Ey Ölüm, Beni Sallayarak Uyut

Ey Ölüm, Beni Sallayarak Uyut (), geleneksel olarak Anne Boleyn'e atfedilen bir Tudor Dönemi şiiridir. 1536'daki idamından kısa bir süre önce ve Kraliçe I. Elizabeth'in doğumundan sonra yazılmıştır.

küçükresim|upright=0.92|Londra Kulesi'nde Anne Boleyn (, 1835)

 Yazarı 
Şiir genellikle Anne Boleyn'e atfedilir Nist, Elizabeth (1984) 'Tattle's Well's Faire: English Women Authors of the Sixteenth Century' in College English Vol. 46, No. 7 (Nov., 1984), (Greensboro: NCTE) pg705 ve Anne Boleyn Londra Kulesi'nde hapsedildiği sırada kaleme geçirildiği varsayılır. Ancak, Anne Boleyn'in yazarlığına dair kanıtlar tamamen kesin değildir. Şiirin aslında Anne Boleyn'in erkek kardeşi Lord Rochford tarafından yazıldığı varsayılır.

 Analiz 
Şiir, Anne Boleyn'nin hayatının son günlerinde yazılmıştır ve çektiği acıların bir yansımasıdır. Şiirde Anne Boleyn sonunun kaçınılmaz olduğunu ve ölümün en azından ona huzur ve mevcut acılarından bir kaçış sağlayacağını gözlemler.

 Yapısallığı 
Şiir, çoğu satırın ya tetrametre ya da trimetre olduğu oldukça gevşek ve kararsız bir yapıya sahiptir. Her büyük ana kıtanın sonunda, ölümün yaklaşması ve bunun nasıl kaçınılmaz olduğuna dair birbirinden biraz farklı birer nakarat vardır.

 Metin 
 Ey ölüm! Beni sallayarak uyut,
 Bana o sessiz istirahati getir;
 Bırak geçsin benim şu bitap, suçsuz ruhum
 Kaygılı göğsümden:
 Yolculuk çanını çal,
 Kasvetli mâtem çanını çal,
 Bırak sesin ölümümü haykırsın [bildirsin],
 Ölüm yaklaşıyor;
 Çâre yok.

 Acılarımı kim dile getirebilir?
 Yazık! Çok ağırlar,
 Kederim çekmeyecek metânet
 Ömrümü uzatmak için:
 Çal, [ey] sen yolculuk çanı,
 Kasvetli mâtem çanımı çal,
 Bırak sesin ölümümü haykırsın [bildirsin],
 Ölüm yaklaşıyor;
 Çâre yok.

 Hapiste tek başıma metânetlice,
 Bekliyorum kaderimi,
 Elem ile son bulmasını mı tatmalıyım
 Bu sefâletin?
 Çal, [ey] sen yolculuk çanı,
 Bırak sesin ölümümü haykırsın [bildirsin],
 Ölüm yaklaşıyor,
 Çâre yok.

 Elvedâ, [ey] geçmiş zevklerim,
 Hoş geldin, [ey] mevcut ızdırabım!
 Hissediyorum eziyetlerimin öyle arttığını ki
 Hayat arta kalmayacak kadar.
 Din şimdi, [ey] sen yolculuk çanı;
 Çaldı kasvetli mâtem çanım,
 Ölümümün sesi haykırdığından [bildirdiğinden],
 Ölüm yaklaşıyor,
 Çâre yok.

 Kaynakça 

Kategori:Anne Boleyn
Kategori:Erken Modern İngiliz Şiirleri
Kategori:16. yüzyılda şiirler
Kategori:16. Yüzyıl Şiirleri