Nükleer kış

Nükleer kış, olası bir nükleer savaşın ardından yayılan ateş fırtınası ile oluşacağı öngörülen küresel soğuma varsayımıdır. Varsayım, yangınların Stratosfere kurum doldurması ve bunun sonucunda da Güneş ışınlarının yeryüzüne ulaşamayacağına dayanır. Bu soğuma sonucunda büyük çaplı bir kıtlık yaşanacağı öngörülmektedir. Araştırmacılar olası bir nükleer kış senaryosu için İkinci Dünya Savaşı sırasında yaşanmış Hamburg bombardımanı ile Hiroşima bombardımanı sonrasında ortaya çıkan ateş fırtınalarını bilgisayar ortamında canlandırdılar. Bu modellemelerde ayrıca büyük çaplı orman yangınları da hesaba katıldı.
Genel
"Nükleer kış" ya da başlangıçta "nükleer alacakaranlık" olarak adlandırıldığı gibi, 1980'lerde bilimsel bir kavram olarak görülmeye başlandı, daha önceki bir hipotezin, ateş topunun ürettiği NOx emisyonlarının ozon tabakasını tahrip edeceği netleştikten sonra güvenilirliğini kaybediyordu. Bu bağlamda, yangınlardan kaynaklanan kurumun iklimsel etkileri, nükleer savaşın iklimsel etkilerinin yeni odak noktası haline geldi. Bu model senaryolarda, şehirler, petrol rafinerileri ve daha fazla kırsal füze silosu üzerinde belirsiz miktarda kurum içeren çeşitli bulutlarının oluştuğu varsayılmıştır. Araştırmacılar tarafından kurum miktarına karar verildikten sonra, bu kurum bulutlarının iklime etkileri modellenir. "Nükleer kış" terimi, 1983 yılında Richard P. Turco tarafından "nükleer alacakaranlık" fikrini incelemek için oluşturulan tek boyutlu bir bilgisayar modeline atıfta bulunarak icat edilen bir neolojizmdi. Bu model, büyük miktarlarda kurum ve dumanın, yıllar boyunca havada havada kalacağını ve gezegen çapında ciddi sıcaklık düşüşüne neden olacağını öngördü. Turco daha sonra bu aşırı sonuçlardan uzaklaşacaktı.

Hipotezi savunan birincil klimatologlar ekibi tarafından yapılan 1991 Kuveyt petrol yangınlarının etkilerine ilişkin tahminlerin başarısızlığından sonra, konuyla ilgili 10 yıldan uzun bir süre boyunca yeni bir makale yayınlanmadı. Daha yakın zamanlarda, 1980'lerin önde gelen modelleyicilerinden oluşan aynı ekip, bilgisayar modellerinin çıktılarını tekrar yayınlamaya başladı. Bu yeni modeller, eskileriyle aynı genel bulguları içermektedir, her biri 1945'te Hiroşima'da gözlemlenenle karşılaştırılabilir yoğunlukta olan 100 ateş fırtınasının ateşlenmesi "küçük" bir nükleer kış oluşturabilir. Bu ateş fırtınaları, Dünya'nın stratosferine kurum (özellikle siyah karbon) enjeksiyonu ile sonuçlanacak ve Dünya'nın yüzey sıcaklığını düşürecek bir sera karşıtı etki yaratacaktır. Alan Robock'un modelindeki bu soğutmanın ciddiyeti, bu yangın fırtınalarının 100'ünün kümülatif ürünlerinin küresel iklimi yaklaşık 1 °C soğutabileceğini ve önümüzdeki kabaca iki veya üç yıl boyunca antropojenik küresel ısınmanın büyüklüğünü büyük ölçüde ortadan kaldırabileceğini gösteriyor. Robock bunu modellemedi, ancak bunun sonucunda küresel tarımsal kayıplara sahip olacağını öne sürdü.

Bir ateş fırtınasını tetiklemek için nükleer cihazların patlatılması gerekmediğinden, "nükleer kış" terimi yanlış bir isimdir. Konuyla ilgili yayınlanan makalelerin çoğunluğu, nitel gerekçe gösterilmeden, modellenen ateş fırtınası etkilerinin sebebinin nükleer patlamalar olduğunu belirtmektedir.

Kaynakça

Kategori:Klimatoloji
Kategori:Nükleer teknoloji ile ilgili çevre sorunları
Kategori:Savaşlar ile ilgili çevre sorunları
Kategori:Nükleer savaş
Kategori:Nükleer silahlar
Kategori:Carl Sagan