Adolf Hitler'in siyasi görüşleri

Adolf Hitler'in siyasi görüşleri tarihçilere ve biyografilere bir miktar zorluk çıkarmıştır. Antisemitizm, anti-komünizm, anti-parlamentarizm, Alman Lebensraum ("yaşam alanı") gibi bazı sabit temalar olmasına rağmen, yazıları ve yöntemleri, Ari ırkının üstünlüğüne ve aşırı bir Alman milliyetçiliğine olan inancı genellikle ihtiyaca ve o dönemin koşullarına göre uyarlanmıştır. Hitler, kişisel olarak "Yahudi Bolşevizmi"ne karşı savaştığını iddia etmiştir.
küçükresim|
Karl Bauer'ın çizdiği Hitler portresi, 1938

Adolf Hitler'in siyasi görüşleri üç dönem boyunca şekillendi: (1) Birinci Dünya Savaşı'ndan önce Viyana ve Münih'te yoksulluk içinde genç bir adam olarak geçirdiği yıllar boyunca, milliyetçi odaklı siyasi broşürlere ve antisemitik gazetelere güvensizliği, ana akım gazeteler ve siyasi partiler; (2) Almanya'nın savaşı kaybettiği ve bu dönemde aşırı milliyetçiliğini geliştirdiği söylenen I. Dünya Savaşı'nın son ayları, Almanya'yı kendisine ihanet eden hem dış hem de iç "düşmanlardan" "kurtarmak" istemesi; (3) ve 1920'lerin başlarında siyasi kariyerinin başladığı ve Mein Kampf'ı yazması. Hitler, 7 Nisan 1925'te Avusturya vatandaşlığını resmen reddetti, ancak neredeyse yedi yıl sonrasına kadar Alman vatandaşlığı almadı; böylece kamusal görevlere aday olmasına izin verildi. Hitler, "Roma'ya Yürüyüş"ten sonra Ekim 1922'de İtalya Başbakanı olarak atanan Benito Mussolini'den etkilendi. Nazizmin siyasi çekiciliği ve Almanya'daki tezahürü çerçevesi için çok önemliydi. Hitler'in görüşleri o kadar önemliydi ki, Nazi Almanyasının siyasi politikalarını hemen etkiledi. Führerprinzip'i ("lider ilkesi") öne sürdü. İlke, tüm astlarının üstlerine mutlak itaatine dayanıyordu. Hitler, parti yapısını ve daha sonra hükûmet yapısını bir piramit olarak gördü ve kendisi -yanılmaz lider- olarak zirveye çıktı.

Hitler, "irade" gücünün bir ulusun siyasi rotasına yön vermede belirleyici olduğuna inandı ve eylemlerini buna göre rasyonelleştirdi; bu minvalde irade gücüyle yeni bir ülke inşa ettiğine tanık olduğu Mustafa Kemal Atatürk'ten etkilendi:

Hitler'in "ömür boyu Alman İmparatorluğu'nun lideri" olarak atandığı göz önüne alındığında, "devletin üstün gücünü temsil ediyordu ve Alman halkının temsilcisi olarak" Reich'ın "dış biçimini ve yapısını belirlemek onun "göreviydi." Bu amaçla, Hitler'in siyasi motivasyonu, geleneksel Alman ve Avusturya antisemitizmini, sosyal Darwinizm'in kırıntı ve parçalarının karışımına dayanan entelektüel bir ırkçı doktrin ile birleştiren bir ideolojiden ve Friedrich'in -çoğunlukla ikinci elden elde edilen ve sadece kısmen anlaşılan- Friedrich Nietzsche, Arthur Schopenhauer, Richard Wagner, Houston Stewart Chamberlain, Arthur de Gobineau ve Alfred Rosenberg'in yanı sıra Paul de Lagarde, Georges Sorel, Alfred Ploetz ve diğer düşünürlerin fikirlerinden oluşuyordu.

Ordu istihbarat ajanı
küçükresim|upright=1.36|alt=B&W newspapers|Şubat 1919 Amerika Birleşik Devletleri'nde Almanya'daki karışıklıklarla ilgili haberler
Birinci Dünya Savaşı sırasında Hitler, 15 Ekim 1918'de Pasewalk'ta hastaneye kaldırıldığı hardal gazı saldırısında geçici olarak kör oldu. Oradayken Hitler, Ateşkes Antlaşması'nın 11 Kasım'da yürürlüğe girmesi ile Almanya'nın yenilgisini öğrendi. Kendi hesabına göre - bu haberi aldıktan sonra ikinci bir körlük çekti. Bu travmatik haberi hazmettikten günler sonra Hitler daha sonra kararını açıkladı: "... kaderim benim tarafımdan tanındı ... ben ... siyasete girmeye karar verdim." 19 Kasım 1918'de Hitler terhis edildi. Pasewalk hastanesinden o zamanlar sosyalist karışıklık içinde olan Münih'e döndü. 21 Kasım'da vardığında, 2. Piyade Alayı 1. Yedek Tabur 7. Bölüğüne atandı. Aralık ayında Traunstein'daki bir Savaş Esiri kampına gardiyan olarak atandı. Ocak 1919'da kamp dağılıncaya kadar orada kalacaktı.

Münih'e dönen Hitler, yeniden görevlendirilmeyi bekleyerek birkaç ay kışlada kaldı. Bu süre zarfında Şubat 1919'da Münih, 21 yaşında bir Alman milliyetçisi tarafından Münih'te vurulan sosyalist Kurt Eisner de dahil olmak üzere bir dizi suikastın yaşandığı bir kaos durumunda olan Bavyera Halk Devletinin bir parçasıydı. Rakip muhalif Erhard Auer da bir saldırı sonucu yaralandı. Diğer şiddet eylemleri, hem Binbaşı Paul Ritter von Jahreiß hem de muhafazakar milletvekili Heinrich Osel'in öldürülmesiydi. Bu siyasi kargaşada Berlin, komünistler tarafından "Kapitalizmin Beyaz Muhafızları" olarak adlandırılan orduya gönderildi. 3 Nisan 1919'da Hitler, askeri taburunun irtibat sorumlusu olarak ve 15 Nisan'da tekrar göreve seçildi. Bu süre zarfında birimini çatışmanın dışında kalmaya ve iki tarafa da katılmamaya çağırdı. Bavyera Sovyet Cumhuriyeti, 6 Mayıs 1919'da, General Burghard von Oven ve askerî güçlerinin şehrin güvenliğini ilan etmesiyle resmen ezildi. Tutuklamalar ve infazların ardından Hitler, bir diğer irtibat görevlisi olan Georg Dufter'ı Sovyetlerin "radikal ayağı" gerekçesiyle kınadı.

Haziran 1919'da 2. Piyade Alayı'nın terhis bürosuna taşındı. Mayıs 1919'da Karl Mayr, Münih'teki 6. Muhafız Alayı Taburu'nun komutanı oldu ve 30 Mayıs'tan itibaren Bavyera Reichswehr'in 4. Karargahı "Eğitim ve Propaganda Dairesi" (İb/P Bölümü) başkanı oldu. İstihbarat dairesi başkanı olarak bu kapasitede Mayr, Hitler'i Haziran 1919 başında gizli bir ajan olarak işe aldı. Yüzbaşı Mayr'ın altında Augsburg yakınlarındaki Reichswehrlager Lechfeld'de 10–19 Temmuz 1919'da Hitler'in katıldığı “ulusal düşünme” kursları düzenlendi. Bu süre zarfında Hitler Mayr'ı çok etkiledi. 1919 yazında Mayr, Hitler'i 26 eğitmenden biri olarak anti-bolşevik bir "eğitim komandosu"na atadı. 

Öğrettiği bu dersler, savaşın patlak vermesinden ve Almanya'nın yenilgisinden sorumlu bir günah keçisi olduğu fikrinin popülerleşmesine yardımcı oldu. Hitler'in savaş çabalarının çöküşünden duyduğu acı da ideolojisini şekillendirmeye başladı. Diğer Alman milliyetçileri gibi, o da "sahada yenilmeyen" Alman Ordusu'nun sivil liderler ve Marksistler tarafından içeride "arkadan bıçaklandığını" iddia eden Dolchstoßlegende'ye (arkadan bıçaklanma efsanesi) inanıyordu. Daha sonra "Kasım suçluları" olarak adlandırıldılar. "Uluslararası Yahudilik" Almanya'yı amansızca yok eden komünistlerden oluşan bir bela olarak tanımlandı.Jäckel (1981). Hitler’s Worldview: A Blueprint for Power, pp. 51–57. Böyle bir günah keçisi Hitler'in siyasi kariyeri için gerekliydi ve görünüşe göre, Almanya'nın savaş sonrası sorunlarından Yahudilerin sorumlu olduğuna gerçekten inanıyordu.

Temmuz 1919'da Hitler, hem diğer askerleri etkilemek hem de Alman İşçi Partisi'ne (DAP) sızmak için Reichswehr'in bir Aufklärungskommando'suna (keşif komando) Verbindungsmann (istihbarat ajanı) olarak atandı. DAP'taki siyasi aktivistler gibi, Hitler de yurtiçinde ve yurtdışında Yahudi entrikalarına karşı savaşın kaybını suçlayarak, Versailles Antlaşması'nı parçalayarak Almanya'nın büyüklüğünü yeniden diriltme niyetiyle völkisch-milliyetçi siyasi inançları destekledi. Bu satırlar boyunca Hitler, "Alman sefaletinin Alman demiriyle kırılması gerektiğini" ilan etti (Das deutsche Elend muß durch deutsches Eisen zerbrochen werden).Ernst Deuerlein, "Hitlers Eintritt in die Politik und die Reichswehr," Vierteljahrshefte für Zeitgeschichte 7. Jahrg., 2. H. (Apr., 1959): 207. Oldenbourg Wissenschaftsverlag GmbH (and its subsidiary Akademie Verlag GmbH). 

Alman İşçi Partisi
küçükresim|Hitler'in Alman İşçi Partisi üyelik kartı
Hitler, Alman İşçi Partisi'nin (DAP) faaliyetlerini incelerken, kurucusu Anton Drexler'in antisemitik, milliyetçi, anti-kapitalist ve anti-Marksist fikirlerinden etkilenmişti. Drexler, Hitler'in hitabet becerilerinden etkilendi ve onu 12 Eylül 1919'da DAP'a katılmaya davet etti. Ordu üstlerinin emriyle Hitler partiye katılmak için başvurdu ve bir hafta içinde 555 parti üyesi olarak kabul edildi (parti, çok daha büyük bir parti oldukları izlenimini vermek için üyeliği 500'den saymaya başladı). Mein Kampf'ta, Hitler daha sonra yedinci parti üyesi olduğunu iddia etti ve gerçekten de partinin merkez komitesinin yedinci icra üyesi oldu.Werner Maser, Der Sturm auf die Republik – Frühgeschichte der NSDAP, ECON Verlag, Düsseldorf, Vienna, New York, Moscow, Special Edition 1994, 

Hitler, 31 Mart 1920'de ordudan terhis edildi ve partide tam zamanlı çalışmaya başladı. Drexler'in desteğiyle hitabet ve propaganda yeteneklerini sergileyen Hitler, 1920'nin başlarında parti propagandası başkanı oldu. Partinin ilk üyeleri 24 Şubat 1920'de (Hitler, Anton Drexler, Gottfried Feder ve Dietrich Eckart tarafından birlikte yazılan) 25 maddelik parti bildirimlerini yayınladığında, Almanca konuşulan insanları birleştirme niyetini ortaya koyan Hitler'di. Partinin "tüm halkların kendi kaderini tayin hakkı temelinde tüm Almanların Büyük Almanya'da toplanmasını" talep ettiğini iddia etti.Heiden (2002). The Führer, p. 80. 1920 baharında, isim değişikliğini Nazi Partisi olarak bilinen Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi (Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei - NSDAP) olarak tasarladı. Onun etkisi altında parti, İtalyan faşistleri tarafından kullanılan Roma selamı ile birlikte Almanya'da daha önce bir gönüllülük ve "Aryanizm" işareti olarak kullanılan, iyi bilinen bir şans tılsımı olan değiştirilmiş bir gamalı haçı kabul etti.Toland, Adolf Hitler, chapter 4. O anda Nazi Partisi, Münih'teki birçok aşırı uç gruptan biriydi, ancak Hitler'in vitriolik bira salonu konuşmaları düzenli seyirciler çekmeye başladı. Hitler Dinleyicilerinin ekonomik zorluklarından sorumlu tutulan günah keçilerinin kullanımı da dahil olmak üzere popülist temaları kullanmakta ustalaştı. Versay Antlaşması'na, rakip politikacılara ve özellikle Marksistlere ve Yahudilere karşı kaba polemik konuşmalarıyla ün kazandı. Hitler, topluluk önünde konuşma yaparken avantaj sağlamak için kişisel çekiciliği ve kitle psikolojisi anlayışını kullandı.

Parti lideri seçilmesi
Hitler ve Eckart, Haziran 1921'de Berlin'de bir bağış toplama gezisindeyken, Münih'teki Nazi Partisi içinde bir isyan çıktı. Yürütme komitesinin üyeleri rakip Alman Sosyalist Partisi (DSP) ile birleşmek istedi. Hitler 11 Temmuz'da Münih'e döndü ve öfkeyle istifasını sundu. Komite üyeleri, önde gelen halk figürü ve sözcüsünün istifasının partinin sonu anlamına geleceğini fark etti. Hitler, parti başkanı olarak Drexler'in yerini alması ve parti merkezinin Münih'te kalması koşuluyla yeniden partide kalacağını açıkladı. Hitler'in talebine teslim oldular ve 29 Temmuz 1921'de Hitler'i yeni başkan olarak resmîleştirmek için özel bir kongre toplandı ve Hitler bir karşı oya karşılık 543 oy alarak partinin başkanı seçildi.Toland, Adolf Hitler, pp. 111–112.

Hitler, Führerprinzip'i ("lider prensibi") ileri sürdü. İlke, parti yapısını ve daha sonra hükûmet yapısını zirvede kendisinin - yanılmaz liderinin olduğu bir piramit olarak gördüğü için tüm astlarının üstlerine mutlak itaatine dayanıyordu. Partideki rütbe seçimlerle belirlenmedi - pozisyonlar, liderin iradesine sorgusuz sualsiz itaat talep eden daha yüksek rütbeli kişiler tarafından atanarak dolduruldu.

Partinin ilk takipçileri arasında Rudolf Hess, Hermann Göring (1923'te Oberster SA-Führer olarak Sturmabteilung'un (SA) komutanlığı), Ernst Röhm (daha sonra SA'nın başkanı), Alfred Rosenberg (önde gelen ırk teorisyeni), Gregor Strasser, Dietrich Eckart (partinin kilit kurucularından), Hermann Esser, Max Erwin von Scheubner-Richter ve Erich Ludendorff'dur (partinin 1925'te cumhurbaşkanı adayı olan eski general).

Birahane Darbesi
küçükresim|Birahane Darbesi davasındaki sanıklar
Hitler, daha sonra 8-9 Kasım 1923'te Birahane Darbesi olarak bilinen bir girişimle, Münih'te (Bavyera'nın başkenti) iktidarı ele geçirmek için Birinci Dünya Savaşı Generali Erich Ludendorff'un yardımını istedi. Bu, Berlin'deki Weimar Cumhuriyeti'ni devirerek ülke çapında iktidarın ele geçirilmesinde bir adım olacaktır. 8 Kasım'da, Hitler'in güçleri başlangıçta yerel Reichswehr ve polis merkezini işgal etmeyi başardı; ancak ne ordu ne de devlet polisi onunla güçlerini birleştirdi. Ertesi gün, Hitler ve takipçileri, "Berlin Yürüyüşü" nde Bavyera hükûmetini devirmek için birahaneden Bavyera Savaş Bakanlığı'na yürüdüler. Hitler, Bavyera'da kendi darbesini sahneleyerek Benito Mussolini'nin "Roma'ya Yürüyüş"ünü (1922) taklit etmek istedi ve ardından Berlin'deki hükümete meydan okudu. Ancak, Bavyera yetkilileri polise yerlerinde durmalarını emretti. Darbeciler, Feldherrnhalle yakınlarındaki sokaklarda kısa bir çatışmanın ardından dağıldılar.  Başarısız olan darbede toplamda on altı Nazi üyesi ve dört polis öldürüldü.

Hitler, Ernst Hanfstaengl'in evine kaçtı ve bazı anlatılanlara göre, bu ruh hali tartışmalı olmasına rağmen intiharı düşündü. 11 Kasım 1923'te tutuklandığında Hitler depresyondaydı ama sakindi. Nazi Partisi'nin "solcu" üyelerinin hapse atıldığı sırada liderliği ele geçirmeye çalışabileceğinden korkan Hitler, kısa sürede Alfred Rosenberg'i geçici lider olarak atadı.In any case, Rosenberg was so disliked that he would be an unlikely threat to take over Hitler's leadership.

Mein Kampf
Şubat 1924'ten itibaren Hitler, Münih'teki özel Halk Mahkemesi'nde vatana ihanetten yargılandı. Bu mahkemede davasını, mesajını Almanya'ya yaymak için bir fırsat olarak kullandı. Duruşmanın bir noktasında, Hitler siyasi liderliği tartıştı ve bu sırada insanlara liderlik etmenin bir siyaset bilimi (Staatswissenschaft) değil, doğuştan gelen bir yetenek, bir devlet işi (Staatskunst) olduğunu belirtti.Spotts (2009). Hitler and the Power of Aesthetics, p. 43. On bin politikacıdan sadece bir Bismarck'ın ortaya çıktığını iddia ederek daha da detaylandırdı ve bu yeteneklerin kendisinde doğduğunu ima etti. Konuşmasına devam ederek, kitleleri harekete geçiren ve Rus Devrimi'ni ateşleyenin Karl Marx değil, akla değil duyulara hitap eden Vladimir Lenin'in olduğunu ilan etti.Spotts (2009). Hitler and the Power of Aesthetics, pp. 43–44. Duruşma sırasında yaptığı heyecan verici konuşmalar Hitler'i meşhur etti, ancak onu temize çıkarmadı. Nisan 1924'te, Landsberg Hapishanesinde beş yıl hapis cezasına çarptırıldı; burada kendisine sempati duyan gardiyanlardan tercihli muamele gördü ve fonlar ve diğer yardım türleri de dahil olmak üzere önemli miktarda hayran mektubu aldı. Landsberg'de 1923 ve 1924 yıllarında Mein Kampf'ın (Kavgam) ilk cildini yardımcısı Rudolf Hess'e yazdırdı. Başlangıçta Yalanlara, Aptallığa ve Korkaklığa Karşı Dört Buçuk Yıl Mücadele başlıklı olan kitabı yayıncısı, başlığını Mein Kampf olarak kısalttı.

Thule Derneği üyesi Dietrich Eckart'a ithaf edilen kitap, bir otobiyografi ve ideolojisinin ifadesiydi. Mein Kampf'ta Hitler, gençliğini, Nazi Partisi'ndeki ilk günlerini ve Alman toplumunun ırka dayalı bir topluma dönüşümü de dahil olmak üzere siyaset hakkındaki genel fikirleri hakkında, soykırım anlamına gelen bazı konular hakkında uzun bir konuşma yapıyor. 1925 ve 1926'da iki cilt halinde yayınlanan kitap, 1925 ile 1932 arasında 228.000 kopya sattı. Hitler'in göreve başladığı ilk yıl olan 1933'te 1.000.000 kopya satıldı. Kitap, Hitler'in hayatı boyunca asla tereddüt etmediği dünya görüşüne ışık tutuyor.

Hitler'in çocukluk döneminde ressam olma hırsları olduğu için siyasete çok az ilgi duyduğu belirtiliyor. Avusturya'nın kendi bölgesindeki diğer çocuklar gibi, o da Pan-Almancılığa ilgi duyuyordu, ancak entelektüel uğraşları genellikle bir amatörün ilgisini çekiyordu. Hitler şövalye maceraları, keşifle ilgilenen doğmuş bir lider olarak kendini gösterir. 11 yaşındayken Hitler tarihle ilgilenen bir milliyetçiydi.Hitler (1943) Mein Kampf, pp. 8–10.

Nihayetinde Hitler, 16 yaşındayken bıraktığından beri ilk eğitimini hiç bitirmedi, dikkatini 1905'te kendisini Viyana'ya götüren sanatsal arayışlarına adadı.Fest (2002). Hitler, pp. 18–23. Daha sonra Viyana şehri Hitler'in bazı zor dersler öğrendiğini, yani hayatın, insanlığın ilkelerinin hiç de önemli olmadığı, çünkü her şey basitçe "zafer ve yenilgi" ye dönüştüğü için, hayatın zayıf ve güçlü arasındaki kritik bir mücadele olduğunu ilan edeceği yerdi.Lukacs (1997). The Hitler of History, p. 71.

Hitler, Mein Kampf'ı yazarak Landsberg hapishanesinde hapsedilirken, Münih Üniversitesi'nde askeri bilim ve coğrafya bölümü başkanı olan saygın Birinci Dünya Savaşı gazisi Tümgeneral Dr. Karl Haushofer'den rutin ziyaretler yaptı. Bu toplantılar, kesinlikle Lebensraum'un Nazi idealini kapsayan ve muhtemelen Hitler'in Mein Kampf'ta ortaya koyduğu görüşleri etkileyen jeopolitik üzerine konferanslar ve akademik brifinglerden oluşuyordu.Kaplan (2012). The Revenge of Geography, pp. 82–83. Belki de Hitler'in iddialarını doğrulayan Haushofer, Almanya'nın Büyük Savaş'ta yeterli alan ve otarşi eksikliği nedeniyle yenilgiye uğradığı teorisini benimsedi.Toland (1976). Adolf Hitler, p. 124. Kıta alanı ve bol miktarda ekilebilir toprağın gerekliliği, Britanya İmparatorluğunun deniz gücü ve ekonomi yoluyla erişimini genişletme şekli ile Hitler'in fethedilen halklar pahasına bölgesel genişleme yoluyla üstünlük elde etme niyetinde olduğu tarz arasında önemli bir ayrım oluşturdu. Hitler, Rusya'daki ekilebilir araziyi ele geçirmenin Almanya'nın hakkı olduğuna inanıyordu çünkü dünya, ona sahip olmaya layık olmayan tembel, beceriksiz insanların aksine, onu "çalışkanlıkla" sürmek isteyen insanlara aitti. Rusları en sert terimlerle anlatırken, Alman halkının sözde üstün zekasıyla daha çok hak ettiğini söyleyen Hitler, "Zeki bir insandan, yanında tembel ve aptal bir halkın olması için çocuklarını sınırlandırmasını istemek suçtur. Hitler'in zihninde bu anlamda sosyal Darwinizm ve coğrafya birleşti.

Hitler, kötü şöhretli kitabında insanları fiziksel özelliklerine göre kategorize etti ve Alman veya İskandinav Aryanlarının Yahudilere ve Romanlara en düşük emirleri verirken hiyerarşinin en üstünde olduğunu iddia etti. Hitler, egemen insanların üstün Aryanlardan öğrenerek faydalandıklarını iddia etti ve Yahudilerin bu "ana ırkı" ırksal ve kültürel saflığını seyrelterek ve Aryanları üstünlük ve aşağılıktan ziyade eşitliğe inanmaları için hakaret ederek dünyayı haklı bir şekilde yönetmelerini engellemek için komplo kurduklarını söyledi. Hitler, Mein Kampf içinde dünya hakimiyeti için bir mücadeleyi, Aryanlar ve Yahudiler arasında sürmekte olan ırksal, kültürel ve politik bir savaşı, Alman halkının ırksal saflaştırılmasını ve doğuya doğru Alman emperyal genişleme ve sömürgeleştirme ihtiyacını anlatıyor.Williamson (2002). The Third Reich, p. 15. Hitler ve diğer pan-Alman düşünürlerine göre, Almanya'nın, Alman halkının "tarihi kaderini" doğru bir şekilde besleyecek ek yaşam alanı veya Lebensraum elde etmesi gerekiyordu. Bu, dış politikasının merkezine yerleştirdiği anahtar bir fikirdi.McDonough (1999). Hitler and Nazi Germany, p. 15. Hitler, Mein Kampf'ta dünyanın ikiz kötüleri olduğuna inandığı şeye, yani komünizm ve Yahudiliğe olan nefretini yazdı. Amacının hem Almanya'dan imha etmek olduğunu söyledi hem de tüm Almanları onları yok etme sürecinde birleştirme niyetini vurguladı.McDonough (1999). Hitler and Nazi Germany, pp. 14–15.

Völkisch milliyetçiliği
küçükresim|upright=0.91|Büyük Cermen Reich'ı Sınırları
Hitler, ideolojisi felsefi olarak otoriter, anti-Marksist, antisemitik ve anti-demokratik bir dünya görüşü üzerine kurulmuş pan-Cermen milliyetçisiydi. Yeni doğan Weimar hükûmetinin ardından dünyaya dair bu tür görüşler Almanya'da nadir değildi, çünkü demokratik/parlamenter yönetim Almanya'nın sorunlarını çözmek için etkisiz görünüyordu. Buna uygun olarak, Birinci Dünya Savaşı gazileri ve benzer düşünen milliyetçiler, tümü etnik ve dilsel milliyetçilik gibi völkisch gelenekleri kisvesi altında, yayılmacılığı, askerlik yoldaşlığını ve kahramanca liderliği teşvik eden Vaterlandspartei'yi kurdular, ancak aynı zamanda otoriteye itaat etmenin yanı sıra belirleyici liderlik yoluyla siyasi kurtuluşa olan inancı da içeriyordu.Kershaw (1989). The “Hitler Myth”: Image and Reality in the Third Reich, pp. 18–21. Völkisch partileri, Kasım 1923'teki başarısız "Birahane Darbesi"nden sonra Hitler'in Almanya'daki devrimci sahnedeki yokluğundan dolayı parçalanmaya başladılar. Hitler Landsberg Hapishanesinden serbest bırakıldıktan sonra yeniden ortaya çıktığında, hareket için önemli bir insandı ve völkisch milliyetçi ideallerinin bir tür mesihçi narsisizmde gerçekleşmiş olduğuna inanmaya başladı. Nazi Partisinin seçilen lideri olarak yeniden doğmuş bir Alman ulusu yaratan Versay Antlaşması'nın kısıtlayıcı maddelerini ortadan kaldırma ve "Almanya'nın gücünü geri kazanma" inancını içeriyordu.

Hitler, Mein Kampf'ta Germen/Aryan üstünlüğünü iddia ederek völkisch ideolojisini vurgulamıştır.

Hitler ve Nazilerin völkisch milliyetçiliği, Alman Volk'un Alman çiftçiler ve köylüler, modern idealler tarafından bozulmadan kalan ve en büyük niteliği "neşeli itaatleri" olan insanlar ve "monarşik çağrılarına cevap verme kapasiteleri" olarak özetlendiği fikrini kapsıyordu.Stern (1974). The Politics of Cultural Despair: A Study in the Rise of the Germanic Ideology, pp. 147–149. Hitler bir anlamda onların yeni hükümdarıydı. Völkisch milliyetçiliği de ideallerine, doğanın önemine, şövalye kurtarıcısının merkeziyetine (bu durumda Hitler) ve üstün Aryan'a olan inanca dönüştü.Mosse (1964). The Crisis of German Ideology: Intellectual Origins of the Third Reich, pp. 204–207. Antisemitizm, Alman tarihindeki muhafazakar partiler arasında völkisch hareketinin kilit bir bileşeni ve kalıcı bir alt akım olarak kaldı ve yıllar sonra ideal toplum yolunda duran tek şeyin Yahudiler olduğu görüşüyle sonuçlandı.Mosse (1964). The Crisis of German Ideology: Intellectual Origins of the Third Reich, p. 243. Almanya'nın yeni kurulan völkisch milliyetçi lideri olarak Hitler, nihayetinde Nazizm hareketinin dini hale geldiğinde ve "mantıksal çerçevesi" bağlamında "mantıksızlık" somutlaştığı için Yahudileri ve diğer tanımlanmış düşmanları ortadan kaldırmak amacıyla direktiflerle dolu bir etnik milliyetçilik politikası başlattı.Mosse (1964). The Crisis of German Ideology: Intellectual Origins of the Third Reich, pp. 312–317.

Sosyal muhafazakarlık
Hitler ve Naziler, sert disiplin ve militarist bir bakış açısıyla desteklenen, yaşamın birçok yönüyle ilgili sosyal olarak muhafazakar bir görüşü desteklediler.Bessel (2006). Nazism and War, pp. 35–38, 41–43, 50–56. Naziler arasında cinsellikle ilgili muhafazakar görüşler, homoseksüellere sistematik zulümle sonuçlanan aşırı homofobiye yol açtı.Koonz (2005). The Nazi Conscience, pp. 10, 106. Hitler ve paladinleri, Nazi Almanyası'nda kabul edilebilir sanatsal ifadeyi oluşturan şeyleri de kontrol ederek "yozlaşmış sanat" olarak gördükleri şeyi ortadan kaldırdılar.Grunberger (1971). The 12–Year Reich: A Social History of Nazi Germany, 1933–1945, pp. 423–426. Naziler, kozmetik kullanımı, evlilik öncesi seks, fuhuş, pornografi, cinsel ahlaksızlık, sigara ve aşırı içki gibi davranışları şiddetle caydırdı ve bazı durumlarda tamamen reddettiler.Grunberger (1971). The 12–Year Reich: A Social History of Nazi Germany, 1933–1945, pp. 15, 30, 208, 234, 239, 245–249, 262–264, 273. Pek çok yönden, Nazi felsefesinde belirgin bir anti-entelektüalizm mevcuttu. Daha basit bir zamana dayanan Hitler ve Naziler, daha umut verici bir geleceğin anahtarı olarak görkemli geçmişlerini haklı çıkarmaya çalıştılar.Mosse (1964). The Crisis of German Ideology: Intellectual Origins of the Third Reich, pp. 67–87.

Hitler yazdığı kitapta, fahişeliğin tehlikeli olduğunu ve çok daha önemli, yıkıcı sosyo-politik çıkarımlara işaret ettiğini iddia etmeye devam ediyor.Hitler (1939). Mein Kampf, p. 201. Hitler iktidara geldiğinde, rejimi her türlü cinsel sapmaya ve cinsel suçlara, özellikle homoseksüelliğe, 1934 ile 1939 arasında 30.000 eşcinselin tolama kamplarına gönderildiği bir harekete geçiş yaptı.Wolfgang Harthauser, Die Verfolgung der Homosexualen im Dritten Reich, cited in Grunberger (1971). The Twelve-Year Reich: A Social History of Nazi Germany, p. 121. Hitler'in sosyal muhafazakarlığı eşcinsellere karşı o kadar aşırıydı ki, onları "Devletin düşmanı" olarak kabul etti ve Yahudiler ve komünistlerle aynı kategoride gruplandırdı; Bu konuyla ilgilenmek için Gestapo'nun özel bir departmanı kuruldu.Bracher (1970). The German Dictatorship: The Origins, Structure, and Effects of National Socialism, p. 353.

Hitler'in kadınlar hakkındaki genel algısı aşırı muhafazakâr ve ataerkildi; en önemli görevleri evde mutlu bir şekilde çalışan, temiz ve düzenli kalmasını sağlayan çocukların annesi olarak ev içi görevleriydi. Bu arada, çocuklarını Aryanlar olarak önemlerinin bilincinde olacak şekilde eğitmek ve onlara etnik topluluklarına bağlılık aşılamak kadının göreviydi. Sonuç olarak Hitler, erkeklerden farklı nitelikleri nedeniyle kadınların kamusal veya siyasi hayatta hiçbir yeri olmadığına inanıyordu.Stephenson (2001). Women in Nazi Germany, pp. 16–18. Birçok romantik sanatçı, müzisyen ve yazar gibi Naziler de güç, tutku, açık duygular ve aile ve topluma derin adanmışlık (kadınların Nazi Almanyası'nda ailenin merkezi olarak görülmesiyle) değer verdiler. Hitler'in sosyal yaşamın tüm politik yönleri üzerindeki etkisi o kadar büyüktü ki, çocuklar için eğitim bile onun görüşüne bağlıydı. Son derece anti-entelektüel ve çocuklar için geleneksel eğitime karşı olan Hitler, bunun yerine eğitim ve öğretimin "başkalarına üstünlüklerine" tamamen ikna olmuş genç Alman "ulusal yoldaşları" yaratmak için tasarlanması gerektiğine karar verdi.Pine (2010). Education in Nazi Germany, p. 13. Dahası, Hitler, inançları için savaşmaya istekli genç Alman askerleri yaratmak istedi, böylece Nazi propagandası tarafından telkine edildiler, askeri disiplin eğitimi aldılar ve Hitler Gençliği'nde otoriteye itaat etmeyi öğrettiler.Kater (2004) Hitler Youth, p. 69. Nihai itaat daha sonra doğrudan Führer'lerine ve onun siyasi davasına aktarıldı.

Demokrasiyi hor görme
Hitler, Almanya'nın parlamento hükûmetini ulusun pek çok hastalığından sorumlu tuttu. Naziler ve özellikle Hitler, demokrasiyi başarısız Weimar hükûmeti ve cezalandırıcı Versailles Antlaşması ile ilişkilendirdi.Stern (1992). Hitler: The Führer and the People, p. 14. Hitler genellikle demokrasiyi enternasyonalizmle eşitleyerek kınadı. Demokratik idealler tüm insanlar için eşitliği benimsediğinden, Hitler'e ve Nazi ideologlarına mafya yönetimi kavramını ve mükemmellik nefretini temsil ediyordu.Stern (1992). Hitler: The Führer and the People, p. 88. Demokrasi sadece sosyal Darwinist soyutlamalarına karşı değil, aynı zamanda uluslararası kapitalist çerçevesi de yalnızca Yahudi kaynaklı bir anlayış olarak görülüyordu.Gellately (2007). Lenin, Stalin, and Hitler: The Age of Social Catastrophe, p. 13. Hitler ayrıca demokrasinin Bolşevizmin başlangıç aşamasından başka bir şey olmadığını düşünüyordu.Hillgruber (1981). Germany and the Two World Wars, p. 51.

Hitler, iktidara yükselişinin Weimar Cumhuriyeti'nin parlamenter sisteminin (demokratik ilkeler üzerine kurulmuş) kullanımını gerektirdiğini fark etmesine rağmen, hiçbir zaman kontrol altına alındığında demokratik yönetişimin sürdürülmesini amaçlamadı. Aksine Hitler, "demokrasi silahlarıyla demokrasiyi yok edeceğini" ilan etti.Grunfeld (1974). The Hitler File: A Social History of Germany and the Nazis, 1918–45, p. 109. Naziler tarafından kontrol altına alındıktan sonra yapılan hızlı geçiş, Hitler'in bu konuda başarılı olduğunu açıkça ortaya koyuyor. Çoğunlukla, demokratik yönetişim asla Alman kitleleri ya da seçkinler tarafından benimsenmedi. Kötü niyetli Weimar demokrasisinin Büyük Buhran sırasında Alman halkına ekonomik rahatlık sağlayamaması, kitlelerin arasında etkisiz bir hükûmet sistemi imajını daha da artırdı. Hitler insanlara "yeni ve daha iyi bir toplum" beklentisi sundu. Diktatörlük ve totaliter hükûmetini iktidara getirdiğinde ve daha sonra bu süreçte kendisini ve sistemini dünyaya dayatmaya çalışırken, siyasi oportünizmin nihai ifadesi olarak Almanya'daki koşulları kullandı.

Anti-komünizm
Hitler'in zihninde komünizm, Mein Kampf'ta sık sık bahsettiği Almanya'nın en büyük düşmanıydı. Birahane Putsch'a dahil olduğu duruşması sırasında Hitler, tekil amacının Alman hükûmetine "Marksizmle mücadele" konusunda yardımcı olmak olduğunu iddia etti.Bullock (1962). Hitler: A Study in Tyranny, p. 128. Marksizm, Bolşevizm ve komünizm, Mein Kampf'ta kullanımlarının kanıtladığı gibi, Hitler için birbirinin yerine geçebilir terimlerdi.

Hitler daha sonra ufuk açıcı kitabında "Marksizmin tüm şekil ve biçimleriyle yok edilmesini" savundu.Hitler (1939). Mein Kampf, p. 419. Hitler'e göre Marksizm, Almanya'ya ve dünyaya boyun eğdirmek için bir Yahudi stratejisiydi ve Marksizmi köleliğin zihinsel ve politik bir biçimi olarak gördü.Hitler (1939). Mein Kampf, p. 475. Hitler'in bakış açısından, Bolşevikler "Yahudi uluslararası finansına" hizmet etmek için var oldular.Bullock (1962). Hitler: A Study in Tyranny, p. 334. İngilizler, 1935'te Almanya'yı Locarno Paktı'nın uzantısına dahil ederek Hitler'le müzakere etmeyi denediğinde, teklifini reddetti ve bunun yerine onlara, Almanların yeniden silahlanmasının Avrupa'yı komünizme karşı korumada önemli olduğu konusunda güvence verdi.

1939'da Hitler, Milletler Cemiyeti'nin İsviçreli Komiseri Carl Burckhardt'a yaptığı her şeyin "Rusya'ya yönelik olduğunu" ve "Batıdakiler bunu anlayamayacak kadar aptal veya körse, o zaman zorlanacağını söyledi. Batı'yı yenmek için Ruslarla bir anlaşmaya varmak ve ardından, onun yenilgisinden sonra, tüm gücümle Sovyetler Birliği'ne karşı dönmek” şeklinde düşüncesini belirtmiştir.Hildebrand (1973). The Foreign Policy of the Third Reich, p. 88. Hitler nihayet Sovyetler Birliği'ne saldırı emrini verdiğinde, "seçilmiş Aryan halkının Yahudi Bolşeviklerine karşı" mücadelesini içerdiği için bu, nihai amacının gerçekleştirilmesi ve tahminindeki en önemli mücâdeleydi.Victor (2007). Hitler: The Pathology of Evil. , p. 198.

Nihayetinde Sovyetler Birliği'nin Nazi istilası göz önüne alındığında (Barbarossa Harekâtı), Hitler'in komünizm nefreti konusunda, özellikle bu grupların Nazi zulmü ve imhası sadece sistematik olmakla kalmayıp, aynı zamanda hem Almanya'da hem de yalnızca Hitler önderliğinde savaş sırasında işgal altındaki bölgelerde yoğunlaştı..Turner (1985). German Big Business and the Rise of Hitler, pp. 340–359.

Nazizm, sosyalizmin ve Komünizmin popüler başarısını emekçiler arasında benimserken, eşzamanlı olarak Komünizmi yıkıp ona bir alternatif sunmayı vadettiğinden, Hitler'in anti-komünist programı, geleneksel muhafazakar görüşlere sahip sanayicilere (monarşizm, aristokrasi ve laissez-faire kapitalizmine eğilimli), Naziler'in iktidara yükselişini desteklemelerine ve buna katkıda bulunmalarına izin verdi.

Lebensraum ve Sovyetler Birliği'nin işgali
Tarihçi Roderick Stackelberg, Hitler'in Sovyetler Birliği'ni işgalinin, Hitler'in Mein Kampf'ta açıkça ortaya koyduğu "karşılıklı olarak ideolojik, ırksal ve jeopolitik varsayımları güçlendirmenin" sonucu olduğunu iddia ediyor.Stackelberg (1999). Hitler's Germany: Origins, Interpretations, Legacies, p. 188. Ünlü Alman tarihçi Andreas Hillgruber bu görüşü paylaşıyor. Aslında, Hillgruber Hitler'in siyasi görüşlerini Sovyetler Birliği'nin işgali ile özetliyor. Bunu, Hitler'in Yahudilerin yok edilmesini içeren bir kıta İmparatorluğu yaratma niyeti bağlamına yerleştirir.

Hitler'in Sovyetler Birliği'ni işgalinin kıtasal genişlemenin bir hamlesi ve antisemitik bir tasfiyeci siyasi niyetle yapılan bu yorumunda, Hillgruber'a tarihçi Karl Dietrich Bracher ve diğerleri de katıldı.Stackelberg claims Hitler's "attack on the Soviet Union was the fulfillment of the mission of his life." See: Stackelberg (1999). Hitler's Germany: Origins, Interpretations, Legacies, p. 189. Bracher, The German Dictatorship adlı çalışmasında Sovyet işgalinin Hitler'in "ideolojik saplantısının" sonucu olarak nitelendirdi ve "Hitler'in bölgesel genişleme çabası ve SS devletinin acımasızca genişlemesi Nasyonal Sosyalist yönetimin son aşamasını başlattı" dedi.Bracher (1970). The German Dictatorship: The Origins, Structure, and Effects of National Socialism, p. 403. Bu son aşama Yahudiler, Slavlar, Çingeneler ve sayısız başka milletlerin felaketi oldu. İngiliz ve Amerikan bombardıman kuvvetleri Reich'i moloz haline getirerek Hitler'in sevgili Alman Volksgenossen'ine karşı acı getirdiğini gerçeğini gösterdi. Bu arada Kızıl Ordu, karşı saldırıya geçerek Alman ordusunu ve bir zamanlar işgal altındaki Alman topraklarını yerle bir etti.

Antisemitizm ve Holokost
Alman tarihçi Klaus Hildebrand, Hitler'in Holokost'taki ahlaki sorumluluğunun Yahudilere olan patolojik nefretinin doruk noktası olduğunu ve "ırksal dogma" ideolojisinin Nazi soykırımının temelini oluşturduğunu vurguladı.Hildebrand (1984). The Third Reich, p. 149.

 Ayrıca bakınız 
 Adolf Hitler'in iktidara yükselişi
 Adolf Hitler'in dinî inancı

 Notlar 

 Kaynakça 
Notlar

Bibliyografya



























 Hitler, Adolf, Mein Kampf. Boston: Ralph Manheim, 1943 [1925]. Also cited are the following versions: Hitler, Adolf. Mein Kampf. London: Hurst and Blackett Ltd., 1939./ Hitler, Adolf. Mein Kampf. New York: Reynal & Hitchkock, 1941./ Hitler, Adolf. Mein Kampf. London: Hutchinson, 1969./ Hitler, Adolf. Mein Kampf. New York: Houghton Mifflin, 1971.



































 Stephenson, Jill. Women in Nazi Germany. London and New York: Longman, 2001. 
 The History Place: The Rise of Adolf Hitler 








Kategori:Adolf Hitler
Kategori:Antikomünizm
Kategori:Nasyonal sosyalizm
Kategori:Aşırı sağ