Bellek aktarımı

Bellek aktarımı, 1960'larda James V. McConnell ve diğerleri tarafından önerilen biyolojik bir süreçtir. Hafıza aktarımı, bozulmamış bir sinir sistemi yerine etten aşağı aktarılabilen bellek RNA'sı adı verilen hafıza için kimyasal bir altyapı önerir. RNA bilgiyi kodladığından, canlı hücreler dış olaylara tepki olarak kendi RNA'larını üretir ve değiştirir, nöronlarda uyaranları kaydetmek için de kullanılabilir. Bu, McConnell'in planaryanların rejenerasyondan sonra edinilen bilgilerin hafızasını koruduğu deneylerinin sonuçlarını açıkladı. Bellek RNA'sı yoluyla bellek aktarımı şu anda pek kabul gören bir açıklama değildir ve McConnell'in deneylerinin büyük ölçüde yeniden üretilemez olduğu kanıtlanmıştır.

McConnell deneylerinde, planaryaları, ışığa maruz kaldıklarında elektrik şokuyla eşleştirerek vücutlarını kasmaya klasik olarak şartlandırdı. Planaryalar, orijinal eğitilmiş planaryanın hiçbirinin bulunmadığı bir planarya üretmek için birden fazla dilimlemeden (Planarya parçalara ayrılabilir ve her parça tam bir organizmaya dönüşebilir) sonra bile, dilimlendikten ve yeniden oluşturulduktan sonra bu edinimiş bilgileri korudular. Planaryalar öğütüldükten ve genellikle Dugesia dorotocephala olmak üzere eğitimsiz yamyam planaryalara yem olarak verildikten sonra da aynı şey geçerliydi. Sinir sistemi parçalanmış ancak nükleik asitler parçalanmamış olduğundan, bu durum bellek RNA'sının varlığını gösteriyor gibi görünüyordu, ancak daha sonra yalnızca hassaslaşmanın aktarıldığı, veya hiçbir aktarımın meydana gelmediği ve etkinin, donördeki stres hormonları veya kirli laboratuvar camında bırakılan feromon izlerinden kaynaklandığı ileri sürüldü. Bununla birlikte, diğer deneyler, bazı anıların beynin dışında depolanabileceğine dair orijinal bulguları destekliyor gibi görünmektedir.

 Kaynaklar 

Kategori:RNA
Kategori:Moleküler biyoloji
Kategori:Planarya
Kategori:İncelenmemiş çeviri içeren sayfalar
Kategori:Moleküler nörobilim