Cainotheriidae

Cainotheriidae, Avrupa'da, Geç Eosen'den Orta Miyosen'e kadar yaşamış bir çift toynaklı familyasıdır. Çoğunlukla karstik yataklarda korunmuş olarak bulunurlar.

Açıklama
sol|upright=1.36|küçükresim|Cainotherium 'un restorasyonu
Bu hayvanların boyutları küçüktü ve genellikle omuzlarına kadar olan yükseklikleri 15 santimetreyi geçmedi. Boyları, tavşanlardan tragulidlere (cüce geyikler) kadar değişiyordu. Uzun bir süre, tavşanlara ve tavşanlara benzer bir yaşam tarzına sahip oldukları düşünüldü. Diş yapısı dolgun ve oldukça selenodontdu, yani küçük azı ve azı dişleri kavisli ve hilal şeklinde kesici kenarlara sahipti (bugünkü geviş getiren hayvanlarda olduğu gibi). Küçük bir kafatasına ve kısa bir burna sahiplerdi.

Bu grubun kendine özgü bir özelliği olan , kulak kemiklerinin koruyucu yapılarıydı: Bugün açık ve kuru ortamlarda yaşayan küçük memelilerde bulunanlar gibi çok büyüklerdi. Bu gelişmiş kranial anatomi, iskeletin geri kalanıyla tam bir zıtlık içindeydi, oldukça ilkeldi: kainotheridler, yan parmaklar daha kısa olsa bile, hala küçültülmemiş dört ayak parmağına (çift toynaklıların atalarından kalma bir durum) sahipti; modern tavşanlarda olduğu gibi, ayaklarında uzun pençeler bulunurdu. Arka ayaklar ön ayaklardan çok daha uzundur, koşmaya ve zıplamaya dikkat çekici bir adaptasyon gösterir.

 Sınıflandırma 
sol|upright=0.87|küçükresim|Cainotherium'un kafatası morfolojisi
Cainotheriidlerin tuhaf anatomik özellikleri onları ilkel çift toynaklılar olarak gösterir. Önceki araştırmalar onları Tylopoda'nın yakınına yerleştirmişti, ancak daha yeni araştırmalar onları Ruminantia'ya yaklaştırdı. Orta Eosen'den  Robiacina daha önce bu ailenin bir üyesi olarak sınıflandırılmıştı, ancak daha yakın zamanda Cainotheriidae'nin kardeş taksonu olarak ayrı bir aileye bölünmüştür. Oxacron ve Paroxacron gibi Üst Eosen ilkel cinsleri geliştikçe, ilk gerçek Cainotheriidler olarak Oxacroninae alt familyasında kabul edildiler.

Daha sonra, Oligosen boyunca, Cainotheriinae alt ailesi, Procaenotherium, tavşan büyüklüğündeki Plesiomeryx ve  daha büyük Caenomeryx gibi çeşitlendirilmiş cinslerle ayrı bir evrimsel radyasyona maruz kaldı. En özel cins olan Cainotherium'', aynı zamanda orta Miyosen sırasında ortadan kaybolan son cinsti. Miyosen'in başlangıcında bile, bu hayvanlar Avrupa'nın çeşitli yerlerinde çok sayıda türle (örneğin C. laticurvatum, C. miocenicum, C. bavaricum) oldukça yaygındı. Miyosen sırasında iklim soğuduğunda, Cainotheriidlerin soyu tükendi.

 Paleoekoloji 
Bu küçük toynaklı hayvanların olağanüstü uzun arka ayakları vardı; Bu özellik, küçük boyutlu ve büyük işitsel bulla ile birleştiğinde, birçok bilim insanının cainotheriidleri tavşanların bir tür ekolojik paraleli olarak düşünmesine yol açmıştır. Bu nedenle, bu hayvanların uzun arka ayakları sayesinde sıçramaya başladıkları varsayıldı. Ancak İspanya'da Salinas de Anana bölgesinde bulunan ve Cainotherium'dan açıkça bırakılan Alt Miyosen fosil izlerinin keşfi, bu hayvanların hareketlerinin tavşanlarınkinden çok farklı ve mevcut küçük geviş getirenlerinkine oldukça benzer olması gerektiğini gösterdi.

 Kaynakça 

 Konuyla ilgili yayınlar 

 C. Blondel. 2005. Güneybatı Fransa'nın erken Oligosen'inden Cainotheriidae (Mammalia, Artiodactyla) hakkında yeni veriler. Linnaean Topluluğunun Zooloji Dergisi 144:125-166 M.
 Spaulding, MA O'Leary ve J. Gatesy. 2009. Cetacea'nın (Artiodactyla) memeliler arasındaki ilişkileri: Artan takson örneklemesi, önemli fosillerin yorumlarını ve karakter evrimini değiştirir. PLOS BİR 4(9):e7062

Kategori:Tarih öncesi memeliler familyaları
Kategori:Tarih öncesi çift toynaklılar
Kategori:Tarih öncesi tylopoda
Kategori:Edward Drinker Cope tarafından adlandırılmış taksonlar