Washington Konferansı (1943)

küçükresim|Winston Churchill ve kurmay başkanları ABD'ye giderken
Üçüncü Washington Konferansı (Kod adı: Trident), 12 Mayıs-25 Mayıs 1943 tarihleri arasında Washington, D.C'de düzenlendi. Bu bir İkinci Dünya Savaşı Birleşik Krallık ve Amerika Birleşik Devletleri hükûmet başkanları arasındaki stratejik toplantı. Bu, 20. yüzyılın üçüncü konferansıydı (1941, 1942, 1943), ancak ABD'nin İkinci Dünya Savaşı'na katılımı sırasında gerçekleşen ikinci konferanstı. Heyetlere sırasıyla Winston Churchill ve Franklin D. Roosevelt başkanlık etmiştir.Herman, Arthur. Freedom's Forge: How American Business Produced Victory in World War II, s. 305, Random House, New York, NY, 2012. .

Müttefiklerin Sicilya'yı işgal planları, askerî gücün kapsamı, Normandiya'nın işgal tarihi ve Pasifik Savaşı'nın ilerleyişi tartışıldı.

Toplantılar
Churchill ve Roosevelt iki günde bir Beyaz Saray'da bir araya geldi ve İngiliz ve Amerikan askeri liderleri neredeyse her gün Federal Rezerv Binası'ndaki Yönetim Kurulu Odasında bir araya geldi.

Tartışma ve anlaşma konuları
Churchill, tartışmayı iki ülke arasında açık bir şekilde tartışılan fikirlerle açtı. Tartışılan ana konular İtalyan Seferi, kullanılması gereken askerî güç miktarı, Normandiya çıkarması ve Pasifik Savaşı'nda Çin'e nasıl yardım edileceğiydi. Churchill, operasyonların kapsamının ve önceliklerinin karşılıklı anlaşma ile çözülebileceğini hissetti ve tüm konularda fikir birliğine varıldı.

İtalyan seferi
Tartışılan ilk konu İtalya'daki savaştı. Churchill, Amerikan liderlerini Müttefiklerin Sicilya'yı işgalini desteklemeye ikna etti. İtalya'daki savaşın Alman birliklerini Doğu Cephesinden uzaklaştıracağına ve böylece Almanların Balkanlar'a çok sayıda asker göndermesi gerekeceğinden Rusya'ya nefes alma alanı sağlayacağına inanıyordu. Bu, Müttefiklerin Rusya'ya olan borcundan Rusya'nın Alman güçlerinin Stalingrad'daki yoğun angajmanından kurtulmasını sağlayacaktır.

İtalya'yı savaştan çıkarmak, Müttefiklerin Türkiye ile ilişkilerine de yardımcı olacaktır. Türkiye artık Akdeniz'de İtalya ile rekabet edemezdi. Churchill, Türkiye'den gelecekteki savunma için üslerini kullanmasını isteyebileceklerine inanıyordu.

Askeri gücün kapsamı
Tartışılan bir sonraki hedef, Müttefiklerin kullanması gereken askerî gücün boyutuydu. Her iki ülke de ordular, hava kuvvetleri ve mühimmat dahil olmak üzere düşmana karşı en fazla askerî gücü kullanmaları gerektiği konusunda anlaştılar. İlk olarak Kazablanka Konferansı'nda bahsedilen koşulsuz teslimiyet, Trident'te yeniden tartışıldı. Hem Trident hem de Kazablanka, koşulsuz teslim olma konusundaki farklı görüşler nedeniyle rekabetçi bir atmosfere sahipti. Roosevelt, Amerikalı General Dwight D. Eisenhower ve İngiliz General Henry Maitland Wilson'ın koşulsuz teslim olma görüşlerine karşı ısrarcıydı.

Bu karşıt görüşlere rağmen, uzun süre düşündükten sonra Müttefikler, savaşı Japonya'ya taşımak istedikleri konusunda anlaştılar. Almanya'nın 1944'te savaştan çıkacağına inanıyorlardı, bu yüzden 1945'te Japonya'yı yenmeye konsantre olmaları gerekiyordu. En iyi çözüm, Rusya'yı Japonya'ya karşı savaşa dahil etmek olurdu, çünkü Stalin Japonya'nın yenilgisinde yer almakla ilgilendiğini belirtmişti.

Çin'e yardım
Son olarak ABD ve İngiltere, Pasifik Savaşı'nda ne yapacaklarına karar verdi. İngiliz Mareşal Wavell Burma'yı ziyaret etti ve Müttefiklerin karşılaşacakları birçok engele karşı destek olmalarına yardımcı oldu:

modern silahların kullanımını engelleyen sık ormanlar
potansiyel saldırı süresini sınırlayan muson yağmurları
deniz desteği için birkaç seçenek

Hava desteği dışında Çin'e yardım etmek için çok az alternatif vardı, bu yüzden verimli bir planlama gerekliydi. Ülkeler, Burma'daki bir kara saldırısını atlamanın ve bunun yerine Meşale Harekatı'nda olduğu gibi hava saldırısıyla şaşırtma unsurunu kullanmanın daha iyi olacağı konusunda anlaştılar. İtalya'dan gelen filo Mart 1944'te bu operasyonu kapsayacaktı.

Diğer sonuçlar
Trident Konferansı, Amerikalıların diğer ülkeler üzerinde etkili olması nedeniyle dünya liderliği üzerindeki hakimiyetin değiştiğini göstermektedir.
ABD'nin girişimleri, Müttefik askeri kaynaklarını iki katına çıkarırken, Britanya, bazı taleplerinden taviz vermek zorunda kaldı.
Özellikle, ABD Ordusu Genelkurmay Başkanı General George Marshall, daha önce İngiltere'nin egemen olduğu savaş çabalarında Amerikalıların rolünü artırmak amacıyla bu değişikliğe öncülük etti. Ancak, Sicilya'dan sonraki eylemler hala kararsız kaldı. Churchill, bir İtalyan Seferi'nin yapılmasını istedi, ancak Roosevelt, seferin, ertesi yıl için planlanan Fransa'yı yeniden ele geçirmeye yönelik stratejik planları geciktirebileceğinden endişelendi.

 Ayrıca bakınız 
 II. Dünya Savaşı konferansları

 Kaynakça 

Kategori:1943 konferansları
Kategori:1943'te uluslararası ilişkiler
Kategori:Amerika Birleşik Devletleri-Birleşik Krallık ilişkileri
Kategori:II. Dünya Savaşı konferansları