Kültür savaşı

Kültür savaşı, kendi erdemlerini, inançlarını ve uygulamalarını topluma empoze etmek için mücadele eden farklı sosyal gruplar arasındaki kültürel bir çatışmadır. "Savaş" kavramı, yerleşik değerlere ve ideolojilere sahip sosyal grupların, siyaset, kamu politikası veya tüketim konularında genel toplumsal anlaşmazlık ve kutuplaşmanın olduğu "sıcak düğme" konuları etrafında nasıl düşmanca anlatılar oluşturduğuna dair bir metafordur.Andrew Hartman, A War for the Soul of America: A History of the Culture Wars (University of Chicago Press, 2015) Kültür savaşları genellikle değerlere, ahlaka ve yaşam tarzına dayanan ve genellikle siyasi bölünmeye yol açan ihtilaf meseleleri etrafında gelişir.

 Etimoloji 
Kültür savaşı terimi Almanca Kulturkampf ('kültür mücadelesi') teriminin çevirisidir ve tarihsel bir olaya atıfta bulunmaktadır.
küçükresim| Bismarck (solda) ve Papa IX. Pius (sağda), Alman hiciv dergisi Kladderadatsch'tan, 1875

 Kulturkampf 
Kulturkampf (, 'kültür mücadelesi') 1872'den 1878'e kadar Papa IX. Pius liderliğindeki Katolik Kilisesi ile Otto von Bismarck liderliğindeki Prusya hükûmeti arasında yaşanan siyasi bir çatışmaydı. Ana meseleler eğitimin ruhban kontrolü ve eklesiastik atamalardı. Diğer ülkelerdeki devlet ve Katolik Kilisesi arasındaki diğer mücadelelerle karşılaştırıldığında Kulturkampf'ın benzersiz bir özelliği, Prusya'nın Polonya karşıtı bileşeniydi.Helmut Walser Smith, ed., The Oxford Handbook of Modern German History (2011), p. 360

Kulturkampf terimi bazen laik ve dini otoriteler arasındaki herhangi bir çatışmayı veya bir ulus, topluluk veya başka bir grup içindeki büyük gruplar arasındaki derin karşıt değerleri ve inançları tanımlamak için kullanılır.

 Araştırma 

 Eleştiriler ve değerlendirme 
James Davison Hunter'ın kültür savaşları kavramını Amerikan yaşamına ilk kez uyguladığı zamandan bu yana, bu fikir "kültür savaşları"nın gerçek bir olguyu adlandırıp adlandırmadığı ve eğer öyleyse, tanımladığı olgunun siyasi partiler ve dinler gibi gruplara üyeliğin bir nedeni mi yoksa yalnızca bir sonucu mu olduğu ile ilgili sorulara maruz kalmıştır. Kültür savaşları aynı zamanda kültürler arasındaki gerçek farklılıkların bir sonucu olmaktan ziyade yapay, dayatılmış veya asimetrik çatışmalar olduğu eleştirilerine de maruz kalmıştır.

Araştırmacılar kültür savaşı kavramının bilimsel geçerliliği konusunda görüş ayrılığına düşmüşlerdir. Bazıları bunun gerçek bir davranışı tanımlamadığını ya da sadece küçük bir siyasi elitin davranışını tanımladığını iddia etmektedirler. Diğerleri ise kültür savaşının gerçek ve yaygın olduğunu, hatta Amerikalıların siyasi davranış ve inançlarını açıklamak için temel olduğunu iddia etmektedirler.

2023 yılında sosyal medyada komplo teorilerinin dolaşımı üzerine yapılan bir çalışmada, dezenformasyon aktörlerinin bir tarafı ya da diğerini tutarak kültür savaşlarına kutuplaştırıcı iddialar ekledikleri ve böylece taraftarların dezenformasyonu algılanan rakiplerine karşı retorik bir mühimmat olarak dolaşıma sokup papağan gibi tekrarladıkları belirtilmiştir.

Siyaset bilimci Alan Wolfe, 1990'lı ve 2000'li yıllarda Hunter'a karşı bir dizi akademik tartışmaya katılmış ve Hunter'ın kültür savaşları kavramının, Wolfe'un kutuplaşmadan ziyade birleşmiş olduğunu iddia ettiği Amerikalıların görüşlerini veya davranışlarını doğru bir şekilde tanımlamadığını iddia etmiştir.

American Political Science Review'da yayınlanan 1992-2012 yılları arasındaki kamuoyu verilerinin meta-analizi, siyasi parti ve dini üyeliğin kültür savaşı konularındaki görüşleri şekillendirdiğine dair yaygın inanışın aksine, kültür savaşı konularındaki görüşlerin insanların siyasi parti ve dini yönelimlerini gözden geçirmelerine yol açtığı sonucuna varmıştır. Araştırmacılar, kültür savaşı tutumlarını "sıradan vatandaşların siyasi ve dini inanç sistemlerindeki temel unsurlar" olarak görmektedir.

 Yapaylık veya asimetri 
Bazı yazarlar ve akademisyenler kültür savaşlarının siyasi özel çıkar grupları, gerici toplumsal hareketler, parti dinamikleri veya bir bütün olarak seçim siyaseti tarafından yaratıldığını veya sürdürüldüğünü söylemiştir. Bu yazarlar kültür savaşını yaygın kültürel farklılıkların kaçınılmaz bir sonucu olarak değil, siyasi bir amaç için iç gruplar ve dış gruplar yaratmak için kullanılan bir teknik olarak görmektedir.

Siyaset yorumcusu E. J. Dionne, kültür savaşının farklılıkları ve şikayetleri istismar etmek için kullanılan bir seçim tekniği olduğunu yazmış ve gerçek kültürel bölünmenin "kültür savaşı isteyenler ile istemeyenler arasında" olduğunu belirtmiştir.Dionne, E.J., Jr. "Why the Culture War Is the Wrong War."  The Atlantic. January/February 2006. 29 April 2019.

Sosyolog Scott Melzer, kültür savaşlarının muhafazakar, tepkisel örgütler ve hareketler tarafından yaratıldığını söylüyor. Bu hareketlerin üyeleri "liberal bir kültürün ellerinde mağduriyet duygusuna sahiptir. Onların gözünde göçmenlere, eşcinsellere, kadınlara, yoksullara ve diğer gruplara (hak etmedikleri halde) özel haklar ve ayrıcalıklar tanınmaktadır." Melzer, muhafazakar grupları, özellikle de beyaz erkek gruplarını ortak bir tehdit algısına karşı birleştirmek için kasıtlı olarak bir kültür savaşı yarattığını söylediği Amerika Ulusal Tüfek Derneği örneğinden bahsediyor.

Benzer şekilde, din bilimci Susan B. Ridgely de kültür savaşlarının Focus on the Family tarafından mümkün kılındığını yazmıştır. Bu kuruluş, Amerikan medya tüketimini ikiye bölmeye başlayan muhafazakar Hristiyan "alternatif haberler" üreterek nüfusun bir kısmına, özellikle de muhafazakar dindar kadınlara belirli bir "geleneksel aile" arketipini tanıttı. Ridgely, bu geleneğin liberal saldırı altında gösterildiğini ve geleneği savunmak için bir kültür savaşına ihtiyaç varmış gibi göründüğünü söylüyor.

Siyaset bilimciler Matt Grossmann ve David A. Hopkins, ABD'nin iki büyük siyasi partisi arasındaki asimetriden bahsederek Cumhuriyetçi Partinin siyasi çatışma yürütmek üzere inşa edilmiş ideolojik bir hareket, Demokrat Partinin ise üyelerine ideolojik disiplin dayatma kabiliyeti daha az olan bir sosyal gruplar koalisyonu olarak anlaşılması gerektiğini belirtmişlerdir. Bu durum Cumhuriyetçileri kültür savaşlarını sürdürmeye ve bu savaşlara yeni konular eklemeye teşvik etmektedir, çünkü Cumhuriyetçiler bu tür savaşları yürütmek için iyi bir donanıma sahiptir.

The Guardian'a göre, "soldaki pek çok kişi bu tür [kültür savaşı] mücadelelerinin sınıfsal ve ekonomik konulardaki gerçek mücadeleden 'dikkat dağıtıcı' olduğunu savunuyor."

 İnternet manipülasyonu 
İnternet manipülasyonu, algoritmalar, sosyal botlar ve otomatik komut dosyaları dahil olmak üzere çevrimiçi dijital teknolojilerin ticari, sosyal, askeri veya siyasi amaçlarla kullanılması anlamına gelmektedir. İnternet ve sosyal medya manipülasyonu, medya tüketimi ve günlük iletişim için dijital platformların önemi nedeniyle dezenformasyon yaymak için başlıca araçlardır. Siyasi amaçlarla kullanıldığında, internet manipülasyonu kamuoyunu yönlendirmek, vatandaşları kutuplaştırmak, komplo teorilerini yaymak ve siyasi muhalifleri susturmak için kullanılabilir. İnternet manipülasyonu, örneğin kurumsal veya siyasi rakiplere zarar vermek ve marka itibarını artırmak gibi kâr amacıyla da yapılabilir. İnternet manipülasyonu bazen internet sansürünün seçici olarak uygulanmasını veya ağ tarafsızlığının seçici olarak ihlal edilmesini tanımlamak için de kullanılır.

 Ülkelere göre kültür savaşları 

 Amerika Birleşik Devletleri 
Amerika Birleşik Devletleri'nde etnokültürel siyaset (veya etnik-dini siyaset), belirli kültürel veya dini grupların ağırlıklı olarak bir partiye oy verme eğilimini ifade eder. Gruplar etnik kökene (Hispanikler, İrlandalılar, Almanlar gibi), ırka (Beyazlar, Siyahlar, Asyalı Amerikalılar) veya dine (Protestan [ve daha sonra Evanjelik] veya Katolik) veya örtüşen kategorilere (İrlandalı Katolikler) dayanabilir. Güney'de ırk belirleyici faktördü. İki büyük partinin her biri, İkinci Parti Sisteminde (1830'lardan 1850'lere) ve Üçüncü Parti Sisteminde (1850'lerden 1890'lara) etnik-dini grupların bir koalisyonuydu.

 1920ler-1991: Kökenler 

Amerikan kullanımında "kültür savaşı" gelenekçi ya da muhafazakar olarak kabul edilen değerler ile ilerici ya da liberal olarak kabul edilen değerler arasındaki bir çatışmayı ifade edebilir. Bu kullanım 1920'lerde kentsel ve kırsal Amerikan değerlerinin daha yakın bir çatışmaya girmesiyle ortaya çıkmıştır. Bu durum, daha önceki Avrupalı göçmenlerin 'yabancı' olarak gördüğü insanların Amerika'ya onlarca yıl süren göçünü takip etmiştir. Ayrıca, 1928'de Al Smith'in başkanlık kampanyasıyla doruğa ulaşan Kükreyen 20'li yılların kültürel değişimlerinin ve modernleşme eğilimlerinin bir sonucuydu. Bu terim, 20. yüzyıl boyunca sonraki yıllarda da zaman zaman Amerikan gazetelerinde yayınlanmıştır.

 1991-2001: Ön planda yükseliş 
Virginia Üniversitesinde sosyolog olan James Davison Hunter, 1991 yılında yayınladığı Culture Wars: The Struggle to Define America (Kültür Savaşları: Amerika'yı Tanımlama Mücadelesi) adlı kitabında bu ifadeyi yeniden gündeme getirmiştir. Hunter, Amerikan siyasetini ve kültürünü dönüştüren dramatik bir yeniden hizalanma ve kutuplaşma olarak gördüğü şeyi tanımladı.

Kürtaj, silah politikaları, kilise ve devletin ayrılması, mahremiyet, eğlence amaçlı uyuşturucu kullanımı, eşcinsellik, sansür gibi giderek artan sayıda "sıcak konu" üzerinde tanımlanabilir iki kutbun var olduğunu savunmuştur. Dahası, sadece bir dizi bölücü mesele değil, aynı zamanda toplum da bu meselelerde temelde aynı çizgide bölünmüştü; öyle ki, öncelikle nominal din, etnik köken, sosyal sınıf veya hatta siyasi bağlılıkla değil, daha ziyade ideolojik dünya görüşleriyle tanımlanan iki savaşan grup oluşturmuştu.

Hunter bu kutupluluğu, İlerlemecilik ve Ortodoksluk olarak adlandırdığı zıt dürtülerden kaynaklanıyor olarak nitelendirmiştir. Diğerleri de bu ikilemi farklı etiketlerle benimsemişlerdir. Örneğin, muhafazakar bir siyasi yorumcu ve Fox News Channel'da The O'Reilly Factor adlı talk show programının eski sunucusu Bill O'Reilly, 2006 yılında yayınlanan Culture Warrior adlı kitabında "Seküler-İlericiler" ile "Gelenekçiler" arasındaki farklılıkları vurgulamaktadır.Brian Dakss, "Bill O'Reilly's 'Culture Warrior'" , CBS News, December 5, 2006. Retrieved March 27, 2020.

Tarihçi Kristin Kobes Du Mez, 1990'larda kültür savaşlarının ortaya çıkışını 1991'de Soğuk Savaş'ın sona ermesine bağlıyor. Evanjelikal Hristiyanların, belirli bir Hristiyan eril cinsiyet rolünü Amerika'nın komünizm tehdidine karşı tek savunması olarak gördüklerini yazıyor. Soğuk Savaş'ın sona ermesiyle bu tehdit de sona erince, Evanjelikal liderler tehdit algısını yabancı komünizmden toplumsal cinsiyet rolleri ve cinsellikteki iç değişimlere kaydırmışlardır.
sol|küçükresim|upright=0.82| Pat Buchanan, 2008
1992 başkanlık seçimleri sırasında yorumcu Pat Buchanan, görevdeki George H. W. Bush'a karşı Cumhuriyetçilerin başkan adaylığı için bir kampanya yürüttü. Buchanan, 1992 Cumhuriyetçi Ulusal Kongresi'nde prime time'da kültür savaşı üzerine bir konuşma yaptı. Şöyle diyordu: "Ülkemizde Amerika'nın ruhu için dini bir savaş yaşanıyor. Bu kültürel bir savaştır ve bir gün nasıl bir ulus olacağımız konusunda Soğuk Savaş'ın kendisi kadar kritik bir öneme sahiptir." Çevrecileri ve feminizmi eleştirmenin yanı sıra, kamu ahlakını belirleyici bir konu olarak tasvir etti:Bill Clinton ve Hillary Clinton'ın Amerika'ya dayatacağı gündem - isteğe bağlı kürtaj, Yüksek Mahkeme için bir turnusol testi, eşcinsel hakları, dini okullara karşı ayrımcılık, savaş birliklerinde kadınlar - bu değişimdir, tamam. Ama bu Amerika'nın istediği türden bir değişim değil. Amerika'nın ihtiyaç duyduğu türden bir değişim değil. Ve hala Tanrı'nın ülkesi olarak adlandırdığımız bir ulusta tahammül edebileceğimiz türden bir değişim değildir.Bir ay sonra Buchanan çatışmayı toplumun doğru ve yanlışı tanımlaması üzerindeki güçle ilgili olarak nitelendirdi. Kürtaj, cinsel yönelim ve popüler kültürü ana cepheler olarak adlandırdı ve Konfederasyon bayrağı, Noel ve vergi mükellefleri tarafından finanse edilen sanatla ilgili çatışmalar da dahil olmak üzere diğer tartışmalardan bahsetti. Ayrıca "kültür savaşı" konuşmasının gördüğü olumsuz ilginin Amerika'nın kutuplaşmasının bir kanıtı olduğunu söyledi.

Kültür savaşının 1990'larda ulusal siyaset üzerinde önemli bir etkisi olmuştur.Andrew Hartman, A War for the Soul of America: A History of the Culture Wars (University of Chicago Press, 2015) Amerika Hristiyan Koalisyonunun söylemleri Başkan George H. W. Bush'un 1992'de yeniden seçilme şansını zayıflatmış ve halefi Bill Clinton'ın 1996'da yeniden seçilmesine yardımcı olmuş olabilir. Öte yandan, muhafazakar kültür savaşçılarının söylemleri Cumhuriyetçilerin 1994 yılında Kongrenin kontrolünü ele geçirmesine yardımcı olmuştur.

Kültür savaşları, 1990'larda Amerika Birleşik Devletleri'nde devlet okullarındaki tarih müfredatına ilişkin tartışmaları etkilemiştir. Özellikle, 1994 yılında ulusal eğitim standartlarının geliştirilmesine ilişkin tartışmalar, Amerikan tarihi çalışmalarının "kutlayıcı" mı yoksa "eleştirel" bir girişim mi olması gerektiği etrafında dönmüş ve Lynne Cheney, Rush Limbaugh ve tarihçi Gary Nash gibi kamuoyunun önde gelen isimlerini içermiştir.

 2001-2012: 11 Eylül sonrası dönem 
küçükresim| (sağdan sola) 43. Başkan George W. Bush, Donald Rumsfeld ve Paul Wolfowitz 2000'li yılların önde gelen yeni muhafazakârlarıydı.
Yeni muhafazakârlık olarak adlandırılan bir siyasi görüş 2000'li yılların başında tartışmanın şartlarını değiştirdi. Yeni muhafazakârlar, ulusun karşı karşıya olduğu sorunları ekonomik ya da siyasi olmaktan ziyade ahlaki meseleler olarak yorumlamaları bakımından rakiplerinden ayrılıyordu. Örneğin, yeni muhafazakârlar geleneksel aile yapısının gerilemesinin yanı sıra Amerikan toplumunda dinin gerilemesini de manevi bir yanıt gerektiren manevi krizler olarak gördüler. Eleştirmenler yeni muhafazakarları sebep ve sonucu birbirine karıştırmakla suçladı.Zafirovski, Milan. "Modern Free Society and Its Nemesis: Liberty Versus Conservatism in the New Millennium "  Google Books. 6 September 2018.

2000'li yıllarda, Cumhuriyetçilere oy vermek, farklı dini mezhepler arasında gelenekçi veya ortodoks dini inançla büyük ölçüde ilişkili olmaya başlamıştır. Demokratlara oy vermek liberal veya modernist dini inançla ve dindar olmamakla daha fazla ilişkili hale gelmiştir. İklim değişikliği gibi bilimsel sonuçlara olan inanç da bu dönemde siyasi parti üyeliği ile sıkı bir şekilde bağlantılı hale gelmiş ve iklim bilimci Andrew Hoffman'ın iklim değişikliğinin "sözde kültür savaşlarına karıştığını" gözlemlemesine neden olmuştur.29 sonra doldur
küçükresim| 2008 Kaliforniya oy pusulasında yer alan ve eşcinsel evliliği yasaklayan Proposition 8 için miting
Muhafazakar dinine dikkat çeken ve kendisi için performatif bir iklim değişikliği inkarcılığı markası yaratan başkan yardımcısı adayı Sarah Palin'in haberleri dışında, geleneksel olarak kültür savaşıyla ilişkilendirilen konular 2008 seçim sezonunda medyada öne çıkmadı. Palin'in seçimleri kaybetmesi ve ardından Alaska valiliğinden istifa etmesi, Center for American Progress'in "kültür savaşlarının sona ereceği" tahmininde bulunmasına neden olmuş ve bu tahmin demografik değişime, özellikle de Y kuşağı arasında eşcinsel evliliğin yüksek oranda kabul görmesine bağlanmıştır.

 2012'den günümüze: Kültür savaşının genişlemesi 

Kürtaj gibi geleneksel kültür savaşı konuları odak noktası olmaya devam ederken,Smith, Karl. "The Abortion Debate Is Not Part of the Culture Wars."  Bloomberg. kültür savaşı ile özdeşleştirilen konular 2010'ların ortalarında genişledi ve yoğunlaştı. The Coddling of the American Mind kitabının yazarı Jonathan Haidt, 2012'den bu yana genç ilericiler arasında sosyal medya aracılığıyla iptal kültüründe bir artış olduğunu tespit etmiş ve Haidt ve diğer yorumcuların "Büyük Uyanış" olarak adlandırdığı bu durumun "üniversite hayatı ve daha sonra İngilizce konuşulan dünya genelinde siyaset ve kültür üzerinde dönüştürücü etkileri" olduğuna inanmaktadır.

Gazeteci Michael Grunwald, "Başkan Donald Trump yeni bir sürekli kültür savaşı politikasına öncülük etti" diyor ve 2018'de kültür savaşı konuları olarak Black Lives Matter, ABD milli marşı protestoları, iklim değişikliği, eğitim politikası, Obamacare dahil sağlık politikası ve altyapı politikasını sıralıyor.

Trans bireylerin hakları ve kanun yapımında dinin rolü, siyaset bilimci Jeremiah Castle tarafından "kültür savaşında yeni cepheler" olarak tanımlandı, çünkü bu iki konuda kamuoyunun kutuplaşması önceki kültür savaşı konularına benziyor. 2020 yılında, COVID-19 salgını sırasında, Kuzey Dakota valisi Doug Burgum yüz maskesi takmaya karşı çıkmayı insan güvenliğini tehlikeye atan "anlamsız" bir kültür savaşı meselesi olarak tanımladı.

2010'ların ortalarında ve 2020'lerde kültür savaşı konularının daha geniş bir şekilde anlaşılması, "liberalleri sahiplenmek" olarak adlandırılan bir siyasi strateji ile ilişkilendirilmektedir. Bu stratejiyi uygulayan muhafazakâr medya figürleri, liberalleri kızdırmak amacıyla kültür savaşı konularını vurgulamakta ve genişletmektedir. Columbia Üniversitesinden Nicole Hemmer'a göre bu strateji, Soğuk Savaş döneminde var olan tutarlı muhafazakâr ideolojinin yerine geçmektedir. Blok üyeleri arasında ortak politika tercihlerinin yokluğunda muhafazakar bir oy bloğunu bir arada tutmaktadır.
sağ|küçükresim| Ağustos 2017'de Charlottesville, Virginia'da düzenlenen ve kültür savaşlarının bir muharebesi olarak görülen aşırı sağcı Unite the Right mitingi
Gamergate taciz kampanyası, Comicsgate ve Sad Puppies bilimkurgu oylama kampanyası gibi 2010'larda popüler kültürde çeşitlilik konusunda yaşanan bir dizi çatışma medyada kültür savaşının örnekleri olarak tanımlanmıştır. Gazeteci Caitlin Dewey Gamergate'i, kadınların ve azınlıkların kültürel kurumlara daha fazla dahil edilmesini isteyenlerle bunu istemeyen anti-feministler ve gelenekçiler arasındaki daha büyük bir kültür savaşının "vekalet savaşı" olarak tanımladı. Kültür savaşı çatışmasının seçim siyasetinden popüler kültüre indirgendiği algısı, yazar Jack Meserve'nin 2015 yılında popüler filmleri, oyunları ve yazıları "kültür savaşındaki son cephe" olarak adlandırmasına yol açtı.

Popüler kültürdeki temsile ilişkin bu çatışmalar, alternatif sağ ve alternatif lite hareketleri aracılığıyla seçim siyasetinde yeniden ortaya çıktı. Medya uzmanı Whitney Phillips'e göre Gamergate, siyasi stratejide yararlı olduğu kanıtlanan taciz ve tartışma yaratma stratejilerinin "prototipini" oluşturdu. Örneğin, Cumhuriyetçi siyasi stratejist Steve Bannon, Donald Trump'ın 2016 başkanlık kampanyası sırasında pop-kültür çatışmalarını kamuoyuna duyurdu ve genç bir kitleyi "Gamergate ya da başka bir şey aracılığıyla gelip daha sonra siyasete ve Trump'a yönelmeye" teşvik etti.

 Kanada 

Kanada'daki bazı gözlemciler "kültür savaşı" terimini Batı ile Doğu Kanada, kent ile kırsal Kanada, muhafazakârlık ile liberalizm ve ilericilik arasındaki değer farklılıklarını ifade etmek için kullanmaktadırlar.

Bununla birlikte, Kanada toplumu genellikle göç, silah kontrolü, uyuşturucunun yasallığı, cinsel ahlak ya da devletin sağlık hizmetlerine müdahalesi gibi Amerika Birleşik Devletleri'ndeki ana konular üzerinde dramatik bir şekilde kutuplaşmamıştır. Tüm bu durumlarda, muhafazakarlar da dahil olmak üzere Kanadalıların çoğunluğu ABD'deki "ilerici" pozisyonu destekleyecektir. Kanada'da ise farklı bir dizi mesele değerler çatışması yaratmaktadır. Bunların başında Kanada'daki dil politikası, azınlıkların dini hakları, boru hattı politikaları, yerli halkın toprak hakları, iklim politikası ve federal-eyalet anlaşmazlıkları gelmektedir.

Kanada siyasi yorumlarında nispeten yeni bir deyimdir. Kanada'da 1837 İsyanları, Batı Yabancılaşması, Quebec egemenlik hareketi ve Kanada'daki Aborjin çatışmaları gibi tarihi olayları tanımlamak için hala kullanılabilir; ancak Grand River arazi anlaşmazlığı ve muhafazakar ve liberal Kanadalılar arasında artan düşmanlık gibi güncel olaylarla daha ilgilidir. Bu ifade aynı zamanda Harper hükümetinin sanat camiasına yönelik tutumunu tanımlamak için de kullanılmıştır. Andrew Coyne, sanat camiasına yönelik bu olumsuz politikayı "sınıf savaşı" olarak adlandırmıştır.

 Avustralya 

1996-2007 yılları arasında görev yapan Liberal-Ulusal Koalisyon hükûmeti döneminde, Aborjin tarihine ilişkin yorumlar, Avustralya ulusal gururu ve sembolizmine ilişkin olarak zaman zaman "kültür savaşları", daha sık olarak da "tarih savaşları" olarak adlandırılan daha geniş bir siyasi tartışmanın parçası haline gelmiştir. Bu tartışma, Avustralya Ulusal Müzesinde ve lise tarih müfredatında tarihin sunumu üzerine bir tartışmaya dönüştü. Tartışma Avustralya medyasına da taşınmış, The Australian, The Sydney Morning Herald ve The Age gibi büyük gazeteler düzenli olarak konuyla ilgili görüş yazıları yayınlamıştır. Marcia Langton bu geniş çaplı tartışmanın çoğunu "savaş pornosu"Baudrillard J. War porn. Journal of Visual Culture, Vol. 5, No. 1, 86–88 (2006)  ve "entelektüel bir çıkmaz sokak"Langton M. Essay: "Trapped in the aboriginal reality show" . Griffith Review 2007, 19:Re-imagining Australia. olarak nitelendirmiştir.

İki Avustralya Başbakanı, Paul Keating (1991-1996 arası görevde) ve John Howard (1996-2007 arası görevde), "savaşların" önemli katılımcıları oldular. Mark McKenna'nın Avustralya Parlamento Kütüphanesi için yaptığı analize göre John Howard, Paul Keating'in (1972-1975 arası başbakan) Whitlam öncesi Avustralya'yı gereğinden fazla olumsuz gösterdiğine inanıyordu; Keating ise modern İşçi hareketini monarşiye ve Beyaz Avustralya politikasına verdiği tarihsel destekten uzaklaştırmaya çalışarak ulusal ilerlemenin önündeki engelin muhafazakar Avustralya partileri olduğunu savunuyordu. İngiltere'yi İkinci Dünya Savaşı sırasında Avustralya'yı terk etmekle suçladı. Keating, Avustralyalı Aborjinlerden önceki yönetimler tarafından gördükleri kötü muamele nedeniyle sembolik bir özür dilenmesini kararlılıkla desteklemiş ve 10 Aralık 1992 tarihli Redfern Park Konuşması'nda (tarihçi Don Watson'ın yardımıyla hazırlanmıştır) çağdaş Aborjin dezavantajının kökenleri ve potansiyel çözümleri hakkındaki görüşlerini özetlemiştir.

1999 yılında, 1998 tarihli Onları Eve Getirmek Raporu'nun yayınlanmasının ardından Howard, Aborjinlere yapılan muameleyi Avustralya tarihinin "en lekeli bölümü" olarak tanımlayan bir Parlamento Uzlaşma Önergesi verdi, ancak resmi bir özür dilemeyi reddetti. Howard, "nesiller arası suçluluk" anlamına geleceği için bir özrü uygunsuz buldu; "pratik" önlemlerin çağdaş Aborijin dezavantajına daha iyi bir yanıt olduğunu söyledi

Keating, Anzak Günü, Avustralya bayrağı ve Avustralya'daki monarşiye duyulan saygı da dahil olmak üzere sömürgeci kökenlerle bağlantılı kalan sembollerin ortadan kaldırılmasını savunurken, Howard bu kurumları destekledi. İşçi Partisi liderleri ve çağdaşları Bob Hawke (başbakan 1983-1991) ve Kim Beazley'in (İşçi Partisi lideri 2005-2006) aksine Keating, Anzak Günü törenleri için Gelibolu'ya hiç gitmedi. 2008 yılında orada toplananları "yanlış yönlendirilmiş" olarak tanımladı.

2006 yılında John Howard Quadrant'ın 50. yıldönümü münasebetiyle yaptığı bir konuşmada Avustralya'da "Siyasi Doğruculuğun" öldüğünü ancak "Yumuşak solun özellikle Avustralya üniversitelerinde hala ne derece etkili, hatta hakim olduğunu hafife almamalıyız". Yine 2006 yılında Sydney Morning Herald'ın siyasi editörü Peter Hartcher, muhalefetin dış ilişkiler sözcüsü Kevin Rudd'un felsefi tartışmaya girerek "John Howard'ın sözde kültür savaşlarında 'sahtekarlık' yapmaktan suçlu olduğunu... gerçek bir değişim yaratmak için değil, Hükümetin ekonomik politikalarının verdiği zararı maskelemek için tasarlandığını" savunduğunu bildirdi.

Howard hükûmetinin 2007 Avustralya Federal seçimlerinde yenilgiye uğraması ve yerine Rudd İşçi hükümetinin geçmesi tartışmanın dinamiğini değiştirdi. Rudd, iki partinin de desteğini alarak Aborijin Çalınmış Nesil'den resmi bir özür diledi. Keating gibi Rudd da Avustralya cumhuriyetini destekledi, ancak Keating'in aksine Rudd mevcut Avustralya bayrağını desteklediğini açıkladı ve Anzak Günü'nün anılmasını destekledi; ayrıca Liberal Partinin kurucusu Robert Menzies'e hayranlığını dile getirdi.

2007 yılındaki hükûmet değişikliğinin ardından ve yerli Avustralyalılardan özür dileyen Parlamento kararının tüm partilerin desteğiyle kabul edilmesinden önce Avustralya Çalışmaları Profesörü Richard Nile "Kültür ve tarih savaşları sona ermiştir ve bunlarla birlikte entelektüel tartışmaların çekişmeli doğası da sona ermelidir"; bu görüşe muhafazakar yorumcu Janet Albrechtsen de dahil olmak üzere başkaları karşı çıkmıştır.

Avustralya'da iklim değişikliği, bazen bir "kültür savaşı" olarak adlandırılacak kadar bölücü ve siyasi açıdan tartışmalı bir konu olarak da görülmektedir.

 Afrika 
Siyaset bilimci Constance G. Anthony'ye göre, insan cinselliğine ilişkin Amerikan kültür savaşı perspektifleri Afrika'ya bir tür yeni sömürgecilik olarak ihraç edilmiştir. Anthony'ye göre bu durum Afrika'daki AIDS salgını sırasında, ABD hükûmetinin HIV/AIDS yardım parasını önce Bush yönetimi sırasında Evanjelikal liderliğe ve Hristiyan sağına, ardından da Barack Obama yönetimi sırasında LGBTQ hoşgörüsüne bağlamasıyla başladı. Bu, (diğerlerinin yanı sıra) 2014 Uganda Eşcinsellik Karşıtı Yasası ile sonuçlanan bir kültür savaşını körükledi.

Zambiyalı akademisyen Kapya Kaoma, "Hristiyanlığın demografik merkezi küresel Kuzey'den küresel Güney'e kaydığı için" Afrika'nın dünya çapında Hristiyanlık üzerindeki etkisinin arttığını belirtiyor. Kaoma, Amerikalı muhafazakârların kültür savaşlarını Afrika'ya ihraç ettiklerini, özellikle de kendi ülkelerindeki savaşı kaybedebileceklerini fark ettiklerinde bunu yaptıklarını söylüyor. ABD'li Hristiyanlar Afrika'daki LGBT karşıtı girişimlerini, Kaoma'nın ironik bulduğu bir çerçevede, "Batılı eşcinsel gündemine" karşı durmak olarak çerçevelediler.

First Draft News tarafından 2021 yılında yapılan bir araştırmaya göre, Kuzey Amerika ve Avrupa komplo teorileri Batı Afrika'da sosyal medya aracılığıyla yaygınlaşıyor. COVID-19 yanlış bilgileri, Yeni Dünya Düzeni komplo düşüncesi, QAnon ve kültür savaşı konularıyla ilişkili diğer komplo teorileri, Nijerya'daki önde gelen politikacılar da dahil olmak üzere Amerikan, Rusya yanlısı, Fransızca ve yerel dezenformasyon internet siteleri ve sosyal medya hesapları tarafından yayılıyor. Bu durum Batı Afrika'da aşı konusunda tereddüt yaşanmasına, ankete katılanların yüzde 60'ının aşı olmayı denemeyeceklerini söylemesine ve bölgedeki kurumlara olan güvenin erozyona uğramasına katkıda bulunmuştur.

 Birleşik Krallık 
King's College London tarafından hazırlanan 2021 tarihli bir rapor, Britanya'da pek çok kişinin kültürel meselelere ilişkin görüşlerinin Brexit tartışmasında kendilerini tanımladıkları tarafla bağlantılı hale geldiğini, halkın parti-politik kimliklerinin de o kadar güçlü olmasa da, benzer hizalanmalar gösterdiğini ve ülkenin yaklaşık yarısının Britanya'nın sömürge tarihi ya da Black Lives Matter tartışmaları gibi "kültür savaşı" konularında nispeten güçlü görüşlere sahip olduğunu ileri sürmüştür. Bununla birlikte rapor, Britanya'daki kültürel ve siyasi bölünmenin ABD'deki Cumhuriyetçi-Demokrat bölünmesi kadar keskin olmadığı ve halkın önemli bir bölümünün ılımlı görüşlere sahip ya da sosyal tartışmalardan kopuk olarak kategorize edilebileceği sonucuna varmıştır. Ayrıca, merkez sağ gazetelerin aksine The Guardian'ın kültür savaşlarından bahsetme olasılığının daha yüksek olduğunu ortaya koymuştur. Muhafazakar Parti, Başbakan Boris Johnson döneminde "muhafazakar değerler" konusunda kültür savaşlarını ateşlemeye çalıştığı şeklinde tanımlanmaktadır.

Bazıları ise özellikle liberal değerlere, kabul görmüş sözcüklere ve Britanya kurumlarına karşı "kültür savaşları" yürütenlerin sol olduğunu savunuyor. Johns Hopkins Üniversitesi profesörü Yascha Mounk ile gazeteci ve yazar Louise Perry gibi gözlemciler, 2019 Birleşik Krallık genel seçimlerinde İşçi Partisine verilen desteğin azalmasının, hem medya kaynaklı bir kamuoyu algısının hem de İşçi Partisinin, partinin solundaki daha üniversite eğitimli taban aktivistleri arasında yankı bulan ancak İşçi Partis'nin geleneksel işçi sınıfı seçmenlerini yabancılaştıran kültürel meselelere dayalı mesajlar ve politika fikirleri izlemeye yönelik kasıtlı bir stratejinin sonucu olduğunu savunmuştur.

Nisan 2022'de yapılan bir anket, Britanyalıların "kültür savaşı" konularında medyada sık sık tasvir edildiğinden daha az bölünmüş olduğuna dair kanıtlar buldu. Görüşlerin en büyük belirleyicisi, insanların Birleşik Krallık'ın Avrupa Birliği üyeliği referandumu Brexit'te nasıl oy kullandıklarıydı, ancak 'Ayrılma' oyu verenlerin bile %75'i "ırk ve sosyal adalet konularına dikkat etmenin önemli olduğunu" kabul etti. Benzer şekilde, "Ayrılalım" diyenler ve en son İşçi Partisine oy verenler arasında bile, sosyal açıdan muhafazakâr bazı pozisyonlara orta derecede güçlü destek vardı.

 Avrupa 

Bazı medya kuruluşları Polonya'da Hukuk ve Adalet Partisini, Macaristan'da Viktor Orbán'ı, Sırbistan'da Aleksandar Vučić'i ve Slovenya'da Janez Janša'yı LGBT hakları, yasal kürtaj ve diğer konularda muhalefeti ve direnişi teşvik ederek kendi ülkelerinde kültür savaşlarını ateşlemekle suçladı. The National Interest'e göre Ukrayna'da kültürel bir savaş var.

2017'den sonra Polonya'nın Hukuk ve Adalet (PiS) hükûmeti Polonya'daki Sovyet Savaş Anıtlarının çoğunu yıktı.

2018 yılının başlarında Üçüncü Polonya Cumhuriyeti Parlamentosunun her iki kanadı da (Sejm ve Senato) Ulusal Anma Enstitüsü Yasası'nda bir değişiklik yaparak Polonya'da İkinci Dünya Savaşı döneminde yaşanan Holokost ve diğer Nazi savaş suçlarının kolektif sorumluluğunun Polonya halkına atfedilmesini suç saydı ve "Polonya ölüm kampı" ifadesini resmen kınadı. Yasa İsrail-Polonya ilişkilerinde bir krize yol açtı. Değişikliğin kabulü, liderleri Stepan Bandera ve Roman Shukhevych olan paramiliter Ukraynalı Milliyetçiler Örgütü ve savaş zamanı ve savaş sonrası Ukrayna İsyan Ordusu nedeniyle zaten ihtilaflı olan Polonya-Ukrayna ilişkilerini daha da kötüleştirdi. Her iki örgüt ve liderleri Ukrayna'da Sovyet karşıtı Ukraynalı milliyetçi direnişin ikonları ve şehitleri olarak görülürken Polonya'da terörist ve soykırımcı savaş suçluları olarak görülüyor. Bu arada, Ukrayna İsyan Ordusu ve onların Volhinya ve Doğu Galiçya'da Polonyalılara yönelik katliamlarına ilişkin sık sık alevlenen tartışmalar da devam etmektedir. UPA'yı, ilgili örgütleri ve üyelerini onurlandıran ve 2015 yılında kabul edilen Ukrayna hafıza yasaları (Ukrayna komünizmden arındırma yasaları) Üçüncü Polonya Cumhuriyeti'nde geniş çaplı eleştirilere maruz kalmıştır.

Haziran 2020'de Polonya Cumhurbaşkanı Andrzej Duda hem eşcinsel evliliğe hem de LGBT'lerin evlat edinmesine karşı çıkma sözü verdi. Duda ayrıca LGBT yanlısı hareketi "yabancı bir ideoloji" olarak tanımladı ve Sovyet Bloğu döneminde Polonya eğitim sisteminde zorla komünist telkinle karşılaştırdı.

Princeton Üniversitesinden sosyolog Kim Scheppele 2022 yılında NPR'a verdiği bir mülakatta kültür savaşlarının Viktor Orbán liderliğindeki Macaristan'da demokrasinin gerilemesi için bir kılıf olarak kullanıldığını iddia etti.

 Ayrıca bakınız 

 Uyuşturucuyla Savaş
 Bedensel ceza
 Dini gruplar tarafından evrimin reddi
 Evokulluluk
 Cinsel eğitim
 Cinsel rüşt yaşı
 Feminizm
 LGBT sosyal hareketleri
 Eşcinsel evlilik
 Poliamori
 Seks işçisi
 Cinsel Devrim
 Savaş karşıtı hareket
 Ölüm cezası
 Doğum kontrolü
 Ölme hakkı
 Ötanazi
 Kök hücre
 Evrensel sağlık hizmeti
 Hayvan hakları
 Linç kültürü
 Karşı kültür
 Göreceli ahlak
 Çok kültürlülük
 Tarihsel inkarcılık
 Irk
 Pozitif ayrımcılık
 Sekülerizm
 Sekülerizasyon
 Toplumsal adalet savaşçısı
 Edebiyat teorisi
 Woke

 Kaynakça 

 Konuyla ilgili yayınlar 

 Chapman, Roger, and James Ciment. Culture Wars: An Encyclopedia of Issues, Viewpoints and Voices (2nd ed. Routledge, 2015)
 D'Antonio, William V., Steven A. Tuch and Josiah R. Baker, Religion, Politics, and Polarization: How Religiopolitical Conflict Is Changing Congress and American Democracy (Rowman & Littlefield, 2013)  
 Fiorina, Morris P., with Samuel J. Abrams and Jeremy C. Pope, Culture War?: The Myth of a Polarized America (Longman, 2004) 
 Graff, Gerald. Beyond the Culture Wars: How Teaching the Conflicts Can Revitalize American Education (1992)

 Hartman, Andrew. A war for the soul of America: a history of the culture wars (University of Chicago Press, 2015)
 Hunter, James Davison, Culture Wars: The Struggle to Define America (New York: Basic Books, 1992) 
 Jay, Gregory S., American Literature and the Culture Wars, (Cornell University Press, 1997)  
 Jensen, Richard. "The Culture Wars, 1965-1995: A Historian's Map" Journal of Social History 29 (Oct 1995) 17–37. in JSTOR
 Jones, E. Michael, Degenerate Moderns: Modernity As Rationalized Sexual Misbehavior, Ft. Collins, CO: Ignatius Press, 1993 
 Petro, Anthony, After the Wrath of God: AIDS, Sexuality, and American Religion (Oxford University Press, 2015)

 Strauss, William & Howe, Neil, The Fourth Turning, An American Prophecy: What the Cycles of History Tell Us About America's Next Rendezvous With Destiny, 1998, Broadway Books, New York
 Thomson, Irene Tavis., Culture Wars and Enduring American Dilemmas, (University of Michigan Press, 2010) 
 Walsh, Andrew D., Religion, Economics, and Public Policy: Ironies, Tragedies, and Absurdities of the Contemporary Culture Wars, (Praeger, 2000) 
 Webb, Adam K., Beyond the Global Culture War, (Routledge, 2006) 
 Zimmerman, Jonathan, Whose America? Culture Wars in the Public Schools (Harvard University Press, 2002) 

Savaş
Kategori:Amerika Birleşik Devletleri'nde kültür
Kategori:Amerika Birleşik Devletleri'nin siyasi kavramları