II. Dünya Savaşı'nda Mihver Devletleri liderleri

II. Dünya Savaşı'nın Mihver liderleri, II. Dünya Savaşı sırasında Mihver Devletleri'nin önemli siyasi ve askeri figürleriydi. Mihver, 1940'ta Tripartite Paktı'nın imzalanmasıyla kuruldu ve güçlü bir şekilde militarist ve milliyetçi bir ideoloji izledi ve anti-komünist politikalar takip etti. Savaşın ilk evrelerinde işgal altındaki ülkelerde kukla hükümetler kuruldu. Savaş bittiğinde, bu liderlerin birçoğu savaş suçlarından yargılandı. Mihver Devletleri'nin ana liderleri Nazi Almanyası'ndan Adolf Hitler, Faşist İtalya'dan Benito Mussolini ve Japon İmparatorluğu'ndan Hirohito idi. Müttefik Devletler'in aksine Mihver devletlerinin ana hükûmet başkanları hiçbir zaman ortak bir toplantı yapmasa da, Hitler ve Mussolini düzenli olarak bir araya geliyordu.

 Bulgaristan Krallığı (1941–1944) 
sağ|küçükresim| Çar III. Boris
sağ|küçükresim| Bogdan Filov

 III. Boris, 1918'den 1943'teki ölümüne kadar Bulgaristan çarıydı.
 II. Simeon 1943'ten 1946'ya kadar Bulgaristan çarıydı, reşit değildi ve herhangi bir yetkisi yoktu.
 Prens Kiril, Bulgaristan prensi (knyaz), 1943–44 arası naiplik konseyi başkanı.
 Bogdan Filov, 1940-43 arası başbakan, 1943–44 arası naiplik konseyi üyesi.
 Dobri Bojilov, 1943–44 arası başbakan.
 İvan İvanov Bagriyanov, 1944'te başbakandı. Bulgaristan'ı savaştan çekmeye ve tarafsız hale getirmeye çalıştı.
 Konstantin Muravyev, 1944'te Bulgar Tarım Ulusal Birliği'nden başbakandı.
 Kimon Georgiev, 1944-46 arası başbakan.
 Aleksandır Tsankov, sürgündeki Bulgar hükümeti başbakanı.
 Nikola Mihov, korgeneral, Bulgaristan Savunma Bakanı.
 Konstantin Lukaş, korgeneral, Bulgaristan Genelkurmay Başkanı
 Stoyan Stoyanov, kazandığı 14 it dalaşı ile Bulgar Kraliyet Hava Kuvvetleri'nin en başarılı Bulgar avcı pilotu oldu.
 Ferdinand Kozovski, korgeneral, 1950'den 1965'e kadar Bulgaristan Ulusal Meclisi Başkanı olarak görev yaptı.
 Damyan Velçev, albay general, Bulgaristan Savunma Bakanı.
 Vladimir Stoyçev, albay-general, diplomat ve binici.

 Üçüncü Reich (Nazi Almanyası) 
sağ|küçükresim| Adolf Hitler, Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi'nin Avusturya doğumlu lideri ve Almanya Führer'i.
 Adolf Hitler, 1933'ten 1934'e kadar şansölye, 1934'ten 1945'te Berlin'de kendini öldürene kadar Führer olarak Nazi Almanyası'nı yönetti. Hitler, Almanya'nın I. Dünya Savaşı'ndan sonraki 1920'ler ve erken 1930'lar arası süren kriz döneminde iktidara geldi. Hitler'in iktidarı sırasında Almanya, Holokost'a yol açan anti-Semitizm politikasıyla faşist bir devlet haline geldi. Hitler, İkinci Dünya Savaşı'nı tetikleyen son derece agresif bir dış politika izledi. 30 Nisan 1945'te Hitler, intihar etmeden 40 saatten biraz daha kısa bir süre önce evlendiği metresi Eva Braun ile birlikte intihar etti.
 Joseph Goebbels, 1933'ten 1945'e kadar Halkı Aydınlatma ve Propaganda Bakanıydı. Savaşın hevesli bir destekçisi olan Goebbels, Alman halkını geniş çaplı bir askeri çatışmaya hazırlamak için elinden gelen her şeyi yaptı. Hitler'in en yakın arkadaşlarından ve en adanmış takipçilerinden biriydi. Hitler'in intiharından sonra Goebbels ve eşi Magda, altı çocuklarını zehirledi ve ardından intihar etti. Goebbels, ölümünden bir gün önce şansölye olmuştu.
 Hermann Göring, Reichsmarschall ve Prusya Başbakanıydı. Üçüncü Reich'ın kısa ömrü içinde Göring, Hitler tarafından kendisine yüklenen çeşitli kamu görevlerinde bulundu. Luftwaffe'nin başkomutanı, Reichstag Başkanı, Gestapo'nun ilk başkanı, Ekonomi Bakanı, Savaş Ekonomisinin En Üstün Şefi, Dört Yıllık Planın Başkanı, Büyük Alman Reich'ının Reichsmarschall'i, Savaş Bakanı, Orman Bakanı ve nihayet Nürnberg Davaları'nda 1 No.'lu sanık konumunda bulundu. Hitler, başarılı liderliği için Göring'i Demir Haç Büyük Haçı ile ödüllendirdi. Başlangıçta Göring, Hitler'in belirlenmiş halefi ve ikinci en yüksek rütbeli Nazi yetkilisi idi. Ancak 1942'de gücünün azalmasıyla Göring, Führer'in gözünden düştü ama Üçüncü Reich'ın yasal olarak ikinci en yüksek yetkilisi olmaya devam etti. Göring, Nürnberg Davaları'na getirilen en yüksek rütbeli Nazi yetkilisiydi. Göring, cezası infaz edilmeden önce siyanürle intihar etti.
 Heinrich Himmler, Reichsmarschall'ın komuta ettiği Luftwaffe'nin art arda gelen başarısızlıkları sonucu Göring'in gözden düşüşünün ardından İç Ordu Yüksek Komutanı ve Reichsführer-SS olarak Nazi Almanyası'nın ikinci en yüksek yetkilisi oldu. Himmler, Schutzstaffel'in (SS) komutanı olarak Gestapo'nun genel komutasını da elinde tuttu. "Nihai Çözüm"ün baş mimarıydı ve SS aracılığıyla Nazi toplama kamplarının, imha kamplarının ve Einsatzgruppen ölüm mangalarının gözetmeniydi. Yaşamaya değmez olduğu düşünülen "alt insanları" yok etmek için nihai komuta sorumluluğunu üstlendi. Savaşın bitiminden kısa bir süre önce bir Nazi lideri olarak yargılanmaktan kurtulmak şartıyla Almanya'nın Müttefikler'e teslim olmasını teklif etti. Himmler, İngiliz Ordusu'nun esiri olduktan sonra siyanürle intihar etti.
 Joachim von Ribbentrop, 1938'den 1945'e kadar Almanya Dışişleri Bakanı'ydı. Nürnberg'de idama mahkûm edildi ve asıldı.
 Karl Dönitz, 30 Ocak 1943'te Kriegsmarine'in Großadmiral'i oldu ve Hitler'in intiharından Almanya'nın teslim oluşuna kadar 23 gün boyunca Reichspräsident oldu. Dönitz'in komutası altındaki U-bot filosu, Atlantik Savaşı sırasında sınırsız denizaltı savaşı yürüttü. Savaştan sonra Nürnberg'de yargılandı ve on yıl hapis cezasına çarptırıldı.
 Lutz Graf Schwerin von Krosigk, 1945'teki kısa süreli Flensburg hükümetinin şansölyesiydi. 
 Martin Bormann, Parti Şansölyeliği'nin (Parteikanzlei) başkanı ve Adolf Hitler'in özel sekreteriydi. Führer'e kimlerin erişebileceğini ve ona en yakın olanların çevrelerini yöneterek Hitler'in güvenini kazandı ve Üçüncü Reich içinde muazzam bir güç elde etti.
 Rudolf Hess, Nazi Partisi'nde Hitler'in yardımcısıydı. Hess, Üçüncü Reich ile İngiltere arasında bir barış imzalayarak çarpıcı bir diplomatik zafer kazanmayı umuyordu. Barışı müzakere etmek için İskoçya'ya uçtu, ancak orada tutuklandı. Nürnberg'de yargılandı ve ömür boyu hapis cezasına çarptırıldı.
 Robert Ley, 1933'ten 1945'e kadar Alman Emek Cephesi'ne başkanlık eden Nazi partisinin bir üyesiydi. Ayrıca Gauleiter, Reichsleiter (Nazi Partisi'nde Hitler'den sonraki ikinci en yüksek siyasi ve askeri rütbe) ve Reichsorganisationsleiter dahil olmak üzere birçok başka yüksek mevkide bulundu. Nürnberg'de insanlığa karşı suçlar ve savaş suçlarından yargılanmayı beklerken intihar etti.
 Albert Speer, 1942'den savaşın sonuna kadar Almanya Silahlanma Bakanı ve Hitler'in baş mimarıydı. Speer, Silahlanma Bakanı makamında Almanya'nın savaş çabalarının lojistik yönlerinin çoğunu organize etmekten sorumluydu. Nürnberg'de yargılandı ve yirmi yıl hapis cezasına çarptırıldı.
 Alfred Rosenberg bir Alman filozof ve Nazi Partisi'nin etkili bir ideologuydu. Irk teorisi, Yahudilere yönelik zulüm, Lebensraum, Versay Antlaşması'nın yürürlükten kaldırılması ve yozlaşmış modern sanata muhalefet dahil olmak üzere, kilit Nasyonal Sosyalist ideolojik inançların ana yazarlarından biri olarak kabul edilir. Savaş sırasında NSDAP Dışişleri Ofisi başkanlığı ve daha sonra Reich İşgal Altındaki Doğu Toprakları Bakanlığında bulundu. Savaştan sonra Nürnberg'de ölüme mahkûm edildi ve asıldı.
 Reinhard Heydrich SS-Obergruppenführer, Reich Güvenlik Ana Ofisi (Gestapo, Kripo ve SD dahil) şefi ve Bohemya ve Moravya'nın (günümüzde Çekya) Stellvertretender Reichsprotektor'u (Vekili Reich Koruyucusu) idi. Heydrich, ICPC'nin (Interpol'ün öncülü) başkanı olarak görev yaptı ve Holokost'un ana mimarlarından biriydi. 1942'de Prag'da bir suikast girişimi sonucu aldığı yaralardan öldü.
 Ernst Kaltenbrunner bir SS-Obergruppenführer'di. Ocak 1943'te Heydrich'e yapılan suikastin ardından Himmler tarafından SD (Sicherheitsdienst), Gestapo (Geheime Staatspolizei), Kripo (Kriminalpolizei) ve RSHA'nın (Reichssicherheitshauptamt) birleşimi olan SiPo (Sicherheitspolizei) şefi olarak atandı. Kaltenbrunner, ayrıca Einsatzgruppen ölüm mangalarının komutanıydı. Nürnberg'de yargılanan ve idam edilen en yüksek rütbeli SS lideriydi.
 Wilhelm Canaris, bir Alman amiral ve 1935'ten 1944'e kadar Alman askeri istihbarat servisi Abwehr'in şefiydi. II. Dünya Savaşı sırasında, Adolf Hitler ve Nazi rejimine karşı gizli muhalefete karışan subaylar arasında yer aldı. Vatana ihanet suçundan Flossenbürg toplama kampında idam edildi.
 Wilhelm Keitel, savaş boyunca bir ordu generali ve OKW'nin (Oberkommando der Wehrmacht) şefiydi. Savaş suçlarından dolayı Nürnberg'de ölüme mahkûm edildi ve asıldı.
 Alfred Jodl, savaş boyunca bir ordu generali ve OKW'nin operasyon şefiydi. Şefi Keitel gibi o da Nürnberg'de asıldı.
 Franz Halder, bir Alman general ve 1938'den Eylül 1942'ye kadar OKH'nin (Oberkommando des Heeres) başkanı idi. Hitler'le sık sık anlaşmazlıklar yaşadıktan sonra görevden alındı.
 Kurt Zeitzler, bir Alman general ve Halder'in görevden alınmasından Temmuz 1944'e kadar OKH başkanıydı.
 Walther von Brauchitsch, 1940'tan Hitler'in ordunun komutasını bizzat devraldığı Aralık 1941'e kadar Wehrmacht'ın başkomutanıydı.
 Erich Raeder, 1 Nisan 1939'dan 30 Ocak 1943'e kadar Kriegsmarine'in Großadmiral'iydi.
 Fedor von Bock, 1939'da Polonya'nın işgali sırasında Ordu Grubu Kuzey'in komutanı ve 1940'ta Fransa'nın işgali sırasında Ordu Grubu B'nin komutanı olarak görev yaptı. 1941'de Sovyetler Birliği'nin işgalinin ardından Ordu Grubu Merkez'in komutanlığına atandı ve 1941 kışında Moskova'yı ele geçirmek için başlatılan ancak başarısız olan Tayfun Operasyonu'na komuta etti. Hitler tarafından görevden alınmadan önceki son görevi, 1942'de Ordu Grubu Güney'e komuta etmekti. 4 Mayıs 1945'te İngiliz uçakları tarafından öldürüldü.
 Albert Kesselring bir Alman Luftwaffe generaliydi. Savaşın başlarında Luftflotte 2'nin komutanı olarak görev yaptı, batı ve doğudaki hava harekâtlarına komuta etti, ardından savaşın çoğunluğu boyunca tutacağı bir mevki olan Akdeniz'deki Alman kuvvetlerinin başkomutanı olarak atandı ve İtalya'nın savunmasında Alman birliklerine liderlik etti. Mart 1945'te batıdaki son Alman başkomutanı oldu.
 Robert Ritter von Greim bir Alman Generalfeldmarschall (feldmareşal) ve pilottu. Greim, Polonya Seferi, Norveç Seferi ve Britanya Muharebesi'ne katılan bir Luftflotte'nin (hava filosu) komutanıydı. En büyük taktiksel başarısı, Luftflotte'sinin Kursk Muharebesi'ne katılması ve Kutuzov Operasyonu sırasında uçaklarının Oryol çıkıntısını bombalamasıydı. Aynı zamanda Weserübung Harekatı, The Blitz, Batı Cephesi, Berlin Muharebesi ve Barbarossa Harekatı'nın baş komutanlarından biriydi. Savaşın sonunda, Göring vatana ihanetten dolayı görevden alındıktan sonra Luftwaffe'nin başkomutanı olarak atandı. Mayıs 1945'te Nazi Almanyası'nın teslim olmasının ardından Greim, Müttefikler tarafından ele geçirildi. 24 Mayıs 1945'te hapishanede intihar etti.
 Gerd von Rundstedt, Alman ordusunda bir Generalfeldmarschall idi ve savaşın her aşamasında en yüksek saha komutanlıklarından bazılarını elinde tuttu. Polonya'nın işgali ve Fransa Muharebesi sırasında büyük oluşumlara komuta etti. Barbarossa Harekâtı sırasında Güney Ordu Grubu'nun komutanlığına getirildi. 1942'de OB West (Batı Cephesi başkomutanı) mevkiine atandı. Mart 1945'te Hitler tarafından görevden alınana kadar bu mevkii (birkaç kesinti ile) elinde tuttu.
 Erich von Manstein, Fransa'nın Ardenler işgal planını hazırlamasıyla tanınır. Rusya seferi sırasında, 1942'de Sivastopol'u ele geçirdi ve ardından Generalfeldmarschall olarak 1944'te Hitler tarafından görevden alınana dek Güney Ordu Grubunun komutasını aldı. Sıklıkla II. Dünya Savaşı'nın en iyi Alman stratejistlerinden ve saha komutanlarından biri olarak kabul edilir.
 Heinz Guderian, Blitzkrieg'in ana tasarımcısıydı. Savaşın ilk yıllarında, en önemlisi Barbarossa Harekâtı sırasında Panzergruppe Guderian olmak üzere birçok ön cephe ordusuna komuta etti. Guderian daha sonra Temmuz 1944'ten Mart 1945'e kadar genelkurmay başkanı olarak görev yaptı.
 Erwin Rommel, namıdiğer "Çöl Tilkisi", Kuzey Afrika Cephesi'nde Afrika Kolordusu'nun komutanıydı. Rommel, savaş sırasında hem Mihver hem de Müttefik liderler tarafından bir taktik dehası olarak takdir edildi. Daha sonra Normandiya Muharebesi sırasında Alman kuvvetlerinin komutanlığını yaptı. 20 Temmuz'da Hitler'e karşı düzenlenen komploya karıştığı için 14 Ekim 1944'te intihar etmeye zorlandı.
 Walter Model, Alman ordusunda hem Doğu hem de Batı cephelerinde savunma savaşının yetenekli bir uygulayıcısı olarak tanınan bir generaldi. Haziran 1944'te Normandiya'nın işgalinin ardından batıya yeniden atandı ve burada Ordu Grubu B'nin komutasını aldı. Aynı zamanda Ardenler Taarruzu'nun da baş mimarıydı. 21 Nisan 1945'te intihar etti.
 Hans-Jürgen von Arnim bir Alman albay generali ve 9 Mart 1943'ten İngiliz Hint Ordusu'nun 14. Piyade Bölüğü tarafından esir alındığı 12 Mayıs 1943'e kadar Afrika Kolordusu'nun başkomutanı idi.

 Macaristan Krallığı (1940–1945) 
sağ|küçükresim| Macaristan Naibi Miklós Horthy
sağ|küçükresim| Ferenc Szálasi

 Miklós Horthy, 1920'den 1944'e kadar Macaristan'ın naibi (devlet başkanı) idi.
 István Horthy, 1942'de naip yardımcısıydı.
 László Bárdossy, 1941'den 1942'ye kadar başbakandı. II. Dünya Savaşı'ndan sonra Bárdossy, Kasım 1945'te bir Halk Mahkemesi tarafından yargılandı. Ölüm cezasına çarptırıldı ve 1946'da idam edildi.
 Miklós Kállay, 1942'den 1944'e kadar başbakandı.
 Döme Sztójay, Mart-Ağustos 1944 arası başbakandı. Sztójay, Amerikan birlikleri tarafından yakalandı ve Ekim 1945'te Macaristan'a iade edildi, ardından Budapeşte'deki Komünist Halk Mahkemesi tarafından yargılandı. Ölüm cezasına çarptırıldı ve 1946'da idam edildi.
 Géza Lakatos, II. Dünya Savaşı sırasında 29 Ağustos-15 Ekim 1944 arası kısa bir süre başbakan olarak görev yapan bir Macar generaldi.
 Ferenc Keresztes-Fischer, 1938'den 1944'e kadar Macaristan İçişleri Bakanıydı. Aynı zamanda Baranya, Peç ve Somogy ilçelerinin Ispán'ıydı.
 Ferenc Szálasi, faşist Ok Haç Partisi'nin lideri, "Macar Ulusunun Lideri" (Nemzetvezető) ve 1944'ten 1945'e kadar başbakandı. Budapeşte'deki Halk Mahkemesi tarafından yargılandı. Ölüm cezasına çarptırıldı ve 1946'da idam edildi.
 Béla Miklós, 1944'ten 1945'e kadar ilk başta muhalefette başbakan olarak görev yaptı.
 Károly Bartha bir albay generaldi, Savunma Bakanlığı yaptı.
 Ferenc Feketehalmy-Czeydner
 Ferenc Szombathelyi bir albay generaldi ve Genelkurmay Başkanıydı.
 Ferenc Farkas de Kisbarnak
 Iván Hindy, Macar Ordusunda bir albay-generaldi. Budapeşte'nin savunmasını yönetti. Hindy, 13 Şubat'ta şehrin düşmesinden hemen önce kaçmaya çalışırken 11 Şubat 1945'te Sovyetler tarafından yakalandı. Ölüm cezasına çarptırıldı ve 1946'da idam edildi.
 Gusztáv Jány, Stalingrad Savaşı'nda Macar kuvvetlerinin komutanıydı.
 Zoltán Szügyi, Szent László Piyade Tümeni'nin komutanıydı.
 László Háry, Macar Hava Kuvvetleri komutanıydı.
 Elemér Gorondy-Novák, Macar Üçüncü Ordusu'nun komutanıydı.

 İtalya Krallığı (1940–1943), İtalyan Sosyal Cumhuriyeti (1943–1945) 
sağ|küçükresim| Benito Mussolini, başbakan, Duce ve Ulusal Faşist Parti lideri.

 III. Vittorio Emanuele, İtalya Kralı, Mussolini ile birlikte İtalya Kraliyet Ordusu'nun en yüksek komutanı ve 1935'ten itibaren İtalyan İmparatoruydu. 1922'de Roma'ya yürüyüşünde Mussolini'yi destekledi ve onu başbakan olarak atadı. 1943'te, art arda gelen askeri yenilgilerin ardından, Mareşal Pietro Badoglio ile birlikte Faşist hükûmeti feshetti, Mussolini'yi görevden alıp tutukladı ve Müttefiklerle bir ateşkes ayarlayarak Güney İtalya'da Badoglio liderliğinde Kraliyetçi bir hükûmet kurdu.
 Benito Mussolini, 1922'den 1943'e kadar İtalya Krallığı'nın başbakanıydı. Faşizmin kurucusu Mussolini, milliyetçilik, militarizm, anti-komünizm ve anti-sosyalizm fikirlerini devlet propagandasıyla birleştirerek İtalya'yı tarihteki ilk faşist devlet yaptı. 1925'te Faşizmin Duce'si (lideri) olarak diktatörlük yetkilerini üstlendi ve daha sonra faşist destekçileri tarafından Duce olarak anıldı. 1925'ten itibaren Kral III. Vittorio Emanuele yetkilerini Mussolini'ye devretti ve Mussolini'ye ve faşist devlete muhalefet vatana ihanet olarak görüldü. Rejimi Adolf Hitler ve Nazi Almanya'sını etkilemiş olsa da Mussolini, Nazi ırk teorilerine katılmadı, onların efsanevi ve uydurma olduklarını düşündü. Ancak 1938'de Hitler'in artan baskısı altında antisemitizmi bir devlet politikası olarak benimsedi ve Yahudilerin Almanlar tarafından İtalyan topraklarından sürülmesine karşı çıktı. Mussolini, kraldan ziyade özellikle kendisine sadık faşist partizanlar olan ve genellikle "Kara Gömlekliler" olarak anılan Milizia Volontaria per la Sicurezza Nazionale'nin (MVSN, Ulusal Güvenlik için Gönüllü Milisler) resmi başıydı. 1941'deki ardışık askeri yenilgiler, 1942'deki El-Alameyn Muharebesi ve Temmuz 1943'te Müttefiklerin Sicilya'yı işgali, Mussolini ve hükûmetinin dağılmasına ve kral tarafından görevden alınmasına yol açtı. Kralın emriyle tutuklanan Mussolini, Almanlar tarafından kurtarıldı ve kuzey İtalya'daki Alman kukla rejimi olan İtalyan Sosyal Cumhuriyeti'nin Devlet Başkanı oldu. Mussolini, 28 Nisan 1945'te İspanya'ya kaçmaya çalışırken İtalyan partizanlar tarafından idam edildi.
 Pietro Badoglio, İtalya Kraliyet Ordusu'nun Mareşali idi. II. İtalya-Habeşistan Savaşı sırasında İtalyan ordusuna liderlik etti. 1940'ta İtalya'nın Yunanistan'daki yenilgisinden sonra istifa etti. 1943'te Müttefiklerle bir ateşkes ayarladı ve Güney İtalya'da (Brindisi) kralcı bir hükûmet kurdu.
 Ugo Cavallero, II. Dünya Savaşı sırasında İtalya Kraliyet Ordusu'nun başıydı ve yetkileri, İtalya Kraliyet Ordusu'nun resmi yüksek komutanı olan kraldan kendisine devredilmişti. İtalyan kuvvetlerinin kötü bir şekilde sendelediği Yunan-İtalyan Savaşı sırasında İtalyan kuvvetlerine liderlik etti.
 Italo Gariboldi, Stalingrad Muharebesi'nde İtalyan kuvvetlerinin komutanıydı.
 Arturo Riccardi, 1940'tan 1943'e kadar İtalya Kraliyet Donanması'nın (Regia Marina) başıydı ve yetkileri, İtalya Kraliyet Donanması'nın resmi yüksek komutanı olan kraldan kendisine devredildi.
 Inigo Campioni, Taranto, Teulada Burnu ve Calabria savaşları sırasında İtalya Kraliyet Donanması'nın komutanıydı.
 Angelo Iachino, Campioni'nin yerine İtalya Kraliyet Donanması'nın komutanı oldu.
 Italo Balbo, 1930'lardan 1940'taki ölümüne kadar İtalya Kraliyet Hava Kuvvetleri'nin (Regia Aeronautica) en önemli kişisiydi. Yetkileri, İtalya Kraliyet Hava Kuvvetleri'nin resmi yüksek komutanı olan kral tarafından kendisine resmen devredilmişti. Ayrıca ölümüne kadar Libya'daki 10. Ordu'ya komuta etti.
 Galeazzo Ciano, 1936'da kayınpederi Mussolini tarafından dışişleri bakanlığına atandı ve 1943'te faşist rejimin sonuna kadar bu görevde kaldı. Ciano, 1939'da Almanya ile Çelik Pakt'ı ve ardından 1940'ta Almanya ve Japonya ile Tripartite Paktı'nı imzaladı. Ciano, zayiatlar arttıkça Mussolini'yi İtalya'yı savaştan çıkarmaya ikna etmeye çalıştı, ancak çabaları görmezden gelindi. 1943'te Ciano, Mussolini'nin başbakan olarak görevden alınmasını destekledi. Ciano daha sonra Mussolini'ye ihanet ettiği için İtalyan Sosyal Cumhuriyeti'nde faşistler tarafından idam edildi.
 Rodolfo Graziani, İtalyan Kuzey Afrika komutanı ve Libya Genel Valisi idi. Mussolini, Graziani'ye Mısır'ı işgal etmesi emrini verdi. Graziani büyük ölçüde mekanize olmayan kuvvetlerinin İngilizleri yenme kabiliyetine ilişkin şüphelerini dile getirdi, ancak emirleri yerine getirdi ve 10. Ordu 13 Eylül'de saldırıya geçti. 1941'de Pusula Harekatı'nda İngilizlere yenilmesi üzerine görevinden istifa etti. Graziani, Dino Grandi'nin Büyük Faşizm Konseyi darbesinden sonra Mussolini'ye sadık kalan tek İtalyan mareşaliydi ve İtalyan Sosyal Cumhuriyeti'nin (Repubblica Sociale Italiana veya RSI) Savunma Bakanı olarak atandı. Graziani, RSI'nin karışık İtalyan-Alman LXXXXVII. "Ligurya" Ordusu'na (Armee Ligurien) komuta etti
 Giovanni Messe, Rusya'daki İtalyan Sefer Kolordusu'nun (Corpo di Spedizione Italiano in Russia veya CSIR) komutanıydı. CSIR, Doğu Cephesi'nde Alman kuvvetleriyle Sovyetler Birliği'ne karşı savaştı. Messe, daha sonra Tunus Cephesi'ndeki Mihver kuvvetlerini yönetti. Birçok kişi tarafından savaşın en iyi İtalyan generali olarak kabul edilir.
 Mario Roatta, İtalyan işgali altındaki Yugoslavya'da Sloven ve Hırvatların yaşadığı bölgelerinde sivillere karşı İtalyan baskısındaki rolüyle tanınan İtalyan ordusunun bir generaliydi.
 Alfredo Guzzoni, Müttefiklerin Sicilya'yı istilası sırasında İtalyan kuvvetlerinin başkomutanıydı.
 Rino Corso Fougier, İtalya Kraliyet Hava Kuvvetleri'nde bir generaldi ve 1941–43 arası Genelkurmay Başkanıydı.
 Giuseppe Fioravanzo, Regia Marina'nın "aydınlarından" biriydi; savaşlar arası dönemde İtalyan deniz doktrininin gelişiminin ana yazarlarından biriydi.
 Junio Valerio Borghese, Decima Flottiglia MAS'nin komutanıydı.

 Japon İmparatorluğu 
sağ|küçükresim| Japon İmparatoru Hirohito
sağ|küçükresim| Hideki Tojo, Japonya Toseiha Lideri ve 1941'den 1944'e kadar Japonya Başbakanı

 Hirohito (ölümünden sonra İmparator Şova olarak bilinir), 1926'dan 1989'daki ölümüne kadar Japon İmparatoru ve üç büyüklerin (Almanya, İtalya ve Japonya) hayatta kalan son lideri. Yarı ilahi bir lider olarak görülüyordu. 1937'den 1945'e kadar İmparatorluk Genel Karargahı Komutanıydı ve 1936'da imparatorluk kararnamesi ile Shiro Ishii'nin bakteriyolojik araştırma biriminin genişletilmesine yetki verdi, bazı yazarlara göre ise kimyasal ve bakteriyolojik silahların kullanımının kontrolünü üstlendi. Generalleri tüm suçu üstlendi ve Müttefik Kuvvetler Yüksek Komutanı (SCAP) tarafından imparatorluk ailesinin tüm üyeleriyle birlikte cezai kovuşturmadan temize çıkarıldı.
 Fumimaro Konoe, 1937'den 1939'a ve 1940'tan 1941'e kadar başbakanlık yaptı. Konoe, Kokutai no Hongi (1937) ve Shinmin no Michi (1941)'nin yayınlanmasına izin verdi. İmparator'a Çin'in işgalini tavsiye etmek için orduya katıldı ve topyekun savaş çabasını teşvik etmek için Ulusal Ruhani Seferberlik Hareketi, Kutsal Savaşın Hedeflerine İnanan Diyet Üyeleri Birliği ve Taisei Yokusankai'yi kurdu. Konoe, Batılı güçlerle savaşa karşıydı. Japonya'nın işgali sırasında, Hirohito'yu ve imparatorluk ailesini cezai sorumluluktan temize çıkarmak için Müttefik Kuvvetler Yüksek Komutanı ile işbirliği yapmayı reddetti ve savaş suçu şüpheleri altında kaldı. 1945'te intihar etti.
 Hiranuma Kiichirō, 5 Ocak 1939'dan 30 Ağustos 1939'a kadar başbakandı. Savaş suçlarından hüküm giydi ve müebbet hapis cezasına çarptırıldı.
 Nobuyuki Abe, 30 Ağustos 1939'dan 16 Ocak 1940'a kadar Japon İmparatorluk Ordusu'nda general, Kore Genel Valisi ve Japonya başbakanıydı.
 Mitsumasa Yonai, 1940'ta başbakan ve 1937'den 1939'a ve 1944'ten 1945'e kadar Donanma Bakanı'ydı. Donanma Bakanı olarak ikinci dönemi sırasında Japon İmparatorluk Donanması, Müttefik filosuna karşı tokkōtai adı verilen intihar birliklerini kullandı. Tokyo davalarında suçlanan kıdemli subayların ifadesini düzeltmek için MKYK ile işbirliği yaptı ve cezai kovuşturmalardan beraat etti.
 Hideki Tojo, 1936'dan 1944'e kadar Yüksek Askeri Lider ve 1941'den 1944'e kadar başbakandı. Japonya, Almanya ve İtalya arasındaki paktın güçlü bir destekçisiydi. Fumimaro Konoe'nin ikinci kabinesinde Savaş Bakanı ve Ekim 1941'de imparator tarafından başbakan olarak seçildi. Batılı güçlere karşı savaşın ana savunucularından biriydi. Tojo, tek partili bir devlet yaratmak için Taisei Yokusankai'yi güçlendirdi. Temmuz 1944'te Saipan Muharebesi'nin ardından imparator tarafından rütbesi indirildi ve Tokyo davalarında idama mahkûm edildi.
 Kuniaki Koiso, Temmuz 1944'ten Nisan 1945'e kadar başbakanlık görevinde bulunan kıdemli bir ordu generaliydi.
 Kantarō Suzuki, Nisan-Ağustos 1945 arası başbakanlık yapan bir amiraldi. 15 Ağustos 1945'te Japonya'nın Müttefiklere teslim olmasını kabul etti.
 Sadao Araki, 1931'den 1933'e kadar Ordu Bakanı ve 1938'den 1939'a kadar Eğitim Bakanı'ydı. Araki, Şova döneminde militarizmin ve yayılmacılığın ana savunucularından biriydi. Kōdōha'nın faşist fikirlerini geliştirdi ve Çin'e karşı "kutsal savaşı" desteklemek için Ulusal Ruhani Seferberlik Hareketi'ne liderlik etti. Savaştan sonra Araki yargılandı ve ömür boyu hapis cezasına çarptırıldı, ancak 1955'te diğer tüm büyük hükümlülerle birlikte serbest bırakıldı.
 Kotohito Kanin, 1931'den 1940'a kadar Genelkurmay Başkanıydı. Görevi sırasında ordu, Nankin Katliamı'nı gerçekleştirdi ve Çin'de düzenli olarak kimyasal silahlar kullandı. Kanin, Devlet Şintoculuğu'nun ana savunucularından biriydi. Savaşın bitiminden önce öldü.
 Hajime Sugiyama 1937'den 1938'e kadar Ordu Bakanı, ardından 1940'tan 1944'e kadar genelkurmay başkanıydı. Bu dönemde ordu kimyasal silahları kullanmaya devam etti ve sanko sakusen politikasını uyguladı. 1945'te intihar etti.
 Hisaichi Terauchi, bir mareşal ve 1941'den 1945'e kadar Güney Sefer Orduları Grubu komutanıydı ve Güneydoğu Asya ve Güney Batı Pasifik'teki tüm ordu operasyonlarını denetledi. Savaşın sonunda teslim oldu ve 1946'da savaş esiriyken bir inme sonucu öldü.
 Masaharu Homma Japon İmparatorluk Ordusu'nda bir generaldi, en çok Filipinler Seferi'nde Filipinler'i başarıyla fethetmesiyle bilinir.
 Yoshijirō Umezu, 1939'dan 1944'e kadar Kwantung Ordusu komutanıydı ve 1944'ten 1945'e kadar genelkurmay başkanıydı. 1948'de Tokyo Mahkemesi tarafından ömür boyu hapis cezasına çarptırıldı ve ertesi yıl hapishanede kanserden öldü.
 Otozō Yamada, 1944'ten 1945'e kadar Kwantung Ordusu'nun son komutanıydı. Savaşın sonunda Kızıl Ordu tarafından Mançurya'da esir alındı, Habarovsk Savaş Suçları Mahkemelerinde öncelikle 731. Birim'in faaliyetleriyle ilgili savaş suçlarından dolayı bir Sovyet çalışma kampında 25 yıl hapis cezasına çarptırıldı, ancak 1956'da serbest bırakıldı ve Japonya'ya geri gönderildi.
 Tomoyuki Yamashita, 1905'ten 1945'e kadar Japon İmparatorluk Ordusu'nda korgeneraldi. En çok Malaya ve Singapur'daki İngiliz kolonilerini fethetmesi ve "Malaya Kaplanı" takma adını kazanmasıyla ünlüydü. 23 Şubat 1946'da idam edildi.
 Hiroyasu Fushimi, 1932'den 1941'e kadar Donanma Kurmay Başkanıydı. 1937'den başlayarak onun emri altındaki Japon İmparatorluk Donanması Hava Servisi, Şangay ve Guangzhou gibi Çin şehirlerine stratejik bombardımanlar uyguladı. MKYK tarafından imparatorluk ailesinin tüm üyeleriyle ilgili cezai kovuşturmalardan temize çıkarıldı.
 Osami Nagano, 1941'den 1944'e kadar Donanma Kurmay Başkanıydı. Bu dönemde Japon İmparatorluk Donanması Hava Servisi, Pearl Harbor saldırısını ve Chongqing'in stratejik bombardımanını gerçekleştirdi. Tokyo mahkemesinde yargılandı, ancak cezası infaz edilmeden hapishanede öldü.
 Isoroku Yamamoto, 1939'dan 1943'e kadar Japon İmparatorluk Donanması'nın başkomutanıydı ve Pearl Harbor saldırısı da dahil olmak üzere Japonya'nın ilk deniz zaferlerinden sorumluydu. Savaşın en parlak Japon deniz komutanı olarak kabul edilen Yamamoto'nun 1943'teki ölümü, orduyu yetenekli bir taktikçiden mahrum etti ve Japonların moraline ciddi bir darbe vurdu.
 Jisaburō Ozawa, Haziran 1944'te Filipin Denizi Muharebesi'nde Japon kuvvetlerinin komutanı ve Japon İmparatorluk Donanması'nda bir amiraldi. Japon filosunun son başkomutanıydı.
 Tadamichi Kuribayashi, Iwo Jima Muharebesi sırasında Japon kuvvetlerinin komutanıydı.
 Isamu Yokoyama, Çin'deki Japon kuvvetlerinin komutanıydı.
 Shigeyoshi Inoue, Mercan Denizi Muharebesi sırasında Japon kuvvetlerinin komutanıydı.
 Korechika Anami, Japonya'nın teslimi sırasında savaş bakanlığı yapan bir generaldi.
 Masakazu Kawabe, Kuzey Burma ve Batı Yünnan'daki Japon kuvvetlerinin komutanıydı.
 Prens Yasuhiko Asaka, orduda bir generaldi. Nankin'e yapılan saldırıya önderlik etmiştir.
 Yasuji Okamura, 1944'ten savaşın sonuna kadar Çin Sefer Ordusu'nun başkomutanıydı.
 Shunroku Hata, Zhejiang-Jiangxi seferi sırasında Japon kuvvetlerinin komutanıydı. Savaş suçlarından yargılandı ve savaştan sonra ömür boyu hapis cezasına çarptırıldı, ancak 1954'te şartlı tahliye edildi. Şehrin bombalanmasından sonra Hiroşima'nın komutasını aldı.
 Harukichi Hyakutake, Henderson Field Muharebesi sırasında Japon 17. Ordusu'na komuta eden bir generaldi.

 Romanya Krallığı (1940–1944) 
küçükresim|Kral I. Mihai (solda) ve Ion Antonescu (sağda)

 Ion Antonescu, 1940'tan 1944'e kadar diktatörlük yetkilerine sahip Romanya Başbakanı ve Conducător (Lider) idi. Ölüm cezasına çarptırıldı ve 1946'da idam edildi.
 I. Mihai, 1940'tan 1947'ye kadar Romanya kralıydı. Antonescu tarafından babası II. Carol'un yerine atandı. Fazla gücü yoktu. Antonescu'yu devirmek için bir darbeye önderlik etti ve 1944'te Romanya'yı Müttefiklerin tarafına geçirdi. 2017 yılında öldü.
 Ion Gigurtu, Antonescu'dan hemen önce, Temmuz'dan Eylül 1940'a kadar Romanya Başbakanıydı. Kendini adamış bir Alman hayranı olarak, Romanya'nın Milletler Cemiyeti'nden çekilmesi (11 Temmuz) ve Nürnberg Yasalarının yerel bir versiyonunun çıkarılması (9 Ağustos) dahil olmak üzere Romanya'nın Mihver Devletleri'ne entegrasyonu için ilk büyük adımları attı.
 II. Carol 1930'dan 1940'a kadar kraldı. Gigurtu'yu ve ardından Antonescu'yu başbakan olarak atadı ve ona diktatörlük yetkileri verdikten sonra Antonescu tarafından istifaya zorlandı.
 Constantin Sănătescu, 1944'te başbakandı.
 Nicolae Rădescu 1944-45'te başbakanlık yaptı.
 Petre Dumitrescu, Sovyetler Birliği'ne karşı yürütülen seferde Üçüncü Ordu'ya komuta etti.
 Constantin Constantinescu-Claps, Dördüncü Ordu'ya komuta etti.
 Emanoil Ionescu, Romanya Kraliyet Hava Kuvvetleri'ne komuta etti.
 Ermil Gheorghiu, Romanya Kraliyet Hava Kuvvetleri'ne komuta etti.
 Horia Macellariu, Romanya Kraliyet Donanması'na komuta etti.
 Horia Sima, Nazi yanlısı "sürgündeki hükümetin" başıydı.

 Mihver'in kukla devletleri ve protektoraları 

 Bağımsız Hırvatistan Devleti (1941–1945) 
sağ|küçükresim| Ante Pavelić
sağ|küçükresim| Philippe Petain
sağ|küçükresim| Jozef Tiso

 Ante Pavelić, 1941'den 1945'e kadar Bağımsız Hırvatistan Devleti'nin (NDH) Poglavnik'iydi.
 II. Tomislav, İtalya doğumlu Hırvatistan Kralı idi.
 Nikola Mandić, 1943'ten 1945'e kadar Pavelić'in başbakanıydı.
 Mladen Lorković, Dışişleri ve İçişleri Bakanlığı görevlerinde bulundu.
 Slavko Kvaternik, Savunma Bakanıydı.
 Vladimir Laxa, Genelkurmay Başkanlığında bulundu.
 Vladimir Kren, Bağımsız Hırvatistan Devleti Hava Kuvvetleri komutanıydı.
 Edgar Angeli, Bağımsız Hırvatistan Devleti Donanması komutanıydı.
 Vjekoslav Luburić, Hırvat Silahlı Kuvvetleri'nin komutanıydı.
 Jure Francetić, Kara Lejyon'un komutanıydı.
 Marko Mesić, Hırvat Lejyonu'nun komutanıydı.
 Andro Vrkljan, Hırvat Deniz Lejyonu'nun komutanıydı.

 Vichy Fransası (1940–1944) 

 Philippe Pétain, 1940'taki kuruluşundan 1944'te Normandiya'nın işgaline kadar bir ordu mareşali ve Vichy rejiminin devlet başkanıydı. Pétain hükümeti, Nazilerle işbirliği yaptı ve Fransız Yahudilerini yakalamak için baskınlar düzenledi. Pétain hükûmetine General de Gaulle'ün Özgür Fransız Kuvvetleri karşı çıktı ve sonunda Fransa, onların eline geçti. Savaştan sonra Pétain vatana ihanetten yargılandı ve ömür boyu hapis cezasına çarptırıldı.
 Pierre Laval, 1940'ta ve 1942'den 1944'e kadar Pétain'in hükûmet başkanıydı. İkinci dönemi altında, Nazi Almanyası ile işbirliği yoğunlaştı. 1945'te Laval vatana ihanetten yargılandı, ölüm cezasına çarptırıldı ve idam edildi.
 René Bousquet, Vichy polis gücünün başkan yardımcısıydı.
 Joseph Darnand, paramiliter Fransız Milisleri'nin komutanıydı. Nazi yanlısı bir lider, Hitler ve Pétain hükûmetlerinin güçlü bir destekçisiydi. Yahudileri toplamak ve Fransız Direnişi'ne karşı savaşmak için Milice'i kurdu. Vatana ihanetten yargılandı ve savaştan sonra idam edildi.
 Jean Decoux, Vichy hükûmetini temsil eden Fransız Çinhindi Genel Valisi'ydi. Decoux'un Çinhindi'deki görevi, selefi General Georges Catroux liderliğindeki Japonlara yönelik yatıştırma politikasını tersine çevirmekti, ancak siyasi gerçekler kısa süre sonra onu aynı yolda ilerlemeye zorladı. Savaştan sonra tutuklanan ve yargılanan Decoux hüküm giymedi.

 Slovak Cumhuriyeti (1939–1945) 

 Jozef Tiso, Slovak Cumhuriyeti'nin cumhurbaşkanı idi.
 Vojtech Tuka, başbakanlık görevinde bulundu.
 Ferdinand Čatloš, Polonya Seferi sırasında Bernolák Saha Ordusu'nun komutanıydı.
 Rudolf Pilfousek, SS-Heimatschutz Slowakei'ın komutanıydı.
 Augustin Malár
 Jan Golian

 Nazi Almanyası'nın kukla devletleri 
sağ|küçükresim| Leonhard Kaupisch
sağ|küçükresim| Vidkun Quisling
sağ|küçükresim|upright=0.68| Milan Nedić

 Danimarka Protektorası (1940–1945) 

 Leonhard Kaupisch, Danimarka'nın askeri komutanı.
 Werner Best, Danimarka'da sivil yönetici olarak görev yaptı.
 Erik Scavenius, 1942'den 1943'e kadar Danimarka başbakanı oldu. 1943'te Danimarka hükûmetini dağıtana ve yerini Alman sıkıyönetimi alana kadar Alman işgal gücüyle işbirlikçi bir politika izledi.
 Frits Clausen, Danimarka Nasyonal Sosyalist İşçi Partisi lideri.
 Christian Peder Kryssing, bir Frikorps Danmark komutanıydı.
 Christian Frederik von Schalburg, bir Frikorps Danmark komutanıydı.
 Knud Børge Martinsen, Schalburg Ordusu'nun komutanıydı.

 Ljubljana Eyaleti (1943–1945) 

 Leon Rupnik, eyalet hükûmetinin başkanıydı.
 Gregorij Rožman
 Ernest Peterlin, Turjak Kalesi Muharebesi'nde bulundu.

 Norveç ulusal hükümeti (1940–1945) 

 Vidkun Quisling, 1942'den 1945'e kadar Norveç ulusal hükümetinin başkanı idi.
 Kjeld Stub Irgens
 Ragnar Skancke
 Sverre Riisnæs
 Jonas Lie, Polis Bakanı ve Norveç'teki Germanic-SS'te SS-Standartenführer.
 Karl Marthinsen, Polis generali, STAPO (Statspolitiet) ve SIPO (Sikkerhetspolitiet) başkanı. Norveç ordusu üzerinde artan güç ve nüfuz nedeniyle 1945'te direniş tarafından öldürüldü.
 Sophus Kahrs, SS Kayak Jäger Taburu "Norveç"in komutanıydı.
 Arthur Qvist, Norveç Lejyonu'nun komutanıydı.

 Sırbistan Ulusal Kurtuluş Hükümeti (1941–1944) 

 Milan Nedić, general ve Ulusal Kurtuluş Hükümeti Başbakanı.
 Milan Acimović, İçişleri Bakanı.
 Dimitrije Ljotić, Zbor'un başkanı ve lideri, Sırp Gönüllü Kolordusu'nun ideolojik lideri.
 Dragomir Jovanović, Sırp Devlet Muhafızları'nın komutanıydı.
 Kosta Mušicki, Sırp Gönüllü Kolordusu komutanıydı.
 Kosta Pećanac, Pećanac Çetnikleri'nin komutanıydı.
 Strahinja Janjić, 1. Belgrad Özel Muharebe Müfrezesi'nin komutanıydı.

 İtalya Krallığı'nın kukla devletleri 

 Arnavutluk Krallığı (1940–1943) 

 Şevket Vërlaci, Arnavutluk Krallığı başbakanı.
 Tefik Mborja, Arnavutluk Faşist Partisi lideri.

 Karadağ Krallığı (1941–1943) 

 Sekula Drljević, Karadağ Federalist Partisi'nin kurucusu ve 1941'de hapsedilene kadar Karadağ Krallığı başbakanıydı.
 Blažo Đukanović daha sonra Karadağ'ın askeri lideriydi ve 1942'den 1943'e kadar Merkezi Milliyetçi Komite'nin başkanıydı.
 Pavle Đurišić, Karadağ Gönüllü Kolordusu'nun komutanıydı.
 Krsto Popović, Lovćen Tugayı'nın komutanıydı.

 Ortak Alman-İtalyan kukla devletleri 

 Yunan Devleti (1941–1944) 

 Georgios Tsolakoglou, 30 Nisan 1941'den 2 Aralık 1942'ye kadar Yunan işbirlikçi hükümetinin başbakanıydı.
 Konstantinos Logothetopoulos, 2 Aralık 1942'den 7 Nisan 1943'e kadar başbakandı.
 Ioannis Rallis, 7 Nisan 1943'ten 12 Ekim 1944'e kadar başbakandı.
 Georgios Bakos, Savunma Bakanı idi.

 Japon İmparatorluğu'nun kukla devletleri 
sağ|küçükresim| Wang Jingwei
sağ|küçükresim| İmparator Puyi
sağ|küçükresim| Zhang Jinghui
sağ|küçükresim| Prens Demchugdongrub

 Burma Devleti (1942–1945) 

 Ba Maw, siyasi lider.

 Kamboçya Krallığı (1945) 

 Sisowath Monivong, 1927'den 1941'deki ölümüne kadar kraldı.
 Norodom Sihanouk, Monivong'un ölümünden sonra kral oldu.
 Son Ngoc Thanh, başbakan.

 Çin Cumhuriyeti-Nankin (1940–1945) 

 Wang Jingwei, Devlet Başkanı, Yönetim Yuanı Başkanı ve resmi olarak Çin Cumhuriyeti olarak bilinen Ulusal Hükûmet'in başkanı.
 Chen Gongbo, Yasama Yuanı başkanı.
 Zhou Fohai, Yönetim Yuanı'nın başı.

 Özgür Hindistan Geçici Hükümeti (1943–1945) 

 Subhas Chandra Bose, Özgür Hindistan hükûmetinin devlet başkanı, başbakanı, Savaş ve Dışişleri Bakanı.

 Laos Krallığı (1945) 

 Phetsarath Ratanavongsa, 1942'den 1945'e kadar başbakan ve kral yardımcısı.

 Mançukuo 

 Puyi, 1934'ten 1945'te devletin dağılmasına kadar Mançukuo İmparatoruydu. Mançurya'nın istilasından sonra Japonlar tarafından Mançurya tahtına oturtuldu. Sovyetler Birliği tarafından yakalanıp hapsedildi ve daha sonra Çin Halk Cumhuriyeti'ne teslim edildi.
 Zhang Jinghui, Mançukuo başbakanıydı. Zhang, Savaş Ağaları Dönemi'nde Mançukuo'yu kurmak için Japonlarla işbirliği yapan Çinli bir general ve siyasetçiydi. Savaştan sonra Kızıl Ordu tarafından yakalandı ve hapsedildi.
 Xi Qia, 1932'de Mançukuo'nun maliye müfettişi, 1934'te bir bakan ve 1936'da saray ve içişleri bakanıydı. Savaşın sonunda Sovyetler tarafından yakalandı ve 1950'de hapishanede öldüğü Çin'e dönene kadar bir Sibirya hapishanesinde tutuldu.
 Chang Hai-peng, Mançukuo İmparatorluk Ordusu'nda bir general.

 Mengjiang 

 Demchugdongrub başkan yardımcısı ve sonradan başkanlık yaptı. 1941'de Moğol Özerk Federasyonu'nun başkanı oldu.
 Li Shouxin

 İkinci Filipin Cumhuriyeti (1943–1945) 

 José P. Laurel, başkan.

 Vietnam İmparatorluğu (1945) 

 Bảo Đại, 1926'dan 1945'e kadar Annam Kralı ve 1945'ten 1949'a kadar Vietnam İmparatoru idi.
 Tran Trong Kim, başbakan.

 Mihver'le birlikte savaşan Mihver dışı devletler 
Çeşitli ülkeler, ortak amaçlar çerçevesinde Mihver güçleriyle yan yana savaştı. Bu ülkeler Tripartite Paktı'nın imzacısı değillerdi ve bu nedenle Mihver'in resmi üyeleri değillerdi.

 Finlandiya (1941–1944) 
küçükresim|Carl Gustaf Emil Mannerheim

 Carl Gustaf Emil Mannerheim, Finlandiya Savunma Kuvvetleri'nin başkomutanı ve Finlandiya Mareşali idi.
 Kyösti Kallio, Finlandiya'nın 4. cumhurbaşkanıydı.
 Risto Ryti, Finlandiya'nın 5. cumhurbaşkanı ve 14. başbakanıydı.
 Johan Wilhelm Rangell, 1941–1943 yılları arasında başbakanlık yaptı.
 Eric Heinrichs, Devam Savaşı sırasında Karelya Ordusu'na komuta etti.
 Karl Lennart Oesch, Devam Savaşı'nın siper savaşı aşamasında Karelya Ordusu ve Aunus Grubu'na komuta etti.
 Jarl Lundqvist, Devam Savaşı sırasında Finlandiya Hava Kuvvetleri'ne komuta etti.
 Väinö Valve, Devam Savaşı sırasında Finlandiya Deniz Kuvvetleri'ne komuta etti.

 Irak Krallığı (1941) 
sağ|küçükresim| II. Faysal

 II. Faysal, Irak kralıydı.
 Reşid Ali Geylani, 1940 ve 1941'de Irak başbakanıydı. İngiliz yanlısı Nuri Said Paşa'yı devirdi ve İngiliz karşıtı bir rejim kurdu. İngiltere, Irak'a karşı ağır ekonomik yaptırımlar ve bir işgalle karşılık verdi. İngiliz-Irak Savaşı, İngiliz zaferi ve Geylani'nin devrilmesiyle sona erdi.
 Emin el-Hüseyn[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (August 2009)">kaynak belirtilmeli</span> ]i milliyetçi faaliyetleri nedeniyle Filistin Mandası'ndan sürgün edilmiş olan Kudüs başmüftüsüydü. Hüseyni, Mayıs 1941'de İngiliz yönetimine karşı kutsal bir savaş için bir fetva yayınladı. Müftünün İngiltere'ye karşı geniş çapta müjdelenen bildirisi, İngiliz karşıtı Irak isyanında etkili oldu.

 Tayland Krallığı (1942–1945) 
küçükresim|Plaek Phibunsongkhram

 Ananda Mahidol, 1935'ten 1946'daki ölümüne kadar Tayland kralıydı. Savaş sırasında Mahidol tarafsız İsviçre'de kaldı. Savaştan sonra, 1945'te Tayland'a döndü.
 Plaek Phibunsongkhram, Tayland Kraliyet Ordusu'nun mareşaliydi ve 1938'den 1944'e kadar Tayland başbakanıydı. Phibunsongkhram rejimi, ekonomik milliyetçilik politkaları ve Çin karşıtı politikalar izledi. 1940'ta, Fransa-Tayland Savaşı olarak bilinen çatışmalarla Hindiçin'i işgal etmeye karar verdi. 1941'de Japonya ile ittifak kurdu ve ülkeyi Burma ve Malaya'yı işgal etmek için kullanmasına izin verdi. Japon yenilgisi yakın olduğunda, 1944'te istifa etmesi için baskı gördü.
 Jarun Rattanakun Seriroengrit, İngiliz Birmanyası'nın Shan Eyaleti' işgal eden Phayap Ordusu'na komuta eden bir generaldi. 
 Phin Choonhavan, Shan Eyaletleri'nin askeri valisi yapılmadan önce Phayap Ordusu'nun 3. Tümenine komuta etmişti.
 Pridi Banomyong, eski bir devrimci ve kabine bakanı idi. 1941'de naiplik konseyine atandı. 1944'te tek naip ve fiili devlet başkanı oldu, ancak bu pozisyon yalnızca nominaldi. 1942'de gizlice direniş güçlerinin, yani Özgür Tay Hareketi'nin lideri oldu.
 Khuang Aphaiwong, 1944–45 arası başbakanlık yaptı.

 Ayrıca bakınız 

 Mihver Devletleri
 II. Dünya Savaşı'nın Müttefik liderleri
 II. Dünya Savaşı'nın komutanları

 Kaynakça 

Kategori:II. Dünya Savaşı'nda kişiler