Platen Olayı

Platen Olayı, Heinrich Heine ve August Graf von Platen arasında gelişen bir tartışma. Alman edebiyatı tarihinin en şiddetli tartışmalarından biri sayılır. 

 Arka Planı 

1819'da Goethe (1749-1832), İran tarzında yazılmış şiirlerden müteşekkil Doğu-Batı Divanı'nı yayımladı. Tartışılan konular arasında, Fars şiirinde yaygın bir şekilde görülen oğlancılık vardı. Goethe, bu aşkın platonik olduğunu savunuyordu. Doğu-Batı Divanı'nda Saki, şair Hâtim'e şöyle der:

23 yaşındayken August Graf von Platen, Goethe'nin şiirlerini Weimar'da coşkuyla okuyordu. Platen, eşcinselliğini 1818'de beyan etse de, şiirlerinde dile getirdiği bir gerçeği, platonik ve aseksüel olarak yaşamaya karar vermişti. 
küçükresim|August Graf von Platen

 Tartışma 

Yıkıcı bir nükte ustası Heinrich Heine, otuzlu yaşlarının başındaydı ve Romantik lirik şiirlerden oluşan bir koleksiyon olan Buch der Lieder (Şarkılar Kitabı) ile meşhur olmuştu. Platen ise soylu bir isme sahipti (Kont Platen-Hallermünde) ama maddi avantajları olmadan büyümüş, edebiyata girmeden önce orduda hizmet etmişti. Platen kasideler, soneler ve Farsça gazel uyarlamalarıyla dikkat çekmişti. Olay, Karl Immermann'ın şarkiyatçı şairler hakkında alaycı dizeler kaleme alması ve Heinrich Heine'ın Reisebilder (Seyahat Resimleri) ciltlerinden birinde bu dizelere yer vermesiyle başladı. Bu taşlamaya öfkelenen Platen, Heine'e antisemitik sıfatlar kullandığı Der romantische Ödipus adlı komedyayı kaleme aldı. Bunun karşılık Heine, bir sonraki seyahat günlüğü, "The Baths of Lucca"da, Platen'e homofobik ithamlarda bulundu.

Heinrich Heine, Reisebilder'in 1827 ekinde Karl Immermann'ın şiirdeki oryantalizmi ele alan "xenien"iniGoethe ve Schiller tarafından yazılan Die Xenien’den ismini alır.

Xenien, 1796-1797 yılları arasında çeşitli edebi figürleri ve eserleri hedef alarak yazıldı. Bu şiirler, özgün bir edebi form olan ve genellikle çift dize (distich) biçiminde yazılan epigramlardır. yayımlar. Bu eleştiriler, romantik ve klasisist yazarlar arasındaki tartışmalardan bu yana yaygın hâle gelen eleştirilerdir:

küçükresim|Heinrich Heine
Platen, bu eleştirilerde ima edilenin kendisi olduğunu hissetmiş ve Heine'a bu epigramı neşrettiği için öfkelenmiştir. Der romantische Ödipus'da Platen, NimmermanKarl Immermann'a bir göndermedir. adında bir karakter öne sürer ve Yahudi kökenleri dolayısıyla Heine'ye antisemitik ithamlarda bulunur. Ona, "Çadırların Festivali'nin ilahi Petrarca'sı",Almancası: “den herrlichen Petrark des Lauberhüttenfestes.” Immermann’ın daha önce Heine ile Petrarca'yı mukayese etmesi dolayısıyla. "sinagogun gururu" (Synagogenstolz) vb. şekillerde hitap eder. Antisemitik klişeler kullanır.

Immermann tartışmayı edebi düzeye geri çekmeye çalışır ancak Heine kısasa kısas kararı alır. Kısa bir süre sonra yayımlanan Reisebilder'in (1830) üçüncü cildinde, Bäder von Lukka (Lukka Hamamları) başlıklı son bölümde Heine, "Şair ve Ilık Dost"Heine, "Dichter und warmen Freund" kelimelerini kullanır; bu "şair ve ılık/sıcak dost" kelimelerine karşılık gelir. "warmen" ve "freund" kelimeleri genellikle eşcinsellere gönderme niteliği taşır. (Dichter und warmen Freund) ile hesabını görür. Platen'in eşcinselliğine atıfta bulunur, aşağılayıcı ifadelerden kaçınmaz: "Hiçbir zaman kadın eline eli değmeyen" Platen, muhtemelen "kafasındaki adamdan çok kıçındaki..." Heine, Platen'in yoksulluğuyla bile alay eder: "Kont'un ilçesi Ay'da".

Diğer nedenlerin yanı sıra Platen'in saldırıları, Heine'nin Münih'teki bir profesörlük başvurusunun reddedilmesinde rol oynar. Heine, Platen'in arkasında aslında Bavyera din adamlarının olduğuna inanır. Bu kıyasıya savaş, Heine'nin 1831'de Paris'e taşınma kararını tetikler. Ayrıca Platen de 1835'te İtalya'da hayatını kaybetmiştir.

Çağdaşları, Heine'nin Platen'in eşcinselliği hakkındaki aşağılayıcı sözlerini Heine'ın biyografisindeki bir leke addetmiştir. Buna karşılık edebiyat eleştirmeni Karl Herlosssohn 1830'da şöyle bir fikir öne sürmüştür: "Heine'in, Platen tarafından saldırıya uğrama şekli, aynı zamanda kendini savunmak zorunda olduğu yoldu." Buna göre Heine, sadece saldırıya uğradığı silahları kullanıyordu. Gotthard Feustel, tartışmanın kökenine iki açıdan baktığında, tüm çabalarına rağmen toplumun normlarına uyamayan kişiler görmüştür. Hans Mayer, onları toplumla bütünleşme çabalarına rağmen başarısız olan dışlanmışlar olarak görmüştür.

 Notlar 

 Kaynakça 

Kategori:Alman edebiyat tarihi