Yerli halklara yapılan soykırımlar

Yerli halkların soykırımı veya yerleşimci soykırımı, yerleşimci sömürgeciliği sürecinde yerli halk topluluklarının yok edilmesidir. Patrick Wolfe'a göre yerli nüfusun soykırımı özellikle yerleşimci sömürgecilik vakalarında muhtemeldir, bazı akademisyenler yerleşimci sömürgeciliğin doğası gereği soykırımcı olduğunu savunurken diğerleri soykırım teriminin geçerli olmadığını savunmaktadır.

Soykırım kavramı 20. yüzyılın ortalarında Raphael Lemkin tarafından ortaya çıkarılırken, İngiliz ve İspanyol imparatorlukları gibi çeşitli Avrupa sömürge güçlerinin genişlemesi ve daha sonra yerli topraklarda kolonilerin kurulması, Amerika, Avustralya, Afrika ve Asya'daki yerli gruplara yönelik soykırımcı şiddet eylemlerini sıklıkla içeriyordu. Lemkin'e göre, kolonizasyon kendi içinde "özünde soykırım" idi. İkinci aşamada, yeni gelenler kendi yaşam tarzlarını yerli gruba empoze eder. Belirli olayların soykırım olarak adlandırılması genellikle tartışmalıdır. David Maybury-Lewis'e göre, soykırımın emperyal ve sömürgeci biçimleri iki ana yolla hayata geçirilir; ya kaynak çıkarma ya da sömürgeci yerleşimler amacıyla sömürülebilir hale getirmek için toprakların orijinal sakinlerinden kasıtlı olarak temizlenmesi ya da yerli halkların sömürgeci veya emperyalist kaynak çıkarma projelerinde zorunlu işçi olarak çalıştırılması yoluyla.

Aralarında Lemkin'in de bulunduğu bazı bilim adamları, bazen etnokırım olarak adlandırılan kültürel soykırımın da tanınması gerektiğini savundular. Bir halk grubu varlığını sürdürebilir, ancak grup kimliğinin temeli olan kültürel ve dini uygulamalarının yasaklanmasıyla grup kimliğini sürdürmesi engelleniyorsa, bu da bir tür soykırım olarak kabul edilebilir. Bu tür bir soykırım olarak kabul edilebilecek örnekler arasında Çin Hükûmeti tarafından Tibetlilere ve Uygurlara yapılan muamele, Amerika Birleşik Devletleri vatandaşları ve Birleşik Devletler hükûmetinin ajanları tarafından Yerli Amerikalılara yapılan muamele ve Kanada hükûmeti tarafından Birinci Milletler halklarına yapılan muamele sayılabilir.

Soykırım tartışmaları

Soykırım kavramı 1944 yılında Raphael Lemkin tarafından ortaya atılmıştır:

II.Dünya Savaşı ve Holokost'tan sonra, bu soykırım kavramı 1948 yılında Birleşmiş Milletler tarafından kabul edilmiştir. Lemkin'e göre soykırım geniş bir şekilde tanımlanmıştı ve ister toplu katliamlar yoluyla fiziksel olsun, ister baskı ve yerli yaşam biçimlerinin yok edilmesi yoluyla kültürel ya da psikolojik olsun, belirli bir etnik grubu yok etmeye yönelik tüm girişimleri içeriyordu. "'Soykırım' ile bir etnik grubun yok edilmesini kastediyoruz ... Genel olarak soykırım, bir ulusun tüm üyelerinin toplu olarak öldürülmesi dışında, bir ulusun derhal yok edilmesi anlamına gelmez. Daha ziyade, grupların kendilerini yok etmek amacıyla, ulusal grupların yaşamının temel dayanaklarını yok etmeyi amaçlayan farklı eylemlerin koordineli bir planını ifade etmek için kullanılır. Böyle bir planın hedefleri, ulusal grupların siyasi ve sosyal kurumlarının, kültürlerinin, dillerinin, milli duygularının, dinlerinin ve ekonomik varlıklarının parçalanması ve bu gruplara mensup bireylerin kişisel güvenliklerinin, özgürlüklerinin, sağlıklarının, onurlarının ve hatta hayatlarının yok edilmesi olacaktır."

BM'nin uluslararası hukukta kullanılan tanımı Lemkin'in tanımından daha dardır ve soykırımın "ulusal, etnik, ırksal veya dini bir grubu kısmen veya tamamen yok etmek amacıyla işlenen aşağıdaki eylemlerden herhangi biri" olarak tanımlanmaktadır:Soykırım Suçunun Önlenmesi ve Cezalandırılması Sözleşmesi, Madde 2

(a) "Grup üyelerini öldürmek;"
(b) "Grubun üyelerine ciddi bedensel veya zihinsel zarar vermek;"
(c) "Grubun fiziksel olarak tamamen veya kısmen yok olmasına yol açacak yaşam koşullarını kasıtlı olarak uygulamak;"
(d) "Grup içinde doğumları önlemeye yönelik tedbirler uygulamak;"
(e) "Grubun çocuklarını zorla başka bir gruba nakletmek."

Tarihsel bir olayın soykırım olarak kabul edilip edilmeyeceğinin belirlenmesi akademik bir tartışma konusu olabilir. Tarihçiler genellikle, yerli halklara yönelik sömürgeci şiddeti doğası gereği soykırım olarak gören Lemkin'inki gibi daha geniş tanımlardan yararlanırlar.

Lemkin şöyle yazmıştır: "Soykırımın iki aşaması vardır: biri, ezilen grubun ulusal yapısının yok edilmesi; diğeri, ezenin ulusal yapısının dayatılması. Bu dayatma da, kalmasına izin verilen ezilen nüfusa ya da nüfusun uzaklaştırılması ve bölgenin ezenin kendi vatandaşları tarafından kolonileştirilmesinden sonra yalnızca bölgeye yapılabilir." (s. 501)

Örneğin, Amerika'nın sömürgeleştirilmesi örneğinde, Amerika'nın yerli halkı ilk dönemde %90'a varan oranda azalmıştır. Yüzyıllar süren Avrupa kolonizasyonunun ardından, nüfusun ne kadarının soykırıma atfedilebileceği tartışmalıdır çünkü hastalık, hastalığın kısmen kasıtsız olarak ortaya çıkması nedeniyle bu düşüşün ana nedeni olarak kabul edilmektedir. Bazı soykırım akademisyenleri, hastalık kaynaklı nüfus düşüşlerini bir grubun diğerine yönelik soykırım saldırganlığından ayırmaktadır. Bazı akademisyenler soykırım yapma niyetinin gerekli olmadığını, çünkü bir soykırımın yerleşimcilerin, sömürge ajanlarının veya devlet ajanlarının azınlık gruplarına karşı şiddet eylemleri gerçekleştirdiği küçük çatışmaların kümülatif sonucu olabileceğini savunmaktadır. Diğerleri ise Avrupa hastalıklarının birçok Yeni Dünya nüfusu üzerindeki korkunç sonuçlarının farklı soykırım şiddeti biçimleriyle daha da kötüleştiğini ve kasıtlı ölümler ile kasıtsız ölümlerin birbirinden kolayca ayrılamayacağını savunmaktadır. Bazı akademisyenler Amerika'nın sömürgeleştirilmesini soykırım olarak değerlendirmektedir, çünkü bunun büyük ölçüde belirli etnik grupların sistematik olarak sömürülmesi, ortadan kaldırılması ve yok edilmesi yoluyla başarıldığını ve bu tür hastalıkların çoğalması için ortam ve koşullar yaratacağını savunmaktadırlar.

Tai S Edwards ve Paul Kelton tarafından 2020 yılında yapılan bir araştırmaya göre, son zamanlarda yapılan çalışmalar "sömürgecilerin yerlileri enfeksiyona karşı savunmasız hale getiren, ölüm oranlarını artıran ve nüfusun toparlanmasını engelleyen koşulların yaratılmasında sorumluluk taşıdığını göstermektedir. Bu sorumluluk, Amerika'yı insansızlaştırmak için daha kasıtlı ve doğrudan şiddet biçimleriyle kesişti... mikroplar artık Amerikan soykırımlarını inkar etmenin temeli olamaz."

 Amerika'nın yerli halkları (1948 öncesi) 

İlk Amerika'nın İspanya tarafından sömürgeleştirilmesi sırasında, özellikle Afro-Avrasya hastalıklarından kaynaklı salgınının yayılması sonucu sekiz milyon kadar yerli insanın öldüğü tahmin edilmektedir. Eş zamanlı olarak, Avrupalılar tarafından Amerikan yerlilerine karşı yürütülen savaşlar ve zulümler de yüz binlerce ila milyonlarca insanın ölümüyle sonuçlanmıştır. Amerikan yerlilerine kötü muamele ve öldürme, Kanada, Amerika Birleşik Devletleri, Meksika, Arjantin, Brezilya, Paraguay ve Şili'ye dönüşecek bölgeler de dahil olmak üzere Amerika'nın her bölgesinde yüzyıllar boyunca devam etmiştir. Amerika Birleşik Devletleri'nde bazı akademisyenler (aşağıda listelenen örnekler) Kızılderili Savaşları ve apaçık kader (Manifest Destiny) doktrininin soykırıma katkıda bulunduğunu belirtmekte, en önemli olaylardan biri olarak Gözyaşı Yolu gösterilmektedir. Öte yandan Tevratta yer alan Kenan halkları denen Amalekler başka olmak üzere çeşitli halklara yönelik ifadeler ve bunlara yönelik Herem uygulamaları da dini hurafeler de bu uygulamaların buralara taşınıp Hristiyanlarca Afrika ve Amerika'daki ve çeşitli sömürgedeki halkları aynı kategorideAvrupalı özellikle ilk gelen İspanyollara göre bu milletler Nuh'un Milletler Tablosu'na göre Ham'ın oğlu Kenan'ın soyundan gelmedir. Bu milletler Yafet soyundan (Avrupalılarında bu soydan geldiğine inanılır) ve Şem (Sam) soyundan geleceklere köle olacak  veya hereme yani soykırıma uğrayacak ırk ;; aynı zamanda Hristiyanlık karşıtı putperestliğe mensup yoldan sapan kişiler, kafirler, sapıklardır. görüp muamele yapmasına zemin hazırlamış olabilir.Grenke, Arthur, God, greed, and genocide: the Holocaust through the centuries, New Academia Publishing, 2005, pp. 17-18.

Buna karşılık, Oregon Üniversitesi'nden Jeffrey Ostler'in 2019 tarihli bir kitabı, soykırımın konuyla ilgili akademik çalışmalarda çoğunluk görüşü olmadığını savunuyor ve şöyle yazıyor;
1992'den bu yana, Amerika kıtasında topyekûn, acımasız ve yaygın bir soykırım olduğu argümanı, Yerli çalışmaları ve soykırım çalışmalarının bazı alanlarında kabul görmeye başlamıştır. Ancak bu argümanın ABD tarihi veya Amerikan Kızılderili tarihi alanındaki ana akım çalışmalar üzerinde çok az etkisi olmuştur. Akademisyenler belirli eylemlere, olaylara, dürtülere ve etkilere soykırımsal olarak işaret etmeye eskisinden daha meyillidir, ancak soykırım bu alanlardaki çalışmalarda anahtar bir kavram haline gelmemiştir.
Bazı akademisyenler etnik temizlik terimini daha uygun bir tanımlama olarak görmektedir. Ethnic Cleansing: The Crime That Should Haunt America (Etnik Temizlik: Amerika'nın Peşini Bırakmaması Gereken Suç) adlı kitabında ayrıntılı olarak anlattığı üzere, tarihçi Gary Anderson soykırımın Amerikan tarihinin hiçbir dönemine uygulanamayacağını, zira "Orta Avrupa, Kamboçya ya da Ruanda'daki olaylara benzer ölçekte kitlesel katliam politikalarının hiçbir zaman uygulanmadığını" ısrarla vurgulamakta, ancak etnik temizliğin gerçekleştiğini savunmaktadır.

 Soykırım olarak sınıflandırılması 
Çalışmalarında bu tarihi soykırım bağlamında inceleyen tarihçiler ve akademisyenler arasında tarihçi Jeffrey Ostler, tarihçi David Stannard, antropolojik demograf Russell Thornton yer almaktadır. (Cherokee Nation), tarihçi Vine Deloria, Jr. (Standing Rock Dakota) ve Russell Means (Oglala Lakota) ve Ward Churchill gibi aktivistler. Stannard, American Holocaust adlı kitabında, Amerika kıtasındaki sömürgeleştirme olaylarını 1948 BM Cenova Soykırım Sözleşmesi'nde yazılı soykırım tanımıyla karşılaştırmakta ve şöyle yazmaktadır;
BM dilinin ışığında -hatta bazı gevşek yapılarını bir kenara bırakırsak- on altıncı, on yedinci, on sekizinci ve on dokuzuncu yüzyıllarda Amerika'da neler yaşandığını bilmek ve bunların soykırım olduğu sonucuna varmamak mümkün değildir. Thornton savaş, şiddet ve katliamların doğrudan sonuçlarını soykırım olarak tanımlar ve bunların çoğu etnik grupların tamamını yok etme etkisine sahiptir. Siyaset bilimci Guenter Lewy, "Kızılderili nüfusundaki azalmanın yüzde 90'ı hastalıklardan kaynaklanmış olsa bile, geriye kötü muamele ve şiddetten kaynaklanan büyük bir ölü sayısı kaldığını" belirtmektedir." 
Etnik çalışmalar profesörü Roxanne Dunbar-Ortiz şöyle demektedir:Varsayılan pozisyonun savunucuları, daha ölümcül olmasa da eşit derecede ölümcül olan diğer nedenlere rağmen hastalık nedeniyle azalmayı vurgulamaktadır. Bunu yaparken de Amerika'nın sömürgeleştirilmesinin, sadece hastalığa karşı bağışıklığı olmayan nüfusların trajik kaderi değil, planlı bir soykırım olduğunu kabul etmeyi reddetmektedirler.An Indigenous Peoples' History of the United States; Roxanne Dunbar-Ortiz; Beacon Press; 2014; Pgs. 41–42
1900 yılına gelindiğinde Amerika'daki yerli nüfusu %80'den fazla, bazı bölgelerde ise %98'e varan oranlarda azalmıştır. Sömürgeciliğin ilk yüzyılında çiçek, kızamık ve kolera gibi hastalıkların etkileri ölü sayısına büyük katkıda bulunurken, sömürgeciler tarafından Kızılderililere karşı uygulanan şiddet, yerinden edilme ve savaşlar sonraki yüzyıllarda ölü sayısına katkıda bulunmuştur. American Philosophy: From Wounded Knee to the Present (2015) adlı kitapta ayrıntılı olarak anlatıldığı üzere; Ayrıca, yarımkürenin ortak tarihinin, her ikisi de son 500 yıldaki Avrupa istilalarının mirasının bir parçası olan soykırım ve kölelik gibi ikili trajedilerle çerçevelenmiş bir tarih olduğu da açıktır. Hem kuzey hem de güneydeki yerli halklar yerlerinden edilmiş, hastalıklardan ölmüş ve Avrupalılar tarafından kölelik, tecavüz ve savaş yoluyla öldürülmüştür. 1491 yılında batı yarımkürede yaklaşık 145 milyon insan yaşıyordu. 1691 yılına gelindiğinde Amerikan yerlilerinin nüfusu yüzde 90-95 oranında, yani yaklaşık 130 milyon kişi azalmıştı.McKenna, Erin, and Scott L. Pratt. 2015. American Philosophy: From Wounded Knee to the Present. Bloomsbury. p. 375.Bununla birlikte, Kolomb öncesi nüfus rakamlarını tahmin etmek, kanıtların parçalı yapısı nedeniyle zordur. Tahminler 8 ila 112 milyon arasında değişmektedir. Russel Thornton, on altıncı yüzyılın ilk yarısında "tesadüfi temas sonucu, hatta doğrudan temas olmaksızın, hastalığın bir Amerikan Kızılderili kabilesinden diğerine yayılmasıyla ortaya çıkan" feci salgın hastalıklar ve nüfus kayıpları yaşandığına dikkat çekmiştir. Thornton ayrıca, Malthus'un "nüfuslar herhangi bir teknoloji düzeyinde kendilerine sunulan gıdanın sınırlarına kadar ve ötesinde artma eğilimindedir" varsayımına dayanan daha yüksek Yerli nüfus tahminlerine de meydan okumuştur."

University College London'dan coğrafyacılara göre, Amerika kıtasının Avrupalılar tarafından sömürgeleştirilmesi, yaklaşık 55 milyon veya yerel nüfusun %90'ı gibi çok sayıda insanın ölümüne yol açmıştır, bu iklim değişikliği ve küresel soğuma ile sonuçlandı. Araştırmanın ortak yazarlarından UCL Coğrafya Profesörü Mark Maslin, büyük ölü sayısının Avrupa ekonomilerini de güçlendirdiğini belirtiyor: "Amerika kıtasının nüfusunun azalması, istemeden de olsa Avrupalıların dünyaya hükmetmesine olanak sağlamış olabilir. Bu aynı zamanda Sanayi Devrimi'ne ve Avrupalıların bu egemenliği sürdürmesine de olanak sağlamıştır."

 Amerika'nın İspanyol Hıristiyan kolonizasyonu 

küçükresim|
16. yüzyıla ait bir Hollanda Devrimi sırasında Amerika'da İspanyol zulmünü resmeden Flaman Protestan Theodor de Bry illüstrasyonu, Las Casas' 'Brevisima relación de la destrucción de las Indias (Hint Adaları'nın Yok Edilişinin Kısa Bir Anlatımı) adlı eserinde Dominiken rahip Bartelome de Las Casas'ın anlattığı, Hispaniola'nın fethi sırasında İspanyolların Yerli halklara yaptığı işkenceleri tasvir etmektedir. Bartolomé şöyle yazmıştır: "Ayakları neredeyse yere değecek kadar büyük, ancak alçak yapılmış bazı Gibbetler diktiler, her biri Kurtarıcımızın ve 12 Havarisinin Onuruna ve Hürmetine (küfürle söyledikleri gibi) On Üç Kişiyi taşıyacak şekilde düzenlenmişti, üzerlerinde asılı dururken onları kül etmek için bir Ateş yaktılar"

İlk İspanyolların Amerika'yı fethi sırasında, modern çağın ilk büyük ölçekli soykırım eylemi olarak tanımlanan bir dizi olayda özellikle Afro-Avrasya hastalıklarının yayılması nedeniyle sekiz milyon kadar Yerli'nin öldüğü tahmin edilmektedir.

Karayipler'deki Tainolara yönelik vahşet ve sistematik imha eylemleri, Dominiken rahibi Bartolomé de las Casas'ı   ('Hint Adaları'nın Yok Edilişinin Kısa Bir Anlatımı') adlı kitabını yazmaya ve 1542'de yayınlamaya sevk etti; bu kitap batı dünyasında geniş yankı uyandırdı ve yazıldığı yıl İspanya Kralının tüm İspanyol topraklarında Kızılderililerin İyi Muamele Görmesi ve Korunması için Yeni Hint Adaları Kanunları adlı fermanını yayınlamaya zorlamada, Amerika'daki yerli halklara yönelik köleliğin kaldırılmasına katkıda bulundu.

Las Casas, İspanyol kolonisi Hispaniola'daki yerli nüfusun birkaç on yıl içinde 400.000'den 200'e düştüğünü yazmıştır. Yazıları, Charles Gibson'ın "İspanyol İmparatorluğu'nun zalim, bağnaz, yozlaşmış, sömürücü ve gerçekliğin ötesinde kendini beğenmiş olarak görüldüğü birikmiş propaganda ve Hispanofobi geleneği" olarak tanımladığı İspanyol Kara Efsanesinin ortaya çıkmasına neden olanlar arasındaydı.

Davis, Kaliforniya Üniversitesi'nden tarihçi Andrés Reséndez, hastalık bir faktör olsa da, maruz kaldıkları sürekli köleleştirme olmasaydı Hispaniola'nın yerli nüfusunun Kara Ölüm sonrasında Avrupalılar gibi toparlanacağını ileri sürmektedir. Bu insani faktörler arasında köleliğin Hispaniola nüfusunun "en büyük katili" olduğunu ve "1492 ile 1550 yılları arasında kölelik, aşırı çalışma ve kıtlık bağlantılarının Karayipler'de çiçek, grip veya sıtmadan daha fazla yerliyi öldürdüğünü" söylemektedir."

Noble David Cook, Kara Efsane Amerika'nın fethi hakkında şunları söylemiştir: "Eski ve Yeni Dünya temasından sonraki ilk yüzyılda öldüğü bildirilen milyonlarca kişiyi öldürmek için çok az İspanyol vardı." Bunun yerine, ölü sayısının bazı tahminlere göre Kızılderili popülasyonlarında %80-90 ölüm oranına sahip;  çiçek hastalığı gibi hastalıklardan kaynaklandığını tahmin etmektedir Ancak tarihçi Jeffrey Ostler, İspanyol kolonizasyonunun hastalıkların yayılması için gerekli koşulları yarattığını, örneğin Hernando de Soto'nun 1539'da Güney Amerika'ya yaptığı seferin "üyelerinin çiçek ya da kızamık geçirmiş olma ihtimalinin çok düşük olduğunu dikkatli çalışmalarla ortaya koyduğunu" savunmuştur. Bunun yerine, seferin neden olduğu aksaklıklar, Amerika'da zaten mevcut olan frengi ve dizanteri ile doğu yarımküreden yeni getirilen bir hastalık olan sıtma gibi hastalıklara karşı yerli halkın savunmasızlığını artırmıştır."

Amerika'nın ilk fethi tamamlandıktan sonra İspanyollar 1503 yılında encomienda sistemini uygulamaya koydu. Teoride "encomienda", kültürel asimilasyonu ve Katolikliğe dönüşümü teşvik etmek için Yerli halk gruplarını İspanyol gözetimi altına aldı, ancak pratikte yüksek ölüm oranıyla acımasız koşullar altında yasal olarak onaylanmış zorla çalıştırma ve doğal kaynak sömürüsüne yol açtı. İspanyollar, sayılarının tükenmez olduğuna inandıkları Yerli halkları yok etmek için yola çıkmamış olsalar da, eylemleri Aravaklar gibi tüm kabilelerin yok olmasına yol açtı. Her altı ayda bir işçilerin üçte birinin öldüğü madenlerde birçok Aravak ölümcül zorla çalıştırma nedeniyle hayatını kaybetti. Tarihçi David Stannard'a göre encomienda, "Orta ve Güney Amerika'daki milyonlarca yerli halkı erken ve acı verici ölümlere sürükleyen" bir soykırım sistemiydi.

İspanyol ve Portekizlilerin Amerika'daki yerli halklara yönelik soykırımları, yerli nüfusun yaklaşık %90'ını, tarımın ve altyapının çoğunu yok etmiştir.

Ekolog Simon Lewis ve jeolog Mark Maslin'e göre, bu soykırımların kapsamı o kadar genişti ki, orman rejenerasyonu ek karbon tutulması ile sonuçlandığı için 1550 ve 1700 yılları arasında küresel sıcaklık düşüşüne neden oldu.

UC Riverside profesörü Clifford Trafzer'e göre, 1760'larda Gaspar de Portolà ve Junípero Serra önderliğinde Kaliforniya'yı güçlendirmek için gönderilen bir keşif gezisine ise  kölelik, zorla din değiştirme ve hastalık bulaştırma yoluyla soykırım damgasını vurmuştur.

 Amerika kıtasının İngiliz sömürgeciliği 

 Kunduz Savaşları 
On yedinci yüzyıldaki Kunduz Savaşları sırasında İrokualar diğer Mohikanlar, Huronlar, Neutral Konfederasyonu, Erielileri, Susquehannock (Conestoga),kuzey Algonkinler dahil olmak üzere birçok büyük kabile konfederasyonunu etkili bir şekilde yok etmiştir ve Irokualar tarafından uygulanan savaş tarzının aşırı acımasızlığı ve yok edici doğası, bazı tarihçilerin bu savaşları İrokua Konfederasyonu tarafından işlenen soykırım eylemleri olarak etiketlemesine neden oldu.
Kalinago katliamı, 1626

Kalinago katliamı, 1628 yılında İngiliz ve Fransız yerleşimciler tarafından Saint Kitts'te yaklaşık 2.000 Ada Karibinin katledilmesidir.

Karib Şefi Tegremond, St.Kitts'i işgal eden İngiliz ve Fransız yerleşimcilerin sayısının artmasından rahatsız olmaya başladı. Bu durum çatışmalara yol açtı ve diğer Ada Kariblerinin de yardımıyla yerleşimcilerin ortadan kaldırılmasını planlamaya başladı. Ancak, planı Barbe adlı bir Kızılderili kadın tarafından Thomas Warner ve Pierre Belain d'Esnambuc'a ifşa edildi. Harekete geçen İngiliz ve Fransız yerleşimciler, Karibleri sarhoş oldukları bir partiye davet ettiler. Karibler köylerine döndüklerinde, aralarında Şef Tegremond'un da bulunduğu 120 kişi uykularında öldürüldü. Ertesi gün, kalan 2,000-4,000 Karib, Bloody Point ve Bloody River bölgesine sürüldü ve burada 2,000'den fazlası katledildi, ancak 100 yerleşimci de öldürüldü. Bir Fransız, Manşinel zehirli okla vurulduktan sonra delirdi. Kalan Karibler kaçtı. Daha sonra, 1640 yılına gelindiğinde, zaten köleleştirilmemiş olanlar Dominika'ya götürüldü.

Pekuotları yok etme girişimi, 1636-1638

küçükresim|1743 tarihli bir 1638 Hartford Antlaşması İngiliz sömürgeciler Pekot Savaşı'ndan sağ kurtulan Pekotların topraklarına dönmelerini, kabile dillerini konuşmalarını veya kendilerini Pekot olarak adlandırmalarını yasaklayarak Pekot kültürel kimliğini ortadan kaldırmaya çalıştı.Piecuch, Jim. "Hartford, Treaty of." The Encyclopedia of North American Colonial Conflicts to 1775: A Political, Social, and Military History, edited by Spencer C. Tucker, et al., vol. 1, ABC-CLIO, 2008, p. 375. Gale eBooks. Accessed 17 Aug. 2023.

Pekuot Savaşı, 1636 ile 1638 yılları arasında New England'da Pekuot kabilesi ile Massachusetts Körfezi, Plymouth ve Saybrook kolonilerindeki kolonistler ve onların Narragansett Kabilesi ve Mohegan kabilesindeki müttefiklerinden oluşan bir ittifak arasında meydana gelen silahlı bir çatışmadır.

Savaş Pekuotların kesin yenilgisiyle sonuçlandı. Connecticut ve Massachusetts kolonileri 1630'lardaki Pekuot Savaşı sırasında öldürülen düşman Kızılderililerin kelleleri ve daha sonra sadece kafa derileri için ödüller teklif etti; Connecticut 1637'de Pequot'u öldürdükleri için Moheganlara özel olarak tazminat ödedi.  Savaşın sonunda yaklaşık 700 Pekot öldürülmüş ya da esir alınmıştı.John Winthrop, Journal of John Winthrop. ed. Dunn, Savage, Yeandle (Cambridge, MA: Harvard University Press, 1996), 228.

İngiliz sömürgeciler savaştan sağ kurtulan tahminen 2.500 Pekuot'a sert ve cezalandırıcı bir antlaşma dayattılar; 1638 Hartford Antlaşması Pekuot kültürel kimliğini ortadan kaldırmaya çalıştı - Pekuotların topraklarına dönmelerini, kabile dillerini konuşmalarını ve hatta kendilerini Pequot olarak adlandırmalarını yasaklayan hükümlerle - ve Pekuot Ulusunu etkili bir şekilde dağıttı, hayatta kalanların çoğu idam edildi ya da köleleştirildi ve satıldı. Yüzlerce esir köle olarak Batı Hint Adaları'na satıldı;Lion Gardiner, "Relation of the Pequot Warres", in History of the Pequot War: The Contemporary Accounts of Mason, Underhill, Vincent, and Gardiner (Cleveland, 1897), p. 138; Ethel Boissevain, "Whatever Became of the New England Indians Shipped to Bermuda to be Sold as Slaves," Man in the Northwest 11 (Spring 1981), pp. 103–114; Karen O. Kupperman, Providence Island, 1630–1641: The Other Puritan Colony (Cambridge, MA: Harvard University Press, 1993), p. 172 Sonuç, Pekuot kabilesinin Güney New England'da yaşayabilir bir yönetim olarak ortadan kaldırılması ve sömürge yetkililerinin onları soyu tükenmiş olarak sınıflandırması oldu. Ancak Pekuot kabilesinin üyeleri bugün hala federal olarak tanınan bir kabile olarak yaşamaktadır.

Narragansett halkının katliamı,1675

Büyük Bataklık Katliamı, Kral Philip'in Savaşı sırasında New England sömürge milisleri tarafından Aralık 1675'te Narragansett kabilesine karşı gerçekleştirilmiştir. O yılın 15 Aralık günü Narraganset savaşçıları Jireh Bull Blockhouse'a saldırmış ve en az 15 kişiyi öldürmüştür. Dört gün sonra, İngiliz kolonileri Plymouth, Connecticut ve Massachusetts Körfezinden milisler Rhode Island, South Kingstown'daki ana Narragansett kasabasına yönlendirildi. Yerleşim yakıldı, sakinleri (kadınlar ve çocuklar dahil) öldürüldü ya da tahliye edildi ve kabilenin kışlık depolarının çoğu yok edildi. Kesin rakamlar bilinmemekle birlikte, en az 97 Narragansett savaşçısının ve 300 ila 1.000 savaşçı olmayan kişinin öldürüldüğüne inanılmaktadır.Gott, Richard (2004). Cuba: A new history. Yale University Press. p. 32. Katliam, katliamı hemen takip eden dönemde Narragansett kabilesi için kritik bir darbe olmuştur."Flintlock and Tomahawk—New England in King Philip's War" by Douglas Edward Leach, New York: MacMillan, 1958, pg. 130–132  Bununla birlikte, Pequotlar gibi Narragansett halkı da bugün federal olarak tanınan bir kabile olarak yaşamaya devam etmektedir.

Fransız-Kızılderili Savaşı ve Pontiac Ayaklanması, 1754-1763

12 Haziran 1755'te, Fransız-Kızılderili Savaşı sırasında, Massachusetts valisi William Shirley bir erkek Kızılderili kafa derisi için 40 Sterlin, Kızılderili kadın ya da 12 yaşından küçük çocukların kafa derileri için 20 Sterlin ödül koydu. 1756'da Pennsylvania vali yardımcısı Robert Hunter Morris, Lenni Lenape (Delaware) halkına karşı savaş ilanında "On İki Yaşından Büyük Her Erkek Kızılderili Düşmanın Kafa Derisi İçin 130 Parça Sekiz" ve "Öldürüldüklerine dair kanıt olarak gösterilen Her Kızılderili Kadının Kafa Derisi İçin 50 Parça Sekiz" teklif etmiştir." Pontiac Ayaklanması sırasında Albay Henry Bouquet, amiri Sir Jeffrey Amherst ile birlikte biyolojik savaş yoluyla düşman Kızılderililere çiçek mikrobu içeren battaniyeleri verip bu hastalığı onlara bulaştırmak için komplo kurmuştur.

Kanada

küçükresim|Resmi olarak, Beothukların sonuncusu, Shanawdithit (yaklaşık 1801 - 6 Haziran 1829)
küçükresim|Suzannah Anstey (doğumdaki soyadı Manuel. 1832-1911), Beothuk 'Elizabeth' adlı kadının kızı ve kocası Samuel Anstey (1832-1923) Twillingate

Çatışmasız olmasa da Avrupalı Kanadalıların "İlk Milletler" denen yerli halklar ve İnuitlerle ilk etkileşimleri nispeten barışçıldı. İlk Milletler ve Métisler Kanada'daki Avrupa kolonilerinin gelişiminde, özellikle de Kuzey Amerika kürk ticareti sırasında Avrupalı "coureur des bois" ve "voyageur"'lara kıtayı keşfetmelerinde yardımcı oldukları için kritik bir rol oynadı. Ancak zaman içinde Avrupalıların İlk Milletlerle olan bu ilk etkileşimleri dostluk ve barış antlaşmalarından toprakların antlaşmalar yoluyla ellerinden alınmasına dönüşmüştür. 18. yüzyılın sonlarından itibaren Avrupalı Kanadalılar Yerli halkları Batı Kanada toplumuna asimile olmaya zorlamıştır. Bu girişimler 19. yüzyılın sonları ve 20. yüzyılın başlarında zorunlu entegrasyon ve yer değiştirmelerle doruk noktasına ulaşmıştır.

Avrupa kolonizasyonunun bir sonucu olarak, Yerli nüfusu yüzde kırk ila seksen oranında azaldı.  Bu düşüş, doğal bağışıklıkları olmayan grip, kızamık ve çiçek hastalığı gibi Avrupa hastalıklarının taşınması, kürk ticareti üzerindeki çatışmalar, sömürge yetkilileri ve yerleşimcilerle çatışmalar ve Yerli topraklarının yerleşimcilere kaybedilmesi ve ardından birkaç ulusun kendi kendine yeterliliğinin çökmesi gibi çeşitli nedenlere bağlanmaktadır.

Shanawdithit'in 1829'da ölümüyle Beothukların ve Newfoundland'ın yerli halkının, salgın hastalıklar, açlık, gıda kaynaklarına erişim kaybı ve İngiliz ve Fransız balıkçılar ve tüccarlar tarafından yerlerinden edilmelerinin ardından resmen soylarının tükendiği ilan edildi.  Akademisyenler Beothuk'la ilgili soykırım tanımında hemfikir değildir ve tarafların farklı siyasi gündemleri vardır. Bazı akademisyenler Beothuk'un yukarıda belirtilen unsurlar nedeniyle öldüğüne inanırken, bir başka teori de Avrupalıların onlara karşı sürekli bir soykırım kampanyası yürüttüğüdür. "Kültürel soykırım" kavramının ve bunun yerleşimci sömürgecilikle ilişkisinin daha yeni anlaşılması, modern akademisyenleri Kanada devletlerinin Yerli halkların fiziksel ve kültürel olarak yok edilmesi sürecinin üretilmesi ve meşrulaştırılmasındaki rolünün soykırımcı yönlerinin yeniden tartışılmasına yöneltmiştir. 1990'larda bazı akademisyenler, bununda soykırım olarak nitelendirilmesi gerektiğini belirtip, "Kanada Kızılderili yatılı okul sistemi"ni sömürgecilikten kaynaklanan bir soykırım süreci olarak tanıması için baskı yapmaya başladı. Bu kamusal tartışma 2008 yılında "Kanada Hakikat ve Uzlaşma Komisyonu"'nun kurulmasına yol açtı.

Kanada Kızılderili yatılı okul sistemi, 1876 yılında "Kızılderili Yasası" (Indian Act) 'nın kabul edilmesinin ardından kurulmuştur. Sistem, çocukları baskın Kanada kültürüne asimile etmek amacıyla ailelerinin ve kültürlerinin etkisinden uzaklaştırmak için tasarlanmıştır.  Son okul 1996 yılında kapanmıştır. Sistemin varlığı boyunca, yerli çocukların yaklaşık %30'u veya kabaca 150.000'i ulusal düzeyde yatılı okullara yerleştirilmiş; bu öğrencilerin en az 6.000'i yatılı okullara devam ederken ölmüştür. Sistem kültürel soykırım: "Çocuğun içindeki Kızılderiliyi öldürmek" olarak tanımlanmıştır. 1960'lardan 1980'lere kadar süren ve Altmışlı Yıllar Kepçesi olarak adlandırılan bu sürecin bir kısmı soruşturulmuş ve çocuklara el konulması Yargıç Edwin Kimelman tarafından soykırım olarak nitelendirilmiştir: "Bir çocuğu kendi kültüründen aldınız ve çocuğa sahip olan aileye hiçbir [danışmanlık] yardımı yapmadan onu yabancı bir kültüre yerleştirdiniz. Bunda dramatik ve temelde yanlış olan bir şey var."Genocide; Szumski, Bonnie; Greenhaven Press; 2001; Pgs. 155-8  Yatılı okul sisteminin bir başka yönü de, okulların Yerli olmayan erkeklerle evlenme tavsiyesine uymamayı seçen Yerli kadınlara zorla kısırlaştırma uygulamasıydı. Yerli kadınlar Kanada nüfusunun sadece %2,5'ini oluşturuyordu, ancak Kanada öjenik yasaları (Kanada Alberta Eyaleti Cinsel Kısırlaştırma Yasası gibi) kapsamında - birçoğu bilgileri veya rızaları olmadan- kısırlaştırılanların %25'ini oluşturuyordu.Pegoraro, L. (2015). Second-rate victims: the forced sterilization of Indigenous peoples in the USA and Canada. Settler Colonial Studies, 5(2), 161–173.

küçükresim|Kanada'daki Yerli halklara yönelik kültürel soykırımı onaylayan resmi Kanada Hakikat ve Uzlaşma Komisyonu'nun rapor özetinin kapak sayfası. Başlık,"Honour the Truth, Reconciling for the Future" Anlamı:"Gerçeği Onurlandırmak, Gelecek için Uzlaşmak."
Hakikat ve Uzlaşma Komisyonu'nun Yönetici Özeti, devletin zorla asimilasyon yoluyla kültürel soykırım politikası izlediğini ortaya koymuştur. İfadenin muğlaklığı, fiziksel ve biyolojik soykırımın da gerçekleştiği yorumuna olanak tanımıştır. Ancak komisyon, fiziksel ve biyolojik soykırımın gerçekleştiği sonucuna varmaya yetkili değildi, zira böyle bir bulgu Kanada hükûmeti için kanıtlanması zor bir yasal sorumluluk anlamına gelecekti. Sonuç olarak, Kanada hükûmetinin de Yerli halklara karşı fiziksel ve biyolojik soykırım yapıp yapmadığına dair tartışma açık kalmaya devam etmektedir. Kültürel soykırım ifadesi, tarihte açıkça kabul edilmiş bir soykırım olan Holokost'tan ayırt etmek için kullanılmaktadır. Bazıları bu tanımın, kültürel yıkımla birlikte meydana gelen biyolojik ve fiziksel soykırım eylemlerini göz ardı ettiğini savunmaktadır.

Uluslararası hukuk bağlamında ele alındığında, Kanada'daki sömürgecilik Birleşmiş Milletler'in soykırım suçu tanımında yer alan her bir kritere uymaktadır. Bununla birlikte, aşağıdaki tüm fiziksel soykırım örnekleri, faillerin eylemlerinin ardındaki niyet ve genel motivasyonların gerekliliği henüz geniş çapta kabul görmediği için hala oldukça tartışmalıdır.

Kanada'nın Yerli halklara yönelik eylemleri, 1862 Kuzeybatı Pasifik çiçek hastalığı salgını gibi ölümcül hastalıkların yayılması yoluyla BM soykırım tanımının ilk örneği olan "grup üyelerinin öldürülmesi" kapsamında kategorize edilebilir. Ülkenin diğer bölgelerinden diğer örnekler arasında Saskatoon'daki donarak ölümler,  Kayıp ve Öldürülen Yerli Kadınlar, Kızlar ve İki Ruhlu insanlar salgını ve Nova Scotia valisi Edward Cornwallis tarafından sunulan kafa derisi yüzme ödülleri yer almaktadır.

İkinci olarak, Hakikat ve Uzlaşma Komisyonu tarafından da teyit edildiği üzere, yatılı okul sistemi (b) ve (e)'nin açık bir örneğidir ve benzer eylemler Milenyum Kepçesi aracılığıyla günümüzde de devam etmektedir, çünkü Yerli çocuklar orantısız bir şekilde ailelerinden alınmakta ve Kanada çocuk refahı sistemi aracılığıyla genellikle farklı kültürlerden olan başkalarının bakımına verilmektedir. Dahası, rezervlerde yaşayan çocuklar sosyal hizmetler için yetersiz finansmana maruz kalmaktadır ve bu da Kanada hükûmetini sorumlu tutmak amacıyla 2021'in başlarında Kanada İnsan Hakları Mahkemesince dokuzuncu uyumsuzluk kararının verilmesine yol açmıştır.
küçükresim|Toronto sokaklarında büyük bir protestocu kalabalığı. Kırmızı bir elbise ve Mohawk Savaşçı bayrağı kalabalığın üzerinde yükselirken görülüyor. Toronto'da BLM protestosu sırasında yürüyüşçüler MMIW (Kayıp ve Öldürülen Yerli Kadınlar) kırmızı elbisesi ve Mohawk Savaşçı Bayrağı taşıyor.(30 Mayıs 2020)
BM tanımının (c) alt bölümü: "Bir grubun fiziksel olarak tamamen veya kısmen yok olmasına yol açacak yaşam koşullarını kasten uygulamak", Yerli topluluklarda kitlesel kıtlıklara yol açan karibu ve bizonların neredeyse tamamen yok edilmesi, sosyal hizmetlerin yetersiz ve erişilemez olması nedeniyle rezerv koşullarının Yerli halkların yaşam kalitesini nasıl ihlal ettiği ve birinci dünya ülkelerindeki en iç karartıcı su kalitesine sahip olması gibi tarihi mirasları olan bir soykırım eylemidir. Kanada ayrıca toprak, su, hava ve halkların kendileri için tehdit oluşturan tehlikeli ve ölümcül ekolojik toksisiteleri Yerli bölgelerinin yakınında veya üzerinde konumlandırmaktadır. Yerli halk, son yıllarda "grup içinde doğumları önlemeye yönelik tedbirlerin dayatılması" olan (d)'yi bildirmeye devam etmektedir. Özellikle 2018 yılında Moose Jaw, Saskatchewan'da avukat Alisa Lombard tarafından temsil edilen D.D.S. vakasında olduğu gibi, Yerli halklara yönelik kısırlaştırma prosedürleri konusunda bilgilendirilmiş onamdan kaçınılması yoluyla... Yukarıda listelenenler gibi örnekler, Yerli halkların karşı karşıya kaldığı tarihsel ve güncel soykırım zararlarını protesto etmek için ülke çapında yaygın fiziksel ve sanal eylemlere yol açmıştır.

28 Temmuz 2022 tarihinde Papa Francis'in Kanada ziyareti sırasında Notre-Dame de Québec Katedralinde Papa şunları söylemiştir: "Yerli kardeşlerimizle iyileşme ve uzlaşma sürecini düşünürken, Hıristiyan toplumu bir daha asla bir kültürün diğerlerinden üstün olduğu ya da diğerlerini zorlama yollarına başvurmanın meşru olduğu fikrinin kendisine bulaşmasına izin veremez."  Papa Francis, bir hafta süren Kanada gezisinin ardından 30 Temmuz 2022'de Roma'ya dönüş uçağında bir gazetecinin sorusuna yanıt verdi: "Doğru, kelimeyi kullanmadım çünkü aklıma gelmedi ama soykırımı tanımladım ve soykırım olan bu iş için af diledim, bağışlanma istedim. Mesela bunu da kınadım: Çocukları alıp kültürü değiştirmek, zihniyetleri değiştirmek, gelenekleri değiştirmek, bir ırkı, diyelim ki bütün bir kültürü değiştirmek. Evet, bu teknik bir kelime, soykırım ama aklıma gelmediği için kullanmadım ama tarif ettim. Bu doğru; evet, bu bir soykırım. Evet, hepiniz sakin olun. Benim bunu söylediğimi söyleyebilirsiniz, evet, bu bir soykırımdı."

Meksika
küçükresim|right|Orta Meksika'da birbirini izleyen salgın hastalıkların neden olduğu yerli halkların nüfus düşüşü grafiği
Apaçiler
1835 yılında Meksika'nın Sonora eyaleti hükûmeti Apaçiler için bir ödül koydu ve bu ödül zamanla 14 yaş ve üzeri her erkek kafa derisi için hükûmet tarafından 100 peso ödenmesine dönüştü.History Of The North Mexican States And Texas, Vol. II 1801-1889, San Francisco, The History Company, Publishers,1889, Chapter 24 1837 yılında Meksika'nın Chihuahua eyaleti de Apaçi kafa derileri için savaşçı başına 100 peso, kadın başına 50 peso ve çocuk başına 25 peso olmak üzere bir ödül teklif etti.
Mayalar
Yucatán Kast Savaşı, sömürgecilerin Güneydoğu Meksika'daki Mayaların ortak topraklarına tecavüz etmesinden kaynaklanmıştır.Terry Rugeley, Yucatan's Maya Peasantry and the Origins of the Caste War (San Antonio, 1996) Siyaset bilimci Adam Jones'a göre: "Bu vahşi ırk savaşı her iki tarafta da soykırıma varan vahşete sahne olmuş ve 200.000'e yakın kişi öldürülmüştür."
Yakiler

Meksika hükûmetinin Yaqui kabilesinin çeşitli ayaklanmalarına verdiği yanıt, özellikle Porfirio Diaz döneminde soykırıma benzetilmiştir.Yaquis: The Story of a People's War and a Genocide in Mexico Paco Ignacio II Katliam nedeniyle, Yaqui kabilesinin Meksika'daki nüfusu Diaz döneminde 30.000'den 7.000'e düşmüştür. Bir kaynağa göre bu Yaquilerden en az 20.000'i Sonora'daki devlet cinayetlerinin kurbanı olmuştur.http://www.vanguardia.com.mx/pacoignaciotaiboiinarragenocidiodeyaquisenmexico-185265 2019'da Meksika Devlet Başkanı Andrés Manuel López Obrador  yaşanan suiistimaller için özür dilemeye hazır olduğunu söylemiştir.

Arjantin

Arjantin, 19. yüzyılın ikinci yarısında yerli halklar ve komşu devlet Şili ile çatışma pahasına toprak genişletme kampanyaları başlattı.  Mapuçe halkı, Arjantin askerî güçleri tarafından atalarının topraklarından zorla çıkarıldı, ölümler ve yerinden edilmelerle sonuçlandı. 1870'lerde Başkan Julio Argentino Roca, Pampas bölgesinde yaşayan Mapuçelerin boyun eğdirilmesi, köleleştirilmesi ve soykırıma uğratılmasıyla sonuçlanan Çölün Fethi (İspanyolca: Conquista del desierto) askeri operasyonunu hayata geçirdi.

Güney Patagonya'da hem Arjantin hem de Şili yerli topraklarını ve sularını işgal etmiş ve Tierra del Fuego (Ateş Arazisi)'daki koyun çiftçileri ve işadamları tarafından uygulanan soykırımı kolaylaştırmıştır. 19. yüzyılın sonlarından itibaren, Tierra del Fuego Altına Hücum sırasında, Avrupalı yerleşimciler Arjantin ve Şili hükûmetleriyle birlikte Selknamları, Yamanaları ve Manekenkleri sistematik olarak yok etmiştir. Onların yok edilmesi bugün Selknam soykırımı olarak bilinmektedir.

Arjantin ayrıca kuzeye doğru genişlemiş, örneğin Napalmi katliamında olduğu gibi soykırım olarak nitelendirilebilecek bir politikayla birçok Chaco halkını mülksüzleştirmiştir.

Paraguay
Üçlü İttifak Savaşı (1865-1870) Brezilya İmparatorluğu tarafından, Bartolomé Mitre'nin Arjantin hükûmeti ve Venancio Flores'in Uruguay hükûmeti ile ittifak halinde Paraguay'a karşı başlatıldı. Brezilya, Arjantin ve Uruguay hükûmetleri, "yüksek akit tarafların" Paraguay hükûmetini devirmek üzere kendilerini bağladıkları gizli bir antlaşma imzaladı. Beş yıl süren savaşta Paraguay nüfusu siviller, kadınlar, çocuklar ve yaşlılar da dahil olmak üzere azaldı. Julio José Chiavenato, Amerikan Soykırımı adlı kitabında bunun "sadece öldürülecek Paraguaylı kalmadığında sona eren topyekûn bir imha savaşı" olduğunu belirtir ve Paraguay'ın yetişkin erkek nüfusunun %99,5'inin savaş sırasında öldüğü sonucuna varır. Savaştan önce yaklaşık 420.000 olan nüfustan geriye sadece 14.000 erkek ve 180.000 kadın kalmıştır.Chiavenatto,Julio José. Genocídio Americano: A Guerra do Paraguai, Editora Brasiliense, SP. Brasil, 1979, page 170

Yazar Steven Pinker şöyle yazmıştır: 

Şili
Tarihi Araucania'nın Şili ordusu tarafından sözde pasifize edilmesi, 1860'lar ile 1880'ler arasında o zamana kadar bağımsız olan Mapuçeleri mülksüzleştirdi. Önce Arauco Savaşı ve ardından Araucania'nın İşgali sırasında Mapuçe halkı ile çoğunlukla Araucania'da yaşanan uzun soluklu bir çatışma yaşandı.
Amerika Birleşik Devletleri'nin Yerli topraklarını sömürgeleştirmesi

Stacie Martin, Amerika Birleşik Devletleri'nin Yerli nüfusuna karşı soykırım eylemleri nedeniyle uluslararası toplum tarafından yasal olarak uyarılmadığını, ancak birçok tarihçi ve akademisyenin Mystic katliamı, Gözyaşı Yolu, Sand Creek Katliamı ve Mendocino Savaşı gibi olayları doğası gereği soykırım olarak tanımladığını belirtmektedir.

Roxanne Dunbar-Ortiz, ABD tarihinin ve miras kalan Yerli tarihsel travmasının, ABD'nin Yerli halklara karşı işlediği soykırım ele alınmadan anlaşılamayacağını belirtiyor. Sömürge döneminden Amerika Birleşik Devletleri'nin kuruluşuna kadar ve yirminci yüzyılda da devam eden bu süreç, işkence, terör, cinsel istismar, katliamlar, sistematik askeri işgaller, Kızılderili uzaklaştırma politikaları yoluyla Yerli halkların atalarının topraklarından çıkarılması, Yerli Amerikalı çocukların askeri benzeri yatılı okullara zorla gönderilmesi, tahsisat ve fesih politikasını gerektirmiştir.

Pontiac Savaşı sırasında Bouquet ve Amherst arasında teati edilen mektuplarda Amherst'in Bouquet'e Yerli halkın yok edilmesi gerektiğini yazdığı görülüyor:

"Kızılderilileri battaniyelerle aşılamanın yanı sıra bu iğrenç ırkın kökünü kazımaya hizmet edebilecek diğer tüm yöntemleri denemeniz iyi olacaktır."

Tarihçiler bunu Amherst'in soykırım niyetinin bir kanıtı ve Amerika'nın sömürgeleştirilmesi sırasında Amerikan yerlilerine karşı sıklıkla sergilenen daha geniş bir soykırım tutumunun bir parçası olarak görmektedir. 1837'de çiçek hastalığı ABD'nin kuzey ovalarını kasıp kavurduğunda, ABD Savaş Bakanı Lewis Cass 1837'de hiçbir Mandan'a (Arikaralar, Kriler ve Karaayaklar ile birlikte) çiçek aşısı yapılmamasını emretti ve bu aşılar başka bölgelerdeki diğer kabilelere yapıldı.

Amerika Birleşik Devletleri bugüne kadar herhangi bir hakikat komisyonu kurmamış ya da Yerli halkların soykırımı için bir anıt inşa etmemiştir. Batı Yakası'na toprak genişletme sırasında meydana gelen Yerli Amerikalılara yönelik tarihsel şiddeti kabul etmemekte ya da telafi etmemektedir. Smithsonian Enstitüsü gibi Amerikan müzeleri soykırıma bir bölüm ayırmamaktadır. 2013 yılında Amerikan Yerlileri Ulusal Kongresi (National Congress of American Indians), Smithsonian Enstitüsü içinde Ulusal Amerikan Yerlileri Soykırım Müzesi için bir alan yaratılmasına dair bir karar aldı, ancak bu karar Enstitü tarafından göz ardı edildi.
Yerli kadınların kısırlaştırılması

Aile Planlaması Hizmetleri ve Nüfus Araştırma Yasası 1970 yılında kabul edilmiş ve Kızılderili Sağlık Hizmetleri aracılığıyla sağlık hizmeti alan hastaların kısırlaştırılmaları sübvanse edilmiştir. Yasanın kabul edilmesinden sonraki altı yıl içinde, çocuk doğurma yaşındaki Kızılderili kadınların tahmini %25'i kısırlaştırıldı. Prosedürlerin bazıları baskı altında veya kısırlaştırılanlar tarafından anlaşılmadan gerçekleştirilmiştir. 1977'de Kuzey Cheyenne Kızılderili Koruma Bölgesi'nin baş kabile yargıcı Marie Sanchez, Cenevre'deki Birleşmiş Milletler Yerli Hakları toplantısı'nda Kızılderili kadınların modern soykırımla eş tuttuğu istemsiz kısırlaştırmaya maruz kaldıklarını söylemiştir.
Kızılderili yatılı okulları
ABD Kızılderili yatılı okul sistemi, Yerli çocukları ailelerinden ayıran ve onları beyaz topluma asimile etmeye çalışan 150 yıllık bir program ve federal politikaydı. Bu uygulama 19. yüzyılın başlarında, Kızılderili Tehciri politikalarının başlangıcına denk gelecek şekilde başlamıştır. 11 Mayıs 2022 tarihinde, federal hükûmetin bu sistemin oluşturulması ve sürdürülmesindeki rolünü resmi olarak kabul eden bir Federal Kızılderili Yatılı Okul Girişimi Araştırma Raporu yayınlanmıştır. Rapora göre, ABD federal hükûmeti 1819 ile 1969 yılları arasında 37 eyalette 408'den fazla yatılı kurumu işletmiş veya finanse etmiştir. Birçoğu dini kurumlar tarafından işletilen toplam 431 yatılı okul tespit edilmiştir. Rapor, sistemi Yerli toplulukların kimliğini ortadan kaldırmayı ve topraklarına el koymayı amaçlayan federal bir politikanın parçası olarak tanımlamıştır. Okullarda aşırı kalabalık, yetersiz beslenme, hastalık ve yeterli sağlık hizmetinin olmaması gibi istismar da yaygındı. Rapor, 19 okulda 500'den fazla çocuk ölümünü belgeledi, ancak toplam sayının binlerce, hatta muhtemelen on binlerce olabileceği tahmin ediliyor.
53 okulda işaretlenmiş veya işaretlenmemiş mezar alanları keşfedildi.  Okul sistemi kültürel bir soykırım ve ırkçı bir insandışılaştırma olarak tanımlandı.
Kızılderili Tehciri ve Gözyaşı Yolu

Amerikan hükûmeti, 1830 tarihli Kızılderili Tehcir Yasası'nı takiben Doğu Yakası kabilelerini Mississippi boyunca zorla yer değiştirmeye başladı. Bu tehcir, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki diğerlerinin yanı sıra Çerokiler, Krikler, Seminoleler, Çikasovlar ve Çoktavların birçok üyesini anavatanlarından bugünkü Oklahoma eyaletinin doğu kesimlerindeki Kızılderili Bölgesi'ne götürdü. Gözyaşı Yolu boyunca yaklaşık 2.500-6.000 kişi öldü.

Chalk ve Jonassohn, Cherokee kabilesinin Gözyaşı Yolu boyunca sürülmesinin bugün neredeyse kesinlikle bir soykırım eylemi olarak kabul edileceğini ileri sürmektedir. 1830 tarihli Kızılderili Kaldırma Yasası göçe yol açmıştır. Yaklaşık 2.000 Cherokee'ye ait siyah köle ile birlikte yaklaşık 17.000 Cherokee evlerinden çıkarıldı. Gözyaşı Yolu'nun bir sonucu olarak ölen insanların sayısı çeşitli şekillerde tahmin edilmiştir. Yolculuğu bir grupla birlikte yapan Amerikalı doktor ve misyoner Elizur Butler 4.000 kişinin öldüğünü tahmin etmiştir.*



David Stannard ve Barbara Mann gibi tarihçiler, ordunun Çerokilerin yürüyüş rotasını Vicksburg gibi bilinen kolera salgını bölgelerinden geçecek şekilde kasıtlı olarak değiştirdiğini belirtmişlerdir. Stannard, 1830'da Başkan Andrew Jackson tarafından imzalanan Kızılderili Tehcir Yasası'nı takiben yurtlarından zorla çıkarılmaları sırasında, toplam nüfusun yaklaşık yarısı olan 8.000 Çeroki'nin öldüğünü tahmin etmektedir.
Amerikan Kızılderili Savaşları

Amerikan Kızılderili Savaşları sırasında Amerikan Ordusu Yerli halklara yönelik bazen soykırım olarak da değerlendirilen bir dizi katliam ve zorla yer değiştirme eylemi gerçekleştirmiştir.  1864 Sand Creek Katliamı, kendi döneminde infial yaratmış olsa da, bir soykırım olarak kabul edilmiştir. Albay John Chivington, Colorado Bölgesi milislerinden oluşan 700 kişilik bir kuvvetin başında, yaklaşık üçte ikisi kadın, çocuk ve bebeklerden oluşan 70-163 barışçıl Şayenler ve Arapaholar'ı katletti. Chivington ve adamları, insan fetüsleri ve erkek ve kadın cinsel organları da dahil olmak üzere kafa derilerini ve diğer vücut parçalarını ganimet olarak aldılar.United States Congress Joint Committee on the Conduct of the War, 1865 (testimonies and report) Chivington eylemlerini savunurken şunları söyledi,

Amerika Birleşik Devletleri'nin Kaliforniya'yı satın alması

ABD'nin Kaliforniya'yı sömürgeleştirmesi 1845 yılında Meksika-Amerika Savaşı ile ciddi bir şekilde başladı. 1848 Guadalupe Hidalgo Antlaşması ile Amerika Birleşik Devletleri'ne 525.000 mil karelik yeni bölge üzerinde hak elde edip ele geçirdi. Altına Hücum katliamına ek olarak, sömürgeciler tarafından bölgedeki Amerikan yerlilerine karşı devlet destekli çok sayıda katliam yapıldı ve birkaç etnik grubun tamamının yok olmasına neden oldu.

Mendocino Savaşı ve onu izleyen Round Valley Savaşı olarak adlandırılan bu tür bir çatışma dizisinde, Yuki halkının tamamı yok olmanın eşiğine getirildi. Daha önce 3.500 kişilik bir nüfusa sahip olan Yuki kabilesinden geriye 100'den az kişi kalmıştı. Russell Thornton'a göre, Kaliforniya'nın Kolomb öncesi nüfusuna ilişkin tahminler 300.000 kadar yüksek olabilir.

1849 yılına gelindiğinde, bir dizi salgın hastalık nedeniyle bu sayı 150.000'e düşmüştü. Ancak 1849'dan 1890'a kadar Kaliforniya'nın yerli nüfusu, esas olarak öldürmeler nedeniyle 20.000'in altına düşmüştü. 1849-1870 yılları arasında en az 4.500 Kaliforniya yerlisi öldürülürken, çok daha fazlası hastalık ve açlık nedeniyle hayatını kaybetti.  10.000 Kızılderili de kaçırıldı ve köle olarak satıldı.  Kaliforniya valisi Gavin Newsom, Haziran 2019'da Kızılderili halklarının temsilcileri önünde yaptığı bir konuşmada soykırım için özür diledi. Newsom, "İşte bu bir soykırımdı. Bunu tarif etmenin başka yolu yok. Ve tarih kitaplarında bu şekilde anlatılması gerekiyor." dedi.

Kaliforniya'da çıkarılan bir yasa, işsiz herhangi bir Kızılderilinin serseri ilan edilmesini ve ardından hizmetlerinin dört aya kadar açık artırmayla satılmasını yasal hale getiriyordu. Yasa ayrıca beyazların Kızılderili çocukları on sekiz yaşına kadar kendileri için çalışmaya zorlamalarına da izin veriyordu, ancak bunun için önce yasada "arkadaş" olarak adlandırılan birinden izin almaları gerekiyordu. Beyazlar yetişkin Kızılderilileri dağlarda avlıyor, çocuklarını kaçırıyor ve onları 50 dolar gibi düşük bir fiyata çırak olarak satıyordu. Kızılderililer, 'hiçbir Kızılderili, Siyah ya da Melez kişinin bir beyazın lehine ya da aleyhine delil sunamayacağını' belirten bir başka Kaliforniya yasası nedeniyle mahkemede şikayetçi olamıyordu. Bir çağdaş şöyle yazmıştır: "Madenciler bazen Kızılderililere karşı en acımasız davranışlardan suçludurlar... insanlığı ağlatacak ve insanları ırklarını inkâr ettirecek öyle olaylar gözümün önüne geldi ki..."Marysville ve Honey Lake kasabaları Kızılderili kafa derisi yüzenlere ödül veriyordu. Shasta City, Belediye Binasına getirilen her Kızılderili kafası için 5 dolar teklif etti; Kaliforniya Eyalet Hazinesi yerel yönetimlerin çoğuna masraflarını geri ödedi.

Samar boyunca yürüyüş

Filipin-Amerikan Savaşı sırasında, 28 Eylül 1901'de Filipin kuvvetleri Balangiga Muharebesi'nde bir ABD bölüğünü bozguna uğrattı ve neredeyse yok etti. Buna karşılık olarak ABD kuvvetleri Aralık 1901'den Şubat 1902'ye kadar süren ABD Kuvvetlerinin Samar Yürüyüşü sırasında yaygın zulüm ve katliamlar gerçekleştirdi. Çoğu kaynağa göre ABD kuvvetleri 2,000 ila 2,500 arasında Filipinli sivili öldürdü ve köylerin yakılmasını da içeren kapsamlı bir yakıp yıkma politikası uyguladı. Bazı Filipinli tarihçiler bu cinayetleri soykırım olarak nitelendirmiştir. ABD'li Tuğgeneral Jacob H. Smith askerlerine, silah taşıma yeteneğine sahip çocuklar da dahil olmak üzere "on yaşından büyük herkesi öldürmeleri" ve esir almamaları talimatını verdi. Ancak 315 ABD Deniz Piyadesinden oluşan bir taburun komutanı olan Binbaşı Littleton Waller bu emre uymayı reddetmiştir.  Bazı Filipinli tarihçiler sefer sırasında öldürülenlerin sayısını 5.000 olarak tahmin ederken diğer tahminler 50.000'e kadar çıkmaktadır, ancak daha yüksek tahminler o zamandan beri itibar görmemektedir ve artık bunların yazım hataları ve belgelerin yanlış okunmasından kaynaklandığı bilinmektedir.

ABD kuvvetlerinin Moro Katliamları

ABD kuvvetleri sadece Filipinlerde Filipin yerel halkına değil, müslüman yerel halk Morolar üzerinde de sistematik katliamlar uygulamıştır.Moro isyanı sırasında 1906'da Moro Krateri Katliamı denen olayda silahsız ABD kuvvetlerinin şiddetinden kaçan 1000 kadar Tausug ABD kuvvetlerince katledilmiştir.The statement from Scott comes from: 
Gedacht, Joshua. "Mohammedan Religion Made It Necessary to Fire:" Massacres on the American Imperial Frontier from South Dakota to the Southern Philippines". In Colonial Crucible: Empire in the Making of the Modern American State. Edited by Alfred W. McCoy and Francisco A. Scarano. Madison, WI: University of Wisconsin Press, 2009, pp. 397-409.
Information on the use of craters as sites of refuge during Spanish attacks can be found in:
Warren, James Francis. The Sulu Zone, 1768-1898: The Dynamics of External Trade, Slavery, and Ethnicity in the Transformation of a Southeast Asian Maritime State, 2nd ed. Singapore: NUS Press, 2007. Mark Twain burada yapılan katliam için şöyle der: "Nasıl bir muharebeydi? Bir muharebe ile benzerliği yoktur. . . Dört günlük işimizi bu aciz insanları katlederek temizledik ve tamamladık."  ABD kuvvetleri Sulu Sultanlığı, Maguindanao Sultanlığı, Lanao Sultanlığını ele geçirirken bölgedeki halka şiddet uygulamaktan ve katliamdan, imzalanan anlaşmaları ihlalden çekinmemiştir.

Brezilya

1900 ve 1957 yılları arasında 80'den fazla yerli kabile yok olmuştur. Bu dönemde, bir milyondan fazla nüfusun %80'i kültürsüzleştirme yani kültürel soykırım yoluyla azaltılmış veya hastalık veya cinayet yoluyla öldürülmüştür. Modern çağda Jivarolar, Yanomamiler ve diğer kabilelerin devam eden yok edilmesiyle soykırımın gerçekleştiği de iddia edilmiştir.
Danimarka Grönlandı

Danimarka, Vikingler sonrası 1721 yılından itibaren Grönland'a yerleşmeye başladı ve zaman içinde egemenlik alanını genişletip bütün adayı sömürgesi haline getirdi. Bölgedeki inuitleri başlangıçta pek bir sey yapmıyor gibi gözükse de kültürel soykırım uygulamaktan çekinmemiştir.20.yüzyıl da da yerliler aleyhine faaliyetlerine devam etmiştir. 1951'de yaşları 5 ile 9 arasından değişen inuit çocukları  "Grönland için rol model olacak küçük, aydın Danimarkalılar" yetiştirmek amaçlı ailelerinden alınıp bir sosyal deneye malzeme edilmişler bu çocuklara Danimarka dilinde eğitim verilip, Danimarka'da çeşitli ailelerin yanında, kimsesizler yurtlarına zorla gönderilmişler ve kendi aileleri ile görüştürülmemişlerdir.Çocuklardan bir kısmı bakımsızlık vs.nedenlerden ölmüştür.  Olay 2010'da Eksperimentet adlı drama filmine konu olmuştur. Bunun yanında Danimarka-ABD ile 1953 yılında vardığı anlaşma ile Grönland Thule'de Abd'nin üs kurması kararlaştırılmış bölgedeki İnüitler zorla sürgün edilmiştir, göç ettirilenler ekonomik ve sosyal zorlukla mücadele etmek zorunda kalmıştır. Bu yönde tazminat kararı ve Cenevre'de ILO tarafından hazırlanan ve Danimarka'nın imzası olan Uluslararası Yerli Halklar Anlaşmasının 14. ve 16.3. paragrafları gereğince, Thule bölgesi yerlilerinin Thule'ye dönüşü Danimarka hükûmeti tarafından sağlanması gerekmesine rağmen bu sağlanmamıştır.Batı Tarihinde İnsanlık Suçları, Sefa M. Yürükel, ISBN 975-92002-0-1, sf: 89http://www.inuit.org/index.asp?lang=eng&num=257  "The Danish Supreme Court’s comments" Bunun yanında Danimarka 1960 ve 1970li yıllarda çoğalmalarını önlemek bağlamında pek çok çocuk yaştaki inüit kadınına istemedikleri halde hileyle gizlice veya zorla, gebelik önleyici rahim içi aletler (spiral) takmış, kısırlaştırmaya çalışmıştır.İnuit nüfusunun artışını bu sayede engellemiştir. Bu durum yıllar sonra ortaya çıkmıştır.

Afrika'nın yerli halkları (1948 öncesi)

Afrika'da Fransız Sömürgesi
Cezayir

Cezayir'in Fransızlar tarafından işgali sırasında ve hemen sonrasında, 1830 ile 1871 yılları arasında Cezayir'de bir dizi demografik felaket yaşandı. Demografik kriz çok şiddetli olduğu için, Cezayir Genel Hükûmeti'nin istatistik ofisinde demografik ve tıbbi istatistikler başkanı olan Dr. René Ricoux, Cezayir "yerlilerinin bir bütün olarak" basit bir şekilde ortadan kalacağını öngörmüştü.The figurative demography of Algeria, Paris, Masson, 1880.  Cezayir'deki demografik değişim üç aşamaya ayrılabilir: fetih döneminde neredeyse sürekli bir düşüş, 1861'de tahmini 2.7 milyondan 1871'de 2.1 milyona en ağır düşüşüne kadar ve nihayet kademeli bir artışa geçerekKamel Kateb, Europeans, "Indigenes" and Jews in Algeria (1830–1962), Paris, Ined / Puf, 2001. 1890'da üç milyon nüfus seviyesine ulaştı. Bunun nedenleri bir dizi kıtlık, hastalık ve göçten tarihçilerin  soykırım eylemi olduğunu savunduğu Fransız ordusunun Cezayir'i pasifize ederken kullandığı şiddet yöntemlerine ve yakıp yıkma politikasına kadar uzanmaktadır.
Belçika
Kongo Bağımsız Devleti

Belçika Kralı Leopold II döneminde Kongo Bağımsız Devleti'ndeki nüfus kaybının yüzde altmış olduğu ve 15 milyon kadar insanın öldürüldüğü tahmin edilmektedir. Kongo Bağımsız Devleti özellikle uyku hastalığı ve çiçek salgınlarından çok etkilendi.
Alman Güney Batı Afrikası'ndaki Soykırım

Alman sömürge imparatorluğu'nun yerli Afrika halkına yönelik zulmü, kıtadaki en eski Alman yerleşimlerine kadar uzanmaktadır. Alman sömürge yetkilileri Alman Güneybatı Afrikası'nda (AGBA) bir soykırım gerçekleştirmiş ve hayatta kalanları toplama kamplarına hapsetmiştir. Ayrıca, 1885-1918 yılları arasında Togo, Alman Doğu Afrikası (ADA) ve Kamerun'daki yerli nüfusun, yakıp yıkma taktikleri nedeniyle açlıktan ölme ve işgücü olarak kullanılmak üzere zorla yer değiştirme de dahil olmak üzere çeşitli insan hakları ihlallerine maruz kaldığı bildirilmiştir.

Alman İmparatorluğu'nun AGBA'da Hererolara karşı gerçekleştirdiği eylem, Howard Ball tarafından 20. yüzyılın ilk soykırımı olarak kabul edilmektedir. Hereroların, Namaların ve Damaraların sömürge hükûmetine karşı ayaklanmaya başlamasının ardından, 1904 yılında İmparator II. Wilhelm tarafından AGBA'daki Alman kuvvetlerinin başına atanan General Lothar von Trotha, Alman kuvvetlerine onları ölecekleri çöle sürme emrini verdi.  Almanya 2004 yılında soykırım için özür diledi. 

Dominik J. Schaller'e göre, 1905-1907 yılları arasında ADA'daki Tanzanya'da Maji Maji İsyanı'nı bastırmak için yürütülen askerî harekâtın bir soykırım eylemi olmadığını, zira ordunun yüz binlerce Afrikalının ölümünü amaçlamadığını savunan kişilerin  iddialarını ele almıştır. Schaller'e göre, Vali Gustav Adolf von Götzen'in o dönemde yaptığı açıklama  kendisini soykırım suçlamasından aklamamış, aksine Alman yönetiminin yakıp yıkma taktiğinin kıtlıkla sonuçlanacağını bildiğinin kanıtı olmuştur.  200.000 Afrikalının kıtlıktan öldüğü, bazı bölgelerin tamamen ve kalıcı olarak insan yaşamından yoksun bırakıldığı tahmin edilmektedir.

 Asya'nın yerli halkları (1948 öncesi) 

 Çarlık Rusyası'nın Sibirya'yı fethi 

küçükresim|Sibirya'da yasak toplayan Kozaklar (Slav kazaklar) 
Rusların Sibirya'yı fethine, yerlileri vahşice ezen Rus Kazaklarının sömürgeleştirmeye karşı yerli halkın direnişi nedeniyle katliamlar eşlik etti. 1645'te Vasilii Poyarkov ve 1650'de Yerofei Khabarov gibi kişilerin elinde, Daur gibi bazı halklar Ruslar tarafından soykırım sayılacak kadar katledildi. Kamçatka'daki daha önce 20.000 güçlü nüfustan yarım yüzyıllık Kozak katliamına maruz kaldıktan sonra yalnızca 8.000'i hayatta kaldı.Bisher 2006 , p. 6. 

1640'larda Yakutlar, Rusların Lena Nehri yakınlarındaki topraklarına ilerlemesi sırasında katliamlara maruz kaldılar. 1690'larda Kamçatka'da Koryaklar, Kamçadallar ve Çukçiler de Ruslar tarafından katliamlara maruz kalan halklardır.Levene 2005 , p. 294.  Ruslar yerlilerden istenilen miktarda kürk haracı (yasak) alamayınca, Kozak olan Yakutsk Valisi Piotr Golovin, yerlileri asmak için et kancaları kullandı. Lena havzasında, 40 yıl içinde Yakut nüfusunun %70'i öldürüldü ve yerlileri Yasak'ı ödemeye zorlamak için kadın ve çocuklara tecavüz ve kölelik uygulandı.

Kamçatka'da Ruslar, 1706, 1731 ve 1741'de kendi yönetimlerine karşı Itelmen ayaklanmalarını vahşice ezdiler. İtelmen'ler ilk ayaklanmada taş silahlarla donanmış ve hazırlıksızlardı, ancak ikinci seferde barutlu silahlar kullandılar.Ruslar, 1745'ten 1756'ya kadar top ve yay donanımlı Koryakları zaferlerine kadar yok etmeye çalıştıklarında ve işi imha savaşına taşıdıklarından çok daha sert bir direnişle karşılaştılar. Rus Kazakları da 1729, 1730-1731 ve 1744-1747 yıllarında Çukçileri soykırım yoluyla yok etmeye çalışırken şiddetli bir direnişle karşılaşmış ve pes etmek zorunda kalmışlardır.Black 2008 ,

Çukçiler 1729'da Rusları yendikten sonra bu sefer Rus komutan Binbaşı Dmitri Pavlutski onlara karşı savaş açtı. Çukçi kadınları ve çocukları 1730-1731 yıllarında toplu olarak katledildi ve köleleştirildi. Rus Çariçesi Yelizaveta, 1742 yılında Çukçileri ve Koryakları kendi topraklarından tamamen sürmek ve kültürlerini savaş yoluyla silmek için soykırıma uğratılmalarını emretti. Emri, yerlilerin "tamamen yok edilmesiydi" ve Pavlutskiy 1744'ten 1747'ye kadar savaşı yönetti. Çukçiler Pavlutski'yi öldürüp başını keserek harekâtı sona erdirmiş ve Rus ordusunu pes etmeye zorlamışlardır.

Ruslar da 1744 ve 1753-1754 yıllarında Koryaklara savaş açmış ve onları katletmiştir. Ruslar onları Hristiyanlığa geçmeye zorladıktan sonra, farklı yerli halklar (Koryaklar, Çukçiler, İtelmenler ve Yukagirler) 1740'larda bu defa Rusları, topraklarından sürmek için birleştiler ve 1746'da Nizhnekamchatsk kalesine yapılan saldırıyla sonuç aldılar.

Günümüzde Kamçatka demografik ve kültürel açıdan Avrupalı bir bölgedir. Yerli Kamçatkalılar nüfusun yalnızca %2,5'ini oluşturmaktadır ve bu da 150.000 olan önceki sayıdan yaklaşık 10.000 kişiye tekabül etmektedir. Kazaklar tarafından gerçekleştirilen soykırım ve yerel vahşi yaşamı tahrip eden kürk ticareti, yerli nüfusun büyük bir kısmını yok etmiştir. Ayrıca Kazaklar, kürk için çok sayıda hayvanı katlederek yerel vahşi yaşamı da tahrip etmiştir. On sekizinci ve on dokuzuncu yüzyıllar arasında Kamçadalların %90'ı ve Vogulların yarısı öldürülmüştür. Yerli nüfusun hızlı bir şekilde soykırıma uğraması, tüm etnik grupların tamamen yok olmasına yol açmıştır. 1882 yılı itibarıyla Nikolai Iadrintsev tarafından isimlendirilebilen yaklaşık 12 grup yok edilmiştir.

Aleut adalarında, Aleutlar Rus yönetiminin ilk 20 yılında Ruslar tarafından soykırıma ve köleliğe maruz bırakılmış, Aleut kadınları ve çocukları Ruslar tarafından esir alınmış ve Aleut erkekleri katledilmiştir.

Sibirya'nın Rus kolonizasyonu ve Yerli halklara yapılan muamele, Amerika'nın Yerli halkları üzerinde olduğu gibi Yerli Sibiryalılar üzerinde de benzer olumsuz etkileri olan Amerika'nın Avrupa kolonizasyonu ile karşılaştırılmıştır. Bu ortak noktalardan biri de Yerli halkların topraklarına el konulmasıdır.
Çarlık Rusyası Çerkes Soykırımı

Çerkes soykırımı,19.yy ama özellikle 1864-1870 yılları arasında Rus İmparatorluğu tarafından gerçekleştirilen 800.000 ila 1.500.000 Çerkesin sistematik toplu katliamı, etnik temizliği, zorunlu göçü ve sürgünüydü.{

Japon İmparatorluğu
Hokkaido'nun Kolonizasyonu

Aynular Japonya'da, özellikle de Hokkaido'da yaşayan yerli bir halktır. Japan Today 2009 yılında yayınladığı bir haberde şunlardan bahsetmiştir:"Birçok Aynu, Yamatolar (Wajin) (etkin baskın japon halk grubu) için köle gibi çalışmaya zorlanmış, bu da ailelerin parçalanmasına ve çiçek, kızamık, kolera ve tüberkülozun topluluklarına girmesine neden olmuştur. 1869'da yeni Meiji hükümeti Ezo'nun adını Hokkaido olarak değiştirdi ve tek taraflı olarak Japonya'ya dahil etti. Aynu dilini yasakladı, Aynu topraklarını ellerinden aldı ve somon balıkçılığını ve geyik avcılığını yasakladı."

Roy Thomas şöyle yazmıştır: "Yerli halklara kötü muamele tüm sömürgeci güçler için ortaktır ve en kötüsü soykırıma yol açar. Ancak Japonya'nın yerli halkı Ainu, Japonlar onları ayrı bir azınlık halkı olarak resmen kabul etmeyi reddettiği için özellikle acımasız bir aldatmacanın nesnesi olmuştur."

Aynular, hem Japonya'nın hem de Rusya'nın işgal ettiği Kuril adalarının ve Sahalin'in güney yarısının yerlileri olduklarını vurgulamışlardır. 2004 yılında Rusya'nın Kamçatka Krayı bölgesinde yaşayan küçük Aynu topluluğu Vladimir Putin'e bir mektup yazarak Güney Kuril adalarının Japonya'ya verilmesi yönündeki herhangi bir hareketi yeniden gözden geçirmesi çağrısında bulunmuştur. Mektupta Japonları, Çarlık Ruslarını ve Sovyetleri Aynulara karşı işlenen cinayet ve asimilasyon gibi suçlardan sorumlu tutmuşlar ve Rusya Cumhurbaşkanı Putin'den Japonların Aynu halkına karşı işlediği soykırımı tanımasını talep etmişler, ancak Vladimir Putin bu talebi geri çevirmiştir.
Okinawa'nın Sömürgeleştirilmesi

Okinawalılar, Japonya'nın batısında yer alan ve aslen Ryukyu Adaları olarak bilinen adaların yerli halkıdır. İskeletleri 32.000 yıl öncesine dayanan Okinawa veya Ryukyu halkı, adalarda Ryukyu Krallığı olarak bilinen kendi krallığını da içeren uzun bir geçmişe sahiptir. Krallık, Çin ve Japonya ile 1500'lerin sonlarında başlayan ve 1860'lara kadar süren ticari ilişkiler kurmuştur.

1590'larda Japonya, Ryukyu Krallığını ele geçirmek için tüfeklerle donanmış 3.000 samuraydan oluşan bir grup göndererek Ryukyu Krallığına tabi olmak için ilk girişimini yaptı. Süresiz ele geçirme başarılamadı; ancak Ryukyu Krallığı Japonya'nın vekil kolonisi haline geldi. Sonuç olarak, ticareti sürdürmek için Çin'e kendi bağımsızlıklarını göstererek Japonlara saygı gösterdi.

1879'da Ryukyu halkının küçük bir isyanının bastırılmasının ardından Japon hükûmeti (Ryukyu halkı Japonya ile tüm bağlarını koparmak için Çin'den yardım talep etmişti) Ryukyu'yu resmen Japonya'nın bir eyaleti olarak adlandırarak ve krallığı Okinawa olarak yeniden markalaştırarak cezalandırdı. Aynu'lar gibi Ryukyu'lar da kendi dillerini konuştukları için cezalandırıldılar, Japon mitleri ve efsaneleriyle özdeşleşmeye (kendi efsanelerini terk etmeye), Japon isimlerini benimsemeye ve dinlerini Japon İmparatoru etrafında yeniden yönlendirmeye zorlandılar. Anavatanlarının adı da Okinawa olarak değiştirildi. Japonya sömürgeciliğini, yerlilerin İkinci Dünya Savaşı'nın sonuna kadar Japonya tarihinde önemli bir rol oynamadığı Okinawa adalarına resmen genişletmişti.

Amerika savaşı Japonya'ya getirdiğinde ilk etkilenen bölge Okinawa Adaları olmuştur. Asker olmaya zorlanan Okinawa vatandaşlarına Amerikalıların esir almayacağı söylenmiştir. Uyarılara ek olarak, Okinawalılara hane başına bir el bombası verildi, Amerikalıların adanın kontrolünü ele geçirmesi durumunda kullanılması için saklandı ve hane halkından bir kişinin herkesi toplayıp toplu intihar için pimi çekmesi emredildi. Okinawalılara bunun herhangi bir işgali takip edecek "kaçınılmaz" işkenceden kaçınmak için olduğu söylendi. Buna ek olarak, Japon ordusu o anda orduda görev yapmayan yerlileri (kadınlar ve çocuklar dahil) evlerinden attı ve onları plajlar ve mağaralar gibi açık, korumasız alanlara zorladı. Buralar Amerikalıların adaya vardıkları ilk yerler oldu. Sonuç olarak, asker ve sivil 120,000'den fazla Okinawalı (nüfusun dörtte biri ile üçte biri arasında) öldü. Amerikalılar adayı ele geçirdi ve savaş kısa sürede sona erdi. Amerika Asya'daki ana üssünü Okinawa'dan kurdu ve Japon İmparatoru da bunu onaylayarak Amerikalıların çoğunu Japonya anakarasından çıkarmak için Okinawa'yı 25-50 yıllığına Amerika'ya verdi. Sonunda Amerikalılar 74 yıl boyunca Okinawa'da kaldılar ve adadan ayrılma belirtisi göstermediler. İşgal sırasında Okinawa yerlileri en iyi tarım arazilerini Amerikalılara vermek zorunda kaldılar ve bu arazileri bugüne kadar ellerinde tuttular.

Okinawa'da Amerikan askerlerinin kalış süresinin dolmasına ilişkin sorunlar henüz çözülmüş değil. Okinawa'nın Japonya'ya geri verilmesine rağmen Amerikan üssü hala varlığını sürdürmektedir. Okinawalıların konuyu gündeme getirmesine rağmen Japon hükûmeti henüz harekete geçmemiştir. Ancak Japon hükûmetinin harekete geçmeyi reddettiği tek sorun bu değildir. Okinawalılar, orijinal dillerinin Birleşmiş Milletler Eğitim, Bilim ve Kültür Örgütü (UNESCO) tarafından tehlike altında veya ciddi tehlike altında olarak tanınmasının yanı sıra, 2008 yılında Birleşmiş Milletler (BM) komitesi tarafından Yerli halk olarak kabul edildi. BM, Okinawa'daki okullarda Okinawa tarihi ve dilinin zorunlu olarak öğretilmesini teşvik etmiştir, ancak şimdiye kadar hiçbir şey yapılmamıştır. Okinawalılar hala Aynularınkine benzer bir kültürel mücadele içindedir. Japon-Okinawalı olmalarına izin verilmemektedir, Japonca ulusal veya yasal olarak kabul edilen tek terimdir.

 Vietnamlıların Çampa'yı fethi 

Çampalı ve Vietnamlıların uzun bir çatışma geçmişi vardı ve birçok savaş ekonomik tükenme nedeniyle sona erdi. Savaşların düşmanlarının ekonomilerini sadece tekrar savaşmak için yeniden inşa etmeleri yaygındı. 1471'de Çampa, Vietnam işgalinden önce bir dizi iç savaşla özellikle zayıflamıştı. Vietnamlılar Çampa'yı fethetti ve güneye yürüyüş sırasında Champa ile defalarca savaştıktan sonra topraklarına Vietnamlı göçmenleri yerleştirdi, 1471'de Çampa'nın işgali'nde Champa'yı yakıp yıktı ve nihayet 1832'de İmparator Minh Mang yönetiminde fethi tamamladı. 100.000 Çampa askerinin Vietnam garnizonunu kuşatması Vietnam'ın öfkelenmesine ve Çampa'ya saldırı emri vermesine yol açtı. 30.000 Çampalı esir alındı ve 40.000'den fazlası öldürüldü.

 Çing hanedanı 

 Çungar soykırımı 

küçükresim|Oroi-Jalatu Katliamı, 1756. Mançu generali Zhao Hui gece vakti Çungarlara saldırdı, büyük bir katliam gerçekleştirdi.
Bazı araştırmacılar Çungar Hanlığı'nın Çing tarafından fethi sırasında (1755-1757) Çungar soykırımı sırasında Çungar (Batı Moğol) nüfusunun yaklaşık %80'inin (600.000 veya daha fazla) savaş ve hastalık kombinasyonuyla yok edildiğini tahmin etmektedir. Orada, Mançu Sekiz Sancak ve Kalka Moğolları, Çungar Oyrat Moğolları'nı yok etti. Mark Levene, son zamanlarda soykırım üzerine araştırmalar yapan bir tarihçi, Çungarların yok edilmesinin "tartışmasız on sekizinci yüzyıl soykırımının en mükemmeli" olduğunu belirtmiştir.

Turfan ve Hami vahalarındaki Zungar karşıtı Uygur isyancılar, vasal olarak Çing yönetimine boyun eğmiş ve Çungar yönetimini devirmek için Çing'den yardım talep etmişlerdi. Emin Hoca gibi Uygur liderlere Qing soyluluğu içinde unvanlar verildi ve bu Uygurlar Çungar karşıtı sefer sırasında Çing askerî güçlerinin tedarik edilmesine yardımcı oldular. Çing, Cungarlara karşı yürüttüğü seferde Hoca Emin'i kullanmış ve onu Tarım Havzası'ndaki Müslümanlara Çing'in sadece Oyratları (Çungarları) öldürmeyi amaçladığını ve Müslümanları rahat bırakacaklarını bildirmek için aracı olarak kullanmıştır ve ayrıca onları Oyratları (Çungarlar) öldürmeye ve Çing'in yanında yer almaya ikna etmekti, zira Çing, Müslümanların Tsewang Araptan'ın ellerinde Çungar yönetimi altında yaşadıkları eski deneyimden duydukları kızgınlığı fark etmişti.
Osmanlı İmparatorluğu'na Yönelik Soykırım İddiaları

Avrupa'nın yerli halkları (1948 öncesi)
İsveç, Finlandiya ve Norveç'in Samiler üzerindeki soykırımı
Samiler yani  diğer adıyla "Laponlar" İskandinav yarımadasının yerel halklarındandır. Yüzyıllar boyunca Sámi ve İskandinavlar arasında nispeten az temas olmuştur; Sámi'ler esas olarak kuzey Fennoskandiya'nın iç kesimlerinde (Laponya) yaşarken, İskandinavlar güney İskandinavya'da yaşamış ve yavaş yavaş Norveç kıyılarını kolonileştirmişlerdir. Bununla birilkte 18. ve özellikle 19. yüzyıldan itibaren hem Norveç hem İsveç hükûmetleri kuzeyde daha agresif bir şekilde egemenlik kurmaya başlamış ve 19. yüzyıldan itibaren zorla asimilasyonu ve hristiyanlaştırmayı amaçlayan İskandinavlaştırma politikalarıyla Sámileri hedef almışlardır.

Zorunlu İskandinavlaştırma politikaları döneminden önce Norveç ve İsveç makamları Sámi'leri büyük ölçüde görmezden gelmiş ve yaşam tarzlarına fazla müdahale etmemiştir. Norveçliler 19. yüzyıldan önce ihracata dayalı bir balıkçılık endüstrisiyle uğraşmak için kuzeye doğru hareket ederek günümüz Troms ve Finnmark kıyılarını yavaş yavaş kolonileştirirken, ren geyiği çobanı Sámi'lerin yaşadığı sert ve tarıma elverişsiz iç bölgelere çok az ilgi göstermişlerdir. Güneyle yaptıkları ticarete büyük ölçüde bağımlı olan kıyıdaki Norveçlilerin aksine, iç kesimlerdeki Sámiler topraktan geçiniyordu. 19. yüzyıldan itibaren Norveçli ve İsveçli yetkililer Sámileri "uygarlaştırılması" gereken "geri kalmış" ve "ilkel" bir halk olarak görmeye başlamış, İskandinav dillerini krallıkların tek geçerli dili olarak dayatmış ve başta okullar olmak üzere pek çok ortamda Sami dili ve kültürünü etkin bir şekilde yasaklamıştır.
Özellikle Norveç bu yönde 19.yy da en çok baskı dayatan ülke oldu. İsveç ve Finlandiya taraflarında yetkililer daha az militan gözüksede Lars Levi Laestadius adlı Hristiyan Sami kökenli bir vaiz hristiyanlığı Samiler arasında yaysa da; Sami dili okullarda yasaktı ve kuzeydeki güçlü ekonomik gelişme Samilerin kültürel ve ekonomik statüsünün zayıflamasına yol açtı. Öte yandan ren geyiği yetiştiricisi Samilerin İsveçli çocuklarla bir aynı okullarda okumaları da engellenmiş yine Samiler ile İsveçlilerin kanlarının karışmasını engelleyici düzenlemelere gidilmiştir. 1827'de alınan bir kararla Norbotten'daki Samilerin miras hakları elinden alındı.Kivst R. The racist legacy in modern Swedish Saami policy. Can J Native Stud 1994; 14(2): 203-220. 1886 ve 1898 tarihli ren geyiği otlatma yasalarının kabul edilmesiyle birlikte Sami etnik kökeni mesleğe göre tanımlanmış ve yasal olarak kurumsallaşmıştır ancak bu yasalar Samilerin ren geyiği yetiştiriciliği yönündeki ekonomik ayrıcalıklarının kaybetmesine de zemin hazırlamıştır.Lindqvist J. Reindeer herding: a traditional indigenous livelihood. Maquiarie J Int'! &Comp Ent! L 2009; 6: 83

1900-1950 arası ise baskılar inanılmaz boyutlara ulaştı.Samilerin geçim ve yaşam kaynağı Ren geyiklerinin İsveçlilerce kaçak avlanmasına İsvec hükûmeti göz yummuştur. Öte yandan İsveç'te ren geyiği otlatma politikasıyla ren geyiği olmayan Samiler resmi statülerini kaybetmekle kalmamış, 1901 tarihli İsim Yasası birçok Samiyi soyadlarını İsveççe olanlarla değiştirmeye zorlamıştır. Dahası, kadınlar ve çocuklar nüfus sayımında kocalarının uyruğunu alırken, Sami ile evlenen kadınların ve çocuklarının yerli kimliği, çok seviyeli ırksal sınıflandırmayı desteklemek için öjenik kan fraksiyonları kullanılarak hesaplandı. Etnik köken ayrımının bir sonucu olarak resmi Sami sayısı 20,000 ren geyiği sahibine düşürülmüştür, ancak ülkede bunun üç katı kadar Sami yaşıyor olabilir. Norveçte ise Finnmark'ta tarım için devlet arazisi satın almak ya da kiralamak isteyen herkes Norveç dilini bildiğini kanıtlamak ve Norveççe bir isimle kayıt yaptırmak zorundaydı. Bu durum kısmen 1920'lerde Sami halkının yerinden edilmesine neden olmuş, bu da yerel Sami grupları arasındaki uçurumu arttırmış (bugün hala mevcut olan bir durum) ve bazen iç Sami etnik çatışması niteliği taşımıştır. Zorla yerinden edilmenin bir başka örneği de 1919 ve 1920 yılları arasında Norveç ve İsveç'te yaşanmıştır. Bu konu, Sámi yazar Elin Anna Labba'ca haberleştirilip 2023 yılında  The Rocks Will Echo Our Sorrow: The Forced Displacement of the Northern Sámi. adıyla İngilizceye çevrilmiştir. 1913'ten 1920'ye kadar İsveç ırk ayrımcılığı siyasi hareketi, yaşayan insanlardan ve mezarlardan araştırma materyali toplayan ırk temelli bir biyoloji enstitüsü kurdu. Tarih boyunca İsveçli yerleşimciler, toprak ve su hakları, vergi muafiyetleri ve askeri muafiyetler gibi teşviklerle kuzey bölgelerine taşınmaya teşvik edildi, bu da Sami bölgelerindeki popülasyonu bozmak içindi. Dahası İsveç başta olmak üzere Norveç ve Finlandiya'da mezarları bile izinsiz açılıp kafatasları dahi ırksal incelemeye konu edilen Samiler İskandinav ırkının kanını bozan ve İskandinavya'da akıl hastalığının nedeni olan genleri taşıyan hatta alkolizmin sorumlusu aşağılık bir ırk olarak görülmüştür.Andresen A. In the wake of the Kautokeino event: changing perceptions of insanity and the Sami 152-1965. Acta Borealia 2007; 24 (2): 130-142. Öte yandan öjenik teoriler İsveçte 1934 ve 1941 kısırlaştırma yasalarının çıkarılmasına neden olmuştur, 1970e kadar yaklaşık 63.000 kadar içerisinde Samilerinde olduğu pek çok kadın İsveç'te akıl hastalığı vs. gerekçelerle kısırlaştırmıştır. Bunların ne kadarının Sami olduğu bilinmemektedir, zira biolojik kayıtlar ırksal bir ayrım yapılmadan kayıt altına alınmıştır. Norveç parlamentosu, en iyi ve en kullanışlı arazilerin Norveçli yerleşimcilere tahsis edilmesi için "yerli kanun arazisi" yasa tasarısını kabul etti. Bir diğer etken de Alman ordusunun 1944-45 yıllarında kuzey Finlandiya ve kuzey Norveç'te ağır savaş yıkımı ile sonuçlanan ve mevcut tüm evleri ya da "kota "ları ve Sami kültürünün görünür izlerini yok eden yakıp yakma stratejisiydi. İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra baskı hafiflemiş olsa da, 1970'lerde Sámi halkının inşa etmesine izin verilen evlerin büyüklüğünü sınırlayan yasa gibi miraslar yakın zamana kadar varlığını sürdürmüştür.

1977 sonrası ise Samiler yönünden olumlu gelişmeler yaşanmaya başlamıştır. 1977'te İsveçte etnik azınlık olarak tanınmıştır. 1982 yılında Samerättsutredningen (Sami Hakları Soruşturması) adı verilen resmi bir soruşturma başlatıldı. Soruşturma 1989 yılında tamamlandı ve önerilerden biri de İsveç'te halk tarafından seçilen bir Sami kurumu kurulmasıydı. O dönemde Finlandiya'da 1973'ten beri bir Sami kurumu vardı ve Norveç de 1989'da Sami Parlamentosunu açmıştı. İsveç'teki Sami Parlamentosu ise 1993 yılında açılmıştır. 2021 yılında ise İsveçte bu yönde Hakikat ve uzlaşma komisyonu gündeme geldi. Finlandiya'da ise Sanna Marin bu yönde bir reform programı yapmak istese de istediği başarıya ulaşamadı. Bununla birlikte 19.yy başından başlayarak yaptığı zorla kültürel asimilasyon nedeniyle Fin kökenli etnik azınlık olan Tornedalyalılar ile ilgili İsveç'te bir Hakikat ve Uzlaşma Komisyonu kurulup bu yönde komisyondan özür dileme, reform tavsiye kararı çıksa da yerel halk Samiler için bu ülkede böyle bir özür dileme kararı ve Hakikat komisyonu kurulması hali hala tam olarak gerçekleştirilebilmiş değildir. Yine kendi bölgelerinde doğal yaşamı tehdit eden ve ekonomik olarak yaşam ve geçim kaynakları ren geyiği yetiştirmelerine engel çıkaran rüzgar ve hidro elektrik santral projeleri nedeniyle Sami halkının İsveç ve Norveçle sorunları halen devam etmektedir.

Yunanistan'a Yönelik Soykırım İddiaları

 Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği 

 Holodomor 

küçükresim|upright=1.1|Kıtlık kurbanları. Kharkov bölgesi, 1933. Fotoğraf Kardinal Theodor Innicir'in koleksiyonundan (Viyana Piskoposluk Arşivi). Fotoğraf A. Wienerberger tarafından çekilmiştir.
Holodomor ("açlıktan ölüm") olarak da adlandırılan Ukrayna soykırımı, Sovyetler Birliği'nin çevresel faktörlerle birlikte etnik Ukrayna nüfusuna karşı kasten neden olduğu bir kıtlıktı. Holodomor terimi, dış yardımın reddedilmesi, gıdaya el konulması ve nüfusun hareketinin kısıtlanması gibi kıtlığın kasıtlı yönlerini vurgulamaktadır.

Ölü sayısına ilişkin tahminler değişiklik göstermektedir. Daha yüksek tahminler, kıtlık nedeniyle ölen etnik Ukraynalıların sayısını 12 milyona kadar çıkarmaktadır,Rosefielde 1983. diğerleri ise bu sayıyı 3.3Snyder 2010, s. 53. ve 7,5 milyon ölü olarak tahmin etmektedir. 2006 yılından bu yana Holodomor, Ukrayna ve diğer 15 ülke tarafından Sovyet hükûmeti tarafından Ukrayna halkına karşı gerçekleştirilen bir soykırım olarak kabul edilmektedir.

 Nüfus transferleri 

Nüfus transferi, 1930'lar ve 1950'ler arasında insanların kitlesel olarak sürgün edilmesiydi (bkz: Kazakistan'da 1932-1933 yıllarında yaşanan kıtlık). Sürgünler şu şekilde sınıflandırılabilir: "işçilerin düşmanı" olarak görülen insanların sürgün edilmesi, tüm ulusların sürgün edilmesi, işgücü transferi ve etnik olarak "temizlenmiş" bölgeleri doldurmak için zıt yönlerde organize göçler. Çoğu durumda, bu göçlerin varış noktaları uzak ve seyrek nüfuslu bölgeler olmuştur. Zorunlu iç göçlerin tamamının en az 6 milyon insanı etkilediği tahmin edilmektedir. Bu toplamın 1,0 milyon köylü ve etnik azınlık 1932-1939 yılları arasında sınır dışı edilirken, yaklaşık 3,5 milyon etnik azınlık 1940-1952 yılları arasında yeniden yerleştirilmiştir.

 Mercimek Operasyonu 

Bu operasyon Sovyetler tarafından Vaynah nüfusunun (Çeçenistan ve İnguşetya) Kuzey Kafkasya'dan Orta Asya'ya sürülmesiydi. Sürgün 650.000'den fazla insanı kapsadı ve Çeçen-İnguşetya Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'nin tamamen ortadan kalkmasına neden oldu. Toplama, nakil ve sürgünün ilk yıllarında on binlerce Çeçen ve İnguş öldü ya da öldürüldü. 2004 yılında Avrupa Parlamentosu bu zorunlu sürgünü bir soykırım eylemi olarak sınıflandırdı.

 Priboi Operasyonu 

Priboi Operasyonu, 25-28 Mart 1949 tarihlerinde Sovyetler tarafından Baltık ülkelerinde gerçekleştirilen toplu sürgünün kod adıydı. "Halk düşmanı" olarak nitelendirilen yaklaşık 90,000 Estonyalı, Letonyalı ve Litvanyalı Sovyetler Birliği'nin elverişsiz bölgelerine sürülmüştür. Sürgünlerin sonucu olarak, Sibirya'daki sürgünün ilk yıllarında, Sovyet makamlarının ihmal ya da öngörüsüzlük nedeniyle yeterli giysi ya da barınma sağlayamaması nedeniyle, sürgün edilenlerin ölüm oranı toplamın yüzde 15'ine ulaştı. Bazıları bu operasyonu soykırım olarak değerlendirmektedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi operasyonun insanlığa karşı suç teşkil ettiğine hükmetmiştir.

Britanya İmparatorluğu (1945 öncesi)
 'taki "İrlanda'nın Holokostu" duvar resmi.
İrlanda'da The Great Famine döneminde İngiliz hükûmetinin politikası tartışmalı olmaya devam etmektedir.]]

Amerika Birleşik Devletleri, Avustralya, Yeni Zelanda ve Kanada gibi yerlerde yerleşimci sömürgeciliği İngilizler tarafından yürütülmüştür. Yerleşim için cazip görülen yabancı topraklar ""kimsenin olmayan toprak" olarak ilan edildi. Yerli halk bu nedenle İngilizlerin gözünde herhangi bir egemenlik veya mülkiyet hakkından mahrum bırakıldı. Bu durum, İngiliz yerleşimcilerin yaşadığı koloniler oluşturmak için işgali ve yerli toprakların şiddet yoluyla ele geçirilmesini haklı çıkardı. Bu tür bir kolonileşme genellikle savaş, yeni ortaya çıkan hastalıklar, kolonicilerin katliamları ve zorla asimilasyon girişimleri nedeniyle Yerli nüfusta büyük bir azalmaya neden oldu. Britanya ve Avrupa'dan gelen yerleşimcilerin sayısı hızla arttı ve tamamen yeni toplumlar yarattılar. Yerli nüfus kendi ülkelerinde ezilen bir azınlık haline geldi. Avustralya sınır savaşları ve Amerikan Kızılderili Savaşları'nda olduğu gibi, kolonilerin Yerli topraklarına kademeli olarak şiddetle yayılması yüzyıllarca sürebilirdi.

Fetihten sonra esas olarak bulaşıcı hastalıkların ortaya çıkmasıyla yaygın bir nüfus düşüşü yaşanmıştır. Avustralya Aborjinlerinin sayısı İngiliz kolonizasyonundan sonra %84 oranında azalmıştır. Yeni Zelanda'daki Maori nüfusu en yüksek noktasından %57'lik bir düşüş yaşamıştır. Kanada'da, Britanya Kolumbiyası'ndaki İlk Milletler nüfusu %75 oranında azalmıştır. Hayatta kalan Yerli gruplar, yeni sömürge toplumları tarafından ırk temelli ciddi ayrımcılığa maruz kalmaya devam etmiştir.https://nycstandswithstandingrock.files.wordpress.com/2016/10/snelgrove-dhamoon-corntassel-2014.pdf  pp. 11–12  Aborijin çocuklar, Çalınmış Nesiller, Avustralya hükûmeti tarafından el konulmuş ve 20. yüzyılın büyük bir kısmında zorla asimilasyon ve çocuk istismarına maruz bırakılmıştır. Aborjin Avustralyalılara ancak 1962 yılında bazı eyaletlerde oy kullanma hakkı tanınmıştır.

Benzer şekilde, Kanada hükûmeti, İlk Millet çocuklarının hapsedildiği ve istismar edildiği yatılı okullardaki rolü de dahil olmak üzere, İlk Uluslara yönelik tarihsel "ırksal ve kültürel üstünlük tutumları" ve "baskıları" için özür dilemiştir. Kanada, işlerin göçmenler tarafından çalınması ve Büyük Buhran'ın kışkırttığı yoksulluk yaşamları korkusu sırasında Alberta'daki Yerli halkları tarihsel olarak zorunlu kısırlaştırması nedeniyle soykırımla suçlanmıştır.

Nüfusun büyük ölçüde azalmasının bir soykırım örneği olarak kabul edilip edilemeyeceği tartışmalı bir konu olmuş ve akademisyenler sürecin bir bütün olarak mı yoksa belirli dönemler ve yerel süreçlerin mi yasal tanım kapsamında değerlendirileceğini tartışmışlardır. "Soykırım" teriminin yaratıcısı Raphael Lemkin, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Amerikan Yerlileri'nin İngiliz ve daha sonra İngiliz sömürgeciler tarafından sömürgeci bir şekilde değiştirilmesini soykırımın tarihsel örneklerinden biri olarak değerlendirmiştir. Tarihçi Niall Ferguson, Tazmanya'daki vakaya şu şekilde değinmiştir: "Britanya İmparatorluğu tarihindeki tüm bölümlerin en şok edici olanlarından birinde, Van Diemen's Land'deki Aborjinler avlandı, hapsedildi ve nihayetinde yok edildi: şimdi aşırı kullanılan 'soykırım' terimini gerçekten hak eden bir olay. ",  ve İrlanda ve Kuzey Amerika'dan İngilizler tarafından etnik temizliğe maruz kalan bölgeler olarak bahsetmektedir. Tazmanya soykırımında yerel halkın tamamı ve dahası pek çok hayvan türü katledilmiş,soyları tüketilmiştir. Soykırım Araştırmaları Dergisi'nde (Journal of Genocide Research) Patrick Wolfe'a göre, İngilizlerin "yerli halkları sınırda katletmesi" bir soykırım teşkil etmektedir.

İrlanda'nın Cromwell tarafından fethi (1649-1653)'ne eşlik eden çok sayıda katliam ve yaygın açlık, bunun bir soykırım olarak adlandırılmasına yol açmıştır; yüz binlerce İrlandalı sivil ölmüş ve yaklaşık 50.000 İrlandalı, senetli kölelikle satılmıştır. Bir yazarın ifadesiyle, "Nüfusun yüzde 40'ından fazlasının kaybedilmesi, ırksal ve dini nefrete dayalı bilinçli bir yok etme planını akla getirebilir ki bu da başka koşullarda ve zamanlarda haklı olarak soykırım olarak adlandırılırdı. Cromwell'in İrlanda'daki ölümcül seferi, İrlandalı Katoliklere karşı kendisinin de açıkça ifade ettiği patolojik (karakter temelli) bir nefretten besleniyordu."

İrlanda Plantasyonları, yerli İrlandalıları adanın en iyi topraklarından sürme ve buralara sadık İngiliz Protestanları yerleştirme girişimleriydi; bunlar da soykırım olarak tanımlanmıştır. Büyük Kıtlık (1845-1850) da İngiliz politikasından sorumlu tutulmuş ve soykırım olarak adlandırılmıştır. Indian Country Today dijital platform gazetesinde yazan Christina Rose, İrlanda ve Amerikan yerlilerinin mülksüzleştirme ve soykırım deneyimleri arasında paralellikler kurmuş; Katie Kane ise Sand Creek Katliamını,Drogheda katliamı ile karşılaştırmıştır. R. Barry O'Brien 1641 İrlanda İsyanı'nı Kızılderili Savaşları ile karşılaştırmış ve şöyle yazmıştır: "Ardından gelen savaş... Amerika'daki ilk yerleşimcilerin yerli kabilelerle yürüttüğü savaşa benziyordu. Yerlilere hiçbir şekilde merhamet gösterilmiyor, hiçbir ihanet onursuzluk olarak görülmüyor, esirlere hiçbir kişisel işkence ve hakaretten kaçınılmıyordu. İrlandalıların katledilmesi kelimenin tam anlamıyla vahşi hayvanların katledilmesi olarak görülüyordu. Sadece erkekler değil, İngilizlerin eline düşen kadınlar ve çocuklar bile parçalanarak öldürülüyordu. Yıllar geçtikçe, tüm İrlanda'nın büyük bir bölümünde, insanların geçimini sağlayan her türlü araç yok edildi, teslim olan esirlere hiçbir şey verilmedi ve tüm nüfus ustaca ve istikrarlı bir şekilde açlıktan öldürüldü." Avrupa'nın Amerika'yı sömürgeleştirmesine benzer şekilde, Britanya İmparatorluğu'ndaki ölü sayısının 150 milyona kadar çıktığı tahmin edilmektedir.

 Avustralya'nın Kolonizasyonu 

Aborijin Tazmanyalıların sözde yokoluşu, Lemkin, çoğu karşılaştırmalı soykırım akademisyeni ve analizlerini daha önce yayınlanmış tarihlere dayandıran Robert Hughes, Ward Churchill, Leo Kuper ve Jared Diamond dahil olmak üzere birçok genel tarihçi tarafından klasik bir yakın soykırım vakası olarak kabul edilmektedir.Henry Reynolds, 'Genocide in Tasmania?', in A. Dirk Moses (ed.) Genocide and settler society: frontier violence and stolen Indigenous children in Australian history, Berghahn Books, 2004 p.128.

Raymond Evans'a göre, 1824 ile 1908 yılları arasında Queensland'deki beyaz yerleşimciler ve Yerli Atlı Polis, haşarat olarak görülen ve hatta bazen spor için avlanan 10.000'den fazla Aborijini öldürmüştür.

1788'de İngiltere'nin Avustralya'yı sömürgeleştirmesinin başlangıcı olan Birinci Filo gelmeden önce, Aborijin nüfusu tarihçiler tarafından yaklaşık 500.000 kişi olarak tahmin ediliyordu; 1900'e gelindiğinde bu sayı 50.000'in altına düşmüştü. Çoğu, sömürgeleştirmeye eşlik eden bulaşıcı hastalıklar nedeniyle ölürken, Avustralya sınır savaşları sırasında İngiliz yerleşimciler ve sömürge yetkilileri tarafından katliamlar, toplu zehirlemeler ve diğer eylemler yoluyla 20.000 kadar kişi öldürüldü.

Avustralyalı bir soykırım tarihçisi olan Ben Kiernan, 2007 yılında yazdığı Blood and Soil: A World History of Genocide and Extermination from Sparta to Darfur adlı kavram ve uygulama tarihinde, sömürgeleştirmenin ilk yüzyılındaki Avustralya kanıtlarını bir soykırım örneği olarak ele almaktadır. Avustralya'nın Aborijin ve Torres Boğazı Adalıları kökenli çocukları ailelerinden ayırma uygulaması soykırım olarak nitelendirilmiştir. "Çalınan nesiller"in kaderini inceleyen 1997 tarihli Bringing Them Home raporu, Aborijin çocukların ailelerinden zorla ayrılmasının bir soykırım eylemi teşkil ettiği sonucuna varmıştır. 1990'larda Queensland eyaleti de dahil olmak üzere bir dizi Avustralya devlet kurumu, Aborijin çocukların zorla ayrılmasına ilişkin politikaları nedeniyle özür dilemiştir. Avustralya devletine yöneltilen bir diğer suçlama da Aborijinlere verilen tıbbi hizmetlerin, Depo Provera ve tüp ligasyonu (tüp bağlama) kullanımı da dahil olmak üzere, Aborijin kadınlara bilgileri veya rızaları olmaksızın doğum kontrol tedavisi uygulamak için kullanılmasıdır. Hem zorla evlat edinme hem de zorla doğum kontrolü BM soykırım sözleşmesi hükümleri kapsamına girecektir. Aralarında tarihçiler Geoffrey Blainey ve Keith Windschuttle ile siyaset bilimci Kenneth Minogue'un da bulunduğu bazı Avustralyalı akademisyenler, Avustralya Aborijin politikasının soykırıma yönelik olduğu görüşünü reddetmektedir.

 İngiliz Hindistan'ında Kıtlıklar 

Geç Viktorya Dönemi Holokostları: El Niño Kıtlıkları ve Üçüncü Dünyanın Oluşumu, Mike Davis tarafından yazılan ve politik ekonomi ile küresel iklim modelleri, özellikle de El Niño-Güney Salınımı (ENSO) arasındaki bağlantı hakkında bir kitaptır. Davis, ENSO dönemlerini farklı zaman dilimlerinde ve ülkeler arasında karşılaştırarak sömürgeciliğin ve kapitalizmin etkilerini ve özellikle kıtlıkla olan ilişkisini araştırmaktadır. Davis'e göre "Milyonlarca insan 'modern dünya sisteminin' dışında değil, tam da bu sistemin ekonomik ve siyasi yapılarına zorla dahil edilme sürecinde öldü. Liberal Kapitalizmin altın çağında öldüler; gerçekten de birçoğu Smith, Bentham ve Mill'in kutsal ilkelerinin teolojik uygulamasıyla öldürüldü."
küçükresim|1876-78 Büyük Kıtlığı'nın Kurbanları

Davis, İngiliz Raj'ı döneminde Hindistan'da yaşanan kıtlıkları "sömürgeci soykırım" olarak nitelendirmektedir. Aralarında Niall Ferguson'un da bulunduğu bazı akademisyenler bu yargıya itiraz ederken, Adam Jones'un da aralarında bulunduğu diğerleri bu yargıyı onaylamıştır.

Kongo ve Putumayo'da Kauçuk Patlaması

küçükresim|Peru'nun Putumayo bölgesindeki kauçuk patlaması sırasında köleleştirilen Amazon yerlileri
1879'dan 1912'ye kadar Dünya bir kauçuk patlaması yaşadı. Kauçuk fiyatları hızla yükseldi ve Güney Amerika ve Orta Afrika'daki yağmur ormanı bölgelerinden kauçuk çıkarmak giderek daha karlı hale geldi. Kauçuk çıkarımı emek yoğun bir işti ve büyük bir işgücüne duyulan ihtiyaç Brezilya, Peru, Ekvador ve Kolombiya ile Kongo'daki yerli nüfus üzerinde önemli bir olumsuz etki yarattı. Plantasyonların sahipleri ya da kauçuk baronları zengindi, ancak kauçuk toplayanlar çok az kazanıyordu, çünkü karlı olmak için büyük miktarda kauçuk gerekiyordu. Kauçuk baronları tüm oradaki yerli halkı topluyor ve onları ağaçlardan kauçuk çıkarmaya zorluyordu. Kölelik ve ağır insan hakları ihlalleri yaygındı ve bazı bölgelerde yerli nüfusunun %90'ı yok edildi. Bir plantasyon 50.000 yerli ile başlamıştı ve cinayetler ortaya çıktığında sadece 8.000 kişi hayatta kalmıştı. Bu kauçuk plantasyonları, Güneydoğu Asya'daki kauçuk plantasyonlarının daha etkili hale gelmesiyle gerileyen Brezilya kauçuk pazarının bir parçasıydı.

1910-1911 yılları arasında İngiliz konsolosu olarak Peru'nun Putumayo bölgesini gezen İrlandalı Roger Casement, yerli Kızılderililere yönelik kötü muamele, kölelik, cinayet ve işkence için dipçik kullanımını belgelemiştir: "Şu anda Peru Amazon Şirketi'nde çalışan pek çok kişiye isnat edilen suçlar, cinayet, tecavüz ve sürekli kırbaçlama dahil olmak üzere en iğrenç türdendir."

Günümüzdeki Örnekleri
Yerli kabilelerin soykırımı modern dünyada halen devam eden bir olgudur; Brezilya'da Jivaroların, Yanomamilerin ve diğer kabilelerin nüfusunun azaltılması soykırım olarak tanımlanmıştır. Afganistan, Bangladeş, Pakistan, Sri Lanka, Myanmar  ve Hindistan'da azınlık topluluklarına karşı çok sayıda ayaklanma vakası belgelenmiştir. Paraguay ayrıca, davası Amerikalılar Arası İnsan Hakları Komisyonu'na taşınan Achelere karşı bir soykırım yürütmekle suçlanmıştır. Komisyon, soykırımın devlet tarafından işlenmediğine dair geçici bir karar vermiş ancak "Paraguay topraklarının uzak bölgelerinde özel kişiler tarafından gerçekleştirilebilecek olası suiistimaller" konusundaki endişelerini dile getirmiştir. Irak'taki Yezidi soykırımı büyük endişe kaynağı olmaya devam etmektedir.
Assam, Hindistan

Assam'ın Bengalce konuşan azınlığı 1983 yılında Assam'ın yerli halkı tarafından hedef alınmış ve sadece o yıl 2000 ila 10.000 kişinin ölümüne yol açmıştır.Genesis of nellie massacre and assam agitation , Indilens news team, Retrieved 10 November 2015. Daha büyük Assam Hareketinin ve bölgede Bengalce konuşan insanlara karşı uzun süredir devam eden nefretin bir parçası olan bu cinayetler, doğası gereği soykırım olarak nitelendirilmiştir. Assam halkı Bengalce konuşan insanların göçmen olduğunu iddia etse de, iddiayı destekleyecek herhangi bir kanıt bulunamamıştır. Bölgede Bengalce konuşan insanlara yönelik ayrımcılık günümüze kadar devam etmektedir. Matia (Goalpara) Gözaltı Merkezi, Assam'da Bengalce konuştuğu iddia edilen göçmenleri yakalamak ve gözaltına almak için 2018 yılında kurulmuştur. O zamandan beri bölgede Bengalce konuşanlara yönelik büyük baskılar başlamıştır. Assam'da Bengalce konuşan 4 milyondan fazla kişi vatandaşlıktan çıkarılmakla tehdit edildi.
Bangladeş

Uluslararası Af Örgütü ve Reference Services Review'a göre, Chittagong Tepesi Topraklarında yaşayan yerli Chakma halkının 1970'ler ile 1990'lar arasında soykırıma varan şiddete maruz kaldığı iddia edilmektedir. Nüfusları, 1975 yılında bir askeri darbenin ardından ülkenin kontrolünü ele geçiren ve 1975-1981 yılları arasında hüküm süren diktatör Tümgeneral Ziyaur Rahman tarafından başlatılan askeri yönetimden bu yana azalmaktaydı. Daha sonra, 1982'den 1990'a kadar hüküm süren halefi Korgeneral HM Erşad onun halefi oldu. Buna karşılık, 
M.N. Larma (1983'te öldürüldü) liderliğindeki Yerli Chakma isyancıları 1977'de bölgede bir isyan başlattı. Bangladeş hükûmeti bölgeye yüz binlerce Bengalli yerleştirmişti ve bu Bengalliler şu anda bölge nüfusunun çoğunluğunu oluşturmaktadır.  11 Eylül 1996'da Yerli isyancıların 28 ila 30 Bengalli oduncuyu kaçırıp öldürdüğü bildirildi. Ülkede demokrasi yeniden tesis edildikten sonra, 1996 yılında Bangladeş Avami Birliği'nden yeni seçilen Ulusun Babası Şeyh Muciburrahman'ın kızı başbakan Şeyh Hasina Vecid ve Yerli isyancıların temsilcileriyle yeni görüşmeler başladı. 2 Aralık 1997'de Hükûmet ve Yerli halk arasında bir Chittagong Tepesi Toprakları Barış Anlaşması imzalanarak 20 yıldır süren isyan ve bölgedeki tüm düşmanlıklar sona erdi.

Brezilya

küçükresim|Belem'deki Vale do Javari'den yerel halktan protestocular
1950'lerin sonlarından 1968'e kadar Brezilya devleti, Yerli halklarını, topluluklarını entegre etmek, pasifize etmek ve kültürleştirmek için şiddetli girişimlere maruz bıraktı. 1967 yılında savcı Jader de Figueiredo Correia, Figueiredo Raporu'nu dönemin diktatörlüğüne sundu. Yedi bin sayfadan oluşan rapor 2013 yılına kadar yayınlanmadı. Rapor, Brezilya'nın yerli halklarına karşı işlenen toplu katliam, işkence, bakteriyolojik ve kimyasal savaş, rapor edilen kölelik ve cinsel istismar gibi soykırım suçlarını belgelemektedir. Yeniden keşfedilen belgeler, 1947-1988 yılları arasında meydana gelen insan hakları ihlallerini soruşturmakla görevlendirilen Ulusal Hakikat Komisyonu tarafından incelenmektedir. Figueiredo Raporuna göre, Yerli Koruma Servisi'nin (IPS)'nın adının aksine Yerli halkı köleleştirdiğini, çocuklara işkence yaptığını ve topraklarını çaldığını ortaya koyuyor. Hakikat Komisyonu, Maranhão'daki kabilelerin tamamının ortadan kaldırıldığını ve Mato Grosso'da 30 Cinturão Largo yerlilerine yapılan bir saldırıdan sadece iki kişinin kurtulduğunu değerlendirmektedir. Raporda ayrıca toprak sahiplerinin ve IPS üyelerinin izole köylere girdiği ve kasıtlı olarak çiçek hastalığı bulaştırdığı belirtilmektedir. Raporda suçlanan 134 kişiden bugüne kadar devlet tek bir kişiyi bile yargılamamıştır, zira diktatörlüğün sonunda çıkarılan Af Yasası o dönemde meydana gelen ihlallerin yargılanmasına izin vermemektedir. Raporda toplu katliam, tecavüz ve işkence vakaları da detaylandırılırken Figueiredo, IPS'nin eylemlerinin Yerli halkları yok olma tehlikesiyle karşı karşıya bıraktığını belirtti. Raporun yayınlanmasının ardından devlet IPS'yi lağvetti. Kızıl Haç, IPS'nin değiştirilmesinden sonra etnik temizlik yapıldığına dair başka iddiaların ortaya atılması üzerine bir soruşturma başlattı.
Çin

Tibet

5 Haziran 1959 tarihinde, Hindistan Yüksek Mahkemesi Kıdemli Avukatı Shri Purshottam Trikamdas, Uluslararası Hukukçular Komisyonu'na (bir STKdır) Tibet hakkında bir rapor sunmuştur:
"Yukarıda belirtilen olgulardan aşağıdaki sonuçlar çıkarılabilir: ... (e) Bu Komite tarafından ve diğer kaynaklardan elde edilen tüm bu kanıtları incelemek ve uygun önlemleri almak ve özellikle Soykırım suçunun - zaten güçlü bir karine var - oluşup oluşmadığını belirlemek ve bu durumda, bu eylemlerin bastırılması ve uygun telafi için 1948 Soykırım Sözleşmesi ve Birleşmiş Milletler Şartı tarafından öngörülen eylemleri harekete geçirmek;"

Birleşik Krallık Tibet Derneği'ne göre, "Toplamda bir milyondan fazla Tibetli, yani nüfusun beşte biri, Kültür Devrimi'nin sonuna kadar Çin işgalinin bir sonucu olarak ölmüştür."

Sincan

Çin hükûmeti, Çin Halk Cumhuriyeti'nin Sincan Uygur Özerk Bölgesi (XUAR) içinde ve çevresinde yerli Uygur halkına ve diğer etnik ve dini azınlıklara karşı sıklıkla soykırım olarak nitelendirilen bir dizi insan hakları ihlali gerçekleştirmekle suçlanmaktadır. 2014 yılından bu yana, Çin hükümeti, Çin Komünist Partisi (ÇKP) genel sekreteri Xi Jinping'in yönetimi sırasında Çin Komünist Partisi'nin (ÇKP) yönetimi altında, Dünya Savaşı ve Holokost'tan bu yana etnik ve dini azınlıkların en büyük ölçekli gözaltısı haline gelen bir milyondan fazla Müslümanın (çoğu Uygur) herhangi bir yasal süreç olmaksızın gizli toplama kamplarında hapsedilmesine yol açan politikalar izlemiştir. Politikayı eleştirenler bunu zorla asimilasyon olarak tanımlamış ve ayrıca etnosit veya kültürel soykırım olarak adlandırmışlardır ve bazı hükûmetler, aktivistler, bağımsız STK'lar, insan hakları uzmanları, akademisyenler, hükûmet yetkilileri, bağımsız araştırmacılar ve Sürgündeki Doğu Türkistan Hükümeti bunu bir soykırım olarak adlandırmıştır.  Eleştirmenler özellikle Uygurların devlet destekli toplama kamplarında toplanmasına, Uygur dini uygulamalarının bastırılmasına, ağır kötü muameleye,  siyasi endoktrinasyona, and extensive evidence ve zorla kısırlaştırma, zorla doğum kontrolü, ve kürtaj dahil olmak üzere insan hakları ihlallerine ilişkin kapsamlı kanıtlara dikkat çekmiştir. Çinli yetkililer Sincan'daki doğum oranlarının 2018'de neredeyse üçte bir oranında düştüğünü belirten raporları doğrulamış, ancak zorla kısırlaştırma ve soykırım raporlarını reddetmiştir.
İç Moğolistan

1966 yılında Mao Zedong, Moğol Ulanhu liderliğindeki İç Moğol Halk Partisi'ni (IMPP) "anavatan Çin'i bölmeyi amaçlayan siyasi bir hareket" olarak suçladı. Bu suçlama Moğol elitini ortadan kaldırmak ve Moğol soykırımını başlatmak için kullanıldı. Kültür Devrimi sırasında Moğol kayıplarının sayısı 16.222 (Çin hükûmeti) ile 50.000 (bağımsız araştırma) arasında tahmin edilmektedir. İç Moğolistan Komünist Parti Komitesi Ofisi 1989 yılında hapsedilen Moğolların toplam sayısının 480.000 olduğunu belirten istatistikler yayınlamıştır. Yurtdışında yapılan bağımsız araştırmalar yaklaşık yarım milyon tutuklunun ve 100.000 ölümün olduğunu tahmin etmektedir. Gecikmeli ölümler (hapse girdikten sonra eve dönen) de dahil edildiğinde 300.000 kayıp olduğu tahmin edilmektedir. Kültür devrimi Moğollara işkence, aşağılama ve soykırıma neden olan köylüler arasında kökleşti. ÇKP'nin Çin propaganda ekipleri dışarıdan İç Moğolistan'a geldi ve 1970'lerde büyük zulümler gerçekleştirdi.  ÇKP ayrıca Moğollara kürtajı dayattı.

Kolombiya
Kolombiya'da uzun süredir devam eden çatışmalarda Awálar, Wayuular, Pijaolar ve Paezler gibi çeşitli yerel halk; sağcı paramiliterler, solcu gerillalar ve Kolombiya ordusu tarafından yoğun şiddete maruz kalmıştır. Uyuşturucu kartelleri, uluslararası kaynak çıkarma şirketleri ve ordu da Yerli grupları kendi bölgelerinden çıkmaya zorlamak için şiddet kullanmıştır.Pedro García Hierro. 2008. Colombia: The Case of the Naya. IWGIA Report 2  Kolombiya Ulusal Yerli Örgütü şiddetin soykırım niteliğinde olduğunu savunurken diğerleri uluslararası hukukun gerektirdiği şekilde bir "soykırım kastı" olup olmadığını sorgulamaktadır.
Demokratik Kongo Cumhuriyeti

Demokratik Kongo Cumhuriyeti'nde yerli Mbutiler (Bambutiler), Leseler ve Iturilere yönelik soykırım şiddetinin on yıllardır yaygın olduğu bildirilmektedir. Kongo İç Savaşı (1998-2003) sırasında Pigmeler, onları insan altı olarak gören çatışmanın her iki tarafı tarafından avlanmış ve yenmiştir. Mbuti Pigmelerinin temsilcisi Sinafasi Makelo, BM Güvenlik Konseyi'nden yamyamlığın insanlığa karşı bir suç ve soykırım eylemi olarak tanınmasını istemiştir.  Uluslararası Azınlık Hakları Grubu tarafından hazırlanan bir rapora göre, toplu katliamlar, yamyamlık ve tecavüze dair kanıtlar bulunmaktadır. Bu olayları bir imha kampanyası olarak nitelendiren rapor, şiddetin çoğunu Bambutilerin sahip olduğu özel güçlerle ilgili inançlara bağlamıştır. Ituri bölgesinde isyancı güçler "Effacer le Tableau" (geçmişi temizlemek/tahtayı temizlemek) kod adlı bir operasyon yürütmüştür. Tanıklara göre operasyonun amacı ormanı bambutili pigmelerden temizlemekti.

Doğu Timor

Endonezya, daha önce Portekiz sömürgesi olan Doğu Timor'u 1975 yılında işgal etti. İşgalin ardından Endonezya hükûmeti bölgedeki etnik protestoları ve silahlı direnişi bastırmak amacıyla baskıcı askeri politikalar uyguladı. Endonezya'nın diğer bölgelerinden insanların bölgeye yerleşmesi teşvik edildi. 1975-1993 yılları arasında meydana gelen şiddet olaylarında 120.000 ila 200.000 kişi hayatını kaybetti. Baskı, 1991 yılında Dili'deki bir protestonun Endonezya güçleri tarafından dağıtılması ve 250'den fazla kişinin öldürülmesi ve yüzlercesinin de kaybolmasıyla uluslararası kamuoyunun dikkatini çekti. Santa Cruz katliamı olarak bilinen bu olay, uluslararası kamuoyunun dikkatini önemli ölçüde konuya çekmiştir (1996 Nobel Barış Ödülü'nün Katolik Piskopos Carlos Belo ve direniş lideri José Ramos-Horta'ya verilmesiyle birlikte bu olayın altı çizilmiştir).

Uluslararası tepkinin ardından Endonezya hükûmeti, Doğu Timor'daki bağımsızlık yanlısı aktivistleri taciz etmeye ve öldürmeye devam eden bir dizi paramiliter grup örgütlemeye başladı. Aynı zamanda, Endonezya hükûmeti bölgedeki nüfusun yeniden yerleştirilmesi çabalarını önemli ölçüde artırdı ve Doğu Timorlu topluluklar tarafından kullanılan altyapı ve çevrenin tahribatını yoğunlaştırdı. Bu politikaya tepki olarak, 1999 yılında Doğu Timor'un bağımsızlığı için halk tarafından yapılan oylamayı izlemek üzere Doğu Timor'a uluslararası bir müdahale gücü konuşlandırıldı. Oylama büyük ölçüde bağımsızlık lehine sonuçlandı ve Endonezya güçleri geri çekildi, ancak paramiliter güçler birkaç yıl boyunca misilleme saldırıları düzenlemeye devam etti. Endonezya işgaline ilişkin bir BM Raporu, Endonezya hükûmeti ve tüm çatışma tarafından onaylanan açlık, tahrip edici ve napalm kullanımı, işkence, tecavüz, cinsel kölelik, kayıplar, halka açık infazlar ve yargısız infazlar tespit etti. Sonuç olarak, Doğu Timor nüfusu 1975'teki orijinal büyüklüğünün üçte birine gerilemiştir.

Guatemala

Guatemala İç Savaşı (1960-1996) sırasında devlet güçleri Mayalara karşı şiddetli zulümler gerçekleştirdi. Hükûmet onları komünist isyancılarla aynı safta görüyordu. Guatemala silahlı kuvvetleri soykırım olarak nitelendirilen üç politika yürüttü.

Birincisi, Maya erkek çocuklarının zorla askere alınması ve bazen kendi köylerine karşı katliamlara katılmaya zorlanmaları da dahil olmak üzere toplu katliamların da eşlik ettiği yakıp yıkma taktiğiydı. İkincisi, hayatta kalan ve ordudan kaçanları avlamak ve yok etmekti; üçüncüsü ise hayatta kalanların zorla "yeniden eğitim merkezlerine" yerleştirilmesi ve dağlara kaçanların sürekli takip edilmesiydi.

Silahlı kuvvetler kadın ve çocuklara soykırım amaçlı tecavüzü kasıtlı bir taktik olarak kullanmıştır. Çocuklar duvarlara vurularak ya da üzerlerine atılan yetişkin bir cesedin ağırlığıyla ezilecekleri toplu mezarlara canlı canlı atılarak öldürüldü. Guatemala İç Savaşı sırasında çoğu Mayalı olmak üzere tahminen 200.000 kişi kayboldu.

1996 yılında imzalanan barış anlaşmasının ardından, yaşanan vahşetin hukuki sorumluluğunun belirlenmesi ve kayıpların bulunup kimliklerinin tespit edilmesi için hukuki bir süreç başlatıldı. 2013 yılında eski devlet başkanı Efraín Ríos Montt soykırım ve insanlığa karşı suç işlemekten mahkûm edildi. Kendisi 80 yıl hapis cezasına çarptırıldı. ancak Guatemala Anayasa Mahkemesi sadece on gün sonra mahkûmiyet kararını bozdu.

Irak'ta Yezidi ve Irak Türkmen soykırımları

Yezidiler, Orta Doğu'da kendi tek tanrılı dinlerini uygulayan yerli bir azınlık grubudur. Irak'taki İslamcı aşırılık yanlıları tarafından (en son IŞİD tarafından, ancak diğer İslamcı gruplar da geçmişte Yezidilere karşı şiddet eylemleri gerçekleştirmiştir) sık sık damgalanmış ve şiddete hedef olmuşlardır; birçok araştırma, araştırmacıların Irak'taki Yezidi topluluğuna karşı toplu katliamlar ve tecavüz de dahil olmak üzere soykırım eylemleri gerçekleştirildiği sonucuna varmasına yol açmıştır.

Yezidilere yönelik şiddet eylemleri yüzyıllardır belgelenmekle birlikte, son zamanlarda Yezidilere yönelik şiddet eylemleri arasında 2007 Yezidi topluluklarının bombalanması ve Ağustos 2014 Sincar katliamı gibi ölümcül terör saldırıları yer almaktadır. Yezidi kadın ve kız çocukları, IŞİD'in Yezidilere yönelik soykırımının yaşandığı son olaylar sırasında IŞİD teröristleri tarafından sıklıkla seks kölesi olarak tutulmuş ve köle ticaretine maruz bırakılmıştır. Bu durum 500,000'den fazla Yezidinin Irak'tan zorla göç ettirilmesiyle sonuçlanmıştır. Sadece 2014 yılında 5000 Yezidi öldürüldü, ancak o yıldan çok daha önce Yezidilere karşı soykırım uygulanmaya başlanmıştı. Günümüzde de devam etmektedir. Şubat 2021'de IŞİD tarafından öldürülen 104 Yezidinin kalıntıları bulunmuş ve toprağa verilmiştir.

Bunun yanında IŞİD özellikle Şii kökenli Irak Türkmenleri başta olmak üzere Türkmenler üzerinde de katliam, öldürme, seks köleliği gibi yöntemlerle soykırım uygulamıştır.

Endonezya

Bağımsızlığından 1960'ların sonuna kadar Endonezya hükûmeti, Hollanda'nın kontrolünde kalan Yeni Gine adasının batı yarısının kontrolünü ele geçirmeye çalıştı. Nihayet bölgenin uluslararası alanda tanınan kontrolünü sağladığında, Endonezya hükûmeti ile Özgür Papua Hareketi arasında çeşitli çatışmalar meydana geldi. Endonezya hükûmeti 1970'lerde örgütü bastırmayı amaçlayan ve 1980'lerin ortalarında yüksek seviyelere ulaşan bir dizi önlem almaya başladı.

Bunun sonucunda ortaya çıkan insan hakları ihlalleri arasında yargısız infazlar, işkence, kayıplar, tecavüz ve eyalet genelinde Yerli halka yönelik tacizler yer aldı. Yale Hukuk Fakültesi'ndeki "Allard K.Lowenstein Uluslararası İnsan Hakları Kliniği" tarafından hazırlanan 2004 tarihli bir rapor, hem kitlesel şiddeti hem de çoğunlukla Balili ve Javalı aileleri bölgeye yerleşmeye teşvik eden göç politikalarını "Endonezya hükümetinin 1948 Soykırım Suçunun Önlenmesi ve Cezalandırılması Sözleşmesi'ni ihlal ederek Batı Papualıları yok etmek amacıyla yasaklanmış eylemlerde bulunduğuna dair" güçlü kanıtlar olarak tanımlamıştır.

Bölgedeki Yerli halka yönelik soykırım, ABD dışındaki Yerli halkın ABD dışındaki çevresel yıkım nedeniyle çok uluslu bir şirkete karşı karar almak için dilekçe verdiği ilk davalardan biri olan ABD'deki Beanal v. Freeport davasındaki iddiaların kilit noktasıydı. Bir Yerli lider olan dilekçe sahibi, madencilik şirketi Freeport-McMoRan'ın "bir yerli halkın kültürünün kasıtlı, planlı ve yapmacık bir şekilde yok edilmesiyle sonuçlanan" çevresel yıkım yoluyla soykırım işlediğini iddia ederken, mahkeme soykırımın yalnızca bir Yerli halkın yok edilmesiyle ilgili olduğunu ve Yerli halkın kültürünün yok edilmesi için geçerli olmadığını tespit etti; ancak mahkeme dilekçe sahiplerine ek bir taleple başvurularını değiştirme fırsatını açık bıraktı.

 Myanmar/Burma 
alt=insanlar, çoğunlukla çocuklar, yere çömelmiş|küçükresim|upright=1.23|Arakan Eyaletinde yerinden edilmiş Rohingyalar (Arakanlar) 

Myanmar'da (Burma) Askeri Cunta ile isyancılar arasında uzun süredir devam eden iç savaş, bazıları isyancılarla müttefik olan yerli Karen halkına karşı yaygın zulümlere yol açmıştır. Bu zulümler soykırım olarak nitelendirilmiştir. Burmalı General Maung Hla, Karenlerin bir gün sadece "bir müzede" var olacağını belirtmiştir. Hükûmet, Kuzey bölgesinde 50 tabur konuşlandırarak Karen köylerine sistematik olarak havan topu, makineli tüfek ateşi ve kara mayınlarıyla saldırmıştır. En az 446,000 Karen ordu tarafından evlerinden edilmiştir. Karenlerin ayrıca zorla çalıştırma, soykırıma varan tecavüz, çocuk işçiliği ve çocuk askerlerin askere alınmasına maruz kaldığı bildirilmektedir.

Öte yandan müslüman Rohingyalar (Arakanlılar) da zulme, toplu katliamlara, soykırıma varan toplu tecavüzlere ve zorla yerinden edilmeye maruz kalmıştır. Myanmar ordusu köylerini yakmış ve onları ülkeden kaçmaya zorlamıştır. Birçok soykırım kurbanının kalıntılarını içeren toplu mezarlar keşfedildi. 2017 yılına gelindiğinde 700,000'den fazla Rohingyalı Bangladeş'e kaçtı ve Bangladeş hükûmeti onlara kucak açtığı için övüldü.
Paraguay

2002 yılında, ağırlıklı olarak Paraguay'ın Chaco bölgesinde yaşayan 17 Yerli kabilesinin sayısının 86,000 olduğu tahmin edilmektedir. General Alfredo Stroessner'in askeri diktatörlüğünün hüküm sürdüğü 1954-1989 yılları arasında Paraguay'ın yerli nüfusu, ülke tarihinin hiçbir döneminde olmadığı kadar toprak kaybına ve insan hakları ihlallerine maruz kaldı. 1970'in başlarında uluslararası gruplar devletin Aché soykırımında suç ortağı olduğunu iddia etmiş, adam kaçırma, çocuk satışı, ilaç ve gıda alıkoyma, kölelik ve işkence gibi suçlamalar yöneltmiştir.

1960'lar ve 1970'ler boyunca Aché halkının %85'i, kereste endüstrisi, madencilik, çiftçilik ve çiftlik sahiplerine yer açmak için genellikle machete ile kesilerek öldürülmüştür. Jérémie Gilbert'e göre Paraguay'daki durum, soykırımın gerçekleştiği iddiasını desteklemek üzere "özel kasıt" göstermek için gereken kanıtı sağlamanın zor olduğunu kanıtlamıştır. Kültürel grupları artık yok olmuş olarak görülen Aché'ler, topraklarının doğal kaynaklar için ulusötesi şirketler tarafından araştırılmasını teşvik eden devletin kalkınmasının kurbanı oldular. Gilbert, planlı ve gönüllü bir yıkım gerçekleşmiş olmasına rağmen, devlet tarafından Aché'yi yok etme niyetinin olmadığı, yaşananların kalkınmadan kaynaklandığı ve kasıtlı bir eylem olmadığı sonucuna varmıştır.

Peru

1996 ve 2000 yılları arasında, Başkan Alberto Fujimori'nin liderliğinde, Peru hükûmeti yaklaşık 300.000 Perulu kadına zorla kısırlaştırma uyguladı. Devlet, bireylerin bilgilendirilmiş rızası olmaksızın tüp ligasyonu ve vazektomi yapmak için rüşvet, tehdit ve aldatıcı taktikler kullanarak özellikle kırsal, yoksul ve yerli nüfusu hedef almıştır.

Sri Lanka

1958'deki Tamil karşıtı pogrom ve Sri Lanka İç Savaşı sırasında Sri Lanka Tamillerine yönelik baskılar Birleşmiş Milletler tarafından soykırım niteliğinde olarak tanımlanmıştır. Sri Lankalı çeteler 1958'de binlerce Tamil insanını vahşice katletmiş ve yıllar içinde bir dizi soykırım başlatarak sonunda 1983'te bir iç savaşa yol açmıştır. 2009 yılında iç savaşın sona ermesinden bu yana Sri Lanka devleti, sivil hedefleri bombalayarak, ağır silahlar kullanarak, Sri Lanka Tamillerini kaçırıp öldürerek ve cinsel şiddet uygulayarak insan haklarını ihlal ettiği gerekçesiyle küresel düzeyde pek çok eleştiriye maruz kalmıştır.Liberation Tigers of Tamil Eelam Backgrounder  Council on Foreign Relations - 21 July 2008

İnsan Hakları İzleme Örgütü, Aralık 2009'da Sri Lanka hükûmetini uluslararası hukuk çerçevesinde soykırımla suçlayan ilk kuruluş olmuştur. Önde gelen Amerikalı uluslararası hukuk uzmanı Profesör Francis A. Boyle, BM Genel Sekreteri Ban Ki-Moon ile acil bir toplantı düzenleyerek, insanlığa karşı işlenen suçlar, Tamillere yönelik soykırım ve uluslararası toplumun Sri Lanka'daki Tamil sivillerin katledilmesini durdurmadaki başarısızlığına dair kanıtlar sunarak Tamil soykırımını durdurma çağrısında bulundu. Şubat 2020'de ABD Dışişleri Bakanlığı ve ABD Dışişleri Bakanı Mike Pompeo, Sri Lanka Ordusunun mevcut komutanı General Shavendra Silva'nın, komuta sorumluluğu yoluyla dahil olduğu Sri Lanka ordusunun 53. tümeni tarafından işlenen savaş suçları nedeniyle ABD'ye girişinin yasaklandığını açıkladı.

Ruanda

Ruanda Soykırımı, Ruanda'da  1994 yılında bir Hutu olan devlet başkanı Juvénal Habyarimana'nın uçağı düşürülmüştür. Zaten ülkede çoğunluk durumdaki Hutular ve azınlık olan Tutsiler arasında var olan çatışma ve gerilimleri bu olay iyice arttırmış ve neticede böyle bir katliama hazırlık yapan aşırı uç Hutular Tutsilere ve kendilerine karşı çıkan ılımlı Hutulara saldırmıştır; yaklaşık yüz gün içinde yerel halklardan içlerinde çocuk,,kadınların olduğu 800.000 Tutsi ve ılımlı Hutu, aşırı uç Hutular (Interahamwe) tarafından öldürülmüştür. Katliam, Tutsi destekli isyancı Ruanda Vatansever Cephesi lideri Paul Kagame'ye bağlı güçlerce, Hutu ağırlıklı hükûmetin düşürülmesi ile son bulmuş ancak bu defada yönetimden güç alan Tutsilerin öç bahanesiyle saldırması sonucu yüzbinlerce Hutu, komşu Zaire'ye (Kongo Cumhuriyetine) sığınmıştır. Bu soykırım ve failllerin cezalandırılmasına yönelik Ruanda Uluslararası Ceza Mahkemesi kurulmuştur. Yine Ruanda'da halk mahkemeleri kurulmuştur. Fransa bu iki etnik grup arasında varolan gerilimi başından sonuna kadar körüklemek ve başlangıçta Hutuları, Tutsilere karşı destekleyip soykırıma ortak olmakla ayrıca suçlanmıştır.Pehlivanoğlu Işıl. Assia Djebar'ın L'amour, la Fantasia ve la Disparition de la Langue Française Başlıklı Romanlarında Sömürgecilik Ekseninde Dil ve Kimlik. T.C. Ankara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Batı Dilleri ve Edebiyatları (Fransız Dili ve Edebiyatı) Anabilim Dalı. 2010. URL:http://acikarsiv.ankara.edu.tr/browse/6288/ışıl_pehlivanoğlu_tez.pdf.pdf . Erişim tarihi: 2011-12-31. (Archived by WebCite® at http://www.webcitation.org/64LWMWPPu )
Bosna Hersek

küçükresim|Temmuz 1995 Srebrenitsa katliamının ana olaylarının gerçekleştiği Potocari, Bosna Hersek'te mezardan çıkarılan bir toplu mezar. Temmuz 2007
Srebrenitsa soykırımı, Temmuz 1995'te Srebrenitsa bölgesinde yaklaşık 8.000 etnik Bosnalı Müslümanın (Boşnak yerel halkın), Bosnalı Sırplar tarafından öldürülmesinden oluşuyordu. Bu katliam, daha önce Birleşmiş Milletler tarafından "güvenli" ilan edilen bir bölgede gerçekleşmiştir. Sözde Bosnalı Müslümanların ortadan kaldırılması amaçlanmış olsa da, katliam kasabanın etnik olarak temizlenmesi amacıyla çocukların, gençlerin ve yaşlıların öldürülmesini de içermiştir.

Eski Yugoslavya Uluslararası Ceza Mahkemesi (ICTY), Bosnalı Sırp Yönetimi eski başkanı Radovan Karadžić'i kınarken Srebrenitsa'daki olayları soykırım eylemi olarak sınıflandırdı. O dönem mahkemeye başkanlık eden Theodor Meron şunları söylemiştir:.

Darfur

İsrail

 Ayrıca bakınız 

 Sömürgecilik ve soykırım
 Kültürel soykırım
 Yerli halklara yönelik zulümlerin inkârı
 Etnik temizlik
 Etnosid
 Soykırımın inkârı
 Soykırımın meşrulaştırılması
 Soykırımı tanıma politikası
 Tarihteki soykırımlar
 Etnik temizlik kampanyalarının listesi
 Sömürgeciliği konu alan filmlerin listesi
 Soykırımların listesi

 Notlar 

Kaynakça
Atıflar

Kitap ve makaleler





























































































 Ek Okumalar 






 Mcdonnell, Michael A. & Moses, A. Dirk (2005) Raphael Lemkin as historian of genocide in the Americas, Journal of Genocide Research, 7:4, 501-529, DOI: 10.1080/14623520500349951
 Moses, A. D. (Ed.). (2008). Empire, Colony, Genocide: Conquest, Occupation, and Subaltern Resistance in World History. Berghahn Books.






Kategori:Soykırım