Klasik mitoloji

Klasik mitoloji, Klasik Greko-Romen mitolojisi, Yunan ve Roma mitolojisi veya Greko-Romen mitolojisi, kültürel alımlama tarafından kullanıldıklarında veya dönüştürüldüklerinde antik Yunan ve Romalıların mitlerinin hem konusu hem de incelenmesidir. Bu mitolojiler, felsefe ve politik düşüncenin yanı sıra, daha sonraki Batı kültürü boyunca klasik antik çağın en önemli kalıntılarından birini temsil eder.Entry on "mythology" in The Classical Tradition, edited by Anthony Grafton, Glenn W. Most, and Salvatore Settis (Harvard University Press, 2010), p. 614 et passim. Yunanca mitos kelimesi, konuşulan kelimeye veya konuşmaya atıfta bulunur, ancak aynı zamanda bir masal, hikâye veya anlatıyı da ifade eder.

Orta Çağ ve Rönesans boyunca, Latince Avrupa'da uluslararası eğitim için baskın dil olarak kaldığında, mitolojik isimler hemen hemen her zaman Latince formda ortaya çıktı. 19. yüzyılda Yunan canlanışıyla birlikte, Yunan isimleri daha sık kullanılmaya başlandı,Francis Haskell and Nicholas Penny, Taste and the Antique: The Lure of Classical Sculpture 1500-1900 (Yale University Press, 1981, 1998), p. xv. hem " Zeus " hem de " Jove " klasik panteonun yüce tanrısının adı olarak yaygın olarak kullanıldı (ikisi de aynı tanrılardı Jove roma mitolojisi versiyonuydu).

 'Klasik' efsane 
Klasik mitoloji, Yunan ve Roma geleneklerine ait mitleri belirtmek için sıklıkla kullanılan bir terimdir. Mitlerin ilk olarak sözlü gelenek tarafından elde edildiğine inanılır, Homeros ve Hesiodos ile (yaklaşık MÖ 700) okuryazarlık dönemine girilir. Daha sonra mitleri inceleyen veya derleyenlerin ya da bazen mitolojiyle ilgili tüm edebi eserlerin eserleri mitografi ve bunları yazanlar mitografçı olarak bilinir.

Yunan mitleri, antik Yunan diniyle ilgili anlatılardı ve genellikle tanrıların ve diğer doğaüstü varlıkların ve insan sınırlarını aşan kahramanların eylemleriyle ilgilidir. Yunan mitlerinin başlıca kaynakları arasında Homeros destanları, yani İlyada ve Odysseia bulunur. Ayrıca Aiskhylos, Sophokles ve Euripides'in yazıları da kullanılır. Bilinen versiyonlar çoğunlukla bireylerin sanatı ve tür gelenekleri tarafından şekillendirilen sofistike edebi eserlerde veya vazo boyama ve diğer görsel sanat formlarında korunur. Bu biçimlerde, mitolojik anlatılar genellikle eğlence ve hatta komedi (Kurbağalar) veya sosyal konuların araştırılması (Antigone) gibi öncelikli olarak dini olmayan amaçlara hizmet eder.

Roma mitleri, antik Roma'nın efsanevi kökenleri, dini kurumları ve ahlaki modelleriyle ilgili, insan aktörlere odaklanan ve yalnızca tanrıların ara sıra müdahalesi olan, ancak yaygın bir ilahi olarak düzenlenmiş kader duygusuyla ilgili geleneksel hikâyelerdir. Roma mitlerinin, Livius'un Ab urbe condita'sının ilk kitaplarında olduğu gibi, Roma tarih yazımı ile dinamik bir ilişkisi vardır.Alexandre Grandazzi, The Foundation of Rome: Myth and History (Cornell University Press, 1997), pp. 45–46. En ünlü Roma efsanesi Romulus ve Remus'un doğumu ve Fratricide Roma Cumhuriyeti'ndeki siyasi bölünmenin uzun tarihini ifade eden kentin kuruluşu olabilir.T.P. Wiseman, Remus: A Roman Myth (Cambridge University Press, 1995) passim.

Hellenleşme sırasında Roma edebiyatı ve kültürü Yunan mitolojisinden bolca etkilenir. Örneğin, Yunan tanrısı Ares ve İtalik tanrı Mars'ın her ikisi de savaş tanrısı iken, her birinin toplumundaki rolü ve dini uygulamaları genellikle çarpıcı biçimde farklıydı; ancak edebiyatta ve Roma sanatında Romalılar, Ares ile ilgili hikâyeleri Mars adıyla yeniden yorumladılar. Daha sonraki Batı kültürü üzerinde en büyük etkiye sahip olan Greko-Romen mitlerinin edebi koleksiyonu, Augustus dönemi şairi Ovidius'un Dönüşümler'idir.

 Kaynakça 

Kategori:Klasik mitoloji