Orléans Kuşatması

Orléans Kuşatması (12 Ekim 1428 - 8 Mayıs 1429), Yüz Yıl Savaşları'nın dönüm noktasıdır. Bu kuşatma, Fransa Kraliyet Ordusu'nun Agincourt Muharebesi'ndeki ezici yenilgisinin ardından gelen ilk büyük askeri zaferidir.

Orléans, her iki ordu için de stratejik ve sembolik öneme sahipti. Çağdaşlar arasındaki fikir birliği, İngiliz naibi John Lancaster'ın, kardeşi İngiliz kralı V. Henry'nin, Orléans düşerse tüm Fransa'yı fethetme hayalini gerçekleştirmeyi başaracağı yönündeydi. Kuşatma, savaşın sonraki aşamalarında İngiliz gücünün zirvesinde gerçekleşti.

 Kuşatma 
Kuşatma, İngiliz ordusunun Maine bölgesini ele geçirmesi sonrası, Thomas de Montacute (Salisbury Kontu) komutasında başlatıldı. Stratejik olarak Orléans, Fransa Krallığı'nı kuzey ve güney olarak ikiye ayırdığı için hem sembolik hem de askeri açıdan kritik öneme sahipti. İngilizler başta avantajlı olsalar da, şehirdeki Fransız savunması; düzenli asker, yerel milis ve sivil halkın iş birliğiyle oldukça dirençli oldu. Fransızlar, özellikle topçu savunmasında büyük fayda sağladılar.

Nisan 1429'da, Lorraineli genç bir köylü olan Jeanne d’Arc'ın şehre ulaşmasıyla kuşatmanın kaderi değişmiştir. Jeanne d'Arc, Fransız birliklerinde moral ve disiplinin yeniden sağlanmasına öncülük etmiştir. Onun liderliğinde Fransızlar, kuşatmayı kırmak amacıyla saldırıya geçmiş ve İngiliz hatlarını yarmayı başarmışlardır.

Orléans Kuşatması, İngilizlerin “yenilmez” görüntüsüne son vererek Fransa için büyük bir moral ve stratejik zafer olmuştur. Bu zafer, VII.Charles'ın Reims'de taç giymesinin ve savaşın ilerleyen yıllarında Fransızların inisiyatif kazanmasının yolunu açmıştır. Jeanne d'Arc, kuşatmayı kaldırmakla kalmamış, aynı zamanda Fransız ulusal bilincinin ve direncinin simgesi haline gelmiştir.

 Kaynakça 

Kategori:Orléans tarihi
Kategori:Fransa'nın kuşatmaları
Kategori:Jeanne d'Arc