Lehçetü'l-Hakayık

Lehçetü'l-Hakayık, Direktör Âli Bey'in 1897'de yayımladığı mizahî sözlüktür. Direktör Ali Bey, bu sözlükte belirli sözcükler üzerine mizahî tanımlamalar yapmıştır. Kitabın adı "hakikatlerin dili" anlamına gelmektedir.

 Lehçetü'l-Hakayık'tan seçmeler 

 Ahlak: Akıl polisi.

 Âlim: Bir şey bilmediğini bilen. Yıldırım, Tuğba (2006).
Lehçetü’l-Hakâyık’ta Mizah Söylemi.
Yüksek lisans tezi, Bilkent Üniversitesi.
[Erişim adresi: https://repository.bilkent.edu.tr/server/api/core/bitstreams/dd49b1c2-8ed5-4117-a0da-c03873031bee/content]

 Bahar: Sabah-ı sal (Yılın sabahı).

 Barbar: Barutu icat etmeyenler.

 Diken: Gül bekçisi. 

 Haydut: Dağ bankeri.

 Kabuk: Libas-ı eşcar (Ağaç giysisi).

 Lâle: Terbiye görmemiş güzel bir kız. 

 Sır: Tebahhur edici bir ruh. Ne kadar muhkem kapansa yine birazı uçar. (Uçucu bir esans. Ne kadar sıkı kapatılsa da birazı uçar.).

 Şiir: Darası alınmış söz.

 Torpil: Uzaktan merhabâ. 

 Uyku: Sefahat-i fukara (Fakirlerin eğlencesi).

 Kaynakça 

Kategori:Mizah kitapları