Hümanist psikoloji

Hümanist psikoloji, 20. yüzyılın ortalarında iki teoriye yanıt olarak ortaya çıkan psikolojik bir bakış açısıdır. Bu teoriler; Sigmund Freud'un psikanalitik teorisi ve BF Skinner'ın davranışçılığıdır. Böylece Abraham Maslow, psikolojide "üçüncü bir kuvvete" olan ihtiyacı ortaya koymuştur. Hümanistik psikoloji düşünce okulu, 1950'lerde hümanist hareket döneminde kilit figür olan Abraham Maslow nedeniyle ilgi gördü. 1950'lerde kişinin kendi yeteneklerini ve yaratıcılığını gerçekleştirme ve ifade etme süreciyle popüler hale geldi.

Hümanistik psikolojinin bazı unsurları şunlardır:

 İnsanları, kendimizi ve başkalarını parçalarının toplamından daha büyük bir bütün olarak anlamak.
 Bir bireyin tüm yaşam öyküsünün ilgi ve önemini kabul etmek.
 İnsan varoluşunda amaçlılığın önemini kabul etmek.
 Sağlıklı bir insan için yaşamın nihai amacının önemini kabul etmek.

Hümanistik psikoloji ayrıca ruhsal özlemi psişenin ayrılmaz bir parçası olarak kabul eder. Gelişmekte olan kişiötesi psikoloji alanıyla da bağlantılıdır.Aanstoos, C. Serlin, I., & Greening, T. (2000). "A History of Division 32 (Humanistic Psychology) of the American Psychological Association". In D. Dewsbury (Ed.), Unification through division: Histories of the divisions of the American Psychological Association, Vol. V. Washington, DC: American Psychological Association.

Öncelikle bu tür terapi, kişinin zihin durumunu ve davranışını bir dizi tepkiden daha üretken öz farkındalık ve düşünceli eylemlerle daha sağlıklı bir tepkiye dönüştürmesine yardımcı olan bir öz farkındalığı ve refleksiviteyi teşvik eder. Temelde bu yaklaşım, pozitif sosyal destek ile farkındalık ve davranış terapisinin birleştirilmesine izin verir.

Hümanist Psikoloji Derneği'nin bir makalesinde hümanistik terapinin yararları, "sorunlu kültürümüzü kendi sağlıklı yoluna geri döndürmek için çok önemli bir fırsata sahip olmak" olarak tanımlanıyor. Danışana diğer terapötik uygulamalardan daha az başkalarının ideolojilerini empoze eder. Seçme özgürlüğü maksimuma çıkarılmıştır.

20. yüzyılda hümanist psikoloji, psikanaliz ve davranışçılığın daha önceki daha az hümanist yaklaşımlarından farklı olarak, psikolojide "üçüncü güç" olarak anılmaktaydı.

 Kökenler 
Hümanist psikolojinin ilk kaynaklarından biri, 1920'lerin ortalarında Freud'dan ayrılan Otto Rank'tan önemli ölçüde etkilenen Carl Rogers'ın çalışmalarıydı. Rogers'ın odak noktası, gelişimsel süreçlerin daha yaratıcı olmasa da daha sağlıklı kişilik işleyişine yol açmasını sağlamaktı. "Gerçekleştirme eğilimi" terimi de Rogers tarafından icat edildi ve sonunda Abraham Maslow'u insanların ihtiyaçlarından biri olarak kendini gerçekleştirmeyi incelemeye yönlendiren bir kavram haline geldi. Rogers ve Maslow, psikanalizin aşırı kötümser görüşü olarak gördükleri şeye yanıt olarak bu pozitif, hümanist psikolojiyi ortaya attılar.

Diğer ilham kaynakları varoluşçuluk ve fenomenoloji felsefelerini içermektedir.

 Ayrıca bakınız 

 Kaynakça 

 Dış bağlantılar 
 Hümanist Psikoloji Derneği 
 West Georgia Üniversitesi Hümanist Psikoloji Programı 
 Humanistic Psychology Hakkında Her Şey 

Kategori:Psikoloji dalları