2001 Einstein

2001 Einstein (provizyon adı: 1973 EB), İsviçreli gökbilimci Paul Wild tarafından 5 Mart 1973'te, İsviçre'nin Bern yakınlarındaki Zimmerwald Gözlemevi'nde keşfedilerek fizikçi Albert Einstein'ın adını alan, asteroit kuşağının en iç bölgesindeki parlak bir Hungaria asteroitidir. X-tipi asteroit (Xe) 5,5 saatlik bir dönüş periyodu ve yaklaşık 5 km çapa sahiptir.

 Yörünge ve sınıflandırma 
Einstein, Güneş Sistemindeki en yoğun asteroit konsantrasyonunu oluşturan Hungaria ailesinin üyesidir. İç ana kuşakta, 2 yıl 8 ayda (982 gün) bir, 1,7-2,1 AU uzaklıkta Güneş yörüngesinde dönmekte olan Einstein'''ın yörüngesi, ekliptiğe göre 0,10'luk bir dış merkezliğe ve 23°'lik bir eğikliğe sahiptir. Asteroidin gözlem yayı ise, ön keşifler yapılmadığı için 1973'te keşfedilmesi ile başlamıştır.

 Adlandırma 
Bu küçük gezegene ve bir ay kraterine, Alman kökenli, Nobel fizik ödüllü, İsviçre-Amerikalı fizikçi Albert Einstein'ın (1879-1955) onuruna Einstein ismi verildi. Resmi isim Minor Planet Center tarafından 15 Ekim 1977'de yayınlandı. Arthur C. Clarke, 3001: The Final Odyssey adlı romanının son metninde, 2001 asteroitine kendi adının verilmesini umduğu şeklinde bir şaka yaptı, ancak astreoite ondan önce Einstein'ın adı verildi. Clarke ise sonrasında 5020 Asimov ile birlikte adlandırılan 4923 Clarke astreoiti ile onurlandırıldı.

 Fiziksel özellikler 
Tholen sınıflandırması, Einstein'ın X tipi bir asteroit olduğunu belirtirken; SMASS sınıflandırması, X tipinden, daha parlak olan E tipi asteroitlere geçiş yapan bir Xe alt tipi olduğunu belirtmektedir.

 Dönüş periyodu 
Fotometrik gözlemler ile asteroitin birkaç rotasyonel ışık eğrisi elde edildi. İlk ışık eğrisi, Aralık 2004'te Amerikan gök bilimci Brian Warner tarafından, Palmer Divide Gözlemevi'nde (PDS), 0,66 kadir'lik bir parlaklık değişimi ile 5.487 saatlik bir dönüş periyodu verdi. 2008 ve 2012 yılları arasında, PDS'deki üç tane ek ışık eğrisi, sırasıyla 0,67; 0,74 ve 1,02'lik genlikler ve 5.485 saatlik bir süre ile önceki ölçüme çok yakın bir değer verdi. Diğer ışık eğrileri ise Hanuš tarafından Fransız CNES ve diğer kurumlarda 5.48503 saat; İtalyan gök bilimci Federico Manzini ile Aralık 2012'den itibaren Jean Strajnic ve Raoul Behrend tarafından ise Novara'daki SAS gözlemevinde 0,66 genlik, 5.4846 saat olarak ölçüldü.

 Çap ve yansıtabilirlik 
NASA'nın uzay tabanlı Geniş Alan Kızılötesi Araştırma Gezgini'nin (WISE), NEOWISE misyonu tarafından gerçekleştirilen ölçümüne göre, asteroit 4,0 km çapındadır ve yüzeyi 0,81'lik çok yüksek bir albedo'ya sahiptir. Bu nedenle WISE, bu astreoiti E tipi olarak tanımlar. Collaborative Asteroid Lightcurve Link (CALL) ise daha düşük, ancak yine de ortalamaya göre yüksek bir değer olan 0,40'lık bir albedo varsayarak astreoitin çapını 5,7 kilometre olarak hesaplar; albedo ne kadar düşükse, sabit bir mutlak kadir için gövdenin çapı o kadar büyük olur.

 Kaynakça 

 Dış bağlantılar 

 2001 Einstein'ın Işık eğrisi grafiği , Palmer Divide Gözlemevi, BD Warner (2012)
 Işık eğrisi Veritabanı Sorgusu  (LCDB), www.minorplanet.info Küçük Gezegen Adları Sözlüğü, Google kitaplar
 Asteroitler ve kuyruklu yıldızların dönüş eğrileri, CdR  - Cenevre Gözlemevi'', Raoul Behrend
 Keşif Koşulları: Numaralı Küçük Gezegenler (1) - (5000) - Küçük Gezegen Merkezi

Kategori:Albert Einstein
Kategori:Adını insanlardan alan küçük gezegenler
Kategori:Paul Wild'ın keşifleri