Etik Egoizm

Etik felsefede etik egoizm, ahlaki faillerin kendi çıkarları doğrultusunda hareket etmesi gereken normatif konumdur. İnsanların yalnızca kendi çıkarları doğrultusunda hareket edebileceklerini iddia eden psikolojik egoizmden farklıdır. Etik egoizm aynı zamanda kişinin kendi çıkarları doğrultusunda hareket etmesinin rasyonel olduğunu savunan rasyonel egoizmden de farklıdır.Sanders, Steven M. "Is egoism morally defensible?" Philosophia. Springer Netherlands. Volume 18, Numbers 2–3 / July 1988 Bu nedenle etik egoizm, sonuçları yapanın yararına olacak eylemlerin etik olduğunu savunur.

Etik egoizm, ahlaki temsilcilerin başkalarına yardım etme yükümlülüğüne sahip olduğunu savunan etik fedakarlıkla çelişir. Egoizm ve fedakarlık, ahlaki bir failin kişinin kendi kendine (aynı zamanda özne olarak da bilinir) başkalarına olduğundan daha fazla saygı göstermeden (egoizmin yaptığı gibi, kişisel çıkarları yükselterek ) davranması gerektiğini savur, etik faydacılıkla çelişir ve " benliği başkalarına verilmeyen bir statüye kavuşturur. Ancak aynı zamanda, kişinin kendi çıkarları (yani kişinin kendi arzuları veya refahı ) diğerlerinin çıkarlarıyla büyük ölçüde eşdeğer olduğu sürece, kişinin başkalarının çıkarlarına yardım etmek için (fedakarlığın yaptığı gibi) kendi çıkarlarını feda etmek zorunda olmadığını da savunur. Egoizm, faydacılık ve fedakarlığın tümü sonuççuluğun biçimleridir, ancak egoizm ve fedakarlık, faydacılıkla tezat oluşturur; çünkü egoizm ve fedakarlık, sonuççuluğun aracı odaklı biçimleridir (yani, özne odaklı veya öznel ). Bununla birlikte, faydacılık fail-tarafsız (yani nesnel ve tarafsız ) olarak kabul edilir: öznenin (yani benliğin, yani ahlaki "failin") kendi çıkarlarını, çıkarlardan daha fazla veya daha az önemli olarak ele almaz.

Bununla birlikte, etik egoizm, ahlaki aktörlerin ahlaki müzakere yaparken başkalarının çıkarlarına ve refahına zarar vermesini gerektirmez; örneğin, bir temsilcinin kişisel çıkarına olan şey tesadüfen zararlı, faydalı veya başkaları üzerindeki etkisi açısından nötr olabilir. Bireycilik, seçilen şeyin failin kişisel çıkarlarını tatmin etmede etkili olduğu sürece, başkalarının çıkarlarının ve refahının göz ardı edilmesine veya önemsenmemesine izin verir. Etik egoizm, kişisel çıkar peşinde koşarken kişinin her zaman yapmak istediğini yapması gerektiğini de gerektirmez; Örneğin, uzun vadede kısa vadeli arzuların tatmini kendine zarar verebilir. O halde, geçici zevk, uzun süreli mutluluk karşısında arka planda kalır. James Rachels'ın sözleriyle, "Etik egoizm... bencilliği onaylar ama aptallığı desteklemez."Rachels 2008, p. 534.

Etik egoizm sıklıkla sağ özgürlükçülük ve bireyci anarşizmi desteklemek için felsefi temel olarak kullanılır. Bunlar kısmen bireylerin başkalarının hareket özgürlüğünü kullanmasını zorla engellememesi gerektiği inancına dayanan siyasi görüşlerdir.

 Etik Egoizm Şekilleri 
Etik egoizm genel olarak üç kategoriye ayrılabilir: bireysel, kişisel ve evrensel. Bireysel bir etik egoist, tüm insanların "benim" (bireyin ) yararına olan her şeyi yapması gerektiğini savunacaktır. kişisel etik egoist, kendi çıkarları doğrultusunda hareket etmesi gerektiğini savunur, ancak başkalarının ne yapması gerektiği konusunda hiçbir iddiada bulunmaz; evrensel bir etik egoist, herkesin kendi çıkarlarına uygun şekilde hareket etmesi gerektiğini savunacaktır.Waller (2005), p. 81.Waller (2005), p. 83.

 Tarihçesi 
Etik egoizm, filozof Henry Sidgwick tarafından 1874'te yazılan The Methods of Ethics adlı kitabında tanıtıldı. Sidgwick, egoizmi faydacılık felsefesiyle karşılaştırdı ve faydacılığın genel zevki en üst düzeye çıkarmaya çalışırken, egoizmin yalnızca bireysel hazzı en üst düzeye çıkarmaya odaklandığını yazdı.

Sidgwick'ten önceki filozoflar da geriye dönük olarak etik egoistler olarak tanımlandı. Eski bir örnek, wei wo'yu veya "her şeyi kendim için", kişisel gelişim için gerekli tek erdem olarak gören Yang Zhu'nun (M.Ö. 4. yüzyıl) felsefesi Yangizm'dir. Platon, Aristoteles ve Stoacılar gibi antik Yunan filozofları erdem etiğinin savunucularıydı ve "iyi ne olursa olsun, yalnızca kendi iyiliğimizi aramamız veya onu başkalarının iyiliğine tercih etmemiz gerektiği şeklindeki biçimsel prensibi kabul etmiyorlardı." Bununla birlikte, Cyrenaic'lerin inançları "egoist hedonizmin bir biçimi" olarak anılmaktadır ve bazıları Epikuros'un hazcılığını erdem etiğinin bir biçimi olarak adlandırırken diğerleri onun etiğinin daha doğru bir şekilde etik egoizm olarak tanımlandığını ileri sürmektedir.

 Dayanaklar 
Filozof James Rachels, başlığı olarak teorinin adını alan bir makalede, teorinin lehine en çok öne sürülen üç argümanın ana hatlarını çiziyor:He notes, however, that "the theory is asserted more often than it is argued for. Many of its supporters apparently think its truth is self-evident, so that arguments are not needed." (Rachels 2008, p. 534.)

 Rachels şöyle yazıyor: "İlk argümanın çeşitli varyasyonları var ve her biri aynı genel noktayı öne sürüyor:That is, that regarding and pursuing the interests of others is a self-defeating policy. Rachels quotes Alexander Pope in support of this: "Thus God and nature formed the general frame/And bade self-love and social be the same."
 "Her birimiz kendi bireysel istek ve ihtiyaçlarımıza çok yakından aşinayız. Üstelik her birimiz bu istek ve ihtiyaçları etkili bir şekilde takip etmek için benzersiz bir konuma sahibiz. Aynı zamanda, başkalarının arzularını ve ihtiyaçlarını yalnızca kusurlu bir şekilde biliyoruz ve bunların peşinden gitmek için iyi bir durumda değiliz. Bu nedenle, eğer 'kardeşimizin koruyucusu' olmak için yola çıkarsak, çoğu zaman işi beceriksizce yürüteceğimize ve sonunda iyilik yerine kötülük yapacağımıza inanmak mantıklıdır."
 Birine sadaka vermek, onu alçaltmaktır; bu, onun böyle bir cömertliğe bağımlı olduğunu ve kendi başlarının çaresine bakamayacak durumda olduğunu ima eder. Rachels şöyle düşünüyor: "'Hayırseverlik' alanların çoğu zaman takdir etmek yerine kırgın olmalarının nedeni budur."Rachels 2008, p. 534, where it is pointed out that, in the strictest egoistic terms, this is an inconsequential argument. Ethical egoism does not bother itself with how others receive charity, irrespective of how degraded it makes them feel. The same reasoning applies to the previous two bullets, which use self-interest as a means to the end of beneficence, rather than for its own purposes, as the theory would dictate.
 Fedakarlık sonuçta bireyin değerini inkâr eder ve bu nedenle hem topluma hem de onun bireysel bileşenlerine zarar verir, yaşamı yalnızca feda edilecek bir şey olarak görür. Filozof Ayn Rand'ın şöyle yazdığı aktarılıyor: "İnsan fedakarlık etiğini kabul eder; ilk kaygısı hayatını nasıl yaşayacağı değil, onu nasıl feda edeceğidir."Rachels 2008, p. 535, where this argument is attributed to Ayn Rand, "a writer little heeded by professional philosophers but who nevertheless was enormously popular on college campuses in the 1960s and 1970s". Dahası, "Fedakarlığın temel ilkesi, insanın kendi iyiliği için var olma hakkına sahip olmadığı, başkalarına hizmet etmenin varlığının tek gerekçesi olduğu ve fedakarlığın onun en yüksek ahlaki görevi, erdemi veya değeri olduğudur." " Aksine, "ahlakın amacı size acı çekmeyi ve ölmeyi değil, keyif almayı ve yaşamayı öğretmektir" diye yazıyor.Rand, Ayn, "Faith and Force: Destroyers of the Modern World," Philosophy: Who Needs It, p. 74; Atlas Shrugged, 1957, Random House, p. 1014; "Faith and Force," p. 74.
 Başkalarına zarar vermemekten, her zaman doğruyu söylemeye ve sözleri tutmaya kadar genel olarak kabul edilen ahlaki görevlerimizin tümü, temel kişisel çıkar ilkesine dayanmaktadır.
 Bununla birlikte, yemek yeme eyleminin (özellikle de dünyada açlıktan ölen başkaları varken) kişisel çıkarları gözeten bir ayrımcılık eylemi olduğu gözlemlenmiştir. Başkalarının bir birey için (koşullu) değerini kolayca kabul eden ve başkaları için empatiyi kolayca onaylayan Rand gibi etik egoistler, Rachels'ın tam tersini, ayrımcılık yapanın fedakarlık olduğunu savundular: "Eğer bir pasta yeme hissi bir değerse, neden sizin midenizde ahlaksız bir hoşgörü varken, başkalarının midesinde ulaşmanız ahlaki bir amaç olsun?"Rand, Ayn, Atlas Shrugged, 1957, Random House. Bu nedenle Rand'a göre keyfi bir konum olan özgeciliktir.

 Eleştiriler 
Aşırı etik egoizmin kendi kendini yenilgiye uğrattığı ileri sürülmüştür. Sınırlı kaynak durumuyla karşı karşıya kalan egoistler, kaynağın mümkün olduğu kadar fazlasını tüketecek ve genel durumu herkes için daha da kötüleştirecektir. Egoistler, durum herkes için daha kötü hale gelirse, buna egoistlerin de dahil olacağını, dolayısıyla işleri bu kadar aşırı uçlara götürmenin aslında kendi rasyonel çıkarlarına uygun olmadığını söyleyebilirler. Britannica Bununla birlikte, müştereklerin (düzenlenmemiş) trajedisi ve (tek seferlik) mahkûm ikilemi, bir yandan, işleri herkes için daha da kötüleştirse bile, bireyin mümkün olduğu kadar fazlasını almaya çalışmasının mantıklı olduğu durumlardır. Diğer taraftan, bu durum kendi kendini çürütmez, çünkü bu davranış sonuçta kendi kendini yenilgiye uğratsa bile rasyonel kalır, yani kendini yenilgiye uğratmak, kendini çürütmek anlamına gelmez. Egoistler, ortak malların trajedisinin bir dereceye kadar kamu arazisini varsaydığı şeklinde yanıt verebilirler. Yani, çiftlik evini yasaklayan bir müşterek, düzenleme gereklidir. Dolayısıyla, bu inanç sisteminde müştereklerin trajedisine karşı bir argüman, temelde özel mülkiyet hakları ve hem mülkiyet haklarını hem de rasyonel kişisel çıkarları tanıyan sistem olan kapitalizm lehine bir görüştür. Daha genel olarak, egoistler, bireysel haklara artan saygının, sabit miktarda ham maddeye rağmen zenginlik yaratmayı ve kullanılabilir kaynakları artırmayı benzersiz bir şekilde mümkün kıldığını söyleyebilirler (örneğin Batı'da 1776 öncesine karşı 1776 sonrasına karşı, Doğu'ya karşı Batı Almanya'ya, Hong Kong'a karşı 1776'ya karşı). Çin anakarası, Kuzey Kore'ye karşı Güney Kore vb.).

Ancak özel mülkiyet modelinin birçok "müşterek mülkiyet" örneğine nasıl uygulanacağı açık değildir. Örnekler arasında büyük balıkçılık, atmosfer ve okyanus yer alır. Environment Magazine Environmental Science for Dummies
Etik egoizmle ilgili belki de belirleyici bazı sorunlara dikkat çekilebilir:
Birincisi, etik bir egoist, etik egoizmin evrenselleşmesini istemez: Başkalarının onlara karşı fedakar davranması egoistin kişisel çıkarına olacağı için, onların egoist davranmasını istemezler; ancak ahlaki açıdan bağlayıcı olduğunu düşündükleri şey şöyledir: Ahlaki ilkeleri başkalarının onları takip etmemesini talep eder, bu da kendi kendini yenilgiye uğratmak olarak değerlendirilebilir ve şu soruya yol açar: "Eğer savunucuları onun evrensel olarak uygulanmasını istemiyorsa, etik egoizm nasıl ahlaki açıdan bağlayıcı kabul edilebilir?"

Başka bir itiraz (örneğin James Rachels tarafından yapılan), etik egoizmin "kendiniz" ile "geri kalanlar" arasında yaptığı ayrımın - "kendinizin" çıkarlarını daha önemli görmeyi talep ederek - keyfi olduğunu, çünkü bunun için hiçbir gerekçe sunulamayacağını belirtir; Rachels, "geri kalanların" erdem ve arzularının "kendinizin"kilerle karşılaştırılabilir olduğunu ancak haklı bir ayrımdan yoksun olduğunu göz önünde bulundurarak, "geri kalanlara" da "kendiniz" ile aynı ahlaki değerlendirmenin yapılması gerektiği sonucuna varmaktadır.

 Önemli Savunucuları 
Etik egoizm terimi geriye dönük olarak Bernard de Mandeville gibi filozoflara ve kendi kuşağının diğer birçok materyaliste uygundur, ancak hiçbiri kendilerini egoist olarak ilan etmemiştir. Karl Marx'ın ve kolektivizm biçimlerini benimseyen diğer birçok materyalistin belirttiği gibi materyalizmin mutlaka egoizm anlamına gelmediğini unutmayın. Etik egoizmin, Benjamin Tucker'ınki gibi bireyci anarşizme veya her ikisi de Max Stirner tarafından öne sürülen birçok egoist fikrin savunucusu olan Emma Goldman'ın birleşik anarko-komünizm ve egoizmine katkıda bulunabileceği ileri sürülmüştür. Bu bağlamda egoizm, herkesin ortak iyiden yararlanması gerektiği duygusunu tanımlamanın başka bir yoludur. Bununla birlikte, tarihteki en dikkate değer anarşistler daha az radikal olmuşlar, özgeciliği ve kayda değer olan ancak egoizm kadar ileri gitmeyen bireyin önemi duygusunu korumuşlardır. Anarşizm içinde egoizmin daha fazla takdir edilmesine yönelik son eğilimler , sol sonrası anarşi veya Durumculuk gibi daha az klasik yönlerden gelme eğilimindedir (örn. Raoul Vaneigem ). Egoizm, Murray Rothbard gibi anarko-kapitalistler tarafından da referans alınmıştır.

Filozof Max Stirner, The Ego and It Own adlı kitabında kendisini egoist olarak adlandıran ilk filozoftu, ancak yazıları onun yeni bir ahlak fikri (etik egoizm) değil, daha ziyade, var olmayan ve sınırlayıcı bir "hayalet" olarak, ahlakın reddini (amoralizm) arzuladığını açıkça ortaya koyuyor.) Bunun için Stirner ilk bireyci anarşist olarak tanımlanabilir. Thomas Hobbes ve David Gauthier gibi diğer filozoflar, insanların her biri kendi amaçlarını takip ettiğinde ortaya çıkan çatışmaların, ancak herkesin gönüllü olarak bazı amaçlarından - yani kişinin kendi benliğinden - vazgeçmesi durumunda, her bireyin yararına olacak şekilde çözülebileceğini savundular, onlara göre, çıkar çoğu zaman en iyi şekilde, özgürlüğün bireyler arasında eşit olması için başkalarının da kendi kişisel çıkarlarını takip etmelerine izin verilerek sağlanır.

Birinin uzun vadeli kişisel çıkarını en üst düzeye çıkarmak için kısa vadeli kişisel çıkarını feda etmesi, çoğu filozofun etik egoizmi savunmasının ardındaki fikir olan " rasyonel kişisel çıkar "ın bir biçimidir. Egoistler aynı zamanda kişinin gerçek çıkarlarının hemen belli olmadığını ve kişisel çıkar arayışının yalnızca bir iyilik elde etmekten daha fazlasını içerdiğini, aynı zamanda kişinin hayatta kalma ve/veya mutluluk şansını en üst düzeye çıkarmayı da içerdiğini ileri sürmüşlerdir.

Filozof Friedrich Nietzsche, egoist veya "yaşamı onaylayan" davranışların başkalarında kıskançlığı veya " hıncı " tetiklediğini ve bunun Hıristiyanlıktaki fedakarlığın psikolojik nedeni olduğunu öne sürdü. Sosyolog Helmut Schoeck de benzer şekilde, toplumun başarılı bireylerin orantısız kazançlarını ahlaki veya yasal kısıtlamalar yoluyla azaltmaya yönelik kolektif çabalarının güdüsünün kıskançlık olduğunu düşünüyordu; bunların arasında fedakarlık öncelikliydi.Schoeck, Helmut, Der Neid. Eine Theorie der Gesellschaft (Envy. A Theory of Social Behaviour), 1966, 1st English ed. 1969. Ayrıca Nietzsche (İyinin ve Kötünün Ötesinde'nde ) ve Alasdair MacIntyre (After Virtue'da ), eski Yunanların Hristiyanlık sonrası Batı uygarlığının yaptığı gibi ahlakı fedakarlıkla ilişkilendirmediklerini belirtmişlerdir. Aristoteles'in görüşü, kendimize olduğu kadar diğer insanlara (örneğin arkadaşlara) ve bir bütün olarak polise karşı da görevlerimiz olduğu yönündedir. Aynı şey, Aristoteles'in yaptığı gibi kendimize karşı görevlerimizin olduğunu iddia eden Thomas Aquinas, Christian Wolff ve Immanuel Kant için de geçerlidir, ancak Aristoteles için kişinin kendine karşı görevinin öncelikli olduğu ileri sürülmüştür.Wheeler, Jack, "Rand and Aristotle," in Den Uyl and Rasmussen, The Philosophic Thought of Ayn Rand, 1986.

Ayn Rand, özgür, rasyonel insanlar arasında olumlu bir çıkar uyumu olduğunu, öyle ki hiçbir ahlaki failin, kendi uzun vadeli kişisel çıkarları doğrultusunda başka bir kişiyi rasyonel olarak zorlayamayacağını savundu. Rand, diğer insanların bireyin refahı için (eğitim, ticaret ve sevgi yoluyla) çok büyük bir değere sahip olduğunu, ancak aynı zamanda bu değerin ancak siyasi ve ekonomik özgürlük koşulları altında tam olarak gerçekleştirilebileceğini savundu. Rand'a göre gönüllü ticaret tek başına insan etkileşiminin karşılıklı olarak yararlı olmasını sağlayabilir.Rand, Ayn, The Virtue of Selfishness (1964). Rand'ın öğrencisi Leonard Peikoff, ilkelerin kullanımı olmadan kişinin çıkarlarının belirlenmesinin imkansız olduğunu ve belirli etik ilkelere tutarlı bir bağlılık olmadan kişisel çıkarların tutarlı bir şekilde takip edilemeyeceğini savundu.Peikoff, Leonard, "Why Should One Act on Principle?," The Objectivist Forum, 1988, originally delivered at the Ford Hall Forum. Son zamanlarda Rand'ın konumu Tara Smith, Tibor Machan, Allan Gotthelf, David Kelley, Douglas Rasmussen, Nathaniel Branden, Harry Binswanger, Andrew Bernstein ve Craig Biddle gibi yazarlar tarafından da savunuldu.

Filozof David L. Norton kendisini "etik bireyci" olarak tanımladı ve Rand gibi, bireyin kendi kendini gerçekleştirmesine veya "kişisel kaderine" olan sadakati ile toplumun refahına ulaşması arasında bir uyum gördü.Norton, David, Personal Destinies: A Philosophy of Ethical Individualism, 1976, Princeton University Press.

 Ayrıca Bakınız 

 Adam Smith ve Görünmez el
 Baruch Spinoza
 Davranışsal iktisat
 Cārvāka, bir etik egoist Hint Filozofu
 Etik tekbencilik
 Yardımcı Davranış
 Objektivizm
 Kar Güdüsü
 Rasyonel bekleyişler

 Dipnotlar 

 Kaynaklar 

 Aristoteles, Nikomakhos'a Etik .
 Aristoteles, Eudemiyen Etik .

 Baier, Kurt, 1990, A Companion to Ethics'te "Egoizm", Peter Singer (ed.), Blackwell: Oxford.ISBN 978-0-631-18785-1
 Biddle, Craig, Hayatı Sevmek: Kişisel Çıkarın Ahlakı ve Bunu Destekleyen Gerçekler, 2002, Glen Allen.
 Branden, Nathaniel, Benlik Saygısının Psikolojisi, 1969, Nash.
 Hobbes, Thomas, 1968, Leviathan, CB Macpherson (ed.), Harmondsworth: Penguen.ISBN 978-0-14-043195-7
 Machan, Tibor, Klasik Bireycilik: Her İnsanın Üstün Önemi, 1998, Routledge.
 Nietzsche, Friedrich, 1886, İyinin ve Kötünün Ötesinde .
 Norton, David, Kişisel Kaderler: Etik Bireycilik Felsefesi, 1976, Princeton University Press .
 Paul, E. & F. Miller ve J. Paul (1997). Kişisel Çıkar . Cambridge Üniversitesi Yayınları
 Peikoff, Leonard, "Neden Prensiplere Göre Hareket Etmeli?", Objektivist Forum, 1988.
 Rachels, James. 2008, "Etik Egoizm." Sebep ve Sorumluluk: Felsefenin Bazı Temel Sorunlarında Okumalar, Joel Feinberg ve Russ Shafer-Landau tarafından düzenlendi, 532–540. Kaliforniya: Thomson Wadsworth .ISBN 978-0495500698 .
 Rand, Ayn, 1964, Bencilliğin Erdemi . Mühür.ISBN 978-0-451-16393-6
 Rosenstand, Nina. 2000. 'Bölüm 3: Ben mi Başkaları mı?' . Hikayenin Ahlaki bölümünde. (3. Baskı). Mountain View, CA: Mayfield Yayıncılık: 127–167.ISBN 978-0072963359
 Schoeck, Helmut, Der Neid. Eine Theorie der Gesellschaft (Kıskançlık: Bir Sosyal Davranış Teorisi ), 1966, 1. İngilizce baskısı. 1969.
 Smith, Tara, Yaşanabilir Değerler: Ahlakın Kökü ve Ödülü Olarak Yaşam Üzerine Bir Çalışma, 2000, Rowman &amp; Littlefield .ISBN 0-8476-9760-6 .
 Smith, Tara, Erdemli Egoist: Ayn Rand'ın Normatif Etiği, 2006, Cambridge University Press .ISBN 0-521-86050-4 .
 Waller, Bruce, N. 2005. "Bencillik." Etiği Düşünün: Teori, Okumalar ve Güncel Sorunlar . New York: Pearson Longman: 79–83.ISBN 978-0-321-20280-2

 Dış Bağlantılar 



 Merriam-Webster Dictionary entry for egoism

Kategori:Etik teorileri
Kategori:Yaşam felsefesi
Kategori:Sonuççuluk
Kategori:Bireycilik
Kategori:Liberteryenizm
Kategori:Anarşizm teorileri
Kategori:Egoizm