Sankt-Peterburg Akademik Senfoni Orkestrası

Saint Petersburg Akademik Senfoni Orkestrası (), 1931 yılında kurulan Saint Petersburg Filarmoni topluluğundaki iki senfoni orkestrasından biridir. Diğeri 19. yüzyılda kurulan ve daha popüler olan Saint Petersburg Filarmoni Orkestrası'dır.

Saint Petersburg Akademik Senfoni Orkestrası Sovyetler Birliği döneminde 1931 yılında Leningrad Radyo Orkestrası adıyla kuruldu. Karl Eliasberg 1937-1950 arası orkestranın müzik direktörüydü. 1953'te Saint Petersburg Filarmonisi çatısı altında birleşti.

 Leningrad Konseri 
küçükresim|sağ|upright=1.02|Konserin yapıldığı Büyük Filarmoni Salonu. Görselde 1954 yılında Leningrad Filarmoni Orkestrası'nın performansı görülmektedir.
Şostakoviç'in 7. Senfonisi'nin Leningrad Galası Leningrad Radyo Orkestrası'nın hayatta kalan müzisyenleri tarafından gerçekleştirilmiştir. Karl Eliasberg yönetimindeki Leningrad Radyo Orkestrası, Leningrad Filarmoni Orkestrası kentten tahlile edilmesiyle birlikte Leningrad'da kalan tek senfoni topluluğuydu. Radyo Orkestrası'nın son performansı 14 Aralık 1941'de, son yayını ise 1 Ocak 1942'de gerçekleşti.

2 Nisan 1942'de Leningrad'daki kent sanatı sorumlularından Boris Zagorski ve Yasha Babuşkin senfoninin performansı için hazırlıklar yapıldığını açıkladı. Savaş nedeniyle ara verilen müzik yayınları, şehir savunması adına moral artışı sağlamak amacıyla kendisi de Leningrad'ın savunmasına dahil olan Sovyet politikacı Andrey Jdanov tarafından verilen talimatla yeniden başladı ve provalara izin verildi. Savaş döneminde senfonilerle uğraşmak "sivil, hatta askerî bir gurur meselesi" haline geldi. Bir orkestra üyesine göre, "Leningrad makamları, insanların umursandıklarını görmeleri için bazı duygusal teşvikler vermek istedi". Bu tip propagandalar potansiyeli nedeniyle Nazilere karşı önemli bir politik eylem olarak görülüyordu.

Asıl kadrosu 40 üyeli olan Leningrad Radyo Orkestrası'nın sadece 15 üyesi şehirde bulunmaktaydı; diğerleri ya açlıktan ölmüş ya da Nazilerle savaşmak için ayrılmıştı. Şostakoviç'in senfonisi yaklaşık 100 kişilik genişletilmiş bir orkestra gerektiriyordu, dolayısıyla kalan personel sayısı performans için yetersizdi. Eliasberg, distrofi için tedavi edildiği sırada orkestranın açlık veya halsizlik nedeniyle yeniden toplanmaya cevap veremeyen müzisyenlerini aramak için büyük uğraş verdi, birçok kurumu gezdi, evleri ve hastaneleri tek tek dolaştı. Organizatörlerden biri birçoğunun zayıflamış halde olduğunu ifade etti ve yaşananları "Karanlık apartman dairelerinden gelmeye başladığımızda bu insanlar nasıl canlandı. Konser kıyafetlerini, kemanlarını, çellolarını ve flütlerini çıkardıklarında gözyaşlarına boğulduk ve stüdyoda provalar donmuş gölgelik altında başladı." sözleriyle aktardı. Kendisi de bitkin olan Eliasberg bir süre Astorya Oteli'nde bulunan bir hastanede tedavi edildi ve doğrudan hastane odasından provalara geldi. Klarnetçi Galina Lelyuhina yaşanan süreci "Radyoda yaşayan tüm müzisyenlerin davet edildiğini söylediler. Yürümek zordu, iskorbüt hastalığına yakalanmıştım ve bacaklarım çok acı veriyordu. İlk başta dokuz kişiydik ama sonra daha çok insan geldi. Şef Eliasberg bir kızakla getirildi, çünkü açlık onu çok zayıflatmıştı." sözleriyle anlatmıştır. Kuybişev'den malzeme taşıyan bir uçak şefin 252 sayfalık partisyonunu senfoniye ulaştırmak Leningrad'a getirdi.

Konser 9 Ağustos 1942'de Büyük Filarmoni Salonu'nda verildi. 9 Ağustos günü, Adolf Hitler'in daha önce Leningrad'ın ele geçirilmesini şehirdeki Astoriya Oteli'nde ziyafetle kutlamayı hedeflediği gün olduğu için özellikle seçilmişti. Performansın öncesinde Eliasberg tarafından önceden kaydedilen ve öğleden sonra saat 6'da yayınlanan bir radyo kaydı vardı;

 Orkestra şefleri 
1937-1950 - Karl Eliasberg
1950-1957 - Nikolay Rabinoviç
1964-1967 - Arvid Jansons
1968-1976 - Yuri Temirkanov
1977-2018 - Alexander Dmitriev
 2018'den beri  - Vladimir Altshuler

 Kaynakça 
Özel;

Genel;









Kategori:Sankt Peterburg'da kültür
Kategori:Rusya'daki orkestralar
Kategori:1931'de kurulan oluşumlar
Kategori:Sovyetler Birliği'nde sanat