Çin'in özel ekonomik bölgeleri

Deng Şiaoping, Çin Halk Cumhuriyeti'nin (ÇHC) en önemli lideri olarak görevi devraldığında, kendisini daha çok bir teorisyen ve bir ideolog olan selefi Mao'nun pragmatik bir zıtlığı olarak sundu. Deng'in ana hedefi, insanları yoksulluktan kurtarmak ve sıradan Çinlilerin hayatlarını önemli ölçüde iyileştirmekti. Deng, açılımı ve ardından gelen bir dizi ekonomik reformu gerekçelendirirken, ulusların doğal bir sosyalist geçiş için kentleşmeden ve bir kapitalizm aşamasından geçmesi gerektiğini öngören Marx'a ve onun teorilerine atıfta bulundu. Deng yönetimindeki en ünlü reformlardan biri, Guangdong eyaletinde bulunan Shenzhen, Shantou ve Zhuhai ve Fujian eyaletinde bulunan Xiamen ile Çin'in Güneydoğu kıyısı boyunca dört "özel ekonomik bölge" kurmaktı. Çin anakarası'ndaki özel ekonomik bölgelere (SEZ'ler), başka yerlerdeki planlı ekonomiye kıyasla, Çin hükûmeti tarafından daha serbest piyasaya yönelik ekonomik politikalar ve esnek hükûmet önlemleri verilmektedir. Bu, ÖEB'lerin yabancı ve yerli işletmeler için daha çekici olan ekonomik yönetimi kullanmalarına olanak tanır. ÖEB'lerde, "...dış ve iç ticaret ve yatırım, Pekin'deki Çin merkezi hükümetinin izni olmadan" "yabancı yatırımı ve teknolojiyi çekmek için vergi ve iş teşvikleri" ile yürütülmektedir. Ticaret başlangıçta Çin'in merkezi hükûmeti tarafından kontrol ediliyordu. Ancak bu özel bölgeler, Çin'deki yabancı yatırımları cezbetmek için piyasa güdümlü kapitalist politikaların uygulandığı yerlerdir. 1986'da Çin, özel ekonomik bölgeler listesine 14 şehir daha ekledi.

 Ek Kaynaklar 
 Chee Kian Leong, 2007, A Tale of Two Countries: Openness and Growth in China and India  , Dynamics, Economic Growth, and International Trade (DEGIT) Conference Paper.
 Chee Kian Leong, (yakında çıkacak), Özel ekonomik bölgeler ve Çin ve Hindistan'da büyüme: ampirik bir araştırma,  International Economics and Economic Policy.

 Kaynakça 

Kategori:Çin'de endüstri