İleri Seviye Savaş Tüfeği

İleri Seviye Savaş Tüfeği, M-16'nın yerine geçecek bir silah bulmak için 1986'da başlayan bir Amerika Birleşik Devletleri Ordusu programıydı. Savaşın stresi altında, M16'ya sahip ortalama bir asker 45 metreden bir hedefi vurabilir, ancak 220 metrede isabet olasılığı hedefe yapılan on atıştan bire düşerdi. Bu nedenle, 1980'lerin sonlarında, isabet olasılığını ikiye katlayabilecek bir silah yaratmak için ACR programı başlatıldı.Assault Rifles and Their Ammunition: History and Prospects by Anthony G. Williams  ACR programından önce Özel Amaçlı Bireysel Silah gibi daha eski programlar geliyordu. Program, yaklaşık 300 milyon ABD Doları tutarında bir harcamanın ardından 1990 yılında sona erdi.

 Aşama 1 ve 2 
Programın 1. Aşaması, Şubat 1986'da altı şirketle geliştirme sözleşmelerinin imzalanmasıyla başladı: AAI Corporation, Ares Incorporated, Colt's Manufacturing Company, Heckler & Koch (H&K), McDonnell Douglas Helicopter Systems (MDHS) ve Steyr Mannlicher.

Aşama II başlamadan önce iki silah listeden çıkarıldı. Şirketler bir temyiz süreci başlattılar ve sonunda yeniden görevlendirildiler, ancak ACR programı sona ermeden testleri görmek için çok geçti.

 Aşama 3 
Aşama 3, Ağustos 1989'da AAI, Colt, HK ve Steyr'in silah testlerine girmesiyle başladı.

 AAI 
Ana makale: AAI ACR

AAI Corporation, uzun deneysel iğneli tüfek serisinin en son çeşidine girdi. Girişleri, 1402 m / s'de 0,66 gramlık 1,6 × 41,27 mm dart ateşleyen standart 5,56 × 45 mm'lik bir kovan kullandı. Daha önceki çabalarıyla ilgili en büyük şikayetlerden biri, sabote edilmiş bir mermiyle kaçınılması zor bir sorun olan yüksek sesli namlu ağzı patlamasıydı. Sonuç olarak AAI, namlu çıkışını bir M16A2'den çok daha yüksek bir sese indiren bir flaş gizleyici/ses bastırıcı ekledi. Standart 5.56×45mm kasa kullanılırken, gaz sisteminin tasarımı nedeniyle tüfeğin standart mühimmat kullanılarak ateşlenmesi güvenli değildi. Askerlerin şarjöre standart 5.56 × 45 mm NATO mühimmatı yüklemesini önlemek için özel bir şarjör kullanıldı, ancak mermiler yine de elle doldurulabiliyordu. Bir dart kullanmanın ana nedenlerinden birinin düşük geri tepmesi olmasına rağmen, silah üç mermili patlamalarla sınırlıydı. Bu özel tasarım, hızlı ateş için dart mühimmatı ile uzun menzilli yarı otomatik ateş için standart 5.56 NATO mermisi arasında geçiş yapabilen önceki bazı modellerinden daha az karmaşıktı.

 H&K 
Ana makale: Heckler & Koch G11

Heckler & Koch G11 serisi, itici gazın merminin kendisine kalıplandığı, mermiyi daha küçük ve çok daha hafif hale getiren kovansız mühimmat kullandı. ACR testlerinde kullanılan yeni K2 versiyonu, namlunun üst kısmında uzanan tek bir uzun şarjörde 45 mermi tuttu ve bu da belirgin ve biraz tuhaf gözüktü.

 Steyr 
Ana makale: Steyr ACR

Sunulan son giriş, başka bir iğneli tüfek olan Steyr ACR idi. Steyr, ağırlığı azaltmak için plastik bir kovan kullanan merminin detaylarında AAI'dan farklıydı. Sonuç olarak, ateşleme mekanizması oldukça karmaşıktı ve sadece sürgü yerine tüm hazneyi hareket ettiriyordu. Ateşlendiğinde, hazne, arkadan yeni bir merminin içeri itileceği yerde aşağı doğru hareket eder ve kullanılmış kovanı, tabanca kabzasının arkasındaki bir fırlatma deliğinden düşeceği haznenin dışına doğru zorlardı. Hazne daha sonra, sabit bir kama bloğunun önünde kilitleneceği bir yay üzerinde ateşleme konumuna geri dönerdi. Ateş ederken, mermi kovanı dart ile namludan aşağı doğru hareket etti ve çıkarken hızla "sıyrıldı". Yüzüstü ateşlendiğinde diğer askerlere çarpabileceği veya yerden sekebileceği için savaşta bir tehlike oluşturduğu düşünüldü. AAI silahı gibi, Steyr de üç mermi patlamasıyla sınırlıydı.

 Colt 
Ana başlık: Colt ACR

ACR prototiplerinin daha geleneksel olanlarından biri, mevcut M16A2'nin oldukça değiştirilmiş bir versiyonu olan Colt ACR idi. Değişiklikler, yeni bir optik nişan alma sistemi, otomatik ateşleme sırasında geri tepmeyi yumuşatmak için bir hidrolik tampon ve M16'nın karabina versiyonlarında halihazırda kullanımda olana benzer bir çöken dipçik eklenmesiydi. Anahtar tasarım değişikliği, içinde iki küçük mermi bulunan tek bir kartuş olan "dubleks mermilerin" kullanılmasıydı. Olin Corporation, test için üç farklı mermi üretti, ilki uzun boyunlu bir kutuda iki tungsten mermiden oluşuyor, ikincisi iki 1,7 gram (27 gr), 4,0 milimetre (0,158 inç) tungsten mermisi olan standart uzunlukta bir kutu kullanıyordu. ve son olan, biri 2,3 gram (35 gr), diğeri 2,1 gr (33 gr) olmak üzere iki adet 5,7 milimetre (0,224 inç) mermi içeren başka bir standart uzunlukta kasaydı. İkincisi, sonunda ACR denemelerine sunulmak üzere seçildi. Dubleks yükün temel fikri, savaş alanı kayıplarının birincil belirleyicisi olan ateşlenen mermi sayısını artırmaktır. Ancak, kullanıcının uzun menzilli atışlar için geleneksel cephane taşımasını gerektirerek isabetliliği önemli ölçüde azaltırlar.

 Sonuç 
Tüm tasarımlar iyi çalışsa da, hiçbiri programın talep ettiği M16A2'ye göre %100 iyileştirmeyi karşılayamadı ve hatta buna yaklaşamadı. 1986/7'de Birleşik Devletler Ordusu Kara Harp Okulu, bir silah olarak tüfeğin zaten zirveye ulaştığını ve işleri gerçekten iyileştirmenin tek yolunun patlayan bir savaş başlığı kullanmak olduğunu iddia eden bir rapor yayınladı. Nisan 1990'da ACR programının ve Hedef Bireysel Savaş Silahı programının yolunu açtı. Programın toplam maliyeti yaklaşık 300 milyon ABD Doları olmuştur.

 Kaynakça 

 Dış bağlantılar 
 İleri Seviye Savaş Tüfeği - ACR hakkında detaylar

Kategori:Amerika Birleşik Devletleri'nin taaruz tüfekleri
Kategori:Amerika Birleşik Devletleri'nin iptal edilen askerî projeleri
Kategori:Amerika Birleşik Devletleri'nin deneme ve araştırma amaçlı ateşli silahları