Huzaa

Huzaa (Arapça: قضاعة), güçlü Kelb ve Tanukhid da dahil olmak üzere, esas olarak Suriye ve kuzeybatı Arabistan'da yoğunlaşan, en azından 4. yüzyıldan, Bizans yönetimi zamanında, 12. yüzyıla kadar, erken İslam döneminde bir Arap kabile konfederasyonuydu. Suriye merkezli Emevi Halifeliği'nin (661-750) ilk halifeleri altında, Huzaa kabilesi, yönetim ve askeri alanda ayrıcalıklı bir konuma sahipti. İkinci Fitne (683-692) döneminde, Yemen'deki rakipleri olan Kays kabilesine karşı Yemen fraksiyonu olarak Güney Arabistan ve diğer kabilelerle ittifak kurdular. Bu ittifakı kurarken, Huzaa'nın liderleri, kuzey Arap ataları Ma'ad'ı bir kenara bırakarak, soylarını Güney Arap Himyer'e göre yeniden düzenlediler ve bu, ilk İslam alimleri arasında yüzyıllarca süren tartışmalara yol açtı.

 Alt kabileler 
Huza'a'nın alt kabileleri şunlardı:

 Cüheyne 
 Kelb
 Bali, toprakları kuzeyde, Suriye sınırlarına kadar Cüheynelere bitişik olan önde gelen bir kabile 
 Behra, Müslümanların Suriye'yi fethinden önce Fırat vadisinden Humus çevresindeki ovalara göç eden küçük bir kabile. 
 Cerm veya Beni Cürüm
 Uzre, tarihsel olarak Suriye ve Hicaz arasındaki sınır bölgelerinde Vadilkura bölgesinde kurulmuş bir kabile. Yesrib sakinleriyle yakın bağları vardı. Aşiretlerinin bir kısmı Suriye'ye göç etti ve bir kısmı orada Emevi halifelerinin önemli görevlerinde bulundu. 
 Kayn, En son 8. yüzyılın sonlarında Şam çevresinde kabileler arası çatışmalara katılanlar olarak anılıyorlardı. 
 Saliḥiler, Ürdün'ün Belka bölgesinde yoğunlaşmış bir kabile.

 Notlar 

 Kaynakça 

 Bibliyografya 






Kategori:Arap kabileleri