Kadın kurtuluş hareketi

Kadın kurtuluş hareketi (WLM), 1960'ların sonlarında ortaya çıkan ve 1980'lere kadar özellikle Batı dünyasının sanayileşmiş ülkelerinde devam eden, dünya çapında büyük bir değişim (siyasi, entelektüel, kültürel) yaratan, kadınların ve feminist entelektüalizmin siyasi bir hizalanmasıydı.

Çağdaş felsefeye dayanan radikal feminizmin WLM kolu, kadınların toplumlarında ikinci sınıf vatandaş olmaktan kurtulmaları için ekonomik, psikolojik ve sosyal özgürlüğün gerekli olduğunu öne süren, ırksal ve kültürel olarak farklı geçmişlere sahip kadınlardan oluşuyordu.

Kadınların eşitliğini sağlamaya yönelik olarak WLM, ataerkilliğin kültürel ve yasal geçerliliğini ve kadınların toplumdaki yasal ve fiziksel bağımsızlıklarını kontrol etmek ve sınırlamak için kullanılan sosyal ve cinsel hiyerarşilerin pratik geçerliliğini sorgulamıştır.

Kadın özgürlükçüleri, cinsiyetçiliğin (toplumsal cinsiyetin sosyal inşasının varlığına dayanan yasallaştırılmış resmî ve gayri resmi cinsiyete dayalı ayrımcılık) toplumlarının güç dinamikleri ile ilgili temel siyasi sorun olduğunu öne sürdüler.

Genel olarak WLM, siyasi soldan sosyo-ekonomik değişim önerdi, sosyal sınıf içinde ve sosyal sınıfa göre parça parça eşitliğin kadınlara karşı cinsel ayrımcılığı ortadan kaldıracağı fikrini reddetti ve hümanizmin ilkelerini, özellikle de tüm insanları insan haklarına saygıya teşvik etti.

Kadın özgürlüğü hareketinin geliştiği on yıllar boyunca, özgürlükçüler kadınların kendi kültürlerinde nasıl algılandıklarını başarıyla değiştirmiş, kadınların toplumdaki sosyo-ekonomik ve siyasi rollerini yeniden tanımlamış ve ana akım toplumu dönüştürmüşlerdir.

 Arka plan 
Sosyokültürel gelişim teorisi, sosyal aktivitenin yoğun olduğu dönemleri, aktivistlerin yoğun bir şekilde mobilizasyona dahil olduğu sistematik olarak marjinalleştirildiği ve izole edildiği gerileme dönemlerinin takip ettiğini savunur.

Kadınlara oy hakkı için verilen yoğun mücadelenin ardından, uluslararası feministleri bir araya getiren ortak çıkar, kadın hareketini herkesin üzerinde anlaşabileceği tek bir odak noktasından yoksun bıraktı. Radikaller ve ılımlılar arasındaki ideolojik farklılıklar, kadın aktivistlerin en büyük grubunun kadınları seçmen olarak yeni sorumlulukları konusunda eğitme hareketlerine öncülük etmesiyle bir bölünmeye ve bir radikalleşme dönemine yol açtı. Afrika Ulusal Kongresi Kadınlar Birliği,  İrlandalı Ev Kadınları Derneği,  Kadın Seçmenler Birliği, Kasabalı Kadınlar Loncası ve Kadın Enstitüleri gibi örgütler kadınları destekledi ve onları yeni haklarını kullanarak kendilerini yerleşik siyasi sisteme nasıl dahil edecekleri konusunda eğitmeye çalıştı. 

I. Dünya Savaşı ve II. Dünya Savaşı sırasında kadınların kitlesel olarak işgücüne katılması ve savaşın sonunda aile yaşamına geri dönmek için resmî çabalarla savaştan çıkmalarıyla ilgilenen diğer örgütler de çabalarını emek meselelerine yöneltti.  ve Zonta International, çalışan kadınların durumu hakkında bilgi toplamak ve yardım programları düzenlemek için kadınları harekete geçirerek bu çabalara öncülük etmiştir.

Amerikan Ulusal Kadın Partisi gibi radikal örgütler, feminizmi ve savunucularını "toplumun sorunlarından sorumlu ciddi nevrotikler" olarak suçlayan medya tarafından giderek marjinalleştirildi. Radikal eşitlik temalarına hala bağlı olanlar tipik olarak evlenmemiş, çalışan, sosyal ve ekonomik olarak avantajlı kişilerdi ve daha geniş toplum tarafından sapkın olarak görülüyorlardı.

Afrika, Asya, Karayipler, Orta Doğu ve Güney Amerika'daki ülkelerde, büyük ölçüde 1950'lerde başlayan ve 1980'lere kadar uzanan dekolonizasyon ve otoriter rejimlerin değiştirilmesi çabaları, başlangıçta devletin radikal feministlerin rolünü üstlendiğini gördü.

Örneğin Mısır'da 1956 Mısır Anayasası toplumsal cinsiyet eşitliğine yönelik hükümler aracılığıyla iş, siyasi erişim ve eğitim alanlarındaki toplumsal cinsiyet engellerini ortadan kaldırmıştır. Arjantin, Brezilya, Şili, Küba, Nikaragua ve diğer Latin Amerika ülkelerindeki kadınlar ülkelerindeki diktatörlüklerin sona ermesi için çalışmışlardır. Bu hükümetler sosyalist politikalara yöneldikçe, devlet toplumsal cinsiyet eşitsizliğini devlet eliyle ortadan kaldırmayı hedeflemiştir. Asya, Afrika ve Karayipler'de ideoloji sola kaydıkça, bağımsızlığını yeni kazanmış ve hala sömürge altında olan ülkelerdeki kadınlar emperyalizme karşı çıkmak konusunda ortak bir hedef gördüler. Çabalarını, insan haklarına ve milliyetçi hedeflere saygı arayışlarında cinsiyete dayalı güç dengesizliklerini ele almaya odakladılar.

Dünya Savaşı'nın sona ermesinin ardından sömürgecilikten kurtulma ve uluslararası siyasetin Soğuk Savaş kamplarında yeniden düzenlenmesi yönündeki bu dünya çapındaki hareket, genel oy hakkı ve ulus olma aktivistlerin hedefi haline geldiğinden, kadınların hak sahibi olma çabasını gasbetti. Bir Pan-Afrikan farkındalığı ve siyahlığın mücadele için birleştirici bir nokta olarak küresel düzeyde tanınması, çok sayıda marjinalleştirilmiş grubun baskılarını siyasallaştırma potansiyeli olduğunun farkına varmasına yol açtı.

Kutuplaşmış Soğuk Savaş ikliminde, bağımsızlığını yeni kazanmış bu ülkeleri ABD'nin yanında yer almaları için etkilemeye çalışırken, ABD politikasındaki ırkçılık, dış politikada baskın süper güç olma hedefinin önünde bir engel haline geldi. Siyah liderler değişimi güvence altına almak için uygun ortamın farkındaydı ve Amerika Birleşik Devletleri'ndeki ırksal eşitsizlikleri ele almak için Sivil Haklar Hareketi'ni ilerlettiler. Onlar, özgürleşme teorisi ve güç yapılarını değiştirmek için haklarından mahrum bırakılanlara siyasi güç aşılayarak insanların başkaları hakkındaki düşüncelerinde toplumsal dönüşüm yaratmaya çalışan bir hareket kullanarak baskının zararlarını ortadan kaldırmaya çalıştılar. "Siyah Güç hareketi" ve küresel öğrenci hareketleri, çağın belirgin çifte standartlarını ve sosyal kurumların otoriter doğasını protesto etti.

Çekoslovakya'dan Meksika'ya, Almanya, Fransa, İtalya ve Japonya gibi çeşitli yerlerde öğrenciler sivil, ekonomik ve siyasi eşitsizliklerin yanı sıra Amerika'nın Vietnam Savaşı'na katılımını da protesto ettiler. Bu davalara katılan aktivistlerin birçoğu feminist harekete katılmaya devam etmiştir.

 Ayrıca bakınız  
 1968 kuşağı protestoları
 Kaynakça 

 Parantez içindeki kaynaklar 

























































Kategori:Feminist hareketler ve ideolojiler
Kategori:Radikal feminizm
Kategori:1960'larda kurulan kuruluşlar
Kategori:1960'larda Avrupa
Kategori:1960'larda siyaset
Kategori:1968'de protestolar
Kategori:Feminist kuruluşlar
Kategori:Kadın hakları kuruluşları