya" ulaştı.Campbell, James. "The Oates Diaries" , The New York Times, October 7, 2007. Retrieved on October 30, 2008. 2008'de Oates, "resmi bir günlük tutmaktan uzaklaştığını" ve bunun yerine e-postalarının kopyalarını sakladığını söyledi.

1999 itibarıyla, Oates kendini koşmaya adadı ve bununla ilgili olarak "İdealde, bir yazar olan koşucu, gerçek bir ortamda bir hayalet gibi, kurgusunun arazi ve şehir manzaraları arasında koşar" şeklinde yazdı.Oates, Joyce Carol. "Writers on Writing: To Invigorate Literary Mind, Start Moving Literary Feet" , The New York Times, July 18, 1999. Retrieved on October 30, 2008. Oates koşarken, romanlarındaki sahneleri zihninde canlandırıyor ve önceden yazılmış taslaklardaki yapısal sorunları çözüyordu; You Must Remember This'' (1987) adlı romanının yapısını koşarken, "bir demiryolu köprüsünün kalıntılarını gördüğünde" formüle etti, bu da ona "efsanevi bir New York şehrini doğru yerde" hatırlattı.

Oates, 1997'den 2016'ya kadar John Simon Guggenheim Memorial Foundation'ın mütevelli heyeti üyesiydi. Kariyerinin ortasında bir yazara yıllık 50.000$'lık Simpson/Joyce Carol Oates Edebiyat Ödülü veren Simpson Edebiyat Projesi'nin onur üyesidir.Kosman, Joshia (May 12, 2020) "Bay Area author and psychiatrist Daniel Mason wins $50,000 Joyce Carol Oates Prize"  San Francisco Chronicle

 Kaynakça 

 Dış bağlantılar 

 Celestial Timepiece: A Joyce Carol Oates Patchwork (Resmi Web Sitesi)
 Joyce Carol Oates Biyografi ve Amerikan Başarı Akademisi Üzerine Röportaj
 Cam Ark: Bir Joyce Carol Oates Kaynakça
 Ontario İnceleme

 Joyce Carol Oates'in Syracuse Üniversitesi'ndeki Makaleleri
 Oxonian Review ile Haziran 2010'da yapılan röportaj
 Joyce Carol Oates Kitap Kurdu Röportajları (Sesli) Michael Silverblatt ile
 Röportaj 13 Ekim 2015 WNYC Leonard Lopate gösterisi
 Narrative Magazine'de Biyografi
 Joyce  

Kategori:World Fantasy Award sahipleri
Kategori:Wisconsin-Madison Üniversitesinde öğrenim görenler
Kategori:Kaliforniya Üniversitesi, Berkeley öğretim üyeleri
Kategori:Rice Üniversitesinde öğrenim görenler
Kategori:Amerikalı psikolojik kurgu yazarları
Kategori:Prix Femina Étranger sahipleri
Kategori:Princeton Üniversitesi öğretim üyeleri
Kategori:New York (eyalet) doğumlu şairler
Kategori:Kurgu dalında PEN/Faulkner Ödülü sahipleri
Kategori:O. Henry Ödülü alan yazarlar
Kategori:National Humanities Medal sahipleri
Kategori:National Book Award sahipleri
Kategori:Amerikan Felsefe Topluluğu üyeleri
Kategori:American Academy of Arts and Letters üyeleri
Kategori:Büyülü gerçekçi yazarlar
Kategori:Yaşayan insanlar
Kategori:Kudüs Ödülü sahipleri
Kategori:Eski Roma Katolikleri
Kategori:Katolik Kilisesi eleştirmenleri
Kategori:Din eleştirmenleri
Kategori:Amerikalı kadın şairler
Kategori:Amerikalı kadın deneme yazarları
Kategori:Amerikalı kadın akademisyenler
Kategori:Macar asıllı Amerikalılar
Kategori:Amerikalı edebiyat eleştirmenleri
Kategori:Amerikalı hümanistler
Kategori:Amerikalı eğitimciler
Kategori:Amerikalı ateistler
Kategori:Amerikalı ateizm aktivistleri
Kategori:21. yüzyıl Amerikalı kadın yazarları
Kategori:21. yüzyıl Amerikalı hikâye yazarları
Kategori:21. yüzyıl Amerikalı şairleri
Kategori:21. yüzyıl Amerikalı roman yazarları
Kategori:21. yüzyıl kurgusal olmayan eserler veren Amerikalı yazarları
Kategori:21. yüzyıl Amerikalı oyun yazarları
Kategori:20. yüzyıl ateistleri
Kategori:20. yüzyıl Amerikalı kadın yazarlar
Kategori:20. yüzyıl Amerikalı hikâye yazarları
Kategori:20. yüzyıl Amerikalı şairleri
Kategori:20. yüzyıl Amerikalı roman yazarları
Kategori:20. yüzyıl Amerikalı oyun yazarları
Kategori:1938 doğumlular
Kategori:Amerikalı eski Hristiyanlar
Kategori:Altın Tabak Ödülü sahipleri